ԵԱՔԴ/0123/01/16






ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


«31» օգոստոսի 2017թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Մնացականյան
դատավորներ Կ.Մարդանյան
Ն.Հովակիմյան

քարտուղարությամբ Մ.Մահտեսյանի

մասնակցությամբ`
դատախազ Լ.Մանուկյանի
տուժող Տ.Ուստյանի
տուժողի ներկայացուցիչ Լ.Բաղդասարյանի
պաշտպան Մ.Գրիգորյանի
ամբաստանյալ Հ.Մկրտչյանի

դռնբաց դատական նիստում, վերաքննիչ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննելով թիվ ԵԱՔԴ/0123/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մարտի 29-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի նոյեմբերի 23-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14822915 քրեական գործը:
2016 թվականի փետրվարի 1-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ս.Պողոսյանի որոշմամբ թիվ 14822915 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի մարտի 9-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 14822915 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի հունիսի 1-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանի որոշումներով թիվ 14822915 քրեական գործով Սերգեյ Սմբատի Օհանյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2016 թվականի հունիսի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 14822915 քրեական գործով Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2016 թվականի հունիսի 13-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ն.Հովհաննիսյանի որոշմամբ թիվ 14822915 քրեական գործից անջատվել է Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է թիվ 14135016 համարը:
2016 թվականի հունիսի 21-ին Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի վերաբերյալ թիվ 14135016 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան), որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0123/01/16 համարը:
2017 թվականի մարտի 29-ին թիվ ԵԱՔԴ/0123/01/16 քրեական գործով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով.
-Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման,
-Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը,
-Տուժող Տիգրան Վալերիկի Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է. ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանից հօգուտ տուժող Տիգրան Ուստյանի բռնագանձվել է 7.980.000 (յոթ միլիոն ինը հարյուր ութսուն հազար) ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
2017 թվականի ապրիլի 21-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը:
2017 թվականի մայիսի 10-ին Վերաքննիչ դատարանի որոշմամբ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և ստացված քրեական գործը նշանակվել է դատական նիստում քննության:
Վերաքննիչ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով` այն բանի համար, որ «նա, միջոցներ տրամադրելով և խոչընդոտներ վերացնելու միջոցով օժանդակել է Սերգեյ Սմբատի Օհանյանին, 2015 թվականի սեպտեմբերից մինչև նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, մեկ միասնական դիտավորությամբ, խաբեությամբ` շինանյութ գնելու, վերավաճառելու և դրանից ստացված եկամտից բաժնեմաս տալու պատրվակով Տիգրան Վալերիկի Ուստյանի` առանձնապես խոշոր չափերով գույքը` շուրջ 7.980.000 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակելուն:
Այսպես, Սերգեյ Օհանյանը 2015 թվականի ամռանը գործով տուժող Տիգրան Ուստյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցի 8/3 հասցեում գործող հագուստի խանութում կատարել է վարձու շինարարական աշխատանքներ, որի ընթացքում մտերմացել է վերջինի հետ: Միաժամանակ, հասկանալով, որ Տիգրան Ուստյանը ֆինանսական բավարար միջոցներ ունի, որոշել է խաբեությամբ հափշտակել տուժողին պատկանող գույքը: Այդ նպատակով 2015 թվականի օգոստոսի սկզբին Սերգեյ Օհանյանը Տիգրան Ուստյանին հայտնել է, որ իբր շինանյութի առքուվաճառքի հետ կապված եկամտաբեր գործարքներ կատարելու հնարավորություն ունի, սակայն ֆինանսական միջոցներ չունի` առաջարկելով ֆինանսական ներդրում կատարել նշված գործում: Տիգրան Ուստյանը, հավատալով և վստահելով Սերգեյ Օհանյանին, համաձայնվել է և վերջինի առաջարկով 2015 թվականի օգոստոսից մինչև նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, պարբերաբար տարբեր չափերի` ընդհանուր շուրջ 16.080.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել, ինչն ամբողջությամբ հափշտակվել է Սերգեյ Օհանյանի կողմից:
2015 թվականի օգոստոս ամսին Սերգեյ Օհանյանը ծանոթացել է Հրանտ Մկրտչյանի հետ, ով վարձակալած «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմոբիլով օրավարձով տաքսի ծառայություն է մատուցել: Պայմանավորվածության համաձայն` Հրանտ Մկրտչյանը որպես վարորդ 8.000 ՀՀ դրամ օրավարձով սկսել է ծառայություններ մատուցել Սերգեյ Օհանյանին: Ընթացքում Սերգեյ Օհանյանի առաջարկով Հրանտ Մկրտչյանը ներքաշվել է տուժող Տիգրան Ուստյանի գույքը խաբեությամբ հափշտակելուն ուղղված հանցավոր գործողությունների իրականացմանը` մի շարք դրվագներով միջոցներ տրամադրելու կամ խոչընդոտներ վերացնելու եղանակով օժանդակելով Սերգեյ Օհանյանի կողմից առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելուն:
Մասնավորապես` 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Սերգեյ Օհանյանը հերթական անգամ խաբել է Տիգրան Ուստյանին` հայտնելով, թե իբր ապրանք է ուղարկելու ոմն Խչոյին` Արմավիր քաղաք: Տիգրան Ուստյանը, շարունակելով հավատալ և վստահել Սերգեյ Օհանյանին, տվել է 1.980.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն Սերգեյ Օհանյանը, տեսնելով, որ Տիգրան Ուստյանի պահանջով նրա եղբայրը` Երվանդ Ուստյանն էլ է գնալու իր հետ գործարքի, որոշել է իր նկատմամբ ձևավորված վստահությունը պահպանելու և ժամանակից շուտ չմերկացվելու նպատակով այդ գումարը հափշտակել իրական գործարքի տպավորություն թողնելով: Այդ նպատակով Արմավիր քաղաքի Երևանյան 50 հասցեում գործող շինանյութի խանութի սեփականատիրոջ` Սերյոժա Աբրահամյանի հետ պայմանավորվել է էժան գնով շինանյութ առաքել ու 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Երևան քաղաքի Արշակունյաց 204 հասցեում գործող «Շին Լիդեր» ՍՊ ընկերությանը պատկանող շինանյութի խանութից 1 հատը 2.500 ՀՀ դրամ գումարով գնված 792 հատ գիպսակարտոնը 2.200 ՀՀ դրամով վաճառել է վերջինին` հետևյալ եղանակով` բեռնատար ավտոմեքենայով Տիգրան Ուստյանի եղբոր` Երվանդ Ուստյանի ուղեկցությամբ ուղարկել է Արմավիր քաղաքի Երևանյան 50 հասցեում գործող շինանյութի խանութ, մինչ այդ զանգահարելով և շինանյութի խանութի տնօրեն Սերյոժա Աբրահամյանին ասելով, որ ոչ ոքի գումար չտա, մինչև որ նա այլ անձի կուղարկի գումարի հետևից, և որոշ ժամանակ անց զանգահարելով Երվանդ Ուստյանին, հայտնել է, որ ապրանքի գումարն ավելի ուշ են տալու ու ասել է, որ հետ գա, որից հետո, պայմանավորվածության համաձայն, Հրանտ Մկրտչյանն իր ավտոմոբիլով գնացել է Արմավիր քաղաքի Երևանյան 50 հասցեում գործող շինանյութի խանութ, որտեղից ստանալով խաբեությամբ հափշտակված 1.740.000 ՀՀ դրամ գումարը, վերադարձել է Երևան քաղաք` հանձնելով Սերգեյ Օհանյանին:
Դրանից հետո` 2015 թվականի սեպտեմբերի վերջին, իրեն պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարով Հրանտ Մկրտչյանը զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին և ներկայացել իբր Երևան քաղաքի «Անտառային» թաղամասը կառուցող «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերության տիրոջ` Արամ Սարգսյանի որդի` Արթուր, և պատվիրել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` հայտնելով, որ դրա գումարը կտա 7 օրից: Տիգրան Ուստյանը, հավատալով, որ իրականում իր հետ խոսում է նշված ընկերության տնօրենի որդին, այդ գումարը տվել է Սերգեյ Օհանյանին, այսինքն` Հրանտ Մկրտչյանն իր գործողություններով վերացրել է Սերգեյ Օհանյանի` հանցավոր նպատակին հասնելուն ուղղված խոչընդոտները: Դրանից հետո` մի քանի օր անց, հանցագործությանն օժանդակող Հրանտ Մկրտչյանը` կրկին որպես «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերության տիրոջ` Արամ Սարգսյանի որդի Արթուր, զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին և ասել, որ 5.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, այսինքն` մայր գումարը և եկամուտը միասին տալիս է Սերգեյ Օհանյանին` պատվիրելով ևս 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք ու ասելով, որ ապրանքի ցուցակը Սերգեյ Օհանյանի հետ կուղարկի: Նույն օրը Սերգեյ Օհանյանը, հանդիպելով Տիգրան Ուստյանին, նրան է ներկայացրել իբր Արթուրի պահանջած ապրանքների ցուցակը և Տիգրան Ուստյանից հափշտակել է ևս 2.000.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչը կրկին տեղի է ունեցել Հրանտ Մկրտչյանի կողմից վերը նշված գործողությունների միջոցով խոչընդոտները վերացնելու եղանակով հանցագործությանն օժանդակելու արդյունքում:
Դրանից հետո, Սերգեյ Օհանյանն իր հանցավոր նպատակին հասնելու համար ժամանակ ձգելու և կրկին ժամանակից շուտ չմերկացվելու նպատակով, որպեսզի տպավորություն ստեղծի, թե իբր իրենց ստացված ամբողջ եկամուտը շրջանառության մեջ է, խոչընդոտները վերացնելով հանցագործությանն օժանդակող Հրանտ Մկրտչյանին հանձնարարել է զանգահարել Տիգրան Ուստյանին և ներկայանալով որպես վերը հիշատակված Արթուր` ԼՂՀ շինանյութ առաքելու պատվեր տալ: Հրանտ Մկրտչյանը, ի կատարումն հանցավոր նպատակների, կրկին օժանդակել է Սերգեյ Օհանյանին` զանգահարելով Տիգրան Ուստյանին և պատվիրելով 12.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` իբր իր հոր ընկերոջ համար, որը պետք է ուղարկվի ԼՂՀ` Ստեփանակերտի հիվանդանոց` խոստանալով ապրանքը հասնելուն պես գումարը տալ: Տիգրան Ուստյանը հայտնել է, որ գումար չունի և առաջարկել է, որ նա խոսի Սերգեյ Օհանյանի հետ ու, եթե ստանալիք գումարներ լինեն` ապա թող ուղարկի: Դրանից հետո` 2015 թվականի հոկտեմբերի 22-ին, Սերգեյ Օհանյանը համապատասխան գրառումներով փաստաթղթեր է ներկայացրել Տիգրան Ուստյանին, թե իբր նշված չափով եկամտի ձևով գումար են ունեցել, և ինքը պատվերն արդեն ուղարկել է ԼՂՀ, որից հետո` նույն օրը, Սերգեյ Օհանյանը, տեղեկանալով, որ Տիգրան Ուստյանի եղբայրը` Երվանդ Ուստյանը գնում է ԼՂՀ` գումարի հետևից, այդ մասին հայտնել է Հրանտ Մկրտչյանին, ով կրկին, որպես Արթուր զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին, համոզել և ասել, որ ապրանքի գումարը հաջորդ օրը նրան կտան Երևանում, որից հետո Տիգրան Ուստյանը զանգահարել է եղբորը, ով արդեն իսկ հասած Է եղել Սյունիքի մարզ, ու հետ կանչել: Սակայն հաջորդ օրը Հրանտ Մկրտչյանը, կրկին որպես Արթուր զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին, հայտնել, որ սխալ տեսակի գիպսակարտոն են ուղարկել, սակայն որպեսզի հետ չուղարկեն, առաջարկել է իբր 12.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանքը մնա ԼՂՀ-ում` մինչ ինքը դրանք վաճառի և գումարը փոխանցի, ինչին Տիգրան Ուստյանը տվել է իր համաձայնությունը:
Այնուհետև` 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին, Հրանտ Մկրտչյանը կրկին խոչընդոտները վերացնելու եղանակով օժանդակել է Սերգեյ Օհանյանին և զանգահարել Տիգրան Ուստյանին` կրկին ներկայանալով որպես Արթուր, ասել է, որ «Անտառային» թաղամասի իրենց սարքած շենքերը հանձնելու համար գնված ապրանքների հաշիվ-ապրանքագրեր են պետք: Տիգրան Ուստյանը հանդիպել է Սերգեյ Օհանյանին, ով ասել է, թե իբր հարկեր չվճարելու նպատակով առանց հաշիվ-ապրանքագրերի «Ռ ընդ Վ» ընկերությունից 38.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք է գնել և մատակարարել «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերությանը և հիմա խնդիրներ են առաջացել: Դրանից հետո Սերգեյ Օհանյանը զանգահարել է ինքնությունը չպարզված իր հանցակցին, սակայն Տիգրան Ուստյանին ներկայացրել է, թե իբր խոսում է «Ռ ընդ Վ» ընկերության տնօրեն Կարենի հետ, և հեռախոսը փոխանցել Տիգրան Ուստյանին: Հեռախոսազրույցի ժամանակ Սերգեյ Օհանյանի հանցակիցը Տիգրան Ուստյանին առաջարկել է վճարել 38.000.000 ՀՀ դրամ ապրանքի 5 տոկոս եկամտահարկը և կտրոնը ներկայացնել հարկային ծառայություն, որպեսզի դրա հիման վրա հաշիվ-ապրանքագիր կազմեն, տրամադրեն Սերգեյ Օհանյանին, ով իր հերթին փոխանցի Արթուրին, որպեսզի վերջինը կարողանա նորակառույց շենքերի հանձնելու հարցերը լուծել: Տիգրան Ուստյանը, հաշվելով, որ այդ գումարը կազմում է 1.900.000 ՀՀ դրամ, Սերգեյ Օհանյանին ասել է, որ գումար չունի: Դրանից մոտ մեկ ժամ անց Սերգեյ Օհանյանը զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին, ասել, որ 500.000 ՀՀ դրամ գումար նա ճարել է, մնում է մնացածը, որից հետո Սերգեյ Օհանյանը Հրանտ Մկրտչյանի տրամադրած միջոցով` նրա վարած ավտոմոբիլով, գնացել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող հարկային ծառայության շենքի մոտ: Սերգեյ Օհանյանը, իջնելով ավտոմեքենայից, մոտեցել է Տիգրան և Երվանդ Ուստյաններին, հափշտակելով 1.400.000 ՀՀ դրամ գումարը` քայլելով գնացել դեպի հարկային ծառայության շենքի մոտ, իսկ որոշ ժամանակ անց` վերադարձել և, նստելով Հրանտ Մկրտչյանի ավտոմեքենան, միասին հեռացել են:
Ապա Հրանտ Մկրտչյանը, նախնական պայմանավորվածության համաձայն, պարտակել է Սերգեյ Օհանյանին, այն է` վերջինի հանցավոր նպատակին հասնելու և ժամանակից շուտ չմերկացվելու նպատակով` 2016 թվականի նոյեմբերի 19-ին իր «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմոբիլով Սերգեյ Օհանյանին տարել է «Բագրատաշեն» անցակետ, որտեղից նա լքել է Հայաստանի Հանրապետության սահմանը»:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի «Ապացույցների հետազոտում և գնահատում» մասում շարադրված են, մասնավորապես հետևյալ ապացույցները.
-ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և նախաքննության փուլում հրաժարվել է որպես մեղադրյալ ցուցմունք տալուց,
-ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանը դատաքննության փուլում, ըստ էության, պնդել է որպես կասկածյալ տված ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքն օրավարձով որպես տաքսի վարել է «Օպել Աստրա» մակնիշի 35VS468 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան: 2015 թվականի օգոստոսին ինքը ծանոթացել է Սերգեյ Օհանյանի հետ, ով զբաղվել է գիպսակարտոնի և դրա պրոֆիլների` մետաղական կոնստրուկցիաների առուվաճառքով: Վերջինն իրեն առաջարկել է օրական 8.000 ՀՀ դրամով նրա համար վարել իր ավտոմեքենան, այսինքն` ամբողջ օրը լինել նրա տրամադրության տակ: Ինքը համաձայնել է, և այդ ընթացքում Սերգեյ Օհանյանի խնդրանքով իր հեռախոսահամարից զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին և նրա եղբորը` Երվանդ Ուստյանին, ներկայացել որպես Անտառային թաղամասի տնօրեն Սարգսյանի որդի Արթուր և պայմանավորվել գիպսակարտոնի վաճառքի վերաբերյալ: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե իրականում Սերգեյ Օհանյանն ինչով է զբաղվել, ինչու անձամբ չի զանգահարել և պայմանավորվել, այլ իրեն է խնդրել: Ինքը` որպես Անտառային թաղամասի տնօրեն Սարգսյանի որդի Արթուր, ներկայացել է Սերգեյ Օհանյանի խնդրանքով: 2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ինքը, Սերգեյ Օհանյանը և Երվանդ Ուստյանը գտնվել են Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտայում` «Բանվորի արձանի» մոտակայքում գտնվող շինանյութի խանութում, որտեղից գիպսակարտոն են բեռնել «ԿամԱԶ» մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ և Երվանդ Ուստյանի ուղեկցությամբ ուղարկել քաղաք Արմավիր: Որոշ ժամանակ անց Երվանդ Ուստյանը վերադարձել է, իսկ Սերգեյ Օհանյանն իրեն ուղարկել է Արմավիր քաղաք: Ինքն այնտեղից գումար է վերցրել, վերադարձել Երևան քաղաքի Արշակունյաց պողոտա, որտեղ Սերգեյ Օհանյանը նստել է իր ավտոմեքենան, և ինքն այդ գումարը փոխանցել է նրան: Հետագայում ինքը Սերգեյ Օհանյանի պահանջով կրկին որպես Արթուր զանգահարել է Տիգրան Ուստյանին և ասել, որ իբրև Անտառային թաղամասի իր նորակառույց շենքերը հանձնելու համար գնված ապրանքների հաշիվ-ապրանքագրերն են պետք, որպեսզի շենքերը հանձնի: Դրանից հետո ինքն ու Սերգեյ Օհանյանն իր ավտոմեքենայով գնացել են Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող հարկային տեսչության շենքից քիչ հեռու, Սերգեյ Օհանյանն իջել է իր ավտոմեքենայից, մոտեցել Տիգրան և Երվանդ Ուստյաններին, որից հետո նրանք քայլելով հեռացել են, իսկ որոշ ժամանակ անց Սերգեյ Օհանյանը վերադարձել և նստել է ավտոմեքենան` իրեն ասելով, որ Տիգրան Ուստյանը պետք է վաճառված ապրանքների վճարումը կատարի, ինչից հետո իրենք հեռացել են: Քանի որ Սերգեյ Օհանյանն ուղեբեռ չի ունեցել, ինքը չի մտածել, որ նա Հայաստանի Հանրապետությունից հեռանում է, և վերջինի պահանջով 2015 թվականի նոյեմբերի 19-ին նրան տարել է Ալավերդի քաղաք, որտեղ նա, իջնելով ավտոմեքենայից, հայտնել է, որ 1-2 օր մնալու է, իսկ ինքը Բագրատաշեն գյուղի մոտով Նոյեմբերյան քաղաքով գնացել է Դիլիջան քաղաք, այնուհետև Սևան քաղաքով վերադարձել Երևան,
