Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

31.01.2017թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ Հ.-ԵԱՔԴ/0138/01/16
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈւԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ.ՄԱՆՈւԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Կ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ.ԴԱՎԹՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Հենրիկի Դավթյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից Հայկ Դավթյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ “նա 2016 թվականի հունիսի 20-ին, առանց իրացնելու նպատակի խախտելով «Թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի մասին» 2002 թվականի դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ Օրենքի և ՀՀ Կառավարության 2010 թվականի մարտի 18-ի թիվ 270-ն որոշման պահանջները, 10.000 ՀՀ դրամի դիմաց ոմն Գագոից ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ է պահել խոշոր չափ հանդիսացող 0.85 գրամ հաստատուն քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց և թմրամիջոցներ պատրաստելու նպատակով օգտագործվող 0.000864 կգ քաշով քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսոր:
2016 թվականի հունիսի 20-ին ժամը 14:20-ին, ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀ բաժանմունքի աշխատակիցները, ստացված օպերատիվ տվյալներն իրականացնելիս, Երևանի Ա.Ավետիսյան 70 շենքի բակից, թմրանյութ պահելու և օգտագործելու կասկածանքով բաժին են բերման ենթարկել Հայկ Դավթյանին, որտեղ նրա անձնական խուզարկությամբ վերջինիս մոտից հայտնաբերել ու վերցվել է սպիտակ պոլիէթիլենային թաղանթով փաթեթավորված «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց և թմրամիջոցներ պատրաստելու նպատակով օգտագործվող քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսոր:
Նշանակված դատանյութագիտական փորձաքննություններով ստացվել են փորձագետների թիվ 204 Ք-16 և 205 Ք-16 եզրակացությունները` համաձայն որոնց փորձաքննությանը ներկայացված 0.85 գրամ հաստատուն քաշով զանգվածը հանդիսանում է «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոց, ինչը պատրաստվում է կակաչ բույսից` տնայնագործական եղանակով, իսկ հեղուկը հանդիսանում է 0.000864 կգ քաշով քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսոր”:
2016 թվականի հուլիսի 08-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի արագացված դատաքննության արդյունքում 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ին կայացված դատավճռով Հայկ Դավթյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և դատապարտվել ազատազրկման 3 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով նշանակված պատժին հաշվակցվել է 20.06.2016 թվականից մինչև 07.07.2016 թվականը անազատության մեջ գտնվելու 17 օրը և Հայկ Դավթյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 2 ամիս 13 օր ժամկետով:
Նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը` պատժի սկիզբը հաշվելով Հայկ Դավթյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Դատարանը որոշել է դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, որպես գրավ մուծված 500.000 ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել:
Գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված 0.85 գրամ հաստատուն քաշով «Ափիոն» տեսակի թմրամիջոցը և ներարկիչով լի 0.000864 կգ քաշով քացախաթթվի անհիդրիդ տեսակի պրեկուրսորը վերադարձվել է ՀՀ Քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժին` թիվ 14140216 քրեական գործին կցելու նպատակով:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպան Կ.Հակոբյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով պատժի մասով բեկանել այն և Հայկ Դավթյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Կ.Հակոբյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Հայկ Հենրիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, վատառողջ է, տառապում է “Շաքարային դիաբետ 2-րդ տիպ” ախտորոշմամբ հիվանդությամբ, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա /ծնված 15.08.2006 թվականին/ և 1997 թվականին ծնված տղան, որը տառապում “Արտահայտված օպսեսիվ-կոմպուլսիվ խանգարում” վարքային խանգարումներով և “Շոյերման-Մաոյի” ախտորոշմամբ հիվանդություններով, բնութագրվում է դրական հարևանների կողմից, որը հաստատվել է Երևան քաղաքի “ՇԿ” համատիրության “Թիվ 3” մասնաճյուղի տնօրենի կողմից։
Ընդհանուր իրավասության դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանք հաշվի չի առել, որ Հայկ Դավթյանի ընտանիքը գտնվում է սոցիալապես ծանր վիճակում և այդ պատճառով ընդգրկվել է «Փարոս» սոցիալական ծրագրում։ /հիմք դատաքննության ընթացքում ներկայացված ընտանիքի թիվ 904359 սոցիալական անձնագիրը։/
Ընդհանուր իրավասության դատարանը որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանք հաշվի առնելով վերջինիս խնամքին մեկ անչափահաս երեխայի 15.08.2006 թվականին ծնված Էլեոնորա Հայկի Դավթյանի, “Արտահայտված օպսեսիվ-կոմպուլսիվ խանգարում, վարքային խանգարումներով և ,,Շոյերման-Մաոյի” ախտորոշմամբ հիվանդություններով տառապող 1997 թվականին ծնված տղայի Էդգար Հայկի Դավթյանի գտնվելը, հաշվի չի առել հարևանների բնութագրով ներկայացված այն իրողությունը, որ Հայկ Դավթյանի անմիջական միջամտությամբ է հոգեկան հիվանդ որդին ընդունում դեղորայք, իսկ հոր բացակայությունը կարող է հանգեցնել որդու առողջական վիճակի կտրուկ վատացման։
Այսպիսով, ընդհանուր իրավասության դատարանը արձանագրելով միայն Հայկ Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, վերջինիս անձը բնութագրող միայն դրական հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերը բացակայում են։
Գտնում եմ, որ դատական ակտը պատժի կրումը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պատճառաբանված չէ, հասկանալի չէ, թե ինչից ելնելով է դատարանը նման եզրահանգման եկել։ Դատական ակտում բացակայում է դիրքորոշումը պաշտպանական ճառով ներկայացված այն միջնորդության վերաբերյալ, որ Հ.Դավթյանի կողմից փաստացի 17 օր անազատության մեջ գտնվելու և զրկանքներ կրելու պայմաններում պատժի նպատակներն իրացվել են՝ վերականգնել սոցիալական արդարությունը, Հ.Դավթյանն ուղղվել է։ Ինչ վերաբերում է հանցագործությունները կանխելուն, ապա պաշտպանը նշել էր, որ սույն քրեական գործով դատաքննչական գործընթացն էապես ազդել է ամբաստանյալի հոգեվիճակի վրա, ինչից ելնելով վերջինս չի կարող կատարել քրեական օրենքով արգելված արարք։
Դատարանը վերոգրյալից ելնելով իրավասու էր Հայկ Դավթյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, քանի որ պատժի նպատակներին կարելի է հասնել առանց նշանակված ազատազրկումը կրելու։
Դատավճռի օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված լինելու հարցը քննության առնելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Ռ.Խատոյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մայիսի 4-ի որոշումը, գործ ՎԲ-55/07 հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումը.
«Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` դատավճիռը հիմնավորված է, եթե դրանում արված հետևությունները հիմնված են դատաքննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա, այդ ապացույցները բավարար են մեղադրանքը գնահատելու համար, դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները համապատասխանում են դատարանում հետազոտված ապացույցներին։ Նույն հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է, որ դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված։ Իսկ դատավճիռը պատճառաբանված է, եթե ապացուցման տրամաբանական և իրավական կանոններին համապատասխան` նրանում շարադրված են դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերում բովանդակվող հետևությունները և որոշումները հաստատող բոլոր փաստարկները։ Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները։ Քանի որ օրինական կարող է լինել միայն այն դատավճիռը, որը կայացվել է քրեական դատավարության ընթացքում՝ քրեադատավարական օրենքի նորմերին համապատասխան, չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատավճիռն օրինական չէ»։
Այս պահանջների անտեսմամբ դատարանի կողմից ամբաստանյալի արարքը, նրա անձը, գործով առկա մյուս մեղմացնող հանգամանքները սխալ գնահատելու հետևանքով վերջինիս նկատմամբ նշանակվել է կատարած արարքին ոչ համապատասխան, խիստ պատիժ։
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Ընդ որում, պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել։
ՀՀ քրեական և դատավարական օրենսդրության վերը թվարկված դրույթներից և վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ անձին մեղսագրվող հանցանքը կատարելը հաստատված համարելու մասին դատարանի դատավճիռը պետք է լինի հիմնավորված, հիմնված լինի հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի խնդիրների իրագործման հնարավորությունը(…)>>:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հ.Դավթյանը և պաշտպան Կ.Հակոբյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, մեղադրող Լ.Մանուկյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալի և պաշտպանի պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալ Հայկ Դավթյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Հենրիկի Դավթյանը կատարել է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված արարք և հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալին մեղսագրված արարքը որակված է ճիշտ, ուստի նա պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվի և պատիժ կրի:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62 հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, նույն հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Հայկ Հենրիկի Դավթյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առնում այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, վատառողջ է, տառապում է «Շաքարային դիաբետ 2-րդ տիպ» ախտորոշմամբ հիվանդությամբ, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա /ծնված 15.08.2006թվականին/ և 1997թվականին ծնված տղան, որը տառապում «Արտահայտված օպսեսիվ-կոմպուլսիվ խանգարում, վարքային խանգարումներով» և «Շոյերման-Մաոյի» ախտորոշմամբ հիվանդություններով, բնութագրվում է դրական հարևանների կողմից, որը հաստատվել է Երևան քաղաքի «ՇԿ» համատիրության «Թիվ 3» մասնաճյուղի տնօրենի կողմից:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան(…):
(…)Միաժամանակ նշված հանգամանքների ամբողջությունը դատարանին հիմք է տալիս կիրառելու ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 268 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայի ոչ խիստ տարբերակը` չափի իմաստով: Այդպիսի եզրակացության դատարանը գալիս է հաշվի առնելով արարքի բոլոր փաստական ու քրեաիրավական բնութագրերը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները:
Դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածով նախատեսված դրույթը` պայմանականորեն պատիժը չկիրառելու հնարավորությունը բացառում է, քանի որ պատժի պայմանականորեն չկիրառման դեպքում հնարավոր չէ հասնել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, կխախտվի նաև ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10 և 61 հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները(…)>>:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալի պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, այդպիսիք ծանրացնող հանգամանքների բացակայությամբ, որոնց պայմաններում դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները, Հայկ Դավթյանի նկատմամբ նշանակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ` ազատազրկում 3 ամիս ժամկետով, որը համապատասխանում է նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթին ու ամբաստանյալի անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ-ի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(...)Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումը վերահաստատել է Հասմիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2009թ-ի հունիսի 29-ի ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի, օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը>>. (տե´ս Արթուր Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
Գործը քննելիս և լուծելիս Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Հաշվի առնելով վերոնշյալ հանգամանքները, արարքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ուղղվելու համար առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը Հայկ Դավթյանը պետք է կրի, և վերաքննիչ բողոքում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրան պայմանականորեն դատապարտելու համար, ուստի Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպան Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի նոյեմբերի 11-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հայկ Հենրիկի Դավթյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, թողնել անփոփոխ, պաշտպան Կ.Հակոբյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:

Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