ԵԱՔԴ/0062/01/16






ՈՐՈՇՈՒՄ
ՔՐԵԱԿԱՆ ԳՈՐԾԻ ՎԱՐՈՒԹԸ ԿԱՐՃԵԼՈՒ ԵՎ ՔՐԵԱԿԱՆ ՀԵՏԱՊՆԴՈՒՄԸ ԴԱԴԱՐԵՑՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ

30 հունիսի 2016թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

նախագահությամբդատավոր` Ա. Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ` Կ. Գրեյանի,

մասնակցությամբ`
մեղադրող՝ Տ.Կարապետյանի
ամբաստանյալ՝ Մ.Մելքոնյանի
տուժող՝ Լ.Մացակյանի,
պաշտպան` Մ.Ֆարմանյանի,
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանի(ծնված` 14.02.1991թ. ք.Երևան, հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, ունի երկու երեխա, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Մամիկոնյանց 56/2 շ., բն. 10 հասցեում)ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով.

ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում 2016 թվականի մարտի 21–ին հարուցվել է թիվ 14115716 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2016 թվականի մարտի 21–ին միևնույն քրեական գործով Լուսինե Թադևոսի Մացակյանը ճանաչվել է տուժող։
2016 թվականի մարտի 24–ին Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը` չհեռանալու մասին։
2016 թվականի մարտի 31–ին Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով։
2016 թվականի ապրիլի 19–ին կազմվել է մեղադրական եզրակացությունը։
2016 թվականի ապրիլի 21–ին Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից քրեական գործը ստացվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը` թիվ ԵԱՔԴ/0062/01/16 համարի ներքո, մակագրվել և 2016 թվականի ապրիլի 22–ին հանձնվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2016 թվականի մայիսի 10–ին կայացվել է քրեական գործը դատական քննության նշանակելու մասին որոշում։
Ամբաստանյալ Մհեր Մելքոնյանի դիմումի հիման վրա` 2016 թվականի հունիսի 13–ին կայացվել է որոշում պաշտպան ներգրավվելու մասին, որի կապակցությամբ 2016 թվականի հունիսի 17–ին ՀՀ փաստաբանների պալատի հանրային պաշտպանի գրասենյակի ղեկավարի որոշմամբ քրեական գործով պաշտպանության իրականացումը հանձնարարվել է ՀՀ փաստաբանների պալատի անդամ, փաստաբան Մարինե Ֆարմանյանին։

