ԵԱՔԴ/0110/01/16







ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

19 մարտի 2018թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

նախագահությամբ դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Ե.Կարապետյանի,
Ա.Վարդանյանի,
Կ.Գրեյանի,
Լ.Իսպիրյանի,

մասնակցությամբ՝
մեղադրող՝ Վ.Մկրտչյանի,
պաշտպան՝ Գ.Գալիկյանի,
ամբաստանյալ՝ Ա.Շահինյանի,
տուժող՝ Է.Երեմյանի,


դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի (ծնված 31.05.1991թ., ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում՝ չդատված, հաշվառված՝ ՀՀ Արմավիրի մարզի Այգեկ գյուղի 8-րդ փողոցի, թիվ 1 տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4–րդ մասով,


ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2016 թվականի հունվարի 1–ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 13100216 նախաքննական համարով քրեական գործը:
2016 թվականի հուվարի 3-ին Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանը ճանաչվել է տուժող:
2016 թվականի փետրվարի 8–ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 14107716 նախաքննական համարով քրեական գործը, որը 2016 թվականի փետրվարի 9-ի որոշմամբ միացվել է թիվ 13100216 քրեական գործին:
2016 թվականի ապրիլի 7-ին որոշում է կայացվել Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1–ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
Նույն օրն Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ նույն օրվա որոշմամբ մեղադրյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը՝ 2 ամիս ժամկետով:
2016 թվականի ապրիլի 29-ին Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը ձերբակալվել է:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2016 թվականի ապրիլի 30-ի որոշմամբ մեղադրյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
2016 թվականի հունիսի 3-ին որոշում է կայացվել թիվ 13100216 քրեական գործից Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի վերաբերյալ մասն առանձնացնելու մասին, որին շնորհրվել է թիվ 14132916 նախաքննական համարը:
2016 թվականի հունիսի 3-ի որոշմամբ մեղադրյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1–ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով։
2016 թվականի հունիսի 9–ին կազմվել է քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը, որը հաստատվել է Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Մկրտչյանի կողմից 2016 թվականի հունիսի 14–ին։
2. 2016 թվականի հունիսի 15–ին քրեական գործը ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը՝ թիվ ԵԱՔԴ/0110/01/16 համարի ներքո, մակագրվել և 2016 թվականի հունիսի 16–ին հանձնվել է նույն դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին։
Նույն օրը որոշում է կայացվել քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին։
2016 թվականի հունիսի 29–ին որոշում է կայացվել քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին։
3. Մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1–ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով այն ենթադրյալ հանցանքները կատարելու համար, որ նա 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 04:30-սահմաններում, հասարակական վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Խանջյան 13 հասցեում գործող «Վեյվ» ակումբում չնչին առիթն օգտագործելով, Սարգիս Վարդանյանի հետ միմյանց հասցեին հայհոյանքներ հնչեցնելու պատճառով, հասարակական կարգը բռնությամբ զուգորդված կոպիտ կերպով խախտելու ուղղակի դիտավորությամբ, սեփական անձի կարծեցյալ առավելություններն ընդգծելու մոլուցքով տարված, խախտելով վարքագծի համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերը և բացահայտ ցուցադրելով իր արհամարհական վերաբերմունքը հասարակության, դրանում ընդունված բարոյական և իրավական նորմերի նկատմամբ, ակումբի պարահրապարակում հրապարակայնորեն բարձրաձայն հնչեցրել է հայհոյանքներ, բղավել, միմյանց քաշքշել և հասցրել փոխադարձ հարվածներ, խաթարել ակումբի բնականոն գործունեությունը, որին միջամտել են մոտակայքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակիցները և վերջիններիս ակումբից դուրս հրավիրել, սակայն Ա.Շահինյանը և Ս.Վարդանյանը, անտեսելով ոստիկանության աշխատակիցների՝ հայհոյանքները և վիճաբանությունը դադարեցնելու հորդորները, ակումբի դիմաց շարունակել են միմյանց հարվածներ հասցնել և հնչեցրել բարձրաձայն հայհոյանքներ՝ այդ կերպ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով հասարակության անդամների՝ ակումբի հաճախորդների և աշխատակիցների նկատմամբ: Այնուհետև, խուլիգանական գործողությունները շարունակելու ուղղակի դիտավորությամբ՝ պայմանավորվածության համաձայն՝ ժամը 08:00-ի սահմաններում, հանդիպել են հասարակական վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Արաբկիր 17-րդ փողոցի և Ռիգայի նրբանցքի խաչմերուկում՝ բնակելի տների մոտ, որտեղ Անդրանիկ Շահինյանը Սերգեյ Մխիթարյանի և գործով չպարզված անձանց հետ՝ խմբի կազմում, վիճաբանության մեջ է մտել Սերժ Վարդանյանի, Սարգիս Վարդանյանի, Էդուարդ Երեմյանի և գործով չպարզված անձանց հետ և զուգորդված բռնության գործադրմամբ ու գույքը վնասելով, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց՝ բռունցքով հարվածել է Սարգիս Վարդանյանի դեմքին, վնասել Սարգիս Վարդանյանի՝ «Մերսեդես» մակնիշի 77 OT 077 հ/հ-ի և Գևորգ Ապիյանի կողմից շահագործվող «Տոյոտա Քեմրի» մակնիշի 50 LQ 001 հ/հ ավտոմեքենաները՝ դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը՝ շուրջ 10 րոպե բղավել, բարձրաձայն հնչեցրել հայհոյանքներ, խաթարել ավտոմեքենաների բնականոն երթևեկությունը՝ հարակից տների բնակիչների և եթևեկության մասնակիցների նկատմամբ դրսևորելով բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք, որի ժամանակ Անդրանիկ Շահինյանը Էդուարդ Երեմյանին ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, որպես զենք օգտագործվող սուր կտրող-ծակող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարվածներ է հասցրել վերջինիս մեջքի և պարանոցի շրջանում՝ պատճառելով աջից կրծքավանդակի շրջանի կտրած-ծակած թափանցող վերքերի՝ ուղեկցված պնևմոթորաքսով, ձախից պարանոցի շրջանի կտրած վերքի ձևով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքներ:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
4. Սույն քրեական գործով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը՝
ա) Էդուարդ Երեմյանին ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, որպես զենք օգտագործվող սուր կտրող-ծակող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարվածներ է հասցրել վերջինիս մեջքի և պարանոցի շրջանում,
բ) Էդուարդ Երեմյանի առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս,
գ) արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:
5. Դատարանի կողմից հաստատված վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը հիմնված է ներքոշարադրյալ փաստական տվյալների վրա.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը հայտնեց, որ ընդունում է իր մեղավորությունը միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112–րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում։
6. Դատաքննության ընթացքում ըստ սահմանված ապացույցների հետազոտման կարգի՝ սկզբում Դատարանը լսեց տուժողին, վկաներին այնուհետև հետազոտվեցին քրեական գործի նյութերը, որից հետո Դատարանը լսեց ամբաստանյալին։
Տուժող Էդուարդ Երեմյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ես այդ օրվա հետ կապված ոչ մի բան չեմ հիշում, ինձ հետո որ հիվանդանոցում հարցաքննեցին, որ կասկածում են Անդրանիկ Շահինյանին, ես ճիշտն ասած շոկի մեջ էի, մի խոսքով այդ օրվա հետ կապված ես ոչ մի հիշողություն չունեմ, մենակ հիշում եմ, որ ոնց եմ իմ բակից տաքսի նստել ու ուղևորվել Կենտրոն: Էդ օրը Նոր տարվա գիշերն էր, ուզում էի լիցքաթափվել, իմ ծանոթներին շնորհավորել, Կենտրոն եմ գնացել, այդ օրվա հետ կապված ոչինչ չեմ հիշում, ինչ գիտեմ, գիտեմ գործի հետ կապված, կարդացել եմ՝ ոնցա եղել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հիշու՞մ եք դեպքը որ օրն է եղել, տուժողը պատասխանեց. «2016 թվականի հունվարի 1-ին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ժամը կհիշե՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Ժամը 1:30 ես տաքսի եմ նստել, ես ապրում եմ Մամիկոնյանց 57/1 շենքում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հիշու՞մ եք ինչ տաքսի եք նստել, պետհամարանիշը, կամ ծանոթ եք, ծանոթ չեք, տուժողը պատասխանեց. «Տեղ ինչ հիշում եմ, ցուցմունքը տվել եմ, այդ ժամանակ փորձել եմ լարել հիշողությունս, ինչ կարեցել եմ, ասել եմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հետո ե՞րբ արդեն ուշքի եկաք, որ հասկացաք Ձեզ վնասել են, տուժողը պատասխանեց. «Ես զարթնում եմ մյուս օրը ցերեկով՝ ռեանիմացիայում եմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե վերակենդանացման բաժանմունքում արթնացել եք, հասկացել եք, որ Ձեզ վնասե՞լ են, տուժողը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ դեպքից հետո, երբ եկել են Ձեզ տեսակցության, ընտանեկան շրջապատում, կամ հարազատական Ձեզ ինչ-որ խոսակցություններ հիշու՞մ եք, ինչպես է եղել դեպքը, քանի որ բացի տաքսի ավտոմեքենայից, որ նստել, իջել եք Կենտրոն չեք հիշում դեպքը, տուժողը պատասխանեց. «Ճիշտն ասած էդ թեման ինձ դուր չի եկել, որովհետև դա շատ սթրես էր, ու հետո ես այդ ժամանակ պետք է տղա ունենայի մի քանի օր հետո, դրա համար փորձեցի մոռանալ այդ ամեն ինչն ու չէի ուզում, որ ինչ-որ մեկն էդ թեմայից խոսար, իսկ ինչ, որ գիտեմ, գիտեմ քննիչներից»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ ճանաչում եք ամբաստանյալին, ծանոթացել եք ընդհանուր ընկերոջ միջոցով, այդ դեպքից հետո ամբաստանյալին երբևէ տեսե՞լ եք, տուժողը պատասխանեց. «Ոչ, չեմ տեսել, այդ դեպքից հետո ես մի հատ էլ ավարիայի եմ ենթարկվել, էլի հիվանդանոց եմ պառկել, թևս երկաթ են հավաքել, մի խոսքով այս տարի անցկացրել եմ հիվանդանոցներում, չեմ հանդիպել նույնիսկ ընկերներիս»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք հիշու՞մ եք, առերեսման մասնակցել եք ամբաստանյալի հետ, տուժողը պատասխանեց. «Այո, մասնակցել եմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այսինքն՝ խոսե՞լ եք ամբաստանյալի հետ, տուժողը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ խոսակցություն տեղի ունեցավ ձեր միջև, հիշու՞մ եք, տուժողը պատասխանեց. «Դե հարցեր էին տալիս Անդրանիկին, որին պատասխանում էր, ես չեմ պատկերացնում, որ ինձ ասել են՝ քեզ հարվածել է Անդրանիկը, դե պատկերացրեք սենց, որ ոչ մի բան չեմ կարողանում հիշեմ, անգամ ասելուց հետո էլի չեմ պատկերացնում՝ ոնցա դեպքը տեղի ունեցել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ամսի 1-ին Դուք Կենտրոնի տարածքում գտնվող «Վեյվ» ակումբում գտնվե՞լ եք, թե՝ոչ, տուժողը պատասխանեց. «Ինձ ասել են, որ ես եղել եմ այնտեղ, բայց ճիշտն ասած ես չեմ հիշում, ինձ թվումա՝ խմած էլ եմ եղել, երևի դա է պատճառը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Ձեզ ո՞վ ասաց, որ հարվածել է Անդրանիկը, տուժողը պատասխանեց. «Քննիչն ասեց, որ կասկածում է նկարով Անդրանիկին, ես ասեցի, որ չեմ հավատում, որ տենց բան կարա լինի»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Դուք այս գործով որևէ պարտք, պահանջ, նյութական, բողոք ունե՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Ոչ, ես ոչ մի պահանջ չունեմ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե անգամ եթե իմանաք Անդրանիկն է, այդ դեպքու՞մ էլ, տուժողը պատասխանեց. «Ես անգամ սպասում եմ, երբ է ինքն ազատվելու, որ ես իրա հետ ընկերություն անեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ պետք է ինքն ազատվի, նո՞ր ընկերություն անեք, ընկերությունն այս ընթացքում հնարավոր չէ՞, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, ուղղակի ես կապ չեմ կարում հաստատեմ իր հետ հիմա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիշու՞մ եք ինչպես խմեցիք, տուժողը պատասխանեց. «Ես առաջինն իմ կնոջ տունն եմ խմել այդ օրը, հետո եկել եմ իմ հայրական տունը, նոր ընդեղից արդեն շարժվել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե շա՞տ էիք խմել, որ չեք հիշում, տուժողը պատասխանեց. «Փորձել եմ զոռ տալ, հիշել, չի ստացվել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե սովորաբար շա՞տ եք խմում, տուժողը պատասխանեց. «Սովորաբար չեմ խմում:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե առիթներին շա՞տ եք խմում, տուժողը պատասխանեց. «Ոչ էլ առիթներին եմ շատ խմում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ օրն ինչպե՞ս եղավ, որ շատ խմեցիք, ինչ-որ պատճառ կա՞ր, տուժողը պատասխանեց. «Ես իմ հիշողությունները չեմ կապում խմիչքի հետ, փորձել եմ հիշել, չի ստացվել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե փաստորեն դա խմիչքով չի պայմանավորված, հարվածո՞վ է պայմանավորված, տուժողը պատասխանեց. «Չգիտեմ, հարգելի դատարան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե միայն ա՞յդ եք մոռացել, թե՝ էլի բաներ եք մոռացել, տուժողը պատասխանեց. «Լիքը բաներ եմ մոռացել, օրինակ չեմ կարող հիշել իմ հեռախոսի համարը այս ամենից հետո, ապրածներից հետո, իմ հիշողությունը հիմա, որ չկա դա օպերացիայից է եղել, ոչ թե որևէ խմիչքից»:
Վկա Կարեն Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ծառայության ենք եղել դեկտեմբերի 31-ին 2015 թվականի, ժամը 03:00-ի հունվարի 1-ի դրությամբ արդեն նշանակվել ենք Խանջյան փողոցում ծառայություն կատարելու՝ հիմնականում «Վեյվ» կարաոկե ակումբի մոտ, և մոտավորապես ժամը 5-ին կամ ավելի ուշ ակումբից մեզ ձայն են տվել, որ սրահում խառնաշփոթ է տեղի ունենում, անմիջապես իջել ենք ներքև, տեսել ենք մի քանի երիտասարդ են հավաքված, դուրս ենք հրավիրել իրենց, երիտասարդներն ասել են՝ խնդիր չկա, ամեն ինչ նորմալ է, մենք գնում ենք, իրենց ասել ենք բարի ճանապարհ: Դրանից հետո որոշ ժամանակ հետո իմացել ենք, որ ընդհարում է տեղի ունեցել, որտեղ, ինչ, ոնց, դա չգիտենք, դրանից հետո քննիչի կողմից ենք իմացել, որ դեպք է տեղի ունեցել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք որտե՞ղ եք աշխատում, վկան պատասխանեց. «Աշխատում եմ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե երբվանի՞ց եք աշխատում, վկան պատասխանեց. «1999 թվականից»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նշված օրը ծառայության էիք և ու՞մ հետ էիք ծառայության, վկան պատասխանեց. «Մկրտչյան Սյոմայի»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ո՞ր ժամերին եք գտնվել ծառայության մեջ, վկան պատասխանեց. «Ընդհանրապես դեկտեմբերի 31-ին՝ ժամը 8-ին, եղել եմ Հրապարակում, դրանից հետո եկել ենք Օպերա, հետո՝ ժամը 3-ի կողմերը, եղել եմ Խանջյան»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե մինչև ե՞րբ էիք ծառայության, վկան պատասխանեց. «Մինչև ժամը 06:00-ը կամ 07:00-ը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նշված «Վեյվ» ակումբը Ձե՞ր երթուղում է գտնվում, վկան պատասխանեց. «Այո, մեր երթուղում է»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ծառայությունն ինչո՞վ եք անցկացնում, մեքենայով, թե՝ ոտքով եք շրջում, վկան պատասխանեց. «Ոտքով ենք շրջում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք նշված ակումբ մտել էիք մինչ ա՞յդ, վկան պատասխանեց. «Ժամանակ առ ժամանակ մտել եմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ նպատակով եք մտնում, վկան պատասխանեց. «Տարբեր»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ծառայության բերումո՞վ, թե՝ ժամանակ եք անցկացնում, վկան պատասխանեց. «Ծառայության բերումով, եթե կանչում են, մտնում ենք, միջամտություն ցուցաբերում, բայց ընդհանուր՝ եղել են դեպքեր, որ մտնում ենք՝ թեյ խմելու»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նշված օրը նշեցիք, որ կանչեցին Ձեզ ակումբից, ո՞վ կանչեց, վկան պատասխանեց. «Ներքևն անվտանգության՝ ֆեյս կոնտրոլի նման բան կա»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ո՞վ էր, անունը հիշու՞մ եք, տղամա՞րդ էր, թե՝ կին, վկան պատասխանեց. «Տղամարդ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Կարապետ Ղազարյանն ո՞վ է, վկան պատասխանեց. «Իմ եղբայրն է, ինքն է ինձ կանչել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ակումբի մենեջերին ճանաչու՞մ եք, կին է, թե՝ տղամարդ, վկան պատասխանեց. «Դեմքով ճանաչում է, կին է»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այդ օրը տեսե՞լ եք այդ մենեջերին, վկան պատասխանեց. «Չեմ տեսել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Ձեր եղբայրը, որ Ձեզ կանչեց, ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Ասեց արի, չենք իմացել՝ ինչի համար, իջել ենք, էկրանով տեսել ենք, որ հավաքված են, անմիջապես մտել ենք և դուրս ենք հրավիրել բոլորին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ցուցմունք տալիս նշեցիք, որ խառնաշփոթ իրավիճակ էր, կանչեցին, ասացին խառնաշփոթ է, վկան պատասխանեց. «Ասեցին վիճաբանություն է, ուզում են վիճեն իրար հետ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ ասացին, ասացին՝ խառնաշփոթ իրավիճակ է, իջեք ներքև, վկան պատասխանեց. «Հա, նման մի բան»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հենց ա՞յդ բառերով ասացին, թե՝ մոտավորապես եք հիշում, վկան պատասխանեց. «Հա, մոտավորապես եմ հիշում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե գնացիք ի՞նչ տեսաք դուք, վկան պատասխանեց. «Մի քանի հավաքված երիտասարդներ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե մոտավոր քանի, 10-ից ավելի՞, թե՝ 10-ից քիչ, վկան պատասխանեց. «Մոտ 10 հոգի, կարողա մի-քիչ քիչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ էին անում, վկան պատասխանեց. «Սրահի մեջտեղը կանգնած էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ էին անում, վկան պատասխանեց. «Բարձր գոռում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ հայհոյանքներ լսե՞լ եք Դուք, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ես չեմ լսել հայհոյանքներ»:
Մեղադրողի հարցին, թե մոտեցաք, ի՞նչ արեցիք, վկան պատասխանեց. «Ասեցինք, որ լույսերը միացնեն, որպեսզի տեսանելի լինի, ու հրավիրել ենք դուրս»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչի՞ համար եք հրավիրել դուրս, ինչ էին անում, որ դուրս էիք հրավիրում, վկան պատասխանեց. «Քաշքշում էին, էկրանին, որ նայում էինք, ոնց որ՝ ծուխն էր խանգարում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նոր հարցին պատասխանեցիք, որ կանգնած էին մի քանի երիտասարդներ, հիմա կանգնա՞ծ էին, թե՝ քաշքշում էին, վկան պատասխանեց. «Չէ, մի քանի հոգի ոնց-որ մեկին բրդում էին այն կողմ, մյուսն ուզում էր խոսար, այդ խառնաշփոթն ի նկատի ունեի»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հրմշտո՞ց էր, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե բղավու՞մ էին, վկան պատասխանեց. «Բարձրաձայն խոսում էին, երաժշտության տակ էր, բարձրաձայն խոսում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե խոսակցության բովանդակությունը հասկացա՞ք, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե չլսեցի՞ք ինչ էին ասում, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի այն հարցին, իսկ երբ որ հրավիրեցիք դուրս, դուրս եկա՞ն, թե՝ չեկան, վկան պատասխանեց. «Չէ, դուրս եկան բոլորով»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ կատարվեց, որ դուրս եկան, պարզաբանեցիք՝ ինչ է եղել. «Պարզաբանեցինք, ասեցին՝ մենք իրար ընկերներ ենք, մենք իրար չենք հասկացել, ներողություն ենք խնդրում, ես էլ ասեցի՝ Ձեզ բարի ճանապարհ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նշված անձանցից որևէ մեկին ճանաչե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Անձամբ, ոչ, դեմքով՝ հա, իմացել եմ «Ճվճվի» տղա Սերժոյին եմ իմացել, մեկ էլ՝ եղբորը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ ամբաստանյալն այնտե՞ղ էր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ամբաստանյալն ի՞նչ գործողություններ էր կատարում, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարա ասեմ, կանգնած էր, չեմ տեսել՝ ինչ էր անում ինքը»:
Մեղադրողի այն հարցին, որ դուրս հրավիրեցիք, դուրս եկա՞վ ամբաստանյալը, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ինչ-որ բան ասա՞ց Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ամբաստանյալի հետ մարդ կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում՝ իր հետ մարդ կար, թե՝ չէ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ այդ ընթացքում հայհոյանք լսե՞լ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ես հայհոյանք չեմ լսել»:
Մեղադրողի այն հարցին, իսկ երբ որ մտաք ներս, որ կեսը բարձր խոսում էին, մնացածն ի՞նչ էին անում, վկան պատասխանեց. «Նստած էին իրենց համար, կեսը պարում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Ձեր նշած 5-6 հոգի բարձր խոսում, հրմշտում էին, մնացածը պարում էին, վկան պատասխանեց. «Հա, մնացածը պարում էին, նստած էին, խմում էին»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե այսինքն՝ կարող եմ հասկանալ, որ այդ մի քանի հոգու բարձր խոսելն ընդհանուրի մեջ որևէ արտառոց բան չէ՞ր դիտվում, վկան պատասխանեց. «Կարող է և տենց»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե այսինքն՝ Դուք մտաք, միանգամի՞ց հասկացաք՝ Ձեզ ինչի համար են հրավիրել, թե Ձեզ ասացին՝ գիտեք՝ կոնկրետ մարդիկ վիճաբանում են, վկան պատասխանեց. «Չէ, կանչել էին մեզ, ցույց էին տվել մարդկանց, որոնք վիճաբանում էին»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե որ մտաք սրահ, ամբաստանյալը որտե՞ղ էր, վկան պատասխանեց. «Սրահի մեջ կանգնած, ամբոխի հետ»:
Պաշտպանի այն այն հարցին, թե ի՞նչ էր անում, ի՞նչ գործողություններ էր անում ամբաստանյալը, որ Ձեր մեջ տպավորվեց, վկան պատասխանեց. «Կոնկրետ չեմ հիշում»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե երբ որ դուրս հրավիրեցիք, հանգի՞ստ դուրս եկան, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե քանի՞ հոգի դուրս եկան, վկան պատասխանեց. «Մոտավորապես 6 հոգի»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե ամբաստանյալն այդ 6 հոգու մեջ կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի այն հարցին, երբ որ դուրս եկաք, դուրսը կանգնած զրուցում էիք, կամ բացատրական աշխատանքներ էիք կատարում, այդ ժամանակ ամբաստանյալն ի՞նչ էր անում, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի կանգնած զրուցում էր»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ ո՞վ ասաց, որ ամեն ինչ նորմալ է, խնդիր չկա, մենք ընկերներ ենք, վկան պատասխանեց. ««Ճվճվի» Սերժոյի տղան»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե այսինքն՝ ամբաստանյալի հետ որևէ խոսակցություն, գործողություն չի՞ կատարվել, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե երբ որ ասացին ամեն ինչ նորմալ է, սկզբից դու՞ք գնացիք, թե՝ իրենք, վկան պատասխանեց. «Մենք շարունակել ենք մեր ծառայությունը, իսկ իրենք նստել են մեքենաները, գնացել են»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ Ձեզ հրավիրել է Ձեր եղբայրը, Դուք Ձեր եղբոր հետ նու՞յն հասցեում եք ապրում, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ չի՞ եղել, որ դեպքից հետո եղբոր հետ քննարկեք տեղի ունեցածը, վկան պատասխանեց. «Ոչ, չեմ քննարկել»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե նշեցիք, որ դրանից հետո տեղի ունեցածն իմացել եք քննիչից, ի՞նչ եք իմացել, վկան պատասխանեց. «Իմացել եմ, որ դեպք է տեղի ունեցել, առավոտյան ժամը 8-ի սահմաններում «Վեյվ» ակումբում կռիվ է տեղի ունեցել, կռիվ տեղի չի ունեցել, ընդամենը թեթև ընդհարում է տեղի ունեցել, որը, որ հաշտվել են, գնացել են, այդքանն եմ իմացել քննիչից, ավել բան չի ասել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Դուք լա՞վ եք հիշում՝ նախաքննության ընթացքում ինչ եք ասել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե վստա՞հ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ասել եք այն, ինչ հիմա՞ եք ասում, վկան պատասխանեց. «Ինչքան հիշում եմ, ինչ ասել եմ, ասեցի»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ո՞րն էք ավելի լավ հիշում, այն որ նախաքննության ժամանակ եք ասել, թե՝ այն որ, հիմա ասացիք, ո՞րն է ավելի արժանահավատ, որն եք ավելի լավ հիշում, վկան պատասխանեց. «Նախաքննությունը»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ո՞վ Ձեզ առաջինն ասեց, որ ինչ-որ միջադեպ կա, ու Դուք գնացիք «Վեյվ» ակումբ, վկան պատասխանեց. «Հարգելի՛ դատարան, ես հիշեցի՝ ինչ Դուք ի նկատի ունեք, մենեջերի ու ֆեյս կոնտրոլի առումով, ինձ թվումա՝ դա մենեջերն էր ձեն տվել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Դուք ի՞նչ եք աշխատում, որ Ձեզ ձայն տան, վկան պատասխանեց. «Ոստիկանությունում»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե եթե Դուք ոստիկանությունում եք աշխատում, ի՞նչ է նշանակում ձայն տվեցին, ձայն տալն ինչ է, վկան պատասխանեց. «Ի նկատի ունեի՝ կանչել են»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ինստիտուտների նկատմամբ հարգանքն առաջին հերթին պետք է ունենան այդ ինստիտուտի աշխատակիցները, այդպես չե՞ք կարծում, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի սխալ ասեցի»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Ձեզ կանչեցին, ո՞վ կանչեց, տղամա՞րդ էր, թե՝ կին, վկան պատասխանեց. «Ֆեյս կոնտրոլը կանչեց, տղամարդ էր»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իսկ ո՞վ էր կանչողը, վկան պատասխանեց. «Կարապետ Ղազարյանը»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Ձեր եղբայրը՞, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ ասաց, որ կանչեց, ինչու՞ կանչեց, վկան պատասխանեց. «Ասեց, ոնց-որ ներքևն ուզում են վիճաբանություն անեն»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե անու՞մ են, թե՝ ուզում են անել, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում՝ այդ պահը ոնց ասեց»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իսկ ինչպե՞ս եք կարծում այդ մասին երբ եք լավ հիշել, նախաքննության ընթացքում, թե՝ հիմա եք լավ հիշում, վկան պատասխանեց. «Հիմա»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե քիչ առաջ ասացիք, որ նախաքննության ժամանակ ավելի լավ էիք հիշում, վկան պատասխանեց. «Կողմնորոշվում եմ, հիմա վատ հիշելով հնարավորա ասած լինեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ լսեցիք, երբ մտաք, վկան պատասխանեց. «Երաժշտության ձայն»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ երաժշտություն էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչն ուշադրություն գրավեց Ձեզ մոտ, վկան պատասխանեց. «Էկրանին տեսանք, այնտեղ էկրան կա դրած»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Ձեզ Կարապետ Ղազարյանը հրավիրեց, որ Դուք նայեք էկրանի՞ն, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Տեսանք մի քանի հավաքված երիտասարդների»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ էին անում այդ հավաքված երիտասարդները, ինչ-որ բան անում էին ընդհանրապես, վկան պատասխանեց. «Ոնց-որ մեկը քաշեր, էն մյուսը մոտիկ գար, էկրանին չէր երևում՝ կոնկրետ ում հետ էին ուզում խոսային, այդ պատճառով իրանց հրավիրեցինք դուրս, որպեսզի տեսնենք՝ ինչ է կատարվում»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իսկ ինչու՞ դուրս հրավիրեցիք Դուք ակումբի մեջ հանգստացող մարդկանց, վկան պատասխանեց. «Պարզաբանենք՝ ինչ է եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իսկ Դուք ի՞նչ իրավունք ունեք ակումբում գտնվող որևէ անձի դուրս հրավիրելու, վկան պատասխանեց. «Որ իրենց լսելի լիներ, տեսնեինք՝ ինչ է պատահել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե եթե Դուք ակումբում տեսնում եք մի քանի հոգի կանգնած մարդ, Դուք ասում եք՝ դուրս եկեք, բան պարզաբանենք, վկան պատասխանեց. «Չէ, նենց չի, որ իրար համար հանգիստ կանգնած էին»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ էին անում, վկան պատասխանեց. «Մեկը քաշում էր մյուսին ոնց-որ, չգիտեմ՝ ոնց բացատրեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ըստ Ձեզ՝ նրանք հանգիստ զրուցու՞մ էին, վկան պատասխանեց. «Չէ, հանգիստ չէին զրուցում, մեկը քաշում էր, էն մեկն էլ՝ գալիս խոսալու»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե դրա համա՞ր դուրս հրավիրեցիք, վկան պատասխանեց. «Հա, դուրս հրավիրեցինք, հետո ասացին, մենք իրար չենք հասկացել, ընկերներ ենք, մեր Նոր տարին էլ շնորհավորեցին, մենք էլ իրանց ենք շնորհավորել, ներողութուն են խնդրել, նստել են իրանց մեքենաներն ու գնացել են»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե քիչ առաջ ցույց տվեցիք, որ ճանաչում եք ամբաստանյալին, մենա՞կ էր, շա՞տ մարդիկ կային իր հետ, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, ոչ մեկ չկար, միգուցե կար, չեմ հիշում»:
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների մեջ էական հակասություն առկա լինելու պատճառով Մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել Վկայի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որը բավարարվեց Դատարանի կողմից։
Հրապարակվեց վկա Կարեն Ղազարյանի՝ 2016 թվականի մայիսի 31-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 1999 թվականից ծառայում եմ ՀՀ ոստիկանությունում: 2004 թվականից ծառայում եմ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակում կոչումով ոստիկանության ավագ եմ: Ծառայություն եմ իրականացնում շաբաթական 5 օր՝ օրը 8 ժամ՝ հիմնականում երեկոյան և գիշերային ժամերին: 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ին՝ ժամը 21:00-ից, նույն գումարտակի ոստիկան, ոստիկանության ավագ սերժանտ Սյոմա Մկրտչյանի հետ ծառայություն եմ իրականացրել Հանրապետության և Ազատության հրապարակներում, իսկ արդեն հունվարի 1-ին՝ ժամը 02:00-ից, ծառայություն եմ իրականացրել թիվ 0330 երթուղում, որն իր մեջ ներառում է Խանջյան-Վարդանանց փողոցների խաչմերուկից մինչև մանկավարժական համալսարանի մոտ ընկած հատվածը: Ժամը 05:00-ի սահմաններում, երբ արդեն պատրաստվում էինք ավարտել ծառայությունը և գտնվում էինք «Վերնիսաժ» տոնավաճառի հարևանությամբ, որտեղ և գտնվում է «Վեյվ» կարաոկե ակումբը, մեզ մոտեցավ հիշյալ ակումբում աշխատող մի աղջիկ, ով ներակայացավ որպես հիշյալ ակումբի մենեջեր, և ասաց, որ ակումբի սրահում մի քանի հաճախորդներ խախտում են հասարակական կարգը, հայհոյանքներ են հնչեցնում միմյանց հասցեին, խնդրեց մեր օգնությունը: Ես ու Սյոման անմիջապես մտանք «Վեյվ» կարաոկե ակումբ և հիշյալ ակումբի սրահում նկատեցինք միջնամասում հավաքված երիտասարդների՝ ամբոխի, որոնց մեջ էին նաև որպես երրորդմասցի «Ճվճվ» Արոյի որդիներ հայտնի Սերժը և Սարգիսը: Նշեմ, որ երբ մտանք ակումբ, լսեցինք հայհոյանքների ձայներ: Անմիջապես ես ու Սյոման մոտեցանք հիշյալ երիտասարդներին, բոլորին հրավիրեցինք ակումբից դուրս: Արդեն դրսում Սարգիս Վարդանյանը փորձում էր դրսևորել ակտիվ վարքագիծ, սակայն Սերժը նրան սաստում էր՝ մեզ հավաստիացնելով, որ ուղղակի միմյանց չեն հասկացել, ամեն ինչ արդեն հարթվել է, որևէ խնդիր չկա: Դրանից հետո Սերժը, Սարգիսը և նրանց հետի մյուս երիտասարդները հետ վերադարձան ակումբ, իսկ նրանց հետ վիճաբանած երիտասարդն ինչ-որ աղջկա հետ նստեց իր մեքենան և հեռացավ (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 216-218)։
