N - ԵԱՔԴ/0004/01/16

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

»30« նոյեմբերի 2018թ. ք.Երևան

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ
ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ՝ Լ.ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ՝
ՄԵՂԱԴՐՈՂ Վ.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ Հ.ԲԱԲԱՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ Օ.ՄԱՐԿԱՐՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿ. Տ.ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի` ծնված 10.02.1968թվականին, քաղաք Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղա-
քացի, ամուսնացած, բարձրագույն կրթությամբ, ֆիզիկապես առողջ, աշխատում է »Էկոպանելշին« և »Ռաֆ-Դավ« ՍՊԸ-ում որպես տնօրեն, նախկինում չդատված, հաշվառված է քաղաք Երևան, Ավան, 4-րդ փողոց, 3-րդ նրբանցք, 30տուն հասցեում, անազատության մեջ է գտնվում 07.02.2015թվականից, 09.02.2015թվականին որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Մեղադրվում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325հոդվածի 1-ին մասով, 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով, 34-104հոդվածի 1-ին մասով:
Դատաքննությամբ և գործի տվյալներով դատարանը

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործով ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը մեղադրվում է այն բանում, որ նա 2013թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին միասնական հանցավոր մտադրությամբ միավորված Գարիկ Իսրայելյանի և Միքայել Ալկամյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով՝ խարդախությամբ հափշտակել է նրանց պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով՝ ընդհանուր 31.600.000ՀՀ դրամ գումար, բացի այդ 2013թվականի օգոստոս-սեպտեմբեր ամիսներին Ռուբիկ Շահինյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով` խարդախությամբ հափշտակել է նրան պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով` 7.770.000ՀՀ դրամ գումար:
Այսպես` Մհեր Պետրոսյանը խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, օգտվելով իր և Գարիկ Իսրայելյանի վաղեմի մտերմությունից առաջացած վստահելի հարաբերություններից, իր կողմից Երևան քաղաքի Նոր-Նորք վարչական շրջանի տարածքում գտնվող »Սիրող սրտեր« կոչվող թաղամասին սահմանակից հողատարածքում »Ընդտանիք« ՇՍԿ-ի միջոցով առանձնատուն կառուցելու պատրվակով, չարաշահելով Գ.Իսրայելյանի և Մ.Ալկամյանի վստահությունը, խաբեությամբ կազմել է 2013թվականի հուլիսի 21-ով թվագրված համասեփականատերեր Շուշանիկ Տոնոյանի, Գարիկ և Ստեփան Սարգսյանների կողմից հողամասի նախնական առքուվաճառքի պայմանագրեր՝ իբրև նրանք իրենց համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող Կոտայքի մարզի Ջրվեժ համայնքում գտնվող 1.233քմ գյուղատնտեսական նշանակության հողամասից 600քմ տարածքը վաճառել են Գարիկ Իսրայելյանին, իսկ 600քմ տարածքը վաճառել են Միքայել Ալկամյանին, որից հետո էլ վերջիններից՝ իբրև հողամասի արժեք, ստացել և հափշտակել է նրանց պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով ընդհանուր 31.600.000ՀՀ դրամ գումար:
Վերը նշված արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Մհեր Պետրոսյանը խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափերով գումար հափշտակելու դիտավորությամբ, իբրև իր կողմից Երևան քաղաքի Քոչինյան 19/8հասցեում գտնվող կաթսայատան տարածքում կառուցվող բազմաբնակարան շենքում 140քմ տարածքով բնակարան 25.900.000ՀՀ դրամով ձեռք բերելու պատրվակով, չարաշահելով Ռուբիկ Շահինյանի վստահությունը, կեղծել է համասեփականատերեր Լաուրա Հարությունյանի, Անդրանիկ, Շուշանիկ և Անահիտ Օհանյանների ստորագրությունները, կազմել է 2013թվականի օգոստոսի 05-ով թվագրված անշարժ գույքի նախնական առուվաճառքի պայմանագիր՝ իբրև նրանք իրենց համատեղ սեփականության իրավունքով պատկանող Երևան քաղաքի Քոչինյան 19/8հասցեում գտնվող հողամասը վաճառել են Ռուբիկ Շահինյանի որդուն` Նարեկ Շահինյանին, որից հետո էլ Ռուբիկ Շահինյանից՝ իբրև հողամասի արժեք, ստացել և հափշտակել է նրան պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով 7.770.000 ՀՀ դրամ գումար:
Վերը նշված արարքները կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, Մհեր Պետրոսյանը 2014թվականի փետրվարին քննությամբ չպարզված անձից ձեռք է բերել իրավունք վերապահող կեղծ փաստաթղթեր, այն է՝ »Հայբիզնեսբանկ« ՓԲԸ վարչության նախագահ Ա.Միքաելյանի անունից ՀՀ ԿԱ առընթեր ԱԳԿՊԿ համապատասխան տարածքային ստորաբաժանման ղեկավարին ուղղված 2014թվականի փետրվարի 12-ով թվագրված թիվ 1125-02, 2014թվականի փետրվարի 17-ով թվագրված թիվ 645-02 և 2014թվականի փետրվարի 20-ով թվագրված թիվ 678-02ակնհայտ կեղծ գրությունները, իբրև իր ղեկավարած »ՌաֆԴավ« ՍՊ ընկերության և »Հայբիզնեսբանկ« ՓԲԸ-ի միջև 09.11.2010թ. կնքված թիվ V10-0041վարկային գործառնությունների իրականացման գլխավոր պայմանագրի շրջանակներում ընկերության պարտավորությունների կատարման և ի ապահովումն ընկերության կողմից ստանձնած պարտավորությունների՝ գրավադրված Երևան քաղաքի Նոր-Նորք համայնքի 2-րդ միկրոշրջանի Մոլդովական 27-րդ շենքի 110-րդ, Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի Ղարիբջանյան 63-րդ և Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու 59/5 18-րդ հասցեների անշարժ գույքերը արգելանքից և գրավից հանելու վերաբերյալ, որոնք անձամբ օգտագործելով 2014թվականի փետրվարի 13-ին, 18-ին և 21-ին՝ ներկայացրել է դրանք ՀՀ ԿԱ առընթեր ԱԳԿՊԿ:
Վերը նշված արարքը կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, Մհեր Պետրոսյանը 2015թվականի հունվարին, քննությամբ չպարզված օրը, Երևան քաղաքի Ավան թաղամասի 4-րդ փողոցի 3-րդ նրբանցքի 30տան երկրորդ հարկում գտնվող ննջասենյակի չհրկիզվող պահարանից հափշտակել է հորը՝ Ռաֆիկ Գարեգինի Պետրոսյանին օրինական կարգով պատկանող հրազեն հանդիսացող »ԻԺ-71« մոդելի »Վար-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը և այն տևական ժամանակ ապօրինի պահել ու ապօրինի կրել:
Վերը նշված արարքները կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, Մհեր Պետրոսյանը 2015թվականի փետրվարի 06-ին ժամը 22.00-ի սահմաններում, Օսեբ Կարակինի Մարկարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակում »Բագրեշին« ՍՊ ընկերությունում իր և վերջինիս բաժնեմասի բախշման քննարկումների ընթացքում ծագած վիճաբանության ժամանակ, Օսեբ Մարկարյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, ապօրինաբար իր մոտ կրվող հրազեն հանդիսացող վերոհիշյալ »ԻԺ-71« մոդելի »Վար-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակով մեկ անգամ կրակել է նրա ուղղությամբ` պատճառելով ճակատաքունքաայտաակնակապճային շրջանում բազմաթիվ կետային բնույթի ներմղումներով և աջ աչքի ապիտակուցաթաղանթի արյունազեղմամբ զուգորդված՝ աջ քունքագագաթային շրջանի հրազենային, գնդակային, շոշափող վիրավորման ձևով մարմնական վնասվածք, սակայն գրասենյակում ներկա գտնվողներ Արման Համբարձումյանի, Պարույր Հակոբյանի և Արշակ Թովմասյանի կողմից վնասազերծվելու հետևանքով` իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել:
Վերը նշված արարքները կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասով:
Այսպիսով, վերը նշված հանցավոր արարքները կատարելու համար նախաքննական մարմինը Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով, 325հոդվածի 1-ին մասով, 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով, 34-104հոդվածի 1-ին մասով և 21.01.2016թվականին թիվ 69110014քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով, 325հոդվածի 1-ին մասով, 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով, 34-104հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, որին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0004/01/16 հերթական համարը և մակագրվել է դատավոր Մ.Մելքոնյանին:

Դատաքննություն.

Ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի միջնորդությամբ, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.09.2018թվականի որոշմամբ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով:
Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներ:
Դատաքննությունն ավարտելուց հետո, 01.08.2018թվականին մեղադրողը հրաժարվել է Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներից` Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի արարքում հանցակազմի բացակայության հիմնավորմամբ, պատճառաբանելով, որ ըստ էության դատաքննությունն ավարտվել է, դատաքննությամբ հարցաքննվեցին վկաներ, տուժողներ, հետազոտվեցին բազմաթիվ ապացույցներ: Շուրջ երկու տարի դատարանում, թե իր, թե պաշտպանների և, թե դատարանի կողմից ըստ էության կատարվեց ոչ թե դատաքննություն, այլ նախաքննություն, քանի որ բոլոր հանգամանքներն ավելի մանրամասն և մանրակրկիտ հետազոտվեցին: Դատաքննությամբ որպես մեղադրող եկավ այն համոզման, որ Մհեր Պետրոսյանին խարդախությունների մասով առաջադրված մեղադրանքներում բացակայում է հանցակազմը: Չի ներկայացնում այդ բոլոր ապացույցները, միայն կարճ երկու հանգամանք է ցանկանում նշել, որ Մհեր Պետրոսյանի ֆինանսական վիճակի, գործունեության և այդ գումարների ճակատագրի վերաբերյալ տուժողները տեղյակ են եղել և բացի դրանից, ամենակարևորը, մնացած բոլոր ապացույցների հետ համադրելով, կարևոր ապացույցը Մհեր Պետրոսյանի կողմից տուժողին տրված լիազորագիրն էր, որը ավելի հաստատում է, որ Մհեր Պետրոսյանը հափշտակություն կատարելու նախնական դիտավորություն չէր կարող ունենալ: Այսինքն, գտնում է, որ քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքներն ի հայտ են եկել դատաքննության ընթացքում, խարդախության մասով նրա արարքում բացակայում է սուբյեկտիվ կողմը, հետևաբար հանցակազմը, մասնավորապես Գարիկ Իսրայելյանի, Միքայել Ալկամյանի և Ռուբիկ Շահինյանի վստահությունը չարաշահելով խարդախությամբ նրանից գույք հափշտակելու մասով բացակայում է հանցակազմը, ուստի հրաժարվում է այդ մեղադրանքներից, բացի այդ էլ, դրա արդյունքում բացակայում է նաև Ռուբեն Շահինյանի դրվագով փաստաթղթերի կեղծումը, քանի որ ըստ էության կեղծիքը եղել է եղանակը, միջոցը հափշտակության, բացի այդ էլ դատարանում այդպես էլ վերջնականապես չհաստատվեց, թե ինչպես է այդ փաստաթուղթը կեղծվել, հետևաբար ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ երկու դրվագ և ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 325հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարքներով հրաժարվում է նրան առաջադրված մեղադրանքներից:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 23հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 35հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե` արարքի մեջ հանցակազմ չկա.
