ԵԱՔԴ/0032/01/16


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Նախագահությամբ` դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Շահբազյանի
պաշտպան` Ա.Մխիթարյանի
տուժողներ` Ա.Մկրտչյանի
Գ.Ազիբեկյանի


Դռնբաց դատական նիստում 2017 թվականի մայիսի 12-ին, Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի, ծնված 1966 թվականի հունվարի 13-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, բնակվում է ք.Երևան, Ջրվեժ, Մայակ թաղամաս, 40-րդ շենք, բնակարան 13:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, իրեն մեղավոր չի ճանաչել:

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության կոռուպցիոն, կազմակերպված և պաշտոնեական հանցագործությունների քննության վարչության ՀԿԳ ավագ քննիչ Գ.Հակոբյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 9-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62233215 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանին 2016 թվականի փետրվարի 25-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով այն բանի համար, որ նա ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանող` զանգվածային լրատվության միջոց հանդիսացող` <<Ազատություն>> ռադիոկայանի լրագրող Անուշ Մկրտչյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, միասնական դիտավորությամբ խոչընդոտել է վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանի լիազորությունների իրականացմանը:
Այսպես.
2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ժամը 14:00-ի սահմաններում Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը, դուրս է եկել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 56 հասցեում գործող, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի <<Այո>> ընտրական քարոզչական շտաբից և մոտենալով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի խմբագրության հանձնարարությամբ հանրաքվեի ընթացքը նշված տարածքում լուսաբանող զանգվածային լրատվության այդ միջոցի ներկայացուցիչներ` լրագրող Անուշ Մկրտչյանին և օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, նրանցից պահանջել է դադարեցնել նկարահանումները և հեռանալ շտաբի տարածքից: Անուշ Մկրտչյանը և Գարիկ Ազիբեկյանը շարունակել են իրականացնել իրենց լիազորությունները, որի ընթացքում Սիրուշ Հովհաննիսյանը զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելու միասնական դիտավորությամբ, լրագրող Անուշ Մկրտչյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով հրել է նրան, քաշքշել հագուստից, թքել վրան ու այլ վիրավորանքներ հասցրել վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, խանգարել նկարահանման իրականացմանը, իր դիտավորյալ գործողություններով խոչընդոտելով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի ներկայացուցիչների` Անուշ Մկրտչյանի և Գարիկ Ազիբեկյանի կողմից ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանելու իրենց լիազորությունների ազատ իրականացմանը:
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ 2016 թվականի հունվարի 18-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2016 թվականի մարտի 4-ին Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ թիվ 62233215 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0032/01/16 համարը:


2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված՝ զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորությունների խոչընդոտում, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանող` զանգվածային լրատվության միջոց հանդիսացող` <<Ազատություն>> ռադիոկայանի լրագրող Անուշ Մկրտչյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, միասնական դիտավորությամբ խոչընդոտել է վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանի լիազորությունների իրականացմանը:
Այսպես.
2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ժամը 14:00-ի սահմաններում Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը, դուրս է եկել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 56 հասցեում գործող, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի <<Այո>> ընտրական քարոզչական շտաբից և մոտենալով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի խմբագրության հանձնարարությամբ հանրաքվեի ընթացքը նշված տարածքում լուսաբանող զանգվածային լրատվության այդ միջոցի ներկայացուցիչներ` լրագրող Անուշ Մկրտչյանին և օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, նրանցից պահանջել է դադարեցնել նկարահանումները և հեռանալ շտաբի տարածքից: Անուշ Մկրտչյանը և Գարիկ Ազիբեկյանը շարունակել են իրականացնել իրենց լիազորությունները, որի ընթացքում Սիրուշ Հովհաննիսյանը զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելու միասնական դիտավորությամբ, լրագրող Անուշ Մկրտչյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով հրել է նրան, քաշքշել հագուստից, թքել վրան ու այլ վիրավորանքներ հասցրել վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, խանգարել նկարահանման իրականացմանը, իր դիտավորյալ գործողություններով խոչընդոտելով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի ներկայացուցիչների` Անուշ Մկրտչյանի և Գարիկ Ազիբեկյանի կողմից ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանելու իրենց լիազորությունների ազատ իրականացմանը:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը դատաքննության ընթացքում, պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում դարձյալ դիրքորոշում չներկայացրեց: Վերջինս, օտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվեց ցուցմունք տալ և պատասխանել կողմերի հարցերին:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նախաքննական` 2016 թվականի փետրվարի 25-ի ցուցմունքը, համաձայն որի իրեն բացատրվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի էությունը, այն իրեն պարզ է և հասկանալի: Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հրաժարվում է դիրքորոշում հայտնելուց: 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ժամը 14-ի սահմաններում շտաբից դուրս գալուց հետո բակում նկատելով լրագրողին և օպերատորին, պահանջել է, որ դադարեցնեն նկարահանումները և հեռանան նշված տարածքից, սակայն, երբ նրանք իր պահանջը չեն կատարել, հրել է լրագրողին, թքել նրա վրա ու վիավորել օպերատորին: Օգտվելով իր դատավարական իրավունքից հրաժարվում է ցուցմունք տալուց և որևէ հարցի պատասխանելուց:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի պատճառաբանություններն` զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչներ Անուշ Մկրտչյանի և Գարիկ Ազիբեկյանի լիազորությունները բռնություն գործադրելով խոչընդոտելու դիտավորություն չունենալու վերաբերյալ անհիմն են, իսկ վերջինիս այլուրեքության վերաբերյալ առաջ քաշած վարկածը` մտացածին, վերջինս հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ: Այդ հետևության Դատարանը հանգեց պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտած հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես` նախաքննական ցուցմունքների հրապարակման, հետազոտման և դատաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես.
- Տուժող Անուշ Յուրիի Մկրտչյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականին` Սահմանադրական բարեփոխումների օրը, երբ որպես լրագրող իր լիազորություններն է իրականացրել Կոմիստասի շուկայի մոտ գտնվող` <<Այո>>-ի շտաբի հարակից հատվածում, որտեղ և տեսանկարահանումներ է կատարել: Այդ օրը մասնագիտական՝ աշխատանքային պարտականությունները կատարելու ընթացքում իրենց զանգահարել և տեղեկացրել են, որ հիշյալ շտաբի մոտ մարդկային կուտակումներ են և ինչ-որ մարդիկ ցուցակներով շրջում են: Սկսել է նկարահանումներ կատարել և շուրջ 30-40 րոպե անց, ժամը 13:00-ի սահմաններում հայտնվել է Ս.Հովհաննիսյանը և ասել, որ դադարեցնեն նկարահանումները:
Նշված շտաբից մի փոքր վերև տեղակայված է եղել ևս մեկ այլ <<Այո>>-ի շտաբ, այդ իսկ պատճառով իրենք վեր ու վար էին անում՝ նշված երկու շտաբերում նկարահանումներ կատարելով: Մասնագիտական լիազորություններն իրականացնելու ամբողջ ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանը խոչընդոտել է իրենց աշխատանքը` խանգարելով մարդկանց հարցեր ուղղել, թե ինչու են նշված վայրում հավաքված: Ամբողջ ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանն ասում էր. <<մի նկարեք, մի նկարեք>> և քաղաքացիներին կոչ էր անում, որ հարցերին չպատասխանեն: Ներքևի շտաբից վերևի շտաբ բարձրանալիս Ս.Հովհանիսյանը ագրեսիվ կեցվածքով մոտեցել, ապա հրել և քաշել է ձեռքը ու պահանջել է հեռանալ նշված վայրից: Ի վերջո Ս.Հովհաննիսյանը հասել է իր նպատակին, քանի որ նրա գործողությունների արդյունքում դադարեցրել են իրենց աշխատանքային գործողությունները: Պնդել է, որ Ս.Հովհաննիսյանն հրել է իրեն, ապա թքել իր վրա և խոչընդոտել է իր մասնագիտական աշխատանքային գործողությունները, որպիսի միջադեպը նկարահանվել է ուղիղ եթերով: Ս.Հովհաննիսյանն իր վերը հիշատակված գործողություններով խոչընդոտել է իր ազատ տեղաշարժը, որն արտահայտվել է նրանում, որ երբ ինքն աջ էր գնում, նա էլ էր աջ գնում իր հետևից, իսկ երբ ձախ էր գնում՝ նա էլ էր ձախ գնում: Ս.Հովհաննիսյանի կողմից իրեն հրելու և քաշքշելու հետևանքով ցավ չի զգացել: Այդ ընթացքում դեպքի վայրում գտնվող անձանցից իրեն ծանոթ էր միայն իր գործընկեր Գարիկ Ազիբեկյանը, իսկ մյուս մարդկանց չի ճանաչել: Միջադեպի հետ կապված օգնություն է խնդրել <<այո>>-ի շտաբի դիմաց կանգնած տղաներին, սակայն նրանք առհամարհելով շրջվել և հեռացել են:
Նշել է նաև, որ օպերատոր Գ.Ազիբեկյանի կողմից վերևի շտաբից ներքև իջնելու ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանը նրան խանգարելով վերջինիս հետ միասին եկել է ներքևի շտաբ, դրանով իսկ Ս.Հովհաննիսյանը խոչընդոտել է նկարահանումներ կատարելուն:

/դատական նիստի արձանագրություն/