-տուժող Տիգրան Ուստյանը դատաքննության փուլում, ըստ էության, պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքներն այն մասին, որ 2015 թվականի օգոստոսին ծանոթացել է Սերգեյ Սմբատի Օհանյանի հետ, երբ վերջինը որպես գիպսակարտոնի աշխատանքների մասնագետ փոխել է իր խանութի կախովի առաստաղը: Աշխատանքներն ավարտելուց մոտ մեկ շաբաթ անց ինքը հանդիպել է Սերգեյ Օհանյանին, վերջինն իրեն առաջարկել է 200.000 ՀՀ դրամ գումար տալ նրան, որպեսզի ինչ-որ տեղից գնի, այնուհետև Անտառային փողոցում նոր շենքեր կառուցող «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերությանը վաճառի գիպսակարտոնի պրոֆիլներ` մետաղական կոնստրուկցիա, դրանից ստացված 100.000 ՀՀ դրամ գումարը տա իրեն, ինքն էլ հետագայում կորոշի, թե եկամտից որքան գումար կտա Սերգեյ Օհանյանին: Ինքը համաձայնել է և 1-2 օր անց Սերգեյ Օհանյանին է տվել 200.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից 3 օր անց Սերգեյ Օհանյանը զանգահարել է իրեն, և հանդիպման ժամանակ վերջինն իրեն տվել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես գործարքից ստացված եկամուտ: Ինքն այդ գումարից նրան է տվել 35.000 ՀՀ դրամը, իսկ 65.000 ՀՀ դրամը` պահել իրեն: Այդ ժամանակ Սերգեյ Օհանյանն ասել է, որ «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերությունը կրկին մետաղական պրոֆիլներ է ուզել, առաջարկել է մայր գումարով գնել և նրանց վերավաճառել այդ ապրանքից: Ինքը համաձայնել է և մայր գումարը հետ չի պահանջել: Դրանից մի քանի օր անց, պայմանավորվածության համաձայն` ինքը հանդիպել է Սերգեյ Օհանյանին, և նա իրեն տվել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար` որպես գործարքից ստացված եկամուտ: Ինքն այդ գումարից 35.000 ՀՀ դրամը տվել է Սերգեյ Օհանյանին, իսկ մնացածը պահել իրեն: Այդ ժամանակ Սերգեյ Օհանյանը հայտնել է, որ «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերությունը մեծ քանակությամբ է նույն ապրանքից ուզում, և անհրաժեշտ է ևս 500.000 ՀՀ դրամ, այսինքն` որպես մայր գումար` 700.000 ՀՀ դրամ: Ինքը համաձայնել է և նույն օրը` մի քանի ժամ անց, պայմանավորվածության համաձայն` հանդիպել է Սերգեյ Օհանյանին և տվել 500.000 ՀՀ դրամ գումարը: Դրանից մոտ 5 օր անց իրենք կրկին հանդիպել են, Սերգեյ Օհանյանն իր հետ գումար է բերել և ասել, որ էլի են ապրանք ուզել: Իր հաշվարկով` նախորդ գործարքից ստացված եկամուտը պետք է կազմեր 350.000 ՀՀ դրամ, որից 120.000 ՀՀ դրամն ասել է, որ Սերգեյ Օհանյանը պահի իրեն, իսկ մնացած գումարը, որն ըստ իր հաշվարկի պետք է կազմեր 930.000 ՀՀ դրամ, կրկին ապրանք գնի և վերավաճառի: Դրանից հետո` 2015 թվականի սեպտեմբերին, ի հայտ է եկել «բանգլադեշցի» Եղոն, որին ապրանք ուղարկելու համար ինքը Սերգեյ Օհանյանին տվել է 1.000.000 ՀՀ դրամ: Դրանից մի քանի օր անց իրեն է զանգահարել Եղոն, ասել, որ Սերգեյ Օհանյանին ուղարկի ապրանքի գումարը վերցնելու, ինչպես նաև` պատվիրել ևս 5.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` Սերգեյ Օհանյանի հետ ուղարկելու համար: Այդ ժամանակ Սերգեյ Օհանյանն իրեն հավատացրել է, որ կարգին տղա է, նրանք միասին են աշխատել, վստահելի անձնավորություն է, որից հետո ինքը Սերգեյ Օհանյանին է տվել 5.000.000 ՀՀ դրամ գումարը, սակայն նա ապրանքը տանելուց հետո նախորդ ուղարկած ապրանքի գումարը չի բերել, որը կազմել է մոտ 1.200.000 ՀՀ դրամ` հայտնելով, որ այդ գումարով էլ մեկ այլ անձի է ապրանք ուղարկել: Այնուհետև, Սերգեյ Օհանյանն ասել է, որ ապրանքներ է տվել նաև «Անտառային» թաղամասը կառուցող «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերությանը, որի տնօրենն իբրև Արամ Սարգսյանն է, իսկ որդին` Արթուրը: Այնուհետև 098-58-71-76 հեռախոսահամարով իրեն է զանգահարել իբրև Սարգսյանի որդի Արթուրը և հայտնել, որ ապրանքը տեղ է հասել, իսկ մի քանի օր անց կրկին զանգահարելով պատվիրել 4.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` խոստանալով գումարը տալ 7 օրից: Այդ 7 օրն անցնելուց հետո, կրկին զանգել է Արթուրը և ասել, որ 5.000.000 ՀՀ դրամը` այսինքն` իրենց եկամուտն էլ հետը, տվել է Սերգեյ Օհանյանին և պատվիրել ևս 7.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` ասելով, որ ապրանքի ցուցակը Սերգեյ Օհանյանի հետ կուղարկի: Սերգեյ Օհանյանը ցուցակով եկել է իր մոտ, ինքը չի հարցրել` գումարը նրա մոտ է, թե ոչ, և նրան է տվել ևս 2.000.000 ՀՀ դրամ գումար, որպեսզի Արթուրի պատվերն ուղարկի: Դրանից հետո իրեն կրկին զանգահարել է Արթուրը և պատվիրել 12.000.000 ՀՀ դրամ գումարի ապրանք` իբրև նրա հոր ընկերոջ համար, որը պետք է ուղարկել ԼՂՀ Ստեփանակերտի հիվանդանոց` ասելով, որ հենց ապրանքը տեղ հասնի, գումարը կտան: Ինքն ասել է, որ գումար չունի, եթե ստանալու գումարներ ունեն, ապա թող Սերգեյ Օհանյանն ուղարկի: Սերգեյն իրեն է ներկայացրել թղթեր, համաձայն որոնց` իբրև գումարը կա և այդ ապրանքն ուղարկում է Ստեփանակերտ: Ինքը եղբորը` Երվանդ Ուստյանին ուղարկել է ԼՂՀ Ստեփանակերտ քաղաք` ապրանքի գումարը վերցնելու համար: Այդ ընթացքում Երվանդ Ուստյանին է զանգահարել Սերգեյ Օհանյանը և տեղեկացել, որ նա գնում է ԼՂՀ` ապրանքի գումարը վերցնելու, որից անմիջապես հետո Սերգեյ Օհանյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ ապրանքի գումարն առավոտյան իրենց կտան Երևանում: Դրանից հետո իրեն է զանգահարել Արթուրը և հարցրել, թե ինչու է Երվանդ Ուստյանը գնում ԼՂՀ` ասելով, որ եթե նրան չի վստահում, ապա նա կարող է զանգահարել և ապրանքը հետ ուղարկել: Ինքն ասել է, որ հավատում է և զանգահարել է եղբորը, ով արդեն հասել է Սիսիան, ու ճանապարհից հետ կանչել: Հաջորդ օրն իրեն զանգահարել է Արթուրը, ասել, որ սխալ գիպսակարտոն են ուղարկել, և առաջարկել է այդ ապրանքը դատարկել Ստեփանակերտում և վաճառել, ինչին ինքը կրկին համաձայնել է: 2015 թվականի նոյեմբերի 13-ին իրեն կրկին զանգահարել է Արթուրը, ասել, որ նրանց կառուցած շենքերը հանձնելու համար գնված ապրանքների հաշիվ-ապրանքագրերն են պետք: Ինքը հանդիպել է Սերգեյ Օհանյանին և պարզել, որ իբր իրենք առանց հաշիվ-ապրանքագրի «Ռ ընդ Վ» ընկերությունից 38.000.000 ՀՀ դրամի ապրանք են գնել և ուղարկել «Արտեմ Կոմ» ՍՊ ընկերություն, որպեսզի 21 տոկոս ավելացված արժեքի հարկի գումար և 5 տոկոս եկամտահարկ չմուծվի: Այդ ժամանակ Սերգեյ Օհանյանն իր մոտից զանգահարել է իբրև «Ռ ընդ Վ» ընկերության տնօրեն ոմն Կարենին և հեռախոսը տվել իրեն: Կարենն առաջարկել է վճարել գնված 38.000.000 ՀՀ դրամի 5 տոկոս եկամտահարկը, տանել հարկային տեսչություն, դրա հիման վրա հաշիվ-ապրանքագիր կազմել, տալ Սերգեյ Օհանյանին, որ նա այն փոխանցի Արթուրին, որպեսզի վերջինը կարողանա նորակառույց շենքերի հարցերը լուծել: Ինքը հաշվել և տեսել է, որ դա կազմում է 1.900.000 ՀՀ դրամ գումար և Սերգեյ Օհանյանին ասել է, որ գումար չունի: Դրանից մոտ մեկ ժամ անց իրեն է զանգահարել Սերգեյ Օհանյանը, ասել, որ 500.000 ՀՀ դրամ գումար ճարել է և մնում է մնացածը: Մտածելով, որ նշված գումարը տալով ինքը կստանա իր փողերը, պայմանավորվածության համաձայն, եղբոր` Երվանդ Ուստյանի հետ գնացել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող հարկային տեսչության շենքի մոտ, որպեսզի հանդիպեն Սերգեյ Օհանյանին` «Ռ ընդ Վ» ընկերությունից մարդ գնա, մտնեն հարկային տեսչություն` վճարումն անելու: Սակայն, երբ հանդիպել են Սերգեյ Օհանյանին, նա հայտնել է, որ Կարենն ասել է` գումարը նա (Սերգեյ Օհանյանը) տանի «Ռ ընդ Վ» ընկերություն, որպեսզի առցանց տարբերակով կատարեն վճարումը: Այդ ժամանակ ինքը Սերգեյ Օհանյանին է տվել 1.400.000 ՀՀ դրամ գումարը և եղբոր հետ հեռացել են: Դրանից հետո Սերգեյ Օհանյանն անընդհատ իրեն խաբել է` ասելով այսօր կամ վաղը գումարը կլինի, մինչև որ նրա հեռախոսահամարը դարձել է անհասանելի: Դրանից հետո ինքն ու եղբայրը գնացել են Երևան քաղաքի Կիլիկիա թաղամաս և փորձել գտնել տաքսու վարորդ Հրանտ Մկրտչյանին, ով բազմաթիվ անգամ Սերգեյ Օհանյանի հետ գնացել էր իրենց մոտ: Գտնելով Հրանտ Մկրտչյանի տունը` նրա կնոջից հարցրել են ամուսնու հեռախոսահամարը: Հրանտ Մկրտչյանի կինը որպես նրա հեռախոսահամար իրենց տվել է իր մոտ որպես Սարգսյանի որդի Արթուր գրանցած հեռախոսահամարը, և այդ ժամանակ ինքը հասկացել է, որ Սերգեյ Օհանյանը 2015 թվականի օգոստոսից նոյեմբերն ընկած ժամանակահատվածում, իրեն գցելով մոլորության մեջ և չարաշահելով իր վստահությունը, Հրանտ Մկրտչյանի և այլ անձանց հետ, խաբեությամբ իրենից հափշտակել է մոտ 20.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Առանց Հրանտ Մկրտչյանի հանցավոր օժանդակության` Սերգեյ Օհանյանն իրենց չէր կարող խաբել,
-վկա Երվանդ Ուստյանը դատական քննության ընթացքում պնդել է նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն այն մասին, որ իր եղբայր Տիգրան Ուստյանից 2015 թվականի սեպտեմբերի վերջերին տեղեկացել է, որ նա գումարներ է տվել Սերգեյ Օհանյանին, որպեսզի վերջինը շինանյութ` հիմնականում գիպսակարտոն գնի, ավելի թանկ վերավաճառելու համար, և ստացված գումարը բաժանեն միմյանց միջև, այդ ժամանակ էլ ծանոթացել է Սերգեյ Օհանյանի հետ: Երբ ինքը Տիգրան Ուստյանի հետ գտնվել է նրա աշխատանքի վայրում` Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում գտնվող խանութում, տեսել է, որ իր եղբայրը գումար է տվել Սերգեյ Օհանյանին, որպեսզի վերջինն «Անտառայինի» Արթուրի համար շինանյութ գնի և ուղարկի: Այդ ժամանակ Սերգեյ Օհանյանի պահանջով ինքը, ինչպես նաև Տիգրան Թարվերդյանը` իրեն պատկանող «ԳԱԶԵԼ» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենայով Սերգեյ Օհանյանի հետ գնացել են Արաբկիր վարչական շրջանում գտնվող «Ռ ընդ Վ» ընկերության պահեստ, որտեղ Սերգեյ Օհանյանը կանչել էր ևս 4 «ԳԱԶԵԼ» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենաներ: Ինքը մնացել է ավտոմեքենաների մոտ, իսկ Սերգեյ Օհանյանը մտել է ներս և ասել, որ բեռնեն 300 հատ կանաչ գույնի` ջրակայուն գիպսակարտոն: Դրանից հետո միասին գնացել են Անտառային թաղամաս, այնտեղ աշխատող բանվորները դատարկել են ապրանքը, և Սերգեյ Օհանյանն իրեն ասել է, որ ապրանքի գումարը մի քանի օրից են տալու: Այնուհետև Սերգեյ Օհանյանին տարել է տաքսու վարորդ Հրանտ Մկրտչյանը, իսկ ինքը գնացել է իր գործերով: Մի քանի օր անց եղբորից տեղեկացել է, որ Սերգեյ Օհանյանը պետք է ապրանք տանի Արմավիր քաղաք, ինքը զանգահարել է Սերգեյ Օհանյանին, գնացել Երևան քաղաքի «Բանվորի արձանի» մոտ գտնվող շինանյութի խանութ, որտեղ Սերգեյ Օհանյանի վարձած «ԿամԱԶ» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենայի մեջ են