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք լսեցիք հրապարակված ցուցմունքը, այսինքն՝ 5 ամիս առաջ տված ցուցմունքը, ո՞ր ցուցմունքն է ճիշտ, վկան պատասխանեց. «Իրականությունն այն է, որ կարողա հիմա չեմ հիշում, բայց, որ հրապարակեցիք, հիշեցի»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այսինքն՝ ինչպես գրված էր դա այդպե՞ս է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այսինքն՝ Ձեզ ակումբ ո՞վ է կանչել, վկան պատասխանեց. «Սկզբից աղջիկ է ձեն տվել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ է ասել, Դուք նախաքննության ընթացքում ցուցմունքով հայտնել եք, որ այդ աղջիկը Ձեզ ասել է՝ վիճաբանություն է, հասարակական կարգը խախտում են, հայհոյանքներ են հնչեցնում և Ձեզ հրավիրել է ներքև, այդպե՞ս է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նախաքննության ընթացքում ցուցմունք եք տվել, որ ակումբ մտնելիս լսել եք հայհոյանքներ և վիճաբանության ձայներ, այդպե՞ս է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հետո ակումբ մտնելուց հետո ի՞նչ եք տեսել, վկան պատասխանեց. «Մի խումբ երիտասարդների, որը որ Ձեր նշած Սերժուլիկի, ինքն էր քաշում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ ամբաստանյալի հետ ո՞վ կար, վկան պատասխանեց. «Էդ արդեն վերևն ենք նկատել, երբ ինքն արդեն մեքենան էր նստում, իրա մեքենայի մեջ մի հատ աղջիկ էր նստած, ու հեռացան»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ մյուսներն ի՞նչ արեցին, վկան պատասխանեց. «Էլի նստեցին իրենց մեքենաները, երկու հոգի իջել են ներքև, էլի խնդիրներ ունեին, ես չեմ իմացել՝ ինչի և ում հետ, մնացած երեք հոգին նստել են մեքենաները և գնացել են»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք «Վեյվ» կարաոկե ակումբում ծառայություն իրականացնու՞մ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Վկա Սերգեյ Մխիթարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Դեպքի մասին ոչինչ չեմ կարա ասեմ, որովհետև բան չեմ հիշում, ոչ տեսել եմ ոչ էլ իմացել եմ՝ ոնց, ինչա եղել: Ոչ մասնակցել եմ, ոչ տեսել եմ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք ընդհանրապես միջադեպին ներկա չեք եղել, թե՝ ներկա եղել եք, ուղղակի չեք տեսել ոչինչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մեկին չեմ տեսել, տեղ եմ եղել, բայց ոչ մեկին չեմ հիշում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ամբաստանյալին ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Անդրանիկ Շահինյանի հետ ի՞նչ հարաբերությունների մեջ եք, վկան պատասխանեց. «Իմ ընկերնա»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե արդեն 2016 թվականի հունվարի 1-ին Անդրանիկ Շահինյանին տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հեռախոսազանգ ունեցել ե՞ք, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, մի տարի անցելա, էդ օրն էլ տոներ էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ամբաստանյալին ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Դուք չե՞ք հիշում, թե՝ չեք մասնակցել, վկան պատասխանեց. «Ես ասում եմ վիճաբանությանը չեմ մասնակցել, ոչ մեկին ընդեղ չեմ տեսել, ով ինչա արել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ին հանդիպե՞լ եք Անդրանիկ Շահինյանին, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, ուղղակի առողջական խնդիրներ ունեմ»:
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների մեջ էական հակասություն առկա լինելու պատճառով Մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել վկայի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որը բավարարվեց Դատարանի կողմից։
Հրապարակվեցին վկա Սերգեյ Մխիթարյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2016 թվականի մայիսի 13-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ «(…) Նոր տարվա առավոտյան ժամը ստույգ չեմ հիշում ինձ զանգահարեց իմ ընկեր Անդոն և ասեց, որ ուզում է հանդիպել: (…) Ասեցի արի մեր տուն: Երբ Անդոն եկավ, ինձ ասեց, որ Սարգիսի հետ ինչ-որ խոսակցություն է եղել, ավել մանրամասներ չեմ հիշում (…), բայց ասեց միասին հանդիպենք, զրուցենք: Դրանից հետո Սերժը, որին ընդհանուր ճանաչում եմ, բայց նրա հետ մտերիմ չեմ, զանգեց ու ինքն էլ ցանկություն հայտնեց հանդիպելու (…) Ես ու Անդոն նրա մեքենայով գնացինք «Բանջարանոց», որտեղ (…) կային մի քանի մեքենաներ և հավաքված տղաներ: Քանի որ մութ էր, ես կոնկրետ որևէ մեկին չեմ ճանաչել: Անդոն առաջ գնաց, որից հետո ինչ-որ խառնաշփոթ իրավիճակ ստեղծվեց, ես չհասկացա և չփորձեցի մոտ գնալ, որից հետո այդ տղաները հեռացան, իսկ Անդոն եկավ, նստեցինք նրա մեքենան, ինձ բերեց տուն ու գնաց: (…) Չեմ կարող ասել, թե ով ինչ գործողություն է արել, ես այդ միջադեպին չեմ խառնվել, որևէ մեկին չեմ հարվածել, ինձ նույնպես ոչ մեկ չի հարվածել և որևէ այլ գործողություն չեմ կատարել նաև չեմ տեսել, թե Անդոն ինչ գործողություններ է կատարել: (…) Նշեմ, որ ոչ մեկի չեմ ճանաչել, այդ թվում՝ մեր հետ խոսացած Սերժն այնտեղ եղել է, թե՝ ոչ, չեմ տեսել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 174-176)։
բ) 2016 թվականի մայիսի 31-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ «(…) Հարց. «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում Դուք որևէ մեկին հարվածել, հայհոյել եք, թե՝ ոչ, կամ Ձեզ որևէ մեկը հարվածել կամ հայհոյել է, թե՝ ոչ: Հիշյալ վիճաբանության ժամանակ Դուք որևէ մեկի մեքենային հարվածել, գույք ոչնչացրել եք, թե՝ ոչ: Ձեր ներկայությամբ վիճաբանության մասնակիցներից ով ինչ գործողություն է կատարել:
Պատասխան. Տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում որևէ մեկին չեմ հարվածել, չեմ հայհոյել, որևէ մեկի գույքը չեմ վնասել, ինձ ևս որևէ մեկը չի հարվածել, չի հայհոյել: Չեմ հիշում, թե ովքեր են եղել վիճաբանության մասնակիցները, որևէ մեկի գործողությունները չեմ տեսել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 219-221)։
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք լսեցիք հրապարակված ցումցունքը, դա Ձե՞ր գրածն էր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Վկա Կարապետ Ղազարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ընդունվել եմ «Վեյվ» կարաոկե ակումբում՝ որպես անվտանգության աշխատակից: Իմ պարտականությունների մեջ մտել է ապահովել ակումբի հաճախորդների հանգիստ ժամանցը: 2016 թվականի հունվարի 1-ին եղել եմ աշխատանքի վայրում: Մոտ 03:00-ից 04:00-ի հատվածում աղմուկ է հնչել, մի խումբ երիտասարդներ, որոնց մեջ կային ինչ-որ «Ճվճվ» Արոյի որդիները՝ Սերժո, մեկ էլ՝ Սաքո: Մտել եմ ներս, մտածեցի՝ ամեն ինչ նորմալա: Նախասրահում, որտեղ ես պետք է գնտվեմ աշխատանքի ժամին, կա տեղադրված էկրան, որով դիտում եմ, թե ակումբի ներսում ինչ մթնոլորտ է: Դիտելուց երիտասարդներ են նկատվել, որոնց մեջ վիճաբանություն էր առաջացել, ինչից հասկացա դա, որովհետև խոսալու ընթացքում ոնց-որ ձեռք էին իրար վրա թափ տալիս, նկատեցի, որ երիտասարդներից մեկը բրդեց ինչ-որ մեկին, ու, որ այդ ամենը չթեժանա, ինչ-որ ծեծկռտուքի չվերածվի, իմանալով, որ տարածքում կա ոստիկանություն, որոշեցի դիմել: Բարձրացել եմ վերև, նկատել եմ ոստիկաններին, ոստիկաններից մեկն իմ հարազատ եղբայրն է եղել, ասել եմ՝ ներքևը վիճաբանությունա, միջամտեք, ոստիկաններն իջել են, մտել են սրահ, երիտասարդները կանգնած, բարձրաձայն խոսում էին, ու էլի վիճաբանություն կար իրանց մեջ: Ոստիկանները մոտեցել են, դուրս են հրավիրել, որպեսզի ակումբի մյուս հաճախորդներին չխանգարեն: Այդ ընթացքում երիտասարդներից մեկը հայհոյանք էր հնչեցնում, հետո իմացել եմ, որ դա Սաքոնա եղել: Երիտասարդները ոստիկանների հետ բարձրացել են դուրս, աստիճանների մոտ կանգնել են: Ես այդ ժամանակ չեմ բարձրացել, ներքևն եմ մնացել, որովհետև էլի ահագին հաճախորդներ կային: Նշեմ, որ 2-3 րոպե կանգնած խոսում էին իրար մեջ: Բարձրացա վերև, տեսա, նստում են մեքենաները, շարժվում են, շարժվելու ընթացքում մեքենաների մեջից ինչ-որ հայհոյանք եմ լսել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ո՞րն է Ձեր տեղն աշխատանքի ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Նախասրահում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե իսկ նախասրահը սրահին մո՞տ է, վկան պատասխանեց. «Երկու դուռ է»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ էկրանի միջոցով տեսել եք, որ վիճաբանություն է, իսկ մինչև այդ ձայներ լսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այսինքն՝ վիճաբանության մասին տեղեկացել եք էկրանո՞վ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք մինչև ոստիկանների գալը մտե՞լ եք ներս, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե էկրանով ի՞նչ տեսաք, վկան պատասխանեց. «Նկատել եմ, երիտասարդների, խոսում էին, ոնց-որ իրար վրա ձեռք էին թափ տալիս»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ գործողություններ էին կատարում, հարվածու՞մ էին միմյանց, վկան պատասխանեց. «Ես նշեցի, որ իրար վրա ձեռք թափ տալով խոսում էին, այդ ընթացքում նկատեցի, որ ինչ-որ մեկը մյուսին բրդեց: Էկրանը սև-սպիտակա ցույց տալիս ու մոտիկից ցույց չի տալիս, որ ես կոնկրետ նշեմ, թե ով ում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ինչու՞ չմտաք ներս և միանգամից կանչեցիք ոստիկաններին, վկան պատասխանեց. «Մարդիկ ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ էին: Շատա եղել, որ միջամտել եմ, ինձ էլ են անտեսել: Դիմել եմ, որ խնդիրներ չառաջանան»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե բանը հասել էր նրան, որ դիմեցիք ոստիկանների՞, վկան պատասխանեց. «Նկատեցի, որ մեկը մյուսին բրդելա, կանխելու համար դիմել եմ ոստիկանությանը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք չե՞ք փորձել որևէ կերպ միջամտել, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք գիտեի՞ք, որ ոստիկաններն այդտեղ կանգնած սպասում են, որ դուրս եկաք, դիմեցիք, վկան պատասխանեց. «Քանի որ ակումբը գտնվում է իրենց երթուղում, հաշվի առնելով տոնական օրը՝ իրենք մոտերքում կլինեին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ուղղակի դուրս եք եկել ու տեսել եք այտե՞ղ են, վկան պատասխանեց. «Տեսա՝ մոտենում են, դիմեցի, ասեցի՝ վիճաբանությունա, միջամտեք»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե որ ոստիկանների հետ իջաք, մտաք ներս, ի՞նչ էր կատարվում, վկան պատասխանեց. «Երիտասարդները կանգնած էին, ոնց-որ բարձրաձայն վիճաբանում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ եք հասկանում վիճաբանել ասելով, վկան պատասխանեց. «Դե գոռում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հայհոյանք տալի՞ս էին, վկան պատասխանեց. «Ոչ, չեմ լսել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե քանի՞ հոգի էին վիճաբանում, վկան պատասխանեց. «Եթե չեմ սխալվում, 5-6 հոգի»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե բոլորը բոլորի հետ էին վիճաբանու՞մ, թե ինչպես, վկան պատասխանեց. «Կոնկրետ չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ի՞նչ էին բղավում, վկան պատասխանեց. «Էդ երաժշտության մեջ չէի լսել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ոստիկանները, որ միջամտեցին, ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ոստիկանները մոտեցել են, դուրս են հրավիրել: Ենթարկվել են, դուրս են եկել ակումբից»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ակումբն 1-ի՞ն հարկում է, վկան պատասխանեց. «Պադվալային»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ դուրս չեք եկել, դռան մոտից եք նայել, վկան պատասխանեց. «Ես նշեցի, որ բարձրացել եմ վերև, որ իմանամ՝ ինչումն է խնդիրը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե որ բարձրացաք վերև, ի՞նչ էր կատարվում, հանգստացա՞ն, վկան պատասխանեց. «Արդեն նստել էին մեքենաները և շարժվում էին»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե որևէ խոսակցություն այդտեղ չի՞ եղել, վկան պատասխանեց. «Չեմ լսել, մենակ հայհոյանք եմ լսել, թե որ մեքենայից էր, չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե կարո՞ղ եք նշել, վիճաբանողներից կա մեկն, ով հիմա դահլիճում է, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե հնարավո՞ր է, որ չհիշեք, վկան պատասխանեց. «Հնարավոր է»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Սերժ և Սարգիս ասացիք, իրենք կայի՞ն վիճաբանողների թվում, վկան պատասխանեց. «Ոնց-որ թե այո, ես ակումբի անձնակազմից եմ իմացել, որ իրանք են եղել էդ օրը»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք իրենց չե՞ք ճանաչում, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե որ հիմա տեսնեք կճանաչե՞ք, վկան պատասխանեց. «Դժվար»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե դուրս գալուց հետո ինչ-որ մեկին տեսե՞լ եք մեքենա նստելիս, հեռանալիս, ու՞մ եք տեսել, վկան պատասխանեց. «Որ դուրս են եկել, արդեն նստել էին, ես չեմ տեսել՝ ով, ինչ մեքենա է նստել»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե հաճախակի են լինում նման դեպքեր, վկան պատասխանեց. «Իմ աշխատանքի ժամանակ, ոչ, մոտ 4-5 անգամ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե որ իմացաք, որ «Ճվճվ» Արոյի որդիներն են, դա ինչ-որ զարմանք առաջացրե՞ց Ձեզ մոտ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե ում, որ հրեցին, ի՞նչ գործողություն կատարեց, վկան պատասխանեց. «Չեմ տեսել, միանգամից բարձրացել եմ վերև, որ դիմեմ ոստիկանությանը, որ չթեժանա»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե ինչի՞ց ենթադրեցիք, որ այդ ամենը կարող է թեժանալ, վկան պատասխանեց. «Որովհետև ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ էին»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ Դուք ի՞նչ գիտեիք, որ ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ են, վկան պատասխանեց. «Սեղանի վրա տեսել եմ խմիչք»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե կարո՞ղ եմ ենթադրել որ իրենց՝ ոգելից խմիչքի ազդեցության տակ գտնվելը դա Ձեր ենթադրությունն է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Դուք դուրս եկե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Բարձրացել եմ վերև, որ տեսնեմ՝ ինչն է խնդիրը, տեսել եմ, որ մեքենաները շարժվում են»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ կհիշե՞ք՝ ինչ մեքենաներ էին, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ բարձր երաժշտություն էր, և չեք լսել, թե ինչ են գոռացել, իսկ հնարավո՞ր է, որ ընդհանրապես չեն գոռացել, պարզապես բարձր էին խոսում, որ միմյանց լսեն, վկան պատասխանեց. «Իմ տեսածը հանգիստ խոսակցություն չէր»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե կնկարագրե՞ք վեճի հանգամանքները, թե ինչից հատկապես Դուք հասկացաք, որ վիճաբանություն է, վկան պատասխանեց. «Էկրանով պարբերաբար նայում եմ՝ ակումբի ներսում ինչ մթնոլորտ է: Նկատել եմ երիտասարդներ են, խոսալու ընթացքում իրար վրա ձեռք էին թափ տալիս: Այդ ընթացքում երիտասարդներից մեկը մյուսին հրեց»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե ինչքա՞ն ժամանակ տևեց մինչ Ձեր դուրս գալը, ոստիկաններին հրավիրելը և նրանց ներս գալը, վկան պատասխանեց. «Մոտ րոպե ու կես»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ երբ ոստիկանները հասան ակումբ, այդ ժամանակ ի՞նչ մթնոլորտ էր տիրում, վկան պատասխանեց. «Երիտասարդներ էին կուտակված, բարձրաձայն խոսում էին, վիճաբանում էին, միմիկաներից զգացել եմ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ կարող է ինչ-որ բան ավել եք ասում, ի՞նչը կարող է դա լինեն, վկան պատասխանեց. «Քանի որ ցուցմունքս վաղուց եմ գրել, հնարավոր է՝ ինչ-որ բան մոռացած լինեմ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե Ձեր՝ դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը հստա՞կ է, թե՝ մոտավոր, վկան պատասխանեց. «Ինչ հիշում եմ, դա եմ ասում»:
Պաշտպանի այն հարցին, իսկ կհիշե՞ք դրսում ով ում հայհոյանք տվեց, վկան պատասխանեց. «Ես ընդամենը հայհոյանք եմ լսել»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ դրսում վիճաբանություն տեղի ունեցե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իսկ Դուք որտեղի՞ց գիտեիք, որ ոստիկանության երթուղին հենց այդ էր, վկան պատասխանեց. «Ոստիկաններից մեկն իմ հարազատ եղբայրն է»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե իրեն Ձեզ տեղեկացնու՞մ են, վկան պատասխանեց. «Ես ընդհանրապես իրենց հետ եմ համագործակցում»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե էկրանով Դուք ի՞նչ տեսաք, որ անհանգստություն առաջացրեց, վկան պատասխանեց. «Նկատեցի երիտասարդներ էին կուտակվել»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե քանի՞ հոգի, վկան պատասխանեց. «Մոտ 5-6 հոգի խոսալու ընթացքում իրար վրա ձեռք էին թափ տալիս»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իրար հրու՞մ էին, վկան պատասխանեց. «Չէ, ձեռք էին թափ տալիս»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե հետո ի՞նչ կասեք, վկան պատասխանեց. «Նկատեցի, որ երիտասարդներից մեկն ինչ-որ մեկի հրեց»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ո՞վ ում, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ո՞րը եղավ Ձեր հաջորդ քայլը, վկան պատասխանեց. «Միանգամից բարձրացել եմ դուրս»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե այսինքն՝ չգնացիք տենելու՝ ինչ է կատարվում, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե սկզբից որոշեցիք ոստիկանի դիմել, ճի՞շտ եմ հասկանում, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ի՞նչ ասացիք ոստիկանին, վկան պատասխանեց. «Ասեցի վիճաբանությունա»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե շա՞տ մարդիկ կային այդ օրը, վկան պատասխանեց. «Բավականին»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ինչպիսին էր իրավիճակը, խախտու՞մ էր անդորրը, վկան պատասխանեց. «Եթե չդիմեի ոստիկանությանը, հնարավոր է»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե իսկ կոնկրետ այդ պահի՞ն, վկան պատասխանեց. «Այդ պահին մտածեցի, որ պետքա դիմեմ, որովհետև կարող է թեժանալ և վերածվել ծեծկռտուքի»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե Դուք նախաքննության ընթացքում տվե՞լ եք ցուցմունք, ինքնուրու՞յն եք գրել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ստիպե՞լ են Ձեզ այս կամ այն կերպ գրել ինչ-որ բան, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե ո՞ր ցուցմունքն է առավել ճիշտ, վկան պատասխանեց. «Նախաքննականում»:
Վկայի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների մեջ էական հակասություն առկա լինելու պատճառով Մեղադրողը միջնորդեց հրապարակել Վկայի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որը բավարարվեց Դատարանի կողմից։
Հրապարակվեց վկա Կարապետ Ղազարյանի՝ 2016 թվականի մայիսի 23-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2015 թվականի դեկտեմբերի կեսերից աշխատում եմ «Վեյվ» ակումբում՝ որպես անվտանգության աշխատակից: Իմ պարտականությունների մեջ է մտնում ակումբում հաճախորդների վարքագծին հետևելը, (…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ մինչև ժամը 07:00-ն գտնվել եմ աշխատանքի վայրում: Ժամը 03:00-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի ակումբում, ակումբ մտան որպես «Ճվճվ» Արոյի որդիներ հայտնի Սարգիսը և Սերժը և ևս մի քանի երիտասարդներ, որոնց չեմ ճանաչում: Արդեն ժամը 04:30-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի ակումբի նախասրահում, սրահից լսեցի բղավոցի, հայհոյանքի ձայներ և անմիջապես նայելով նախասրահում տեղադրված էկրանին՝ տեսա, որ սրահի կենտրոնում հավաքված էին մի խումբ երիտասարդներ, որոնք քաշքշում էին միմյանց: Անմիջապես մտա ակումբի սրահ և տեսա, որ Սարգիսը՝ Սերժի եղբայրը, և ևս ինչ-որ մի տղա քաշքշում էին միմյանց և միմյանց հասցեին տալիս էին հայհոյանքներ, իսկ քանի որ սրահը մութ էր, և սրահում առկա էին մեծ թվով հաճախորդներ, ուստի չեմ կարող ներկայումս հիշել, թե մյուս երիտասարդները, ովքեր կանգնած էին սրահի մեջտեղում, ինչ էին անում: Ես անմիջապես մոտեցա նրանց, փորձեցի բաժանել, սակայն չկարողացա: Այդ պահին ներս մտան տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանները, այդ թվում՝ եղբայրս, որոնց հետ միասին միմյանց քաշքշող երիտասարդներին դուրս հանեցինք ակումբից: Ակումբի դրսում կրքերը հանդարտվեցին միայն Սարգիսն էր փորձում քաշքշուք հրահրել, սակայն մյուս երիտասարդները հանգստացնում էին նրան: Ակումբի դրսում որևէ մեկը կողմին չի հարվածել: Քիչ անց նկատեցի, որ Սարգիսի հետ վիճաբանող երիտասարդը, որի արտաքինը չեմ հիշում և չեմ կարող նկարագրել, ինչ-որ մի աղջկա հետ նստեց ամենագնաց թափքով ինչ-որ մեքենա, և հեռացան: Դրանից հետո Սերժը, Սարգիսը և մյուսները մտան ակումբ: (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 206-207)։
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք լսեցիք Ձեր ցուցմունքը, այն համապատասխանու՞մ է իրականությանը, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այսինքն՝ որ դատաքննության ժամանակ նշեցիք, որ ձայներ չեք լսել, միայն էկրանին եք տեսել, չի՞ համապատսխանում իրականությանը, իրականն այն, որ ձայներ եք լսել հետո՞ եք նայել էկրանին, վկան պատասխանեց. «Ես ասում եմ այնքանով, որքանով հիշում եմ, արդեն բավականին ժամանակ է անցել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք պնդու՞մ եք Ձեր նախաքննական ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք կհիշե՞ք՝ ամենագնաց ավտոմեքենան ինչ գույն էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե երբ Դուք մտաք սրահ, երաժշտությունն այդ պահին գնու՞մ էր, թե՝ դադարեցվել էր, վկան պատասխանեց. «Ինչքանով հիշում եմ՝ գնում էր»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե մյուս սեղանների մարդիկ ի՞նչ գործողություններ էին կատարում, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող հիշել»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք բղավոցները և հայհոյանքները լսել եք նախասրահում, ճի՞շտ է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե եթե Դուք նախասրահում լսել եք, սրահում դրանք լսելի կլինեի՞ն, վկան պատասխանեց. «Երևի կլսվեր»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե այդ գործողությունների հետևանքով սրահի բնականոն գործունեությունը խաթարվե՞լ է, թե՝ դա նորմալ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, նորմալ չի»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք փորձե՞լ եք բաժանել երիտասարդներին, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե նախաքննության ընթացքում հայտնե՞լ եք, որ փորձել եք բաժանել, չի ստացվել, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե ինչ գրել եք, դա՞ է ճիշտ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե բացի ոստիկաններից, ովքե՞ր էին ներսում փորձում հանդարտեցնել, վկան պատասխանեց. «Այդ երիտասարդները»:
Մեղադրողի այն հարցին, թե Դուք միայնա՞կ եք իրականացնում ծառայությունն ակումբում, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե քանի սեղան կա դրված այն սրահում որտեղ վիճաբանությունն էր, վկան պատասխանեց. «Ընդհանրապես 12 սեղան»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե քանի՞սն էին զբաղված, վկան պատասխանեց. «Բոլորը զբաղված էին»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե մենակ տղամարդի՞կ էին նստած, վկան պատասխանեց. «Աղջիկներ էլ կային»:
Պաշտպանի այն հարցին, թե եղե՞լ է, որ միջամտեն, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Մեղադրողի միջնորդությամբ հրապարակվեցին վկա Գևորգ Ապիյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2016 թվականի փետրվարի 29-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Շուրջ 5-6 տարի առաջ ծանոթացել եմ Սերժ Վարդանյանի հետ, ում հետ առ այսօր ընկերություն ենք անում: Սերժ Վարդանյանի միջոցով ծանոթացել եմ վերջինիս եղբոր՝ Սարգիս Վարդանյանի և ընկերոջ՝ Էդուարդ Երեմյանի հետ: Վերջիններիս հետ ևս գտնվում եմ նորմալ հարաբերությունների մեջ: Դեռ մանկուց ճանաչում եմ Անդրանիկ Շահինյանին և Սերգեյ Մխիթարյանին, ում հետ միասին բնակվում ենք միևնույն թաղամասում: Էդգար Ապիյանը հանդիսանում է հարազատ փոքր եղբայրս, ով 16 տարեկան է: 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ին՝ օրվա ընթացքում, հիմնականում գտնվել եմ տանը: Ամանորը դիմավորել եմ մեր տանը՝ ընտանիքիս հետ միասին: 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 03:00-ի սահմաններում, երբ իմ կողմից վարվող «TOYOTA CAMREY» մակնիշի 50 LQ 001 հ/հ ավտոմեքենայով միայնակ ընթանում էի Խանջյան փողոցով, նկատեցի, որ Խանջյան փողոցում գտնվող «Wave» կարաոկե ակումբի ավտոկանգառում կայաեված էր Սարգիս Վարդանյանի «Mercedes Benz» մակնիշի 77 ** 077 հաշվառման համարանիշի, սպիտակ գույնի ավտոմեքենան: Տեսնելով դա՝ անմիջապես ես ևս իմ մեքենան կայանեցի ավտոկանգառում և մտա «Wave» կարաոկե ակումբ: Ակումբի ներսում հանդիպեցի իմ ընկերներ Սերժ Վարդանյանին, Սարգիս Վարդանյանին, ովքեր նստած էին սեղանի շուրջ: Նույն սեղանի շուրջ նստած էին ևս մի քանի անծանոթ երիտասարդներ: Ողջագուրվեցի Սարգսի և Սերժի հետ, նստեցի նրանց հետ նույն սեղանի շուրջ: Երբ գտնվում էի հիշյալ ակումբում, ակումբ մտավ Անդրանիկ Շահինյանը, վերջինս ևս ինձ և Սերժի ու Սարգսի հետ ողջագուրվեց, շնորհավորեց Ամանորի կապակցությամբ, որից հետո գնաց և նստեց հարևանությամբ գտնվող սեղանի մոտ, որտեղ նստած էին հիմնականում աղջիկներ, որոնց ես չեմ ճանաչում: Այդ ժամանակ, տեսնելով, որ ակումբի մթնոլորտը հանգիստ է, զանգահարեցի և ակումբ կանչեցի նաև եղբորս՝ Էդգար Ապիյանին: Որոշ ժամանակ անց ակումբ մտավ և մեզ հետ նույն սեղանի շուրջ նստեց նան Էդուարդ Երեմյանը: Քիչ անց, երբ նստած էի սեղանի շուրջ, իսկ Սարգիսը գտնվում էր պարահրապարակում, չհասկացա, թե ինչ կատարվեց, Սարգիսն ու Անդրանիկը նախ քաշքշեցին միմյանց, ապա սկսեցին միմյանց հարվածներ հասցնել ձեռքերով: Անմիջապես ես մոտեցա նրանց, սկսեցի բաժանել, չէի ցանկանում, որ ակումբում վիճաբանություն լինի: Չեմ հիշում, թե հիշյալ ժամանակ ինչ էին անում Սերժը և Էդուարդը, նրանց գործողությունները ես չեմ նկատել: Հենց այդ պահին ակումբի սրահ մտան տարածքում ծառայություն իրականացնող ոստիկանության աշխատակիցները, և մեզ բոլորիս դուրս հրավիրեցին ակումբի տարածքից: Ակումբի դրսում Սարգիսը և Անդրանիկը շարունակեցին հրմշտել և հարվածել միմյանց, որից հետո հանդարտվեցին, և Անդրանիկը հեռացավ: Չեմ հիշում, ակումբի սրահում և դրսում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում հայհոյանքներ հնչել են, թե՝ ոչ: Ողջ վիճաբանությունը տևել է շուրջ 3 րոպե: Այդ ժամանակ ակումբ հասավ եղբայրս՝ Էդգարը, և իր կողմից վարվող «ՎԱԶ 21214» մակնիշի 77 CP 777 հ/հ ավտոմեքենան կայանեց ավտոկայանատեղիում, իջավ մեքենայից և մոտեցավ մեզ: Չեմ նկատել՝ Սարգիսն այդ միջադեպի արդյունքում մարմնական վնասվածքներ ստացել է, թե՝ ոչ: Քանի որ վիճաբանության արդյունքում արդեն իսկ խաթարվել էր ակումբի բնականոն գործունեությունը, հաճախորդները դուրս էին գալիս ակումբից, ուստի ես որոշեցի, որ այլևս ակումբ չեմ մտնում, եղբորս ասեցի, որ քշի իմ հետևից, գնում ենք Մյասնիկյան պողոտայում գտնվող «Քրեյզի» գիշերային ակումբ՝ զվարճանքը շարունակելու: Այդպես ես ու եղբայրս մեր մեքենաներով գնացինք Մյասնիկյան պողոտայում գտնվող «Քրեյզի» գիշերային ակումբ: Երբ գտնվում էինք հիշյալ ակումբում, նկատեցի, որ ակումբ մտան Սերժ Վարդանյանը, Սարգիս Վարդանյանը, Անուշ Սահակյանը, Էդուարդ Երեմյանը: Չեմ հիշում՝ նրանց հետ այլ անձինք կային, թե՝ ոչ: Նրանք բոլորով միացան մեզ, և բոլորով նստեցինք միևնույն սեղանի շուրջ: Ժամը 07:20-ի սահմաններում, երբ ակումբում զվարճանում էինք, նկատեցի, որ խառնաշփոթ սկսվեց, տղաներից մեկը, չեմ հիշում, թե ով, մտավ սրահ, ասաց, որ ինչ-որ զանգ է եղել, շտապ պետք է գնանք «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք: Այդպես, բոլորով միասին առանց սեղանի հաշիվը փակելու դուրս եկանք ակումբից: Չեմ հիշում, թե տղաներից որ մեկը նստեց իմ մեքենան, չգիտեմ, թե մյուս մեքենաներում ովքեր են նստել, և բոլորով միասին շարժվեցինք դեպի «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքը: Ես վարում էի իմ «Toyota»-ն, եղբայրս՝ իր «VAZ 21214»-ը, իսկ Սարգիսն՝ իր «Mercedes Benz»-ով էր: Այդպես ես մեքենաս վարեցի «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքի ուղղությամբ, ողջ ճանապարհին եղբայրս եկել է իմ մեքենայի հետևից: Ճանապարհին Սարգիսի մեքենային կորցրինք: Երբ Բաբայան փողոցից թեքվեցի դեպի «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք, մի պահ արգելակեցի, որպեսզի Սարգիսը հասնի մեզ, և բոլորով միասին գնանք: Այդ ժամանակ հիշյալ տեղանքի հարևանությամբ գտնվող կամրջի մոտակայքում նկատեցի մեքենայի լուսարձակներից արձակված լույսը, մոտեցա հիշյալ մեքենային և տեսա, որ դա Անդրանիկ Շահինյանի սև գույնի «Porsche Cayenne» մակնիշի ավտոմեքենան էր, որի պետհամարանիշը չգիտեմ: Նույն պահին մեզ մոտեցավ նաև Սարգիս Վարդանյանն՝ իր մեքենայով, և մեքենան կայանեց մեր հարևանությամբ: Այնուհետև մեքենայից իջան վերը հիշատակված անձինք, ովքեր, որ եղել էին «Քրեյզի» ակումբում, և ինձ համար շատ անհասկանալի կերպով բոլորով սկսեցին հարվածել միմյանց, միմյանց հասցեին տալով սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Ամեն ինչ կատարվեց շատ արագ, չհասկացա, թե ինչ տեղի ունեցավ: Չեմ հիշում, թե դեպքի ժամանակ բացի Սերգեյ Մխիթարյանից ուրիշ ով կար Անդրանիկի հետ, քանի որ իրականում չհասցրի նկատել: Վիճաբանությունը տևեց շուրջ 2 րոպե, որի ողջ ընթացքում ներկա անձինք խառը հարվածում էին միմյանց, իսկ ես ու եղբայրս այդ ընթացքում փորձում էինք բաժանել նրանց: Վիճաբանության ընթացքում լսել եմ նաև ապակու կոտրման ձայներ, սակայն քանի որ դեռ մութ էր, չէի հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Վիճաբանության ժամանակ հիշյալ տեղանքում բացի վերը հիշատակված չորս մեքենաներից այլ մեքենաներ չեն եղել: Քիչ անց կրքերը հանդարտվեցին, և բոլորը, նստելով իրենց մեքենաները, հեռացան: Ես ու եղբայրս էլ համապատասխանաբար նստեցինք մեր մեքենաները և գնացինք տուն: Հաջորդ օրն առավոտյան, երբ դուրս եկա տանից, տեսա, որ մեքենաս ամբողջությամբ վնասված էր, կոտրված էին դիմապակին, առջևի աջակողմյան լուսարձակը, դեֆորմացված էր շարժիչի ծածկոցը: Փաստորեն հիշյալ վիճաբանության ժամանակ հարվածել էին նաև իմ մեքենային, որը, սակայն, ես չեմ նկատել, չեմ կարող ասել, թե ով է հարվածել: Դեպքին հաջորդող ժամանակահատվածում, երբ հունվարի 3-ին կամ 4-ին հանդիպեցի Սարգիսին, նրանից փորձեցի տեղեկանալ, թե ի վերջո որն էր վիճաբանության պատճառը, ինչ չկարողացան կիսել ինքն ու Անդրանիկը, չէ որ իրենք վաղեմի ընկերներ են, իսկ Սարգիսն ինձ որևք ստույգ պատասխան չտվեց, անընդհատ փոխում էր խոսակցության թեման: Նույն խոսակցության ժամանակ ես Սարգիսից տեղեկացա, որ Անդրանիկ Շահինյանը հիշյալ վիճաբանության ընթացքում դանակով հարվածել է Էդուարդ Երեմյանին, պատճառել մարմնական վնասվածք, որի արդյունքում Էդուարդը հայտնվել է հիվանդանոցում: Դա ևս ինձ համար մեծ անակնկալ էր, քանզի չէի սպասում, որ Անդրանիկը կարող էր դանակով հարվածել Էդուարդին: Նշեմ, որ ես հիվանդանոց երբեք չեմ գնացել և չեմ տեսակցել Էդուարդին, քանզի նրա հետ այդքան էլ մոտ հարաբերությունների մեջ չեմ գտնվում: Չեմ հիշում, թե իմ ու Սարգիս Վարդանյանի հանդիպման ընթացքում Սարգիսի դեմքին վնասվածքներ եղել են, թե՝ ոչ: (…) «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում 2016 թվականի հունվարի 1-ին առավոտյան ժամը 08:00-ի սահմաններում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում ոչ ես, ոչ էլ եղբայրս որևէ մեկի չենք հարվածել, որևէ մեկին չենք հայհոյել, այլ զուտ բաժանել ենք վիճաբանողներին, քանզի ես իմացել եմ, որ նրանք միմյանց հետ գտնվել են նորմալ հարաբերությունների մեջ: Ինչպես ինձ, այնպես էլ եղբորս որևէ մեկը չի հարվածել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 47-51)։
բ) 2016 թվականի մարտի 1-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Հարց. Նախաքննությամբ տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 08:00- սահմաններում «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում տեղի ունեցած վիճաբանությանը մասնակցել են նաև Շենգավիթ վարչական շրջանի բնակիչ Նարեկ Հակոբյանը, Արաբկիր վարչական շրջանի բնակիչ Ալեն Հայրապետյանը, ոմն Հովոն և ես մի քանի երիտասարդներ: Ձեզ առաջարկվում է մեկ անգամ ևս վերհիշել և ստույգ հայտնել, թե «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում ովքեր են եղել վիճաբանության մասնակիցները: Հայտնեք վիճաբանությանը մասնակցած անձանց կոորդինատները:
Պատասխան. Ես նախորդ ցուցմունքումս արդեն հայտնել եմ, որ հիշում եմ, որ վիճաբանությանը մասնակցել և իրար փոխադարձ հարվածներ են հասցրել Սերժ Վարդանյանը, Սարգիս Վարդանյանը, Էդուարդ Երեմյանը, Անդրանիկ Շահինյանը և Սերգեյ Սխիթարյանը, իսկ ես ու եղբայրս էլ բաժանել ենք նրանց: Ներկայումս վիճաբանությանը մասնակցած այլ անձանց չեմ կարողանում մտաբերել: Ձեր կողմից նշված Ալեն Հայրապետյանին ճանաչում եմ շուրջ 2-3 տարի, վերջինիս հետ գտնվում եմ նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Նարեկ Հակոբյան և Հովո անվամբ անձանց, ովքեր ըստ Ձեզ ներկա են եղել վիճաբանությանը, ես չեմ ճանաչում: Ալեն Հայրապետյանը ևս, իմ հիշելով, ներկա չի եղել վիճաբանությանը, որքանով որ ես եմ տեղեկացված, Ալեն Հայրապետյանն Ամանորը դիմավորել է Սևան քաղաքում (…):
Հարց. Նախաքննությամբ տվյալներ են ձեռք բերվել այն մասին, որ նաև Դուք և Ձեր եղբայրն էլ եք ակտիվ դերակատարություն ունեցել 2016 թվականի հունվարի 1-ին ժամը 08:00-ի սահմաններում, «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում տեղի ունեցած վիճաբանությանը: Ինչ կասեք այդ կապակցությամբ:
Պատասխան. Ես չեմ ժխտում, որ ներկա եմ գտնվել վիճաբանությանը, սակայն մեկ անգամ ևս ցանկանում եմ նշել, որ նշված միջադեպի, վիճաբանության ընթացքում ոչ ես, ոչ էլ եղբայրս որևէ մեկին չեն հայհոյել և չենք հարվածել, մեզ ևս որևէ մեկը չի հարվածել:
Հարց. 2016 թվականի հունվարի 1-ին ժամը 08:00-ի սահմաններում, «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում պատահական անցորդներ եղել են, թե՝ ոչ, որևէ մեկը նկատել է արդյոք հիշյալ վիճաբանությունը, թե՝ ոչ, Ձեզ այդ կապակցությամբ դիտողություն արել են, թե՝ ոչ: Ըստ Ձեզ՝ կարող էին արդյոք դեպքի վայրին հարող տներում բնակվող բնակիչները լսել վիճաբանության արդյունքում առաջացած աղմուկ-աղաղակի ձայները:
Պատասխան. Անձամբ ինձ որևէ մեկը նկատողություն չի արել, չեմ հիշում հիշյալ ժամանակահատվածում այդ վայրով օտար քաղաքացիներ անցել են, թե՝ ոչ: Միայն կարող եմ հայտնել, որ վիճաբանությունն ուղեկցվել է փոխադարձ հայհոյանքներով, հնարավոր է, որ դեպքին հարակից տներում ապրող բնակիչները լսած լինեն վիճաբանության ձայները (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 59-60)։
գ) 2016 թվականի մարտի 21-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Հարց. Ձեզ առաջարկվում է մեկ անգամ ևս վերհիշել և մանրամասն հայտնել, թե 2016 թվականի հունվարի 1-ին «Վեյվ» կարաոկե ակումբում, ինչպես նաև «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում ինչ վիճաբանության ականատես եք եղել, ովքեր են դրան մասնակցել:
Պատասխան. (…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 04:30-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի «Վեյվ» կարաոկե ակումբում, իսկ Սարգիս Վարդանյանը գտնվում էր պարահրապարակում, ինձ անհայտ պատճառով Սարգիս Վարդանյանն ու սրահում գտնվող Անդրանիկ Շահինյանը նախ քաշքշեցին միմյանց, ապա միմյանց հարվածներ հասցրին ձեռքերով և ոտքերով: Անմիջապես ես մոտեցա նրանց, փորձեցի բաժանել, սակայն ինձ չհաջողվեց: Հենց այդ պահին ակումբի սրահ մտան (…) ոստիկանության աշխատողները՝ կարմիր բերետները, և մեզ բոլորիս դուրս հանեցին ակումբի տարածքից: Արդեն դրսում Սարգիսը և Անդրանիկը շարունակեցին վիճաբանությունը, հարվածեցին միմյանց, որից հետո հանգստացան, և Անդրանիկը հեռացավ: Ողջ վիճաբանությունը տևել է մոտ 3 րոպե: Հիշյալ միջադեպի պատճառով ակումբում գտնվող հաճախորդների մեծ մասը հեռացավ: Այնուհետև ես ու եղբայրս գնացինք «Քրեյզի» գիշերային ակումբ, որտեղ քիչ անց մեզ միացան Սերժ Վարդանյանը, Սարգիս Վարդանյանը, Էդուարդ Երեմյանը և Անուշ Սահակյանը: Ժամը 07:20-ի սահմաններում տղաներից մեկը մտավ ակումբի սրահ և ասաց, որ ինչ-որ զանգ է եղել, շտապ պետք է գնանք «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք: Երբ հասանք «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք, բոլորով իջանք մեքենաներից: Հիշյալ վայրում հիշում եմ մեզ սպասող Անդրանիկ Շահինյանին և Սերգեյ Մխիթարյանին, այլ անձանց չեմ հիշում: Մեքենաներից իջնելուց հետո Անդրանիկ Շահինյանը, Սերգեյ Մխիթարյանը, Սերժ Վարդանյանը, Սարգիս Վարդանյանը և Էդուարդ Երեմյանը սկսեցին ոտքերով և ձեռքերով հարվածել միմյանց՝ միմյանց հասցեին տալով սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Ես ամեն ինչ արեցի, որպեսզի նրանց բաժանեմ: Վիճաբանության արդյունքում վիճաբանողները ամբողջությամբ վնասել են նաև իմ մեքենան, (…) Դեպքից անմիջապես հետո ես ու եղբայրս վերադարձանք տուն: Հունվարի 3-ին կամ 4-ին, երբ հանդիպեցի Սարգիս Վարդանյանին, նրանից փորձեցի ճշտել վիճաբանության պատճառը, սակայն նա ինձ ստույգ պատասխան չտվեց, միայն ասաց, որ լավ բան չստացվեց, քանի որ անիմաստ տեղն Անդրանիկ Շահինյանը վիճաբանության ընթացքում դանակով հարվածել է Էդուարդ Երեմյանին, որի արդյունքում վերջինս ստացել է մարմնական վնասվածքներ և գտնվում է հիվանդանոցում (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 189-191)։
դ) 2016 թվականի մայիսի 13-ի՝ Անդրանիկ Շահինյանի և Գևորգ Ապիյանի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Հարց. Գևորգ Ապիյանին: Դուք լսեցիք Ձեզ հետ առերեսվող Անդրանիկ Շահինյանի պատասխանը: Ինչ կասեք այդ կապակցությամբ: Հիշյալ վիճաբանությանը Դուք ինչ դերակատարություն եք ունեցել, որևէ մեկին հարվածել, հայհոյել եք, թե՝ ոչ:
Գևորգ Ապիյանի պատասխանը. Լսեցի ինձ հետ առերեսվող Անդրանիկ Շահինյանի պատասխանը, այդ կապակցությամբ կարող եմ հայտնել, որ նա հայտնեց ողջ եղելությունը, ամեն ինչ հենց այդպես էլ եղել է: Ավելացնելու ոչինչ չունեմ: Միայն ցանկանում եմ հայտնել, որ ես իրականում վիճաբանության ընթացքում որևէ մեկին չեմ հարվածել, չեմ հայհոյել, ինձ նույնպես ոչ ոք չի հարվածել, չի հայհոյել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 171-173)։
ե) 2016 թվականի մայիսի 13-ի ցումցունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Հարց. Դուք Ձեր նախկինում տված ցուցմունքներով հայտնել եք, որ 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 08:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում տեղի ունեցած վիճաբանության մասնակից է եղել նաև Սերգեյ Մխիթարյանը, ով մյուսների պես մասնակցել է վիճաբանությանը, տվել հայհոյանքներ: Սերգեյ Մխիթարյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ Դուք նշեցիք, որ Սերգեյ Մխիթարյանին չեք ճանաչում, Սերգեյ անունով մարդ, ծանոթ չունեք, հավանաբար շփոթմունք է եղել (…):
Պատասխան. Առերես հարցաքննության ժամանակ ես ստեցի՝ հայտնելով, թե իբր ինձ հետ առերեսվող Սերգեյ Մխիթարյանին չեմ ճանաչում: Իրականում նա հենց այն անձն էր, ում մասին հայտնել էի նախորդ ցուցմունքում և ով եղել էր Անդրանիկ Շահինյանի հետ և մասնակցել վիճաբանությանը և տվել հայհոյանքներ: Առերես հարցաքննության ժամանակ ես այդ ամենը թաքցրի, քանզի ես և Սերգեյը բնակվում ենք նույն վարչական շրջանում, ունենք ընդհանուր շատ ծանոթներ և չցանկացա նրա ներկայությամբ հայտնել եղելությունը: Իսկ այն, ինչ հայտնեց Անդրանիկ Շահինյանն ինձ հետ առերես հարցաքննության ժամանակ ամբողջությամբ համապատասխանում էր իրականությանը (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 177-178)։
Վկա Քրիստինե Ղարիբյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ես չեմ հիշում՝ կռիվ եղած լինի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ե՞րբ է տեղի ունեցել դեպքը, վկան պատասխանեց. «Դեկտեմբերի 31-ին»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ տարին կհիշե՞ք, վկան պատասխանեց. «Նախանցած տարի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպես եք սկսել այդ օրը, կհիշե՞ք, վկան պատասխանեց. «Իրար հետ չենք սկսել, օրվա երկորդ կեսից ենք հանդիպել, գնացել ենք Ամանորը նշելու, գնացել ենք Խանջյանի վրա՝ «Վեյվ» կարաոկե ակումբ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ու՞մ հետ եք գնացել, վկան պատասխանեց. «Ես ու Անդրանիկ Շահինյանը»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ գնացիք, ու՞մ տեսաք այնտեղ, ծանոթ մարդ կար, վկան պատասխանեց. «Հա, քուրիկս էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ուրիշ ու՞մ հանդիպեցիք, վկան պատասխանեց. «Դե ուրիշ ծանոթներ կային, հիմա չեմ հիշում շատ շատ էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե Սերժ և Սարգիս Վարդանյաններ անձնավորությունների ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Հեռակա»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտեղի՞ց եք ճանաչում, վկան պատասխանեց. «Անդրանիկի միջոցով»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ օրը տեսե՞լ եք իրենց, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե ակումբու՞մ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ դուք գնացիք, ակումբու՞մ էին, թե՝ հետո եկան, վկան պատասխանեց. «Այնտեղ էին»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ մտաք ներս, Անդրանիկը բարևեց, չբարևեց, վկան պատասխանեց. «Բարևեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ին՞չ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ոչ մի բան, բարևեց, նստեցինք, իրենք նստեցին մեր սեղանի շուրջ, նստեցինք մոտ մի կես ժամ, 40 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ինչպե՞ս եղավ, որ այնտեղից դուրս եկաք, վկան պատասխանեց. «Արդեն հետաքրքիր չէր, որոշեցինք դուրս գալ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ակումբում որևէ միջադեպ եղա՞վ, վկան պատասխանեց. «Հիմա չեմ հիշի, եղել է, թե՝ ոչ, տենց լուրջ միջադեպ չի եղել, որ հիշեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ընթացքում հիշու՞մ եք՝ ինչ ցուցմունք եք տվել, վկան պատասխանեց. «Չէ, տենց չեմ հիշի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչ գրել եք, դա իրականությու՞նն է, ցուցմունք տալիս ավելի քիչ ժամանակ է անցած եղել դեպքից, այսինքն՝ ավելի լավ եք հիշել, վկան պատասխանեց. «Հնարավոր է»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ դուրս եկաք, ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ոչ մի բան, Անդրանիկն ինձ տուն իջեցրեց, ինքն էլ գնաց տուն»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ տեղյա՞կ եք՝ Անդրանիկը հիմա ինչի համար է այստե՞ղ գտնվում, վկան պատասխանեց. «Տեղյակ եմ, դանակահարության, չգիտեմ՝ ում հետ կոնկրետ, բայց գիտեմ, որ դանակահարության համար»:
Մեղադրողի հարցին, իսկ կարաոկե ակումբում Էդիկ, կամ Էդուլիկ անունով մարդ եղե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Հա, եղել է»:
Մեղադրողի հարցին, իսկ ինքն էլ է նստած եղել այդ մարդկանց հետ՝ Սերժի, Սաքուլիկի, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե գիտե՞ք ում է դանակահարել, վկան պատասխանեց. «Մոտավոր, Էդիկին»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ումի՞ց եք լսել, որ Էդիկին դանակահարել է, վկան պատասխանեց. «Ծանոթներից, ընդհանուր ընկերներից, Անդրանիկից եմ լսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ասե՞լ է պատճառը, ինչի համար է դանակահարել, վկան պատասխանեց. «Չէ, տենց մանրամասն չենք խոսացել»:
Մեղադրողի հարցին, թե տեղյա՞կ եք երբ է եղել դանակահարությունը, վկան պատասխանեց. «Նոր տարվա կողմերը»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարաոկե ակումբից առա՞ջ, թե՝ հետո, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ կոնկրետ»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ գնացիք կարաոկե ակումբ, մինչև այդ, դեպքն արդեն եղե՞լ էր, թե՝ դրանից հետո է եղել, վկան պատասխանեց. «Չէ, մինչև էդ հաստատ չի եղել, դրանից հետո չգիտեմ՝ երբ է եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարաոկե ակումբում որևէ միջադեպ տեսե՞լ եք, կապ չունի Անդրանիկի հետ կապված է եղել, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ տեսել, հիմա հիշում եմ, որ չեմ տեսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հնարավո՞ր է, որ եղած լինի, հիմա չհիշեք, վկան պատասխանեց. «Չէ, դժվար»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ Դուք քննիչի մոտ ցուցմունք եք տվել, Ձեր կամքո՞վ եք տվել, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե որևէ մեկը Ձեզ ստիպե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որ մտաք ակումբ, ինչպե՞ս էր Ձեր տրամադրությունը, վկան պատասխանեց. «Լավ, տոնական»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ էիք պլանավորել անել այդ օրը, վկան պատասխանեց. «Օրը չէինք պլանավորել, ուղղակի այնտեղ քույրիկս էր, գնացինք շնորհավորենք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ե՞րբ տեսավ Անդրանիկը Սերժուլիկին և Սաքուլիկին, վկան պատասխանեց. «Երբ որ մտանք, իրանք ներսում էին արդեն, Անդրանիկը նորմալ բարևեց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս բարևեց, վկան պատասխանեց. «Դե ոնց-որ ծանոթները, բարձր երաժշտություն էր, բառերը չեմ լսել՝ ոնց բարևեց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ իմացաք, որ բարևեց, կարող է հայհոյեց, վկան պատասխանեց. «Չէ, ձեռքով չեն հայհոյում, ձեռքով բարևում են, ձեռքով ոնց են բարևում, նույնիսկ գրկախառնվեց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ու՞մ հետ ողջագուրվեց, վկան պատասխանեց. «Սերժին, Սարգիսին, մեկ էլ Էդգարը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե բայց Դուք ինչպե՞ս եք խոսում իրենք հետ, վկան պատասխանեց. «Սերժուլիկ, Սաքուլիկ և Էդուլիկ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ իրենց այդպես եք դիմում, թե՝ իրենց հետևից եք այդպես խոսում, վկան պատասխանեց. «Չէ, իրենց տենց ենք դիմում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ հեռավորության վրա էին Ձեր և իրենց սեղանները, վկան պատասխանեց. «Դե մոտավորապես ստեղից մինչև էն պատը, շատ չէր, 3-4 մետր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե լսելի՞ էին ձայները միմյանց, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե վերջիններիցս Դուք որևէ վատ արարք, վատ խոսք լսե՞լ եք, թե՝ ոչ, որևէ բացասական բան եղավ, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չի տպավորվել մեջս»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նախաքննության ընթացքու՞մ էլ չէր տպավորվել, վկան պատասխանեց. «Դե չգիտեմ, այդ ժամանակ ինչ էր, երևի չէ, ինչ գրել եմ ճիշտ է, հիմա չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր ընկերոջ վերաբերյալ որևէ վատ արարք չի՞ եղել, որ չեք հիշում, վկան պատասխանեց. «Այդ ժամանակ չի եղել, որ ես հիշեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս բաժանվեցիք իրարից, վկան պատասխանեց. «Նորմալ, իջացրեց տուն, ինձ ասեց գնում եմ տուն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչի՞ հետևանքով չշարունակեցիք, այլ գնացիք տուն, վկան պատասխանեց. «Չէինք պլանավորել օրը, ուղղակի տենց ստացվեց»:
Հրապարակվեց վկա Քրիստինե Ղարիբյանի՝ 2016 թվականի ապրիլի 29-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) հանդիսանում եմ Անդրանիկ Շահինյանի ընկերուհին (…) շրջապատում ինձ բոլորը (…) Սյուզի են ասում: 2016թ. հունվարի 1-ին նախօրոք պայմանավորվածության համաձայն Անդրանիկը եկավ մեր տուն՝ Նոր տարիս շնորհավորելու, որոշ ժամանակ մեր տանը մնալուց հետո ես և Անդրանիկը իրեն պատկանող «Porsche Cayenne» մակնիշի, ռուսական համարանիշներով ավտոմեքենայով միասին գնացինք Խանջյան փողոցում գտնվող «Wave» կարաոկե ակումբ: Նշեմ, որ Անդրանիկը մեր տուն եկել էր մենակ: Ակումբ մտնելուց հետո այնտեղ նկատեցի սեղանի շուրջ նստած՝ Ճվճվ Արոյի երկու որդիներին՝ Սերժ և Սարգիս Վարդանյաններին, ինչպես նաև նրանց ընկերոջը՝ Էդուարդին, ում ազգանունը չգիտեմ, նրանց հետ նստած էին նաև մի քանի տղաներ, որոնցից ոչ մեկին չէի ճանաչում: (…) Ներս մտնելուց հետո Անդրանիկը բարևեց նրանց, և նստեցինք նրանց դիմացի կողքի սեղանի: Որոշ ժամանակ անց Սաքուլիկը, մեր կողմ նայելով, ինչ-որ հայհոյանքներ տվեց, մենք չպատկերացնելով, որ նա Անդրանիկի հետ է, Անդրանիկն ուշադրություն չդարձրեց, սակայն նա կրկին այս անգամ բարձր բղավելով՝ նորից հայհոյեց, Անդոն հարցրեց՝ իր հետ էր, թե՝ ոչ, Սաքուլիկն էլ պատասխանեց, որ իր հետ էր, դրանից հետո Անդոն վեր կացավ և մոտեցավ դրանց, իսկ ես մնացի սեղանի մոտ: Մոտենալուց հետո նրանք ինչ-որ բան էին խոսում, սակայն քանի որ ես չէի մոտեցել, չէի լսում: Որոշ ժամանակ անց Անդոյի և Սաքուլիկի միջև քաշքշուկ սկսվեց, իրար բարձրաձայն հայհոյում էին, սակայն չէին քաշքշում, դա տևեց մի քանի րոպե, որից հետո ներս մտան ոստիկանության աշխատակիցները և մեզ դուրս հանեցին սրահից: Երբ ոստիականության աշխատակիցները բոլորին դուրս հանեցին, ես մնացի ներսում և մոտ 2 րոպե գտնվում էի սրահում, քանի որ Անդոն ասեց, որ մնամ: Մոտ 2 րոպեից նա զանգահարեց և ասեց, որ մեքենայի բանալիները վերև բարձրացնեմ, որ գնանք, ես, վերցնելով բանալիները, վերև բարձրացա, որտեղ Անդոն և Սաքուլիկը քաշքշում և հայհոյում էին իրար, սակայն չեմ տեսել, որ իրար հարվածեին: Երբ ես դուրս եկա ակումբից և մոտեցա մեքենային, Անդոն նստեցինք մեքենան և երբ ցանկանում էինք շարժվել, Սաքուլիկը, կանգնած տեղից քիչ առաջ գալով, հայհոյեց Անդոյին (…), սակայն չեմ հիշում՝ Անդոն նրան ինչ պատասխանեց: Անդոն մեքենան չկանգնեցրեց, և մենք դուրս եկանք ակումբի կայանտեղիից: Այդտեղից միանգամից գնացել ենք մեր տուն, ես բակում իջել եմ (…) իսկ Անդոն գնացելա: Քանի որ ես հասկանում էի, որ Անդոն դա այդպես չի թողնի, իմանալով նրա բնավորությունը՝ խնդրեցի նրան, որպիսի ոչինչ չանի և հանգիստ տուն գնա և նա առանց ոչ մի բան ասելու, թողեց հեռացավ, այդ օրը ես նրան այլևս չեմ տեսել (…) Ես Անդրանիկին հանդիպել եմ հաջորդ օրը, և Անդոն ինձ պատմեց, որ ինձ իջեցնելուց հետո իրեն է զանգել Սերժուլիկը և պահանջել է հանդիպել, նրանք առաջարկել են հանդիպել բանջարանոցում, և Անդոն համաձայնել է և ինչքան գիտեմ, այնտեղ է գնացել իր ընկերներից մեկի հետ (…) Այնտեղ առաջացած վիճաբանության ժամանակ Անդոն դանակով հարվածումա Էդուլիկին, մեկ հատ պարանոցին և երկու հատ՝ մեջքին, որից հետո նրանք փախնում են այդտեղից: Այս ամենը ես գիտեմ Անդոյի խոսքերից, այլ բան չեմ կարող հայտնել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 96-98)։
Մեղադրողի հարցին, թե հարգելի՛ վկա, Դուք լսեցիք Ձեր նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքն ամբողջությամբ, ճի՞շտ է այդ ցուցմունքը, վկան պատասխանեց. «Ճիշտ էր իմ ցումցունքը»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք Ձեր ցուցմունքի մեջ նշել եք, որ հայհոյանքներ եք լսել, ով էր ում հայհոյում, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում կոնկրետ՝ ով ում, իմ հիշելով՝ ավելի շատ Սարգիսենք էին հայհոյում»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ Անդրանիկի կողմից էլ էին հայհոյանքներ լսվում, վկան պատասխանեց. «Որ գրել եմ, հա¬»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք Ձեր ցուցմունքի մեջ նշել եք, որ հայհոյանքների ժամանակ ոչ-ոք չէր խառնվում, վկան պատասխանեց. «Հա, տենց լուրջ պրոբլեմ չէր, որ խառնվեին»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ նստած մարդիկ նայում էին, թե ինչպես էին հայհոյում, թե ընդհանրապես ուշադրություն էլ չէին դարձնում, վկան պատասխանեց. «Մեծ մասամբ ուշադրություն էլ չէին դարձնում»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ կարո՞ղ ենք հասկանալ, որ ակումբի բնականոն ընթացքը շարունակվում էր, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ակումբում երաժշտություն կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Հա, կար»:
Պաշտպանի հարցին, թե բա՞րձր էր, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե մի փոքր այն կողմ նստած մարդը կարո՞ղ էր հասկանալ և լսել, թե ինչ է տեղի ունենում, ինչ է լսվում, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք Ձեր ցուցմունքի մեջ նշել եք, որ Անդրանիկը զանգեց, ասաց բանալիները վերցրու, բարձրացի վերև, Դուք այդ ժամանակ երկա՞ր ժամանակ էիք, վերևում, վկան պատասխանեց. «Չէ, մոտ իրա բարձրանալուց հետո մի հինգ րոպե»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ ինքը զանգահարեց Ձեզ, միայն ասաց, որ բանալիները վերցրու բարձրացի վերև, թե՝ այլ բան էլ ասաց, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում հիմա կոնկրետ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ կարո՞ղ եք հիշել իր ձայնը, հանգիստ էր, հանգիստ չէր, լարվածություն կար, չկար, վկան պատասխանեց. «Չէ, հանգիստ էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ Դուք բարձրացաք վերև, ի՞նչ էր կատարվում վերևում, վկան պատասխանեց. «Թեթև քաշքշոց, վիճաբանություն»:
Պաշտպանի հարցին, թե ու՞մ միջև, վկան պատասխանեց. «Սարգիսի ու Անդրանիկի»:
Պաշտպանի հարցին, թե կարո՞ղ եք նկարագրել՝ ինչ է նշանակում թեթև վիճաբանություն, վկան պատասխանեց. «Ես որ բարձրացա, տեսա, որ իրար հետ խոսում են, իրար չէին խփում, լուրջ վեճ չկար, ավելի շատ խոսակցություն, քան վիճաբանություն»:
Պաշտպանի հարցին, թե որևէ վիրավորական խոսք, հայհոյանք Անդրանիկի կողմից լսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ, ես բանալիները վերցրել եմ, նստել եմ մեքենան ու ինքը երևի մի րոպե տարբերությամբ եկել, նստելա»:
Պաշտպանի հարցին, թե շա՞տ մարդ կար հավաքված, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե քանի՞ հոգի կլինեին, վկան պատասխանեց. «Ես միայն իրենց եմ նկատել, որովհետև արագ-արագ գնացել, նստել եմ մեքենան»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ընդհանուր իրավիճակը, տիրող մթնոլորտն ինչպիսի՞ն էր, ոչ հենց կոնկրետ այդ տեղում, այլ շրջակայքում, վկան պատասխանեց. «Նորմալ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե «Որոշ ժամանակ անց Սաքուլիկը, մեր կողմ նայելով, ինչ-որ հայհոյանքներ տվեց, մենք, չպատկերացնելով, որ նա Անդրանիկի հետ է, Անդրանիկն ուշադրություն չդարձրեց, սակայն նա կրկին, այս անգամ բարձր բղավելով, նորից հայհոյեց», Դուք եք գրել, ճիշ՞տ է սա, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե «Որոշ ժամանակ անց Սարգիսի և Անդրանիկի միջև քաշքշուկ սկսվեց, իրենք բարձրաձայն հայհոյում էին, դա տևեց մի քանի րոպե, որից հետո ներս մտան ոստիկանության աշխատողները և մեզ դուրս հանեցին սրահից», այդպե՞ս է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե «Անդոն և Սաքուլիկը քաշքշում և հայհոյում էին իրար, սակայն չեմ տեսել, որ իրար հարվածեին, երբ ես դուրս եկա ակումբից, Անդոյի հետ նստեցինք մեքենան և երբ ցանկանում էինք շարժվել, Սաքուլիկը կանգնած տեղից հայհոյեց Անդոին», սա Դու՞ք եք գրել, այդպես է եղել, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե լսելի՞ էր բոլորին այդ ամեն ինչը, վկան պատասխանեց. «Էդ պահը չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե քանի՞ հոգի էին ոստիկաններից, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, երևի մեկ կամ երկու հոգի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ոստիկանները մտան, երկու հոգի բարձրաձայն միմյանց հայհոյում էին, բոլորը նստած ոչինչ չէի՞ն անում, վկան պատասխանեց. «Տենց մեծ կռիվ չէր, այնտեղ երևի մեկը մյուսի հետ հինգ րոպե ավել էլ խոսար, մեկա ոստիկանները մտնում են, ինքն էդ տիպի տեղա»:
Վկա Էդգար Ապիյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ախպորս եմ զանգել, ասեց Կոմիտաս եմ, գնացել եմ իրա մոտ ու գնացել ենք տուն»:
Մեղադրողի հարցին, թե 2016 թվականի հունվարի 1-ի մասին է խոսքը, այդ օրը Դուք «Քրեյզի» գիշերային ակումբ գնացե՞լ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չեմ գնացել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Սերժ Վարդանյան, Սարգիս Վարդանյան անուններով մարդկանց ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե առաջի՞ն անգամ եք ինձնից լսում, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ճվճվ Արո անունով մարդ ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Ուղղակի լսել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտեղի՞ց եք լսել, վկան պատասխանեց. «Ինտերնետից»:
Մեղադրողի հարցին, թե ժամը քանի՞սը կլիներ, վկան պատասխանեց. «Առավոտ 7-ի կողմերը»:
Մեղադրողի հարցին, Ձե՞ր մեքենայով եք գնացել, վկան պատասխանեց. «Այո. «Նիվա»-ով, 77 777»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Ձեր եղբայրը, վկան պատասխանեց. «Toyota Camry»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ օրը որևէ վիճաբանության մասնակցե՞լ եք կամ տեսել եք, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե գործում առկա է ցուցմունք, հիմա Դուք նախաքննության ընթացում ցուցմունք տվե՞լ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք որևէ ցուցմունքի տակ ստորագրե՞լ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիմա չե՞ք հիշում, թե՝ չեք ստորագրել, վկան պատասխանեց. «Հնարավորա՝ ստորագրած լինեմ, չեմ հիշում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ցույց եմ տալիս Ձեր ցուցմունքը, Ձեր անվան դիմաց Դու՞ք եք ստորագրել, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Հա, ես եմ ստորագրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքի մեջ գրված է «ցուցմունքը կարդացի, գրված է իմ բառերով, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ», սա Դու՞ք եք գրել, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Հրապարակվեց վկա Էդգար Ապիյանի՝ 2016 թվականի մարտի 1-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2015 թվականի դեկտեմբերի 31-ին օրվա ընթացքում հիմնականում գտնվել եմ տանը: Ամանորը դիմավորել եմ մեր տանը, ընտանիքիս հետ միասին, որից հետո հայրիկիս հետ գնացել ենք մեր ազգականների տներ, որտեղ ես օգտագործել եմ մեծ քանակությամբ ալկոհոլ: Ժամը 04:30-ից 05:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, երբ պատրաստվում էի վերադառնալ տուն և պառկել քնելու, ինձ զանգահարեց եղբայրս՝ Գևորգ Ապիյանը, և կանչեց Երևան քաղաքի Խանջյան փողոցում գտնվող «Վեյվ» կարաոկե ակումբ: Շուրջ 1 ժամ անց իմ կողմից վարվող «ՎԱԶ 21214» մակնիշի 77 CP 777 հ/հ ավտոմեքենայով հասա «Wave» կարաոկե ակումբի մոտ (…) Այդ ժամանակ Գևորգն ինձ ասաց, որ մեքենան վարեմ իր հետևից, գնում ենք Մյասնիկյան պողոտայում գտնվող «Քրեյզի» գիշերային ակումբ (…) Երբ գտնվում էինք հիշյալ ակումբում, նկատեցի, որ ներս մտան Սերժ Վարդանյանը, Սարգիս Վարդանյանը և ևս մի քանի երիտասարդներ (…) գիտեմ, որ բոլորն էլ իրար ընկերներ են: Նրանք բոլորով միացան մեզ, և բոլորով նստեցինք միևնույն սեղանի շուրջ: Ժամը 07:30-ի սահմաններում (…) նկատեցի, որ խառնաշփոթ սկսվեց, Գևորգն ինձ ասաց, որ ինչ-որ խոսալու բան կա (…) շտապ պետք է գնանք «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք: (…) բոլորով միասին դուրս եկանք ակումբից (…) ողջ ճանապարհին ես իմ մեքենայով գնացել եմ եղբորս հետևից: Երբ Բաբայան փողոցից թեքվեցինք դեպի «Բանջարանոց» կոչվող տեղանք, մի պահ եղբայրս արգելակեց (…) կամրջի մոտակայքում նկատեցինք մեքենայի լուսարձակներից արձակված լույսը, մոտեցանք դրա ուղղությամբ (…) Նույն պահին մեզ մոտեցավ նաև Սարգիս Վարդանյանը՝ իր մեքենայով (…) Այնուհետև մեքենայից իջան վերը հիշատակված անձինք, ովքեր, որ եղել էին «Քրեյզի» ակումբում, նրանց արդեն իսկ սպասում էին մի քանի երիտասարդներ, և ինձ համար շատ անհասկանալի կերպով բոլորով սկսեցին հարվածել միմյանց՝ միմյանց հասցեին տալով սեռական բնույթի հայհոյանքներ (…) Վիճաբանությունը տևեց շուրջ 3 րոպե, որի ընթացքում ներկա անձինք խառը հարվածում էին միմյանց, իսկ եղբայրս այդ ընթացքում փորձում էր բաժանել նրանց: (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 65-67):
Մեղադրողի հարցին, թե հրապարակվեց Ձեր կողմից տրված նախաքննական ցուցմունքը, հիշու՞մ եք այդ օրն ուր եք գնացել, ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ցուցմունքը գրված ճի՞շտ էր, թե՝ սխալ, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող ասել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե բայց այնտեղ ցուցմունքի տակ գրվածը, որ Ձեր ձեռքով է գրված Դու՞ք եք գրել, վկան պատասխանեց «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք այնտեղ գրել եք, ինչ-որ գրված է, ճիշտ է, Դուք կգրեի՞ք նման նախադասություն, եթե գրվածը սխալ լիներ, վկան պատասխանեց «Չէ, չէի գրի»:
Դատական քննության ընթացքում հրապարակվեցին նաև.
ա) Վկա Ալեն Հայրապետյանի՝ 2016 թվականի հունվարի 23-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Շուրջ 5 տարի առաջ ընդհանուր ընկերների միջոցով ծանոթացել եմ Սերժ Վարդանյանի, Սարգիս Վարդանյանի և Գևորգ Ապիյանի հետ, մտերմություն ենք արել միմյանց հետ, ներկայումս վերջիններիս հետ գտնվում եմ նորմալ հարաբերությունների մեջ: Գևորգ Ապիյանի միջոցով շուրջ 1 տարի առաջ ծանոթացել եմ վերջինիս հարազատ փոքր եղբոր՝ Էդգար Ապիյանի հետ, իսկ նույնքան ժամանակ առաջ էլ ընդհանուր ընկերների միջոցով ծանոթացել եմ Էդուարդ Երեմյանի հետ (…) 2016 թվականի հունվարի 6-ին կամ 7-ին ընդհանուր խոսակցություններից, չեմ հիշում, թե ստույգ ումից, տեղեկացել եմ, որ Նոր տարվա գիշերն ինչ-որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, ստույգ վայրը չգիտեմ, որի ընթացքում Էդուարդ Երեմյանին դանակահարել են և նա գտնվում է հիվանդանոցում (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 155-158):
բ) Վկա Հայրապետ Գարեգինյանի՝ 2016 թվականի մարտի 24-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 07:45-ի սահմաններում, երբ ամանորյա տոնակատարությունից հետո վերադառնում էի տուն, «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում (…) նկատեցի մարդկանց ամբոխ, որոնց մեջ էին նաև Էդուարդ Երեմյանը և Անդրանիկ Շահինյանը: (…) Նրանք բարձրաձայն հայհոյում էին, հարվածում միմյանց (…) նկատեցի, որ Անդրանիկ Շահինյանը ձեռքում գտնվող դանակով մեկ կամ երկու անգամ հարվածեց Էդուարդ Երեմյանի մեջքին, այնուհետև՝ դանակով հարվածեց նաև պարանոցին (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 3, թերթ 243-244):
գ) Վկա Հայկ Հովհաննիսյանի՝ 2016 թվականի հունվարի 20-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 06:30-ի սահմաններում, երբ գտնվում էի հիշյալ ակումբում, սրահ մտան Սաքուլիկը, Էդուլիկը, Հովոն և մի աղջիկ (…) Քիչ անց սրահ մտան և նույն սեղանի շուրջ նստեցին նաև Սերժուլիկը, Ալենը, Գևորգը և ևս մի երիտասարդ տղա (…) Շուրջ 30 րոպե անց տեսա, որ բոլորով խառնված դուրս եկան ակումբից (…) Տուն գնալու ճանապարհին՝ «Բանջարանոց» կոչվող տեղանքում՝ ճանապարհին, նկատեցի կայանված մի շարք մեքենաներ, որոնցից ճանաչեցի Սաքուլիկի և Գևորգի մեքենաները: Միաժամանակ նկատեցի շուրջ 20 երիտասարդների, որոնց մեջ էին նաև ակումբում եղած, իմ կողմից վերը թվարկված երիտասարդները, ովքեր վիճաբանում էին ինձ անծանոթ շուրջ 10 երիտասարդների հետ, հարվածում էին միմյանց, հայհոյում, դրանով իսկ խոչընդոտ հանդիսանալով հիշյալ վայրով երթևեկող մեքենաների համար: Ես մի քանի վայրկյան մեքենայի միջից հետևեցի ծեծկռտուքին, որից հետո գնացի տուն (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 137-139):
դ) Վկա Անուշ Սահակյանի՝ 2016 թվականի հունվարի 12-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) ընկերուհիներով գնացել ենք (…) «Վեյվ» կարաոկե ակումբ (…) մուտքի մոտ հանդիպել ենք իմ վաղեմի ընկերներ Սաքուլիկին և Էդուլիկին (…) որոշել ենք գնալ (…) «Քրեյզի» գիշերային ակումբ (…) Լիլիթը և Անուշիկը, չցանկանալով մեզ հետ գալ, պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են տուն: (…) նշված ակումբում մեզ է միացել նաև Սաքուլիկի հարազատ եղբայր Սերժուլիկը: Մոտ կես ժամ մնացինք այդ ակումբում, որտեղից տղաներն արագ դուրս եկան, ես հարցրեցի՝ ինչ է պատահել, սակայն Սաքուլիկն ասեց, քո գործը չէ, արագ նստի մեքենան (…) մենք ուղևորվել ենք «Բանջարանոց» կոչվող թաղամաս (…) Հասնելով «Բանջարանոց» թաղամաս՝ մոստի մոտ, մեքենաները կանգնեցրեցին և արագ իջան (…) Մեքենաներից իջնելով՝ նրանք մոտեցան մոտ հինգից տասը (…) երիտասարդ տղաների, որոնց միջև քաշքշուկ և վիճաբանություն առաջացավ և մոտ 10 րոպե անց Սաքուլիկը, Սերժուլիկը և Էդուլիկը վազելով նստել են մեքենան (…) նկատեցի, որ Էդուլիկի դեմքն արյունոտված էր (…) մտանք հիվանդանոց, որտեղ պարզվեց, որ Էդուլիկին դանակահարել են (…) Թե Էդուլիկին ով է հարվածել, ինչ առարկայով, ես չեմ կարող ասել, սակայն հստակ կարող եմ ասել, որ հենց նույն վիճաբանության ժամանակ է Էդուլը վնասվածք ստացել (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 39-43):
Հրապարակվեց նաև վկա Անուշ Սահակյանի՝ 2016 թվականի ապրիլի 2-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 37-38):
7. Այնուհետև Դատարանը հետազոտեց քրեական գործի ներքոշարադրյալ փաստական տվյալները.