- Տուժող Գարիկ Հայկի Ազիբեկյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականին, Սահմանադրական բարեփողումների օրը` ցերեկային ժամին: Սկզբում նկարահանումները կատարել է Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում գտնվող <<այո>>-ի վերևի շտաբում: Հետագայում ներքևի շտաբում մարդկային կուտակումներ են նկատել և Ա.Մկրտչյանն իջել է ներքևի շտաբ պարզելու, թե ինչ է կատարվում, իսկ ինքը մնացել է վերևի հատվածում: Դրանից հետո Կոմիտասի գլխավոր ճանապարհից տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը մոտենում է շտաբին և ցանկանում է ներս մտնել, սակայն նրան չէին թողում ներս մտնել: Շուրջ 5 րոպե անց Ս.Հովհաննիսյանը կրկին մոտեցել է շտաբի մուտքին, սակայն չի նկատել, թե ինչ է կատարվել: Մի պահ անց Ս.Հովհաննիսյանն մոտեցել և սկսել է խոչընդոտել իր աշխատանքային գործոնեությունը, որի ընթացքում բառացիորեն ասել է. <<մի նկարեք, շանտաժ եք անում>>, ապա հրելով խոչընդոտում էր ընտրական գործընթացները լուսաբանելու իրենց լիազորությունների կատարմանը: Այդ ընթացքում Ս.Հովհանիսյանը քաշքշում էր Ա.Մկրտչյանին և նման վարքագծի դրսևորմամբ խոչընդոտել է իրենց մասնագիտական լիազորությունների իրականացման գործընթացը, որպիսի համգամանքը նկարահանվել է իրեն կողմից:
Անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը հրել է միկրաֆոնը, որից հետո հրել է նաև Ա.Մկրտչյանին, կոչեր է հնչեցրել, որ իրենց հարցերին քաղաքացիները չպատասխանեն: Երբ Ա.Մկրտչյանն աջ կողմ շարժվելով փորձում էր շրջանցել նրան, Ս.Հովհաննիսյանը նույնպես աջ էր շարժվում, իսկ երբ ձախ կողմ էր գնում` նա էլ էր ձախ գնում և այդ կերպ խոչընդոտում էր իրենց մասնագիտական լիազորությունների իրականացմանը:
Բացի այդ նշել է նաև, որ անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը թքել է Ա.Մկրտչյանի ուղղությամբ: Ս.Հովհաննիսյանը ձեռքով չի քաշքշել և տեսախցիկը չի հրել, սակայն երբ ինքը մոտեցել է նրան, նա տեսախցիկը ձեռքով մի կողմ է հրել: Ս.Հովհաննիսյանն իր գործողություններով խոչընդոտել է կոնկրետ իր լիազորությունների կատարումը և այդ օրվա իրենց աշխատանքային գործունեությունը, քանի որ դրա հետևանքով տեսանկարահանումները մասամբ են կատարվել:

/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Վահրամ Միքայելի Ստեփանյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և նշեց, որ Սահմանադրական բարեփոխումների ընտրության օրը` 2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին գտնվել է <<Այո>>-ի շտաբում: Իր ընկերն աշխատում էր այդ շտաբում և նրան օգնելու նպատակով գնացել է հիշյալ վայր, որտեղ գտնվելու ընթացքում ինչ-որ միջադեպի է ականատես եղել, իսկ ավելի կոնկրետ քաշքշուկի:
Շտաբի ներսում որևէ միջադեպ, որևէ դեպք տեղի չի ունեցել, այն տեղի է ունեցել շտաբից դուրս: Տեսել է, որ ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանը և լրագրողուհի Ա.Մկրտչյանը բղավելով խոսում են, սակայն իրեն լսելի չէր, թե ինչի մասին, միայն զգացվում էր, որ վիճում էին: Վիճաբանության ժամանակ տեսախցիկ է տեսել, սակայն այն Ա.Մկրտչյանի ձեռքին չէր: Վիճաբանությունն տևել է շուրջ 10 րոպե, սակայն չի տեսել, որ վիճաբանողները քաշքեն կամ հարվածեն միմյանց:
Նշել է նաև, որ տվյալ պահին վիճաբանության պատճառների մասին չի հիշում, իր կարծիքով այն կապված էր ընտրությունների հետ: Նախաքննության ընթացքում իրեն որևէ մեկը չի ուղղորդել, անձամբ է գրել ցուցմունքը և նշել իր տեսածը:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Վահրամ Միքայելի Ստեփանյանի նախաքննական` 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի ցուցմունքը, համաձայն որի դեպքի օրը դրսում նկատել է մի տարեց կնոջ, ով վիճաբանում էր երիտասարդ աղջկա հետ: Զրույցից հասկացել է, որ այդ կինը պահանջում էր դադարեցնել նկարահանումները, իսկ երիտասարդ աղջիկը, ով հետագայում ներկայացել է որպես լրագրող, շարունակում էր նկարահանումները:
Նշել է նաև, որ տարեց կնոջ պահելաձևից հասկացել է, որ նա հոգեկան խնդիրներ ունի, քանի որ մինչ այդ նրան շտաբի ներսում տեսել է սենդվիչ ուտելիս և նա այնքան արագությամբ էր այն ուտում, որ նույնիսկ նրան բառացիորեն ասել է. ,,մայրիկ ջան, հանգիստ կեր,,: Հաց ուտելուց հետո այդ տարեց կինը դուրս է եկել շտաբի վարչական շենքից և նրան տեսել է լրագրողի հետ վիճաբանելիս:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Վահրամ Միքայելի Ստեփանյանը ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների միջև առկա հակասությունները պայմանավորված են դեպքից տևական ժամանակ անցնելու և իրադարձությունները չհիշելու հանգամանքով: Պնդում է նախաքննության ընթացքում տված և հրապարակված ցուցմունքը, քանի որ այն գրել է իր մտքերից, որևէ մեկն իրեն չի ստիպել և չի ուղղորդել:
Հստակեցրեց, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքն իր համաձայնությամբ կազմվել է քննիչի կողմից՝ համակարգչային եղանակով, որից հետո ինքն այն կարդացել և ստորագրել է:
Նշեց նաև, որ պնդում է նախաքննական ցուցմունքում արձանագրած այն հանգամանքը, որ վիճաբանության պատճառը հանդիսացել է Ա.Մկրտչյանի կողմից նկարահանելու, իսկ Ս.Հովհաննիսյանի կողմից այն չթույլատրելու հանգամանքը: Ա.Մկրտչյանը և Գ.Ազիբեկյանը նշված հատվածում աշխատում էին որպես լրագրողներ, կոնկրետ Ա.Մկրտչյանի ձեռքին տեսել է միկրաֆոն, իսկ Գ.Ազիբեկյանի ձեռքին տեսախցիկ:

/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Գևորգ Վահագնի Կարապետյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և նշեց, որ Սահմանադրական բարեփոխումների ընտրության օրը` 2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին գտնվել է <<Այո>> շտաբում: Իր ընկերն աշխատում էր այդ շտաբում և ինքն վերջինիս օգնելու նպատակով գնացել է այնտեղ: Վիճաբանությունն ընդամենը մի պահ է նկատել, դրա հետ կապված այլ բան չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել:
Վիճաբանության ժամը հստակ չի հիշում: Հանգստանալու համար սուրճի բաժակը ձեռքին դուրս էր եկել շտաբից և նկատել, որ մի լրագրող և տարեց կին վիճաբանում են, սակայն նրանց մոտենալով անցել է դիմացի մայթ: Նրանց կողքով անցնելիս լրագրողուհին դիմել է իրեն և բառացիորեն ասել. <<չեք տեսնում, թե ինչ է անում, ինչու չեք միջամտում>>, սակայն նրա հարցին չի պատասխանել և լուռ հեռացել է: Չի տեսել, որ վիճաբանության ընթացքում տարեց կինը թքի լրագրողի վրա, սակայն տեսել է, որ լրագրողը դիմելով տարեց կնոջը պահանջում էր չխանգարել նկարահանումներ կատարելուն:
Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել իր տեսած՝ դեպքի իրադարձությունների մասին, սակայն քանի որ դեպքից բավականին տևական ժամանակ է անցել, այդ իսկ պատճառով էլ տվյալ պահին շատ բաներ չի հիշում:
Նախաքննական ցուցմունքն իր համաձայնությամբ կազմվել է քննիչի կողմից՝ համակարգչի միջոցով, այն վերջում անձամբ կարդացել է, արձանագրված է եղել իր բառերից և մտքերից:
Դեպքի ժամանակ Ս.Հովհաննիսյանի կողմից թքելու պահը չի տեսել, այն տեսել է համցանցի միջոցով:Քանի որ դեպքի հետ կապված համացանցում տեսանյութ էին տեղադրել, որը ինքը նայել է, չի հիշում, թե դեպքի որ հատվածներն է անձամբ տեսել, որը տեսանյութից: Անձամբ չի տեսել, որ Ս.Հովհաննիսյանն որևէ ձևով խոչընդոտի տուժողներին:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Գևորգ Վահագնի Կարապետյանի նախաքննական` 2017 թվականի փետրվարի 16-ի ցուցմունքը, համաձայն որի, դեպքի օրը մի պահ դրսում նկատել է մի տարեց կնոջ, ով վիճաբանում էր երիտասարդ աղջկա հետ: Զրույցից հասկացել է, որ այդ կինը պահանջում էր, որ երիտասարդ աղջիկը դադարեցնի նկարահանումները, իսկ վերջինս, ով հետագայում ներկայացել է որպես լրագրող, շարունակում էր օպերատորի հետ իր նկարահանումները: Հեռվում կանգնած հետևել է նրանց, որի ժամանակ նկատել էր, որ այդ կինն արգելում էր լրագրողներին մոտենալ շտաբի վարչական շենքին և պնդում էր, որ եթե փորձեն մոտենալ, ապա կհարվածի, ինչպես նաև նմանօրինակ արտահայտություններ էր անում: Տարեց կինը նույնիսկ բղավում էր լրագրողի հետ եղած օպերատորի վրա և ստիպում, որ անջատեն տեսախցիկը, որի ընթացքում լրագրողը և օպերատորը մոտեցել են շտաբի դռներին և փորձել են մտնել ներս:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Գևորգ Վահագնի Կարապետյանը ցուցմունք տալով նշեց, որ հրապարակված ցուցմունքը ճիշտ է և պնդում է այն:
/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Թամարա Արմենի Ասատրյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015թ. դեկտեմբերի 6-ին: Տեսել է, թե ինչպես է տատիկը սխալ պահվածք դրսևորել, որն իր կածիքով ճիշտ չէր: Անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը ձեռնափայտը օդում թրի նման թափահարում և գետնին էր հարվածում, ինչպես նաև, որ վերջինս թքել է: Վերջինս իրեն այնքան վատ է պահել, որ նույնիսկ ինքն անձամբ մոտեցել է Ա.Մկրտչյանին և ներողություն խնդրել, քանի որ գտնվում էին իրենց շտաբի դիմաց: Ինքը հասկացել է, որ Ա.Մկրտչյանը լրագրող է, քանի որ նրա հագուստին առկա էր լրագրող հանդիսանալու հանգամանքը հավաստող նշան, բացի այդ, նա գործընկերոջ հետ միասին նկարահանում էին իրականացնում: Ս.Հովհաննիսյանի հետ որևէ ազգակցական կապ չունի, սակայն ով էլ լիներ իր փոխարեն, Ս.Հովհաննիսյանի գործողությունների համար Ա.Մկրտչյանից ներողություն կխնդրեր: Ա.Մկրտչյանից ներողություն խնդրելով հայտնել է, որ Ս.Հովհաննիսյանն իրենց շտաբի հետ որևէ կապ չունի: Տեղյակ չէ, թե ինչն է հանդիսացել վիճաբանության պատճառը:

/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Մերի Օնիկի Տոնիկյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և նշեց, որ դեպքի օրը և ժամը չի հիշում, քանի որ երկար ժամանակ է անցել, սակայն դեպքի հետ կապված կարող է նշել, որ ինքը աշխատում էր <<ՍԱՍ>> սուպերմարկետում և սենդվիչներ էր պատրաստում, որպեսզի շտաբ տանի:
Դեպքի ժամանակ գտնվել է շտաբի ներսում և սենդվիչ էր պատրաստում, երբ լսել է աղմուկի ձայներ: Վիճաբանության հետ կապված որևէ տեղեկություն չունի, իսկ այդ ձայներն իրեն հասկանալի չէին և չի լսել, թե ինչի շուրջ է եղել վիճաբանությունը: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքի բովանդակությունը չի հիշում, քանի որ դեպքից տևական ժամանակ է անցել: Վիճաբանությանն ականատես չի եղել և քննիչի մոտ ցուցմունք տալուց այդ կապակցությամբ որևէ հանգամանք չի նշել:
Նախաքննական ցուցմունքը իր համաձայնությամբ կազմվել է քննիչի կողմից՝ համակարգչի միջոցով, այն վերջում կարդացել է, գրված է եղել իր բառերից և մտքերից:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Մերի Օնիկի Տոնիկյանի նախաքննական` 2016 թվականի փետրվարի 24-ի ցուցմունքը, համաձայն որի, դեպքի օրը շտաբ է մտել մի տարեց կին, ով հայտնել է, որ սոված է և խնդրել է իրեն ապահովել սննդով: Տղաներից մեկը սենդվիչ է հյուրասիրել նրան, որի ժամանակ հիշյալ կինն այն ուտելուց հետո մի քանի սենդվիչ է պահանջել: Վերջինիս սենդվիչներ տալով շտաբից դուրս են հրավիրել: Րոպեներ անց ներսից նկատել է, որ այդ կինը վիճաբանում է քարոզչական շտաբի դիմաց նկարահանում իրականացնող մի կնոջ հետ և արգելում նրան, ինչպես նաև տեսախցիկով տղամարդուն շտաբին մոտենալ: Նշել, որ վիճաբանությունը մի պահ է տեսել, այն էլ ներսից, նրանց խոսակցությունը չի լսել և չի կարող ասել, թե կոնկրետ ինչից է սկսվել վիճաբանությունը: Միայն հետագայում կատարվածի վերաբերյալ <<Ազատություն>> ռադիոկայանի կայքից տեղեկացել է, որ վերը նշված տարեց կինն ուղղակի թույլ չի տվել, որ լրագրողները մոտենան շտաբի վարչական շենքին:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Մերի Օնիկի Տոնիկյանը ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ հրապարակված ցուցմունքի արձանագրության մեջ ձեռագիր՝ <<Ցուցմունքը տպագրված է իմ պատմածով, կարդացի անձամբ ճիշտ է>> գրառումը և դրված ստորագրությունը կատարվել են իր կողմից: Պնդում է նախաքննական իր ցուցմունքը, այն ճիշտ է, իսկ հակասությունները պայմանավորված են դեպքից տևական ժամանակ անցնելու և իրադարձությունները չհիշելու հանգամանքով:

/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Արմեն Կարենի Բորեցյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննական ցուցմունքը և նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին` Սահմանադրական բարեփողումների օրը: Ինչպես արդեն իսկ նշել է քննիչի մոտ, անձամբ վիճաբանությանն ականատես չի եղել և այդ կապակցությամբ որևէ տեղեկություն չի կարող հայտնել: Դեպքի մասին իրեն պատմել են, որ մի տարեց կին վիճել է լրագրողի հետ, սակայն, թե որն է եղել պատճառը տեղյակ չէ: Վիճաբանողներին չի ճանաչում և չի հիշում, թե ով է պատմել դեպքի մասին:

/դատական նիստի արձանագրություն/
-Վկա Տիգրան Բաբկենի Հարոյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և նշեց, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականի թվականի դեկտեմբերի 6-ին` Սահմանադրական բարեփողումների օրը, երբ գտնվել է շտաբում, սակայն լրագրողների հետ կապված վիճաբանություն չի հիշում:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Տիգրան Բաբկենի Հարոյանի նախաքննական`2015թ. դեկտեմբերի 15-ի ցուցմունքը, համաձայն որի Երևան քաղաքի 16-րդ թաղամասի 46-րդ շենքի 114 բնակարանում ապրում է ընտանիքի հետ միասին: Իրեն հայտնել են, որ հարցաքննության է հրավիրել 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Արաբկիր վարչական շրջանի տարածքում տեղակայված <<Այո>> քարոզչական շտաբի դիմաց տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ Անուշ Մկրտչյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում հարուցված քրեական գործով որպես վկա ցուցմունք տալու համար: Իրեն բացատրված են վկայի իրավունքները, այն իրեն պարզ են և հասկանալի: Տալիս է ցուցմունք այն մասին, որ թեև Հանրապետական կուսակցության անդամ չէ, սակայն սատարում է հիշյալ կուսակցությանը: Սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեի օրը Արաբկիր վարչական շրջանի տարածքով անցնելիս <<Այո>> քարոզչական շտաբի մոտ նկատել է ընկերոջը՝ Վահրամին, ում հետ նախկինում պարապել է և մոտենալով նրան բարևել է, հարցրել նրա որպիսությունը և տեղեկացել, որ նա եկել է ընկերոջն օգնելու, ով <<Այո>> քարոզչական շտաբի անդամ է: Հարցրել է, թե ինչով կարող է օգնել, ասել է, որ բեռնատարով սենդվիչներ են բերել և խնդրել է օգնել և այն դատարկել շտաբում: Ինքը տվել է դրական պատասխան և մոտենալով այնտեղ կանգնած բեռնատարին, դատարկել է մի քանի պարկ արկղ և ըմպելիքներ: Արկղերը շտաբ մտցնելուց հետո տեսել է, որ նրանցում սենդվիչեր են: Շտաբում գտնվելու ժամանակ տեսել է, որ այդ սենդվիչները հանում են տուփերից հաշվում և դրանք այլ անձանց հետ ուղարկում ընտրատեղամասեր՝ այնտեղ աշխատող անձանց սննդով ապահովելու համար, քանի որ ընտրատեղամասում աշխատող անձինք հնարավորություն չունեին ընդմիջման դուրս գալու: Մի քանի րոպե շտաբում մնալուց հետո դուրս է եկել դուրս ու նկատել մի տարեց կնոջ, ով վիճաբանում էր երիտասարդ մի աղջկա հետ, ով նկարահանում էր հավաքված անձանց: Զրույցից հասկացել է, որ այդ կինը պահանջում է դադարեցնել նկարահանումները, իսկ այդ աղջիկը շարունակում էր նկարահանումները: Տարեց կնոջ պահելաձևից հասկացել է, որ նա ոչ ադեկվատ է, քանի որ անիմաստ արտահայտություններ էր անում: Մի պահ այդ նկարահանող աղջիկը մոտեցել է մուտքի դռանը, որի դիմաց կանգնած էր ինքը, Վահրամը և իրեն անծանոթ 3-4 երիտասարդներ, ներկայացել է լրագրող և ցանկացել է ներս մտնել <<Այո>> քարոզչական շտաբ, սակայն նրան որևէ պատասխան չեն տվել: Նա ցանկություն է հայտնել մտնել ներս, սակայն իրենք նրա հետ ընդհանրապես բառ չեն փոխանակել: Նույնիսկ այնպիսի պահ չի եղել, որ նա փորձի մտնել ներս և իրենք նրան հրեն կամ նմանատիպ պահվածք դրսևորեն, այսինքն՝ արգելեն նրա մուտքը, սակայն նա այդպես էլ ներս չի մտել:
Տեղյակ չէ, թե արդյոք ով է եղել հիշյալ քարոզչական շտաբի ղեկավարը, բացարձակ տեղեկություն չունի, բացի իր ընկերոջից, շտաբի անդամներից որևէ մեկին չի ճանաչում:
Այն հարցին, թե տարեց կնոջ՝ Սիրուշ Հովհաննիսյանի կողմից շտաբում գտնվելու ժամանակ նրան որևէ մեկն ուղղորդել է արդյոք դուրս գալ շտաբի վարչական շենքից և խոչընդոտել լրագրողների լիազորությունների ազատ իրականացմանը, թե ոչ, վկան պատասխանել է, որ ներսում կային մեծ թվով շտաբի աշխատակիցներ, ովքեր սենդվիչներ էին վերցնում և ինքը նրանց մեջ այդ կնոջը չի տեսել, ուստի այդ հարցին պատասխանել չի կարող:
Չի նկատել, թե ով է արդյոք եղել այն քաղաքացին, ով ձեռքով փակել է տեսախցիկը, խոչընդոտել տեսանկարահանման բնականոն ընթացքին և պահանջել տեսախցիկը կամ հիշողության կրիչը հանձնել նրան: Տեղյակ չէ, թե արդյոք ով է եղել այն քաղաքացին, ով մոտեցել է լրագրող Անուշ Մկրտչյանին տեղափոխող տաքսի ավտոմեքենային և պահանջել հեռանալ նշված տեղից: Միայն դեպքից հետո ինտերնետային կայքում տեսել է դեպքի կադրեր, սակայն, բացի Վահրամից ինքն այնտեղ գտնվող մյուս անձանց չի ճանաչում:
Շտաբի ներսում քաղաքացիների հաշվառում տեղի չի ունեցել: Անուշ Մկրտչյանի կողմից ներկայացված տեսաձայնագրությունում երևող քաղաքացինների ձեռքերին եղած փաստաթղթերը չգիտի ինչ է, բայց հաստատապես հայտնում է, որ շտաբի ներսում քաղաքացինների հաշվառում չի եղել:
Այն հարցին, որ <<Այո>>-ի շտաբերից մեկի հարևանությամբ խոչընդոտվել է <<<<Ազատության>> լրագրողի աշխատանքը>> վերտառությամբ հոդվածում նշված է, որ շտաբի դիմաց հավաքված տասնյակ երիտասարդներ ինչ-որ ցուցակներ ձեռքին մոտեցել են տաքսիներով և երթուղային տաքսիներով շտաբ տեղափոխվող անձանց, իրենց ցուցակներում կատարել ճշտումներ, որից հետո մարդիկ անձնագրերով մտել են շտաբ և դուրս եկել այնտեղից, այս հարցի շուրջ պատասխանել է, որ ինքը չի կարող ասել, թե իրականում նման բան եղել է, թե ոչ, քանի որ ինքն որևէ ավտոմեքենայի չի մոտեցել և նման պահի ականատես չի եղել: Ինչ վերաբերվում է շտաբում տեղի ունեցածին, ապա կրկին նշում է, որ այնտեղ մարդիկ միայն եկել էին ընտրարտեղամասերում <<Այո>>-ի կողմնակիցներին սենդվիչներ տանելու համար:
Այն հարցին, որ նույն հոդվածում ամրագրված է, որ շտաբում գումար են բաժանել, նշել է, որ նման բան միանշանակ չի եղել:
Այն հարցին, թե շտաբի ներսում ով կամ ովքեր էին իրականացնում ղեկավարում և ում ցուցումներով էին անձինք սենդվիչներ տեղափոխում ընտրատեղամասեր, պատասխանեց, որ այնտեղ այնքան խառնաշփոթ էր, որ ղեկավարում իրականացնող անձին տեսնել հնարավոր չէր: Կային մեծ թվով քաղաքացիներ, ովքեր տոպրակներից սենդվիչներ էին հանում, մի մասը դրանք տեղավորում էին մեքենանաներում, մյուս մասը հյութերը և ջրերն էին հանում արկղից: Նշեց, որ նրանք բոլորն էլ եղել են <<Հանրապետական>> կուսակցությանը սատարող քաղաքացիներ և <<Այո>> քարոզչական շտաբի աշխատակիցներ, սակայն թե ով է եղել շտաբի ղեկավարը չգիտի: Իրեն կոնկրետ որևէ մեկը ցուցում չի տվել սենդվիչներ տեղափոխելու, որ հասկանա, թե ով է ղեկավարը, այլ միայն իր ընկեր Վահրամի խնդրանքով օգնել նրան արկղերն իջեցնել մեքենաներից և երբ տեսել է, որ այդ տարեց կինը վիճաբանում է այդ աղջկա հետ, հետաքրքրությունից դրդված կանգնել ու նայել է նրանց:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Տիգրան Բաբկենի Հարոյանը ցուցմունք տվեց և նշեց, որ նշված հանգամանքը այս պահին չի հիշում, նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս քննիչն իրեն չի ստիպել և չի ուղղորդել, հայտնել է իրականությունը, ցուցմունքն արձանագրվել է իր խոսքերից:
Նշեց նաև, որ լրագրողների հետ կապված որևէ միջադեպ չի տեսել, ինչպես նաև չի հիշում, թե Ս.Հովհաննիսյանին այդ օրը տեսել է, թե ոչ: Չի հիշում նաև, որ լրագրողների գործողություններին խանգարող կինը Ս.Հովհաննիսյանն է եղել, թե ոչ, սակայն կարծես թե նա չի եղել:
/դատական նիստի արձանագրություն/
Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին 2015թ. դեկտեմբերի 6-ի թիվ 000056 արձանագրությամբ, համաձայն որի Անուշ Յուրի Մկրտչյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ի դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 13:00-ի սահմաններում, իր աշխատանքային պարտավորությունները կատարելիս, Կոմիտաս 56 հասցեում <<Այո>> շտաբի մոտ, մի երիտասարդ տղա, որի տվյալները չգիտի, խոչընդոտել է իր աշխատանքը՝ չի թողել, որ նկարահանեն՝ բռնել է ձեռքը և պահանջել տալ տեսախցիկը կամ հիշողության կրիչը: Երբ նրան ասել է, որ կդիմի ոստիկանություն, նա մի քանի րոպե անց թողել է ձեռքը և հեռացել:
Ավելի ուշ, ժամը 14:00-ի սահմաններում, տարեց տատիկը դուրս գալով նույն <<Այո>> շտաբից, վիրավորել է իրենց՝ պահանջելով հեռանալ <<Այո>> շտաբի մոտից, ձեռքով մեկ անգամ հրել է իրեն և նկարահանող օպերատորին՝ Գարիկ Ազիբեկյանին:
Միջադեպը ավարտվել է, երբ իրենք կարճ ժամանակով հեռացել են:
Խնդրել է ձեռնարկել միջոցներ արարքներին իրավական գնահատական տալու և քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Հրապարակված և հետազոտված լազերային սկավառակներում առկա տեսաձայնագրությունները զննելու վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի.