բեռնել մոտ 600 հատ սպիտակ գույնի գիպսակարտոն, որից հետո Սերգեյ Օհանյանը մնացել է շինանյութի խանութում, իսկ ինքը բեռնատարն ուղեկցել է Արմավիր քաղաք, ինչ-որ շինանյութի խանութ, որտեղ աշխատակիցները դատարկել են ապրանքը: Այդ ընթացքում իրեն է զանգահարել Սերգեյ Օհանյանը, ասել, որ ապրանքի գումարը հաջորդ օրն են տալու, և իրեն հետ է կանչել: Եղել է դեպք, երբ Տիգրան Ուստյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Սերգեյ Օհանյանը ԼՂՀ Ստեփանակերտ քաղաք է ուղարկել 2.000 հատ կանաչ` ջրակայուն գիպսակարտոն, և ինքը գնա դրանց գումարը վերցնի: Երբ ինքը հասել է Սյունիքի մարզ, Սերգեյ Օհանյանը զանգահարել է իրեն, հարցրել, թե ինքը որտեղ է գտնվում: Ինքը նրան ասել է, թե իբր հոր ավտոմեքենան խափանվել է, գնում է այն բերելու, և ճանապարհին կմտնի ԼՂՀ ու ապրանքի գումարը կվերցնի: Մի քանի րոպե անց իրեն է զանգահարել եղբայրը, հայտնել, որ Անտառային թաղամասի Արթուրը զանգահարել և ասել է, որ ապրանքի գումարը հաջորդ օրն առավոտյան Երևանում են տալու, ինչից հետո ինքը հետ է վերադարձել: Հետագայում տեղեկացել է, որ սխալ ապրանք են ուղարկել ԼՂՀ, և այդ ապրանքը թողել են Ստեփանակերտ քաղաքում: Վերջին անգամ ինքը եղբոր հետ գնացել է Կոմիտասի պողոտայում գտնվող հարկային տեսչության շենքի մոտ, հանդիպել Սերգեյ Օհանյանին, եղբայրը նրան է տվել 1.400.000 ՀՀ դրամ, որպեսզի վերջինն ինչ-որ հարկային վճարումներ կատարի, սակայն հետագայում հասկացել են, որ այդ ամենը սուտ է եղել, Սերգեյ Օհանյանը որևէ գումար չի վճարել, ոչ ոքի ապրանք չի վաճառել, այլ անընդհատ Տիգրան Ուստյանին ու իրեն խաբելով` գումարներ է հափշտակել: 2015 թվականի նոյեմբերի 19-ին` երեկոյան, տեսնելով, որ Սերգեյ Օհանյանն անջատել է հեռախոսահամարը, ինքը և եղբայրը գնացել են Սերգեյ Օհանյանի տուն և վերջինի մորից տեղեկացել, որ նա ժամը 17:30-ի սահմաններում տնից դուրս է եկել: Իրենք գնացել են Երևան քաղաքի Կիլիկիա թաղամաս, գտել Սերգեյ Օհանյանի վարորդ Հրանտ Մկրտչյանի տունը, նրա կնոջից վերցրել են նրա հեռախոսահամարը և, երբ եղբայրը զանգահարել է այդ համարով, պարզվել է, որ այդ հեռախոսահամարը նրա մոտ գրանցված է որպես «Անտառայինի» Արթուրի հեռախոսահամար: Այդ ժամանակ հասկացել են, որ Արթուրի դերում ողջ ընթացքում իրենց հետ խոսել է Սերգեյ Օհանյանի վարորդ Հրանտ Մկրտչյանը: Դրանից հետո իրենք հանդիպել են Հրանտ Մկրտչյանին, և նա ասել է, որ որպես «Անտառայինի» տեր Սարգսյանի որդի Արթուր է ներկայացել Սերգեյ Օհանյանի առաջարկությամբ, որի պատճառով ինքն ու իր եղբայրը խաբվել են, և իրենցից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափի գումարներ,
-վկա Արմինե Ֆերանյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Հրանտ Մկրտչյանն իր ամուսինն է: Նա օրավարձով, որպես տաքսի, վարել է «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենա: Ինքն ամուսնուց տեղեկացել է, որ նա ինչ-որ Սերգեյ անունով տղայի համար վարորդություն է անում` 8.000 ՀՀ դրամ օրավարձով: 2015 թվականի նոյեմբերին (կոնկրետ օրը չի հիշում)` երեկոյան իրենց տուն են եկել երկու տղամարդ, հարցրել Հրանտ Մկրտչյանին, ինքն ասել է, որ ամուսինը տանը չէ, նրանց տվել է ամուսնու 098-58-71-76 հեռախոսահամարը: Դրանից հետո ամուսինն իրեն պատմել է, որ Սերգեյ Օհանյանն ինչ-որ մարդկանց է խաբել, գումարներ վերցրել ու չի վերադարձրել, և իրենց տուն գնացած անձինք եղել են այդ խաբված մարդիկ: Ամուսինն ասել է նաև, որ Սերգեյը նրան խնդրել է, որ զանգի ինչ-որ մարդու, ներկայանա ուրիշի անունով ու ինչ-որ բաներ խոսի, սակայն չի ասել, թե կոնկրետ ինչ է խոսել: Այդ հեռախոսազրույցների համար Սերգեյ Օհանյանն ամուսնուն գումար չի տվել, ամուսինը դա արել է, քանի որ Սերգեյ Օհանյանն ասել է, որ դրանով գիպսակարտոններից յուրաքանչյուրի համար ավել գումար է ստանում,
-վկա Նարինե Գրիգորյանը դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Ուստյանն իր ամուսինն է: 2015 թվականի օգոստոսի սկզբներին ամուսնուց տեղեկացել է, որ նա 200.000 ՀՀ դրամ գումար է տվել աշխատանքի վայրում` Երևան քաղաքի Ամիրյան փողոցում գտնվող խանութում գիպսակարտոնե կոնստրուկցիա հավաքած Սերգեյ Օհանյանին, որպեսզի նա գիպսակարտոն գնի, վերավաճառի, և ստացված եկամուտը բաժանեն միմյանց միջև: Մի քանի օր անց ինքն ամուսնուց տեղեկացել է, որ Սերգեյ Օհանյանը եկամուտը բերել է, և իրենք շարունակում են գործը: Ամուսինն իրեն ասել է, որ մի քանի անգամ էլ է Սերգեյ Օհանյանին գումարներ տվել, որպեսզի գործի մեջ դնի: Երբ ինքն ամուսնուց հետաքրքրվել է գիպսակարտոնի վերավաճառքի ընթացքից, նա ասել է, որ Սերգեյ Օհանյանը մեծ քանակությամբ պատվերներ է ստացել ինչ-որ ընկերություններից: Հետո ամուսինն ասել է, որ նա բանկում հավաքած իրենց 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարն էլ է դրել այդ գործի մեջ, քանի որ պատվերների քանակը մեծացել է: 2015 թվականի նոյեմբերի կեսերին ամուսինը հասկացել է, որ Սերգեյ Օհանյանն իրականում այդ բոլոր պատվերները և գիպսակարտոնի վերավաճառքը նրա ծանոթ ինչ-որ մարդկանց միջոցով է կազմակերպել, իրականում վերավաճառքից որևէ եկամուտ չի եղել, և 2015 թվականի օգոստոսից նոյեմբերի կեսերն ընկած ժամանակահատվածում Սերգեյ Օհանյանը հափշտակել է մոտ 20.000.000 ՀՀ դրամ գումար: Ամուսնուց ինքն իմացել է նաև, որ պատվեր կատարողներից մեկը եղել է տաքսու վարորդ Հրանտը, ով Սերգեյ Օհանյանի հետ համագործակցելով ներկայացել է որպես ինչ-որ ՍՊ ընկերության տիրոջ որդի և հեռախոսով բազմաթիվ անգամ ապրանքների պատվերներ կատարել,
-վկա Աշոտ Խաչատրյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «Շին Լիդեր» ՍՊ ընկերության հիմնադիր-տնօրենն է, 2014 թվականից գործում է այդ անվամբ Երևան քաղաքի Արշակունյաց 204 հասցեում գտնվող շինանյութի խանութը: 2015 թվականի սեպտեմբերին շինանյութի խանութ են գնացել երկու տղաներ, որոնցից մեկը ներկայացել է Սերգեյ անունով, հայտնել, որ շենքեր է կառուցում, գնել է 792 հատ 9,5 մմ գիպսակարտոն` յուրաքանչյուրը 2.500 ՀՀ դրամ գումարով, որի համար կանխիկ վճարել է 1.980.000 ՀՀ դրամ գումար: Սերգեյը գիպսակարտոնը բեռնել է նրա կողմից վարձակալած բեռնատար ավտոմեքենան և տարել` չասելով, թե ուր: Դրանից մի քանի օր անց շինանյութի խանութ է գնացել Տիգրան Ուստյանը և ճշտել, որ Սերգեյը 2.500 ՀՀ դրամով է գնել գիպսակարտոնը: Իսկ 2015 թվականի ձմռանը, երբ Տիգրան Ուստյանը գնացել է շինանյութի խանութ` հայտնել է, որ Սերգեյը նրան խաբել է, գիպսակարտոնը թանկով գնել, էժանով վաճառել է և 20.000.000 ՀՀ դրամից ավելի գումար է նրանից խաբեությամբ տարել: Այդ ժամանակ ինքն իմացել է, որ մյուս տղան եղել է Տիգրան Ուստյանի եղբայրը,
-վկա Սերյոժա Աբրահամյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որպես անհատ ձեռնարկատեր 2015 թվականի փետրվարից Արմավիր քաղաքի Երևանյան 50 հասցեում ունի շինանյութի խանութ: 2015 թվականի սեպտեմբերին իր 093-09-02-09 հեռախոսահամարին զանգահարել է մի տղա, ներկայացել Սերգեյ անունով և 2.200 ՀՀ դրամ գումարով առաջարկել 9,5 մմ գիպսակարտոն, որը մեծածախ գնից մոտ 100 ՀՀ դրամ էժան է եղել: Ինքը համաձայնել է գնել, իսկ Սերգեյն իրեն առաջարկել է գիպսակարտոնի մեծ քանակություն: Ինքն ասել է, որ այդքան գումար չունի, իսկ Սերգեյը հրաժարվել է հետագայում մաս-մաս գումարը տալու պայմանով մեծ քանակությամբ գիպսակարտոն տրամադրել, ինչի համար էլ ինքն ասել է, որ կանխիկ գումարով կգնի 792 հատ գիպսակարտոն, որի գումարը կազմել է 1.740.000 ՀՀ դրամ: Սերգեյը համաձայնել է և դրանից մեկ կամ երկու օր անց ուղարկել ապրանքը, որը բեռնատարով բերել են իր շինանյութի խանութի մոտ, իսկ մինչ այդ Սերգեյն իրեն ասել է, որ մարդ է ուղարկելու, որպեսզի գումարը տանի և որ ինքը բեռնատարի վարորդին գումար չտա: Ապրանքը դատարկելուց հետո, երբ բեռնատարը հեռացել է, Սերգեյն իր խանութի մոտ է ուղարկել մի տղայի, ինքը նրան է տվել ապրանքի գումարը` 1.740.000 ՀՀ դրամը, և նա հեռացել է: Դրանից հետո` տարբեր օրերի, Սերգեյն իրեն մի քանի անգամ էլ է զանգահարել և գիպսակարտոն առաջարկել, սակայն ինքը չի գնել, քանի որ կանխիկ գումար չի ունեցել: Եղել են դեպքեր, երբ Սերգեյն իրեն գիպսակարտոն է առաջարկել, ինքը համաձայնել է, սակայն նա չի ուղարկել` պատճառաբանելով, որ ավտոմեքենա չկա, կամ ապրանքը դեռ Հայաստանի Հանրապետություն չի հասել և այլ պատճառաբանություններ,
-վկա Արմեն Բեգլարյանը նախնական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ «Մառնո Էլիտ Ռեալ Իսթեյթ» ՍՊ ընկերության տնօրենն է, որին պատկանում է Երևան քաղաքի Վերին Անտառային 144/1 հասցեում գտնվող շենքը: 2015 թվականի կեսերից նշված շենքում իրականացվել են գիպսակարտոնե աշխատանքներ, որի ընթացքում տարբեր կազմակերպություններից, ինչպես նաև անհատներից, որոնց ինքը չի ճանաչում, իրենց ընկերությունը գնել է ջրակայուն կանաչ գույնի գիպսակարտոն: Իրենց ընկերության համար ապրանքներ գնել է միայն ինքը,
-Տիգրան Ուստյանից հաղորդում ընդունելու մասին 2015 թվականի նոյեմբերի 21-ի արձանագրության համաձայն` իրեն ծանոթ Սերգեյ Սմբատի Օհանյանը 2015 թվականի օգոստոսից նոյեմբերի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում խաբեությամբ և չարաշահելով իր վստահությունը` շինանյութ գնելու և դրա վաճառքից ստացված եկամտից իրեն բաժին հատկացնելու պայմանով պարբերաբար իրենից վերցրել է ընդհանուր 20.000.000 ՀՀ դրամ գումար և հափշտակել,
