ԵԱՔԴ/0136/01/16






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

8 սեպտեմբերի 2017թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

նախագահությամբ դատավոր` Ա. Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ` Ե.Կարապետյանի,
Կ.Գրեյանի,
Ա.Վարդանյանի,
Լ.Իսպիրյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Ն.Աշրաֆյանի,
Լ.Մանուկյանի,
տուժող` Մ.Բեգլարյանի,
պաշտպան` Ա.Լալայանի,
ամբաստանյալ` Ա.Ղարաբաղցյանի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի (ծնված 29.04.1974թ., Երևան քաղաքում, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չի աշխատում, նախկինում՝ չդատված, հաշվառված՝ ՀՀ Կոտայքի մարզ, Աբովյան քաղաք, Չափիչի փողոց 1-ին շենք 77 բնակարանում, բնակվող՝ Երևան քաղաք, Ա.Ավետիսյան փողոց, 9 տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով,


ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի մայիսի 5–ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, 131-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14127216 նախաքննական համարով քրեական գործը։
Նույն օրը Մարինե Բեգլարյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի մայիսի 12–ին Վահե Վաղինակի Ավանեսյանը ձերբակալվել է:
2016 թվականի մայիսի 14-ին Ինեսսա Պետրոսյանը ճանաչվել է տուժողի ներկայացուցիչ:
2016 թվականի մայիսի 14-ին որոշում է կայացվել Վահե Վաղինակի Ավանեսյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ մեղադրյալ Վահե Վաղինակի Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց 2 (երկու) ամիս ժամկետով կալանավորումն ընտրելու վերաբերյալ միջնորդությունը մերժվել է:
Նույն օրը մեղադրյալ Վահե Վաղինակի Ավանեսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին:
2016 թվականի մայիսի 17-ին Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին:
2016 թվականի մայիսի 24-ին որոշում է կայացվել Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի՝ 2016 թվականի հունիսի 8–ի որոշմամբ Վահե Վաղինակի Ավանեսյանին նախկիում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի՝ 2016 թվականի հուլիսի 7–ի որոշմամբ Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանին նախկիում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի՝ 2016 թվականի հունիսի 7–ի որոշմամբ Վահե Վաղինակի Ավանեսյանին նախկիում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով։
2016 թվականի հուլիսի 7–ին կազմվել է քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը, որը 2016 թվականի հուլիսի 8–ին հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Ն.Աշրաֆյանի կողմից ։
2. 2016 թվականի հուլիսի 8–ին քրեական գործը ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը` թիվ ԵԱՔԴ/0136/01/16 համարի ներքո, մակագրվել և 2016 թվականին հուլիսի 11-ին հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին։
Նույն օրը որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին։
2016 թվականի հուլիսի 26–ին որոշում է կայացվել քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին։
3. Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն` Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն ենթադրյալ հանցանքը կատարելու համար, որ նա 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 տանը հյուր է ընդունել իր ընկեր Վահե Ավանեսյանին, ով իր հետ նշված հասցե է տարել Մարինե Բեգլարյանին: Որից հետո Վահե Ավանեսյանը իրեն հայտնել, որ Մարինեին փախցրել է, և նրանք պետք է մնան իր տանը: Դրանից հետո Վահե Ավանեսյանի առաջարկով նրա հետ միասին գնումներ կատարելու նպատակով դուրս է եկել տնից և տան մուտքի դուռը դրսից փակել Մարինե Բեգլարյանի վրա՝ նրան ուղղակի դիտավորությամբ տևական ժամանակ՝ շուրջ 20 րոպե, ապօրինի զրկելով ազատությունից: Մ.Բեգլարյանը փորձեր է կատարել նշված տան մուտքի դուռը բացել և դուրս գալ, սակայն չի հաջողվել, որից հետո զանգահարել է իր հարազատներին և վերջիններիս օգնությամբ դուրս է եկել նշված տան հետնամասում գտնվող մուտքի դռնից:
2016 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Դատարանը որոշում է կայացրել Վահե Վաղինակի Ավանեսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով, քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ ամբաստանյալ Վահե Վաղինակի Ավանեսյանի և տուժող Մ.Բեգլարյանի միմյանց հետ հաշտվելու հիմքով:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
4. Սույն քրեական գործով Դատարանը հաստատված է համարում, որ`
ա) Աշոտ Ղարաբաղցյանը 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 տանը հյուր է ընդունել իր ընկեր Վահե Ավանեսյանին, ով իր հետ նշված հասցե է տարել Մարինե Բեգլարյանին:
բ) Վահե Ավանեսյանի առաջարկով նրա հետ միասին գնումներ կատարելու նպատակով դուրս է եկել տնից և տան մուտքի դուռը դրսից փակել:
գ) Մ.Բեգլարյանը փորձեր է կատարել նշված տան մուտքի դուռը բացել և դուրս գալ, սակայն չի հաջողվել, որից հետո զանգահարել է իր հարազատներին և վերջիններիս օգնությամբ դուրս է եկել նշված տան հետնամասում գտնվող մուտքի դռնից:
5. Դատարանի կողմից հաստատված վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը հիմնված է ներքոշարադրյալ փաստական տվյալների վրա.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանը հայտնեց, որ չի ընդունում իր մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում։
6. Դատաքննության ընթացքում ըստ սահմանված ապացույցների հետազոտման կարգի՝ սկզբում Դատարանը լսեց տուժողին այնուհետև` լսեց վկաներին, ամբաստանյալին, որից հետո Դատարանը հետազոտեց քրեական գործի նյութերը։
Տուժող Մարինե Բեգլարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Մայիսի 3-ին Վահե Ավանեսյանի հետ գտնվում էր «Ֆաբերլիկի» գրասենյակում: Ճիշտն ասած, չեմ ուզում մանրամասն պատմել, թե այնտեղ ինչ է տեղի ունեցել, ուղղակի չեմ ուզում վերհիշել այդ ամենը նորից: Այդտեղից շատ ուշ ժամի երեսս արյունոտ էր, դեմքս՝ կապտուկներով, Վահեն ինձ տարավ Աշոտի տուն, չնայած նրան, որ ես խնդրում էի, որ ինձ տուն տաներ: Աշոտի տանն արդեն նրանք միասին դուրս եկան խանութ գնալու, փակել էին իրենք դուռն ինձ վրա, ես չգիտեմ՝ ով էր փակել, Աշոտը, թե Վահեն: Ես սկզբում գիտեի, որ Վահեն է փակել, բայց հետո, Աշոտն ինձ ասեց, որ ինքն է փակել դուռը: Այդ ընթացքում զանգահարել եմ ծնողներիս, նրանք ոստիկանների հետ եկել են ու, որ աղմուկ է բարձրացել, հարևաններն էլ են դուրս եկել, հարևաններից մեկն ասաց, որ տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի: Ես հետևի կողմից եմ դուրս եկել, հիվանդանոց եմ գնացել, Վահեին էլ բաժին են տարել, Աշոտից էլ տեղյակ չեմ եղել:
Գրասենյակից երբ, որ դուրս ենք եկել, Վահե Ավանեսյանի հետ, ես նրան խնդրում էի, որպեսզի ինքը տաքսի կանգնեցնի ու ինձ տուն ճանապարհի: Տաքսի կանգնեցնելուց հետո, երբ, որ նստեցինք մեքենան, ինքն ասեց, որ քշի Ավետ Ավետիսյան փողոց, չնայած նրան, որ ես խնդրում էի, որ ինձ տուն տանի, թեկուզ, որ ժամը ուշ էր, թեկուզ, որ քիթս կոտրվել էր և շատ արյուն էր եկել, ամբողջ վերնաշապիկս արյուն էր, դեմքս ուռած էր, կապտած, դե, որ քիթս կոտրվել էր, աչքերիս տակն էլ էր ամբողջությամբ կապտուկներով:
Տաքսու վարորդը մեզ տարավ Վահե Ավանեսյանի նշած հասցեով, սկզբում ուրիշ հասցե էր ասել, ինչ-որ Ավետիսյան 19, այդտեղ կանգնեց վարորդը, հետո հեռախոսով Վահեն նորից խոսեց, ասեց Ավետիսյան 9 ու վարորդը գնաց այդ հասցեով: Աշոտը դրսում էր, դռան մոտ էր, ես դուրս եմ եկել, շատ թույլ էի, բավականին շատ արյուն էի կորցրել և վատ էի ինձ զգում, հազիվ էի ոտքի վրա կանգնում, Վահեից բռնված քայլել եմ, մտել ենք տուն, այդ ժամանակ մի կերպ նստել եմ բազմոցին, ասեցին՝ ինչա պետք, ասեցի՝ սառույց է պետք, որովհետև ամբողջ դեմքս ցավում էր: Վահեն ասեց. «Ես էս աղջկան փախցրել եմ, մենք ստեղ ենք մնալու», Աշոտն ասեց. «Բա ինչա էս աղջկա դեմքը», Վահեն ասեց. «Ես եմ արել»:
Դուրս գալուց Վահեն բաղնիքի կողմը ցույց տվեց, որ սրբիչ կա, կարող ես լվացվել ու իրենք գնացին խանութ: Ես այդպես նստած էի մնացել բազմոցի վրա, նկատեցի, որ դուռը փակեցին, ինձ թվաց, թե Վահենա, բայց ինձ Աշոտն ասեց, որ ինքնա եղել: Ես տեսա, թե ոնց ձեռքով բանալին հանեցին ներսի կողմից և դուռը փակեցին, ներսի կողմից բանալին դռան վրա էր, ավելի ճիշտ այդ ժամանակ չի փակվել դուռը, այլ մի քանի վայրկյան հետո: Ես նստած էի, իրենք դուրս եկան, որ գնացին խանութ, դուռը ծածկեցին դուրս եկան, ես մի քանի վայրկյան հետո զգացի, որ դուռը բացվեց ու ներսից բանալին հանեցին և դուռը փակեց, չգիտեմ՝ ով էր: Իրենք, որ գնացին, ես զանգեցի իմ ծնողներին, ասեցի, որ էս ինչ հասցեում եմ, ասեցի, որ Վահեն ինձ բերել է այստեղ, քիթս կոտրված է, ամբողջն արյունոտ եմ ու մամայենք անմիջապես ոստիկանություն զանգեցին և իրենց հետ էլ եկան:
Այդ ժամանակ դեռ Աշոտն ու Վահեն չէին եկել, մամայենք, որ եկան փորձում էին դուռը բացել, փայտից դուռ էր, փորձում էին ինչ-որ ձև բացել, փորձում էին կոտրել ու այդ ձայների վրա հարևանները եկան, հարևաններից մեկն ասեց. «Բայց խի եք ջարդում դուռը, էս տունը հետևի կողմից էլ դուռ ունի»: Ներսը շատ մութ էր, ես պատերը շոշափելով մի կերպ գտել եմ էդ հետևի դուռը, ուժեղ հարվածեցի բացվեց ու դուրս եկա փողոց, հին դուռ էր: Դուռը փակված չէր, ծածկած վիճակում էր, ես ուժեղ հրել եմ, բացվել է:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ, որ եկաք, ժամը քանի՞սն էր, որ տան մոտ հասաք, տուժողը պատասխանեց. «Տենց հստակ չեմ կարա ասեմ, հստակ կարամ ասեմ, որ ուղիղ 12-ն էր, որ ես քույրիկիս եմ զանգել, այդ ժամանակ հեռախոսիս ժամը նայել եմ»:
Մեղադրողի հարցին՝ երբ, որ հասաք այդտեղ, ասացիք Աշոտը Ձեզ դրսում սպասում էր, տուժողը պատասխանեց. «Հա, երբ որ զանգեց, քանի որ Վահեն ընդհանրապես քաղաքին ծանոթ չի, ասեց չեմ գտնում հասցեն, դուրս արի, որ տեսնեմ՝ որտեղ կանգնեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Աշո՞տը Ձեզ ուղեկցեց տուն, տուժողը պատասխանեց. «Հա, ինքը հենց դռան մոտ էր կանգնած, ինքը սեփական նման տուն էր, մայթա հենց փողոցի վրա չի, մայթա, հետո նոր տուննա»:
Մեղադրողի հարցին, թե մտաք ներս, ասացիք՝ նստեցիք բազմոցին, այդ ամբողջ ընթացքում լույսը չէ՞ր վառվում, տուժողը պատասխանեց. «Սենյակի լույսը վառվում էր, զալ էր, ինչ էր՝ չգիտեմ, այդտեղ լույս էր վառվում, հեռուստացույցն էր միացրած»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ շատ մութ էր դուռը գտնելու համար, տուժողը պատասխանեց. «Այդ դռան կողմը շատ մութ էր, փորձեցի լույսը միացնել, լույսը միացնելու տեղն էլ չգտա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ գնացին, նկատեցիք ձեռք, որ ներսից բանալին հանեց, դրսից դուռը փակեց, այդպե՞ս է, տուժողը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե դրանից հետո, որ իրենք գնացին, ի՞նչ եղավ, դուք պատուհանին մոտեցա՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Պատուհաններին մոտեցել եմ, պատուհանների վրա ճաղավանդակ էր: Իմ նպատակը դուրս գալն էր, ես ուզում էի շատ շուտ այդտեղից դուրս գալ, այդ ընթացքում երբ, որ ես զանգեցի տուն, մինչև իմ հարազատները կհասնեին, ես պատուհաններն էլ նայեցի փակ էր, դուրս գալ հնարավոր չէր»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր քրոջը զանգելուց հետո ինչքա՞ն ժամանակ է անցել, որ Ձեր հարազատները հասան, տուժողը պատասխանեց. «Մի 10-12 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ այդ 10-12 րոպեն ի՞նչ էիք անում, տուժողը պատասխանեց. «Ես ինչքան ուժ ունեի փորձում էի հարվածել դռանը, որովհետև ասում եմ՝ հին դուռ էր, էդ պահին փորձում էի հարվածել, մտածում էի, որ կարողա բացվի էդ դուռը, որովհետև մի հատ փոքր զամոկ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ, որ Ձեր հարազատները եկան, ինչպե՞ս գտան Ձեզ, տուժողը պատասխանեց. «Ես հեռախոսով եմ ասել հասցեն, կոնկրետ ասել եմ Ավետ Ավետիսյան 9 ու ասեցի տան դիմաց մեծ Գազելա, Ֆորդա, մեծ մեքենա է կանգնած»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպե՞ս էիք այդ մեքենան տեսնում, տուժողը պատասխանեց. «Այդ դուռը կեսից ապակիներա, միջից ապակիներ էին, տաքսին, եկավ, կանգնեց ես իրանց տեսա, իրանք էլ սկզբում կողքի հարևանի տուն մտան, որ ես արդեն շատ ուժեղ սկսեցի դուռը ծեծել, ուժեղ ապակիներին էի հարվածում, այդ ժամանակ նկատեցին իրանք եկան, պապաս փորձում էր դուռն ինչ-որ ձև բացել, այդ աղմուկից հարևանը դուրս եկավ, արդեն ինքն ասեց, որ ինչի եք դուռը ջարդում: Ինքն ինձ տեսնում էր, որ ներսից էլ մարդ կա, ապակիով դուռ էր, չէր կարա չտեսներ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր հարազատների գալուց հետո Ձեր հոր դուռը բացելը և հարևանների գալը մոտավորապես ինչքա՞ն տևեց, տուժողը պատասխանեց. «Երևի մի 10 րոպե, ոչ ավել, հետո հարևանն ասեց, ես ինչքան հիշում եմ այդ տունը հետևի կողմից էլ դուռ ունի, էդի մենակ ականջի ծերով լսել եմ ու պատերը շոշափելով գնացել եմ այդ դուռը գտնելու, պատերը շոշափելով ոնց-որ միջանցք էր, բաղնիք էր, հետո մի հատ դուռ կար բացեցի, բայց էդ չէր, ինչ-որ դարակ էր, ինչ էր, հետո էլի անցա, նկատեցի փայտի դուռ էր, ուժեղ հրեցի, բացվեց դեպի դուրս»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գիտե՞իք այդ դռան տեղակայման մասին, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, չգիտեի, ուղղակի, որ հարևանն ասեց հետևի կողմից դուռ կա, ես փորձեցի գտնել, մութ էլ էր, ես, պատերը շոշափելով, գտել եմ, դուրս եմ եկել փողոցի կողմ, շենքը շրջանցել եմ, եկել եմ արդեն դիմացի կողմը, որտեղ մուտքն էր տան: Ծնողներս էին այնտեղ, ոստիկանությունն էր եկել, ու իրանք էլ վերադարձրել էին այդ ժամանակ արդեն: Ծնողներս ու քույրս տաքսիով էին եկել, ես գնացել եմ այդ տաքսու մեջ եմ նստել, մերոնց էլ ասում էի՝ եկեք գնանք ստեղից»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ էիք զանգել Դուք, տուժողը պատասխանեց. «Քույրիկիս եմ զանգել, այդ ընթացքում անընդհատ ինձ զանգում էին, տարբեր համարներից զանգում էին, վերջին համարը քույրիկինս էր, այդ զանգած համարներից վերջին համարով զանգել եմ, քույրիկս էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ուզու՞մ էիք այդ տնից դուրս գալ, տուժողը պատասխանեց. «Այո, իհարկե ուզում էի, եթե չուզենայի՝ ինչի պիտի փորձեի դուռը բացել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մինչև այդ ասե՞լ էիք, որ ուզում եք դուրս գալ, տուժողը պատասխանեց. «Մինչև այդ բան չեմ ասել, քանի որ այդ ժամանակ ես ահավոր վատ վիճակում էի ու ընդամենն ասում էի սառույց բերեք, որովհետև ցավում էր ամբողջ դեմքս, գլուխս ու ես այդ տան մեջ չեմ հայտարարել, որ ես իմ կամքով չեմ եկել այդտեղ, քանի որ այդ ժամանակ ես մտածում էի, որ Վահեի մոտ դանակ կա, ես ընդհանրապես վախենում էի որևէ հակառակ բան ասել, ուղղակի նստել եմ, Աշոտը չէր էլ կարող ենթադրել, որ ինձ զոռով են բերել, դեմքս տեսավ այդ վիճակում»:
Վկա Վահե Ավանեսյանը, դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Այդ վեճից հետո, երբ իր շորերն էլ էին արյունոտ, օգնության կարիք ուներ, Աշոտին խնդրեցի՝ գնանք իրենց տուն, ինչի հատկապես Աշոտին խնդրեցի գնալ իրենց տուն, որովհետև Երևանում մտերիմ եմ միայն իր հետ: Հասանք Աշոտենց տուն, ծանոթացրի Մարինեին ու Աշոտին, Աշոտին ասեցի ընկերուհիսա, Աշոտն ասեց ինչ է եղել, ասեցի՝ հետո կասեմ: Դրանից հետո դուրս եկանք սնունդ ու հագուստ փնտրելու, քանի որ քաղաքին ծանոթ չեմ, դրա համար Աշոտը եկավ ինձ հետ: Մարինեին էլ հարցրեցինք՝ ինչ է պետք, սառույց ուզեց ուղղակի, մենք էլ դուրս եկանք դուրս՝ իմ նշած իրերը գնելու նպատակով, որ Մարինեին մի քիչ կարգի բերենք և ճանապարհենք տուն: Ես չգիտեմ՝ Աշոտը դուռը փակել է, թե չի փակել, ըստ էության այդ հարցնա քննարկվում, գնացել ենք 10-15 րոպե խանութ, եկել ենք տեսել խառնաշփոթ իրավիճակ` Մարինեի ծնողներն են, ոստիկանությունը, ինչ որ 02-ից էին, հետո ինձ բերման ենթարկեցին բաժին, այդքանը: Դուրս գալու ժամանակ Աշոտը Մարինեին ցույց տվեց զուգարանի տեղը և ասեց՝ կարող է օգտվել ամեն ինչից, ինչ-որ անհրաժեշտ է:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նախկինում Աշոտի տանը եղե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ, նաև ավելացնեմ, որ հեռախոս, բան, ամեն ինչ տվել ենք, հետո ենք դուրս եկել, արդեն իսկ աբսուրդ է հեռախոսը թողնել տանը, և ընկերոջս տունն էլ այնպիսի տեղ է, որ ուզածդ պահին կարող ես գտնել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք Աշոտին ինչքա՞ն ժամանակ է, որ չէիք տեսել, վկան պատասխանեց. «Երևի մի 6-7 ամիս»:
Մեղադրողի հարցին, թե վերջին անգամ որտե՞ղ էիք հանդիպել, վկան պատասխանեց. «Ինչ-որ սրճարանում, երբ, որ ազատվել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Ձեր ազատվելուց առաջ շփումը եղել է միայն ազատազրկման վայրու՞մ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք, որ զանգեցիք Աշոտին, ի՞նչ ասացիք, վկան պատասխանեց. «Ասեցի՝ հյուրեր կընդունես»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ երբ, որ եկաք, ինքը՞ ձեզ դիմավորեց, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ գնացիք, Աշոտը տեսավ այդպես արյունոտ Մարինեին, չհարցրե՞ց՝ ինչ է պատահել, վկան պատասխանեց. «Հարցրեց, ասեցի՝ հետո կասեմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե չե՞ք ասել՝ ինչ է կատարվել, վկան պատասխանեց. «Երբ որ արդեն տնից դուրս ենք եկել, այդ ժամանակ ասել եմ, որ վիճել ենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ասե՞լ եք, որ, օրինակ, ես Մարինեին սիրում եմ, Մարինեին փախցրել եմ, նման բաներ, վկան պատասխանեց. «Ես Մարինեին չեմ փախցրել, եթե փախցնեի, ուրիշ ձև կփախցնեի, նման բաներ չեմ ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ դուրս եկաք, Մարինեն ին՞չ էր անում այդ ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Նստած էր, բազմոցին, այդ ամենը լավ չեմ հիշում, բավական երկար ժամանակ է անցել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք դուռը չե՞ք փակել իր վրա, վկան պատասխանեց. «Ես ոնց կարող էի դուռը փակել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք չէի՞ք անհանգստանում, որ թողել եք իրեն այդ վիճակով, գնացել եք, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ թողել գնացել 3 օրով, որ անհանգստանայի, ընդամենը 5 րոպեով ենք դուրս եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Մարինեն իր կամքո՞վ էր եկել Ձեզ հետ, վկան պատասխանեց. «Համենայն դեպս, իր կամքով չեկողը փողոցում կգոռա, կփախչի, կոշիկներով կհարվածի, բնականաբար, եթե ես կամ Աշոտը մտածեինք, որ կարող է նման ընթացք ստանալ, միանշանակ մեկնումեկս կողքը կնստեինք, ձեռքից հեռախոսը կվերցնեինք»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ, որ դուրս եկաք տնից, ին՞չ պատմեցիք Աշոտին, ով է Մարինեն, ինչու է այդ վիճակում, վկան պատասխանեց. «Ասեցի ընկերուհիսա, վիճել ենք իրար հետ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ-որ բա՞ն էիք ուզում ասել պատուհանների հետ կապված, վկան պատասխանեց. «Երբ, որ ինձ բերման են ենթարկել, հետո, որ գնացինք այնտեղ, տունը փողոցի վրայա, մոտավոր 1-1.5 մետր բարձրության վրա, տունը համարյա փողոցին կպած, ճաղավանդակներ կային, բայց ամեն դեպքում մարդ պիտի դեբիլ լինի, որ ազատությունից զրկեինք ու հեռախոսները թողեինք իր մոտ, հնարավորություն ընձեռեինք իրեն, որ թե իմ հեռախոսով, թե Աշոտի, թե իր հեռախոսով կարողանար զանգել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Աշոտի հետ շա՞տ մտերիմ ընկերներ էիք, վկան պատասխանեց. «Այո, երկու տարի ազատազրկման վայրում ենք եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե բնակարանում Աշոտը մենա՞կ էր բնակվում, վկան պատասխանեց. «Այդ պահին չէ, հիմա արդեն գիտեմ, որ մենակ է բնակվում, այդ պահին չգիտեի, որ մենակ է»:
Մեղադրողի հարցին, թե Աշոտին չհարցրի՞ք, որ թողնում եք Մարինեին, գնում եք, կարող է հանկարծ մարդ գալ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հարցրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դրանից առաջ Դուք խփել եք, քիթը կոտրել եք ու մտածում եք, որ անտրամաբանակա՞ն է, որ այդքանից հետո ինքը չէր ուզում Ձեզ հետ մնալ, վկան պատասխանեց. «Խնդիրը նրանում է, որ ցուցմունքներում էլ նշված է, որ Մարինեին բացատրվել է, որ գնում ենք Աշոտի տուն, որպեսզի քեզ կարգի բերենք, շորերդ փոխես, հետո գնաս տուն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ղարաբաղցյանի տանը պետք է լինեի՞ն Մարինեի հագով շորեր, վկան պատասխանեց. «Դրա համար էլ դուրս էինք եկել խանութ՝ շոր փնտրելու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տրամաբանակա՞ն եք գտնում, որ գիշերվա ժամը 12-ին, երբ բաց են միայն սուպերմարկետները, որտեղ վաճառում են կաթ, մածուն, պետք է այնտեղից գնեիք հագուստ, վկան պատասխանեց. «Ես չգիտեմ՝ Երևանում խանութները երբվանից են փակվում, կոնկրետ իմ նպատակը, որտեղ Աշոտը բացարձակ կապ չուներ, դա Մարինեին կարգի բերելն էր ու տուն ուղեկցելը, ասենք կարող է ուներ բարեկամներ, հարևաններ, ովքեր կունենային հագուստ: Ես փորձել եմ մարդուն օգնություն ցուցաբերել, նույնիսկ կարող էինք լվանալ հագուստը, նոր ուղեկցել տուն, իմ միակ նպատակը եղել է իրեն կարգի բերելը, նույնիսկ, երբ որ ես զանգել եմ Աշոտին, չեմ ասել՝ ինչ կարգավիճակով ենք գնում իր տուն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գտե՞լ էիք հագուստը, վկան պատասխանեց. «Չէ, մի քանի խանութ մտանք, չգտանք»:
Վկա Սուրեն Խանջյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Երեկոյան՝ ժամը 9-10 սահմաններում, կնոջս հետ նստած հաց էինք ուտում, մեր տուն բարձրացան անծանոթ մարդիկ, ես ասեցի ում եք ուզում, ասեց աղջկաս եմ ուզում, ես ասեցի, որ Ձեր աղջիկը ստեղ չի, ասեց. «Ստեղա, ստեղա», ասեցի ստեղ չի, այստեղ իմ կիննա: Դրանից հետո իջան ներքև:
Ես էլ կնոջս հետ, խառնաշփոթ իրավիճակում, երեխային տանը թողնելով, իջանք ներքև, ներքև իջնելով՝ տեսանք՝ Աշոտենց տան մոտ մարդիկ են հավաքված, դուռն էին Աշոտենց ուզում ջարդել, ես էլ ասեցի ինչի եք ջարդում, հետևից մուտք կա, թող դուրս գա հետևից, եթե մարդ կա ներսը: Այդ աղջկան, որ ասեցինք հետևից դուրս արի, ինքն այդ ընթացքում արդեն հետևից դուրս էր եկել: Աշոտն ու իր երևի ընկերը խանութից վերադառնալիս էին, ասեցին՝ ինչ է եղել, ասեցի՝ չգիտեմ, այդքան բան: Այդ ընթացքում մենք վերադարձանք տուն, մոտավորապես կես ժամ, 40 րոպեից եկան ոստիկանության աշխատողները, հետագան մենք արդեն չենք տեսել:
Մեզ տարօրինակ թվաց այն, որ, եթե աղջկան առևանգել էին կամ ինչ-որ բան էին արել, այդ աղջիկը դուրս եկավ ու մի տղայի թևը մտավ:
Մեղադրողի հարցին, թե ասացի՞ք՝ ինչի համար էր դուռը կոտրում, իսկ ինչ գործողություններ էր կատարում, վկան պատասխանեց. «Ձեռքն ինչ-որ փայտյա, կամ մետաղական բան կար, դրանով փորձում էր ճաղավանդակը բացել, կամ էլ դռան մուտքը բացել»:
Մեղադրողի հարցին, թե դուք լուսամուտից տեսնու՞մ էիք՝ մարդ կար, վկան պատասխանեց. «Այո, այդ աղջիկն էր լուսամուտի մոտ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ աղջիկն ինչ-որ բան ասու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, այդքան ուշադիր չեմ եղել, որովհետև մենք հեռու էինք կանգնած»:
Մեղադրողի հարցին, թե աղջիկը տանն էր, իսկ հայրն, ասացիք, փորձում էր դուռը բացել, ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Ձեռքին, հավանաբար, լուսամուտի կողքի ռիկաներն էին, երևի դրանով փորձում էր բացել, անհասկանալի ինչ-որ բան էր կատարվում»:
Մեղադրողի հարցին, թե, որ ասացիք՝ ինչու է դուռը կոտրում, ինքն ի՞նչ պատասխանեց, վկան պատասխանեց. «Ասեց՝ ներսն աղջիկս է»:
Մեղադրողի հարցին, թե չասա՞ց՝ ինչու է դուռը կոտրում, ինչու չի բացում, վկան պատասխանեց. «Ասեց ներսն աղջիկս է, իսկ դուռն էլ փակ է, ես էլ ասեցի, հետևի մուտքից թող դուրս գա, ինչի եք դուռը ջարդում»:
Մեղադրողի հարցին, թե հա՞յրն ասաց այդ աղջկան, որ հետևում մուտք կա, վկան պատասխանեց. «Այդ ընթացքում աղջիկն արդեն դուրս էր եկել, հավանաբար արդեն գիտեր, երևի՝ լսել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե դուք ասացիք, որ խանութից վերադարձել էին Աշոտն ու իր ընկերը, իսկ ի՞նչ իմացաք, որ խանութից են վերադարձել, վկան պատասխանեց. «Ձեռքը տոպրակներ կային, մեր մոտ կա «Սաս» սուպերմարկետ, այդ ուշ ժամին բոլորս էլ այդտեղից ենք օգտվում, ձեռքի տոպրակներից հասկացա, որ այնտեղից են գալիս»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Երբ որ իրենք եկան, ինչ-որ տարաձայնություններ էին եղել, մենք կնոջս հետ մի պահ տուն էինք մտել, մենակ կարող եմ ասել, որ այդ ժամանակ այդ աղջիկը դուրս եկավ ու մտավ կոնկրետ մի տղայի թևը, իսկ՝ որ տղայի, չեմ կարող ասել, քանի որ մութ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ կոնկրետ կարո՞ղ եք ասել, այդ աղջիկը տուժո՞ղն էր, վկան պատասխանեց. «Դե տնից դուրս եկողն էր, իսկ այնտեղ կային, բացի Աշոտից ու իր ընկերոջից նաև մի տղամարդ ու երկու կին, դե, եթե Աշոտի թևը չի մտել, հավանաբար այդ ընկերոջ թևն է մտել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ միգուցե այն մյուս տղամարդու ձեռքն էր մտնում, ով ուզում էր դուռը կոտրել, վկան պատասխանեց. «Չէ իր հայրիկը չէր, հաստատ իր հայրիկի թևը չի մտել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հայրիկը, որ փորձում էր դուռը կոտրել, աղջկան ազատել այդ տնից, աղջիկը, որ դուրս եկավ ու գնաց մտավ այդ տղայի թևը, հայրիկն ի՞նչ էր անում այդ ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Երևի ուզում էին ինչ-որ բան հասկանային, մենք այդ ամենը, որ տեսանք, դրանից հետո գնացել ենք տուն, քանի որ մեր տուն հյուր եկավ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Տեսանք, որ աղջիկը դուրս եկավ, մտավ այդ տղայի թևը, մենք արդեն տուն գնացքին, որովհետև մեր տուն հյուր էր եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ այդ աղջկան տեսա՞ք, ինչպիսին էր, վկան պատասխանեց. «Աղջիկը նիհարավուն աղջիկ էր, բայց հավանաբար տուժողն էր, որովհետև իր նման նիհարավուն աղջիկ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ աղջկա հագուստները չտեսա՞ք, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ տեսել, որովհետև մութ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Դուք դեպքը հիշում եք, որ ավելի թարմ է լինում, թե՞, որ ավելի ուշ եք հիշում, վկան պատասխանեց. «Ես հիշում եմ, որ ավելի թարմա լինում, դե դեպքից արդեն անցել է երկու ամիս»:
Մեղադրողի հարցին, թե դեպքը ո՞ր ամսին է եղել, վկան պատասխանեց. «Դեպքը մոտավորապես հուլիսին, ճիշտն ասած կոնկրետ չեմ հիշում, չեմ մտացծել, որ կարողա գամ դատավարությանը մասնակցեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն այն ժամանակ ավելի լա՞վ էիք հիշում, վկան պատասխանեց. «Դե հա, այն ժամանակ ավելի թարմ էր, դեպքից անմիջապես հետո քննիչը եկավ, հանգիստ նստեցինք, խոսեցինք, հավանաբար դեպքի հաջորդ օրն էր, ավելի կոնկրետ՝ այդ մի շաբաթվա ընթացքում էր»:
Տուժողը վկայի հարցաքննության ժամանակ հայտարարություն արեց այն մասին, որ ինքը, երբ դուրս է եկել այնքան վատ էր իրեն զգում, որ կարող է դուրս է եկել ու բռնվել է ինչ-որ մեկից, բայց ուշադրություն չի դարձրել, թե ով է, սակայն ինչ-որ մեկի թևը չի մտել, այլ ուղղակի բռնվել է, որ չընկնի:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ 15 տարի է՝ ճանաչում եք Աշոտին, ճանաչում եք հարևան լինելո՞վ, վկան պատասխանեց. «Հարևան լինելով եմ ճանաչում»:
Պաշտպանի հարցին, թե եղե՞լ է, որ Դուք գնաք Աշոտի տուն, վկան պատասխանեց. «Այո եղել է, որ այցելել եմ, դուռը փայտի դուռ է, երկու լուսամուտներով, դռան վրա կա ճաղավանդակ, իսկ մյուս կողմից էլ քանդված տարածք է, որտեղ առկա է դուռ ու դուռը բաց է»:
Պաշտպանի հարցին, թե, իսկ ի՞նչ տեսակի դուռ է, վկան պատասխանեց. «Ինքը երկու մասի բացվող դուռ է»:
Պաշտպանի հարցին, թե, իսկ ի՞նչպես է ֆիքսվում դուռը, կողպեք կա՞, վկան պատասխանեց. «Հավանաբար, մեջտեղից պետք է լինի»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք գիտե՞ք, այդ հետևի մասի դուռը միշտ բաց է լինում, թե՞ փակ է լինում, վկան պատասխանեց. «Լինում է, որ բաց է լինում, լինում է, որ փակ է լինում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Աշոտի հետ նման դեպքեր էլի տեղի ունեցել են, վկան պատասխանեց. «Իմ իմանալով՝ տեղի չի ունեցել»:
Պաշտպանի հարցին, իսկ Ձեզ համար զարմանալի չէ՞ր այս դեպքը, վկան պատասխանեց. «Ւմ համար զարմանալի է, որ նման դեպք տեղի է ունեցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե, եթե ներսում գտնվող անձը բարձր գոռար, կլսվե՞ր, վկան պատասխանեց. «Մեր տանը չի լսվի, բայց եթե փողոցում ինչ-որ մարդ գտնվի, կլսի»:00