-Զննումը կատարվել է բնական լուսավորության պայմաններում, համակարգչային տեխնիկայի միջոցով, որով պարզվել է հետևյալը.
Հաղորդավարուհին հայտնում է հետևյալը. <<Արաբկիր շրջանի Այոյի շտաբի դիմաց այսօր կեսօրից տասնյակ երիտասարդ տղաներ են հավաքված: Ցուցակները ձեռքներին մոտենում են մարդկանց, որոնց շտաբ էին բերում տաքսիներով, երթուղային տաքսիներով և թղթերում ճշտումներ կատարելուց հետո վերջիններս անձնագրերով մտնում էին շտաբ: Նույն գործողությունը կրկնվում էր նաև շտաբից դուրս գալուց հետո: Նկատելով տեսախցիկը երիտասարդ տղամարդը փորձեց խոչընդոտել, թույլ չտալով նկարահանել շտաբ ելումուտ անողներին, անգամն բռնության դիմեց` փորձելով առգրավել տեսախցիկը և հիշողության սկավառակը>>:
Տվյալ պահին տեսանելի է, որ երիտասարդը մոտենում է ավտոմեքենային և ասում հետևյալը. <<ինչ եք նկարում ձյաձ, քշի գնա>>: Լսվում է կանանց ձայն. <<կանգնեք այստեղ>>:
Տվյալ պահին տեսանելի է, որ երիտասարդը մոտենում է տեսախցիկին և պահանջում է, որ անջատեն տեսախցիկը: Կինը հայտնում է, որ ինքը տեսանկարահանում է իրականացնում, որի ժամանակ հիշյալ երիտասարդը ձեռքով փակում է տեսախցիկի օբեկտիվը և կրկին պահանջում, որ անջատեն տեսախցիկը: Մի քանի անգամ առաջարկում է անջատել տեսախցիկը, իսկ կինն ասում է թողեք տեսախցիկը: Երիտասարդը պահանջում է տեսախցիկը, որի ժամանակ կինը հայտնում է, որ իրավունք չունի տեսախցիկը տալու: Հիշյալ երիտասարդը պահանջում է տեսաձայնագրությունը, սակայն կինը տալիս է բացասական պատասխան: Կինը հայտարարում է, որ զանգահարում է ոստիկանություն, իսկ հիշյալ տղամարդը պատասխանում է <<ում ուզում եք զանգեք>>: Տղամարդը կրկին պահանջում է տեսախցիկը, իսկ կինը հրաժարվում է տեսախցիկը տալուց: Տղամարդը պահանջում է հեռանալ, իսկ կինը պնդում է, որ ինքը նկարահանում է իրականացնում: Դրանից հետո տղամարդը հեռանում է:
Այնուհետև, հաղորդավարը շարունակում է վարել հաղորդումը, հայտնելով հետևյալը. <<Անձնագրերով <<Այո>>-ի շտաբ մտնելու և երթուղայիններով հեռանալու նպատակները փորձեցինք պարզել հենց իրենցից՝ Հանրապետականներից, սակայն շտաբ մտնելու մեր բոլոր ջանքերն անհաջողությամբ ավարտվեցին: Մոտ 10 ամրակազմ տղամարդ պատ էին կազմել դռան մոտ և թույլ չէին տալիս գոնե մեկ սանտիմետր առաջ շարժվել>>:
Լրագրողը մոտենում է մուտքի դռներին, որտեղ կանգնած են երկու տղամարդիք և հայտնում է, որ ինքը լրագրող է և ցանկանում է հանդիպել շտաբի ղեկավարի հետ: Նույն պահին ներսից փակում են մուտքի դռները և ներսից փակողը պահանջում է, որ ներս չթողնեն: Տվյալ պահին լրագրողը հարցնում է, թե ինչու չեն թողնում մտնել ներս, սակայն պատասխան չի ստանում: Հաղորդավարը շարունակում է պատմել, որ ցուցակներով երիտասարդները կամ անհաղորդ էին կամ էլ կոպիտ պատասխաններով շրջվում և շարունակում էին ճանապարհը:
Տվյալ պահին լրագրողը հարց է ուղղում անցնող քաղաքացուն. – Այդ ինչ ցուցակներ են Ձեր ձեռքում.- Քաղաքացին պատասխանում է <<Ախր քեզ ինչ>>: Տեսանելի է, որ քաղաքացու ձեռքում առկա է սպիտակ թուղթ, սակայն որևէ մեկի ձեռքում կոնկրետ ցուցակ չի երևում: Տեսաձայնագրության մեջ տեսանելի են, որ քաղաքացիները տաքսի ավտոմեքենաներով և երթուղային մեքենաներով կանգնում են փողոցում, սակայն նրանցից մի քանիսն են քայլում դեպքի շտաբի ուղղությամբ:
Լրագրողը մոտենում է երիտասարդ կնոջն ու հարցնում.- Կարելի է իմանալ ինչ ցուցակ է Ձեր ձեռքում: Կինն առանց պատասխան տալու հեռանում է: Հաղորդավարը շարունակում է վարել հաղորդումը հայտնելով, որ հանրապետական շտաբից ներքև գտնվող մեկ այլ կրկին Այո-ի շտաբում ևս նույն պատկերն էր: Շտաբ ներսուդուրս անողներն էլ հրաժարվում էին բացատրել, թե ինչի համար են գալիս և դռան դիմաց հերթ կանգնում:
Տեսաձայնագրության մեջ լսելի են հետևյալ խոսքերը. <<Չխոսաս, չխոսաս, երեխաններ չխոսաք>>:
Տեսաձայնագրությամբ տեսանելի և լսելի է, որ Սիրուշ Հովհաննիսյանը մոտենում է լրագրող Անուշ Մկրտչյանին և պահանջում, որ հեռանան: Անուշ Մկրտչյանը հարցնում է Դուք հանրապետական եք, ինչին Սիրուշ Հովհաննիսյանը պատասխանում է. <<Հա բան էս ասում>> Անուշ Մկրտչյանը պատասխանում է <<այդ դեպքում գնացեք շտաբ>>: Սիրուշ Հովհաննիսյանը պահանջում է հեռանալ տարածքից և երբ Անուշ Մկրտչյանը փորձում է մոտենալ շտաբի մուտքին, Սիրուշ Հովհաննիսյանը կանգնում է նրա դիմաց և արգելում մոտենալ, միժամանակ նշելով <<էս տարածքից թող գնա>>: Անուշ Մկրտչյանը պահանջում է հեռանալ, սակայն Սիրուշ Հովհաննիսյանը կրկին արգելում է նրան մոտենալ շտաբի մուտքին: Անուշ Մկրտչյանը հարցնում է <<Դուք այս տարածքի հսկիչն եք>>: Սիրուշ Հովհաննիսյանը պատասխանում է <<հա թող գնա>>: Անուշ Մկրտչյանը պահանջում է չհրել, որից հետո Սիրուշ Հովհաննիսյանը թքում է և ասում <<Թու թքեմ Ձեր երեսին, թողեք գնացեք ստեղից>>:
Հաղորդավարը շարունակում է հաղորդումը, նշելով, որ մոտ 40 րոպե տևած այս ագրեսիվ հարձակումների ընթացքում Այո-ի շտաբի առջևում կանգնած երիտասարդներն այդպես էլ կնոջը կարգի չհրավիրեցին, դեպքի վայր չեկավ նաև ոստիկանությունը: Ավելի ուշ Տոմա անունով երիտասարդ հանրապետականը, որը չցանկանալով նշել ազգանունը, պնդեց, որ կինն որևէ կապ չունի իրենց շտաբի հետ, հավելելով, որ իրենք ընդամենը սնունդ են բաժանում:
Տոմայի հարցազրույցը- Ես այդ տիկինի համար ուղղակի պատասխանատվություն չեմ կրում, ես եթե ինչ-որ մի ձև Ձեզ նեղացրել եմ, մեր շտաբի դիմաց է դա կատարվում, ես անձամբ ներողություն եմ խնդրում: Իսկ ինչ խնդիր կար:
Լրագրողը պատասխանեց-Մենք ուղղակի ցանկանում ենք մտնել ներս և տեսնել ներսը ինչ է կատարվում, մենք ահազանգ ենք ստացել, որ կոնկրետ այստեղ գումար է բաժանվում:
Տոմայի պատասխանը- Մենք ուտելիքով ենք ապահովում, մեր տղաները օգնում են, որ ուտելիքով ապահովենք:
Հաղորդավարուհին շարունակում է հաղորդել, որ մոտ 4 ժամ հանրապետականի շտաբի առջև հերթապահելով այդպես էլ չարձանագրեց սննդով դուրս եկող անձանց, սենդվիչների փոխարեն նրանց ձեռքում ցուցակների նմանվող թղթեր էին և անձնագրեր, ընդ որում երբեմն մի քանիսը:
Այնուհետև լրագրողը մոտենում է շտաբի մոտի դռանը և հարցնում- ուզում եմ հասկանանք, թե ինչու ենք մենք այսպես 7-8 տղամարդի ու պատի արանքից սենդվիչ բաժանելու պրոցեսը չենք կարողանում նկարահանել և շտաբից դուրս եկող անձանց հարց է ուղղում. – կներեք ցույց կտաք Ձեր սենդվիչը: Դուրս եկող անձինք առանց պատասխանելու հեռանում են:
Տեսաձայնագրության մեջ հստակ տեսանելի է, որ շտաբից պոլիէթիլենային տոպրակներով սնունդ և ըմպելիք են դուրս բերում:
Այնուհետև լրագրողներն կրկին մոտենում են Տոմային և հարցնում են կարող ենք արդյոք մտնել ներս, ինչին պատասխանում է, որ ես չէ, որ պետք է թողնեմ կամ ոչ, կրկին պնդելով, որ ներսում մարդիկ աշխատում են և հնարավոր է խանգարեք նրանց: Այնուհետև, պնդում է, որ ներսում սենդվիչներ են փաթեթավորում և ուղարկում իրենց աշխատակիցներին և առաջարկում է հյուրասիրել, ինչից լրագրողները հրաժարվում են և պնդում են, որ իրենք սոված չեն: Այնուհետև, Տոման՝ Թամարա Ասատրյանը, բացում է ձեռքում եղած պոլիէթիլենային տոպրակը և ցույց տալիս այնտեղ գտնվող սենդվիչները:
Զննվեց նաև ՀՀ գլխավոր դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից ՀՀ ՀՔԾ ուղարկված <<Ազատություն ռադիկոյանի>> լրագրող Անուշ Մկրտչյանի աշխատանքը խոչընդոտելու վերաբերյալ լազերային սկավառակը, ինչպես նաև նյութերում առկա Արաբկիր և Քաանքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալի կողմից ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր բաժնի պետին ուղարկված լազերային սկավառակը, որոնցում առկա տեսաձայնագրությունները նույն են, ինչ տեղադրված է <<Ազատություն>> ռադիոկայանի կայքում:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև.