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 66հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Արդարացված է այն անձը, որի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել կամ քրեական գործով վարույթը կարճվել է սույն օրենսգրքի 35հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված որևէ հիմքով, կամ որի նկատմամբ կայացվել է արդարացման դատավճիռ:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 309հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 366հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ:
Մեղադրանքից հրաժարվելու դատախազի լիազորության բնութագրին, ինչպես նաև դրա իրավական հետևանքներին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է 31.05.2014թվականի թիվ ՏԴ2/0030/01/13 որոշմամբ, մասնավորապես արձանագրելով հետևյալ իրավական դիրքորոշումն այն մասին, որ. » (...) համապատասխան հիմքերի առկայության դեպքում (...) դատախազի` որպես պետության անունից քրեական հետապնդում իրականացնող անձի դիրքորոշումը պարտադիր է դատավարության մյուս սուբյեկտների, այդ թվում` դատարանի համար: Մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազի կամահայտնությունը հավասարազոր է մեղադրանքի (մեղավորության մասին վեճի) բացակայության, որպիսի պայմաններում քրեական դատավարությունը չի կարող շարունակվել, և դատարանը պարտավոր է ավարտել գործի վարույթն արդարացման հիմքով: (...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ինչպես մեղադրանքի, այնպես էլ դրա պաշտպանության ծավալների վերաբերյալ մեղադրողի` որպես պետության անունից քրեական հետապնդում իրականացնող անձի դիրքորոշումը պետաիշխանական ակտ է, որը պարտադիր է դատավարության մյուս սուբյեկտների համար: Այլ խոսքով` եթե դատարանում հետազոտված փաստական տվյալների գնահատման արդյունքում մեղադրողը հրաժարվում է մեղադրանքից, ապա դատական քննությունը չի կարող շարունակվել, և դատարանը պետք է ավարտի գործի վարույթն արդարացման հիմքով` անկախ նրանից, թե համաձայն է մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազի հայտարարության հիմքում ընկած դատողությունների հետ, կամ դրա դեմ առարկում են դատավարության այլ մասնակիցները, թե ոչ: (...) Այն դեպքում, երբ դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու մասին իր կամահայտնությունն արտահայտում է դատաքննությունն սկսելուց հետո, դատարանը պարտավոր է ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 366հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված կարգով տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:« /Կարեն Ստեփանյանի և Մկրտիչ Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 31.05.2014թվականի թիվ ՏԴ2/0030/01/13 որոշում/:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 31.10.2014թվականի թիվ ԼԴ/0178/01/12որոշմամբ, վերահաստատելով 31.05.2014թվականի թիվ ՏԴ2/0030/01/13որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` փաստել է, որ. »ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությունը պարտավորեցնում է քրեական գործով մեղադրանքը պաշտպանող դատախազին հրաժարվել մեղադրանքից, եթե դատական քննության ընթացքում հետազոտված փաստական տվյալների գնահատման արդյունքում պարզում է, որ բացակայում է հանցադեպը, հանցակազմը, կամ վնաս պատճառած արարքն օրենքով համարվում է իրավաչափ կամ կատարված հանցագործությանը մեղադրյալի մասնակցությունն ապացուցված չէ, և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները: Նշված հիմքերից ցանկացածով մեղադրանքից հրաժարվելու մասին դատախազի հայտարարությունը քրեական գործի վարույթը բացառող անվերապահ հանգամանք է և պետք է հանգեցնի քրեական հետապնդումն արդարացման հիմքով դադարեցնելու մասին որոշման կամ արդարացման դատավճռի կայացմանը` կախված այն հանգամանքից, թե դատական քննության հատկապես որ փուլում է մեղադրողը հրաժարվել մեղադրանքից: Այլ խոսքով` մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազի կամահայտնությունը քրեական վարույթի ընթացքը կանխորոշող հանգամանք է, որն առանց բացառությունների պետք է հանգեցնի արդարացման հիմքով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի կայացմանը` անկախ նրանից, հիմնավորված է այդ հայտարարությունը, կամ դրա հետ համաձայն են դատավարության սուբյեկտները, այդ թվում` դատարանը, թե` ոչ: Նշված դիրքորոշումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դատական քննությունը, լինելով քրեական դատավարության փուլային համակարգի վճռորոշ փուլ, միտված է մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների հետազոտման արդյունքում պատասխան տալ ամբաստանյալի մեղավորության կամ անմեղության հարցին: Այլ խոսքով` դատական քննության առարկան իրավական վեճն է պետության (տուժողի) և ամբաստանյալի միջև, որը պետք է լուծվի քրեական դատավարության մի շարք սկզբունքների, այդ թվում` մրցակցության սկզբունքի պահպանմամբ: Մրցակցային դատավարությունը նախևառաջ ենթադրում է, որ մեղադրանքի և պաշտպանության գործառույթները տարանջատված և սահմանազատված են գործի լուծման գործառույթից: Քրեական գործը պետք է լուծվի անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից, որը չի կարող հանդես գալ մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և պետք է արտահայտի միայն իրավունքի շահերը (...): ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով պետության քրեական քաղաքականությունն իրականացնող և դրա համար պատասխանատու պաշտոնատար անձը դատախազն է, որին վերապահված է դատարանում քրեական մեղադրանքը պաշտպանելու, փոփոխելու, ինչպես նաև` դրանից հրաժարվելու բացառիկ իրավասություն: Առաջին ատյանի դատարանում` դատական քննության ցանկացած փուլում (մինչև դատարանի խորհրդակցական սենյակ հեռանալը), դատախազը կարող է հրաժարվել մեղադրանքից, ինչն ըստ էության հավասարազոր է մեղադրանքի (մեղավորության մասին վեճի) բացակայության: Այդ պայմաններում դատական քննությունը շարունակելու, այդ թվում` մեղադրանքից հրաժարվելու վերաբերյալ դատախազի հայտարարության իրավաչափությունը պարզելու նպատակով դատավարական գործողություններ իրականացնելու դեպքում, դատարանը կստանձնի քրեական հետապնդումն իրականացնող մարմնի գործառույթ` դուրս գալով մրցակցային դատավարության սկզբունքի շրջանակներից:« /Արմեն Աբրահամյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 31.10.2014 թվականի թիվ ԼԴ/0178/01/12 որոշում/:
Վերոգրյալ իրավանորմերը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումները կիրառելով` Դատարանը հանգում է հետևության, որ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներով պետք է արդարացնել` ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունը` հանցակազմի բացակայության հիմքով:

Դատաքննություն.

Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով, 34-104հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներ:

Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր ճանաչեց մասնակի և նույնաբովանդակ ցուցմունքներ տվեց այն մասին, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով իրեն մեղավոր է ճանաչում: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով և 34-104հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքների վերաբերյալ հայտնեց, որ հորը պատկանող զենքը չի հափշտակել, այլ վերցրել է անվտանգության նկատառումներից ելնելով, այն կրել է և նորից վերադարձրել է իր տեղը, որի մասին հայրը չի իմացել, իսկ Օսեբ Մարկարյանին սպանելու նպատակ չի ունեցել: Հանդիսանում է »Ընդտանիք« շինարարական սպառողական կոոպերատիվի, »Ռաֆ-Դավ« ՍՊ ընկերության և »Էկոպանելշին« ՍՊ ընկերության հիմնադիրը և վերջին երկու ընկերությունների տնօրենը: »Ընդտանիք« կոոպերատիվը հիմնադրել է քաղաքացիների համար իրենց իսկ գումարներով բնակարան կառուցելու նպատակով: »Ռաֆ-Դավ« ՍՊ ընկերությունն ունի իր հաշվեկշռում մի քանի արտադրատարածքներ, որոնք տրվել են վարձով և ընկերության հիմնական շահույթը գոյացել է դրանից, բացի այդ ունեցել է »Էկոպանելների« արտադրատարածք, որտեղ որոշ ժամանակ գործել է պատուհանների և էկոպանելների արտադրություն: »Էկոպանելշին« ՍՊ ընկերությունը զբաղվել է տների և բնակարանների կապիտալ շինարարությամբ: »Ընդտանիք« ՇՍ կոոպերատիվը ստեղծման օրվանից հետո՝ 2011-2012թվականներին իրականացրել է Երևան քաղաքի Վիլնյուսի 13/6բազմաբնակարան շենքի շինարարությունը կոոպերատիվ հիմունքներով, բացի այդ նաև Ջրվեժի Մայակ թաղամասում »Սիրող սրտեր« կոչվող թաղամասի առանձնատների կառուցումը: 2012թվականի ձմռանը