1) 2016 թվականի հունվարի 1-ի՝ «Կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) իրենց մոտ [«Արամյանց» ԲԿ] է Էդգար (…) Ախտորոշումը՝ մեջքի շրջանի կտրած-ծակած վերքեր, տրավմատիկ շոկ, պարանոցի միջին 3-րդի կտրված, պատռված վերքեր (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 19):
2) 2016 թվականի հունվարի 1-ի՝ «Առգրավում կատարելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) առգրավվել է մեկ հատ սև գույնի անթև շապիկ, մեկ հատ սև գույնի երկարաթև վերնաշապիկ, մեկ հատ սև գույնի տաբատ՝ իր օձիքով, մեկ զույգ նասկիներ և մեկ զույգ կոշիկ (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 21):
3) Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանի՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում 2016 թվականի հունվարի 3-ի հանցագործության մասին հաղորդումը համաձայն, որի. «(…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 07:00-ի սահմաններում անհայտ անձը Երևան քաղաքի Ռիգայի փողոցի սկզբնամասում «Բանջարանոց» կոչվող թաղամասում սուր կտրող-ծակող գործիքով պատճառել է մարմնական վնասվածք (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 35):
4) 2016 թվականի հունվարի 12-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Դեպքի վայրը գտնվում է Երևան քաղաքի Ռիգայի նրբանցքից դեպի Հրաչյա Քոչար փողոց տամող կամրջի սկզբնամասում՝ անմիջապես 17-րդ փողոցի և Ռիգայի նրբանցքի խաչմերուկում: (…) Զննության մասնակից Անուշ Սահակյանը, մատնացույց անելով նշված վայրը [Հրաչյա Քոչար փողոց տանող կամրջի], հայտնել է, որ 01.01.2016թ.՝ ժամը 07:00-ի սահմաններում իր ընկերներ Սաքուլիկի, Սերժուլիկի և Էդուլիկի հետ գտնվել են Երևան քաղաքի Մյասնիկյան պողոտայում գտնվող «Քրեյզի» գիշերային ակումբում, որտեղից արագ դուրս են եկել, և Սաքուլիկի «Մերսեդես Բենց» մակնիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել դեպի նշված վայր, որը կոչվում է «Բանջարանոց»: Ավտոմեքենան վարել է Սաքուլիկը, իսկ ինքը նստած է եղել առջևի ուղևորի նստատեղին, Էդուլիկը նստած է եղել հետևի նստատեղին: Սերժուլիկը, հավանաբար, այդ վայր է եկել այլ ավտոմեքենայով, որն ինքը չի նկատել: Հասնելով իր կողմից իր կողմից մատնացույց արվող վայր՝ տղաներն արագ դուրս են եկել ավտոմեքենայից, իսկ ինքը մնացել է ավտոմեքենայի մեջ, որից հետո նկատել է, որ մեքենայի հետնամասում Սաքուլիկը, Էդուլիկը և Սերժուլիկը վիճաբանում են 5-10 իրեն անծանոթ երիտասարդների հետ, և մոտ 10 րոպե անց նրանք վերադարձել են ավտոմեքենայի մեջ, և ինքը նկատել է, որ Էդուլիկի դեմքն ամբողջությամբ արյունոտ է, և նա խնդրել է իրեն տանել հիվանդանոց և փրկել, քանի որ շուտով երեխա է ունենալու: (…) Հիվանդանոցում պարզվել է, որ Էդուլիկին դանակահարել են, (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 44-47)։
5) 2016 թվականի հունվարի 15-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Դեպքի վայրը է հանդիսանում Երևան քաղաքի Խանջյան 13 հասցեում գործող «Վեյվ» կարաոկե ակումբը: (…) Անմիջապես դռան վերևի աջակողմյան հատվածում առկա է տեսանկարահանող սարք: Սրահը (…), որտեղ ևս առկա են թվով 4 հատ տեսանկարահանող սարքեր: Ակումբի մենեջեր Քրիստինե Մխիթարյանը հայտարարեց, որ թեև ակումբում տեղադրված են տեսանկարահանող սարքեր, սակայն դրանք կրում են ձևական բնույթ, ոււղակի միացված են հոսանքին, իրականում տեսաձայնագրիչ տեղադրված չէ, այն ակումբում առկա չէ (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 57-63)։
6) 2016 թվականի հունվարի 15-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Դեպքի վայրը է հանդիսանում Երևան քաղաքի Մյասնիկյան 20 հասցեում տեղակայված «Քրեյզի» գիշերային ակումբը: (…) Դարպասի անմիջապես դեմ դիմաց՝ աջակողմյան հատվածում, առկա է քարե փոքրիկ շինություն, որի դիմային պատին առկա է տեսանկարահանող սարք: (…) Սրահում՝ մուտքից դեպի ձախ պատի վերևի եզրային հատվածում, ինչպես նաև մուտքի դիմացի պատի աջակողմյան վերևի հատվածում տեղադրված է տեսահսկման սարք: Վերջիններս տեսանկարահանում են ակումբի սրահի տարածքը: Զննության մասնակից Արամ Մաթևոսյանը հայտարարեց, որ ակումբի տեսանկարահանման-տեսահսկման համակարգը գործում է «online» համակարգով, տեսագրություն չի կատարվում (…) Ա.Մաթևոսյանի կողմից պտուտակահանի միջոցով տեսաձայնագրիչի կափարիչը բացվեց, որի արդյունքում պարզվեց, որ դրանում իրականում կոշտ սկավառակ (…) առկա չէ, ուստի այն չի կարող իր մեջ տեսաձայնագրություն պարունակել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 64-72)։
7) 2016 թվականի փետրվարի 1-ի՝ «Առգրավում կատարելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) առգրավվել է «Արամյանց» ԲԿ-ի՝ Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանի անվամբ լրացված թիվ 1973/342 հիվանդության պատմագիրը (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 234-235):
8) Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0018/հ եզրակացությունը, համաձայն որի. «(…) Էդուարդ Երեմյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջից կրծքավանդակի շրջանի կտրած-ծակած, թափանցող վերքերի՝ ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով, ձախից պարանոցի շրջանի կտրած վերքի ձևով, պատճառվել են սուր կտրող-ծակող գործիքի ներգործությամբ, չի բացառվում՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետին (01.01.2016թ.), որոնք առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող: Պարանոցի շրջանի կտրած վերքն առանձին վերցրած առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից: Ինչ վերաբերում է կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերին, ապա վերջիններիս ծանրության աստիճանն առանձին-առանձին հնարավոր չէ որոշել՝ պայմանավորված բժշկական փաստաթղթերում վերջիններիս ոչ լիարժեք նկարագրությամբ (կոնկրետ նշված չէ, թե արդյոք կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերից երկուսն էլ հանդիսանում են թափանցող վնասվածք) (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 30-31, 101):
9) 2016 թվականի ապրիլի 29-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Անդրանիկ Շահինյանի ցուցմունքի համաձայն, որ հանցագործության գործիք հանդիսացող դանակը գտնվում է ընկերուհու՝ ք.Երևան Սունդուկյան 17 շենքի 9-րդ բնակարանում, այցելեցինք նշված բնակարան (…) Անդրանիկ Շահինյանը մտավ բնակարանի նախասրահի ձախ կողմում գտնվող ննջասենյակ, որտեղ առկա երկու պահարանների դարակներում փնտրելուց հետո հայտարարեց, որ դանակն այդտեղ չէ, չի կարողանում գտնել: (…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին (…) վիճաբանության ժամանակ այդ դանակով մեկ անգամ հարվածել է Էդուարդի պարանոցին և երկու անգամ՝ մեջքին, և իր հիշելով դանակը թաքցրել էր այս տանը, սակայն այս պահին չի կարողանում գտնել (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 93-94)։
10) 2016 թվականի ապրիլի 30-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Արաբկիր 17-րդ, 21-րդ փողոցների և Ռիգայի նրբանցքի հատման վայրը: Զննության մասնակից Անդրանիկ Շահինյանը (…) հայտարարեց, որ 2016 թվականի հունվարի 1-ին (…) մեքենայից վերցնելով ծալովի դանակը՝ իջել է մեքենայից: Երկաթյա հենասյան մոտ իրեն հետևից մոտեցել է Էդուարդ Երեմյանը, բռնել է ձեռքերից, որից հետո իրեն է մոտեցել Սարգիս Վարդանյանը, հայհոյել, որից հետո ինքն աջ ձեռքի բռունցքով մեկ անգամ հարվածել է Սարգսին, որից վերջինս վայր է ընկել: Այնուհետև հիշյալ վայրում Էդուարդը ձեռքով հետևից հարվածել է իր գլխին, որից ինքը ցնցվել է, գրպանից հանել ծալովի դանակը և հենց երկաթյա հենասյան մոտ դանակով հարվածել մի քանի անգամ Էդուարդ Երեմյանի մարմնի տարբեր մասերին (…)» (տե՛ս քրեական գործ, հատոր 4, թերթ 100-103)։
Հետազոտվեցին նաև քրեական գործի այլ նյութերը։
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շահինյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Վեճ եղել է, հայհոյանք տվելա, բայց ասել եմ դուրսը խոսանք, ստեղ լիքը մարդ կա, աղջիկ կա: Հելանք, դուրսը խոսացինք բերետների մոտ էլ ասեցինք, որ մենք իրար ախպեր ենք, խնդիր չկա: Հետո գնացինք «Բանջարանոց», «Բանջարանոցում» էլ, ես մեղքս ընդունում եմ, հարվածել եմ Էդգարին, քանի որ ինքն ինձ հետևից հարվածեց»:
Պաշտպանի հարցին, թե որ դուրս եկաք, ի՞նչ տեղի ունեցավ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Որ խոսակցությունն այլ տեղ շարունակենք: Իմ հասցեին հայհոյանքներ էին հնչել, ես ուզում էի պարզաբանել՝ ինչու»:
Պաշտպանի հարցին, թե որն էր պատճառը, որ այդտեղ չարեցիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Լիքը մարդ կար, աղջիկ կար»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարաոկե ակումբում ու՞մ հետ էիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Քրիստինե Ղարիբյանի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ներս մտաք, ու՞մ տեսաք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Սարգիս Վարդանյանին և իր ընկերներին»:
Մեղադրողի հարցին, թե Սերժ Վարդանյանն այնտե՞ղ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Էդգար Երեմյանին ճանաչու՞մ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի անգամ տեսած կլինեմ երևի իրանց հետ, դեմքով եմ ճանաչում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Էդգար Երեմյանն այդ ժամանակ ակումբու՞մ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, միջադեպի ժամանակ բաժանում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ոստիկանության աշխատակիցները ներքև իջե՞լ են, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, և բաժանել են»:
Մեղադրողի հարցին, թե վերևում ոստիկանության աշխատակիցների ներկայությամբ միջադեպ տեղի ունեցա՞վ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, բայց խոսակցություն եղավ, ասեցինք, որ մենք իրար ախպեր ենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ի՞նչ արեցիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հեռացանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե «Բանջարանոցի» միջադեպը որքա՞ն ժամանակ անց է եղել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մոտ 2 ժամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ու՞մ հետ եք գնացել այնտեղ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Սերգեյ Մխիթարյանը եղելա, բայց ոչ մի բանի չի մասնակցել»:
Մեղադրողի հարցին, թե մյուս կողմից ո՞վ էր ներկա, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Նույն անձինք»:
Մեղադրողի հարցին, թե Էդգար Երեմյանն այնտե՞ղ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչի՞ց սկսվեց այդ ամենը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իմ հասցեին հնչեցվեց հայհոյանք, և եթե ինչքան էլ ինքնասեր տղա լինես էս կյանքում, փորձում ես պատասխանը տալ, իսկ ես պատասխան նենց տվեցի, որ ուզեցա հարվածեմ, դանակով չէ, եթե ուզենայի Սարգիս Վարդանյանին հարվածել դանակով, կհարվածեի, բայց ես ձեռքով հարվածեցի: Այդ պահին Էդգար Երեմյանը հետևից հարվածեց ինձ, և ես արդեն ինքնամոռաց դանակ վերցրեցի և հարվածեցի նրան»:
Մեղադրողի հարցին, թե ո՞ր ձեռքով եք հարվածել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Աջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ դանակ էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ծալովի, փոքր, մոտ 8-10 սմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ո՞ր հատվածին եք հարվածել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չեմ հիշում, չեմ էլ նկատել, ինքնամոռաց ֆռացել եմ և հարվածել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ու՞մ եք հարվածել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ով որ ինձ հետևից խփում էր՝ Էդգար Երեմյանին»:
Մեղադրողի հարցին, թե քանի՞ անգամ եք անկանոն շարժում կատարել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի՝ իմ հիշելով»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր նախաքննական ցուցմունքը ճի՞շտ է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հնարավորա՝ պահի ազդեցության տակ լինեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Էդգար Երեմյանին մարմնական վնասվածք Դու՞ք եք պատճառել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, ես ընդունում եմ ու զղջում եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ընդհանուր առմամբ հայհոյանքներ եղե՞լ են, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես տաքացած եմ եղել, մենակ ինձ ուղղվածն եմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե հարվածելուց հետո ի՞նչ արեցիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Բոլորը փախան, ես նստեցի իմ մեքենան և շարժվեցի, գնացի հյուրանոց»:
Մեղադրողի հարցին, թե դեպքից որքա՞ն ժամանակ անց եք տեսել Ձեր ընկերուհուն, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե տեղյակ եղե՞լ է, որ միջադեպը շարունակվել է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Կարողա, մոտավորապես ինձնից տեղեկացած լինի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե արժե՞ր դանակով հարվածել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դանակով չէ, բայց հարվածել արժեր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ դեպքում ինչի՞ համար եք զղջում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հնարավորա կյանքը խլած լինեի, համ ինքը կկործանվեր, համ ես ցմահ կնստեի»:
8. Դատական վիճաբանությունների փուլում Մեղադրողը միջնորդեց Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրան դատապարտել ազատազրկման՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Պաշտպանն իր կողմից ներկայացված ճառում ի թիվս այլնի, վկայակոչելով պաշտպանական կողմի գնահատմամբ քրեական գործում առկա պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, միջնորդեց Դատարանին իր պաշտխանյալի նկատմամբ նշանակել մեղսագրվող արարքի համար նախատեսված պատժի նվազագույն չափը:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը հայտնեց, որ զղջում է իր կատարածի համար:
Ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանն իր վերջին խոսքում խնդրեց մեղմ վերաբերվել:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
9. Ուսումնասիրելով և հետազոտելով քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի՝ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, վերլուծելով գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համադրելով դրանք այլ ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանն անդրադառնում է ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղսագրվող արարքների որակման իրավաչափության հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված են արդյո՞ք արարքները, որոնց կատարման մեջ մեղադրվում է Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը,
բ) այդ արարքները համապատասխանում են արդյո՞ք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
գ) ապացուցված են արդյո՞ք Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից իրեն մեղսագրվող այդ արարքները կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյո՞ք Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող հանցանքները կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա՝ քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով են նախատեսված դրանք.
10. Անդրադառնալով այն հանգամանքին, որ դատաքննության փուլում Մեղադրողը հրաժարվել է Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքից, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 306-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«Դատախազը պարտավոր է հրաժարվել մեղադրանքից, եթե իր համոզմամբ այն չի հաստատվել դատական քննության ընթացքում»:
Նույն օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը՝ այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ (...)
4. Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը թիվ ՏԴ2/0030/01/13 գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ինչպես մեղադրանքի, այնպես էլ դրա պաշտպանության ծավալների վերաբերյալ մեղադրողի՝ որպես պետության անունից քրեական հետապնդում իրականացնող անձի դիրքորոշումը պետաիշխանական ակտ է, որը պարտադիր է դատավարության մյուս սուբյեկտների համար։ Այլ խոսքով՝ եթե դատարանում հետազոտված փաստական տվյալների գնահատման արդյունքում մեղադրողը հրաժարվում է մեղադրանքից, ապա դատական քննությունը չի կարող շարունակվել, և դատարանը պետք է ավարտի գործի վարույթն արդարացման հիմքով՝ անկախ նրանից, թե համաձայն է մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազի հայտարարության հիմքում ընկած դատողությունների հետ, կամ դրա դեմ առարկում են դատավարության այլ մասնակիցները, թե ոչ։
Ելնելով վերոշարադրյալ իրավական դիրքորոշումներից՝ Դատարանը փաստում է, որ քանզի Մեղադրողը դատաքննության փուլում հրաժարվել է Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքից, ինչն առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալին արդարացնելու և նրա նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու անվերապահ, իմպերատիվ հիմք է, հետևաբար՝ պետք է ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ:
11. Անդրադառնալով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում՝
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում» երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
11. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացված որոշման 14-15-րդ, 16–19–րդ կետերում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»։
12. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագյանի և Վահրամ Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31–ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման 30-32–րդ կետերում արձանագրել է.
«(…) [Ա]նմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
(…) «[Ն]երքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ (…)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
13. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանը վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դրանք prime facie (առերևույթ) հաստատում են այն հանգամանքը, որ տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում Էդուարդ Երեմյանը որպես զենք օգտագործվող սուր կտրող-ծակող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարվածներ է ստացել մեջքի և պարանոցի շրջանում, ինչն առաջացրել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածքներ:
Մասնավորապես.