Դատահոգեբուժական N 71/16 եզրակացությունը, համաձայն որի հանձնաժողովը եզրակացնում է, որ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանն որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում է <<Անձի ախտաբանական զարգացում>> տեսակի անձի խանգարում: Նախկինում նրա մոտ հայտնաբերվել է ՝ <<Նևրասթենիա>> հիվանդությունը, որի հետ կապված ներկայումս գանգատներ չունի, նևրասթենիայի նշաններ ներկայումս չեն հայտնաբերվում: Վերջին 5 տարիների ընթացքում տեղամասային հոգեբուժին ևս չի դիմել, բուժումներ չի ստացել: Վերը նշված ախտորոշմամբ պայմանավորված անձի փոփոխություններն արտահայտված չեն այն աստիճան, որպեսզի զրկեն Սիրուշ Հովհաննիսյանին կատարվածը /մասնավորապես 06.12.15թ տեղի ունեցած դեպքի մանրամասները/ ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից, իր գործողությունների համար իրեն հաշիվ տալու և դրանք ղեկավարելու ունակություններից: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ: իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել քննչական գործողություններին: Դատապարտվելու դեպքում կարիք ունի նյարդահոգեբույժի հսկողության կալանավայրի պայմաններում:
-ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ինֆորմացիոն կենտրոնում որևէ տեղեկություն չկա:
-ՀՀ Երևան քաղաքի <<Նոր-Նորք>> թաղամասի համատիրության <<Ջրվեժ-1>> համատիրության կառավարիչ Ա.Հովհաննիսյանի և գործավար Վ.Պապիկյանի կողմից տրված տեղեկանքը, համաձայն Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը բնակվում է Ջրվեժ, Մայակ թաղամաս, 40-րդ շենքի 13-րդ բնակարանում: Ընտանիքը բաղկացած է հետևյալ անդամներից, որդին՝ Հարությունյան Համլետ` ծնված 1995թ, որդին՝ Հովհաննիսյան Արթուր, ծնված 2002թ.:
-Երևան քաղաքի Ջրվեժ, Մայակ թաղամասի 40-րդ շենքի բնակիչների կողմից տրված և համատիրության կառավարչի կողմից հաստատված բնութագիրը, համաձայն որի Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը` ծնված 1966 թվականի հունվարի 13-ին, բնակվում է Ջրվեժ, Մայակ թաղամաս, 40-րդ շենք, 13-րդ բնակարանում, հանդիսանում է երկրորդ խմբի հաշմանդամ՝ չի աշխատում, ունի երկու երեխա, ամուսնալուծված է, ապրում է ոչ բարվոք վիճակում, բայց այս ամենը չի խանգարում, որպեսզի նա լինի հարգված և սիրված բոլորի կողմից, օրինակելի մայր է իր երեխաների համար և անում է հնարավոր ամեն բան՝ իր երեխաներին պահելու համար:
-ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարություն ՀՀ բժշկասոցիալական փորձաքննության գործակալության կողմից տրված՝ ԲՍՓ թիվ 00082812 ակտի քաղվածքը, համաձայն որի Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը հանդիսանում է երկրորդ խմբի հաշմանդամ, կարող է աշխատել հատուկ ստեղծված պայմաններում:
-<<Ազատություն Ռադիկոյան>>- ՀՀ-ում ՌՖԵ/ՌԼ ինկ.-ի մասանճուղի տնօրեն Հեղինե Բունիաթյանի կողմից տրված 25.02.2016թ. (կնիքված և ստորագրված) գրությունը, համաձայն որի Գարիկ Ազիբեկյանը աշխատում է <<Ազատություն>> ռադիկոյանի համար ծառայությունների մատուցման քաղաքացիաիրավական պայմանագրով, որը վավեր է 15.01.2016թ-ից մինչև 15.12.2016թ-ը
-<<Ազատություն Ռադիկոյան>>- ՀՀ-ում ՌՖԵ/ՌԼ ինկ.-ի մասանճուղի տնօրեն Հեղինե Բունիաթյանի կողմից տրված 25.02.2016թ (կնիքված և ստորագրված) գրությունը, համաձայն որի Անուշ Մկրտչյանն աշխատում է <<Ազատություն>> ռադիկոյանի համար ծառայությունների մատուցման քաղաքացիաիրավական պայմանագրով, որը վավեր է 15.01.2015թ-ից մինչև 15.12.2015թ-ը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի ղեկավար Հ.Անտոնյանի 25.02.2016թ. թիվ N25/01-7/720 գրությունը, համաձայն որի ի պատասխան ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Գ.Հակոբյանի բանավոր հարցման տեղեկացվում է, որ 2015թ.-ին կայացած սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի կազմակերպման և անցկացման ժամանակահատվածում Կոմիտասի պող. 56 հասցեում գտնվող բազմաբնակարան շենքի տակ գտնվող հասարակական տարածքում գործել է <<Այո>>-ի շտաբը:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Հետազոտելով քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի մեղադրանքի հիմքում դրված` հիշատակված փաստական տվյալները դատարանը գտնում է, որ դրանք թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ են, ձեռք են բերվել ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի արդար դատաքննության իրավունքի ապահովմամբ և որպես ապացույց կարող են դրվել սույն դատական ակտի հիմքում:


4. Դատարանի իրավական վերլուծություններ.


Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի կողմից զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորություններին խոչընդոտելը, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով և կետով):
Նման հետևության Դատարանը հանգեց, հաշվի առնելով ամբաստանյալի, տուժողների, վկաների ինչպես դատաքննական, այնպես էլ նախաքննական ցուցմունքները, դատարանում հրապարակված և հետազոտված մյուս ապացույցները:
Անդրադառնալով պաշտպան Ա.Մխիթարյանի պաշտպանական ճառում բերված՝ իր պաշտպանյալ Ս.Հովհաննիսյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածով (ինչպես 1-ին, այնպես էլ 2-րդ մասի 3-րդ կետով) առաջադրված մեղադրանքում բավարար ապացույցներ ձեռք չբերելու հիմքով վերջինիս անմեղությունը ճանաչելու և հռչակելու վերաբերյալ միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, ենթակա է մերժման, քանի որ պաշտպանական կողմի բերած՝ ամբաստանյալի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշների բացակայության պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները հերքվել են դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
- Տուժող Անուշ Յուրիի Մկրտչյանի նախաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականին` Սահմանադրական բարեփոխումների օրը, երբ որպես լրագրող իր լիազորություններն է իրականացրել Կոմիստասի շուկայի մոտ գտնվող` <<Այո>>-ի շտաբի հարակից հատվածում, որտեղ և տեսանկարահանումներ է կատարել: Այդ օրը մասնագիտական՝ աշխատանքային պարտականությունները կատարելու ընթացքում իրենց զանգահարել և տեղեկացրել են, որ հիշյալ շտաբի մոտ մարդկային կուտակումներ են և ինչ-որ մարդիկ ցուցակներով շրջում են: Սկսել է նկարահանումներ կատարել և շուրջ 30-40 րոպե անց, ժամը 13:00-ի սահմաններում հայտնվել է Ս.Հովհաննիսյանը և ասել, որ դադարեցնեն նկարահանումները:
Նշված շտաբից մի փոքր վերև տեղակայված է եղել ևս մեկ այլ <<Այո>>-ի շտաբ, այդ իսկ պատճառով իրենք վեր ու վար էին անում՝ նշված երկու շտաբերում նկարահանումներ կատարելով: Մասնագիտական լիազորություններն իրականացնելու ամբողջ ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանը խոչընդոտել է իրենց աշխատանքը` խանգարելով մարդկանց հարցեր ուղղել, թե ինչու են նշված վայրում հավաքված: Ամբողջ ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանն ասում էր. <<մի նկարեք, մի նկարեք>> և քաղաքացիներին կոչ էր անում, որ հարցերին չպատասխանեն: Ներքևի շտաբից վերևի շտաբ բարձրանալիս Ս.Հովհանիսյանը ագրեսիվ կեցվածքով մոտեցել, ապա հրել և քաշել է ձեռքը ու պահանջել է հեռանալ նշված վայրից: Ի վերջո Ս.Հովհաննիսյանը հասել է իր նպատակին, քանի որ նրա գործողությունների արդյունքում դադարեցրել են իրենց աշխատանքային գործողությունները: Պնդել է, որ Ս.Հովհաննիսյանն հրել է իրեն, ապա թքել իր վրա և խոչընդոտել է իր մասնագիտական աշխատանքային գործողությունները, որպիսի միջադեպը նկարահանվել է ուղիղ եթերով: Ս.Հովհաննիսյանն իր վերը հիշատակված գործողություններով խոչընդոտել է իր ազատ տեղաշարժը, որն արտահայտվել է նրանում, որ երբ ինքն աջ էր գնում, նա էլ էր աջ գնում իր հետևից, իսկ երբ ձախ էր գնում՝ նա էլ էր ձախ գնում: Ս.Հովհաննիսյանի կողմից իրեն հրելու և քաշքշելու հետևանքով ցավ չի զգացել: Այդ ընթացքում դեպքի վայրում գտնվող անձանցից իրեն ծանոթ էր միայն իր գործընկեր Գարիկ Ազիբեկյանը, իսկ մյուս մարդկանց չի ճանաչել: Միջադեպի հետ կապված օգնություն է խնդրել <<այո>>-ի շտաբի դիմաց կանգնած տղաներին, սակայն նրանք առհամարհելով շրջվել և հեռացել են:
Նշել է նաև, որ օպերատոր Գ.Ազիբեկյանի կողմից վերևի շտաբից ներքև իջնելու ընթացքում Ս.Հովհաննիսյանը նրան խանգարելով վերջինիս հետ միասին եկել է ներքևի շտաբ, դրանով իսկ Ս.Հովհաննիսյանը խոչընդոտել է նկարահանումներ կատարելուն:
- Տուժող Գարիկ Հայկի Ազիբեկյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի դեպքը տեղի է ունեցել 2015 թվականին, Սահմանադրական բարեփողումների օրը` ցերեկային ժամին: Սկզբում նկարահանումները կատարել է Կոմիտասի շուկայի հարակից տարածքում գտնվող <<այո>>-ի վերևի շտաբում: Հետագայում ներքևի շտաբում մարդկային կուտակումներ են նկատել և Ա.Մկրտչյանն իջել է ներքևի շտաբ պարզելու, թե ինչ է կատարվում, իսկ ինքը մնացել է վերևի հատվածում: Դրանից հետո Կոմիտասի գլխավոր ճանապարհից տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը մոտենում է շտաբին և ցանկանում է ներս մտնել, սակայն նրան չէին թողում ներս մտնել: Շուրջ 5 րոպե անց Ս.Հովհաննիսյանը կրկին մոտեցել է շտաբի մուտքին, սակայն չի նկատել, թե ինչ է կատարվել: Մի պահ անց Ս.Հովհաննիսյանն մոտեցել և սկսել է խոչընդոտել իր աշխատանքային գործոնեությունը, որի ընթացքում բառացիորեն ասել է. <<մի նկարեք, շանտաժ եք անում>>, ապա հրելով խոչընդոտում էր ընտրական գործընթացները լուսաբանելու իրենց լիազորությունների կատարմանը: Այդ ընթացքում Ս.Հովհանիսյանը քաշքշում էր Ա.Մկրտչյանին և նման վարքագծի դրսևորմամբ խոչընդոտել է իրենց մասնագիտական լիազորությունների իրականացման գործընթացը, որպիսի համգամանքը նկարահանվել է իրեն կողմից:
Անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը հրել է միկրաֆոնը, որից հետո հրել է նաև Ա.Մկրտչյանին, կոչեր է հնչեցրել, որ իրենց հարցերին քաղաքացիները չպատասխանեն: Երբ Ա.Մկրտչյանն աջ կողմ շարժվելով փորձում էր շրջանցել նրան, Ս.Հովհաննիսյանը նույնպես աջ էր շարժվում, իսկ երբ ձախ կողմ էր գնում` նա էլ էր ձախ գնում և այդ կերպ խոչընդոտում էր իրենց մասնագիտական լիազորությունների իրականացմանը:
Բացի այդ, նշել է նաև, որ անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը թքել է Ա.Մկրտչյանի ուղղությամբ: Ս.Հովհաննիսյանը ձեռքով չի քաշքշել և տեսախցիկը չի հրել, սակայն երբ ինքը մոտեցել է նրան, նա տեսախցիկը ձեռքով մի կողմ է հրել: Ս.Հովհաննիսյանն իր գործողություններով խոչընդոտել է կոնկրետ իր լիազորությունների կատարումը և այդ օրվա իրենց աշխատանքային գործունեությունը, քանի որ դրա հետևանքով տեսանկարահանումները մասամբ են կատարվել:
-Վկա Վահրամ Միքայելի Ստեփանյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայն որոնց, Սահմանադրական բարեփոխումների ընտրության օրը` 2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին գտնվել է <<Այո>>-ի շտաբում: Իր ընկերն աշխատում էր այդ շտաբում և նրան օգնելու նպատակով գնացել է հիշյալ վայր, որտեղ գտնվելու ընթացքում ինչ-որ միջադեպի է ականատես եղել, իսկ ավելի կոնկրետ քաշքշուկի:
Շտաբի ներսում որևէ միջադեպ, դեպք տեղի չի ունեցել, այն տեղի է ունեցել շտաբից դուրս: Տեսել է, որ ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանը և լրագրողուհի Ա.Մկրտչյանը բղավելով խոսում են: Զրույցից հասկացել է, որ այդ կինը պահանջում էր դադարեցնել նկարահանումները, իսկ երիտասարդ աղջիկը, ով հետագայում ներկայացել է որպես լրագրող, շարունակում էր նկարահանումները: Վիճաբանության պատճառը հանդիսացել է Ա.Մկրտչյանի կողմից նկարահանելու, իսկ Ս.Հովհաննիսյանի կողմից այն չթույլատրելու հանգամանքը: Ա.Մկրտչյանը և Գ.Ազիբեկյանը նշված հատվածում աշխատում էին որպես լրագրողներ, կոնկրետ Ա.Մկրտչյանի ձեռքին տեսել է միկրաֆոն, իսկ Գ.Ազիբեկյանի ձեռքին տեսախցիկ:
-Վկա Գևորգ Վահագնի Կարապետյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայն որոնց Սահմանադրական բարեփոխումների ընտրության օրը` 2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին գտնվել է <<Այո>> շտաբում: Իր ընկերն աշխատում էր այդ շտաբում և ինքն վերջինիս օգնելու նպատակով գնացել է այնտեղ:
Հանգստանալու համար սուրճի բաժակը ձեռքին դուրս էր եկել շտաբից նկատել, որ մի լրագրող և տարեց կին վիճաբանում են, սակայն նրանց մոտենալով անցել է դիմացի մայթ: Նրանց կողքով անցնելիս լրագրողուհին դիմել է իրեն և բառացիորեն ասել. <<չեք տեսնում, թե ինչ է անում, ինչու չեք միջամտում>>, սակայն նրա հարցին չի պատասխանել և լուռ հեռացել է:
Զրույցից հասկացել է, որ այդ կինը պահանջում էր, որ երիտասարդ աղջիկը դադարեցնի նկարահանումները, իսկ վերջինս, ով հետագայում ներկայացել է որպես լրագրող, շարունակում էր օպերատորի հետ իր նկարահանումները: Հեռվում կանգնած հետևել է նրանց, որի ժամանակ նկատել էր, որ այդ կինն արգելում էր լրագրողներին մոտենալ շտաբի վարչական շենքին և պնդում էր, որ եթե փորձեն մոտենալ, ապա կհարվածի, ինչպես նաև նմանօրինակ արտահայտություններ էր անում: Տարեց կինը նույնիսկ բղավում էր լրագրողի հետ եղած օպերատորի վրա և ստիպում, որ անջատեն տեսախցիկը, որի ընթացքում լրագրողը և օպերատորը մոտեցել են շտաբի դռներին և փորձել են մտնել ներս, իսկ լրագրողը դիմելով տարեց կնոջը պահանջում էր չխանգարել նկարահանումներ կատարելուն:
-Վկա Թամարա Արմենի Ասատրյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի դեպքը տեղի է ունեցել 2015թ. դեկտեմբերի 6-ին: Տեսել է, թե ինչպես է տատիկը սխալ պահվածք դրսևորել, որն իր կածիքով ճիշտ չէր: Անձամբ տեսել է, որ Ս.Հովհաննիսյանը ձեռնափայտը օդում թրի նման թափահարում և գետնին էր հարվածում, ինչպես նաև, որ վերջինս թքել է:Վերջինս իրեն այնքան վատ է պահել, որ նույնիսկ ինքն անձամբ մոտեցել է Ա.Մկրտչյանին և ներողություն խնդրել, քանի որ գտնվում էին իրենց շտաբի դիմաց: Ինքը հասկացել է, որ Ա.Մկրտչյանը լրագրող է, քանի որ նրա հագուստին առկա էր լրագրող հանդիսանալու հանգամանքը հավաստող նշան, բացի այդ, նա գործընկերոջ հետ միասին նկարահանում էին իրականացնում: Ս.Հովհաննիսյանի հետ որևէ ազգակցական կապ չունի, սակայն ով էլ լիներ իր փոխարեն, Ս.Հովհաննիսյանի գործողությունների համար Ա.Մկրտչյանից ներողություն կխնդրեր: Ա.Մկրտչյանից ներողություն խնդրելով հայտնել է, որ Ս.Հովհաննիսյանն իրենց շտաբի հետ որևէ կապ չունի: Տեղյակ չէ, թե ինչն է հանդիսացել վիճաբանության պատճառը:
-Վկա Մերի Օնիկի Տոնիկյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայն որոնց, դեպքի ժամանակ գտնվել է շտաբի ներսում և սենդվիչ էր պատրաստում, երբ շտաբ է մտել մի տարեց կին, ով հայտնել է, որ սոված է և խնդրել է իրեն ապահովել սննդով: Տղաներից մեկը սենդվիչ է հյուրասիրել նրան, որի ժամանակ հիշյալ կինն այն ուտելուց հետո մի քանի սենդվիչ է պահանջել: Վերջինիս սենդվիչներ տալով շտաբից դուրս են հրավիրել: Րոպեներ անց ներսից լսել է աղմուկի ձայներ և նկատել, որ այդ կինը վիճաբանում է քարոզչական շտաբի դիմաց նկարահանում իրականացնող մի կնոջ հետ և արգելում է նրան և տեսախցիկով տղամարդուն շտաբին մոտենալ: Նշել, որ վիճաբանությունը մի պահ է տեսել, այն էլ ներսից, նրանց խոսակցությունը չի լսել և չի կարող ասել, թե կոնկրետ ինչից է սկսվել վիճաբանությունը: Միայն հետագայում, կատարվածի վերաբերյալ <<Ազատություն>> ռադիոկայանի կայքից տեղեկացել է, որ վերը նշված տարեց կինն ուղղակի թույլ չի տվել, որ լրագրողները մոտենան շտաբի վարչական շենքին:
Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին 2015թ. դեկտեմբերի 6-ի թիվ 000056 արձանագրությամբ, համաձայն որի Անուշ Յուրի Մկրտչյանը հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ.-ի դեկտեմբերի 6-ին, ժամը 13:00-ի սահմաններում իր աշխատանքային պարտավորությունները կատարելիս, Կոմիտաս 56 հասցեում <<Այո>> շտաբի մոտ, մի երիտասարդ տղա, որի տվյալները չգիտի, խոչընդոտել է իր աշխատանքը՝ չի թողել, որ նկարահանեն՝ բռնել է ձեռքը և պահանջել տալ տեսախցիկը կամ հիշողության կրիչը: Երբ նրան ասել է, որ կդիմի ոստիկանություն, նա մի քանի րոպե անց թողել է ձեռքը և հեռացել:
Ավելի ուշ, ժամը 14:00-ի սահմաններում, տարեց տատիկը դուրս գալով նույն <<Այո>> շտաբից, վիրավորել է իրենց՝ պահանջելով հեռանալ <<Այո>> շտաբի մոտից, ձեռքով մեկ անգամ հրել է իրեն և նկարահանող օպերատորին՝ Գարիկ Ազիբեկյանին:
Միջադեպը ավարտվել է, երբ իրենք կարճ ժամանակով հեռացել են:
Խնդրել է ձեռնարկել միջոցներ արարքներին իրավական գնահատական տալու և քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար:
Հրապարակված և հետազոտված լազերային սկավառակներում առկա տեսաձայնագրությունները զննելու վերաբերյալ արձանագրությամբ, համաձայն որի.