ձեռք է բերել Երևանի Բագրևանդ փողոցի 16հասցեում գտնվող կիսակառույցը՝ կոոպերատիվի սկզբունքով բազմաբնակարան շենք կառուցելու համար և ծրագրի իրականացման գործընթացում որպես գործընկեր ներգրավել է Օսեբ Մարկարյանին, ստեղծվել է »Բագրեշին« ՍՊ ընկերությունը և սկսել են բազմաբնակարան շենքի կառուցման աշխատանքները: 2014թվականին իր և Օսեբի միջև տարաձայնություններ են առաջացել՝ կապված իր կողմից նշված ծրագրում կատարած ներդրումների հետ: 06.02.2015թվականի, երբ մի քանի ժամ Օսեբ Մարկարյանի Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակում քննարկել են »Բագրեշին« ՍՊ ընկերության գործունեության հետ կապված իրենց միջև առկա գույքային խնդիրները, Օսեբը շարունակել է ստել: Նա ներկա գտնվողների՝ Պարույր Հակոբյանի, Արշակ Թովմասյանի, Արման Համբարձումյանի, Հովիկ Կարապետյանի, այդ թվում իր գործընկերուհի Աղավնի Ղազարյանի ներկայությամբ իրեն անպատվել է, ասելով, որ խարդախ է: Ինքը ստիպված կրկին փաստել է նրա կատարած մի քանի ստերը և զրպարտանքներն ու փորձել մթնոլորտը չսրել, սակայն Աղավնի Ղազարյանի և Օսեբի փեսա Հովիկի՝ նրան ուղղված մեղադրանքներից հետո Օսեբն իր վրա հարձակվելով սկսել է հագուստներից քաշքշել ու անպատվել: Մասնակիցները նրան մի կերպ են պահել, սակայն նա նրանց չի ենթարկվել և անընդհատ դեպի իրեն է եկել, իրեն նույնպես հետ են քաշել դեպի դուռը: Այդ ժամանակ ցանկացել է դուրս գալ, բայց մի պահ հիշել է, որ իր մոտ ատրճանակ կա: Քանի որ Օսեբի նման վարքն իր նկատմամբ շարունակվել է, ցանկացել է սաստել նրան և որոշել է ատրճանակով վախեցնել, որ նա լռի և իր գործընկերոջ, այն էլ կնոջ մոտ, իրեն չանպատվի: Ատրճանակը հանել է գոտկատեղից ու Օսեբի վրա բղավելով ու ցանկանալով նրան սթափեցնել, վախեցնելու նպատակով ատրճանակի կոթի մակերեսով հարվածել է սենյակի մետաղյա դռան շրջանակին, ցանկացել է ապակին փշրվի, որ Օսեբը զգաստանա, սակայն դա տեղի չի ունեցել, որից հետո ատրճանակը ձեռքին ասել է նմանատիպ ինչ-որ արտահայտություն` »Հերիք եղավ զզվեցրեցիր, կյանքս կերար, քեզ չափի մեջ պահի« և այլն: Այդ պահին ներկաներին հավանաբար թվացել է, թե ինքը կարող է կրակել և տարբեր կողմերից մի քանի հոգի հարձակվել են իր վրա, սկսել ճնշել աջ ձեռքի վրա, ծալել ձեռքը, դաստակը ոլորել և այդ ընթացքում անսպասելի կրակոց է լսվել: Կրակոցն իր համար անսպասելի է եղել, քանի որ ինքը զենքը գոտկատեղից հանելուց հետո այն չի լիցքավորել, մարտական դիրքի չի բերել և չէր էլ կարող ենթադրել, որ այն կարող է կրակել: Այդ կրակոցից վախեցել է և զենքը ձեռքից բաց թողել, չի հիշում, թե ով է այն վերցրել, քանի որ շատ զայրացած է եղել և Օսեբի ուղղությամբ շպրտել է նաև արձանիկի պես ինչ-որ մի բան, սակայն լավ չի հիշում, թե ինչ: Եթե նպատակ ունենար կրակել Օսեբի վրա և ցանկանար դա անել, ապա ատրճանակը հանելուց հետո իրեն ոչինչ չի խանգարել: Երբ հանել է ատրճանակը, ունեցել է բավարար ժամանակ և ցանկության դեպքում կարող էր կրակ արձակել, առավել ևս, ինչպես հետո պարզվել է, ատրճանակը մարտական դիրքի է բերված եղել և կրակելու համար իրեն ընդամենը 1-2վայրկյանն էլ է բավարար եղել, սակայն զենքը ցույց տալու, թափահարելու և վախեցնելու նպատակ է ունեցել և համոզված է եղել, որ այն չի կրակելու: Կրակոցն արձակվել է իր կամքից անկախ, իրեն մի քանի հոգով բռնելու և ձեռքը ծալելու արդյունքում: Բացի այդ, եթե կրակելու նպատակ ունենար, ապա կարող էր նաև ձեռքը բռնելուց հետո սեղմել ձգանը, սակայն չի արել դա, որովհետև կրակոցի արձակվելը իր համար անակնկալ է եղել: Համոզված է եղել, որ զենքը լիցքավորված, մարտական դիրքի բերված չի եղել: Դա է պատճառը, որ զենքը հանելուց հետո, ոչ թե կրակել է, այլ զենքը ձեռքին խոսել, հարվածել դռան շրջանակին, պահանջել, որ իրեն հանգիստ թողնի: Եթե ցանկանար կրակել, ապա այդ գործողությունների և խոսքերի փոխարեն կարող էր զենքը բերել մարտական դիրքի և կրակել, սակայն զենքն օգտագործել է որպես վախեցնելու գործիք: Զենքը՝ »ԻԺ-71« մոդելի »ՎԱՐ-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը պատկանում է հորը՝ Ռաֆիկ Պետրոսյանին, այն առանց նրա գիտության վերցրել է իրենց տան ծնողների ննջասենյակում գտնվող մետաղյա պահարանից, գտնելով մետաղյա պահարանի բանալին ննջասենյակի պահարանում կախված հոր պիջակի գրպանից: Զենքն իր մոտ է եղել, քանի որ հաճախակի բավական խոշոր գումարների փոխանակում է կատարել տարադրամի կետերում և այն իր մոտ պահել է անվտանգության համար: Վերջին անգամ այն վերցրել է 06.02.2015թվականին տեղի ունեցած դեպքից մոտ 10-15օր առաջ: Իր կողմից պահարանից զենքը վերցնելու վերաբերյալ տան անդամներից որևէ մեկը տեղեկացված չի եղել: Ատրճանակն ինքը չի հափշտակել, այն անհրաժեշտության դեպքում անվտանգության նկատառումներից ելնելով կրել է, որից հետո վերադարձրել և դրել է նույն տեղում /հատոր 6 գ.թ.123, 201, 212-214, 219, հատոր 7 գ.թ. 23, 154-158, հատոր 10 գ.թ. 75, հատոր 11 գ.թ. 7, հատոր 14 գ.թ. 47-48, հատոր 15 գ.թ. 59-60, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի պատճառաբանությունները մտացածին են և անհիմն, քրեական պատասխանատվությունից և պատժից ազատվելու նպատակ են հետապնդում, նրա կատարած արարքները բացի նրա մասնակի խոստովանական ցուցմունքներից, հիմնավորվել է քրեական գործով ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով:
Գործով տուժող Օսեբ Մարկարյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ 2005թվականին տեղափոխվել է Հայաստանի Հանրապետություն, Պռոշյան 2/1հասցեում գնել է հողատարածք և սկսել բնակելի շենքի կառուցապատման աշխատանքներ իրականացնել: 2006թվականին ընդհանուր ծանոթի միջոցով ծանոթացել է Ծովինար Պետրոսյանի և վերջինիս ամուսնու՝ Արման Համբարձումյանի հետ, իրենց ընտանիքների միջև բարեկամություն է հաստատվել՝ 2006թվականին դարձել է Ծովինար Պետրոսյանի երեխաների կնքահայրը: Այդպես ծանոթացել և մտերմություն է արել նաև Ծովինարի ընտանիքի մյուս անդամների՝ Մհեր, Դավիթ. Տիգրան և Ռաֆիկ Պետրոսյանների հետ: 2010թվականին ավարտել է շենքի շինարարական աշխատանքները և ողջ ընտանիքով՝ երեխաների, թոռների հետ բնակություն է հաստատել Պռոշյան 2/1շենքում: 2012թվականին Մհեր Պետրոսյանն ուներ ֆինանսական լուրջ խնդիրներ և աջակցել է Մհերին, մարել վերջինիս պարտքերը: Սկսել են միասին բիզնես ծրագիր իրականացնել՝ Բագրևանդ թաղամասում բնակելի շենք էին կառուցում: Շենքի շինարարության ընթացքում իրենց միջև ծագել են ֆինանսական անախորժություններ: Բազմիցս փորձել է հաշտության եզրեր գտնել Մհեր Պետրոսյանի հետ, ֆինանսական հարցերը կարգավորելու շուրջ վերջինիս հետ գալ ընղհանուր հայտարարի՝ զուտ նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ հանդիսանում է Մհերի քրոջ երեխաների կնքահայրը: Այդպես, վերջին ժամանակահատվածում ինքը, Մհերը և իրենց մտերիմ անձինք շաբաթական մեկ անգամ հանդիպում էին, փորձում էին լուծել իրենց միջև առկա գույքային վեճը: Վերջին անգամ պայմանավորվել են հանդիպել 2015թվականի փետրվարի 6-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում, իր Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի ստորգետնյա հարկում գտնվող գրասենյակում: Այդպես, 2015թվականի փետրվարի 6-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում, համաձայն պայմանավորվածության՝ ինքը, Մհեր Պետրոսյանը, վերջինիս փեսան՝ Արման Համբարձումյանը, դստեր ամուսինը՝ Հովիկ Կարապետյանը, իր իրավաբանը՝ Արշակը, տնտեսագետ՝ Պարույր Հակոբյանը և Մհեր Պետրոսյանի հետ եկած Աղավնի Ղազարյանը հանդիպել են Պռոշյան 2/1շենքի ստորգետնյա հարկում գտնվող գրասենյակում՝ քննարկելու իրենց հաշտության հարցը: Մհեր Պետրոսյանին առաջարկել է մի շարք օգտակար պայմաններ, փորձել լուծում տալ հարցին: Մհեր Պետրոսյանը չի ցանկացել լսել իրեն, բորբոքվել է, սկսել գոռգոռալ, նվաստացնել արժանապատվությունը, ասելով, որ կողոպտիչ է, գող, սնանկացրել է իրեն: Այդ ժամանակ Մհերին սթափեցնելու նպատակով վեր է կացել իր տեղից, մոտեցել նրան, ձեռքերով բռնել նրա օձիքից և թափահարել: Իրենց միջև քաշքշուկ է եղել, սակայն ներկաների միջամտությամբ բաժանվել են: Դրանից հետո Մհերը բացել է սենյակի դուռը, դուրս եկել սենյակից, փորք-ինչ առաջացել է, որից հետո աջ գոտկատեղից հանել է սև գույնի ատրճանակը և ուղղելով դեպի իրեն, քայլել է իր ուղղությամբ: Այդ ամենը տևեց մի քանի վայրկյան: Այդ ժամանակ սենյակում գտնվող անձինք անմիջապես մոտեցել են Մհերին, փորձել են Մհերի ձեռքից խլել ատրճանակը, սակայն այդ ընթացքում, շուրջ 1.5մետր տարածությունից Մհերը կրակել է: Չի կարող ստույգ նշել, թե Մհերը կրակել է մինչև իրեն բռնելը, թե բռնելուց հետո, քանզի ամեն ինչ շատ արագ կատարվեց և ներկայումս չի կարողանում մտաբերել: Զգացել է, որ գլուխը վնասվել է, քանզի դեմքն արյունոտվել է: Դրանից անմիջապես հետո Մհերի քրոջ ամուսինը՝ Արման Համբարձումյանը, մյուս ներկաների օգնությամբ Մհերի ձեռքից խլել է ատրճանակը: Մհերը չհանգստացավ, իր հասցեին հնչեցրեց սպառնալիքներ, ասելով, որ »լուծելու է իր հարցերը«, որից հետո կրկին մտավ սենյակ, դռան դիմաց դրված պահարանի վրայից վերցրեց ժամացույց արձանիկը, փորձեց դրանով հարվածել գլխին: Ինքն աջ ձեռքը մեկնել է դեպի արձանիկը, այն դիպավ ձեռքին, վնասեց այն, որից հետո արձանիկնն ընկավ հատակին և կոտրվեց: Դրանից հետո Մհերն իրեն անպատվելով դուրս է եկել գրասենյակից, ասելով, որ դուրս գա և դրսում է իր հարցերը լուծելու: Տեսնելով, որ Մհերը անցնում է թույլատրելիի սահմանը, անմիջապես իր /093/699-799 բջջային հեոախոսահամարով զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Վիճաբանությունն ընդհանուր տևել է շուրջ 10րոպե, որի ընթացքում Մհեր Պետրոսյանն իր հասցեին հայհոյանքներ չի տվել, այլ ուղակի սպառնացել է »լուծել իր հարցերը«: Սեղանից որևէ մեկը Մհեր Պետրոսյանին չի հարվածել, չի հայհոյել: Նախկին հանդիպումների ընթացքում Մհեր Պետրոսյանի մոտ երբեք ատրճանակ չի նկատել, նա նախկինում իրեն երբեք ատրճանակով չի սպառնացել, միայն բանավոր խոսքով բորբոքված ժամանակ ասել է, որ սպանելու է իրեն: Մհեր Պետրոսյանն իր հասցեին սպանության սպառնալիք հնչեցրել է դեպքից շուրջ 25օր առաջ՝ Արման Համբարձումյանի ներկայությամբ, վերջինիս Պռոշյան 2/1շենքում գտնվող բնակարանում տեղի ունեցած վիճաբանության ընթացքում: Բացի իրենց երեքից տանն էին գտնվում նաև Մհեր Պետրոսյանի ընտանիքի անդամները: Համոզված է, որ Մհեր Պետրոսյանն իր ուղղությամբ կրակոց արձակելով իրեն կյանքից զրկելու դիտավորություն է ունեցել և միայն երջանիկ պատահականությամբ է, որ գնդակը միայն քերել է մաշկը /հատոր 6 գ.թ. 113-116, հատոր 7 գ.թ. 84-87, հատոր 14 գ.թ. 2-3, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Արշակ Թովմասյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ 2014թվականին իրեն է դիմել »Բագրեշին« ՍՊ ընկերության տնօրեն Հովիկ Կարապետյանը՝ խնդրելով ներկայացնել իրենց շահերը Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատարանում քննվող Մհեր Պետրոսյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցով: Հ.Կարապետյանի աները՝ Օսեբ Մարկարյանը խնդրել է իրեն կազմել համաձայնության պայմանագիր Մհեր Պետրոսյանի հետ կնքելու համար: Քննարկվել են համաձայնության տարբերակները, արվել են առաջարկություններ դրա շուրջ ու պայմանավորվածության համաձայն՝ 06.02.2015թվականին ժամը 18-ին գնացել է Օսեբ Մարկարյանի մոտ՝ Պռոշյան 2/1շենք, որտեղ հանդիպել է նրան և Հովիկ Կարապետյանին, միասին գնացել են նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակ, որտեղ եղել է նաև դրա ղեկավար՝ Պարույր Հակոբյանը: Քիչ անց այնտեղ են եկել նաև Մհեր Պետրոսյանն ու Աղավնի Ղազարյանը: Սկսել են քննարկել համաձայնագրի կետերը, լսել են կողմերի առաջարկները, քննարկումն ընթացել է նորմալ, իսկ որոշ կետերի անհամաձայնության դեպքում նաև բարձր տոնայնությամբ է եղել խոսակցությունը, հիմնականում Մհերի կողմից: Քննարկումը տևել է մոտ չորս ժամ, որից հետո ինքն ու Պարույրն առաջարկել են համաձայնագրի լրացուցիչ կետերի մշակման համար հանդիպեն երկուշաբթի օրը, որպեսզի ինքն ու Պարույրն աշխատեն համաձայնագրի վերջնական տարբերակի վրա, սակայն Մհերը ինչ-որ բանից բորբոքված անընդհատ բարկացել է Օսեբի վրա, որ իբր վերջինս դիտավորյալ ձգձգում է փաստաթղթի կազմումը և առաջարկել է հենց այդ պահին կատարել լրամշակումներ, կազմել համաձայնագիր և ստորագրել: Իրենք փորձել են բացատրել, որ մի քանի րոպեում հնարավոր չէ կազմել իրավաբանական փաստաթուղթ և դրա վրա պետք է աշխատանք կատարվի, սակայն այդ ընթացքում Մհերն անընդհատ մեղադրել է Օսեբ Մարկարյանին, որ նա է մեղավոր այդ ամբողջ գործունեության և իր պրոբլեմների մեջ, նրան անվանում էր ստախոս և խարդախ, որին ի պատասխան Օսեբն ասել է, որ այդ ամենը, այս անհամաձայնությունը առաջացել է Մհերի անմտածված քայլերից և խարդախը նա է: Ինքն ու Պարույրն ամեն կերպ փորձել են խոսակցությունը հանդարտեցնել, բացատրելով, որ հավաքվել են փոխզիջման տարբերակներ գտնելու և իրավաբանական փաստաթուղթ ձևակերպելու համար և կարիք չկա անձնական վիրավորանքներ հնչեցնելու: Հիմնականում համաձայնագրի շուրջ եկել էին ընդհանուր հայտարարի և արդեն պատրաստվել էին ցրվելու, ինքն արդեն հավաքել էր փաստաթղթերը, դրել էր պայուսակի մեջ, հագել բաճկոնը և պատրաստվել էր դուրս գալ, սակայն այդ պահին Մհերը սկսել է ավելի բարձր տոնով Օսեբ Մարկարյանի դեմ մեղադրանքներ ներկայացնել, նրան կրկին ստախոս և խարդախ է անվանել: Իրենք ամեն կերպ փորձել են հանգստացնել Մհերին, ասել են, որ երկուշաբթի փաստաթուղթ կկազմեն և հաջորդ կամ մյուս օրը կներկայացնեն կողմերին՝ ստորագրելու համար: Դա եղել է մոտավոր ժամը 21.45-21.50-ն ընկած ժամանակահատվածում, սակայն Մհերն ավելի բարկանալով, անսպասելիորեն մոտեցել է սեղանի հարևանությամբ կանգնած Օսեբին և սկսել հրմշտել նրան: Ներկա գտնվողներն անմիջապես միջամտել են և փորձել հանգստացնել կողմերին: Բաժանելուց հետո Մհերը դուրս է եկել սենյակից և գնացել է հարևան սենյակ, ապա արագ վերադարձել է, գոտկատեղի հետևի մասից հանել է սև գույնի ատրճանակ և պահել Օսեբի ուղղությամբ, ասել է »արա զզվցրեցիր, կյանքս կերար« և մոտեցել է Օսեբին: Այդ պահին ինքը, Պարույրը, Արմանն անմիջապես փորձել են բռնել Մհերի ձեռքը, որով բռնել էր ատրճանակը: Հենց ձեռքը բռնելու պահին լսվել է կրակոց, որն արձակվել էր այդ ատրճանակից՝ Մհերի կողմից: Իրենք երեքով փորձել են նրա ձեռքն ուղղել ավելի վեր, որպեսզի խուսափեին հետագա կրակոցից: Այդ պահին չգիտի, թե իրենցից ով, կարողացել է զենքը վերցնել Մհերի ձեռքից և ինքը փորձել է Մհերին համոզել դուրս գալ սենյակից՝ հետագա կոնֆլիկտից խուսափելու համար: Ցանկանում է ավելացնել, որ Օսեբն այդ պահին կանգնած էր իրենցից մոտավոր 1-1.5մետր հեռավորության վրա, բոլորի ուշադրությունն ուղղված է եղել Մհերի վրա և փորձել են նրան սենյակից դուրս հանել: Կրակոցից մոտ 20-30վայրկյան անց Մհերն արդեն գտնվելով սենյակից դուրս, կրկին արագ մտել է սենյակ, վերցրել է ձախ կողմում դրված պահարանի վրա դրված կավե արձանիկ-ժամացույցը և նետել է Օսեբի ուղղությամբ և, քանի որ ինքը գտնվել է Օսեբին մեջքով կանգնած, չի նկատել արձանիկը կպել է Օսեբին, թե ոչ: Դրանից հետո արդեն բոլորը գտնվելով շոկային վիճակում, հորդորել են Մհերին հեռանալ օֆիսից, որից հետո Մհերն իր հետ եկած Աղավնիի հետ միասին հեռացել են: Մհերի հեռանալուց հետո տեսել է, որ Օսեբն ամբողջովին արյունոտ է, մասնավորապես արյուն է հոսել գլխի աջ մասից, ինչպես նաև արյունոտված են եղել ձեռքերը: Իրենք անմիջապես փորձել են օգնություն ցուցաբերել Օսեբին և որոշ ժամանակ անց Օսեբը սթափվելուց հետո զանգահարել է ոստիկանություն, ապա եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, կատարել են իրենց գործողությունները և իրենք նրանց հետ միասին գնացել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Երբ իրենք բռնել են Մհեր Պետրոսյանի ձեռքը, այդ պահին ատրճանակն ուղղված է եղել Օսեբի կողմ և նրա ձեռքը վերև բարձրացնելու ժամանակ էլ լսվել է կրակոցի ձայնը: Մհերը վերջում է խոսակցությունը անհասկանալի ձևով սկսել թեժացնել, ստեղծել է քաշքշուկ և իր համար անհասկանալի է և անակնկալ, թե Մհերն ինչու է զենք հանել, քանի որ դրան որևէ բան չէր նպաստել և իր կարծքով դա նրա բնավորության անհավասարակշռության արդյունքն է: Չի կարող ասել նա զենքը հանել է Օսեբին վախեցնելու, սպանելու, թե սեփական վարքագիծը դրսևորելու համար: Մեկ անգամ ևս նշում է, որ վիճաբանությունն այնքան էլ չէր խորացել, որ Մհերը դիմեր զենքի: Իր կարծքով եթե իրենք չբռնեին Մհերի ձեռքը, ապա վերջինս գտնվելով նման անհավասարակշիռ վիճակում, կարող էր և կրակել Օսեբ Մարկարյանի ուղղությամբ, սակայն չի կարող ասել նա ցանկացել է վնաս պատճառել կամ սպանել վերջինիս: Ողջ վիճաբանության ընթացքում դեմքով եղել է դեպի Մհերը և չի նկատել, թե Օսեբի գլխի վնասվածքը կրակոցից, թե ժամացույցը նետելուց է առաջացել: Չի հիշում վիճաբանության ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչել են, թե ոչ: Միջադեպն իր կարծիքով տևել է 2-3րոպե, որի ընթացքում ներկա են եղել ինքը, Պարույրը, Օսեբը, Հովիկը, Աղավնին և Մհերը: Սենյակում, որտեղ տեղի է ունեցել դեպքը, պարկուճ չի նկատել, միայն առաստաղին անցք է նկատել, որը ճշտելուց հետո իմացել է, որ նախկինում այն չի եղել, անցքը գետնից եղել է մոտ 2.5-3մետր բարձրության վրա: Վիճաբանության ընթացքում ինքը մարմնական վնասվածք չի ստացել /հատոր 6 գ.