Գործի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքները.
2. Մեղադրական եզրակացության համաձան` քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը.
«Գործով տուժող Լուսինե Թադևոսի Մացակյանը և գործով մեղադրյալ Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանն ամուսնացել են 2012 թվականին և մինչև 2016 թվականի մարտի 9–ը համատեղ բնակվել են Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 56 /2-րդ շենքի թիվ 10 բնակարանում, իսկ 2013 թվականի օգոստոսի 26–ին ծնվել է նրանց որդին` Սամվել Մելքոնյանը, 2015 թվականի նոյեմբերի 29–ին ծնվել է նրանց մյուս որդին` Վահե Մելքոնյանը։ 2016 թվականի մարտի 9–ին ժամը 11։30–ի սահմաններում վերը նշված բնակարանում Լուսինե Մացակյանի և Մհեր Մելքոնյանի միջև կենցաղային հարցերի շուրջ առաջացած վիճաբանության ընթացքում Մհեր Մելքոնյանը դիտավորությամբ ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել Լուսինե Մացակյանի մարմնի տարբեր մասերին` պատճառելով ճակատային, ստորին ծնոտի, աջ բազուկի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, ձախ ուսահոդի շրջանի արյունազեղման և ենթամաշկային արյունահավաքի ձևով` իրենց համակցությամբ առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ` առողջության կարճատև քայքայումով»։
Նկարագրված հանցավոր արարքը կատարելու համար 2016 թվականի մարտի 31–ին Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը` չհեռանալու մասին։
Առաջադրված մեղադրանքում Մհեր Մելքոնյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և խոստովանական ցուցմունքներ տվել այն մասին, որ «2012 թվականի դեկտեմբերի 12–ին ամուսնացել է Լուսինե Մացակյանի հետ և մինչև 2016 թվականի մարտի 9–ը համատեղ բնակվել Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց թիվ 56/2 շենքի 10–րդ բնակարանում, համատեղ կյանքի ընթացքում ունեցել են երկու որդի 2013 թվականին ծնված Սամվել Մելքոնյանը և 2015 թվականին ծնված Վահե Մելքոնյանը։ 2016 թվականի մարտի 9–ին իրենց բնակարանում կենցաղային հարցերի շուրջ վիճաբանել է Լուսինե Մացակյանի հետ, վիճաբանության ժամանակ մի քանի անգամ ապտակել է Լուսինե Մացակյանին, ինչպես նաև հարվածել է ուսին, ձեռքին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ։
3. 2016 թվականի հունիսի 30–ին կայացած դատական նիստի ընթացքում տուժող Լ.Մացակյանը ներկայացրեց միջնորդություն` հետևյալ բովանդակությամբ.
«Ձեր վարույթում է գտնվում քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մհեր Մելքոնյանի ՀՀ քր. օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով։ Հայտում եմ դատարանին, որ ես Մհեր Մելքոնյանից որևէ պահանջ չունեմ և նրա նկատմամբ բողոք չունեմ, հաշտվել եմ նրա հետ և չեմ ուզում, որ Մհեր Մելքոնյանը ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։ Ելնելով վերոգրյալից, խնդրում եմ քրեական գործով վարույթը կարճել»։
Միևնույն ժամանակ, դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե արդյո՞ք գիտակցում է իր միջնորդության բնույթն ու դրանից բխող հետևանքները, ներում է արդյո՞ք ամբաստանյալին և չունի որևէ պահանջ` տուժող Լ.Մացակյանը պատասխանել է, որ գիտակցում է իր միջնորդության բնույթն ու դրանից բխող հետևանքները, ներում է ամբաստանյալ Մ.Մելքոնյանին և չունի որևէ պահանջ նրա նկատմամբ։
Դատական նիստի ընթացքում` ամբաստանյալ Մ.Մելքոնյանի պաշտպան Մ.Ֆարմանյանը նույնպես ներկայացրեց միջնորդություն հետևյալ բովանդակությամբ.
«(…) Սույն գործով տուժող Լուսինե Մացակյանը Դատարանին հայտնեց, որ հաշտվում է ամբաստանյալի հետ, նրանից որևէ պահանջ կամ նրա նկատմամբ որևէ բողոք չունի և միջնորդեց քրեական գործի վարույթը կարճել։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր.–ի 183–րդ և ՀՀ քր. օր.–ի 73–րդհոդվածներով, միջնորդում եմ թիվ ԵԱՔԴ/0062/01/16 քրեական գործի վարույթը կարճել և Մհեր Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել»։
Դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Մ.Մելքոնյանը միացավ իր պաշտպանի ներկայացրած միջնորդությանը` հայտնելով, որ զղջում և ափսոսանք է հայտնում իր կատարած արարքի համար։
Միևնույն ժամանակ, դատական նիստը նախագահողի այն հարցին, թե արդյո՞ք ամբաստանյալը գիտակցում է, որ տուժողի հետ հաշվելու հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու դեպքում` նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվելու է ոչ արդարացնող հիմքով, դրանից բխող բոլոր հետևանքներով` պատասխանել է, որ գիտակցում է։
Դատական նիստի ընթացքում մեղադրողը չառարկեց ներկայացված միջնորդության կապակցությամբ։
Դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
6. Դատական քննության ընթացքում լսելով տուժողի, ամբաստանյալի և նրա պաշտպանի, մեղադրողի դիրքորոշումը, հետազոտելով քրեական գործի նյութերը, այդ թվում Դատարանին ներկայացված` տուժողի, ամբաստանյալի պաշտպանի միջնորդությունները, սույն գործով Դատարանը գտնում է, որ անհրաժեշտ է պարզել, թե արդյո՞ք առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված անհրաժեշտ նախադրյալները թիվ ԵԱՔԴ/0062/01/16 քրեական գործով ամբաստանյալ Մ.Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործով վարույթը կարճելու համար` տուժող Լ.Մացակյանի հետ հաշտվելու հիմքով։