-Զննումը կատարվել է բնական լուսավորության պայմաններում, համակարգչային տեխնիկայի միջոցով, որով պարզվել է հետևյալը.
Հաղորդավարուհին հայտնում է հետևյալը. <<Արաբկիր շրջանի <<Այո>>-ի շտաբի դիմաց այսօր կեսօրից տասնյակ երիտասարդ տղաներ են հավաքված: Ցուցակները ձեռքներին մոտենում են մարդկանց, որոնց շտաբ էին բերում տաքսիներով, երթուղային տաքսիներով և թղթերում ճշտումներ կատարելուց հետո վերջիններս անձնագրերով մտնում էին շտաբ: Նույն գործողությունը կրկնվում էր նաև շտաբից դուրս գալուց հետո: Նկատելով տեսախցիկը երիտասարդ տղամարդը փորձեց խոչընդոտել, թույլ չտալով նկարահանել շտաբ ելումուտ անողներին, անգամ բռնության դիմեց` փորձելով առգրավել տեսախցիկը և հիշողության սկավառակը>>:
Տվյալ պահին տեսանելի է, որ երիտասարդը մոտենում է ավտոմեքենային և ասում հետևյալը. <<ինչ եք նկարում ձյաձ, քշի գնա>>: Լսվում է կանանց ձայն. <<կանգնեք այստեղ>>:
Տվյալ պահին տեսանելի է, որ երիտասարդը մոտենում է տեսախցիկին և պահանջում է, որ անջատեն տեսախցիկը: Կինը հայտնում է, որ ինքը տեսանկարահանում է իրականացնում, որի ժամանակ հիշյալ երիտասարդը ձեռքով փակում է տեսախցիկի օբեկտիվը և կրկին պահանջում, որ անջատեն տեսախցիկը: Մի քանի անգամ առաջարկում է անջատել տեսախցիկը, իսկ կինն ասում է թողեք տեսախցիկը: Երիտասարդը պահանջում է տեսախցիկը, որի ժամանակ կինը հայտնում է, որ իրավունք չունի տեսախցիկ տալու: Հիշյալ երիտասարդը պահանջում է տեսաձայնագրությունը, սակայն կինը տալիս է բացասական պատասխան: Կինը հայտարարում է, որ զանգահարում է ոստիկանություն, իսկ հիշյալ տղամարդը պատասխանում է. <<ում ուզում եք զանգեք>>: Տղամարդը կրկին պահանջում է տեսախցիկը, իսկ կինը հրաժարվում է տեսախցիկ տալուց: Տղամարդը պահանջում է հեռանալ, իսկ կինը պնդում է, որ ինքը նկարահանում է իրականացնում: Դրանից հետո տղամարդը հեռանում է:
Այնուհետև, հաղորդավարը շարունակում է վարել հաղորդումը, հայտնելով հետևյալը. <<Անձնագրերով <<Այո>>-ի շտաբ մտնելու և երթուղայիններով հեռանալու նպատակները փորձեցինք պարզել հենց իրենցից՝ Հանրապետականներից, սակայն շտաբ մտնելու մեր բոլոր ջանքերն անհաջողությամբ ավարտվեցին: Մոտ 10 ամրակազմ տղամարդ պատ էին կազմել դռան մոտ և թույլ չէին տալիս գոնե մեկ սանտիմետր առաջ շարժվել>>:
Լրագրողը մոտենում է մուտքի դռներին, որտեղ կանգնած են երկու տղամարդիք և հայտնում է, որ ինքը լրագրող է և ցանկանում է հանդիպել շտաբի ղեկավարի հետ: Նույն պահին ներսից փակում են մուտքի դռները և ներսից փակողը պահանջում է, որ ներս չթողնեն: Տվյալ պահին լրագրողը հարցնում է, թե ինչու չեն թողնում մտնել ներս, սակայն պատասխան չի ստանում: Հաղորդավարը շարունակում է պատմել, որ ցուցակներով երիտասարդները կամ անհաղորդ էին կամ էլ կոպիտ պատասխաններով շրջվում և շարունակում էին ճանապարհը:
Տվյալ պահին լրագրողը հարց է ուղղում անցնող քաղաքացուն. – Այդ ինչ ցուցակներ են Ձեր ձեռքում.- Քաղաքացին պատասխանում է <<Ախր քեզ ինչ>>: Տեսանելի է, որ քաղաքացու ձեռքում առկա է սպիտակ թուղթ, սակայն որևէ մեկի ձեռքում կոնկրետ ցուցակ չի երևում: Տեսաձայնագրության մեջ տեսանելի են, որ քաղաքացիները տաքսի ավտոմեքենաներով և երթուղային մեքենաներով կանգնում են փողոցում, սակայն նրանցից մի քանիսն են քայլում դեպքի շտաբի ուղղությամբ:
Լրագրողը մոտենում է երիտասարդ կնոջն ու հարցնում.- Կարելի է իմանալ ինչ ցուցակ է Ձեր ձեռքում: Կինն առանց պատասխան տալու հեռանում է: Հաղորդավարը շարունակում է վարել հաղորդումը հայտնելով, որ հանրապետական շտաբից ներքև գտնվող մեկ այլ կրկին Այո-ի շտաբում ևս նույն պատկերն էր: Շտաբ ներսուդուրս անողներն էլ հրաժարվում էին բացատրել, թե ինչի համար են գալիս և դռան դիմաց հերթ կանգնում:
Տեսաձայնագրության մեջ լսելի են հետևյալ խոսքերը. <<Չխոսաս, չխոսաս, երեխաններ չխոսաք>>:
Տեսաձայնագրությամբ տեսանելի և լսելիի է, որ Սիրուշ Հովհաննիսյանը մոտենում է լրագրող Անուշ Մկրտչյանին և պահանջում, որ հեռանան: Անուշ Մկրտչյանը հարցնում է Դուք հանրապետական եք, ինչին Սիրուշ Հովհաննիսյանը պատասխանում է. <<Հա բան էս ասում>> Անուշ Մկրտչյանը պատասխանում է <<այդ դեպքում գնացեք շտաբ>>: Սիրուշ Հովհաննիսյանը պահանջում է հեռանալ տարածքից և երբ Անուշ Մկրտչյանը փորձում է մոտենալ շտաբի մուտքին, Սիրուշ Հովհաննիսյանը կանգնում է նրա դիմաց և արգելում մոտենալ, միժամանակ նշելով <<էս տարածքից թող գնա>>: Անուշ Մկրտչյանը պահանջում է հեռանալ, սակայն Սիրուշ Հովհաննիսյանը կրկին արգելում է նրան մոտենալ շտաբի մուտքին: Անուշ Մկրտչյանը հարցնում է <<Դուք այս տարածքի հսկիչն եք>>: Սիրուշ Հովհաննիսյանը պատասխանում է <<հա թող գնա>>: Անուշ Մկրտչյանը պահանջում է չհրել, որից հետո Սիրուշ Հովհաննիսյանը թքում է և ասում <<Թու թքեմ Ձեր երեսին, թողեք գնացեք ստեղից>>:
Հաղորդավարը շարունակում է հաղորդումը, նշելով, որ մոտ 40 րոպե տևած այս ագրեսիվ հարձակումների ընթացքում <<Այո>>-ի շտաբի առջևում կանգնած երիտասարդներն այդպես էլ կնոջը կարգի չհրավիրեցին, դեպքի վայր չեկավ նաև ոստիկանությունը: Ավելի ուշ Տոմա անունով երիտասարդ հանրապետականը, որը չցանկանալով նշել ազգանունը, պնդեց, որ կինը որևէ կապ չունի իրենց շտաբի հետ, հավելելով, որ իրենք ընդամենը սնունդ են բաժանում:
Տոմայի հարցազրույցը- Ես այդ տիկինի համար ուղղակի պատասխանատվություն չեմ կրում, ես եթե ինչ-որ մի ձև Ձեզ նեղացրել եմ, մեր շտաբի դիմաց է դա կատարվում, ես անձամբ ներողություն եմ խնդրում: Իսկ ինչ խնդիր կար:
Լրագրողը պատասխանեց-Մենք ուղղակի ցանկանում ենք մտնել ներս և տեսնել ներսն ինչ է կատարվում, մենք ահազանգ ենք ստացել, որ կոնկրետ այստեղ գումար է բաժանվում:
Տոմայի պատասխանը- Մենք ուտելիքով ենք ապահովում, մեր տղաները օգնում են, որ ուտելիքով ապահովենք:
Հաղորդավարուհին շարունակում է հաղորդել, որ մոտ 4 ժամ հանրապետականի շտաբի առջև հերթապահելով այդպես էլ չարձանագրեց սննդով դուրս եկող անձանց, սենդվիչների փոխարեն նրանց ձեռքում ցուցակների նմանվող թղթեր էին և անձնագրեր, ընդ որում երբեմն մի քանիսը:
Այնուհետև լրագրողը մոտենում է շտաբի մոտի դռանը և հարցնում- ուզում եմ հասկանանք, թե ինչու ենք մենք այսպես 7-8 տղամարդի ու պատի արանքից սենդվիչ բաժանելու պրոցեսը չենք կարողանում նկարահանել և շտաբից դուրս եկող անձանց հարց է ուղղում. – կներեք ցույց կտաք Ձեր սենդվիչը: Դուրս եկող անձինք առանց պատասխանելու հեռանում են:
Տեսաձայնագրության մեջ հստակ տեսանելի է, որ շտաբից պոլիէթիլենային տոպրակներով սնունդ և ըմպելիք են դուրս բերում:
Այնուհետև լրագրողներն կրկին մոտենում են Տոմային և հարցնում են կարող են արդյոք մտնել ներս, ինչին պատասխանում է, որ <<ես չէ, որ պետք է թողնեմ կամ ոչ>>, կրկին պնդելով, որ ներսում մարդիկ աշխատում են և հնարավոր է խանգարեն նրանց: Այնուհետև, պնդում է, որ ներսում սենդվիչներ են փաթեթավորում և ուղարկում իրենց աշխատակիցներին և առաջարկում է հյուրասիրել, ինչից լրագրողները հրաժարվում են և պնդում են, որ իրենք սոված չեն: Այնուհետև, Տոման՝ Թամարա Ասատրյանը, բացում է ձեռքում եղած պոլիէթիլենային տոպրակը և ցույց տալիս այնտեղ գտնվող սենդվիչները:
Զննվեց նաև ՀՀ գլխավոր դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից ՀՀ ՀՔԾ ուղարկված <<Ազատություն ռադիկոյանի>> լրագրող Անուշ Մկրտչյանի աշխատանքը խոչընդոտելու վերաբերյալ լազերային սկավառակը, ինչպես նաև նյութերում առկա Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալի կողմից ՀՀ ոստիկանության Արաբկիր բաժնի պետին ուղարկված լազերային սկավառակը, որոնցում առկա տեսաձայնագրությունները նույն են, ինչ տեղադրված է <<Ազատություն>> ռադիոկայանի կայքում:
Հրապարակված և հետազոտված դատահոգեբուժական N 71/16 եզրակացությամբ, համաձայն որի հանձնաժողովը եզրակացնում է, որ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանն որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նրա մոտ հայտնաբերվում է <<Անձի ախտաբանական զարգացում>> տեսակի անձի խանգարում: Նախկինում նրա մոտ հայտնաբերվել է ՝ <<Նևրասթենիա>> հիվանդությունը, որի հետ կապված ներկայումս գանգատներ չունի, նևրասթենիայի նշաններ ներկայումս չեն հայտնաբերվում: Վերջին 5 տարիների ընթացքում տեղամասային հոգեբուժին ևս չի դիմել, բուժումներ չի ստացել: Վերը նշված ախտորոշմամբ պայմանավորված անձի փոփոխություններն արտահայտված չեն այն աստիճան, որպեսզի զրկեն Սիրուշ Հովհաննիսյանին կատարվածը /մասնավորապես 06.12.15թ տեղի ունեցած դեպքի մանրամասները/ ճիշտ ընկալելու և վերարտադրելու ունակությունից, իր գործողությունների համար իրեն հաշվի տալու և դրանք ղեկավարելու ունակություններից: Ուստի իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Սիրուս Գարուշի Հովհաննիսյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ: իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել քննչական գործողություններին: Դատապարտվելու դեպքում կարիք ունի նյարդահոգեբույժի հսկողության կալանավայրի պայմաններում:
-<<Ազատություն Ռադիկոյան>>- ՀՀ-ում ՌՖԵ/ՌԼ ինկ.-ի մասանճուղի տնօրեն Հեղինե Բունիաթյանի կողմից տրված 25.02.2016թ. (կնիքված և ստորագրված) գրությամբ, համաձայն որի Գարիկ Ազիբեկյանը աշխատում է <<Ազատություն>> ռադիկոյանի համար ծառայությունների մատուցման քաղաքացիաիրավական պայմանագրով, որը վավեր է 15.01.2016թ-ից մինչև 15.12.2016թ-ը
-<<Ազատություն Ռադիկոյան>>- ՀՀ-ում ՌՖԵ/ՌԼ ինկ.-ի մասանճուղի տնօրեն Հեղինե Բունիաթյանի կողմից տրված 25.02.2016թ (կնիքված և ստորագրված) գրությամբ, համաձայն որի Անուշ Մկրտչյանն աշխատում է <<Ազատություն>> ռադիկոյանի համար ծառայությունների մատուցման քաղաքացիաիրավական պայմանագրով, որը վավեր է 15.01.2015թ-ից մինչև 15.12.2015թ-ը:
ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր վարչական շրջանի ղեկավար Հ.Անտոնյաի 25.02.2016թ. թիվ N25/01-7/720 գրությամբ, համաձայն որի 2015թ.-ին կայացած սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի կազմակերպման և անցկացման ժամանակահատվածում Կոմիտասի պող. 56 հասցեում գտնվող բազմաբնակարան շենքի տակ գտնվող հասարակական տարածքում գործել է <<Այո>>-ի շտաբը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, իր 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշմամբ անդրադառնալով «այլ բռնի գործողություններ» ձևակերպմանը, այն մեկնաբանել է «բռնություն» հասկացության համատեքստում և նշել.
«Բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ, ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք»:
Հաշվի առնելով, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հիմնավորվել և հաստատվել է ամբաստանյալ Ս.Հովհաննիսյանի կողմից տուժող Ա.Մկրտչյանի կամքին հակառակ՝ մասնագիտական գործունեություն իրականացնելիս վերջինիս ազատ տեղաշարժը շուրջ տաս րոպե խոչընդոտելու, այսինքն վերջինիս ազատությունը սահմանափակելու, ինչպես նաև Գ.Ազիբեկյանի կողմից լրատվական գործունեություն իրականացնելիս նկարահանող տեսախցիկը ձեռքով մի կողմ հրելու հանգամանքները, ուստի դատարանը հետազոտված ապացույցները գնահատելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո գտնում է, որ Ս.Հովհաննիսյանի արարքում առկա է բռնություն գործադրելով լրատվության միջոցի ներկայացուցչի լիազորությունների խոչընդոտման հանցակազմը:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը հաստատված է համարում, որ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանող` զանգվածային լրատվության միջոց հանդիսացող` <<Ազատություն>> ռադիոկայանի լրագրող Անուշ Մկրտչյանի և Գարիկ Ազիբեկյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով, միասնական դիտավորությամբ խոչընդոտել է վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանի լիազորությունների իրականացմանը:
Այսպես.
2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ժամը 14:00-ի սահմաններում Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը, դուրս է եկել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 56 հասցեում գործող, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի <<Այո>> ընտրական քարոզչական շտաբից և մոտենալով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի խմբագրության հանձնարարությամբ հանրաքվեի ընթացքը նշված տարածքում լուսաբանող զանգվածային լրատվության այդ միջոցի ներկայացուցիչներ` լրագրող Անուշ Մկրտչյանին և օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, նրանցից պահանջել է դադարեցնել նկարահանումները և հեռանալ շտաբի տարածքից: Անուշ Մկրտչյանը և Գարիկ Ազիբեկյանը շարունակել են իրականացնել իրենց լիազորությունները, որի ընթացքում Սիրուշ Հովհաննիսյանը զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելու միասնական դիտավորությամբ, լրագրող Անուշ Մկրտչյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելով հրել է նրան, քաշքշել հագուստից, թքել վրան ու այլ վիրավորանքներ հասցրել վերջինիս և նույն ռադիոկայանի օպերատոր Գարիկ Ազիբեկյանին, խանգարել նկարահանման իրականացմանը, իր դիտավորյալ գործողություններով խոչընդոտելով <<Ազատություն>> ռադիոկայանի ներկայացուցիչների` Անուշ Մկրտչյանի և Գարիկ Ազիբեկյանի կողմից ՀՀ Սահմանադրության փոփոխությունների հանրաքվեի ընթացքը լուսաբանելու իրենց լիազորությունների ազատ իրականացմանը:
Այսինքն, վերոնշյալ հետազոտված ապացույցներով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի կողմից կատարվել է լրատվության միջոցի ներկայացուցիչների լիազորությունների խոչընդոտում, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն պատիժ նշանակելիս, պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի բնույթն ու հանրության համար դրա վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունը, պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքները, գործի ողջ նյութերը, իսկ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. (…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12–րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն` տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը բռնություն գործադրելով զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցչի լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելու հանցավոր արարքը կատարել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին: 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ին գործող օրենքի համաձայն վերջինիս արարքը համապատասխանել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, այն է` քաղաքացու ընտրական կամ հանրաքվեի իրավունքի ազատ իրականացմանը կամ ընտրական կամ հանրաքվեի հանձնաժողովի աշխատանքին խոչընդոտելը, ինչպես նաև ընտրական կամ հանրաքվեի հանձնաժողովի կամ նախաձեռնող խմբի անդամի, թեկնածուի կամ նրա վստահված անձի, դիտորդի, զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցչի, կուսակցության (կուսակցությունների դաշինքի) լիազորած անձի լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելը, որոնք զուգորդվել են բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, որի սանկցիան պատիժ է նախատեսել ազատազրկում՝ երկուսից մինչև հինգ տարի ժամկետով:
<<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ կողմից 2016 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ընդունված օրենքի խմբագրության 1-ին հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, այն է` քաղաքացու ընտրական կամ հանրաքվեի իրավունքի ազատ իրականացմանը կամ ընտրական կամ հանրաքվեի հանձնաժողովի աշխատանքին խոչընդոտելը, ինչպես նաև ընտրական կամ հանրաքվեի հանձնաժողովի կամ նախաձեռնող խմբի անդամի, թեկնածուի կամ նրա վստահված անձի, դիտորդի, զանգվածային լրատվության միջոցի ներկայացուցչի, կուսակցության (կուսակցությունների դաշինքի) լիազորած անձի լիազորությունների իրականացմանը խոչընդոտելը, որը զուգորդվել է բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, որի սանկցիան պատիժ է նախատեսում ազատազրկում՝ երեքից մինչև հինգ տարի ժամկետով` պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքից զրկելով` մեկից երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա:
Այսինքն, <<ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ կողմից 2016 թվականի հոկտեմբերի 20-ին ընդունված օրենքի խմբագրության 1-ին հոդվածի համաձայն ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, որի սանկցիան խստացել է, քանի որ նախկինում նախատեսված երկուսից մինչև հինգ տարի ժամկետով ազատազրկումը փոխարինվել է երեքից հինգ տարի ժամկետով ազատազրկման, բացի այդ, հիշյալ հոդվածի սանկցիան լրացվել է նաև լրացուցիչ պատժով, այն է` պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմիններում որևէ պաշտոն զբաղեցնելու, ինչպես նաև ընտրական հանձնաժողովի անդամ, վստահված անձ կամ դիտորդ լինելու իրավունքից զրկելով` մեկից երեք տարի ժամկետով կամ առանց դրա, ուստի քրեական օրենքի հետադարձ ուժ չունենալու կանոններով ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանն ենթակա է պատժի ՀՀ քր. օր-ի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի նախկին՝ 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ի դրությամբ գործող օրենքի խմբագրությամբ նախատեսված սանկցիայի սահմաններում, որը նախատեսում է պատիժ ազատազրկում՝ երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը հինգ տարի է, նախկինում դատված չէ, բնութագրվում է դրական, ունի առողջական խնդիրներ:
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, մասնավորապես, որ վերջինս կատարել է մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների ու ազատությունների դեմ ուղղված հանցագործություն, սակայն միևնույն ժամանակ հաշվի է առնում նաև Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի դրական բնութագիրը, առողջական վիճակը և գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի սանկցիայով նախատեսված երկու տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի դրական բնութագիրը, առողջական վիճակը, նախկինում դատված չլինելը, ինչպես նաև տուժողների կողմից բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չլինելու հանգամանքը, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներից մեկը` սոցիալական արդարության սկզբունքն իրացված է: Վերոնշյալ հանգամանքներից ելնելով դատարանը գտնում է, որ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի անձի և նրա կողմից կատարած հանցագործության հանրորեն վտանգավորության աստիճանը նվազել է և հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակվող ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, և հնարավոր է համարում ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կանոններով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն, եթե դատարանը ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007թ. հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2008թ. փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Քննարկելով ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև հարուցված քաղաքացիական հայցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել:
Դատարանն աձանագրում է, որ ամբաստանյալ Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի գույքի վրա կալանք չի դրվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով դատական ծախսեր չկան:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև իրեղեն ապացույցների հարցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ չկան:
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը


Վ Ճ Ռ Ե Ց

Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 149-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել` ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կանոնների համաձայն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Սիրուշ Գարուշի Հովհաննիսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