թ. 145-150, հատոր 7 գ.թ. 79-83, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Աղավնի Ղազարյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, ճանաչում է ամբաստանյալին, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: Այս պահին չի աշխատում, նախկինում աշխատել է որպես »Ընդտանիք« շինարարական կոոպերատիվի նախագահ: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ Մհեր Պետրոսյանին ճանաչում է 10տարուց ավելի ժամանակ: Մհերի և Օսեբ Մարկարյանի միջև, ով հանդիսանում էր Մհերի քրոջ երեխաների քավորը, համատեղ գործունեություն սկսվեց: Որոշ ժամանակ անց նրանց միջև տարաձայնություններ և վեճեր սկսվեցին կապված ընկերությունում ներդրված գումարների հետ: 2015թվականի հունվար ամսին Օսեբի և Մհերի միջև սկսվեց հաշտություն կնքելու համաձայնագրեր քննարկվել և այդ համաձայնագրերի նախնական օրինակները Մհերն ուղարկել է նաև իրեն, քանի որ կոոպերատիվը հանդիսանում էր կողմ այդ համաձայնագրում: Փետրվարի 5-ին Մհերը երեկոյան զանգահարել և ասել է, որ փետրվարի 6-ին երեկոյան գնա »Բագրեշին« ՍՊԸ-ի կնիքով, քանի որ այդ հաշտության համաձայնագիրը վերջնական էր, պետք է ստորագրվեր և կնիքվեր: Երբ ինքը գնացել է այնտեղ, Մհերն արդեն այնտեղ էր, ունեցել է բավականին բարձր տրամադրություն: Այնտեղ էին նաև Օսեբը, Հովիկը, Արմանը, իրավախորհրդատու Պարույրը, հաշվապահ Դավիթը և Արշակ անունով փաստաբանը, որին ինքը չի ճանաչում: Բարձր տրամադրությամբ, կատակներով, նստել են, ընթերցել են հաշտության համաձայնագիրը և խոսք է գնացել, որ տվյալ համաձայնագիրը արդեն պետք է համապատասխանեցված լիներ ՍՊԸ-ի տվյալ պահի հաշվապահական տվյալների հետ և Օսեբը հանձնարարել էր իրավախորհրդատու Պարույրին, որ նա այն կատարի, սակայն Պարույրը ասել է, որ իրեն ոչինչ չի հանձնարարվել և ինքը միայն առավոտյան է ծանոթացել այդ հաշտության համաձայնագրի հետ, որը ենթադրում է, որ ինքը որևէ խորհուրդ չի կարող տալ այդ համաձայնագրի հետ կապված: Դա որոշակիորեն նյարդայնացրել է Մհերին, քանի որ 10-15օր առաջ Օսեբն ասել էր, որ այդ համաձայնագրերը տալիս է հաշվապահին և իրավախորհրդատուին, որ կնքման օրն արդեն վերջնական համապատասխանեցված լինի հաշվապահական տվյալների հետ և ստացվում էր այնպես, որ Օսեբը խաբել էր, ինչի հետ կապված Պարույրի և Մհերի միջև որոշակի վիճաբանություն է տեղի ունեցել, հետո երկուսն էլ հանդարտվել են ու նորից սկսել են քննարկումը: Երբ Մհերն ասել է, որ »Բագրեշին« ՍՊԸ-ի տնօրենն անգործության է մատնված, Հովիկ Կարապետյանն այդ խոսքերից բորբոքվել է, ձեռքով շրջել է սեղանի վրա դրված բաժակները և ասել է՝ »եղբայր ինձանից ինչ ես ուզում, Օսեբն ինձ ինչ ասել է, էն էլ արել եմ, ձեզ հազար ասեցի ինձ հանեք տնօրենի պաշտոնից«, իսկ Մհերն ասել է, որ ինքը համաձայն է եղել, մի քանի անգամ էլ առաջարկել է, բայց Օսեբը դեմ է եղել և հիմա իր բողոքները պետք է ուղղի Օսեբին, այլ ոչ թե իրեն, ինչևէ Հովիկն էլ է հանդարտվել և նորից սկսել են քննարկումները: Երբ հասել են հաշտության այն կետերին, որտեղ ասվում էր, որ տվյալ հաշտության համաձայնագրի կնքումից հետո բոլոր քաղաքացիական և քրեական դատավարությունները պետք է կարճվեն, փաստաբան Արշակը հայտնել է, որ հաշտության պայմանագրի հիմքով հնարավոր է քաղաքացիական հայցերը կարճել, բայց քրեական գործերը կշարունակվեն ու այդ հանգամանքն էլ արդեն իրեն նյարդայնացրել է, ինքը սկսել է բարձրաձայնել, որ կոնկրետ Օսեբ Մարկարյանի սուտ մատնությունների հետևանքով ինքը անհարկի քաշքշուկի մեջ է ընկել, բացատրել է ներկաներին տեղի ունեցածը, ենթադրում է, որ բոլորն էլ հասկացել են և մտել իր դրության մեջ, իսկ Օսեբը սկսել է անմեղանալ և ասել, որ ինքը ոստիկանությունում ոչ մի անգամ իր անունը չի տվել: Ընդհանուր առմամբ խոսակցության ընթացքում վիճաբանություններ լինում էր, սակայն դա կռիվ անվանվել չի կարող և ակնհայտ էր, որ Օսեբենք փորձում էին այնպես անել, որ այդ օրը հաշտություն չկնքվեր: Օսեբը թղթապանակից մի նոր համաձայնագիր է հանել և ասել է, որ ցանկանում է այդ համաձայնագիրը քննարկեն, Մհերը համբերությամբ դա էլ է կարդացել և ասել է, որ էական տարբերություն չկա, գրեթե նույն պայմանագիրն է, պարզապես կետերն են փոփոխված, սկսել են հերթականությամբ կարդալ և համեմատել: Այդ ժամանակ փաստաբան Արշակը նույնպես դեմ է խոսացել այդ օրը հաշտություն կնքելուն և ստորագրելուն, ասելով, որ ինքը երկու օր առաջ է ծանոթացել այդ համաձայնագրի հետ և չի կարող որևէ խորհուրդ տալ, իսկ Մհերն առաջարկել է հաջորդ կամ մյուս օրը հանդիպեն և կնքեն հաշտության համաձայնագիր, բայց Արշակը անորոշ պատասխան է տվել, ասելով, որ ինքը քաղաքում չի լինելու և չգիտի, թե երբ է վերադառնալու, դրանից ակնհայտ է եղել, որ միտումնավոր այնպես են անում, որ այդ օրը կամ ընդհանրապես որևէ համաձայնագիր չկնքվի և չստորագրվի: Տեսնելով, որ Մհերը վճռական է տրամադրված, Պարույրն առաջարկել է, որ Օսեբի և Մհերի միջև »ցանկությունների հուշագիր« ստորագրվի, որից հետո կստորագրվեր նաև հաշտության համաձայնագիրը, որին Մհերը համաձայնվել է, սակայն Օսեբը կտրականապես մերժել է, ինչն արդեն նյարդայնացրել է Մհերին և ասել է, որ Օսեբը կրկին անգամ իր աղվեսական քայլերն է անում, որն Օսեբը լսելով տեղից վեր է թռել և հարձակվել է Մհերի վրա, կոստյումից բռնած քաշքշել է, Մհերը նրան հետ է հրել, սակայն նա երկորդ անգամ է հարձակվել, այդ ժամանակ ներկաները սկսել են իբրև բաժանել, բրդբրդել Մհերին: Դրանից հետո Մհերը մի պահ դուրս է եկել, ապա ներս եկել և դռների արանքում կանգնած նրա ձեռքին զենք է տեսել, այնտեղ կանգնած գոռացել է, որ »նորից պռավալա տալիս հերթական հաշտությունը, ինչես էս անգամ մտքիդ դրել«, նրան անվանել է խարդախ և խաբեբա, Օսեբն էլ մյուս կողմում կանգնած է գոռացել: Մի պահ այդ գոռոցների ժամանակ իրեն թվացել է, որ Մհերը հարվածում է դռան շրջանակին, որովհետև ապակիների աղմուկ է եկել, իսկ ներկաները գնացել և հարձակվել են Մհերի վրա, ամեն կողմից քաշքշել են և խփել, այնտեղ քաոս է եղել, ինքն գոռացել է, որ բաց թողնեն Մհերին ու այդ ընթացքում արդեն կրակոցի աղմուկն է լսել, գլուխն առել է ձեռքերի մեջ, հետո երբ բարձրացրել է, տեսել է, որ բոլորի ձեռքերը պարզած է դեպի զենքը և իր հիշելով Դավիթ Սարիբեկյանին է հաջողվել նրանց ձեռքից զենքը վերցնել: Հետո Մհերին հաջողվել է նրանց ձեռքերից ազատվել, շրջվել է, սեղանի վրա ժամացույց է եղել դրված, այն վերցրել է և շպրտել իր և Օսեբի կողմ, քանի որ ինքն ու Օսեբը եղել են իրար կողքի կանգնած: Հետո Օսեբին ասել է, որ միասին գնան ոստիկանություն և պատմեն, թե այնտեղ ինչ է կատարվել, սակայն նա հրաժարվել է, Մհերը դուրս է եկել, իսկ ինքն էլ դուրս է եկել նրա հետևից, ասելով, թե ինչ արեց, գժվել է, իսկ Մհերն ասել է. »ինչ արեցի, չտեսար հարձակվեցին կրակոց եղավ, լավա ոչ մեկին ոչ մի բան չեղավ«: Այդ ժամանակ Մհերն իրեն շատ վատ է զգացել, չի կարողացել նորմալ քայլել, խոսել է ցնորվածի նման, մոտեցել է տաքսիին և ինքը տեսնելով Մհերի վիճակը, նրան միայնակ չի թողել, իսկ տաքսու վարորդը տեսնելով Մհերի վիճակը և ձեռքերի արյունը, առաջարկել է հիվանդանոց հասցնել, սակայն Մհերը մերժել է և միասին գնացել են ոստիկանության բաժանմունք, այնտեղ օգնել է Մհերին, որ նա իջնի մեքենայից և իրենից բռնվելով մի կերպ մտել են ոստիկանություն: Երբ վեճը սկսվել է՝ քաշքշուկի ընթացքում, Մհեր Պետրոսյանի կողմից Օսեբ Մարկարյանի հասցեին որևէ սպառնալիք չի հնչել, այդ թվում նաև սպանության, նա միայն գոռացել է, որ խաբեբա է, խարդախ և նույն բառերն էլ Օսեբն է ասել Մհերի հասցեին, նման կարգի վիրավորանքներ են եղել: Մհերին զենքը ձեռքին տեսել է դռների արանքում կանգնած, զենքը եղել է նրա աջ ձեռքին, արմունկը ծալած, զենքն էլ գտնվել է գոտկատեղից մի քիչ ներքև և հենց այդ դիրքում է գոռացել, որը տևել է 10-15 վայրկյան: Այդ ընթացքում նրան բռնող, պահող, միջամտող չի եղել, նա եղել է ազատ կանգնած: Ներկաները հարձակվել են Մհերի վրա և բառի բուն իմաստով սկսել են նրան ծեծել, Մհերը գրեթե չէր երևում նրանց մեջ, քաոսային իրավիճակ է եղել, ով ինչ ասես չէր անում: Կրակոցը լսել է հարձակվելու և կռվի ընթացքում, հարձակվելուց հետո կրակոցի ձայնը լսել է մոտ 10վայրկյան անց: Այդ հարձակումից հետո զենքը եղել է վերև պահված, իսկ բոլորի ձեռքերը, այդ թվում նաև Մհերի ձեռքը, եղել է վերև պարզած ու հենց վերևից էլ քաշել են և տարել: Ինքն ամբողջությամբ տեսել է, թե ինչ է կատարվել, եղել է մի փոքր հեռու կանգնած: Այդ ընթացքում չի տեսել, որ Մհերը զենքն ուղղի դեպի Օսեբի կողմ, նման բան չի եղել: Հենց այդ պահը, որ կրակոցը եղել է և