7. ՄԱԿ–ի Գլխավոր վեհաժողովի կողմից 1985 թվականի նոյեմբերի 29–ին ընդունված` «Հանցագործությունների և իշխանության չարաշահման զոհերի համար արդարադատության հիմնական սկզբունքների հռչակագիր» վերտառությամբ թիվ 40/34 բանաձևի «Ա» բաժնի 6–րդ կետի «բ» ենթակետում նշված է, որ պետք է թույլ տրվեն զոհերին իրենց կարծիքներն ու մտահոգությունները ազգային քրեական արդարադատության համակարգին համապատասխան ներկայացնելու և քննարկելու դատաքննության համապատասխան փուլերում, որտեղ այն ազդեցություն կունենա իրենց անձնական շահերին, առանց կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելու մեղադրյալի նկատմամբ։
Եվրոպայի խորհրդի Նախարարների կոմիտեի 1985 թվականի հունիսի 28–ի` «Քրեական իրավունքում և դատավարությունում զոհերի կարգավիճակի մասին» R(85)11 հանձնարարականի համաձայն` հայեցողական որոշումը, թե արդյո՞ք քրեական հետապնդում իրականացնել հանցանք կատարած անձի նկատմամբ` չպետք է ընդունվի առանց սահմանված ընթացակարգով քննարկելու տուժողին պատճառված վնասի հատուցումը, այդ թվում լուրջ ջանքերը, որոնք գործադրվել են մեղադրյալի կողմից այդ ուղղությամբ։
8. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 33–րդ հոդվածի համաձայն` մասնավոր հետապնդման գործեր են համարվում քրեական դատավարության օրենսգրքի 183 հոդվածով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35–րդ հոդվածի 1–ին մասի 5–րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում տուժողը հաշտվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հետ։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 36–րդ հոդվածի համաձայն` մասնավոր հետապնդման գործերով վարույթը կարճվում է եւ փաստվում է քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարում, երբ տուժողը հաշտվում է մեղադրյալի հետ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73–րդ հոդվածի համաձայն` ոչ մեծ ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա հաշտվել է տուժողի հետ եւ հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է նրան պատճառած վնասը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37–րդ հոդվածի համաձայն` դատարանը կարող է հարուցված քրեական գործի վարույթը կարճել եւ քրեական հետապնդումը դադարեցնել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածով նախատեսված դեպքերում։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183–րդ հոդվածի համաձայն` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, եւ կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ նրա հաշտվելու դեպքում ենթակա են կարճման: Միևնույն ժամանակ` հաշտությունը թույլատրվում է մինչեւ դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի` խորհրդակցական սենյակ հեռանալը։
9. Աշոտ Բաբայանի վերաբերյալ 2011 թվա¬կանի հուլիսի 13-ի թիվ ԵԱՔԴ/0157/01/10 քրեական գործով որոշման 16-րդ և 18–րդ կետերում ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հայտնել է.
«16. (…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հաշտության հիմքով անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելը վարույթն իրականացնող մարմնի հայեցողական լիազորութ¬յունն է, որի իրացումը ենթադրում է որոշակի նախապայմանների առկայություն: Դրանք են՝
1) անձի կողմից ոչ մեծ ծանրության հանցանք կատարած լինելը,
2) տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտությունը,
3) պատճառված վնասը հատուցած կամ այլ կերպ հարթած լինելը:
Միևնույն ժամանակ, վարույթն իրականացնող մարմինը կարող է հրաժարվել իր լիազորությունն իրացնելուց այն դեպքում, երբ բա¬ցակայում է նշված երեք նախապայմաններից (իրավաչափության պայ¬մաններից) մեկը կամ մի քանիսը։
(…)
18. Սույն որոշման 16-րդ կետում նշված իրավաչափության պայ¬ման¬ներից երկրորդը տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտութ¬յունն է: Հանցանք կատարած անձի համար հաշտությունը հանցանքի կատարման մեջ իրեն մեղավոր ճանաչելն է, այդ արարքի համար զղջալը, ափսոսանք հայտնելը, իսկ տուժողի համար՝ հանցանք կատա-րած անձին ներելը: Բացի այդ, հաշտությունը ենթադրում է տուժողի և ենթադրյալ հանցագործի կամավոր և փոխադարձ համաձայնություն միմյանց հետ հաշտվելու վերաբերյալ: Այսինքն` հաշտությունը պետք է լինի ինչպես գործողություն, այնպես էլ փոխադարձ գործողությունների արդյունք:
Հաշտության կամավոր բնույթը ենթադրում է հաշտվելու վերա¬բերյալ կողմերի ինքնուրույն և ազատ կամահայտնություն:
Հաշտության փոխադարձ բնույթը նշանակում է, որ կողմերից երկուսն էլ պետք է հայտարարեն հաշտության մասին:
Հաշտության կամավոր և փոխադարձ բնույթի բացակայության դեպքում վարույթն իրականացնող մարմինը չի կարող որոշում կայաց¬նել հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեա¬կան հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ: Այլ կերպ՝ հաշտությու¬նը երկու կողմերի փոխադարձ կամահայտնությունն է, այն երբեք չի կարող կրել միակողմանի բնույթ, և եթե տուժողը ցանկություն է հայտ-նում հաշտվելու, իսկ հանցանք կատարած անձը դրա դեմ առարկում է, կամ հակառակը, ապա հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու իրավական հիմքը բացակայում է: Նույն կերպ, հաշտությունը կամավոր և փոխադարձ չի կարող համարվել, հետևաբար՝ այդ հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարող դադարեցվել, եթե հաշտությունը հետևանք է տուժողի նկատ¬մամբ հանցանք կատարած անձի գործադրած ոչ իրավաչափ ներգոր-ծության։
19. (…)Հետևաբար հանցանք կատարած անձը չի կարող ազատ-վել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա չի հատուցել կամ այլ կերպ չի հարթել տուժողին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատ¬ճառված ֆիզիկական, գույքային և բարոյական վնասը:
Դրա հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ եթե տու¬ժողն իրեն պատճառված վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայաց¬նում, կամ տուժողն ու հանցանք կատարած անձը համաձայնության են գալիս վնասն ապագայում հատուցելու մասին, կամ տուժողը զիջում է պարտքը, կամ պարզապես չի ցանկանում ստանալ իրեն պատճառված վնասի փոխհատուցում, ապա այդ հանգամանքը չի կարող խոչընդոտել հան¬ցանք կատարած անձին քրեական պատասխանատվությունից հաշ¬տութ¬յան հիմքով ազատելուն»։
10. Ամբաստանյալ Մհեր Մելքոնյանին առաջադրված մեղադրանքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով, դասվում է մասնավոր հետապնդման քրեական գործերի շարքին։
Այդպիսի գործերի մասնավոր բնույթն արտահայտվում է նրանում, որ դրանց կապակցությամբ քրեական հետապնդում նախաձեռնվում է տուժողի բողոքի հիման վրա։ Այդ նախաձեռնության իրավունքը բացառիկ է և վերապահված է միայն քրեական վարույթի մասնավոր մասնակից` տուժող ճանաչված անձանց։
Այդ հանգամանքով էլ պայմանավորված է մասնավոր հետապնդման քրեական գործերով իրականացվող քրեական վարույթի առանձնահատկությունը, որն արտահայտվում է այն նախաձեռնող սուբյեկտի կողմից քրեական վարույթը տնօրինելու լիարժեք իրավազորության առկայությամբ։
Այսինքն, մասնավոր հետապնդման քրեական գործերի հետագա ընթացքը կանխորոշված է այդ վարույթը նախաձեռնող սուբյեկտի կամահայտնությամբ։ Վերջինիս էությունը կայանում է նրանում, որ քանի դեռ տուժողը քրեական վարույթի ընթացքում շարունակում է պնդել իր բողոքը, ձեռնամուխ լինել իր մասնավոր շահերի պաշտպանությանը, հետաքրքրություն ցուցաբերել գործի ելքի նկատմամբ, այնքան շարունակվում է քրեական վարույթը` հասնելով իր հանգուցալուծման։
Սակայն, այն դեպքում, երբ տուժողը քրեական վարույթի հետագա ընթացքի նկատմամբ կորցնում է իր հետաքրքրությունը, հրաժարվում է իր ներկայացրած պահանջից` ազատ և փոխադարձ կամահայտնությամբ հաշտվելով մեղադրյալի հետ` ներելով նրան, ապաայդ գործերով վարույթը կարճվում է և փաստվում է քրեական հետապնդում իրականացնելուց հրաժարում։
Սույն գործով, քրեական վարույթը նախաձեռնվել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք հանդիսացող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով` տուժող Լ.Մացակյանի բողոքի հիման վրա, հետևաբար, քրեական վարույթի հետագա ընթացքը տնօրինելու իրավազորությամբ ևս օժտված է եղել նա։
Լ.Մացակյանի կողմից իր ազատ կամահայտնությամբ ներկայացված միջնորդությունից պարզ է դառնում, որ նա հաշտվել է ամբաստանյալ Մհեր Մելքոնյանի հետ` ներելով նրան, հրաժարվելով իր ներկայացված բողոքից, չունենալով որևէ պահանջ նրա նկատմամբ և չցանկանանալով, որ նա ենթարկվի քրեական պատասխանատվության։
Միևնույն ժամանակ, այդ հաշտության մասին է հավաստում նաև Մ.Մելքոնյանի կողմից իր ազատ կամահայտնությամբ ներկայացված միջնորդությունը, որի կապակցությամբ նա հայտնել է, որ զղջում է իր կատարած արարքի համար և ափսոսանք հայտնում այն կատարելու համար։
Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի և ամբաստանյալի կողմից ներկայացված միջնորդությունները վկայում են, որ Լ.Մացակյանը և Մ.Մելքոնյանը հաշտվել են կամավոր և փոխադարձ համաձայնության արդյունքում։
Հետևաբար, Մհեր Մելքոնյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ քրեական գործով վարույթը կարճման։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73–րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետով, 37–րդ և 41-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը.
Ո Ր Ո Շ Ե Ց`
Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117–րդ հոդվածով թիվ ԵԱՔԴ/0062/01/16 քրեական գործի վարույթը կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժողի և ամբաստանյալի` միմյանց հետ հաշտվելու հիմքով։
Մհեր Կոմիսարի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը` չհեռանալու մասին, վերացնել։
Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում հրապարակման պահից մեկ ամիս հետո և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մեկամսյա ժամկետում։


ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