-Հրանտ Մկրտչյանի մասնակցությամբ տեղանքի զննություն կատարելու մասին 2015 թվականի դեկտեմբերի 11-ի արձանագրությունների համաձայն` Հրանտ Մկրտչյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Վերին Անտառային 144/3 հասցեում գտնվող շենքի ձախ կողմի անհասցե շենքի դիմացի հատվածը և հայտնել, որ Սերգեյ Օհանյանը Տիգրան Ուստյանի գումարներով շինանյութ է բերել և դատարկել նշված շենքի մոտ, մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Արշակունյաց 204 հասցեում գտնվող շինանյութի խանութը և հայտնել, որ Սերգեյ Օհանյանն այնտեղից բեռնատարով շինանյութ է տեղափոխել Արմավիր քաղաք` մատնացույց անելով Արմավիր քաղաքի Երևանյան 50 հասցեում գտնվող շինանյութի խանութը և հայտնել, որ հենց այնտեղ են շինանյութը դատարկել: Հրանտ Մկրտչյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Սիլիկյան թաղամասի 5-րդ փողոցի 46-րդ տունը և հայտնել, որ Սերգեյ Օհանյանն իր ծնողների հետ բնակվել է նշված հասցեում, սակայն տեղանքի զննության պահին մուտքի դուռը եղել է կողպված,
-զննություն կատարելու մասին 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի արձանագրության համաձայն` «ԱրմենՏել» ՓԲ ընկերությունից ստացված վերծանումների համաձայն` Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 099-94-99-22 հեռախոսահամարը 2015 թվականի օգոստոսի 1-ից մշտական` ամենօրյա, կապի մեջ է գտնվել Տիգրան Ուստյանի 099-88-21-82 հեռախոսահամարի, 2015 թվականի օգոստոսի 28-ից Երվանդ Ուստյանի 099-88-23-82 հեռախոսահամարի, 2015 թվականի սեպտեմբերի 25-ից Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարի հետ:
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 099-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի սեպտեմբերի 24-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել` ժամը 09:31-ին, 09:44-ին, 09:47-ին, 09:51-ին, 10:01-ին, 10:05-ին, 10:22-ին, 10:57-ին, 11:07-ին, 11:11-ին, 11:25-ին, 11:38-ին, 11:42-ին, 11:46-ին, 11:48-ին, 12:20-ին, 12:33-ին, 17:15-ին, 18:25-ին, 18:41-ին, 20:29-ին, 20:45-ին, 21:05-ին, 21:11-ին, 21:33-ին, 21:54-ին 099-88-23-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Երվանդ Ուստյանին (Ֆրունզե փողոց 18, Խանջյան փողոց 13ա, Արշակունյաց փողոց 2, Բագրատունյաց փողոց 39, Մաշտոցի պողոտա 11, Մաշտոցի փողոց 2/2, Վշտունի փողոց 73, Արտաշատի խճուղի 5/1, Արարատի մարզ, գյուղ Այնթափ, Արշակունյաց փողոց 278, Օրբելի փողոց 41, Սիլիկյան թաղամաս):
Ժամը 10:54-ին, 10:58-ին, 11:15-ին, 12:57-ին, 14:43-ին, 16:07-ին, 17:27-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (Ֆրունզե փողոց 18, Խանջյան փողոց 13ա, Բագրատունյաց փողոց 39, Մաշտոց պողոտա 11):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 099-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել` ժամը 09:10-ին, 09:16-ին, 09:19-ին, 09:24-ին, 09:25-ին, 09:32-ին, 10:03-ին, 10:48-ին, 16:52-ին, 19:53-ին, 20:04-ին, 20:42-ին, 23:09-ին, 23:17-ին, 23:34-ին 099-88-23-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Երվանդ Ուստյանին (Սիլիկյան թաղամաս, Լենինգրադյան փողոց 1/1, Ադանա փողոց 1, Մաշտոցի պողոտա 2/2, Խորենացի փողոց 13ա, Թումանյան փողոց 54, Մաշտոց պողոտա 11, Դ.Վարուժան փողոց 18):
Ժամը 10:08-ին, 11:40-ին, 12:00-ին, 12:27-ին, 13:26-ին, 13:53-ին, 15:21-ին, 19:20-ին, 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (Թումանյան փողոց 54, Ազատություն-Սարալանջ ճյուղավորում, գյուղ Ջրվեժ, «Հրազդան» մարզադաշտ, Մաշտոց պողոտա 11, Արամի փողոց 54, Սիլիկյան թաղամաս):
Ժամը 13:58-ին, 18:39-ին 098-58-71-76 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Հրանտ Մկրտչյանին (Մաշտոց պողոտա 11, Սեբաստիա փողոց 32/2):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 099-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի նոյեմբերի 13-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել` ժամը 10:52-ին, 10:33-ին, 11:15-ին, 11:33-ին, 11:40-ին, 13:10-ին, 13:29-ին, 13:33-ին, 13:37-ին, 14:15-ին, 14:41-ին, 14:48-ին, 16:05-ին, 16:59-ին, 18:07-ին, 18:49-ին, 18:50-ին, 20:28-ին, 20:46-ին, 20:59-ին, 21:09-ին 099-88-23-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Երվանդ Ուստյանին (Վ.Փափազյան փողոց 32, Դավթաշեն գյուղ 6-րդ փողոց 7/3, Արշակունյաց պողոտա 38, Խանջյան փողոց 13ա, Արամի փողոց 1, Մայիսի 9 փողոց 51/1, Խանջյան փողոց 50, Աբովյան փողոց 66ա, Արաբկիր 2-րդ փողոց 29, Գյուլբենկյան փողոց 30, Կոմիտաս պողոտա 15, Սիլիկյան թաղամաս, Էրեբունի փողոց 21/1, Հանրապետության փողոց 22, Վշտունի փողոց 73):
Ժամը 11:14-ին, 11:17-ին, 11:23-ին, 12:39-ին, 12:58-ին, 13:49-ին, 14:23-ին, 17:44-ին, 19:28-ին, 20:27-ին, 21:00-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (Ֆրունզե փողոց 18, Արշակունյաց պողոտա 25, Արշակունյաց փողոց 2, Կոմիտասի պողոտա 53, Գյուլբենկյան փողոց 30, Ծերենց փողոց 7ա, Օրբելի փողոց 41, Զոհրապի փողոց 122/1):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 099-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի նոյեմբերի 19-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել ժամը 10:45-ին, 14:54-ին, 16:41-ին, 17:07-ին 099-88-23-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Երվանդ Ուստյանին (Աբելյան փողոց 6/1, Լոռու մարզ Ծիլքար գյուղից դեպի հյուսիս-արևմուտք, Լոռու մարզ Ալավերդի քաղաքից դեպի հյուսիս-արևելք, Տավուշի մարզ Բագրատաշեն գյուղից հարավ-արևելք):
Ժամը 12:38-ին, 14:14-ին, 14:51-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին: (Սայաթ-Նովա փողոց 19, Արագածոտնի մարզ Ափնա գյուղից դեպի հարավ-արևելք, Լոռու մարզ Ծիլքար գյուղից դեպի հյուսիս-արևմուտք):
Երվանդ Վալերիկի Ուստյանին պատկանող 099-88-23-82 հեռախոսահամարին 2016 թվականի սեպտեմբեր 24-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել ժամը 09:46-ին, 09:48-ին, 10:57-ին, 11:09-ին, 17:10-ին, 17:11-ին, 17:43-ին, 18:28-ին, 18:34-ին, 18:41-ին, 18:45-ին, 19:34-ին 099-94-99-22 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Սերգեյ Օհանյանին (Նուբարաշեն շրջան, «Զվարթնոց» օդանավակայան, Արմավիրի մարզ գյուղ Սամաղար, Ծիծեռնակաբերդի խճուղի «Դալմա», Ադանա փողոց 1, Աշտարակ քաղաքի «Հեռուստաաշտարակ», Արագածոտնի մարզ գյուղ Ալագյազ, Լոռու մարզ Շիրակամուտ գյուղից դեպի արևելք):
Ժամը 10:46-ին, 15:15-ին, 15:38-ին, 16:49-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (Արտաշիսյան 46ա, Ֆրունզե փողոց 18):
Ժամը 11:23-ին, 11:28-ին, 11:30-ին 093-09-02-09 հեռախոսահամարից (քաղաք Արմավիր Երևանյան փողոց 22, քաղաք Արմավիր):
Երվանդ Ուստյանին պատկանող 099-88-23-82 հեռախոսահամարին 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին մուտքային և ելքային զանգեր են կատարվել` ժամը 09:27-ին, 09:29-ին, 10:27-ին, 10:40-ին, 10:42-ին, 10:46-ին, 18:18-ին, 19:20-ին, 19:32-ին 099-94-99-22 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Սերգեյ Օհանյանին (Նուբարաշեն շրջան, Սասունցի Դավիթ փողոց 87, Մաշտոցի պողոտա 2/2, Ծիծեռնակաբերդի խճուղի «Դալմա», Հալաբյան փողոց 9/1, Արարատի մարզ գյուղ Այնթափ):
Ժամը` 12:26-ին, 19:08-ին, 19:34-ին, 20:17-ին, 21:07-ին, 22:05-ին, 22:41-ին, 23:11-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարից, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (գյուղ Ջրվեժ, Նուբարաշեն շրջան, Արարատի մարզ գյուղ Այնթափ, քաղաք Մասիս 8-րդ փողոց 66, Արարատի մարզ Արմաշ գյուղից դեպի հյուսիս-արևմուտք, Վայոց Ձորի մարզ Արենի գյուղից դեպի հյուսիս-արևելք, քաղաք Վայքի «Հեռուստաաշտարակ»):
Տիգրան Ուստյանին պատկանող 099-88-21-82 հեռախոսահամարը 2015 թվականի օգոստոսի 3-ից մշտական կապի մեջ Է գտնվել Սերգեյ Օհանյանի 099-94-99-22 հեռախոսահամարի, 2015 թվականի օգոստոսի 23-ից` Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարի հետ,
-զննություն կատարելու մասին 2016 թվականի հունվարի 8-ի արձանագրության համաձայն` «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ստացված վերծանումների համաձայն` Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարը 2015 թվականի օգոստոսի 19-ից մշտական կապի մեջ է գտնվել Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարի հետ:
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից 2016 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ելքային զանգեր են կատարվել Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարին` ժամը 08:48:35-ին, 08:48:35-ին, 09:00:37-ին, 09:42:27-ին, 09:54:12-ին, 09:55:00-ին, 10:09:45-ին, 11:49:14-ին, 12:10:43-ին, 12:11:53-ին, 12:17:21-ին, 13:01:39-ին, 13:19:24-ին, 13:29:58-ին, 13:30:58-ին, 13:34:47-ին, 13:35:40-ին, 13:45:14-ին, 13:49:54-ին, 13:50:39-ին, 13:51:44-ին, 14:03:37-ին, 14:13:03-ին, 14:41:43-ին, 14:43:32-ին, 14:46:00-ին, 15:01:40-ին, 15:08:46-ին, 15:47:29-ին, 16:09:10-ին, 16:26:47-ին, 16:50:24-ին, 16:53:40-ին, 18:55:16-ին, 19:46:06-ին, 19:48:02-ին (3-րդ գյուղ Սիլիկյան թաղամաս 4, Արշակունյաց 67, Կողբացու 3ա, Ադմիրալ Իսակով 8, Նազարբեկյան 21/2):