ինքը գլուխն առել է ձեռքերի մեջ, զենքը եղել է դեպի վերև պահված: Կրակոցից հետո Մհերը եղել է ծեծված, արյունոտված, շորերը ճղված, չէր կարողանում նորմալ խոսել և բառերն իրար կապել, միակ բանը, որ կցկտուր կարողանում էր ասել, դա այն էր, որ ասում էր. »էս ինչ եղավ, լավա ոչ մեկին բան չեղավ«: Տեսել է, որ Մհերը զանգել է, սակայն այդ պահին չի իմացել, որ ոստիկանություն է զանգահարել, ինքը չի հասկացել, թե նա ինչ է խոսում, քանի որ շատ կցկտուր է եղել, նույնիսկ տաքսու վարորդը տեսնելով նրա վիճակը, համոզել է, որ տանի հիվանդանոց, այլ ոչ թե ոստիկանություն: Վստահ չի կարող ասել, թե զենքն ով է վերցրել, սակայն դա կամ Արման Համբարձումյանն է եղել, կամ էլ Դավիթ Սարիբեկյանը: Երբևէ Մհեր Պետրոսյանի մոտ զենք չի տեսել: Գրասենյակ մուտք եղած մեծ գումարները, որոնք պետք է եղել փոխանցել, փոխանակել այլ տարադրամի, բանկ տանել, դրանք հիմնականում Մհերն է արել, իսկ եթե փոքր գումար է եղել, դա վարորդին են հանձնարարել: Իր կարծիքով Մհերը զենքով ներս է մտել, քանի որ ցանկացել է դրանով ինչ-որ ազդեցություն ունենալ, ներգործել կամ վախեցնել ներկաներին, որ հենց այդ օրը կնքվեր համաձայնագիրը: Մեկ անգամ է կրակոցի աղմուկ լսել, այն որևէ մեկին չի դիպել, դրանից հետո Մհերը ժամացույցն է շպրտել: Մհերն ինչ է խոսել, երբ զանգել է ոստիկանություն ամբողջը չի լսել, քանի որ չէր հասկացվում, չի լսել, որ նա ասի. »ցանկացել է ինչ-որ մեկին սատկացնել«: Մհերի վրա հարձակված անձանցից Արման Համբարձումյանը Մհերի փեսան է, իսկ Օսեբն էլ Արման Համբարձումյանի երեխաների քավորն է: Իր կարծիքով ներկա այդ վեց անձինք ովքեր հարձակվել են Մհերի վրա, նրանք Մհերին ծեծելու նպատակ չեն ունեցել, զենքը տեսնելուց հետո են նրանք հարձակվել, եթե նրանք տեսնեին, որ Մհերը կրակում է չէին հարձակվի նրա վրա, Օսեբի համար գնդակը իրենց վրա չէին վերցնի, չի եղել նման իրավիճակ, որ Մհերը ցանկանար կրակել և նրանք հարձակվել են կրակոցը կանխելու համար: Հարձակվելու ժամանակ Մհերին ծեծում էին, խեղդում էին, իսկ այդ ժամանակ զենքը եղել է վերև պահած, դա հաստատ է և նման բան հնարավոր է: Ինքը երբևէ Մհերի ձեռքին զենք չի տեսել, սակայն չգիտի նա զենք կրել է, թե ոչ /հատոր 6 գ.թ. 132-135, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Պարույր Հակոբյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին՝ գործնականի հետ կապված, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Զբաղվում է հաշվապահական ծառայություների մատուցմամբ: Իր գրասենյակը տեղակայված է Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ դեպքը տեղի է ունեցել 2015թվականի փետրվարի սկզբին՝ 5-ին կամ 6-ին, այդ օրն Օսեբ Մարկարյանը հանդիպում է խնդրել երեկոյան ժամը 6-ի սահմաններում, նախապես ասելով, որ իր կողմից ինքն է ներկա լինելու և փաստաբանը, ում անունը Արշակ է: Պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են ժամը 6-ին և դեռ քննարկումները չսկսված եկել են նաև Պետրոսյան Մհերը, Աղավնին և Արմանը, ներկա է եղել նաև Օսեբի փեսան՝ Հովիկ Կարապետյանը: Մհերենց գալն իր համար անակնկալ է եղել, քանի որ տեղյակ չի եղել, որ նրանք էլ են գալու: Քննարկումը եղել այն մասին, որ նրանք պետք է իրենց գործերով որոշակի համաձայնության գան, այդ համաձայնությունը փաստաթղթի վերածվի, որպեսզի ֆինանսական խնդրիները՝ կապված գործնականի հետ, լուծվեն: Քննարկումը թեժ է եղել, կետերով փորձել են համաձայնեցնել, որպեսզի պայմանագրի վերածեին, որը կունենար իրավական ուժ: Որոշ կետերի շուրջ փոխադարձ անհամաձայնություն է եղել, քննարկումը տևել է մոտ 4ժամ: Մհերը պնդել է, որ փաստաթուղթը կազմվի նույն օրը, սակայն ինքը հրաժարվել է այն նույն օրը կազմել, պատճառաբանելով, որ այն լուրջ փաստաթուղթ պետք է լինի և երեկոյան այդքան ուշ, կամ 10-15րոպեի ընթացքում չեն կարող աշխատել այդ փաստաթղթի վրա, ինչի հետ համաձայնել է նաև Արշակը, քանի որ իրավական հարցով նա պետք է ձևակերպումները տար, իսկ մնացած հաշվարկների մասը ինքը պետք է աներ: Մհերի պատճառաբանությունն այն է եղել, որ ինքը մի քանի անգամ փորձել է Օսեբի հետ գալ համաձայնության, սակայն նա հետո հրաժարվել է և Մհերն ասել է, որ եթե երկու օր էլ սպասեն Օսեբը կրկին կհրաժարվի համաձայնագրից: Ինքն ու իրավաբանն ասել էին, որ նման փաստաթուղթ չեն կարող միանգամից կազմել, ասել են, եթե ցանկանում են, կարող են իրենց ձեռագրով գրեն իրենց պայմանները, ստորագրեն, սակայն իրենք հետագայում խորհրդատվություն և մասնագիտական ուղղություն չեն կարող տալ: Նրանք վիճաբանել են, վիրավորել են միմյանց, սակայն առանց հայհոյանքների, հետո մի պահ բռնել են միմյանց օձիքներից, սակայն իրենք բաժանել են, ինքը Մհերին բրդելով դուրս է հանել իր սենյակից դեպի ընդհանուր աշխատասենյակ, մնացածը Օսեբին են բրդելով մի կողմ տարել, հետո շրջվել է, որ Օսեբին էլ հանգստացնի, որպեսզի միմյանց վրա կրկին չհարձակվեին, քանի որ Օսեբը կրկին ցանկացել է առաջ գալ, իրեն այդ պահին թվացել է, որ Մհերն էլ է առաջ գալիս, պտտվել է դեպի Մհերը, այդ պահին Մհերը հանել է ատրճանակը, ինքը փորձել է այն վերցնել, սակայն չի ստացվել, ատրճանակի ուղղությունը եղել է իր վրա, ինքը փորձել է խուսափել, իսկ Մհերն էլ ձեռքը փախցնելիս է եղել, ինքը թեքվել է աջ կողմ, որտեղ պահարան է եղել ցածրադիր, ոտքը դիպել է այդ պահարանին և ինքն ընկել է, այսինքն նստել է այդ պահարանի վրա: Այդ ժամանակ կրակոցի ձայն է լսվել և այդ պահին, երբ ինքը փորձել է մոտենալ խանգարել, բոլորն իր հետ առաջ են եկել: Երբ ընկել է՝ նստել է պահարանի վրա, այդ պահին Մհերին արդեն չի տեսել, կրակոցը լսվել է, վեր է կացել իր տեղից, Մհերն արդեն պատի տակ է եղել, նրան դռների արանքում է դիմավորել, այդ ժամանակ մեկը Մհերին հասած է եղել, մյուսը ոչ, խառը իրավիճակ է եղել: Պահի տակ հաջողվել է Մհերի ձեռքից վերցնել ատրճանակը, իր հիշելով Արմանն է այն վերցրել, դուրս են եկել: Սենյակում մնացել են ինքը, Մհերը և Օսեբը, որից հետո Մհերը ժամացույցը վերցրել է, ինքը կախվել է Մհերի կոստյումից, սակայն ճղվել է, նա պտտվել է և ժամացույցը շպրտել է: Հետո ինքը բոլորին դուրս է հրավիրել, Մհերը վերցրել է իր պորտֆելն ու գնացել է, նրանից հետո դուրս է եկել Օսեբը: Ինքը այդ պահին եղել է շոկային վիճակում և անհասկանալի կողքերն է նայել, ցանկացել է գնալ լվացվելու, ապա տեսել է, որ Օսեբը նույնպես լվացվում է և նկատել է, որ նա գլխի վրա վերք ունի, չի հասկացել, թե այդ վերքը որտեղից է և ինչի հետևանքով: Հետո զանգել են ոստիկանություն, եկել է ոստիկանությունը, կատարել են զննություն, իրենց տարել են հարցաքննության: Դեպքը տեղի է ունեցել իր աշխատավայրում՝ Պռոշյան 2/1հասցեում: Մինչ այդ Մհերի ձեռքին ատրճանակ չի տեսել, Մհերին ատրճանակը ձեռքին տեսել է իր աշխատասենյակի մուտքի դռների արանքում, հնարավոր է մի փոքր առաջ լիներ: Ատրճանակը հանելուց հետո չի հիշում նա այն լիցքավորել է, թե ոչ, այդ պահին խառնաշփոթ է եղել: Ատրճանակը հանելուց հետո, մինչ ուղղությամբ պահելը, չի նկատել, որ Մհերը ինչ-որ սթափեցնող գործողություններ կատարեր՝ ատրճանակի կոթով դռանը կամ սեղանին խփեր, սակայն այդ ամբողջ ընթացքում գոռգռում էր, բոլորն էին գոռում, այդ թվում նաև ինքը: Մինչ այդ պահը՝ քննարկումների ժամանակ, երբ փոխադարձ վիրավորանքներ են եղել, ինքը Մհերին սաստել է և ասել, որ ամեն դեպքում ինչ էլ լինի, Օսեբը տարիքով մարդ է և տարիքով անձի նման վերաբերմունք պետք չէ ցույց տալ: Չի նկատել, որ Մհերը ատրճանակով հարվածի իր աշխատասենյակի մուտքի դռանը, ատրճանակը հանելու պահին Մհերը եղել է իր տեսադաշտում, սակայն մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ նման գործողություն չի նկատել, որ նա ատրճանակով սեղանին կամ դռանը խփեր, չգիտի, որ աներ կնկատեր, թե ոչ, հնարավոր է աչքով ընկած լինի, սակայն այդ պահին կենտրոնացած չլիներ և դա չհիշեր: Մհերը եղել է մուտքի դռնից դեպի ներս կանգնած վիճակում: Ատրճանակը եղել է հորիզոնական դիրքով պահած՝ դեպի իրեն և ձեռքը վերև-ներքև է տարել, ինքը եղել է առջևում կանգնած և իր կարծիքով նա ատրճանակը փախցրել է իր վրայից: Այդ ընթացքում բոլորը, նաև ինքը գոռացել են, որպեսզի իրավիճակը հանդարտեցնեն, կոնկրետ հայհոյանքներ էլ են տվել, այնտեղ տարբեր արտահայտություններ են լսվել, ինքը կոնկրետ լսել է »գյուլել«, սակայն չի կարող պնդել, թե կոնկրետ ով է ասել: Հիմա ավելի սառը դատելով չի կարող կոնկրետ ասել, թե ով ինչ է ասել, ինքը կոնկրետ ասել է »գլուխներդ կջարդեմ, հելեք էստեղից ռադ եղեք«: Մհեր Պետրոսյանը ատրճանակը պահած ժամանակ չի կարող կոնկրետ ասել Օսեբ Մարկարյանի հասցեին սպառնալիք հնչեցրել է, թե ոչ, »գյուլելը« լսել է, չի կարող պնդել, որ այն Մհերն է ասել, թե