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ասում եք տեսաք, որ կոտրում էր դուռը, փայտեր կային այն անձի ձեռքում, ով հետո պարզեցիք, որ հայրն է, տեսաք աղջիկ, որն ուզում էր պատուհանը բացել, նկարագրեք մի-փոքր ավելի մանրամասն այդ հատվածը, վկան պատասխանեց. «Ես մոտեցա հորը, ասեցի՝ հետևից դուռ կա, փորձեք հետևից դուրս գալ, իզուր տեղը մի ջարդեք դուռը, տուժողի վերաբերյալ ես տեսա, որ աղջիկ կա ներսը, բայց չպատկերացրի՝ ինչ հանգամանքներում է ներսը գտնվում ու խիա դուռը փակ, խի են ջարդում դուռը, որպես կանոն հարևաններ ենք, սեփական տներ է, և մեկս մեկի տանը հետևում ենք, դրանից հետո նոր աղջիկը դուրս եկավ, իմ ասելուց հետո կարողացավ դուրս գալ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ ընթացքում ի՞նչ արեցիք Դուք, վկան պատասխանեց. «Այդ ընթացքում տեսանք աղջկան, դուրս եկավ, զարմանք էր մեր մոտ, կանգնած էին մոտավորապես 4-5 հոգի, ասում էին աղջիկս-աղջիկս, բոլորը խառնված էին, աղջկաս փախցրել են, ինչ-որ տենց բան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ոստիկանության աշխատողները եկան, նո՞ր տեսաք Աշոտին ու ընկերոջը, թե՞ մինչև այդ արդեն տեսել էիք, վկան պատասխանեց. «Այդ ընթացքում եմ տեսել, համարյա միաժամանակ են եկել, մոտավորապես մի 5-10 րոպեյի ընթացքում, Աշոտն ավելի շուտ եկավ ոստիկանության աշխատողներից»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ ընթացքում Աշոտին չհարցրի՞ք, թե ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Հարցրի, ասեց չգիտեմ՝ ինչ է եղել, ես Աշոտին հարցրի, Աշոտ ինչ է եղել, Աշոտը պատասխանեց. «Ապեր չգիտեմ՝ ինչ է եղել, հեսա կպարզենք, դրանից հետո մենք գնացել ենք տուն, քանի որ չէինք ուզում տարաձայնությունների մեջ ընկնել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դեպքից հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Դեպքից հետո Աշոտին տեսել եմ մոտավորապես 3-4 օր հետո, հարցրի, թե ինչ էր եղել, Աշոտն ինձ ասեց. «Տունը նստած էի, ընկերս էր եկել, զանգեց ասեց, որ կարամ գամ, ես էլ ասեցի, որ որպես ընկեր կարող ես գալ, եկան ընկերուհու հետ ու, քանի որ տանը ուտելու բան չկար, գնացինք առևտուր անելու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դուռը փակելու մասին ոչինչ չի՞ ասել Աշոտը, վկան պատասխանեց. «Չէ, դուռը փակելու մասին բան չենք խոսել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ այդ իրավիճակի մասին ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Այդ իրավիճակի մասին ասեց. «Հասկանալով, որ տունը մարդ չկա, միայն այդ աղջիկն է՝ դուռը փակեցինք, գնացինք ընկերոջս հետ առևտուր անելու, երբ եկանք արդեն այդքան բանը տեղի էր ունեցել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ո՞վ է փակել դուռը, վկան պատասխանեց. «Այդ մասին չի ասել, թե Աշոտնա փակել, թե իր ընկերն է փակել, այդ մասին կոնկրետ չեմ կարող ասել, ասել է. «Դուռը փակեցինք, գնացինք խանութ՝ առևտուր անելու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե չի՞ ասել՝ ինչի համար փակեցին դուռը, վկան պատասխանեց. «Չէ, չի ասել, իմ ենթադրությամբ փակել են, որ կոնկրետ մարդիկ չմտնեն, որովհետև տունը գտնվում է հենց փողոցի վրա անմիջապես»:
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների մեջ էական հակասություն առկա լինելու պատճառով Մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել Տուժողի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որը բավարարվեց Դատարանի կողմից։
Հրապարակվեց վկա Սուրեն Խանջյանի՝ 2016 թվականի մայիսի 13–ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի, «(…)2016 թվականի մայիսի 3-ի գիշերը 00:30-ի սահմաններում, ես բակի կողմից ձայներ լսեցի, Մարինե էին գոռում, հասկացա, որ ինչ-որ բան է պատահել և դուրս եկա: Տեսա, որ մի տղամարդ ջարդում է Ա.Ավետիսյանի 9 տան դուռը և հարցրի՝ ինչ է պատահել, այդ տղամարդը հայտնեց, որ իր աղջկան փակել են այդ տանը: Ես հարցրի, որ իմաստ չունի դուռը ջարդել, քանի որ այդ տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի: Այդ տղամարդը ներսի աղջկան հայտնեց, որ հետևի կողմից էլ մուտք կա, այնտեղից դուրս գա: Այդ ընթացքում մեզ մոտեցան Աշոտը և մի տղա: Այդ տղային ես տեսնում էի առաջին անգամ և դուռը ծեծող տղամարդը և որին (…) նրա կինը, սկսեցին զրուցել այդ տղայի հետ, այդ տղան ասում էր, որ ինքը Մարինեին բան չի արել: Այդ ընթացքում հետևի կողմից եկավ նաև Մարինեն և որոշ ժամանակ անց եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցներ: Ես, տեսնելով ոստիկանության աշխատակիցներին, փորձեցի չխառնվել և գնացի մեր տուն: Ես ուշադրություն չեմ դարձրել, թե այդ պահին նշված տան դուռը բացվել է, թե՝ ոչ: Աշոտի գալը տեսել եմ, բարևել եմ նրան, սակայն հետագայում չեմ տեսել, թե ուր է գնացել(…)» (տե՛ս, քրեական գործ, թերթ 121-122):
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքի մեջ խոսք անգամ չկար և հանգամանքներն էլ այլ կերպ էին ներկայացված, քան դատաքննության ընթացքում ներկայացրիք, որ աղջիկը դուրս եկավ, գնաց, մտավ այդ տղայի թևը, նաև նախաքննության ընթացքում ցուցմունք եք տվել, որ Աշոտը և ընկերը, երբ եկան հայրը և մայրը, գոռում էին, իսկ նա ասում էր, ես Ձեր աղջկան ոչինչ չեմ արել, այդ հակասությունների կապակցությամբ ի՞նչ կասեք, վկան պատասխանեց. «Երբ, որ հարցաքննում էին, ես և կինս միաժամանակ նստած էինք քննիչի առջև և հնարավոր է, որ այդ հարցին ես և կինս ենք պատասխանել, հնարավոր է, որ բացթողումներ են եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա բացթողումները ինչպե՞ս են եղել, երբ Աշոտը և իր ընկերը եկան, ծնողները պահանջում էին, գոռում էին, թե իմ աղջկան ինչու ես տարել և նման բաներ, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ հիշում իրանց խոսակցությունը, քանի որ իրանք հեռու էին, նաև գոռում էին, իսկ թե ինչ էին վիճաբանում կոնկրետ, հիմա չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Դուք նախաքննության ընթացքում նշել եք, որ ինքը Մարինեին ոչինչ չի արել, ի՞նչ կասեք այդ մասին, վկան պատասխանեց. «Հավանաբար այդ պահը կինս է ավելացրել, ես և կինս միաժամանակ էինք ցուցմունք տալիս: Ինքն ասեց, որ ես Մարինեին ոչ մի բան չեմ արել, դրանից հետո մենք թողեցինք, գնացինք, քանի որ արդեն եկան ոստիկանության աշխատողները: Ինչ, որ ես գրել եմ, ավելացնելու արդեն ոչինչ չունեմ, ինչ, որ գրել եմ, ճիշտ է»:
Մեղադրողի հարցին, թե, երբ, որ տնից դուրս եկաք, Դուք անվան գոռոցների՞ց էիք դուրս գալիս, վկան պատասխանեց. «Այո, քանի որ երեխան քնած էր, և իրենք բարձր ձայներով էին բարձրանում, վախեցանք, որ երեխան կարթնանա, դուրս եկա, տեսնեմ՝ ինչ է կատարվում, ասեցին «Աղջիկս-աղջիկս», ասեցի, որ ստեղ աղջիկ չկա, հետո իրենց հետևից դուրս եկա, որ տեսնեմ՝ ինչ է կատարվում, համ էլ դարպասը փակեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե թևը մտնելու հետ կապված Դուք նախաքննության ընթացքում ոչինչ չեք ասել, վկան պատասխանեց. «Թևը մտնելու հետ կապված, ես դա հիշել եմ հաջորդ օրը, երբ որ կնոջս հետ խոսում էինք, ինքն ասաց, թե ես զարմացա, որ այդ աղջիկը գնաց թևը մտավ, թևը մտնելը կարողա Մարինեի ասելով վատացելա, ուղղակի գնացելա, այդ տղայի թևին է կպչել, ես կոնկրետ չեմ հիշում, թե կպավ, թե մտավ թևը, ուղղակի մեզ անհասկանալի է թվաց, որ այդ աղջիկը գնաց ոչ թե հայրիկի, մայրիկի մոտ, այլ այդ տղայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ցուցմունք տալու հաջորդ օ՞րն եք հիշել թևը մտնելու հանգամանքը, թե՞ դեպքի հաջորդ օրը, վկան պատասխանեց. «Դեպքի հաջորդ օրը»:
Մեղադրողի հարցին, թե դեպքը տեղի է ունեցել մայիսի 3-ին, Դուք ցուցմունք եք տվել մայիսի 13-ին, այդ դեպքում ցուցմունք տալիս ինչու՞ չեք հայտնել, վկան պատասխանեց. «Դե չգիտեմ ինչի է տենց, երևի աչքաթող ենք արել այդ պահը կոնկրետ»:
Վկա Հասմիկ Բեգլարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Ճիշտն ասած, արդեն օրը չեմ հիշում, ես տուն վերադարձա, քույրս դեռ տուն չէր վերադարձել, մայրս ասեց, որ զանգում եմ, զանգերին չի պատասխանում, ու ոչ մի կերպ չենք կարողանում կապվել իրեն: Հետո ես զանգեցի, էլի չվերցրեց, մի որոշ ժամանակ հետո ինքը հետ զանգեց, ասեց, որ ինքը գտնվում է Ավետ Ավետիսյան 9 հասցեում, իրեն փակել են, և չի կարողանում դուրս գալ ու տուն գալ: Անմիջապես զանգահարել եմ ոստիկանություն ու ծնողներիս հետ գնացել եմ դեպքի վայր: Այնտեղ դուռը փակ էր, փորձել ենք դուռը բացել, չենք կարողացել, հարևաններն են մոտեցել, չեմ հիշում՝ ժամը քանիսն էր, մոտեցանք, սկզբում չգտանք հասցեն, հետո հարևաններից հարցրինք, այդ ժամանակ լսեցինք քրոջս ձայնը, ապակու դուռ էր, և պատուհանների արանքից կանչում էր ու փորձում էր բացել, չէր կարողանում, մենք էլ փորձեցինք դուռը ջարդել, չկարողացանք, հետո հարևաններից մեկը մոտեցավ, ասեց տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի, կարող է այնտեղից դուրս գալ ու մի 5 րոպե հետո քույրս դուրս եկավ այդ հետևի կողմից, գտավ այդ հետևի մուտքն ու դուրս եկավ: Հետո մոտեցավ, չեմ իմանում անունը, ամբաստանյալն իր ընկերոջ հետ, այդ պահին մոտեցան նաև ոստիկանները, քույրս եկավ նստեց մեքենան, ասեց ես ուզում եմ շտապ գնալ այստեղից, սակայն, քանի որ իր վիճակն ահավոր վատ էր, կանչեցինք շտապօգնության մեքենա, իրեն առաջին օգնություն ցուցաբերեցին, ամբաստանյալը փակեց իր տան դռները ու հեռացավ դեպքի վայրից: Անմիջապես հենց ոստիկանները մոտեցան, մի քանի րոպե հետո տեսանք, որ ինքը դուռը փակել է ու գնացել:
Մեղադրողի հարցին, թե ասացիք ժամը չեք հիշում, կհիշե՞ք՝ գարուն էր, ամառ էր, ամիսը կհիշեք, վկան պատասխանեց. «Գարուն էր, կամ ապրիլի վերջն էր, կամ մայիսի սկիզբը, կոնկրետ չեմ հիշում արդեն»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ երբ տուն եկաք Ձեր մայրն ասաց, որ զանգում էր, Ձեր քույրը չէր վերցնում, կհիշե՞ք՝ որ ժամին էր, վկան պատասխանեց. «Մոտավոր ժամը 10-ն էր, ես նոր էի վերադարձել աշխատանքից, հետո ես էլ զանգեցի չէր պատասխանում, երկու րոպե հետո երևի ինքը հետ զանգեց, ասեց, որ օգնի ինձ, ինձ փակել են Ավետ Ավետիսյան 9 հասցեում, մուտքի դռան առջև կա սպիտակ Գազել, եկեք շուտ հասեք, օգնեք ինձ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ հասաք, չէիք գտնում տունն, այդպե՞ս է, վկան պատասխանեց. «Այո, որ հասանք սեփական տներ էին, փորձում էինք վրան գտնել 9 հասցեն, ձայն էլ էինք տալիս, այդ աղմուկի վրա հարևաններն էլ դուրս եկան, հետո մաման ասեց, հենա դռան հետևից ձայնա տալիս, ինքը մեզ տեսել էր, որ մենք եկանք, ձայն էր տալիս, մենք չէինք լսում»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ մոտեցաք, ի՞նչ էիք անում, դրսից էիք քաշում, ինքը ներսից էր քաշում, նկարագրեք Ձեր գործողությունները. «Մենք բրդում էինք, որ կոտրեինք դուռը, փայտից դուռ էր, որ գոնե զամոկը կոտրեինք, մտնեինք ներս, իրեն էլ խնդրում էինք մի քիչ այն կողմ կանգնել, որպեսզի դռան վրա ապակիներ էին, որպեսզի չկոտրվի իր վրա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք ապակիներ էին դռան վրա, վկան պատասխանեց. «Այո, փայտից դուռ էր, վերևի մասում էլ կային ապակիներ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ապակիները հնարավո՞ր էր կոտրել, վկան պատասխանեց. «Ապակու մյուս կողմում նաև ցանց կար վրան»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձեր ձայների՞ց դուրս եկավ հարևանը, վկան պատասխանեց. «Մենք սկզբում սխալ բակ մտանք, գնացինք, երևի այդ աղմուկի վրա, այնտեղ նաև շուն կար, երևի այդ աղմուկի վրա բոլոր հարևանները դուրս եկան»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ քանի՞ րոպե տևեց մինչև ձեր՝ իրեն փնտրելը, դուռը բացվելը, վկան պատասխանեց. «Մոտավորպես 10-15 րոպե տևեց մինչև, որ կասեին, որ հետևի կողմից էլ դուռ կա Մարինեն էլ լսեց գտավ այդ հետևի դուռը և դուրս եկավ»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ երբ Մարինեն դուրս եկավ, վիճակն ինչպիսի՞ն էր, վկան պատասխանեց. «Շատ վատ էր, ինքը շատ վախեցած էր, գնաց, նստեց մեքենան ու ասեց, որ ուզում է շուտ գնալ այդտեղից»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Մարինեի դուրս գալը և ամբաստանյալների վերադառնալը միաժամանա՞կ եղան, վկան պատասխանեց. «Գրեթե հա, համընկավ այդ պահն, ինքը բակի կողմից դուրս եկավ, իրենք էլ մոտեցան»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ երբ, որ մոտեցան, ինչպե՞ս իմացաք, որ դա ամբաստանյալի տունն է, կամ իրենք են, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, ես այդ պահին չեմ իմացել, թե տունն ում է պատկանում, քանի որ ինձ տան տեղն էլ էր անծանոթ, ամեն ինչն էլ անծանոթ էր, ես նույնիսկ հետի տղային չէի ճանաչում, մենակ մաման էր տեսել, երբ, որ եկան, մաման ասեց. «Հենա, եկան», մոտեցանք, ասեցինք ինչի եք փակել, հետո այդ պահին, երբ Մարինեն դուրս եկավ, էլ իրենց չենք մոտեցել, քրոջս ենք մոտեցել, որ հասկանանք՝ ինչ է կատարվում, ինքն էլ գնաց, նստեց մեքենան, ասեց շուտ գնանք այստեղից, քանի որ իր վիճակը շատ վատ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ, որ հարցրիք՝ ինչու եք փակել, պատասխան եղա՞վ, վկան պատասխանեց. «Մեզ առաջարկեցին, գնանք, ներսը նստենք, հանգիստ խոսենք, բայց կարծում եմ այդ ժամանակ էն իրավիճակը չէր, որ մենք կարողանայինք գնալ, նստել, հանգիստ խոսել, քանի որ քույրս շատ վատ վիճակում էր և ծեծված էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Ձեր քույրը ծեծվա՞ծ էր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե Մարինեն, որ Ձեզ զանգել է, ի՞նչ է ասել, կարո՞ղ եք բառացի ասել, վկան պատասխանեց. «Ասեց. «Հասո՛, խնդրում եմ, օգնի ինձ», ես ասեցի ինչ է եղել, ասեց. «Վահեն ինձ բերել է Ավետ Ավետյան 9 հասցեն ու դուռը վրես փակածա, ես չեմ կարողանում ստեղից դուրս գալ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինքը նշե՞ց հստակ, որ Վահեն է դուռը փակել, վկան պատասխանեց. «Կոնկրետ չասեց՝ Վահեն է դուռը փակել, ասեց. «Վահեն բերել է Ավետ Ավետյան 9 փողոց, դուռը փակ է, չեմ կարողանում դուրս գալ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեզ ասե՞լ է, որ հետը եղել է այլ անձ, ով զրկել է իրեն ազատությունից, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ես այլ անձի մասին չեմ լսել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն երբ հասել եք դեպքի վայր, այդ ժամանակ նոր տեղեկացել եք Աշոտի մասին, վկան պատասխանեց. «Այո՛»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ Ձեզ առաջարկվել է ներս գնալ, հանգիստ նստել զրուցել, ո՞վ է առաջարկել, վկան պատասխանեց. «Աշոտը»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք հիշու՞մ եք Ձեր նախաքննական ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Այս պահին չեմ հիշում, քանի որ բավականին ժամանակ է անցել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե բառացի վերարտադրեք այն, թե ինչ ասել է Ձեզ Ձեր քույրը, վկան պատասխանեց. «Ինձ Վահեն բերել է Ավետ Ավետյան 9 հասցեում և փակել, բայց կոնկրետ չի նշել, թե ով է փակել, ասեց Վահեն ինձ բերել է, և չեմ կարողանում դուրս գալ և գալ տուն»:
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների մեջ էական հակասություն առկա լինելու պատճառով Պաշտպանը միջնորդեց հրապարակել Տուժողի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որը բավարարվեց Դատարանի կողմից։
Հրապարակվեց վկա Հասմիկ Բեգլարյանի՝ 2016 թվականի մայիսի 5-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի, «(...)Մոտ մեկ ու կես ժամ մայրս հաճախակի զանգահարում էր քրոջս, իսկ նա չէր պատասխանում: Արդեն ժամը 24:00-ի սահմաններում ես անհանգստացած զանգահարեցի Մարինեի հեռախոսահամարին, նա կրկին չպատասխանեց: Ընդամենը 2 րոպե անց Մարինեն զանգ թողեց, ես արագ հետ զանգեցի իրեն, նա լացելով հայտնեց, որ իրեն օգնություն է պետք, ես անհանգստացած հարցրի՝ ինչ է պատահել, Մարինեն հայտնեց, որ իրենց աշխատանքի վայրից Վահեն իրեն տարել է Ավետ Ավետիսյան 9 հասցե, դուռը փակել է իր վրա, չի թողնում, որ ինքը դուրս գա և խփել է իրեն և ջարդել քիթը: Լսելով դա՝ ես մորս ասացի, որ ոստիկանություն զանգի: Քրոջս հետ խոսելուց անմիջապես հետո ես զանգահարեցի ոստիկանություն և հայտնեցի կատարվածի մասին: Այդ ընթացքում ծնողներիս հետ արագ դուրս եկանք տնից և պատահական տաքսի ավտոմեքենա կանգնեցրինք և ուղևորվեցինք դեպի քրոջս կողմից նշված Ա.Ավետիսյան 9 հասցե: Մոտ 10 րոպե անց մենք հասանք նշված հասցե: Նշեմ, որ այդ ընթացքում ինձ են զանգահարել ոստիկանությունից և խնդրել հստակեցնել հասցեն: Երբ մենք հասանք նշված փողոց, միանգամից չգտանք 9 հասցեն, աղմուկ բարձրացրինք, հարևաններից դուրս եկան, այդ ընթացքում մայրս նկատեց, որ քույրս տան ներսից խփում էր պատուհանին: Հայրս մոտեցավ այդ տան դռանը, մի քանի անգամ ուժգին հարվածեց, սակայն դուռը չբացվեց: Այդ ընթացքում մեզ մոտեցան երկու տղամարդ և կանգ առան մեզ մոտ, ես հասկացա, որ նրանցից մեկը Վահեն է, հարցրի՝ ով է նրանցից Վահեն, մայրս ճանաչեց նրան, այդ ընթացքում քույրս դուրս եկավ, այդ տան հակառակ կողմից: Վահեն այդ ընթացքում ասում էր, որ ինքը ոչ մի բան չի արել, քրոջս այդ վիճակում գտել է փողոցում: Մենք քրոջս օգնեցինք և նստեցրինք տաքսի ավտոմեքենան, որով գնացել էինք այդտեղ: Որոշ ժամանակ անց այդտեղ եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցները: Հայտնեմ նաև, որ քույրս, երբ նստեց տաքսի ավտոմեքենան, ասում էր, որ մենք էլ նստենք և հեռանանք այդտեղից, ասում էր, որ Վահեի մոտ դանակ կա, նա կարող է վնասել մեզ: Մոտ 5 րոպե անց նշված հասցե եկան նաև ոստիկանության աշխատակիցները:
Քույրս պատմել է ինձ, որ Վահեն փորձել է սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ իրենց աշխատանքի վայրում, սակայն Մարինեն չի ցանկացել, և Վահեն դանակի սպառնալիքով փորձել է բռնաբարել քրոջս և հարվածել է քրոջս դեմքին և մարմնի տարբեր մասերին, կոտրել է քրոջս քիթը, որից հետո քրոջս իր կամքին հակառակ տեղափոխել է Ա.Ավետիսյան 9 տուն և փակել նրան այդ տանը (…)» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 40-43):
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ ասել է, որ Վահեն է փակել, այլ անուն չի տվել, Դուք ձեր ծնողներին հայտնեցիք, որ պետք է գնանք Ավետ Ավետյան փողոց, Դուք ի՞նչ եք ասել Ձեր ծնողներին, բառացի կարո՞ղ եք ասել, վկան պատասխանեց. «Ես ասեցի տաքսի կանչեք և հենց հիմա զանգեք ոստիկանություն, ծնողներս խառնվեցին իրար, թե ինչ է եղել, ես էլ ասեցի, որ Մարինեն զանգեց ասեց, որ իրեն փակել են, քիթն էլ ջարդել են»:
Պաշտպանի հարցին, թե նշեցի՞ք՝ ով է արել այդ ամենը, վկան պատասխանեց. «Վահեն իրան փակել և քիթը ջարդել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն, եթե Դուք Մարինեի հետ խոսելիս Վահեի անունը չլսեիք, Դուք Վահեի անունը չէի՞ք ասի Ձեր ծնողներին, վկան պատասխանեց. «Բնականաբար, լսել եմ Վահեի անունը, Մարինեն ինձ զանգեց ասեց, որ Վահեն տարել փակել է իրեն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ կասեք այն հակասության մասին, որ Դուք դատարանում ցուցմունք տվեցիք, որ Մարինեն Ձեզ չի ասել, թե ով է փակել դուռը, վկան պատասխանեց. «Իմ կարծիքով հակասություն չկա, քանի որ Դուք հարցրիք, ասեք բառացի, թե ինչ է ասել Մարինեն, ով է փակել դուռը, ես ասեցի, որ չգիտեի երկրորդ անձնավորության մասին, բնականաբար պիտի ասի, որ Վահենա ինձ տարել ու փակել, ես չէի կարա իմանայի՝ երկրորդ անձա եղել և ասեր, որ երկրորդ անձնա ինձ փակել, կամ նման բաներ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք, որ լսել եք, Դուք ենթադրե՞լ եք, որ Վահեն է փակել, վկան պատասխանեց. «Բնականաբար, եթե երկրորդ անձի անուն չի տվել, ես չգիտեի, որ ուրիշ մարդ է եղել այդտեղ, բացի Վահեից ուրիշ անձնավորություն է եղել, ցուցմունք տալիս նշել եմ Վահեին, քանի որ իրա անունն է տվել միայն Մարինեն, ենթադրաբար պիտի ինքը լիներ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դեպքերից հետո ի՞նչ է ասել Ձեր քույրը, ով է դուռը փակել, վկան պատասխանեց. «Դեպքերից հետո ես իր հետ չեմ խոսել այդ թեմայով»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ընդհանրապես չե՞ք խոսել, չե՞ք քննարկել տեղի ունեցածը Ձեր քրոջ հետ, վկան պատասխանեց. «Մանրամասնորեն չենք խոսել, քանի որ ինքը շատ ծանր հոգեբանական վիճակի մեջ էր, շուրջ մեկ ամսից ավել, եթե ոչ ավելի շատ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նիստի գալուց առաջ չե՞ք քննարկել, թե ինչ գործով եք գալիս, ինչ ցուցմունք պետք է տաք, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, ես նախորդ դատական նիստին եմ իմացել, որ պետք է գամ դատարան և ցուցմունք տամ, ես տեղյակ չէի, ինձ վերջին օրը զանգել տեղեկացրել են, որ ես պետք է ներկայանամ որպես վկա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե վերջին անգամ ասեք բառացի, թե Մարինեն Ձեզ ի՞նչ է ասել երբ զանգել է, վկան պատասխանեց. «Մարինեն ինձ ասել է, որ Վահեն ինձ տարել է այդ հասցեով, փակել է, քիթս ջարդել է, ես չեմ կարողանում տուն գալ, բնականաբար ես պիտի ենթադրեմ, որ Վահեն է փակել, որովհետև ես երրորդ անձի մասին չգիտեի»:
Վկա Սվետլանա Բեգլարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Մայիսի 3-ն էր, Մարինեն գնացել էր «Ֆաբերլիկ»-ի օֆիս, զանգեցի, ասեց քիչ հետո դուրս եմ գալիս ու սպասում էի, որ դուրս կգար, մի քանի անգամ զանգել էի, զանգերիս չէր պատասխանում, հետո Հասմիկին ասեցի, մի հատ զանգի, ինքն էլ զանգում էր, չէր պատասխանում: Հետո Մարինեն զանգել էր Հասմիկին, ասել էր. «Վահեն ինձ բերել է Ավետիսյան 9 հասցե, խփելա, քիթս ջարդելա, փակելա վրես, բաց չի թողնում, չեմ կարողանում գալ»: Հենց այդ պահին Հասմիկը զանգեց ոստիկանություն ու մենք շտապ բոլորս միասին դուրս եկանք, տաքսի վերցրինք ու բոլորս միասին գնացինք Ավետիսյան 9 հասցեն: Եկանք, հասանք Ավետիսյան 9 հասցեն, փնտրում էինք, թե որ մասում է ինքը, մտանք մի հատ մուտք, հետո դուրս եկանք, հետո մի հատ տղամարդ դուրս եկավ մեր աղմուկի վրա: Հետո տեսանք Մարինեին, դռան հետևից ձեն էր տալիս, փորձեցինք դուռը բացել, ջարդում էինք, կարելի է ասել, չկարողացանք, հարևանն այդ ժամանակ ասեց, որ էն կողմից էլ մուտք ունի, Մարինեն լսեց, գնաց այն կողմից դուրս եկավ ու այդ պահին մոտեցան Վահեն ու Աշոտը, ինչ-որ խանութ էին գնացել: Եկավ ոստիկանությունը, իրենք շտապօգնություն կանչեցին, քանի որ Մարինեն շատ ահավոր վիճակում էր: Տարանք հիվանդանոց շտապօգնությունը, նկարեցին, քիթը կոտրված, գլխի ու դեմքի գեմատոմաներով, բերեցին տուն: Դրանից հետո քննիչը եկավ քննություն կատարեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե հարգելի վկա, Դուք ասացիք, որ այդպես էլ չկարողացաք խոսել Ձեր դստեր հետ, հետո զանգահարեց մյուս դուստրը, Դուք Ձեր մյուս աղջկա բառերի՞ց եք տեղյակ եղել, թե ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Հա, մյուս աղջկա բառերից, մյուս աղջիկս ասեց, որ Մարինեն ասել է, որ Վահեն իրեն ծեծել է, քիթը ջարդել է, բերել է այդ հասցեով, փակել է, չի թողնում գա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, երբ, որ հասաք ,փորձում էիք դուռը կոտրել, կասեք մանրամասն՝ ի՞նչ էիք անում և քանի րոպե տևեց, վկան պատասխանեց. «Փորձում էինք բացել, Մարինեն էլ՝ մյուս կողմից, հրում էինք, քաշքշում էինք, ապակիներով էր դուռն էլ, երևի ճաղավանդակ կար, մենք փորձում էինք, բայց մեկա չէր բացվում, հետո հարևանը եկավ, ասեց, որ այն կողմից էլ մուտք կա, հետո Մարինեն այն կողմից դուրս եկավ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ Մարինեն դուրս եկավ, այդ ժամանակ երկու տղամարդ եկան, ճի՞շտ է, վկան պատասխանեց. «Մարինեի դուրս գալը և իրենց մոտիկանալը միաժամանակ եղավ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ ասացին իրենք Ձեզ, որ տեսան, Մարինեին տեսան, վկան պատասխանեց. «Մոտեցավ, ասեցի էս ինչ ես արել, Վահեին, ես Վահեին մի անգամ տեսել եմ, ասեց. «Ես բան չեմ արել, ես իրան սենց եմ գտել, ինքն ինձ խնդրեց, որ ես իրան օգնեմ, դրա համար ես իրան բերել եմ էստեղ, որ իրան օգնություն ցույց տամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հետո չհարցրի՞ք, թե ինչու ես դուռը փակել վրան, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հարցրել, որովհետև, որ ինքը տենց ասեց, պարզ էր, որ ինքն էր արել, Մարինեն արդեն ասեց, որ ինքնա ծեծել, ինքնա արել, նույնիսկ դանակա պահել վրան, այդ ամեն ինչը եղել է իրենց գրասենյակում «Ֆաբերլիկ»-ի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ մյուս տղամարդը, որ ներկայիս ամբաստանյալն է, ինչ-որ բան խոսե՞ց, ասա՞ց, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ ճանաչում, չեմ էլ խոսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ, երբ որ գնացիք տուն, խոսեցի՞ք Ձեր աղջկա հետ, պատմե՞ց՝ ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, հետո քննիչը եկավ, քննիչն էր իր հետ խոսում, ասեց, որ ծեծելա, խփելա, մազերից բռնել, պատինա խփել, արնահոսելա, քիթնա ջարդել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Վահեի գործողությունները, հետագայում՝ տանը, ի՞նչ են եղել, վկան պատասխանեց. «Հետո դուրս են եկել, երևի դանակը ձեռքնա եղել, չգիտեմ, տաքսի են կանգնեցրել, տաքսիով տարել են էդ հասցեն, ուղղակի ասել է Ավետիսյան 9, Մարինեն լսել է, դրա համար ինքը կարողացավ մեզ ասել, թե որտեղա գտնվում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Մարինեն Ձեզ ասա՞ց, թե ինչի համար էին դուռը փակել իր վրա, վկան պատասխանեց. «Փակելը չգիտեմ՝ ինչիա փակել, բայց տարել էր այնտեղ իբր դեղ առներ, շոր առներ, իբր արյունոտ էր շորերը, ասել էր, որ մնա էստեղ կլավանաս, թող ձերոնք քեզ սենց չտեսնեն, մի քիչ կմնաս հետո կգնաս, չնայած մի քիչ մնալով այդ ամեն ինչը չէր անցնի, որ մաման, պապան չիմանան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք հիշում եք, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, Դուք պնդու՞մ եք այդ ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Դե, հա, ինչ-որ եղել է, այդ պահին, այդ ժամանակ էլ ասել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիշու՞մ եք՝ ինչ եք ցուցմունք տվել, վկան պատասխանեց. «Հա, ինչ-որ ասեցի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Մարինեն Ձեզ ի՞նչ պատմեց, որ տարավ տուն, ծեծել էր, հետո, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարա ասեմ՝ ովա փակել, լսել եմ, որ ասել է. «Վահեն բերել է ստեղ, դուռը փակել, չի թողնում դուրս գամ»:
Վկա Գառնիկ Բեգլարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Մայիսի սկզբին, երեխեն ուշացավ, հա զանգում էինք, չէր պատասխանում, նոր 11:30-ից հետո ինքն է զանգել փոքր աղջկաս, ու իմացանք, որ տենց Ավետ Ավետիսյան փողոցի վրա փակված է, միանգամից տաքսի ենք վերցրել ու գնացել, սկզբի, ձախի վրի տներից էր, որ մոտեցանք, էն ապակու դռան հետևից երևաց երեխեն, փորձում էինք կոտրել դուռը, էն էլ հարևանն ասեց՝ ուրիշ մուտք էլ կա, նոր երեխան ուրիշ մուտքով դուրս եկավ: Ոստիկանությունն Աշոտի և Վահեի հետ գալու հետ մեկտեղ եկավ: Հետո իրենք Վահեին տարան, մենք էլ երեխուն տարանք Հանրապետական հիվանդանոց»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ Ձեր մեծ աղջիկը զանգեց փոքր աղջկան, որ զանգեց, ի՞նչ ասաց Ձեր աղջկան, վկան պատասխանեց. «Ասեց՝ փակված է տան մեջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ասա՞ց՝ ով է իրեն տարել այդ հասցե, վկան պատասխանեց. «Հա, Վահեն, ու փակի տակա»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ հասաք Ավետիսյան 9 հասցե, ի՞նչ արեցիք, միանգամից գտա՞ք այդ տունը, վկան պատասխանեց. «Հա, դե տեսանք 9ա էր գրված»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ի՞նչ եղավ, ասացիք՝ Մարինեին տեսաք դռան հետևից, վկան պատասխանեց. «Հա, ապակեպատ դուռ էր, դռան հետևից տեսանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպե՞ս էիք փորձում դուռը բացել, վկան պատասխանեց. «Փորձում էինք կոտրել, էն էլ հարմար չէր խփելուն, դեմն աստիճաններ կար, դուռը բարձր էր, հարևանը դուրս եկավ, ասեց ուրիշ մուտք էլ ունի հետևի կողմից»:
Մեղադրողի հարցին, թե քանի՞ րոպե տևեց այդ ամեն ինչը, վկան պատասխանեց. «Երևի մոտ 5 րոպե, տենց ժամով չեմ կարա ասեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Մարինեի գործողություններն, ի՞նչ էր անում, տեսնու՞մ էիք Ձեր աղջկան, վկան պատասխանեց. «Հա, տենում էի, այդ սենյակում լույս էր վառվում, բայց ասեց, որ մնացած տեղերը լույս չկա, չէր տեսել էդ դուռը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչպե՞ս գտավ, հետո ասաց Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Հարևանը, որ ասեց, ինքը լսեց, մինչև մենք շուռ էինք գալիս, խոսում էինք, ինքը հետևից դուրս եկավ»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ եկան այդ տղամարդիկ, Դուք՝ որպես հայր, ինչ-որ բան ասացի՞ք այդ տղամարդկանց, վկան պատասխանեց. «Դե, ես հլը չգիտեի ինչա կատարվում, ոչ մի բան էլ չեմ ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Վահեն ինչ-որ բան ասա՞ց, վկան պատասխանեց. «Ասեց, որ փողոցում ըտենց է գտել, բերել է, որ օգնի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հետո, երբ որ հիվանդանոցից եկաք, Մարինեն պատմե՞ց՝ ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Դե երևի, ինձ քիչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե, երբ որ Դուք մոտեցաք Աշոտի դռանը, Դուք Մարինեի հետ խոսեցի՞ք, թե՞ միանգամից փորձեցիք դուռը կոտրել, վկան պատասխանեց. «Դե այդ վիճակում, որ տեսա էլ խոսալս էլ չէր գալիս, ուզում էի շուտ դուռը բացել ու աղջկաս դուրս հանել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ժամանակ, որ հարևանն ասեց, որ հետևի կողմից բնակարանը մուտք ունի, ինչպե՞ս ասաց, վկան պատասխանեց. «Դե, շուխուռի վրա դուրս եկավ, ասեց ուրիշ մուտք էլ ունի, մի կոտրեք»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ հարևանն ասեց, որ մյուս կողմից էլ մուտք ունի, Դուք շարունակեցի՞ք դուռը կոտրել, վկան պատասխանեց. «Չէ, դե արդեն իմաստ չուներ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ե՞րբ իմացաք, որ ինչ-որ բան է պատահել Ձեր աղջկա հետ, վկան պատասխանեց. «Արդեն քննիչի մոտ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե, երբ որ զանգեց Մարինեն Ձեր աղջկան, Դուք իմացա՞ք՝ ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Իմացա, որ ծեծել են ու փակվածա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե, որ մոտեցաք, Մարինեն ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Դռան հետևը կանգնած էր, քթից արյունը գնում էր, շուշի պլանկեն էր փորձում հանել»:
Վկա Ալինա Ալեքսանյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «Եթե խոսքը վերաբերում է Աշոտին, ապա ասեմ, որ Մարինեն Աշոտի օգտին բացասական որևէ բան չի ասել, ուրիշ ոչինչ չունեմ ասելու: Մենք այդ մասին խոսել ենք Մարինեի հետ, ու ինքը ոչինչ չի ասել, որ մեղադրում է կամ ուրիշ բան, ուրիշ ոչ մի բան չունեմ ասելու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որևէ մեկը Ձեզ նշե՞լ է, կամ ուղղորդե՞լ է ցուցմունք տալուն, վկան պատասխանեց. «Ոչ»: Բավականին ժամանակ է անցել, ես մոռացել եմ՝ ինչ է կատարվել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Վահե Ավանեսյանն ո՞վ է հանդիսանում Ձեզ համար, վկան պատասխանեց. «Իմ երեխաների հայրը»:
Մեղադրողի հարցին, թե փաստացի ամուսնացա՞ծ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ, Վահեն իմ երեխաների հայրն է միայն»:
Մեղադրողի հարցին, թե համատեղ բնակվե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Իհարկե»:
Մեղադրողի հարցին, թե Վահե Ավանեսյանն ազատազրկման վայրում եղե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Ազատազրկման վայրում եղել է 12 տարի»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ 12 տարվա ընթացքում Դուք տեսակցության գնացե՞լ եք կալանավայր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե, երբ որ գնացել եք, իմացե՞լ եք Աշոտ Ղարաբաղցյանի մասին, որ նման ընկեր եղել է, վկան պատասխանեց. «Ընդհանրապես չեմ իմացել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Դուք աշխատե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Այո, սկզբում աշխատել եմ բանկում, հետո «Ֆաբերլիկ» ֆիրմայի տնօրենն եմ եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ «Ֆաբերլիկ» ֆիրման ինչպե՞ս է ստեղծվել, վկան պատասխանեց. «Սկզբում ես եմ ստեղծել, հետո Վահեն ինձ օգնեց, որ օնլայն գործունեություն ծավալեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Մարինե Բեգլարյանին ինչպե՞ս եք ճանաչում, ճանաչել եք մինչև՞ Վահեի ազատվելը, թե՞ դրանից ավելի շուտ, վկան պատասխանեց. «Երևի շուտ, մինչև ազատվելը»:
Մեղադրողի հարցին, թե Մարինեն ի՞նչ կարգով է ընդունվել աշխատանքի, ո՞վ է խորհուրդ տվել, վկան պատասխանեց. «Հազարավոր մարդիկ հայտարարությունները տեսնում են, իրենք են հայտարարություն տալիս, որ ցանկանում են ընդունվել որպես խորհրդատու, ինքն ընդունվել է՝ որպես խորհրդատու»:
Մեղադրողի հարցին, թե, երբ Ձեր ամուսինն ազատվեց կալանավայրից, Դու՞ք եք ծանոթացրել Մարինեի հետ, թե՞ իրենք ծանոթ էին, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ ծանոթացրել, երևի իրենք ծանոթ էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ շփվե՞լ են, Դուք տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ես տեղյակ եղել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Մարինեի հետ տեղի ունեցած դեպքի մասին ի՞նչ եք տեղյակ, վկան պատասխանեց. «Ինչ-որ պատմել է Վահեն»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ է պատմել Վահեն, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի ասել է, որ ինչ-որ խնդիրներ է եղել, տեսել եմ թուղթը, որտեղ գրված էր, որ էս ինչ, էս ինչ հոդվածով մեղադրվում է բռնաբարության, ծեծի մեջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հարցրե՞լ եք արդյոք բռնաբարել է, ծեծել է ինքը Մարինեին, վկան պատասխանեց. «Հարցրել եմ, ասեց, որ ինքը չի բռնաբարել, քանի որ իրենք լավ մոտիկ են եղել և բռնաբարելու խնդիր չի եղել, իսկ ծեծի հետ կապված, ասեց, որ մի երկու անգամ խփել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ դրանից հետո խոսե՞լ եք Մարինեի հետ, վկան պատասխանեց. «Իհարկե խոսել եմ, Մարինեն ասաց, որ եղել ենք ալկոհոլի ազդեցության տակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Աշոտի հետ կապված ի՞նչ գիտեք, վկան պատասխանեց. «Սկզբում ես Աշոտին չեմ ճանաչել, հետագայում դեպքերի հետ կապված սկսել եմ ճանաչել»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ Աշոտն ինչու՞մ է մեղադրվում, տեղյա՞կ եք, վկան պատասխանեց. «Իմ կարծիքով չպիտի Աշոտը մեղադրվի, քանի որ դա Վահեի ու Մարինեի խնդիրն է, իմ կարծիքով չի մեղադրվում Աշոտը: Մեղադրվում է նրա համար, թե ինչի համար է դուռը բացել, ներս թողել այդ աղջկան»:
Պաշտպանի հարցին, թե, երբ Դուք զրուցել եք Մարինեի հետ, ինքը բողոքե՞լ է Աշոտի գործողություններից, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե հայտնե՞լ է, որ Աշոտն իրեն զրկել է ազատությունից, ըստ էության իրեն թույլ չի տվել, որ բնակարանից դուրս գա, վկան պատասխանեց. «Ոչ, նույնիսկ օգնություն է ցուցաբերել»:
Պաշտպանի հարցին, թե տուժողը հայտնե՞լ է, որ Աշոտն այնպիսի գործողություններ է կատարել, որ իրեն դուր չի եկել, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեզ ասե՞լ է, որ գտնվել է Աշոտի տանը, ուզեցել է այնտեղից դուրս գալ, իսկ Աշոտն իրեն չի թողել, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Վահե Ավանեսյանի հետ զրուցելու ժամանակ, նա հայտնե՞լ է, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանը տուժողին զրկել է ազատությունից, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր և Վահե Ավանեսյանի զրույցի ժամանակ Աշոտ Ղարաբաղցյանի գործողությունները ձեր քննարկման առարկան դարձե՞լ են, թե՝ոչ, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, ամեն դեպքում վատ բան չի հնչել այդ մարդու հասցեին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ե՞րբ իմացաք դեպքի մասին, վկան պատասխանեց. «Իմացել եմ դեպքից 8-9 ժամ հետո, երբ մեղադրանքը ձեռքը եկավ տուն, թղթի մեջ գրած էր, որ մեղադրվում է բռնաբարության, ծեծի, էս ինչ, էս ինչի մեջ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ընդհանրապես գիտե՞ք որևէ բան դեպքի մասին, որը կապված է Աշոտ Ղարաբաղցյանի հետ, վկան պատասխանեց. «Միայն գիտեմ, որ Աշոտը մեղավոր չի, ինձ Մարինեն ասել է, որ ինքը Աշոտին չի մեղադրում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ հարաբերություններ ունեք Մարինեի հետ, վկան պատասխանեց. «Նորմալ, չեմ շփվում իր հետ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե աշխատում եք նույն տեղու՞մ, վկան պատասխանեց. «Ես աշխատում եմ, Մարինեն՝ ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր երեխաների հայրը որևէ առնչություն ու՞նի Մարինեի հետ հիմա, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել, չգիտեմ, ես Վահեի հետ որևէ հարաբերություն չունեմ, որ իմանամ, ես ընդհանրապես չգիտեմ իր գործողությունների մասին»:
Ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունքը. «2016 թվականի մայիսի 3-ին հաց եմ կերել սովորականի պես, ժամը 11:30-ի կողմերն էր, Վահեն զանգեց, ասեց տունն ես, ես մտածեցի, որ գալիս է ծնունդս շնորհավորի, քանի որ մի քանի օր առաջ ծնունդս էր եղել, ինքը չէր կարողացել գալ, ասեցի արի, զանգեց, հասցեն հարցրեց, ասեցի, հետո մի 20 րոպե հետո զանգեց, ասեց «Ապե, հասցեն խառնել եմ», ես նորից ասեցի Ավետիսյան 9, ասեց դուրս կգաս դիմավորես, մենք խառնել ենք տան տեղը, դուրս եկա դիմավորեցի, երբ, որ դուռը բացեց, իջավ տեսա, որ հետն էլի մարդ կա, հետևից Մարինեն իջավ, ինչ-որ տաքսիի գումարի հետ կապված հարցեր կային, ինչ-որ մանր չուներ, կարճ ասած, էդ ամեն ինչը 5 րոպեի չափով տևեց, այդ ընթացքում ես ու Մարինեն դուրսն իրար կողք կողքի կանգնած էինք, Վահեն գումարային հարցերը լուծեց, իջավ տաքսիից, թևը գցեց Մարինեի ուսին, այդպես մտանք ներս: Մարինեն նստեց դիվանին, գլուխը՝ կախ, մազերը թափված էր դեմքին: Վահեին երկար ժամանակ չէինք տեսել, բարևեցինք, խոսեցինք, Վահեն ծանոթացրեց Մարինեին, ասեց «Ծանոթացի, ընկերուհիսա», Մարինեն այդ ժամանակ գլուխը բարձրացրեց, նոր այդ ժամանակ տեսա դեմքը՝ քիթը վնասված էր, ասեցի Վահե ջան, հաճելի է, որ ընկերուհիդա, բա քիթն ինչա էս աղջկա, ասեց ես եմ խփել, հետո կխոսենք: Հետո ասեց, որ սոված ենք, գնանք խանութ մի կտոր բան բերենք, ուտենք, համ էլ կնստենք, կխոսենք: Գնացինք միջանցքում, մեր տունը երկար տուն է սեփական, վաննայում սրբիչ բան կախեցի, դուռը բացեցի, Մարինեին ասեցի, որ սրբիչը փոխել եմ, մաքուր կախածա, լվացարանն ընդեղա, չեմ հիշում ես, թե Վահիկը հարցրեց խանութից ինչ-որ բանի կարիք ունես, Մարինեն սառույց ուզեց, ասեց ինձ սառույց կբերեք, ասեցինք լավ: Դուրս եկանք առաջինը Վահեն դուրս եկավ, հետո ես դուրս եկա, բնազդաբար, դե մենակ եմ ապրում, էդ տան դուռն էլ միայն էդ մի փականովա փակվում, էդ մի բանալինա, կամ էլ պիտի դուռը բաց մնա տան, բնազդաբար ձեռքս տարա գրպանս, տեսա բանալին գրպանս չի, ես էլ, որ դուրս եմ գալիս դուռը փակում եմ, որովհետև, եթե վերջին սենյակը գնում ես, որ մտնեն զալից տելեվիզռն էլ տանեն, ես վերջին սենյակից չեմ լսի, բնազդաբար եկա բանալին հանեցի, դուռը փակեցի, դե հիմա գիշերվա 12-ն է, մենակ աղջիկ տանը, հեչ որ չէ, ինձ հաճելի չէր, որ մեկը գար, տենար էդ աղջկան իմ տանը, էդ վիճակում: Ճանապարհին մի քիչ ջղայնացա Վահիկի վրա, ասեցի էդ աղջկա վիճակը ինչա, ասեց կգնանք, հանգիստ կնստենք, կխոսանք, ասեց շորի խանութ որտեղ կա հիմա, որ բաց լինի, ասեցի էս ժամին ինչ շորի խանութ, որ բաց լինի, սուպերմարկետնա մենակ, էն էլ ընդեղ շոր չեն ծախում, ասեց, լավ, դե մտնենք ուտելու բան առնենք: Մտանք խանութ, մի քանի բան ուզեց, առանք, դուրս եկանք, խոսալով գալիս էինք, ընդհանուր ոնց ես, ոնց չես, եկանք, մինչև տուն հասնելը մի հատ ավտոմոյկա կա, տեղ տեսա, որ ոնց-որ ինչ-որ մեկը խփի դռանը, ասեցի Վահե ես աղջիկը ուզումա դուրս գա, ու տենց առաջացանք: Տեսանք տան դիմաց Մարինեի հերն էր, մերն էր, քուրն էր ու ես մարդը ջղայնացած դուռնա ջարդում, ձեն տվեցի, ասեցի էս ինչ ես անում, ասեց բա թե երեխես ներսնա, ասեցի սպասի բացեմ ներս մտի, դուռը խի էս ջարդում, մեկ էլ էդ պահին Մարինեն էն մյուս դռնից դուրս եկավ, եկավ Վահիկի կողքը կանգնեց, մերը, հերը, քուրը դիմացն էին կանգնած, չեմ հիշում կամ Վահիկը ձեռքը գցեց ուսին, կամ գրկեց, էդ պահին մերն ասեց, թե ձեռքդ քաշի, էս ինչա քո վիճակը, ես ասեցի, թե ժողովուրդ ջան եկեք գնանք ներս, հանգիստ խոսանք, դրսում հարևաններ կան, ժամը գիշերվա 12-նա, ամոթ է, Մարինեի հերն ասեց, թե ներս մտնելու բան չկա, այդ ժամանակ Մարինեն ասեց, թե ես ուզում եմ տուն գնամ, առաջացավ դեպի տաքսին, այդ ժամանակ հետևից ծնողներն առաջացան, ես ու Վահիկը ցելոֆանները ձեռքներս կանգնած էինք մնացել, մտա ներս, ցելոֆանները դրեցի ներսը, հեռախոսը վերցրի, տեսա ինձ զանգա եկել այդ ընթացքում, զանգին պատասխանեցի, երևի րոպե ու կես, հետո դուրս եկա, տեսա Վահիկն էլ է առաջացել տաքսիի մոտ, ու կանգնած խոսում են: Ճիշտն ասած, արդեն էնքան կուշտ էի այդ ամեն ինչից, ասեցի քանի սրանք ստեղ են, ես դուռս փակեմ, շառս քաշեմ գնամ, հեռու մնամ փորձանքից:
Հետո հաջորդ օրը Վահեն զանգեց ինձ, ասեցի՝ ամեն ինչ նորմալ է, հետո դրանից 3-4 օր հետո ինձ զանգեց Վահիկի ընկերը, ասեց, որ Վահիկին կալանավորել են, քեզ են ման գալիս, ասեցի խի ես փախած էի, ինչ էի, որ ինձ են ման գալիս, հարցրի, ասեցի, որ բաժիննա, քննիչի անուն-ազգանունը ասա, որ գնամ, տեսնեմ, հեռախոսի համարը ասեց քննիչի, հենց տեղում զանգեցի քննիչին, անուն-ազգանունս ասեցի, ասեց ապեր, քեզ ենք ման գալիս, ասեցի ինձ խի եք ման գալիս, կորած էի ինչա, քննիչի հետ պայմանավորվեցի, գնացի, ցուցմունքներս տվեցինք, են ինչ-որ Ձեզ ասեցի հիմա, նույնը քննիչին ասեցի»:
Պաշտպանի հարցին, թե խնդրում եմ հայտնեք մինչ դեպքը տուժողին ճանաչե՞լ եք, թե՝ ոչ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, ես այդ օրն առաջին անգամ եմ Մարինեին տեսել»:
Պաշտպանի հարցին, թե, որ Վահեն տուժողի հետ առաջին անգամ մտավ Ձեր բնակարան, Դուք երբ սրբիչները փոխեցիք, հարցրիք, թե նա ինչ է ուզում, ինքը պատասխանեց՝ սառույց, այդ ժամանակահատվածում տուժողը հայտնե՞լ է, որ ուզում է հեռանալ բնակարանից, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իհարկե ոչ, եթե ինքը մի դեմքի շարժումով անգամ ինձ հասկացներ, որ չի ուզում մնալ բնակարանում, ես հո զոռով իրեն չէի պահել, շատ նորմալ եկել, մտել է տուն»:
Պաշտպանի հարցին, թե, այսինքն տուժողը չի՞ հայտնել, որ ուզում է գնալ, իսկ Դուք կամ Վահեն զսպեիք, ասեիք ոչ, դու պետք է մնաս , ամբաստանյալը պատասխանեց «Չէ, նման բան չի ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե, Դուք կարո՞ղ եք նկարագրել՝ Ձեր դուռն, ինչպես է փակվում ընդհանրապես, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Էն, որ երկու փեղկանի դռներա լինում, մենակ ինքը բանալիովա փակվում, ուրիշ ձև չի փակվում»:
Պաշտպանի հարցին, թե, դուռը միայն բանալու միջոցո՞վ է փակվում, թե՞ այլ եղանակով նույնպես, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ բանալիովա փակվում, բայց եթե բանալիով էլ փակվում է, վերևը ու ներքը երկու հատ զատիշկա կա, որ էդ քաշես դուռը կբացվի, ցանկության դեպքում հաստատ կարող ես բացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե դուռը բռնակներ ու՞նի ընդհանրապես, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ունի, բայց ինքը միայն բռնելու համար է»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե Դուք դիտավորություն ունենայիք Մարինեին զրկելու ազատությունից, ապա հետևի դուռը, ես ինչպես հասկացա, բաց է եղել, Դուք կարո՞ղ էիք հետևի դուռը փակել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ուզենայի՝ կփակեի, բայց ես ինչի պիտի ուզենայի իրան ազատությունից զրկեի»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե Դուք ուզենայիք տուժողին զրկել ազատությունից Ձեր հեռախոսը, կամ Վահեի հեռախոսը կթողնեի՞ք սեղանին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Բնականաբար՝ ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե տուժողը ձեզնից սառույց է ուզել, ինքն այդ սառույցն ինչպե՞ս պետք է օգտագործեր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինձ թվումա՝ դեմքին պիտի դներ, որ չկապտի»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն տվյալ սառույցն իրեն անհրաժե՞շտ էր այդ պահին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե, եթե տուժողը Ձեզնից սառույց էր ուզել, որ դներ կապտուկներին, որպեսզի ավելի չկապտեր, ըստ էության ինքը պետք է սպասե՞ր այդ սառույցին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ, եթե մտքին տեղ լիներ, կարող էր դուրս գալ, բա եթե այդքան հեշտ էր դուրս գալը, Մարինեի հայրն ինչի՞ էր ուզում դուռը կոտրել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դրսից չէր կարող բացել, բայց ներսից, կարողա Մարինեն կին արմատա, չի ֆայմել, բայց վերևի ու ներքևի փականը քաշեր միանգամից կբացվեր»:
Մեղադրողի հարցին, թե եթե Դուք ասում եք, որ մտադրություն չեք ունեցել նրան ազատությունից զրկելու, փակել եք, որովհետև աղջիկ է չեք ուզեցել, որ ինչ-որ մեկը տեսնի, տուն մտնի, ինչու՞ չեք ասել՝ Մարինե ջան, մի հատ դուռը ներսից փակի օտար մարդ չգա, քեզ ես վիճակով չտեսնի, այլ որոշեցիք, որ առանց հարցադրում կատարելու Դուք պետք է դուռը վրան փակեք, թողեք, գնաք ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, անծանոթ մարդու բանալի տալը մի տեսակ իմ սովորության մեջ չի մտնում»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ անծանոթ մարդու վրա դուռը փակել, գնալը սովորության մեջ է մտնում, ամբաստանյալը պատասխանեց . «Դե նենց չի, որ էդ մարդը ուզում էր գնալ, ես էլ դուռը փակել էի վրան, ինքը սպասում էր, որ սառույց բերեինք իրեն»:
Մեղադրողի հարցին, թե, որ ասացիք կոտրելու ձայն էիք լսում, ի՞նչ ձայն էիք լսում, ինչո՞վ էր փորձում կոտրել, ինչ-որ իրով, քաշքշելով, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ձեռքով էր, ոտքով էր, ես կոնկրետ չտեսա էդ պահը, ինքն այդ ժամանակ մեջքով էր կանգնած, ես, որ ասեցի ապե, էդ ինչ ես անում, ինքը ֆռաց, դեմքով կանգնեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե, իսկ երբ որ Մարինեն եկավ Ձեր տուն, Դուք ասացիք, որ Ձեր տունը շատ երկար տուն է, Մարինեին բացի բաղնիք, զուգարան ցույց տալուց, Դուք տունը ընդհանուր ցույց չտվեցի՞ք, որ այստեղ մեկ հատ էլ դրսի կողմից դուռ կա, որ հնարավոր է բացել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես ընդամենը երկու րոպե եմ տունը մնացել այդ ժամանակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե, այսինքն Մարինեն բացի այդ դիմացի դուռը տեսնելուց, չէ՞ր կարող իմանալ, որ հետևի կողմում դուռ կա և կարող է դուրս գալ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, բայց ցանկության դեպքում, որ ուզենար դուրս գար, հաստատ կարող էր դուրս գալ»:
Մեղադրողի հարցին, թե օրինակ ի՞նչ կերպ կարող էր դուրս գալ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Օրինակ, եթե ինձ փակեին ինչ-որ տեղ, ես հաստատ տան մեջ ման կգայի՝ դուրս գալու հնարավորություն փնտրելու համար»:
Մեղադրողի հարցին, թե, ասացիք տուժողի քիթը վնասված էր, արյուն էր գալիս, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ այդ պահին արյուն չէր գալիս, բայց երևում էր, որ կոտրված տեղ կա»:
Մեղադրողի հարցին, թե, հագուստն արյունոտվա՞ծ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, ես այդպիսի խասյաթ չունեմ ընկերոջ ընկերուհիներին այդպես ուսումնասիրեմ, ընդամենը դեմքին եմ նայել, որ գլուխը բարձրացրեց՝ ծանոթանալու համար, այդ ժամանակ տեսա, որ քիթը վնասված էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե, Ձեր ցուցմունքում ասացիք, որ խանութում սկսեցիք նրա վրա բարկանալ, էդ դեպքում ի՞նչ գիտեիք, որ սկսեցիք նրա վրա բարկանալ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Տունը, երբ, որ ես իրան հարցրի, էս ինչա ես աղջկա վիճակը, ասեց. «Ապե, ես եմ արել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք բնազդաբար շոշափեցիք ձեր գրպանը ու տեսաք, որ բանալին գրպանում չէ, Դուք ներս մտաք, ձեռքն անցկացրիք բանալին հանելու համար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ներս չմտա, ուղղակի փեղկը բացեցի, բանալին վերցրի ու հետո հետևի կողմից փակեցի ու գնացի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դա տեղի ունեացավ բնազդաբա՞ր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, բնազդաբար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք ասում եք, որ դա տեղի ունեցավ բնազդաբար, բայց հետո շարունակում եք, բայց ես չուզեցի, որ ինքն, աղջիկ է, մեր տուն գալիս-գնում են, դրա համար ես փակեցի, հիմա ես ուզում եմ հասկանալ՝ բնազդաբա՞ր դա տեղի ունեցավ, թե՞, որովհետև ինքն աղջիկ էր, դեմքը վնասված էր, արյունոտ էր, Դուք չուզեցաք, որ որևէ մեկը գար, դա տեսներ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Քանի որ չէի ուզում, որ իմ տանը գար, մեկը տեսներ էդ աղջկան, այդպիսի վիճակում, դրա համար բնազդաբար դուռը փակել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք քանի՞ հեռախոս ունեք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դուրս գալիս ինչու՞ չվերցրիք Ձեր հեռախոսը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չգիտեմ, ինչի չվերցրի, բայց Վահիկինն էլ է այնտեղ եղել, Վահիկինն էլ թողել ենք սեղանին, դուրս ենք եկել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր տան հետևի դռան մասին ովքե՞ր գիտեն, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ով մեր տուն առաջին անգամա եկել, դժվար իմանա, բայց իմ մոտ ընկերները, բարեկամները գիտեն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե օրինակ Ձեր վերևի հարևանը գիտե՞ր այդ դռան մասին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, երևի գիտեր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս է սովորաբար փակվում այդ դուռը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Զամոկով չի, բանալիով չի փակվում»:
Դատական նիստը հարցին, թե Ձեր աչքին Վահեն ու Մարինեն լա՞վ հարաբերությունների մեջ էին, թե՞ վատ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իմ տեսածով իրենք ընկեր-ընկերուհի էին, կռվել էին, հետո բարիշել էին»:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին քրեական գործում առկա հետևյալ փաստաթղթերը.
ա) Տուժող Մարինե Գառնիկի Բեգլարյանի՝ ՀՀ ոստկիկանության Արաբկիրի բաժնում 2016 թվականի մայիսի 5-ին տված հաղորդումն այն մասին, որ. «(…) 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 21:00-ի սահմաններում, Արաբկիր 17 փողոցի 21 հասցեում գտնվող գրասենյակում Վահե Ավանեսյանը դանակով սպանության սպառնալիքներ է տվել ինձ, փորձել բռնաբարել և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել մարմնիս տարբեր մասերի՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ, իսկ երբ դրանից հետո մենք գնացել ենք Ա.Ավետիսյան 9 տուն, նա դուռը փակել, ինձ ապօրինի զրկել է ազատությունից: Խնդրում եմ Վահեին ենթարկել պատասխանատվության(…)» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 13):
բ) 2016 թվականի մայիսի 4-ի՝ «Տեղանքի զննություն կատարելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) զննության ենթարկեցի Երևան քաղաքի Արաբկիր 17 փողոցի 21 տան 1-ին հարկում գնտվող «Ֆաբերլիկ» ընկերության գրասենյակը (…) Դրանից [մուտքի դռնից] ներս բացվում է նախասրահը, ինչի ձախակողմյան հատվածում գտնվում է զուգարանը (…) նախասրահի մեջտեղի հատվածից՝ աստիճաններով ցած, բացվում է աշխատասենյակը, ինչի աջակողմյան հատվածում զետեղված է աշխատասեղանը (…): Աշխատասենյակի մեջտեղի հատվածում (…) հայտնաբերվեցին արնանման հետքեր, որոնք ըստ Վահե Ավանեսյանի բանավոր հայտարարության՝ Մարինե Բեգլարյանի արյան հետքերն են (…)» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 17-18):
գ) 2016 թվականի մայիսի 13-ի՝ Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 հասցեում կատարված «Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) զննության մասնակից Մարինե Բեգլարյանը հայտարարեց, որ ինքը նստել է նշված բազմոցին: (…) Մ.Բեգլարյանը մատնացույց արեց մուտքի դուռը և հայտնեց, որ հասկացել է, թե ինչպես է Վահեն կամ Աշոտը ձեռքը ներս մտցնում և ներսի կողմից բանալին հանելով՝ փակում մուտքի դուռը դրսի կողմից: (…) Մարինե Բեգլարյանի հայտարարությամբ, երբ (…) իր հարազատները չեն կարողացել բացել նշված տան առջևի դուռը, ինքը, լսելով, որ հետևի կողմից էլ մուտքի դուռ կա, բացել է նշված դուռը և դուրս եկել նշված տնից (…)» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 113-115):
դ) 2016 թվականի մայիսի 30-ի՝ փորձագետի՝ թիվ 1154 եզրակացությունը, համաձայն որի. «(…) Մ.Բեգլարյանի մարմնական վնասվածներն (…) ձախից ճակատաքունքաայտային, զույգ ակնակապիճների, քթի, աջ այտային շրջանի, վերին և ստորին շրթունքների, ձախից պարանոցի, կրծքավանդակի, ձախ նախաբազկի շրջանների արյունազեղումների, քթի ոսկրերի կոտրվածքների՝ ուղեկցված փակ գանգուղեղային վնասվածքի ձևով, պատճառվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է՝ որոշմամբ նշված ժամկետում և հանգամանքում, որոնք առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օր: (…) գլխի և դեմքի շրջանի վնասվածքները հնարավոր չէ տարանջատել միմյանցից, և առաջացրել են առողջությանը թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի քան 21 օր, իսկ մնացածը՝ ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին, առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Մ.Բեգլարյանի կուսաթաղանթի անատոմիական ամբողջականությունը խախտված է, խախտումը հին է, որի վաղեմությունը (…) որոշել հնարավոր չէ: Մ.Բեգլարյանի հեշտոցի պարունակություններում սերմնաէակներ չեն հայտնաբերվել, սակայն վերջիններիս բացակայությունը չի բացառում նրա հետ, նշված ճանապարհներով սեռական հարաբերություն ունենալու հնարավորությունը: Մ.Բեգլարյանի մոտ հղիություն, հղիություն ընդհատելու տվյալներ և սեռավարակներ չեն հայտնաբերվել» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 190-192):
ե) Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված «Ղ-Տելեկոմ» և «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերություններից ստացված բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Աշոտ Ղարաբաղցյանին պատկանող 093-75-76-90 բջջային հեռախոսահամարը 2016թ. մայիսի 3-ից 4-ն ընկած ժամանակահատվածում չի սպասարկվել: (…) Մարինե Բեգլարյանին պատկանող 091-60-85-84 բջջային հեռախոսահամարը պահանջվող ժամանակահատվածում ակտիվ է եղել՝ 2016թ. մայիսի 3-ին՝ ժամը 11:53:22, առկա է ելքային զանգ 099-39-85-84 համարին, զանգը սպասարկվել է Խորենացի փողոցում: 19:32:29 առկա է մուտքային զանգ 099-39-85-84 համարից, զանգը սպասարկվել է Արաբկիր 2-րդ փողոցում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: 2016թ. մայիսի 4-ին ժամը 00:01:39, առկա է մուտքային զանգ 099-39-85-84 համարից, զանգը սպասարկվել է Բաղրամյան 76 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: Ժամը 01:43:49 առկա է մուտքային զանգ 093-29-73-33 համարից, զանգը սպասարկվել է Ալիխանյան եղբայրներ փողոցում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: (…) Վահե Ավանեսյանի՝ 077-19-87-77 բջջային հեռախոսահամարից 2016թ. մայիսի 3-ից 4-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարվել են ելքային զանգեր (…): Նշված համարի նշված ժամանակահատվածում առկա են նաև մուտքային զանգեր: (…) Վահե Ավանեսյանի՝ 098-92-87-87 բջջային հեռախոսահամարը պահանջված ժամանակահատվածում չի սպասարկվել: (…) Մարինե Բեգլարյանի՝ 093-10-59-84 բջջային հեռախոսահամարից 2016թ. մայիսի 3-ից 4-ն ընկած ժամանակահատվածում առկա են մուտքային և ելքային զանգեր, առկա է միայն մեկ ելքային զանգ՝ 03.05.2016թ.՝ ժամը 15:39:37, 094-23-16-81 համարին և սպասարկվել է Արաբկիր 19 փողոցում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: (…) Աշոտ Ղարաբաղցյանի՝ 093-75-76-90 բջջային հեռախոսահամարն ակտիվ է եղել 2016թ. մայիսի 3-ից 4-ն ընկած ժամանակահատվածում (…)» (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 217-225):
զ) ՀՀ ոստիկանության Ինֆորմացիոն կենտրոնից ստացված տեղեկանքը, համաձայն որի՝ Աշոտ Ղարաբաղցյանը 2005 թվականի դեկտեմբերի 12-ին դատապարտվել է 3 տարի ազատազրկման՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածով, և ազատվել է պատժից 2008 թվականի հոկտեմբերի 10-ին (տե՛ս քրեական գործ, թերթ 181-182):
8. Դատական վիճաբանությունների փուլում Մեղադրող Ն.Աշրաֆյանը նշեց, որ պետք է անդրադատնալ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղամցնող և ծանրացնող հանգամանքներին և միջնորդեց Աշոտ Ղարաբաղցյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133–րդ հոդվածի 1-ին մասով։
Պաշտպան Ա.Լալայանն իր ճառում հայտնեց, որ հետազոտված ապացույցները չեն հիմնավորում և հերքում են իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը և միջնորդեց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանին ճանաչել անմեղ և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Ամբաստանյալը նշեց, որ որևէ իմաստ չկար այդ աղջկան ազատությունից զրկելու։
Իր վերջին խոսքում ամբաստանյալը հայտնեց, որ որևէ նպատակ չի ունեցել Մարինե Բեգլարյանին ազատությունից զրկելու:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
9. Ուսումնասիրելով և հետազոտելով քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի՝ Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերլուծելով գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համադրելով դրանք այլ ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` Դատարանն անդրադառնում է ամբաստանյալ Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանին մեղսագրվող արարքի որակման իրավաչափության հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցվա՞ծ է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանը,
բ) այդ արարքը համապատասխանու՞մ է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
գ) ապացուցված է արդյո՞ք ամբաստանյալի կողմից իրեն մեղսագրվող այդ արարքը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյո՞ք ամբաստանյալի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի ո՞ր հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
10. Անդրադառնալով սույն որոշման 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…)
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի։
(…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում» երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ»:
11. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացվաղ որոշման 14-15-րդ, 16–19–րդ կետերում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»։
12. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագյանի և Վահրամ Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31–ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման 30-32–րդ կետերում արձանագրել է.