• Տուժող Էդուարդ Երեմյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այո [վերակենդանացման բաժանմունքում արթնացել Է, հասկացել, որ իրեն վնասել են] (…)»:
• Վկա Գևորգ Ապիյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) խոսակցության ժամանակ ես Սարգիսից տեղեկացա, որ Անդրանիկ Շահինյանը հիշյալ վիճաբանության ընթացքում դանակով հարվածել է Էդուարդ Երեմյանին, պատճառել մարմնական վնասվածք, որի արդյունքում Էդուարդը հայտնվել է հիվանդանոցում: (…)»,
• Վկա Էդգար Ապիյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Վիճաբանությունը տևեց շուրջ 3 րոպե, որի ընթացքում ներկա անձինք խառը հարվածում էին միմյանց: (…)»,
• Վկա Քրիստինե Ղարիբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Էդիկին [է դանակահարել] (…) Անդրանիկից եմ լսել (…)»,
• Վկա Քրիստինե Ղարիբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այնտեղ առաջացած վիճաբանության ժամանակ Անդոն դանակով հարվածումա Էդուլիկին, մեկ հատ պարանոցին և երկու հատ՝ մեջքին, որից հետո նրանք փախնում են այդտեղից: Այս ամենը ես գիտեմ Անդոյի խոսքերից (...)»,
• Վկա Ալեն Հայրապետյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) ընդհանուր խոսակցություններից, չեմ հիշում, թե ստույգ ումից, տեղեկացել եմ, որ Նոր տարվա գիշերն ինչ-որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, ստույգ վայրը չգիտեմ, որի ընթացքում Էդուարդ Երեմյանին դանակահարել են, և նա գտնվում է հիվանդանոցում (…)»,
• Վկա Հայրապետ Գարեգինյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) նկատեցի, որ Անդրանիկ Շահինյանը ձեռքում գտնվող դանակով մեկ կամ երկու անգամ հարվածեց Էդուարդ Երեմյանի մեջքին, այնուհետև՝ դանակով հարվածեց նաև պարանոցին (…)»,
• Վկա Հայկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Միաժամանակ նկատեցի շուրջ 20 երիտասարդների, որոնց մեջ էին նաև ակումբում եղած, իմ կողմից վերը թվարկված երիտասարդները, ովքեր վիճաբանում էին ինձ անծանոթ շուրջ 10 երիտասարդների հետ, հարվածում էին միմյանց (…)»,
• Վկա Անուշ Սահակյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) քաշքշուկ և վիճաբանություն առաջացավ և մոտ 10 րոպե անց Սաքուլիկը, Սերժուլիկը և Էդուլիկը վազելով նստել են մեքենան (…) նկատեցի, որ Էդուլիկի դեմքն արյունոտված էր (…) մտանք հիվանդանոց, որտեղ պարզվեց, որ Էդուլիկին դանակահարել են (…)»,
• Առկա է 2016 թվականի հունվարի 1-ի՝ «Կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) իրենց մոտ [«Արամյանց» ԲԿ] է Էդգար (…) Ախտորոշումը՝ մեջքի շրջանի կտրած-ծակած վերքեր, տրավմատիկ շոկ, պարանոցի միջին 3-րդի կտրված, պատռված վերքեր (…)»,
• Առկա է Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանի՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում 2016 թվականի հունվարի 3-ի հանցագործության մասին հաղորդումը համաձայն, որի. «(…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 07:00-ի սահմաններում անհայտ անձը Երևան քաղաքի Ռիգայի փողոցի սկզբնամասում «Բանջարանոց» կոչվող թաղամասում սուր կտրող-ծակող գործիքով պատճառել է մարմնական վնասվածք (…)»,
• Առկա է դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0018/հ եզրակացությունը, համաձայն որի. «(…) Էդուարդ Երեմյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջից կրծքավանդակի շրջանի կտրած-ծակած, թափանցող վերքերի՝ ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով, ձախից պարանոցի շրջանի կտրած վերքի ձևով, պատճառվել են սուր կտրող-ծակող գործիքի ներգործությամբ, չի բացառվում՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետին (01.01.2016թ.), որոնք առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող: Պարանոցի շրջանի կտրած վերքն առանձին վերցրած առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից: Ինչ վերաբերում է կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերին, ապա վերջիններիս ծանրության աստիճանն առանձին-առանձին հնարավոր չէ որոշել՝ պայմանավորված բժշկական փաստաթղթերում վերջիններիս ոչ լիարժեք նկարագրությամբ (կոնկրետ նշված չէ, թե արդյոք կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերից երկուսն էլ հանդիսանում են թափանցող վնասվածք) (…)»,
• Առկա է 2016 թվականի ապրիլի 30-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Զննության մասնակից Անդրանիկ Շահինյանը (…) հայտարարեց, որ 2016 թվականի հունվարի 1-ին (…) մեքենայից վերցնելով ծալովի դանակը՝ իջել է մեքենայից (…) հիշյալ վայրում Էդուարդը ձեռքով հետևից հարվածել է իր գլխին, որից ինքը ցնցվել է, գրպանից հանել ծալովի դանակը և հենց երկաթյա հենասյան մոտ դանակով հարվածել մի քանի անգամ Էդուարդ Երեմյանի մարմնի տարբեր մասերին (…)»,
• Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շահինյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այդ պահին Էդգար Երեմյանը հետևից հարվածեց ինձ, և ես արդեն ինքնամոռաց դանակ վերցրեցի և հարվածեցի նրան (…)»:
14. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9-րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերոնշյալ հաստատված դեպքի հատկանիշներով արարքը քրեականացված է և ամրագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի «Կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները» վերտառությամբ տեսակային օբյեկտը կրող հանցագործությունների գլխում։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112–րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրվող արարքին տրված իրավական որակմանը՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112–րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում (…)»:
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել Արմեն Շահբազյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0143/01/13 որոշմամբ, համաձայն որի. «(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում մարդու առողջության դեմ ուղղված հանցագործություններից ամենավտանգավորի՝ դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։ Քննարկվող հանցագործության հանրային առավել բարձր վտանգավորությունը պայմանավորված է ոչ միայն նրանով, որ համապատասխան հակաիրավական արարքի արդյունքում մարդուն պատճառվում է վնաս, որը խիստ բացասական է անդրադառնում նրա առողջական վիճակի վրա, այլև նրանով, որ կարող է առաջ բերել ավելի ծանր հետևանքներ՝ ընդհուպ մինչև տուժողի մահ։ Այս հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի (...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հանրորեն վտանգավոր արարքը կարող է կատարվել տարբեր եղանակներով։ Մասնավորապես, հանցավորը տուժողի առողջությանը ծանր վնաս կարող է պատճառել՝ իր ֆիզիկական հնարավորությունները գործադրելով (ձեռքով կամ ոտքով հարվածելով, հրել-վայր գցելով, մարմնի որևէ մաս ջարդելով և այլն), տարբեր գործիքներ, իրեր կամ առարկաներ (դանակ, կացին, մուրճ, մետաղյա ձող, քար և այլն) օգտագործելով, զանազան մեխանիզմներ, միջոցներ կամ նյութեր (հրազեն, թույն, թմրանյութ և այլն) կիրառելով, տարերային աղետի իրադրությունը կամ առավել վտանգի աղբյուրն օգտագործելով և այլն։ Քննարկվող հանցագործության կատարման նշված եղանակները, ելնելով գործի փաստական հանգամանքների առանձնահատկություններից, տարբեր կերպ են բնորոշում հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության աստիճանը։ Այսպես՝ տուժողի կենսական կարևոր օրգանների շրջանում դանակով հարված հասցնելիս հանցավորը ոչ միայն նախատեսում է հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացման անխուսափելիությունը, այլև գիտակցում է կամ առնվազն պարտավոր է գիտակցել, որ իր գործողություններով տուժողին պատճառում է առողջության ծանր վնաս, որը վտանգավոր է կյանքի համար և անգամ կարող է հանգեցնել մահվան։ Այլ խոսքով՝ հանցավորը գործում է ուղղակի դիտավորությամբ և հստակ նախատեսում է իր արարքի և վտանգավոր հետևանքների միջև առկա միանշանակ պատճառական կապը և դրա զարգացումը, այդ թվում՝ գիտակցում է կամ պարտավոր է գիտակցել, որ տուժողին կարող է պատճառել մահ, սակայն ինքնավստահությամբ կամ անփութությամբ հույս է ունենում, որ նշված ծանր հետևանքը չի առաջանա։ Վերոգրյալն ինքնին վկայում է հանցավորի անձնավորության և կատարված հանցագործության վտանգավորության առավել բարձր աստիճանի մասին, ուստի օբյեկտիվորեն պետք է գնահատվի և հաշվի առնվի դատարանների կողմից պատիժ նշանակելիս (...)»:
16. Նախորդ կետում վկայակոչված իրավական դիրքորոշումների և 13-րդ կետում հաստատված փաստական հանգամանքների հիման վրա Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ա) տուժող Էդուարդ Երեմյանը սուր կտրող-ծակող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ ստացել է մարմնական վնասվածքներ,
բ) վերջինիս առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս,
գ) վնասը պատճառվել է դանակի հարվածների հետևանքով, այսինքն՝ առկա է արարքի և հետևանքի միջև պատճառահետևանքային կապը,
դ) վնասը չի պատճառվել անզգուշությամբ:
Հաշվի առնելով վերոգրյալը, ինչպես նաև սույն դատավճռի 13-րդ կետում վկայակոչված փաստական տվյալների հիման վրա հաստատված հանգամանքները, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղսագրվող արարքը ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասում նախատեսված՝ 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի, այն է՝ դիտավորությամբ մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու հատկանիշներին։
17. Սույն դատավճռի 9–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին պատասխանելու նպատակով և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով ներքոշարադրյալ փաստական տվյալները՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ.
• Տուժող Էդուարդ Երեմյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այո [վերակենդանացման բաժանմունքում արթնացել Է, հասկացել, որ իրեն վնասել են] (…)»:
• Վկա Գևորգ Ապիյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) խոսակցության ժամանակ ես Սարգիսից տեղեկացա, որ Անդրանիկ Շահինյանը հիշյալ վիճաբանության ընթացքում դանակով հարվածել է Էդուարդ Երեմյանին, պատճառել մարմնական վնասվածք, որի արդյունքում Էդուարդը հայտնվել է հիվանդանոցում: (…)»,
• Վկա Էդգար Ապիյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Վիճաբանությունը տևեց շուրջ 3 րոպե, որի ընթացքում ներկա անձինք խառը հարվածում էին միմյանց: (…)»,
• Վկա Քրիստինե Ղարիբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Էդիկին [է դանակահարել] (…) Անդրանիկից եմ լսել (…)»,
• Վկա Քրիստինե Ղարիբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այնտեղ առաջացած վիճաբանության ժամանակ Անդոն դանակով հարվածումա Էդուլիկին, մեկ հատ պարանոցին և երկու հատ՝ մեջքին, որից հետո նրանք փախնում են այդտեղից: Այս ամենը ես գիտեմ Անդոյի խոսքերից (...)»,
• Վկա Ալեն Հայրապետյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) ընդհանուր խոսակցություններից, չեմ հիշում, թե ստույգ ումից, տեղեկացել եմ, որ Նոր տարվա գիշերն ինչ-որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, ստույգ վայրը չգիտեմ, որի ընթացքում Էդուարդ Երեմյանին դանակահարել են, և նա գտնվում է հիվանդանոցում (…)»,
• Վկա Հայրապետ Գարեգինյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) նկատեցի, որ Անդրանիկ Շահինյանը ձեռքում գտնվող դանակով մեկ կամ երկու անգամ հարվածեց Էդուարդ Երեմյանի մեջքին, այնուհետև՝ դանակով հարվածեց նաև պարանոցին (…)»,
• Վկա Հայկ Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Միաժամանակ նկատեցի շուրջ 20 երիտասարդների, որոնց մեջ էին նաև ակումբում եղած, իմ կողմից վերը թվարկված երիտասարդները, ովքեր վիճաբանում էին ինձ անծանոթ շուրջ 10 երիտասարդների հետ, հարվածում էին միմյանց (…)»,
• Վկա Անուշ Սահակյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) քաշքշուկ և վիճաբանություն առաջացավ և մոտ 10 րոպե անց Սաքուլիկը, Սերժուլիկը և Էդուլիկը վազելով նստել են մեքենան (…) նկատեցի, որ Էդուլիկի դեմքն արյունոտված էր (…) մտանք հիվանդանոց, որտեղ պարզվեց, որ Էդուլիկին դանակահարել են (…)»,
• Առկա է 2016 թվականի հունվարի 1-ի՝ «Կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) իրենց մոտ [«Արամյանց» ԲԿ] է Էդգար (…) Ախտորոշումը՝ մեջքի շրջանի կտրած-ծակած վերքեր, տրավմատիկ շոկ, պարանոցի միջին 3-րդի կտրված, պատռված վերքեր (…)»,
• Առկա է Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանի՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում 2016 թվականի հունվարի 3-ի հանցագործության մասին հաղորդումը համաձայն, որի. «(…) 2016 թվականի հունվարի 1-ին՝ ժամը 07:00-ի սահմաններում անհայտ անձը Երևան քաղաքի Ռիգայի փողոցի սկզբնամասում «Բանջարանոց» կոչվող թաղամասում սուր կտրող-ծակող գործիքով պատճառել է մարմնական վնասվածք (…)»,
• Առկա է դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0018/հ եզրակացությունը, համաձայն որի. «(…) Էդուարդ Երեմյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջից կրծքավանդակի շրջանի կտրած-ծակած, թափանցող վերքերի՝ ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով, ձախից պարանոցի շրջանի կտրած վերքի ձևով, պատճառվել են սուր կտրող-ծակող գործիքի ներգործությամբ, չի բացառվում՝ փորձաքննվողի կողմից նշված ժամկետին (01.01.2016թ.), որոնք առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող: Պարանոցի շրջանի կտրած վերքն առանձին վերցրած առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ գտնվող հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս 6 օրից և ոչ ավելի 21 օրից: Ինչ վերաբերում է կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերին, ապա վերջիններիս ծանրության աստիճանն առանձին-առանձին հնարավոր չէ որոշել՝ պայմանավորված բժշկական փաստաթղթերում վերջիններիս ոչ լիարժեք նկարագրությամբ (կոնկրետ նշված չէ, թե արդյոք կրծքավանդակի շրջանի ծակած-կտրած վերքերից երկուսն էլ հանդիսանում են թափանցող վնասվածք) (…)»,
• Առկա է 2016 թվականի ապրիլի 30-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը, համաձայն որի. «(…) Զննության մասնակից Անդրանիկ Շահինյանը (…) հայտարարեց, որ 2016 թվականի հունվարի 1-ին (…) մեքենայից վերցնելով ծալովի դանակը՝ իջել է մեքենայից (…) հիշյալ վայրում Էդուարդը ձեռքով հետևից հարվածել է իր գլխին, որից ինքը ցնցվել է, գրպանից հանել ծալովի դանակը և հենց երկաթյա հենասյան մոտ դանակով հարվածել մի քանի անգամ Էդուարդ Երեմյանի մարմնի տարբեր մասերին (…)»,
• Ամբաստանյալ Անդրանիկ Շահինյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Այդ պահին Էդգար Երեմյանը հետևից հարվածեց ինձ, և ես արդեն ինքնամոռաց դանակ վերցրեցի և հարվածեցի նրան (…)»:
Այսպիսով, Դատարանը սույն դատավճռի 13-ից 17-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքների և իրավական դիրքորոշումների հիման վրա հաստատված է համարում ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքի կատարումը, այն է՝ մեկ ուրիշի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելը:
18. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Պատշաճ իրավական գնահատականի ենթարկելով՝ տուժողի դատաքննական և նախաքննական, վկաներ Սերգեյ Մխիթարյանի, Էդգար Ապիյանի, Քրիստինե Ղարիբյանի դատաքննական և նախաքննական, վկաներ Գևորգ Ապիյանի, Ալեն Հայրապետյանի, Անուշ Սահակյանի, Հայրապետ Գարեգինյանի, Հայկ Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքները, սույն դատավճռի 6-րդ կետում վկայակոչված արձանագրությունները, Էդուարդ Անդրանիկի Երեմյանի՝ ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնում 2016 թվականի հունվարի 3-ի հանցագործության մասին հաղորդումը, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 0018/հ եզրակացությունը ամբաստանյալի դատաքննական ցուցմունքները, քրեական գործով մյուս բոլոր նյութերը, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև ամբաստանյալի վերաբերմունքը դեպքի պահին իր կողմից կատարված հանցանքի նկատմամբ, այն է՝ սուբյեկտիվ կողմը, Դատարանը փաստում է, որ այդ նյութերը սույն դատավճռի նախորդ կետում հաստատված հանգամանքներով բավարար են արձանագրելու, որ՝
ա) ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը Էդուարդ Երեմյանին ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, սուր կտրող-ծակող առարկայի՝ դանակի գործադրմամբ հարվածներ է հասցրել վերջինիս մեջքի և պարանոցի շրջանում,
բ) Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից տուժող Էդուարդ Երեմյանի առողջությանը պատճառվել է ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող,
գ) ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը գիտակցել է իր կողմից նման արարքի կատարումը, այսինքն՝ գործել է դիտավորությամբ,
Ուստի, նման պայմաններում հիշյալ փաստական տվյալների համակցությունը բացառում է ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին առաջադրված մեղադրանքի ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, որպիսի պարագայում Դատարանը ողջամտորեն եզրահանգում է, որ նախաքննական և դատաքննական ապացույցների ամբողջությունը բավարար է հաղթահարված համարելու «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը՝ հիմնավորելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի մեղավորությունն իր կողմից կատարված հանցանքում։
Այսինքն, Դատարանի մոտ առկա է համոզվածություն և վստահություն առ այն, որ ապացուցված է Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքում։
19. Դատարանն ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղսագրվող արարքի իրավական որակումն իրավաչափ համարելով՝ գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքի համար պատժի նշանակման հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
բ) ենթակա է արդյո՞ք պատժի Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանն իր կատարած հանցանքի համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ.
դ) Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
20. Անդրադառնալով սույն որոշման նախորդ կետով բարձրացված իրավական հարցերին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71–րդ հոդվածի 1–րդ մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաև նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (…)»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ոչ սպառիչ ցանկը, այն է՝
«(…) 9) մեղայականով ներկայանալը, հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն, հանցագործությամբ ձեռք բերված գույքը որոնելուն աջակցելը (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63–րդ հոդվածի 1–ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը, այն է՝ «Պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ»։
21. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերանշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
22. Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն (տե՛ս, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
23. Պատասխանելով սույն դատավճռի 19–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նախորդ կետում վկայակոչված իրավադրույթները համադրելով սույն դատավճռում արձանագրված փաստական տվյալների հետ՝ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտարկում այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալն իրեն մեղավոր է ճանաչել՝ դեռևս նախաքննության ընթացքում տվել խոստովանական ցուցմունքներ, այդ կերպով աջակցելով հանցագործության բացահայտմանը:
Որպես ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի անձը բնութագրող տվյալ է դիտարկում նախկինում դատված չլինելը։ Մասնավորապես՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից 2016 թվականի հունիսի 22–ին ստացված՝ թիվ 6/7-1637 գրության համաձայն՝ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը դատվածություն չունի:
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
24. Պատասխանելով սույն դատավճռի 19–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ այն դեպքում, երբ հաստատված է համարվում անձի կողմից քրեական օրենքով արգելված հանցանքի կատարման փաստական հանգամանքը, ապա անհրաժեշտություն է առաջանում կյանքի կոչել քրեական իրավունքի հիմքում ընկած պատասխանատվության անխուսափելիության սկզբունքը (նպատակ ունենալով վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել հանցանք կատարած անձին և կանխել հետագա հանցագործությունների կատարումը՝ հանցավորի մոտ ձևավորելով իրավահպատակ վարքագիծ և ապահովելով նրա վերասոցիալականացումը հասարակությունում), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում նախատեսված մեխանիզմների ուժով անձը կարող է ենթակա չլինել պատժի օրենքի ուժով (Ex lege):
Համադրելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից մեկ ուրիշի կյանքին դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու փաստական հանգամանքի հետ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է անհրաժեշտություն կատարված հանցանքի կապակցությամբ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաստանյալին ուղղելու և հետագա հնարավոր հանցագործությունները կանխելու համար, այդ կերպ նպաստելով նրա իրավահպատակ վարքագծի ձևավորմանը և վերասոցիալականացմանը հասարակությունում։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով օրենքի ուժով պատժի ենթակա չլինելու հիմքերը բացակայում են։
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի ենթակա է պատժի՝ մեկ ուրիշի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու համար։
25. Պատասխանելով սույն դատավճռի 19–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 21-րդ կետում արձանագրված՝ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայության և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակի միջոցով հնարավոր է ապահովել պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը, որի ռեալ (իրական) կիրառման միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Տվյալ դեպքում նշանակվող ազատազրկումը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
26. Պատասխանելով սույն դատավճռի 19–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նկատի ունենալով ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքի կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ անհրաժեշտ է կիրառել քրեաիրավական ներգործության միջոց, որն անմիջականորեն պետք է ներգործի ամբաստանյալի նկատմամբ՝ ունենալով կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթ, ապագայում համանման արարքների կատարումը բացառելու համար։
Մասնավորապես, տվյալ դեպքում նաև հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի կողմից կատարված հանցանքի տեսակային օբյեկտը, այն է՝ կյանքի և առողջության պաշտպանության դեմ ուղղված հասարակական հարաբերությունների ամբողջությունը, որը խախտվել է ամբաստանյալի կողմից, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակվող պատիժը՝ համակեցության ընդհանուր կանոններին համապատասխան իրավահպատակ վարքագծի ձևավորումը խթանելու նպատակով։
27. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով բացակայում է քաղաքացիական հայց, ուստի Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360–րդ հոդվածում նախատեսված այդ հարցերին չի անդրադառնում։
28. Անդրադառնալով ամբաստանյալ՝ Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ կիրառված կալանավորում խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում ամբաստանյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
29. Անդրադառնալով քրեական գործով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Էդուարդ Երեմյանի հագուստներ՝ Դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք պետք է վերադարձնել վերջինիս:
30. Դատարանը նաև գտնում է, որ դատական ծախսերի հարցը պետք է համարել լուծված, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսը բացակայում է։
31. Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ որևէ հիմք՝ ամբաստանյալի նկատմամբ հարկադիր բուժում կամ խնամակալություն նշանակելու համար, գործով բռնագանձման ենթակա գույք չկա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝


ՎՃՌԵՑ՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ճանաչել և հռչակել Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի անմեղությունը՝ մեղադրողի կողմից մեղադրանքից հրաժարվելու պատճառաբանությամբ:
Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի, 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի պատժի կրման ժամկետի սկիզբը հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից՝ 2016 թվականի ապրիլի 29-ից։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ տուժող Էդուարդ Երեմյանի հագուստները վերադարձնել վերջինիս:
Անդրանիկ Հուսիկի Շահինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։



ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