ոչ: Կրակոցի պահը կոնկրետ չի տեսել, քանի որ ինքը եղել է Մհերին դիմահար և, երբ թեքվել է ոտքը դիպել է, ինքը ընկել է պահարանի վրա և հենց այդ ժամանակ էլ կրակոցը հնչել է և իրեն թվացել է, որ կրակոցը եղել է դռների արանքից, սակայն փորձաքննությունը կատարելու ժամանակ, որին ներկա է եղել նաև ինքը, պարզվել է, որ կրակոցը եղել է պատի տակից, այսինքն՝ դռների արանքից չի եղել, Մհերն արդեն պատի տակ է եղել և ենթադրում է, որ նրան այդ ժամանակ արդեն բրդել են պատի տակ: Կրակոցը լսել է, սակայն չի տեսել, նրա ձեռքին ատրճանակը տեսել է հորիզոնական դիրքով՝ իր վրայից փախցնելով, իսկ ինքն էլ փորձել է նշանակետից դուրս գալ և ընկել է պահարանի վրա, այնտեղից բարձրացել է և պատի տակ փորձել են Մհերի ձեռքից վերցնել ատրճանակը: Չի կարող ասել ներկաները կրակոցից հետո, թե առաջ են գնացել դեպի Մհերը, քանի որ ինքը ընկած է եղել պահարանի վրա և հենց այդ ժամանակ էլ լսվել է կրակոցը, որը ինքը չի տեսել: Հիշում է իր նախաքննական ցուցմունքները, իր կարծիքով էական տարբերություններ չպետք է լինեն: Նախաքննությամբ ընդհանուր առմամբ ցուցմունք է տվել երեք անգամ դեպքի օրը ցուցմունք է տվել և այդ օրը ցուցմունք տալուց եղել է կատարվածի տպավորության տակ, սակայն այսօր ավելի սառը դատողությամբ է ցուցմունք տալիս: Մհերի հետ առերեսման ժամանակ ևս ցուցմունք է տվել սառը դատողությամբ: Մինչև դեպքը, հանդիպումը ընթացել է նորմալ, գործնական, չհաշված այն մասը, որ կողմերը երկար ժամանակ է, որ միմյանց հետ անհաշտություն են ունեցել: Մհեր Պետրոսյանը, երբ զենքը ձեռքին ներս է մտել ինքը եղել է նշանակետում: Տեսնելով, որ նշանակետում ինքն է հայտնվում թեքվել է աջ, որ իրեն չխփի, ինչի հետևանքով էլ ընկել է պահարանի վրա: Այդ պահին սենյակում եղած մյուս անձինք բոլորը գոռգռում էին և իր հետ միասին նույնպես առաջանում էին դեպի Մհերի կողմ, սակայն իր ընկնելու պատճառով չի նկատել նրանց հասնելու պահը Մհերին, իսկ երբ ինքը արդեն վեր է կացել, Մհերը եղել է պատի տակ, չի տեսել, թե նա ինչպես է հասել այնտեղ, հնարավոր է հավասարակշռությունը կորցրել է, կամ գնացել է, կամ էլ հրել էին: Կրակոցի մեկ ձայն է լսել, քանի որ ի սկզբանե ատրճանակը նրա ձեռքին է եղել, պահարանից վեր է կացել, այդ ժամանակ Մհերը եղել է պատի տակ, պահարանի վրայով գնացել է Մհերի վրա, որպեսզի նրան պահեն, իսկ նրա ձեռքը եղել է վերևում պահած և Արմանը նրա ձեռքից խլել է զենքը: Չգիտի, թե ով էր բարձրացրել Մհերի ձեռքը, ինքը եղել է նրանից կախված, փորին էլ հարվածել է ձեռքով, որպեսզի կարողանային շուտ վերցնել, որից հետո էլ Արմանը կարողացել է վերցնել: Այդ ժամանակ չի տեսել, թե որտեղ է դիպել գնդակը, հետո ոստիկաններն են այն ցույց տվել և անցքը եղել է հատակից մոտ 2.5մետր բարձրության վրա: Երբ ատրճանակը վերցրեցին Մհերի ձեռքից և դուրս եկան, Մհերը ազատվեց և հենց այդ պահին պտտվել է, պահարանի վրայից միանգամից ժամացույցը վերցրել է, իսկ ինքն էլ այդ պահին կախվել է նրա կոստյումից: Այդ ժամանակ Մհերի վրա մարմնական վնասվածք կամ շորերի պատռված չի նկատել: Քննարկմանը Դավիթ Սարիբեկյանը չի մասնակցել, այլ ինչ-որ փաստաթղթեր են պետք եղել նա վերցրել է, բերել է, նա այդ գրասենյակի աշխատակից է, աշխատանք է եղել անելու և նա մնացել էր իր աշխատանքը վերջացնելու: Կրակոցի ժամանակ կամ դրանից հետո Դավիթին չի տեսել գրասենյակում: Նախաքննության ընթացքում իր հիշելով պահարանի վրա ընկնելու և այնտեղից վեր կենալու պահն ասել է, հնարավոր է չի ասել, եթե չի ասել, ուրեմն այդ պահին չի հիշել կամ չի մտածել, որ դա քննության համար նշանակություն ունի: Հիշում է Մհերի հետ առերես ինչ ցուցմունքներ է տվել: Քաշքշոցը սկսվել է նրանից, որ Մհերն ու Օսեբը սկսել են փոխադարձ միմյանց վիրավորել: Դավիթ Սարիբեկյանին կռվի ժամանակ այնտեղ չի տեսել: Իր աշխատավայրը գտնվում է Պռոշյան 2/1հասցեում, կիսանկուղային, մոտ 100քմ տարածքով, պահարանը, որի վրա ինքն ընկել է, գտնվում է մուտքի դռան կողքի պատի տակ, որը ապակեպատ է: Իր ընկնելու վերաբերյալ միշտ էլ հիշել է, հնարավոր է բոլորին չի հայտնել, դրան կարևորություն չի տվել: Վկայի նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ իր նախաքննական ցուցմունքներում կրակոցի պահի հստակություններ չի արել, այլ ուղղակի ասել է, որ կրակեց, այսինքն այն իմաստով, որ ատրճանակը Մհերի ձեռքին է եղել և նա էր հանել ատրճանակը, այլ մարդ չէր կարող այդ պահին կրակել, այս իմաստով է ինքը ասել, այլ ոչ, թե ասել է, որ ատրճանակը պահել է, նշանակետ բռնել և կրակել: Հայտնել է, որ Մհերն ատրճանակը հանել է, նշանակետում ինքն է եղել, որ նա իր վրա չի պահել այլ հետևի վրա է պահել, սակայն նաև նշել է, որ չգիտի նա ուզում էր Օսեբին կրակել, թե այլ մարդու վնաս տալ: Ինքը չի տեսել, թե Մհերն ինչպես է կրակում, այլ տեսել է, որ Մհերի ձեռքում է եղել ատրճանակը և այդ պահին այլ մարդ չէր կարող կրակել, իսկ որ նախկինում նշել է՝ »Մհերը կրակել է այն ուղղությամբ, որ ուղղությամբ պահել է«, այսինքն դա նշանակում է, որ նրանից առաջ: Եթե իմանար, որ իր կողմից պահարանի վրա ընկնելու պահը կարևոր նշանակություն ունի, դրա մասին կասեր նաև նախաքննության ընթացքում, իսկ դատարանում այդ մասին հայտնեց, քանի որ ավելի մանրամասն ներկայացրեց դեպքը: Կրակոցից առաջ նշանակետից թեքվել է, փորձել է ձեռքով խփել Մհերի ձեռքին, սակայն չի կպել, որովհետև ոտքը դիպել է պահարանին և ընկել է պահարանի վրա և հենց այդ պահին կամ մեկ կամ մի քանի վայրկյան անց կրակոցը եղել է: »Գյուլել« արտահայտություն եղել է, ի սկզբանե իրեն թվացել է, որ դա Մհերն է ասել, սակայն ներկայումս չի պնդում, որ դա Մհերն է ասել, բայց հաստատ լսել է: Չգիտի, թե Մհերն ում է ցանկացել վնասել, սակայն այդ ժամանակ Մհերն ու Օսեբն էին վիճաբանում: Մհերը ժամացույցը, որը դրված է եղել այն նույն պահարանի վրա, որի վրա ինքն ընկել էր, շպրտել է Օսեբի ուղղությամբ և արտահայտություններ է արել /դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Պարույր Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին /որոնք պնդել է նաև մեղադրյալ Մհեր Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքնության ընթացքում/, որ զբաղվում է հաշվապահական ծառայություների մատուցմամբ: Իր գրասենյակը տեղակայված է Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում: Օսեբ Մարկարյանին ճանաչում է 2007թվականից, նրա կողմից Պռոշյան 2/1շենքը կառուցելու ժամանակ վարել է այդ ընկերության հաշվապահությունը: Նույն կերպ վարել է »Բագրեշին« ՍՊ ընկերության հաշվապահությունը: Մհեր Պետրոսյանին ճանաչում է Օսեբ Մարկարյանի և Արման Համբարձումյանի միջոցով, կապված Բագրևանդ 16շենքի շինարարության նախագծի՝ իրականացման հետ: Նշված շենքի շինարարությունն իրականացրել է »Բագրեշին« ՍՊ ընկերությունը, որը գրանցված է եղել Օսեբ Մարկարյանի փեսայի՝ Հովիկ Կարապետյանի անվամբ, սակայն փաստացի դրա կառավարումն իրականացվել է Մ.Պետրոսյանի և Օ.Մարկարյանի կողմից: 2014թվականին Մհերի և Օսեբի միջև տարաձայնություններ են առաջացել նրանց ներդրումների հետ կապված և նրանք դիմել են իրեն տնտեսական ինչ-որ մեխանիզմ մշակելու համար, որպեսզի իրենց պայմանավորվածությունները վերածվի օրենքի շրջանակներում պայմանագրի: 06.02.2015թվականին ժամը 18-ի սահմաններում, գրասենյակում հանդիպել է Արշակին, Օսեբ Մարկարյանին և Հովիկ Կարապետյանին, նստել են իր աշխատասենյակում, շուրջ քսան րոպե անց, եկել են Մհեր Պետրոսյանը, Աղավնի Ղազարյանը և Արման Համբարձումյանը: Աղավնիին գիտի որպես ընկերության տնօրեն, իսկ Արմանը Մհերի փեսան էր և Օսեբի սանիկը: Նստել են սեղանի շուրջ, սեղանը դիմադիրով է եղել, դրա կենտրոնական հատվածում նստած է եղել ինքը, իր աջ կողմից նստած է եղել Հովսեփը, նույն ուղղությամբ նրա կողքին՝ Արմանը, իսկ սեղանի աջակողմյան եզրին նստած է եղել Մհերը, իրենից ձախ՝ դիմադիրի ձախակողմյան հատվածքում նստած է եղել Արշակը, դիմադիրի գլխին, իրեն դեմ դիմաց նստած է եղել Աղավնին, իսկ դիմադիրի աջ անկյունում, Աղավնիից ձախ, իրենցից աջ նստած է եղել Հովիկ Կարապետյանը: Բավականին երկար ժամանակ իրենք քննարկել են կնքվելիք համաձայնագրի պայմանները, որի շուրջ իրենց առաջարկություններն են ուեցել, թե Մհերը և, թե Հովսեփը /Օսեբը/, իսկ քննարկումների նպատակը ընդհանուր հայտարարի գալն է եղել, սակայն Հովսեփը և Մհերն այդ հայտարարին չեն եկել: Խնդիրը նրանում էր, որ Մհերը հենց այդ օրն էր ցանկանում համաձայնագիրը կնքել, իսկ Արշակն ու ինքը ասել են, որ դա մի քանի օր ժամանակ է պահանջում, իսկ Մհերը դրան դեմ է եղել և ասել է, որ մի քանի օր անց Հովսեփը նոր պատճառաբանություններ կբերի համաձայանագիրը ստորագրելու համար, ինչի արդյունքում Մհերը