Ժամը 09:14:25-ին, 10:20:52-ին, 11:10:49-ին, 11:47:55-ին, 12:30:56-ին 093-09-02-09 հեռախոսահամարին, որը գրանցված է Սերյոժա Աբրահամյանի անվամբ (3-րդ գյուղ Սիլիկյան թաղամաս 4, Արշակունյաց 67):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի սեպտեմբերի 24-ին մուտքային զանգեր են կատարվել Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարից` ժամը 09:03:43-ին, 09:05:27-ին, 09:59:24-ին, 13:17:24-ին, 14:13:50-ին, 16:40:25-ին, 16:44:37-ին (3-րդ գյուղ Սիլիկյան թաղամաս 4, Արշակունյաց 67):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ելքային զանգեր են կատարվել Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարին` ժամը 08:51:10-ից 23:47:22-ը` թվով 70 հեռախոսազանգ:
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին մուտքային զանգեր են կատարվել Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարից` ժամը 14:58:56-ին, 15:03:27-ին, 16:35:09-ին, 17:30:11-ին, 18:17:01-ին (Ձորափ 40, Մովսես Խորենացի 13ա, 3-րդ գյուղ Սիլիկյան թաղամաս 4, Ջամբոլի 26):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից 2016 թվականի նոյեմբերի 13-ին ելքային զանգեր են կատարվել Սերյոժա Աբրահամյանի 093-09-02-09 հեռախոսահամարին` ժամը 09:58:15-ին, 11:07:01-ին (Կոմիտաս 49/4, Բագրատունյաց 22/3):
Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարին` ժամը 11:54:03-ից 14:03:31-ը` թվով 17 անգամ:
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի նոյեմբերի 13-ին մուտքային զանգեր չեն կատարվել:
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից 2016 թվականի նոյեմբերի 19-ին ելքային զանգեր են կատարվել` ժամը 10:00:14-ին, 15:46:27-ին 098-45-82-88 հեռախոսահամարին, որը գրանցված է Հրանտ Մկրտչյանի անվամբ (Ալիխանյան 2, գյուղ Վահագնաձոր): Ժամը 17:39:10-ին, 17:44:17-ին, 17:55:08-ին, 18:04:25-ին, 18:05:36-ին Հրանտ Մկրտչյանի 098-58-71-76 հեռախոսահամարին (գյուղ Բագրատաշեն):
Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարին 2016 թվականի նոյեմբերի 19-ին մուտքային զանգ է կատարվել ժամը 10:20:16-ին Տիգրան Ուստյանի 099-88-21-82 հեռախոսահամարից (Ալիխանյան 2),
-զննություն կատարելու մասին 2016 թվականի հունվարի 23-ի արձանագրության համաձայն` «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ստացված վերծանումների համաձայն` Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարը 2015 թվականի օգոստոսի 19-ից մշտական կապի մեջ է գտնվել Սերգեյ Օհանյանի 093-94-99-22 հեռախոսահամարի, 2015 թվականի օգոստոսի 23-ից Տիգրան Ուստյանի 099-88-21-82 հեռախոսահամարի, 2015 թվականի օգոստոսի 28-ից Երվանդ Ուստյանի 099-88-23-82 հեռախոսահամարի հետ:
Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարից 2016 թվականի սեպտեմբերի 24-ին ելքային զանգեր են կատարվել ժամը` 09:03:43-ին, 09:05:28-ին, 09:59:25-ին 093-94-99-22 հեռախոսահամարին, որը պատկանում է Սերգեյ Օհանյանին (3-րդ գյուղ, Սիլիկյան թաղամաս 4, Խանջյան 13ա):
Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարին 2016 թվականի սեպտեմբերի 24-ին բազմաթիվ մուտքային զանգեր են կատարվել Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից` սկսած ժամը 09:00-ից մինչև 19:48:02-ը, որոնցից ժամը 09:42:27-ին, 09:54:12-ին, 13:01:39-ին, 13:29:58-ին, 13:30:38-ին, 13:34:47-ին, 13:35;40-ին, 13:45:14-ին, 13:49:54-ին, 13:50:39-ին, 13:51:44-ին, 14:03:37-ին, 14:13:03-ին Հրանտ Մկրտչյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Արշակունյաց 67, Արշակունյաց 2ա, քաղաք Էջմիածին, Պատկանյան 51, քաղաք Արմավիր, Երևանյան 22ա, գյուղ Մրգաշատ, գյուղ Մեծամոր, քաղաք Էջմիածին Չարենց 31, գյուղ Պտղունք, գյուղ Փարաքար, Բագրատունյաց 22/3, Արշակունյաց 67 հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարից 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ելքային գանգեր են կատարվել ժամը 14:58:56-ին, 15:03:27-ին, 16:35:10-ին, 17:30:12-ին, 18:17:01-ին, 20:49:46-ին, 21:52:32-ին 093-94-99-22 հեռախոսահամարին, որը պատկանում է Սերգեյ Օհանյանին (3-րդ գյուղ, Սիլիկյան թաղամաս 4, Պարոնյան 4, Խանջյան 13ա, Հրազդան 4):
Ժամը 10:19:59-ին, 10:24:57-ին, 10:28:19-ին, 13:02:23-ին, 13:15:57-ին, 13:44:42-ին, 14:58:56-ին, 15:03:27-ին, 16:49:12-ին, 16:58:21-ին, 19:34:54-ին, 20:13:04-ին, 23:15:21-ին, 23:26:23-ին, 23:33:49-ին 099-88-21-82 հեռախոսահամարին, որը պատկանում է Տիգրան Ուստյանին (Կիևյան 16, Հրազդան 4, Շիրազի 6, Լուկաշին 112, 3-րդ գյուղ, Սիլիկյան թաղամաս 4, Բաշինջաղյան 101, Էստոնական 12/1):
Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 098-58-71-76 հեռախոսահամարին 2016 թվականի հոկտեմբերի 22-ին բազմաթիվ մուտքային զանգեր են կատարվել Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից` սկսած ժամը 08:51:10-ից մինչև 23:47:22-ը, որոնցից ժամը` 08:51:10-ին, 11:12:40-ից մինչև 14:03:30-ն ընկած ժամանակահատվածի թվով 24 զանգերի և 23:47:22-ին Հրանտ Մկրտչյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Հրազդան 4 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանի կողմից:
Տիգրան Ուստյանին պատկանող 099-88-21-82 հեռախոսահամարից ժամը 10:38:00-ին, 12:59:32-ին, 13:27:33-ին, 15:00:02-ին, 19:40:48-ին, 19:43:21-ին, որոնց ընթացքում Հրանտ Մկրտչյանի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Կիևյան 16, Հրազդան 4, 3-րդ գյուղ Սիլիկյան թաղամաս 4 հասցեներում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից:
-զննություն կատարելու մասին 2016 թվականի մարտի 21-ի արձանագրության համաձայն` «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ստացված վերծանումների համաձայն` Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարից ելքային և մուտքային զանգեր են կատարվել Սերյոժա Աբրահամյանի 093-09-02-09 հեռախոսահամարին` 2015 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, 24-ին և 29-ին, հոկտեմբերի 18-ին, 26-ին, 28-ին, 29-ին, 30-ին և 31-ին, նոյեմբերի 1-ին, 5-ին, 10-ին, 11-ին, 12-ին, 13-ին, 16-ին, 17-ին և 18-ին,
-զննություն կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 27-ի արձանագրության համաձայն` «Ղ-Տելեկոմ» ՓԲ ընկերությունից 2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին ստացված վերծանումների համաձայն` Հրանտ Մկրտչյանին պատկանող 094-58-76-77 հեռախոսահամարը գործել է 2015 թվականի նոյեմբերի 17-ից և կատարել է բազմաթիվ ելքային և մուտքային զանգեր Սերգեյ Օհանյանին պատկանող 093-94-99-22 հեռախոսահամարին, իսկ 2015 թվականի նոյեմբերի 19-ին` ժամը 16:47:07-ին, 17:39:10-ին, 17:44:17-ին, 17:45:04-ին, 17:55:08-ին, 17:57:41-ին, 18:04:25-ին, 18:05:36-ին, 18:57:48-ին, 19:01:42-ին, 19:48:05-ին, 20:10:10-ին, 20:38:59-ին, 20:43:39-ին, 20:45:16-ին, 20:47:51-ին, 20:52:44-ին, 20:52:56-ին վերջինի հեռախոսահամարը սպասարկվել է Լոռու մարզ գյուղ Ախթալա, Տավուշի մարզ գյուղ Բագրատաշեն, Տավուշի մարզ գյուղ Զորական, Տավուշի մարզ գյուղ Սարիգյուղ, Տավուշի մարզ գյուղ Հովք, Տավուշի մարզ գյուղ Թեղուտ, Տավուշի մարզ գյուղ Աջարկուտ, Տավուշի մարզ Դիլիջան, Տավուշի մարզ գյուղ Սեմյոնովկա, ալեհավաք կայաններից:
Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում արձանագրել է նաև հետևյալը.
«Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանի մեղավորությունը` առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն` վստահությունը չարաշահելու եղանակով [Տիգրան Ուստյանի] գույքի հափշտակություն կատարելուն օժանդակելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
(…)
Ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ամուսնացած է, բնութագրվում է դրական: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նրա խնամքի տակ են գտնվում 2010 և 2014 թվականներին ծնված մանկահասակ երկու երեխաները:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
(…)
Հաշվի առնելով կատարված հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով:
(…)
Քննարկելով քաղաքացիական հայցի և գույքային վնասի հատուցման հարցը` դատարանը գտնում է, որ տուժող Տիգրան Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարարման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
(…)
Սույն քրեական գործի դատական քննությամբ հաստատվել է, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանի հանցավոր գործողությունների հետևանքով տուժող Տիգրան Ուստյանին անմիջականորեն պատճառվել է 7.980.000 (յոթ միլիոն ինը հարյուր ութսուն հազար) ՀՀ դրամ գույքային վնաս:
Հետևաբար, քաղաքացիական հայցը պետք է բավարարել և Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանից հօգուտ տուժող Տիգրան Վալերիկի Ուստյանի պետք է բռնագանձել 7.980.000 (յոթ միլիոն ինը հարյուր ութսուն հազար) ՀՀ դրամ` որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում»:
Վերաքննիչ դատարանում հետազոտված նոր ապացույցը.