«(…) Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
(…) «Ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ (…)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
13. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն, անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դրանցով prime facie (առերևույթ) հաստատվում են հետևյալ հանգամանքները, որ Աշոտ Ղարաբացյանը 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 տանը հյուր է ընդունել իր ընկեր Վահե Ավանեսյանին, ով իր հետ նշված հասցե է տարել Մարինե Բեգլարյանին, Վահե Ավանեսյանի առաջարկով նրա հետ միասին գնումներ կատարելու նպատակով դուրս է եկել տնից և տան մուտքի դուռը դրսից փակել Մարինե Բեգլարյանի վրա, վերջինս փորձեր է կատարել նշված տան մուտքի դուռը բացել և դուրս գալ, սակայն չի հաջողվել, որից հետո զանգահարել է իր հարազատներին, այնուհետև՝ իմանալով տան հետնամասում գտնվող մուտքի դռան մասին՝ դուրս է եկել այնտեղից:
Մասնավորապես, Դատարանի հիշյալ իրավական դիրքորոշումը պայմանավորված է ներքոշարադրյալ փաստական տվյալներով`
• Տուժող Մարինե Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Մայիսի 3-ին (...) Վահեն ինձ տարավ Աշոտի տուն, չնայած նրան, որ ես խնդրում էի, որ ինձ տուն տաներ: Աշոտի տանը արդեն նրանք միասին դուրս եկան խանութ գնալու, փակել էին իրենք դուռն ինձ վրա, (...) հարևաններից մեկն ասաց, որ տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի: Ես հետևի կողմից եմ դուրս եկել, (...) Վահեն նորից խոսեց, ասեց Ավետիսյան 9 ու վարորդը գնաց այդ հասցեով: (...) ասեցին՝ ինչա պետք, ասեցի՝ սառույց է պետք, (...) Դուրս գալուց Վահեն բաղնիքի կողմը ցույց տվեց, որ սրբիչ կա, կարող ես լվացվել ու իրենք գնացին խանութ: (...) Ես տեսա, թե ոնց ձեռքով բանալին հանեցին ներսի կողմից և դուռը փակեցին, ներսի կողմից բանալին դռան վրա էր, ավելի ճիշտ այդ ժամանակ չի փակվել դուռը, այլ մի քանի վայրկյան հետո: (...) հարևաններից մեկն ասեց. «Բայց խի եք ջարդում դուռը, էս տունը հետևի կողմից էլ դուռ ունի»: (...) մի կերպ գտել եմ էդ հետևի դուռը, ուժեղ հարվածեցի բացվեց ու դուրս եկա փողոց, հին դուռ էր: Դուռը փակված չէր, ծածկած վիճակում էր, ես ուժեղ հրել եմ, բացվել է: (…) Պատուհաններին մոտեցել եմ, պատուհանների վրա ճաղավանդակ էր: Իմ նպատակը դուրս գալն էր, ես ուզում էի շատ շուտ այդտեղից դուրս գալ, այդ ընթացքում երբ, որ ես զանգեցի տուն, մինչև իմ հարազատները կհասնեին, ես պատուհաններն էլ նայեցի փակ էր, դուրս գալ հնարավոր չէր (…)»,
• Վկա Վահե Ավանեսյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Աշոտին խնդրեցի՝ գնանք իրենց տուն, (...) Հասանք Աշոտենց տուն, (...) Դրանից հետո դուրս եկանք սնունդ ու հագուստ փնտրելու, քանի որ քաղաքին ծանոթ չեմ, դրա համար Աշոտը եկավ ինձ հետ: Մարինեին էլ հարցրեցինք՝ ինչ է պետք, սառույց ուզեց ուղղակի, մենք էլ դուրս եկանք՝ իմ նշած իրերը գնելու նպատակով (…)»,
• Վկա Սուրեն Խանջյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Աշոտենց տան մոտ մարդիկ են հավաքված, դուռն էին Աշոտենց ուզում ջարդեին, ես էլ ասեցի ինչի եք ջարդում, հետևից մուտք կա, թող դուրս գա հետևից, եթե մարդ կա ներսը: Այդ աղջկան, որ ասեցինք հետևից դուրս արի, ինքն այդ ընթացքում արդեն հետևից դուրս էր եկել: Աշոտն ու իր երևի ընկերը խանութից վերադառնալիս էին, (…)»,
• Վկա Սուրեն Խանջյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) 2016 թվականի մայիսի 3-ի գիշերը 00:30-ի սահմաններում (...) Ես հարցրի, որ իմաստ չունի դուռը ջարդել, քանի որ այդ տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի: Այդ տղամարդը ներսի աղջկան հայտնեց, որ հետևի կողմից էլ մուտք կա, այնտեղից դուրս գա: (...) Այդ ընթացքում հետևի կողմից եկավ նաև Մարինեն (...)»,
• Վկա Հասմիկ Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ասեց [Մարինե Բեգլարյանը], որ ինքը գտնվում է Ավետ Ավետիսյան 9 հասցեում, իրեն փակել են և չի կարողանում դուրս գալ ու տուն գալ: (...) լսեցինք քրոջս ձայնը, ապակու դուռ էր, և պատուհանների արանքից կանչում էր ու փորձում էր բացել, չէր կարողանում, մենք էլ փորձեցինք դուռը ջարդել, չկարողացանք, հետո հարևաններից մեկը մոտեցավ, ասեց տունը հետևի կողմից էլ մուտք ունի, կարող է այնտեղից դուրս գալ ու մի 5 րոպե հետո քույրս դուրս եկավ այդ հետևի կողմից, գտավ այդ հետևի մուտքը ու դուրս եկավ (...)»,
• Վկա Հասմիկ Բեգլարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Մարինեն հայտնեց, որ իրենց աշխատանքի վայրից Վահեն իրեն տարել է Ավետ Ավետիսյան 9 հասցե, դուռը փակել է իր վրա, (...): Հայրս մոտեցավ այդ տան դռանը, մի քանի անգամ ուժգին հարվածեց, սակայն դուռը չբացվեց: (…)»,
• Վկա Սվետլանա Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Մարինեն զանգել էր Հասմիկին, ասել էր. «Վահեն ինձ բերել է Ավետիսյան 9 հասցե, խփելա, քիթս ջարդելա, փակելա վրես, բաց չի թողնում, չեմ կարողանում գալ»: (…) Հետո տեսանք Մարինեին, դռան հետևից ձեն էր տալիս, փորձեցինք դուռը բացել, ջարդում էինք, կարելի է ասել, չկարողացանք, հարևանն այդ ժամանակ ասեց, որ էն կողմից էլ մուտք ունի, Մարինեն լսեց, գնաց այն կողմից դուրս եկավ (…)»:
• Վկա Գառնիկ Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…)11:30-ից հետո ինքն է [Մարինե Բեգլարյանը] զանգել փոքր աղջկաս, ու իմացանք, որ տենց Ավետ Ավետիսյան փողոցի վրա փակված է: (…) մոտեցանք, էն ապակու դռան հետևից երևաց երեխեն, փորձում էինք կոտրել դուռը, էն էլ հարևանն ասեց՝ ուրիշ մուտք էլ կա, նոր երեխան ուրիշ մուտքով դուրս եկավ (…)»:
• Ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ժամը 11:30-ի կողմերն էր, Վահեն զանգեց, ասեց տունն ես, (…) հետո մի 20 րոպե հետո զանգեց, ասեց «Ապե, հասցեն խառնել եմ», ես նորից ասեցի Ավետիսյան 9, ասեց դուրս կգաս դիմավորես, մենք խառնել ենք տան տեղը, դուրս եկա դիմավորեցի, (…) Հետո ասեց, որ սոված ենք, գնանք խանութ մի կտոր բան բերենք, (…) չեմ հիշում ես, թե Վահիկը հարցրեց խանութից ինչ-որ բանի կարիք ունես, Մարինեն սառույց ուզեց, (…) ես դուրս եկա, բնազդաբար, դե մենակ եմ ապրում, էդ տան դուռն էլ միայն էդ մի փականովա փակվում, էդ մի բանալինա, կամ էլ պիտի դուռը բաց մնա տան, բնազդաբար ձեռքս տարա գրպանս, տեսա բանալին գրպանս չի, ես էլ, որ դուրս եմ գալիս դուռը փակում եմ, (…) բնազդաբար եկա բանալին հանեցի, դուռը փակեցի, (…) Տեսանք տան դիմաց Մարինեի հերն էր, մերն էր, քուրն էր ու ես մարդը ջղայնացած դուռնա ջարդում, (…) ասեցի սպասի բացեմ ներս մտի, դուռը խի էս ջարդում, մեկ էլ էդ պահին Մարինեն էն մյուս դռնից դուրս եկավ (…)»:,
• Տուժող Մարինե Գառնիկի Բեգլարյանի՝ ՀՀ ոստկիկանության Արաբկիրի բաժնում 2016 թվականի մայիսի 5-ին տված հաղորդմամբ այն մասին, որ. «(…) 2016 թվականի մայիսի 3-ին (…) գնացել ենք Ա.Ավետիսյան 9 տուն, նա [Վահե Ավանեսյանը] դուռը փակել, ինձ ապօրինի զրկել է ազատությունից (…)»:
• 2016 թվականի մայիսի 13-ի՝ Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 հասցեում կատարված «Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին» արձանագրությամբ, համաձայն որի. «(…) Մարինե Բեգլարյանի հայտարարությամբ, երբ (…) իր հարազատները չեն կարողացել բացել նշված տան առջևի դուռը, ինքը, լսելով, որ հետևի կողմից էլ մուտքի դուռ կա, բացել է նշված դուռը և դուրս եկել նշված տնից (…)»
Այսպիսով, վերոնշյալ հանգամանքների համադրված վերլուծության արդյունքում, Դատարանը վկայակոչված ապացույցների զանգվածի հիման վրա հաստատված է համարում, որ 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, իր բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 տանը հյուր է ընդունել իր ընկեր Վահե Ավանեսյանին, ով իր հետ նշված հասցե է տարել նաև Մարինե Բեգլարյանին: Վահե Ավանեսյանի առաջարկով՝ սնունդ, Մարինե Բեգլարյանի համար հագուստ գնելու և վերջինիս խնդրանքը՝ այն է նրա համար սառույց գնելու նպատակով դուրս է եկել և տան մուտքի դուռը դրսից փակել Մարինե Բեգլարյանի վրա, վերջինս փորձեր է ձեռնարկել նշված տնից դուրս գալու, սակայն չի կարողացել, որից հետո զանգահարել է իր հարազատներին, վերջիններս, ժամանելով վերը նշված հասցեով, փորձել են դուրս բերել Մարինե Բեգլարյանին, սակայն նրանք ևս չեն կարողացել, այնուհետև՝ վերջինս, իմանալով տան հետնամասում գտնվող մուտքի դռան մասին, դուրս է եկել այնտեղից:
Այս պայմաններում Դատարանը հաստատված է համարում, որ 2016 թվականի մայիսի 3-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 տանը գտնվելու ընթացքում Մարինե Բեգլարյանը փաստացիորեն զրկված է եղել նշված տնից դուրս գալու հնարավորությունից, մինչև հետևի մուտքի դռան առկայության մասին տեղեկանալը:
14. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերոնշյալ հաստատված դեպքի հատկանիշներով արարքը քրեականացված է և ամրագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի «Անձի ազատության, պատվի և արժանապատվության դեմ ուղղված հանցագործությունները» վերտառությամբ տեսակային օբյեկտը կրող հանցագործությունների գլխում։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133–րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքին տրված իրավական որակմանը` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133–րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Մարդուն ազատությունից ապօրինի զրկելը, որն առևանգելու հետ կապված չէ՝ (…)»։
Տեսական գրականության ուսումնասիրությունը վկայում է, որ ազատությունից ապօրինի զրկելն ի տարբերություն առևանգելու հանցակազմի, իրականացվում է առանց անձին իր կամքին հակառակ մի վայրից մյուսը տեղափոխելու:
Տվյալ հանցակազմի հիմնական անմիջական օբյեկտը մարդու անձնական ազատությունն է, լրացուցիչ օբյեկտներ որոշ դեպքերում կարող են հանդիսանալ մարդու կյանքը, առողջությունը, պատիվն ու արժանապատվությունը:
Հանցագործության սուբյեկտը 16 տարին լրացած, մեղսունակ, ֆիզիկական անձն է կամ որպես մասնավոր անձ հանդես եկող պաշտոնատար անձը:
Հանցագործության օբյեկտիվ կողմն արտահայտվում է մարդուն տեղափոխվելու, գտնվելու վայրն ընտրելու, այլ մարդկանց հետ շփվելու ազատությունից ապօրինաբար զրկելու մեջ, որպիսի գործողության կատարման եղանակներ կարող են կարող են հանդիսանալ ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնությունը, խաբեությունը:
Հանցագործությունը սուբյեկտիվ կողմից բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ այսինքն՝ անձը գիտակցում է իր գործողության՝ հանրության համար վտանգավոր բնույթը, նախատեսում է հանրության համար դրա վտանգավոր հետևանքները և ցանկանում է դրանց վրա հասնելը: Տվյալ հոդվածով նախատեսված հանցագործության էությունն այն է, որ անձին ապօրինաբար ազատությունից զրկելով՝ հանցավորն ըստ էության զրկում է այդ անձին սեփական հայեցողությամբ իր գտնվելու վայրն ընտրելու և ազատ տեղաշարժվելու իրավունքներից՝ դրանով իսկ վնաս հասցնելով անձի՝ Սահմանադրությամբ երաշխավորված իրավունքներին:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1–ին մասի դիսպոզիցիայից հետևում է, որ անձի կատարած արարքը կարող է որակվել այդ հոդվածով միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի որ անձին ազատությունից զրկելը կատարվել է.