Վերաքննիչ դատարանը պաշտպանի միջնորդությամբ որոշել է դատարան հրավիրել և հարցաքննել Սերգեյ Օհանյանին` նկատի ունենալով, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից անհիմն մերժվել է Սերգեյ Օհանյանին դատարան հրավիրելու և հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպանի միջնորդությունը:
-Սերգեյ Օհանյանը` որպես սույն քրեական գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով մեղադրյալ (ամբաստանյալ) Վերաքննիչ դատարանի դատական քննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը Հրանտ Մկրտչյանի հետ ծանոթացել է որպես տաքսու վարորդ: Ինքը Հրանտին առաջարկել է օրական 8.000 ՀՀ դրամի դիմաց նրա տաքսի մեքենան վարել իր կարիքների համար, ինչին Հրանտը համաձայնել է: Ինքը Տիգրան Ուստյանի հետ ծանոթացել է աշխատանքի բերումով, երբ նրա խանութում կատարել է գիպսակարտոնի աշխատանքներ:
Ինքը Հրանտին երկու անգամ խնդրել է զանգահարել Տիգրանին և ապրանքների առուվաճառքի հետ կապված զրուցել որպես «Անտառայինի» Արթուր, սակայն Հրանտը տեղյակ չի եղել, թե ինչ նպատակով է ինքը նրան խնդրել կատարել այդ զանգերը: Հրանտն իրեն հարցրել է, թե ինչի համար է նա զանգահարում Տիգրանին, սակայն ինքը Հրանտին վստահեցրել է, որ այդ զանգերի պատճառով որևէ խնդիր չի առաջանա: Ինքը Տիգրանի հետ այդ օրերին գումարային խնդիրներ է ունեցել, և այդ պատճառով է Հրանտին խնդրել զանգահարել և ներկայանալ որպես «Անտառայինի» Արթուր: Հրանտը որևէ մեղք չունի կատարվածի մեջ, քանի որ տեղյակ չի եղել իր մտադրությունների մասին, այլ պարզապես կատարել է իր հանձնարարությունը` որպես իրեն ծառայող տաքսու վարորդ: Հրանտը միայն իմացել է, որ ինքը զբաղվում է վերանորոգման աշխատանքներով և գիպսակարտոնի առուվաճառքով, իսկ ինքը Հրանտին ներկայացրել է, թե իբր Տիգրանն իր բիզնեսի ֆինանսավորողն է:
Երբ Հրանտը գնացել է Արմավիր քաղաք` Սերյոժա Աբրահամյանից գումարը վերցնելու, ինքը նրան (Հրանտին) ասել է, որ դա իր գումարն է և նա պարզապես պետք է վերցնի այն: Ինքը Սերյոժա Աբրահամյանին ասել է, թե իբր Հրանտն իր եղբայրն է, սակայն Հրանտին չի տեղեկացրել, որ Սերյոժային նման բան է ասել:
Ինքը Հրանտի հետ Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող հարկային տեսչության մոտ գնացել է երկու անգամ: Այդ երկու դեպքերում էլ Հրանտն իրեն սպասել է ավտոմեքենայի մեջ: Ինքը հարկային տեսչություն է գնացել սույն քրեական գործի հետ կապ չունեցող այլ գործի բերումով: Հարկային տեսչություն գնալու նշված երկու դեպքերից մեկի ժամանակ ինքը տեսչության մոտ հանդիպել է Տիգրանին, սակայն Հրանտն այդ մասին չի իմացել, քանի որ ինքը նրան ամեն ինչի մասին չի տեղեկացրել, ավելին` Հրանտին այդ մանրամասները չեն հետաքրքրել:
Ինքը չի հիշում` ԼՂՀ գիպսակարտոն մատակարարելու համար Հրանտին խնդրել է զանգահարել Տիգրանին, թե ոչ:
Երբ ինքը լքել է Հայաստանի Հանրապետության սահմանը, Հրանտը տեղյակ չի եղել իր մտադրության մասին, քանի որ ինքը նրան այդ մասին չի տեղեկացրել: Ինքը Հրանտին պարզապես խնդրել է իրեն մեքենայով տեղափոխել քաղաք Ալավերդի` ասելով, որ այնտեղ երկու օր գործեր ունի, սակայն չի ասել, թե կոնկրետ ինչ գործեր: Ալավերդի գնալու ժամանակ Հրանտն իրեն վերցրել է իր բնակարանից, որի ժամանակ ինքն իր հետ վերցրել է մեկ պայուսակ: Երբ ինքը լքել է Հայաստանի Հանրապետության տարածքը, չի ենթադրել, որ Հրանտը կարող է ենթարկվել քրեական պատասխանատվության:
Ինքը Հրանտի հետ եղել է միայն գործնական հարաբերությունների մեջ, և նա որևէ կերպ չէր կարող հասկանալ կամ ենթադրել, որ ինքը գումարներ է հափշտակում Տիգրանից: Բացի Հրանտին հասանելիք օրական 8.000 ՀՀ դրամից, ինքը նրան հավելյալ գումարներ չի տվել, այդ թվում` Հրանտի կողմից Տիգրանին կատարված զանգերի դիմաց:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանը խնդրել է բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և Հրանտ Մկրտչյանին արդարացնել, ինչպես նաև կարճել ներկայացված քաղաքացիական հայցով վարույթը, իսկ Հրանտ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավոր համարելու դեպքում` նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է.
Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։ Չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանի մեկնաբանելու փոխարեն Առաջին ատյանի դատարանը որևէ ձևով չի պատճառաբանել կայացված դատական ակտը։ Առաջին ատյանի դատարանը որևէ ձևով չի պարզաբանել, թե ինչու է եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման դատավճիռ կայացնելիս, ինչով օբյեկտիվորեն սահմանափակել է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը՝ լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում: Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի չպատճառաբանված լինելը հանգեցրել է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի՝ արդար դատական քննության իրավունքի խախտման։
Ինչպես Հրանտ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքում, այնպես էլ մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում նկարագրված չէ, թե Հրանտ Մկրտչյանը կոնկրետ ինչ արգելք կամ խոչընդոտ է վերացրել, որի առկայությունը խոչընդոտ կարող էր հանդիսանալ Սերգեյ Օհանյանի կողմից ուրիշի գույքի հափշտակությունը մինչև վերջ հասցնելուն: Բացի այդ, նկարագրված չէ նաև, որ Հրանտ Մկրտչյանը որևէ մեկից, այդ թվում` Սերգեյ Օհանյանից տեղեկացված է եղել, որ վերջինը ցանկանում է հափշտակել Տիգրան Ուստյանի գույքը։ Որևէ տեղ նշված կամ նկարագրված չէ, որ Հրանտ Մկրտչյանը տեղյակ է եղել (այսինքն` գիտակցել է), որ Սերգեյ Օհանյանը մտադրվել է հանցանք կատարել ու գիտակցաբար օժանդակել է վերջինին։ Մեղադրական եզրակացության նկարագրական մասում և առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպման մեջ նկարագրված արարքն օժանդակություն չի կարող որակվել, քանի որ դա, համաձայն մեղադրանքի, չի եղել նախապես խոստացված, գիտակցված։ Դրան հակառակ, քրեական գործով հիմնավորվել է, որ երբ Սերգեյ Օհանյանը Հրանտ Մկրտչյանին խնդրել է զանգահարել Տիգրան Ուստյանին և ներկայանալ որպես Արթուր` պատճառաբանել է, որ Տիգրան Ուստյանի հետ պայմանավորված գնից 200-300 ՀՀ դրամ թանկ է վաճառում ապրանքը և չի ցանկանում, որ այդ հանգամանքը պարզվի (ընդ որում` նշված հանգամանքի կապակցությամբ քրեական գործով որևէ այլ տվյալ ձեռք չի բերվել)։ Հրանտ Մկրտչյանը, ինչպես Տիգրան և Երվանդ Ուստյանները, հավատալով ու վստահելով Սերգեյ Օհանյանին, կարծելով, որ նրա խնդրանքը կատարելով որևէ մեկին վնաս չի կարող պատճառվել, կատարել է այն։ Ինչ վերաբերում է Արմավիր քաղաքից գումարը բերելու ու Սերգեյ Օհանյանին հանձնելու, ինչպես նաև Սերգեյ Օհանյանին Ալավերդի քաղաք տեղափոխելու գործողություններին, ապա Հրանտ Մկրտչյանը դրանք կատարել է որպես տաքսու վարորդ։
Ինչ վերաբերում է տուժող Տիգրան Ուստյանի այն պատճառաբանություններին, որ Հրանտ Մկրտչյանի հեռախոսազանգերը չլինելու դեպքում Սերգեյ Օհանյանը չէր կարող հափշտակել գումարները, ապա չնայած, որ դա որևէ ապացուցողական նշանակություն չունի գույքի հափշտակությանն օժանդակելու հանգամանքները հիմնավորելու հարցում, այնուամենայնիվ, քրեական գործի նյութերով, մեղադրական եզրակացությամբ, առաջադրված մեղադրանքներով հիմնավորված է, որ տուժող Տիգրան Ուստյանն ամբողջությամբ վստահել է Սերգեյ Օհանյանին, ինչից էլ օգտվելով վերջինը հափշտակել է նրա գումարները, այլապես մի փոքր անվստահության դեպքում հափշտակության կատարումը կլիներ անհնարին։ Բացի այդ, քրեական գործով հիմնավորվել է, որ Հրանտ Մկրտչյանի հեռախոսազանգերին վերաբերող ապրանքների մատակարարումները Սերգեյ Օհանյանի և Երվանդ Ուստյանի կողմից փաստացի կատարվել են և դրանք առանց այդ հեռախոսազանգերի էլ կատարվելուն էին, քանի որ հենց այդպիսի գործունեություն կատարելու համար էին փոխադարձ համաձայնության եկել Սերգեյ Օհանյանն ու Տիգրան Ուստյանը:
Հրանտ Մկրտչյանի և Սերգեյ Օհանյանի կողմից օգտագործված հեռախոսահամարների վերծանումներով հաստատվում է Հրանտ Մկրտչյանի հայտնած տեղեկությունն այն մասին, որ նա Սերգեյ Օհանյանին տեղափոխել և թողել է Ալավերդի քաղաքում, իսկ ինքը վերադարձել է Երևան, այլ ոչ թե Սերգեյ Օհանյանին տեղափոխել է Բագրատաշենի անցակետ, ինչպես նկարագրված է մեղադրական եզրակացության մեջ։
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի հիմքում դրված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման բավարարության տեսանկյունից` պետք է արձանագրել, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանը չի կատարել իրեն վերագրված մեղադրանքում նկարագրված արարքը։
Տուժող Տիգրան Ուստյանի կողմից Հրանտ Մկրտչյանի դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցը պետք է մերժվեր ամբողջությամբ, քանի որ այն չի բխում ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1058-րդ հոդվածի պահանջներից, այսինքն` գումարը ենթակա է բռնագանձման միայն վնաս պատճառած անձից, իսկ սույն քրեական գործով չի հիմնավորվել, որ Հրանտ Մկրտչյանը վնաս է պատճառել Տիգրան Ուստյանին: Այսինքն` Հրանտ Մկրտչյանի արարքում հանցակազմի բացակայության պայմաններում բացակայում է նաև նրա արարքի և տուժող Տիգրան Ուստյանին պատճառված վնասի միջև պատճառահետևանքային կապը։
Հրանտ Մկրտչյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը չի անդրադարձել այն հարցին, թե նշանակված պատիժն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ ամբաստանյալի ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա` այն դեպքում, երբ Հրանտ Մկրտչյանը հանդիսանում է ընտանիքի միակ կերակրողը, նրա խնամքին են գտնվում կինը և մանկահասակ երեխանները: Հետևաբար, նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը՝ 4 տարի ժամկետով ազատազրկումը, ողջամտորեն կարող է բացասական ազդեցություն ունենալ նրա ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա։
Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Դատական նիստի ժամանակ պաշտպան Մ.Գրիգորյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Հ.Մկրտչյանը միացավ իր պաշտպանի դիրքորոշմանը:
Դատախազ Լ.Մանուկյանը, տուժող Տ.Ուստյանը և նրա ներկայացուցիչ Լ.Բաղդասարյանը առարկեցին ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրելով բողոքի վերաբերյալ ստացված քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն`
«Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
(…)
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը՝
(…)
3. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
(…)»:
Անդրանիկ Ասլանյանի գործով 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԷԴ/0125/01/09 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«[Օ]ժանդակողը կատարողից տարբերվում է նրանով, որ նա հանցագործության օբյեկտիվ կողմն անմիջականորեն չի կատարում, այլ կամ հանցագործությունը նախապատրաստելու ընթացքում կամ դրա ավարտման փուլում աջակցություն է ցույց տալիս կատարողին` ստեղծելով հանցագործության ավարտման իրական հնարավորություններ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասում սպառիչ թվարկված են այն եղանակները և միջոցները, որոնցով օժանդակողը, չկատարելով տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող որևէ գործողություն, մասնակցում է հանցագործությանը: Օրենքում չնշված այլ եղանակներով օժանդակությունը բացառվում է: Մասնավորապես, օժանդակող է այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է.
ա) Միջոցներ կամ գործիքներ տրամադրելով (ֆիզիկական օժանդակություն): Օժանդակության այս տեսակն արտահայտվում է այնպիսի գործողություններով, որոնք ուղղված են հանցագործության միջոցներ և գործիքներ տրամադրելու, խոչընդոտներ վերացնելու միջոցով կատարողի կողմից հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի իրականացումը հեշտացնելուն:
բ) Խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն տրամադրելով (ինտելեկտուալ օժանդակություն): Այն արտահայտվում է արարքի հոգեբանական կողմին վերաբերող գործողություններով, որոնք ուղղված են կատարողի մոտ հանցագործության կատարման վճռականությունն ամրապնդելուն, առավել արդյունավետ գործողություններ կատարելու ուղիներ գտնելուն և այլն: Անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ պարտակման, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաների ձեռք բերման կամ իրացման նախապես խոստումը ոչ թե ֆիզիկական, այլ ինտելեկտուալ օժանդակություն է: Այլ կերպ` արարքն օժանդակություն որակելու համար այս դեպքերում չի պահանջվում խոստման ռեալ (իրական) կատարում և նույնիսկ այն կատարելու մտադրություն:
գ) Խոչընդոտները վերացնելով (կարող է լինել ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ ինտելեկտուալ):
Սուբյեկտիվ կողմից օժանդակությունը դրսևորվում է ուղղակի դիտավորությամբ. հանցավորը գիտակցում է, որ ինքը մասնակցում է կատարողի կողմից իրականացվող հանցագործությանը և ցանկանում է մասնակցել: Ինչ վերաբերում է հանցագործության վտանգավոր հետևանքների նկատմամբ դրսևորվող մեղքի ձևին, ապա դրանց նկատմամբ կարող է դրսևորվել և´ ուղղակի, և´ անուղղակի դիտավորություն»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման և կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
(…)
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա.
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին [1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը; 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին; 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը; 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն] տալիս է հաստատող պատասխաններ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ
(…)»:
Սիրակ Սաքանյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«[Ա]պացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցություն» հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում»:
Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
(…)
[Ք]րեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Վերոգրյալ իրավանորմերի և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գալիս է այն եզրահանգման, որ Հրանտ Մկրտչյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, ի թիվս այլոց պետք է հաստատված համարեր Հրանտ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի` խարդախության օժանդակության սուբյեկտիվ կողմը: Այլ կերպ ասած` մեղադրական դատավճիռ կայացնելու համար Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, ի թիվս այլոց, պետք է հաստատված համարեր, որ Հրանտ Մկրտչյանը գիտակցել է, որ ինքը մասնակցում է Սերգեյ Օհանյանի կողմից իրականացվող խարդախությանը (խաբեությամբ` շինանյութ գնելու, վերավաճառելու և դրանից ստացված եկամտից բաժնեմաս տալու պատրվակով Տիգրան Ուստյանի գումարները հափշտակելուն) և ցանկացել է մասնակցել դրան:
Վերաքննիչ դատարանը, գնահատելով վերը նշված հանգամանքի վերաբերյալ սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, այդ թվում` Վերաքննիչ դատարանում հետազոտված նոր ապացույցը, հարկ է համարում արձանագրել հետևյալը.
-Հրանտ Մկրտչյանը և Սերգեյ Օհանյանն իրենց ցուցմունքներով հերքել են այն հանգամանքը, որ Հրանտ Մկրտչյանը տեղյակ է եղել և գիտակցել է Սերգեյ Օհանյանի կողմից խաբեությամբ` շինանյութ գնելու, վերավաճառելու և դրանից ստացված եկամտից բաժնեմաս տալու պատրվակով Տիգրան Ուստյանի գումարները հափշտակելու հանգամանքը,
-գործով հարցաքննված մյուս անձինք որևէ տվյալ չեն հայտնել, որ Հրանտ Մկրտչյանը տեղյակ է եղել և գիտակցել է Սերգեյ Օհանյանի կողմից խաբեությամբ` շինանյութ գնելու, վերավաճառելու և դրանից ստացված եկամտից բաժնեմաս տալու պատրվակով Տիգրան Ուստյանի գումարները հափշտակելու հանգամանքը: Ինչ վերաբերում է տուժող Տիգրան Ուստյանի այն ցուցմունքին, որ առանց Հրանտ Մկրտչյանի հանցավոր օժանդակության` Սերգեյ Օհանյանն իրեն չէր կարող խաբել, ապա Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ այն ոչ միայն հանդիսանում է տուժողի սուբյեկտիվ կարծիքը, այլև որևէ փաստական տվյալ չի պարունակում վերը նշված հանգամանքը հաստատված համարելու տեսանկյունից,
-ի պաշտպանություն իրեն` ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանը և նրա պաշտպանը նշել են, որ Հրանտ Մկրտչյանի կողմից որպես «Անտառայինի» Արթուր Տիգրան Ուստյանին զանգահարելու անհրաժեշտությունը Սերգեյ Օհանյանը պատճառաբանել է նրանով, որ Տիգրան Ուստյանի հետ պայմանավորված գնից 200-300 ՀՀ դրամ թանկ է վաճառում ապրանքը և չի ցանկանում, որպեսզի այդ հանգամանքը պարզվի: Բացի այդ, ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանը և նրա պաշտպանը նշել են, որ Արմավիր քաղաքից գումարը բերելու ու Սերգեյ Օհանյանին հանձնելու, ինչպես նաև Սերգեյ Օհանյանին Ալավերդի քաղաք տեղափոխելու գործողությունները Հրանտ Մկրտչյանը կատարել է որպես տաքսու վարորդ: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալին ի պաշտպանություն բերված նշված փաստարկները մեղադրանքի կողմը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակում չի հերքել:
Այսպիսով, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հաստատված չի կարող համարվել այն հանգամանքը, որ Հրանտ Մկրտչյանը գիտակցել է, որ ինքը մասնակցում է Սերգեյ Օհանյանի կողմից իրականացվող խարդախությանը (խաբեությամբ` շինանյութ գնելու, վերավաճառելու և դրանից ստացված եկամտից բաժնեմաս տալու պատրվակով Տիգրան Ուստյանի գումարները հափշտակելուն) և ցանկացել է մասնակցել դրան` նկատի ունենալով, որ քրեական գործով ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ նշված հանգամանքը հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած: Այսինքն` Վերաքննիչ դատարանը հաստատված չի համարում Հրանտ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի` խարդախության օժանդակության սուբյեկտիվ կողմը:
Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով, որ հաստատված չէ Հրանտ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի սուբյեկտիվ կողմը, գտնում է, որ նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը, որպիսի պայմաններում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքով պետք է ճանաչել և հռչակել նրա անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքով:
Անդրադառնալով Հրանտ Մկրտչյանի դեմ տուժող Տիգրան Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին (որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում 7.980.000 ՀՀ դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին)` Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն`
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»:
Ալվարդ Ստեփանյանի գործով 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«[Ք]րեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և, համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս: Միևնույն ժամանակ, եթե չկա հանցագործություն, ապա չի կարող լինել նաև քրեական դատավարությունում քաղաքացիաիրավական պատասխանատվություն:
(…) [Դ]ատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը»:
Արկադի Վարդանյանի գործով 2013 թվականի ապրիլի 18-ի թիվ ՇԴ2/0013/01/11 որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«[Ք]րեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա) հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ) հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը.
գ) մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը»:
Նկատի ունենալով, որ Հրանտ Մկրտչյանի արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ վերջինի դեմ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջի վերաբերյալ տուժող Տիգրան Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը չի կարող բավարարվել և ենթակա է մերժման:
Ամփոփելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելիս, ինչպես նաև վերջինի դեմ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջի վերաբերյալ քաղաքացիական հայցը բավարարելիս Առաջին ատյանի դատարանը չի պահպանել ապացույցները գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից գնահատելու օրենսդրական պահանջը՝ խախտելով անմեղության կանխավարկածի և ապացույցները գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 127-րդ և 365-րդ հոդվածների պահանջները: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է նաև, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ մեղավոր ճանաչելով, ինչպես նաև վերջինի դեմ հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջի վերաբերյալ քաղաքացիական հայցը բավարարելով` Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել ինչպես անմեղության կանխավարկածի, այնպես էլ գործի արդարացի քննության սկզբունքի խախտում, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածով նախատեսված քրեադատավարական օրենքի էական խախտում է:
Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել և ամբողջությամբ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` Հրանտ Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքով ճանաչելով անմեղ, ինչպես նաև մերժելով Հրանտ Մկրտչյանի դեմ տուժող Տիգրան Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը:
Ամբաստանյալ Հրանտ Մկրտչյանին արդարացնելու պայմաններում Վերաքննիչ դատարանն այլևս չի անդրադառնում վերջինի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ պաշտպանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 151-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` խափանման միջոցը վերացվում է, երբ վերանում է դրա անհրաժեշտությունը:
Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով, որ վերը նշված հիմնավորումներով պետք է ճանաչվի և հռչակվի Հրանտ Մկրտչյանի անմեղությունը, գտնում է, որ նրա նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու անհրաժեշտությունը վերանում է, ուստի նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է վերացնել:
Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ Հրանտ Մկրտչյանին արդարացնելու պայմաններում դատական ծախսերը Հրանտ Մկրտչյանից ենթակա չեն բռնագանձման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, 35-րդ, 151-րդ, 361.1, 377-րդ, 385-րդ, 393-395-րդ և 398-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի պաշտպան Մանվել Գրիգորյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Թիվ ԵԱՔԴ/0123/01/16 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մարտի 29-ի դատավճիռն ամբողջությամբ բեկանել:
Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքով ճանաչել անմեղ և արդարացնել` արարքի մեջ հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացնել:
Տուժող Տիգրան Վալերիկի Ուստյանի ներկայացուցիչ Լևոն Բաղդասարյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը` Հրանտ Աշոտի Մկրտչյանից հօգուտ տուժող Տիգրան Վալերիկի Ուստյանի` որպես հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում 7.980.000 (յոթ միլիոն ինը հարյուր ութսուն հազար) ՀՀ դրամ բռնագանձելու պահանջի մասին, մերժել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ

Ն.ՀՈՎԱԿԻՄՅԱՆ