ա) ապօրինաբար,
բ) տուժողի կամքին հակառակ,
գ) ուղղակի դիտավորությամբ։
Վերոթվարկյալ պայմաններից որևէ մեկի բացակայությունն ինքնին վկայում է նախատեսված հանցակազմի հատկանիշների բացակայության մասին:
15. Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտման ենթարկեց`
• տուժող Մարինե Բեգլարյանի՝ դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) Վահեն ինձ տարավ Աշոտի տուն, չնայած նրան, որ ես խնդրում էի, որ ինձ տուն տաներ: Աշոտի տանը արդեն նրանք միասին դուրս եկան խանութ գնալու, փակել էին իրենք դուռը ինձ վրա, ես չգիտեմ՝ ով էր փակել, Աշոտը, թե Վահեն: Ես սկզբում գիտեի, որ Վահեն է փակել, բայց հետո, Աշոտն ինձ ասեց, որ ինքն է փակել դուռը: (…) նկատեցի, որ դուռը փակեցին, ինձ թվաց, թե Վահենա, բայց ինձ Աշոտն ասեց, որ ինքնա եղել: Ես տեսա, թե ոնց ձեռքով բանալին հանեցին ներսի կողմից և դուռը փակեցին, ներսի կողմից բանալին դռան վրա էր, ավելի ճիշտ այդ ժամանակ չի փակվել դուռը, այլ մի քանի վայրկյան հետո: Ես նստած էի, իրենք դուրս եկան, որ գնացին խանութ, դուռը ծածկեցին դուրս եկան, ես մի քանի վայրկյան հետո զգացի, որ դուռը բացվեց ու ներսից բանալին հանեցին և դուռը փակեց, չգիտեմ՝ ով էր: (…) ես իմ կամքով չեմ եկել այդտեղ, քանի որ այդ ժամանակ ես մտածում էի, որ Վահեի մոտ դանակ կա, ես ընդհանրապես վախենում էի որևէ հակառակ բան ասել, ուղղակի նստել եմ, Աշոտը չէր էլ կարող ենթադրել, որ ինձ զոռով են բերել, (…)»,
• վկա Վահե Ավանեսյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…)Հասանք Աշոտենց տուն, ծանոթացրի Մարինեին ու Աշոտին, Աշոտին ասեցի ընկերուհիսա, Աշոտն ասեց ինչ է եղել, ասեցի՝ հետո կասեմ: (…) Ես չգիտեմ՝ Աշոտը դուռը փակել է, թե չի փակել, (…) հեռախոս, բան, ամեն ինչ տվել ենք, հետո ենք դուրս եկել, արդեն իսկ աբսուրդ է հեռախոսը թողնել տանը և ընկերոջս տունն էլ այնպիսի տեղ է, որ ուզածդ պահին կարող ես գտնել (…) իր կամքով չեկողը փողոցում կգոռա, կփախչի, կոշիկներով կհարվածի, բնականաբար եթե ես կամ Աշոտը մտածեինք, որ կարող է նման ընթացք ստանալ, միանշանակ մեկնումեկս կողքը կնստեինք, ձեռքից հեռախոսը կվերցնեինք: (…)մարդ պիտի դեբիլ լինի, որ ազատությունից զրկեինք ու հեռախոսները թողեինք իր մոտ, հնարավորություն ընձեռեինք իրեն, որ թե իմ հեռախոսով, թե Աշոտի, թե իր հեռախոսով կարողանար զանգել (…)»,
• վկա Սուրեն Խանջյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) Չէ, դուռը փակելու մասին բան չենք խոսել: [ինքը և Աշոտ Ղարաբաղցյանը], (…) Այդ իրավիճակի մասին ասեց [Ա. Ղարաբաղցյանը]. «Հասկանալով, որ տունը մարդ չկա, միայն այդ աղջիկն է՝ դուռը փակեցինք, գնացինք ընկերոջս հետ առևտուր անելու, երբ եկանք արդեն այդքան բանը տեղի էր ունեցել(…)»,
• վկա Հասմիկ Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) ասեց. [Մարինե Բեգլարյանը] «Վահեն ինձ բերել է Ավետ Ավետյան 9 հասցեն ու դուռը վրես փակածա, ես չեմ կարողանում ստեղից դուրս գալ»: (…) Կոնկրետ չասեց՝ Վահեն է դուռը փակել, ասեց. «Վահեն բերել է Ավետ Ավետյան 9 փողոց, դուռը փակ է, չեմ կարողանում դուրս գալ»: (…) չգիտեի երկրորդ անձնավորության մասին, բնականաբար պիտի ասի, որ Վահենա ինձ տարել ու փակել, ես չէի կարա իմանայի՝ երկրորդ անձա եղել և ասեր, որ երկրորդ անձնա ինձ փակել, (…) եթե երկրորդ անձի անուն չի տվել, ես չգիտեի, որ ուրիշ մարդ է եղել այդտեղ, բացի Վահեից ուրիշ անձնավորություն է եղել, ցուցմունք տալիս նշել եմ Վահեին, քանի որ իրա անունն է տվել միայն Մարինեն, ենթադրաբար պիտի ինքը լիներ, (…) լսել եմ Վահեի անունը, Մարինեն ինձ զանգեց ասեց, որ Վահեն տարել փակել է իրեն (…)»,
• վկա Հասմիկ Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) քրոջս իր կամքին հակառակ տեղափոխել է Ա.Ավետիսյան 9 տուն և փակել նրան այդ տանը (…)»,
• վկա Սվետլանա Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) Մարինեն զանգել էր Հասմիկին, ասել էր. «Վահեն ինձ բերել է Ավետիսյան 9 հասցե, խփելա, քիթս ջարդելա, փակելա վրես, բաց չի թողնում, չեմ կարողանում գալ»: (…) «Չեմ կարա ասեմ՝ ովա փակել, լսել եմ, որ ասել է. «Վահեն բերել է ստեղ, դուռը փակել, չի թողնում դուրս գամ (…)»:
• վկա Գառնիկ Բեգլարյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) «Հա, Վահեն [Մ. Բեգլարյանն ասել է, որ Վահե Ավանեսյանն է իրեն բերել այդ հասցե] ու փակի տակա (…)»,
• վկա Ալինա Ալեքսանյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…) Մարինեն Աշոտի օգտին բացասական որևէ բան չի ասել, (…) «Ոչ» [Մարինե Բեգլարյանը չի բողոքել Աշոտ Ղարաբաղցյանի գործողություններից] (…) [Մարինե Բեգլարյանը չի հայտնել, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանն իրեն զրկել է ազատությունից կամ արգելել դուրս գալ] (…)»,
• վկա Աշոտ Ղարաբաղցյանի դատաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ. «(…)Դուրս եկանք առաջինը Վահեն դուրս եկավ, հետո ես դուրս եկա, բնազդաբար, դե մենակ եմ ապրում, էդ տան դուռն էլ միայն էդ մի փականովա փակվում, էդ մի բանալինա, կամ էլ պիտի դուռը բաց մնա տան, բնազդաբար ձեռքս տարա գրպանս, տեսա բանալին գրպանս չի, ես էլ, որ դուրս եմ գալիս դուռը փակում եմ, որովհետև, եթե վերջին սենյակը գնում ես, որ մտնեն զալից տելեվիզռն էլ տանեն, ես վերջին սենյակից չեմ լսի, բնազդաբար եկա բանալին հանեցի, դուռը փակեցի, դե հիմա գիշերվա 12-ն է, մենակ աղջիկ տանը, հեչ որ չէ, ինձ հաճելի չէր, որ մեկը գար տենար էդ աղջկան իմ տանը էդ վիճակում: (…) եթե ինքը մի դեմքի շարժումով անգամ ինձ հասկացներ, որ չի ուզում մնալ բնակարանում, ես հո զոռով իրեն չէի պահել, շատ նորմալ եկել, մտել է տուն (…) Ուզենայի՝ կփակեի, բայց ես ինչի պիտի ուզենայի իրան ազատությունից զրկեի: (…) Բնականաբար՝ ոչ [հեռախոս չէինք թողնի, եթե նպատակ ունենայինք ազատությունից զրկելու], (…) նենց չի, որ էդ մարդը ուզում էր գնար, ես էլ դուռը փակել էի վրեն, ինքը սպասում էր, որ սառույց բերեինք իրեն, (…) ցանկության դեպքում, որ ուզենար դուրս գար, հաստատ կարող էր դուրս գալ: (…) Ներս չմտա, ուղղակի փեղկը բացեցի, բանալին վերցրի ու հետո հետևի կողմից փակեցի ու գնացի: (…) չէի ուզում, որ իմ տանը գար, մեկը տեսներ էդ աղջկան, այդպիսի վիճակում, դրա համար բնազդաբար դուռը փակել եմ: (…)»,
• Տուժող Մարինե Բեգլարյանի՝ ՀՀ ոստկիկանության Արաբկիրի բաժնում 2016 թվականի մայիսի 5-ին տված հաղորդումն այն մասին, որ. «(…) մենք [ինքը և Վ.Ավանեսյանը] գնացել ենք Ա.Ավետիսյան 9 տուն, նա [Վ.Ավանեսյանը] դուռը փակել, ինձ ապօրինի զրկել է ազատությունից (…)»,
• 2016 թվականի մայիսի 13-ի՝ Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 9 հասցեում կատարված «Դեպքի վայրի զննություն կատարելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Մ.Բեգլարյանը մատնացույց արեց մուտքի դուռը և հայտնեց, որ հասկացել է, թե ինչպես է Վահեն կամ Աշոտը ձեռքը ներս մտցնում և ներսի կողմից բանալին հանելով՝ փակում մուտքի դուռը դրսի կողմից (…)»:
16. Հիշյալ փաստական տվյալները գնահատելով սույն դատավճռում վկայակոչված քրեադատավարական իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ հանցագործության համար անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պետք է հաստատվի փոխկապակցված վերաբերելի, թույլատրելի, հավաստի ապացույցների ամբողջությամբ։
Ընդ որում, անձի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող արարքում չի կարող միայն կամ առավելապես հիմնվել այնպիսի անձի ցուցմունքի վրա, որի բովանդակությունը չի ստուգվել գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված այլ օբյեկտիվ փաստական տվյալներով, որոնք կապահովեին այդ ցուցմունքում վկայակոչված հանգամանքների հավաստիությունը, այդ կերպ հաղթահարելով օրենսդրի կողմից սահմանված ապացույցների բավարարության չափանիշը։ Հիշյալ իրավական դիրքորոշումը հիմնված է նաև ՄԻԵԴ-ի կողմից նշված` անձի դատապարտման համար վճռորոշ ցուցմունքի բովանդակությանը ներկայացվող պահանջների վրա, որը չպետք է կրի վերացական բնույթ։
Այսպես, Եվրոպական դատարանը հայտնել է, որ «ասեկոսե ապացույցը» փաստի հաստատումն է, որը տարբերվում է սեփական իմացության հիման վրա արված վկայություններից և արվում է վկայի կողմից բանավոր վկայության ձևով: Որպես կանոն, այն անընդունելի է քրեական գործում, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ այն թույլատրված է ընդհանուր իրավունքի որևէ նորմով կամ որևէ օրենքի դրույթով (տե՛ս Al-Khawaja and Tahery v. The United Kingdom, գանգատ թիվ 26766/05 և 22228/06, կետ 40):
Այլ կերպ, պետք է արձանագրել, որ անձի մեղավորության մասին հետևությունը պետք է բացառապես հիմնված լինի ապացույցների բավարար համակցության վրա, որտեղ «բավարար» եզրույթը նշանակում է, որ ապացույցների որակական և քանակական կազմի ապահովմամբ ձևավորված ապացույցների համակցություն` հետևյալ իմաստով.
ա) Ապացույցների բավարարության որակական կազմը գնահատելիս անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ նախաքննության ձեռք բերված ապացույցների կազմը պետք է ապահովվի ապացուցման առարկան կազմող յուրաքանչյուր տարրի պարզումը,
բ) Ապացույցների բավարարության քանակական կազմը գնահատելիս անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ նախաքննության ձեռք բերված ապացույցների կազմը պետք է ապահովվի ապացուցման առարկայի բաղկացուցիչ տարրերի առկայությունը հավաստող ապացույցների արժանահատավությունը, հիմնավոր և փաստարկված տվյալների համակողմանի հետազոտությունը, որի հիման վրա պետք է կայացվի այնպիսի պատճառաբանված դատական ակտ, որն իր բնույթով և առաջացնող հետևանքներին համապատասխան համոզիչ կլինի այդ ակտի հասցեատերերի համար։
գ) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Իհարկե դա չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան:
դ) քրեական դատավարության ողջ ընթացքում անձին մեղսագրվող ենթադրյալ հանցանք կատարած լինելու փաստը ապացուցելու բեռը դրված է բացառապես մեղադրական կողմի վրա: Մեղադրական կողմի դիրքորոշումը չի կարող հիմնվել սուբյեկտիվ դատողությունների, ենթադրությունների կամ կանխատեսող գնահատականների վրա: Եթե առկա են չփարատված կասկածներ դրանք պետք է մեկնաբանվեն բացառապես մեղադրյալի օգտին: Հակառակ պարագայում պարագայում կխաթարվեն ՀՀ օրենսդրության և միջազգային կոնվենցիոն դրույթների՝ որպես միասնական համակարգի կենսագործունեության հիմքերը:
ե) մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
զ) մեղսագրվող արարքում անձին մեղավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի նրա արարքը պարունակի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված համապատասխան հոդվածի բոլոր տարրերը, այն է՝ օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը և սուբյեկտիվ կողմը, հետևաբար՝ դրանցից թեկուզև մեկի բացակայությունը վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին:
Ուստի, այն պարագայում, երբ ապահովված չէ ապացույցների որակական և քանական կազմին համապատասխան փաստական տվյալների համակցություն, ապա տվյալ պարագայում չի ձևավորվում ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից սահմանված` անձի մեղավորության վերաբերյալ «հիմնավոր կասկածից վեր» շեմը և առաջանում է ողջամիտ հավանականություն առ այն, որ անձը չի կատարել իրեն մեղսագրվող արարքը, որի պարագայում հանցանքի կատարման վերաբերյալ չփարատված կասկածները ենթակա են մեկնաբանման հօգուտ ամբաստանյալի։
17. Սույն դատավճռի նախորդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքների լույսի ներքո` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ սույն գործով վկաներ Հասմիկ, Սվետլանա և Գառնիկ Բեգլարյանների ցուցմունքներն ածանցված են տուժող Մարինե Բեգլարյանի ցուցմունքից: Այսինքն տեղեկությունների սկզբնաղբյուրը Մարինե Բեգլարյանի ցուցմունքն է, իսկ վկաները փաստացի վերապատմել են այն, ինչ նրանց հայտնի է դարձել Մարինե Բեգլարյանի միջոցով:
Դատարանի հիշյալ դիրքորոշումը հիմնավորվում է հետևյալ փաստական տվյալներով.
ա) վկա Հասմիկ Բեգլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին. «(…) մի որոշ ժամանակ հետո ինքը [Մարինե Բեգլարյանը] հետ զանգեց, ասեց, որ ինքը գտնվում է Ավետ Ավետիսյան 9 հասցեում, իրեն փակել են, և չի կարողանում դուրս գալ ու տուն գալ (…)»:
բ) վկա Սվետլանա Բեգլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(…) մյուս աղջիկս ասեց, որ Մարինեն ասել է, որ Վահեն իրեն ծեծել է, քիթը ջարդել է, բերել է այդ հասցեով, փակել է, չի թողնում գա» (…)»:
գ) վկա Գառնիկ Բեգլարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «(…) 11:30-ից հետո ինքն է [Մարինե Բեգլարյանը] զանգել փոքր աղջկաս, ու իմացանք, որ տենց Ավետ Ավետիսյան փողոցի վրա փակված է (…)»:
Նշվածից ակնհայտ է դառնում, որ Հասմիկ, Սվետլանա և Գառնիկ Բեգլարյաններն իրենց հայտնած տեղեկությունները փաստացի ստացել են Մարինե Բեգլարյանի միջոցով, այսինքն՝ վերջիններիս ցուցմունքներում առկա տեղեկությունները հիմնված չեն նրանց սեփական իմացության վրա:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանը փաստում է, որ թեկուզև Հասմիկ, Սվետլանա և Գառնիկ Բեգլարյանները փաստացի վերապատմել են այն, ինչ նրանց հայտնի է դարձել Մարինե Բեգլարյանի միջոցով, այդուհանդերձ դրանցով ևս Աշոտ Ղարաբացյանի կողմից դիտավորությամբ դուռը փակելու և դրանով իսկ Մարինե Բեգլարյանին դիտավորությամբ ազատությունից զրկելու հանգամանքը հիմնավորող որևէ փաստական տվյալ չի հայտնվել, քանզի հենց տուժող Մարինե Բեգլարյանը իր տված ցուցմունքում նշել է, որ սկզբում չի իմացել՝ ով է փակել դուռը և միայն հետագայում է Աշոտ Ղարաբաղցյանից իմացել, որ հենց նա է փակել՝ հավելելով, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանը չէր կարող ենթադրել որ իրեն հարկադրաբար են բերել նրա տուն:
Սույն գործով առկա մյուս ապացույցները ևս, մասնավորապես՝ վկա Սուրեն Խանջյանի ցուցմունքը, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունները և դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունն ըստ էության Աշոտ Ղարաբաղցյանին մեղսագրվող արարքը հիմնավորող որևէ փաստական տվյալ չեն պարունակում: Միևնույն ժամանակ վկա Վահե Ավանեսյանն իր դատաքննական ցուցմունքում նշել է, որ ինքը Մարինե Բեգլարյանին ներկայացրել է որպես իր ընկերուհի, վերջինիս փախցնելու մասին ոչինչ չի ասել, նույնիսկ տեղյակ չի եղել՝ դուռը փակվել է, թե՝ ոչ, բացի այդ նշել է, որ իրենք եթե Մարինե Բեգլարյանին ազատությունից զրկելու դիտավորություն ունենային, դժվար թե տանը թողներին իրենց բջջային հեռախոսները կամ բաց թողնեին տան հետևի դուռը: Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանը, նշելով, որ քանզի ինքը մենակ է ապրում, տնից դուրս գալիս բնազդաբար փակում է դուռը, Մարինե Բեգլարյանը հանգիստ սպասել է մինչև իրենք խանութից վերադառնան, և եթե չնչին կասկած ունենար, որ Մարինե Բեգլարյանը չի ուզում մնալ, որևէ կերպ չէր խոչընդոտի վերջինիս դուրս գալը: Բացի այդ վկա Ալինա Ալեքսանյանը հայտնել է, որ Մարինե Բեգլարյանը իրեն ասել է, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանը նրան ազատությունից չի զրկել, ոչ էլ արգելել է դուրս գալ բնակարանից: Նաև հայտնել է, որ ինքը Աշոտ Ղարաբաղցյանին չի մեղադրում:
Դատարանը հարկ է համարում նշել նաև, որ չնայած տուժող Մարինե Բեգլարյանն իր դատաքննական ցուցմունքում նշել է, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանն իրեն հայտնել է, որ նա է փակել տան դուռը, այնուհանդերձ այդ փաստական հանգամանքն ինքնին բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու Աշոտ Ղարաբաղցյանի դիտավորությունը իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքում:
Դատարանն արձանագրում է, որ վկաներ Վահե Ավանեսյանի, Ալինա Ալեքսանյանի և ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանի ցուցմունքները ոչ միայն չեն վկայում Աշոտ Ղարաբաղցյանի կողմից կատարված արարքում դիտավորության առկայության մասին, այլև դրանցով հաստատվում է, որ Աշոտ Ղարաբաղցյանը դիտավորություն չի ունեցել՝ ուղղված Մարինե Բեգլարյանին ազատությունից զրկելուն:
Վերոշարադրյալի հիման վրա գնահատելով Աշոտ Ղարաբաղցյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արաքի հիմնավորվածության և իրավաչափության հարցը՝ Դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված և դատական քննության ընթացքում հետազոտված վերը նշված ապացույցները բավարար չեն ամբաստանյալ Աշոտ Ղարաբաղցյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ նա դիտավորությամբ է փակել տան դուռը՝ նպատակ ունենալով Մարինե Բեգլարյանին ապօրինաբար, վերջինիս կամքին հակառակ ազատությունից զրկելու:
Նկատի ունենալով վերոգրյալը՝ Դատարանը չի անդրադառնում սույն դատավճռի 9-րդ կետի «գ» և «դ» ենթակետերով բարձրացված իրավական հարցերին՝ դրանց՝ իրավական արժեքը կորցրած լինելու պատճառաբանությամբ:
18. Դատարանը, նկատի ունենալով, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանը տուժող Մարինե Գառնիկի Բեգլարյանին դիտավորությամբ զրկել է ազատությունից, գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում`արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով բացակայում է քաղաքացիական հայց, ուստի Դատարանն այդ հարցին չի անդրադառնում։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ` Աշոտ Ղարաբաղցյանի նկատմամբ կիրառված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է վերացման:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սույն դատավճռով ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1–ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, ուստի Դատարանն արձանագրում է, որ տվյալ դեպքում դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածով նախատեսված դատական ծախսերն ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու պատճառով ենթակա չեն նրանից բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ, 15-116-րդ, 151-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 366-րդ, 369-372-րդ, 376.1-րդ և 379-րդ հոդվածներով` Դատարանը.
ՎՃՌԵՑ`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 133-րդ հոդվածի 1-ին մասով ճանաչել և հռչակել Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի անմեղությունը`արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Աշոտ Էդուարդի Ղարաբաղցյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը` վերացնել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