բորբոքվելով սկսել է վիրավորել Հովսեփին, որին Հովսեփը պատասխանել է: Դրանից հետո բոլորը հորդորում էին նրանց, որ իրենց պարկեշտ պահեն, մասնավորապես Մհերը, սակայն դրան հակառակ, նրանք ավելի են բորբոքվել և բռնել են միմյանց հագուստներից: Իրենք նրանց անմիջապես բաժանել են և ինքը Մհերին դուրս է հանել իր աշխատասենյակից՝ դեպի գրասենյակի աշխատանքային տարածք, իսկ այդ ժամանակ Մհերը շարունակել է վիրավորել Հովսեփին: Քանի որ ինքը Մհերի վրա էր սևեռել իր ուշադրությունը, չի լսել, թե Հովսեփն ինչ է ասել, բացի այդ, կրքերը հանդարտեցնելու նպատակով, բոլորն ինչ-որ բան էին ասում: Այդ պահին իր աշխատասենյակի մուտքի դռան մոտ կանգնած Մհերը իր տաբատի հետևի աջ մասից հանել է սև գույնի ատրճանակը, դիմելով Հովսեփին, տալով նրա անունը ասել է՝ »ես քեզ գյուլելու եմ« և նմանատիպ արտահայտություն անելով ատրճանակը ուղղել է դեպի առաջ, քանի որ իր հետևում էր Հովսեփը և մյուսները, բացի Աղավնիից, որը իր ձախ կողմի վրա էր: Մհերը կարծես զենքի փողն այնպես է ցանկացել պահել և նշան բռնել, որ իրեն չդիպչի, այլ իր հետնամասում կանգնած անձանց: Չի կարող ասել նա այդ պահին ցանկացել է իրենց վախեցնել, թե ինչ-որ մեկին, այդ թվում նաև Հովսեփի վրա կրակել: Նույն ժամանակ, թե ինքը և, թե մյուսները, վրա են հասել, որ սաստեն, սակայն չհասած Մհերին, մյուսներն էլ իր հետևում էին, երբ Մհերը կրակել է այն ուղղությամբ, որով զենքը պահել էր: Նշում է, որ ի սկզբանե հանել և պահել է իր առջև, ինքը դեպի ձախ է քաշվել: Կրակոցից, բոլորը, բացի Աղավնիից, ով աղաղակում էր, Մհերին հենել են դեպի պատը և բռնել են նրա ձեռքերը՝ դեպի վեր բարձրացնելով, այդ ժամանակ տղաներից ինչ-որ մեկին, հավանաբար Արմանին, հաջողվել է նրա ձեռքից վերցնել զենքը, դրանից հետո իրենք Մհերին բաց են թողել, որ նա հանգստանա: Սակայն հակառակն է ստացվել, Մհերը շարունակել է սպառնալ Հովսեփին և վիրավորել, պատին կից առկա պահարանի վրայից վերցրել է գիպսե ժամացույցը, արագ պտտվելով շարժվել է Հովսեփի ուղղությամբ, ինքն այդ նկատելով բռնել է նրա մեջքից, սակայն կորցրել է հավասարակշռությունը և ծնկել է, այդ ընթացքում պատռելով Մհերի բաճկոնը, որից կարողացել է բռնել, որը պատռվել է մեջքի մասում, սակայն Մհերը շարունակել է իր քայլերը դեպի Հովսեփը, սակայն չի տեսել, թե ինչ կատարվեց, միայն նկատել է, որ վերևից ներքև իջեցնելով ժամացույցը նետել է Հովսեփի գլխի ուղղությամբ, որն ընկել է հատակին ու ջարդվել, ինքը չի նկատել այն Հովսեփի գլխին կամ մարմնի այլ հատվածին կպել է, թե ոչ: Դրանից հետո ինչ-որ մեկը Մհերին հեռացրել է մի կողմ, ինքը վեր է կացել և գոռալով պահանջել, որ դադարեցնեն, իրենց իր աշխատասենյակում պարկեշտ պահեն, ապա Մհերին և մյուսներին ասել է, որ անմիջապես դուրս գան իր աշխատասենյակից, որից հետո Մհերն արագ վերցնելով իր պորտֆելը դուրս է եկել, նրա հետ դուրս է եկել նաև Աղավնին, իսկ Արմանը, Հովիկը և Արշակը Հովսեփի հետ միասին դուրս են եկել գրասենյակի միջանցք: Ինքը դուրս է եկել նրանց հետևից և տեսել է, որ միջանցքում Հովսեփը լվացարանի մոտ լվանում է գլխի վերքը, որը եղել է գլխի աջ հատվածում՝ քունքային շրջանում, այդ ժամանակ է նկատել վնասվածքը, մինչ այդ այն չէր տեսել, այնուհետև եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և շտապօգնությունը: Տեղի ունեցածը շատ արագ և հանկարծակի է եղել և դրա մանրամասները չի հասցրել նկատել և ավելի հստակ ոչինչ հայտնել չի կարող: Կոնկրետ, թե որ ժամին է Մհերը կրակել չի կարող ասել, իրենք երկար ժամանակ քննարկումներ են արել և ժամին ուշադրություն չի դարձրել: Մհերի կողմից կրակոցն արձակելուց հետո հանկարծակիի է եկել, բոլորն աղաղակել են և Հովսեփի ձայնը հստակ չի տարբերակել, որից կարող էր ենթադրել, որ նա վնասվածք է ստացել, նույնն էլ կարող է ասել ժամացույցով հարվածելու ժամանակվա մասին: Իր կարծիքով հենց կրակոցի պահին Մհերին որևէ մեկը չի դիպել, քանի որ նրան ամենամոտն ինքն է եղել կանգնած և մինչ կրակելը ինքը նրան չի դիպել, այլ քաշվել է դեպի աջ պատի կողմը: Հովսեփի գլխի վրա առկա վնասվածքը տեսել է միջանցքում, չի կարող պատասխանել այն կրակոցից է առաջացել, թե գիպսե ժամացույցով հարվածելուց, միջադեպի ժամանակ նրա կողմից որևէ մարմնաշարժություն չի նկատել, ցավի ձայնի տարբերակում չի արել, և չի նկատել թե ժամացույցը Հովսեփի որտեղին է դիպել: Արձակած գնդակը որքանով հասկացել է դիպել է գրասենյակի մուտքի զուգահեռաբար առկա առաստաղի տակ գտնվող օդափոխության համակարգի գիպսեկարդոնի երեսապատմանը: Գրասենյակի մուտքի մոտ առկա գրապահարանի ապակին կոտրվել է միջադեպի ժամանակ, երբ իրենք փորձել են սաստել Մհերին և նրա ձեռքից զենքը վերցնել: Խառնաշփոթի պատճառով հստակ չի նկատել, թե այն ում կողմից է կոտրվել: Մհերի կողմից արձակվել է մեկ կրակոց, սակայն Մհերը Հովսեփից բացի իր կարծիքով մեկ ուրիշին վնասելու նպատակ չի ունեցել, քանի որ իրեն ուղղված ատրճանակը նա անընդհատ փախցրել է իր վրայից: Տեղյակ չէ, թե Մհերը զենքին ինչքանով է տիրապետում, առհասարակ չի իմացել, որ նա զենք ունի իր մոտ և չի կարող ասել, թե որքան է եղել հավանականությունը իրենց դիպչելու: Մհեր Պետրոսյանի, Օսեբ Մարկարյանի, Աղավնի Ղազարյանի,Հովիկ Կարապետյանի, Արման Համբարձումյանի և Արշակի, ում ազգանունը չի հիշում, բոլորի հետ գտնվել է բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ, սակայն շփվել է միայն գործնական առումով: Դեպքի օրը տեղի ունեցած քննարկումներին իրենց ընկերության աշխատակից Դավիթ Սարիբեկյանը չի մասնակցել, նա ժամանակ առ ժամանակ սենյակ է մտել տարբեր հարցերով՝ կապված ընկերության աշխատանքների հետ, իսկ վիճաբանության և կրակոցի ժամանակ ինքը նրան սենյակում չի տեսել: Նշում է, որ մինչ վիճաբանությունն սկսելը, մի պահ սենյակից դուրս էր եկել, քանի որ իրավաբան Արշակը ցանկացել է գնալ, իսկ ինքն էլ նրան ասել է, որ սպասի այս հարցը վերջացնեն, հետո գնա: Այդ ժամանակ իրենք երեքով՝ ինքը, Դավիթը և Արշակը վերադարձել են սենյակ, իսկ Դավիթը պատրաստվել է գնալու, քանի որ վերարկուն հագին է եղել: Սենյակ մտնելուց մոտ 5-10րոպե անց նոր վիճաբանությունը սկսվել է /հատոր 6, գ.թ. 156-160, հատոր 7 գ.թ. 88-89, հատոր 8 գ.թ. 142-151, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Արման Համբարձումյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին և տուժողին, ամբաստանյալը հանդիսանում է իր նախկին կնոջ եղբայրը, իսկ տուժողը հանդիսանում է իր երեխաների քավորը, նրանց հետ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել է, որ Մհերն ու Օսեբը երկար ժամանակ էր չէին կարողանում ընդհանուր հայտարարի գալ, ինչի կապակցությամբ բազմիցս հավաքվել էին, սակայն ընդհանուր լուծում հնարավոր չի եղել գտնել: Այդ օրն էլ հավաքվել էին շատ մարդկանցով՝ փաստաբաններով և մյուսներով, խոսել են ընդհանուր ինչպես են անելու ամեն ինչը և կարծես եկել էին ընդհանուր հայտարարի և պետք է ստորագրեին, սակայն իրավաբան Պարույրն ասել է, որ այսօր դա հնարավոր չէ կազմել, կարող է մեկ շաբաթվա մեջ դա անել, իսկ Մհերն էլ առաջարկել է դրա մասով թուղթ կազմեն, որ պետք է անեն: Այդտեղից վիճաբանություն է սկսվել, որից արդեն վիրավորանքներ են հնչել մեկը մյուսի հանդեպ: Այդ ամենից արդեն բոլորն էին հոգնել, քանի որ ամիսներով այդ խոսակցություններն ընթանում էին: Մհերի կողմից Օ.Մարկարյանի հասցեին վիրավորանքներ են հնչել, ինչից ելնելով քաշքշուկ է առաջացել, իրենք բաժանել են նրանց, ասել են, որ ամոթ է նման բաներ անելը և Մհերին հրել են դեպի դռան կողմ: Երբ պտտվել է, որպեսզի կրկին նստի, տեսել է, որ Մհերը զենքը թափահարելով ներս է մտել և ասել. »դե զզվացրիր, կյանքներս կերար«, մի պահ չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում, հետո բնազդաբար առաջ է գնացել, այնտեղ են եղել նաև Պարույրը, Արշակը և այլն, հետո բոլորով հարձակվել են Մհերի վրա: Քանի որ ինքը բոյով է եղել բռնել է նրա ձեռքից, հետո միասին հրել են դեպի պատի կողմ, հետո Մհերի հետևից ինչ-որ մեկը քաշել է ու այդ պահին ինքը բռնել է նրա ձեռքից, տարել է վերև, նրան հրել են պատի կողմ և կրակոցը եղել է: Կրակոցից հետո, երբ կարողացել է նրա ձեռքից վերցնել ատրճանակը, այն տարել է պահելու, հետո, երբ արդեն իջել է Մհերն այնտեղ չի եղել: Խոսակցությունը տեղի է ունեցել 2015թվականի փետրվարի 06-ին, հաշվապահ Պարույրի սենյակում, այդ օրը հավաքվել էին ժամը 18.00-ի սահմաններում, սակայն կրակոցը եղել է մոտավոր ժամը 22.00-ի սահմաններում: Երբ քաշքշուկը տեղի է ունեցել և իրենք Մհերին հրել էին դեպի դռան կողմ, նա գրեթե դուրս էր եկել սենյակից, իսկ երբ ինքը արդեն պտտվել է, տեսել է, որ Մհերն արդեն զենքը աջ ձեռքին՝ արմունկը ծալած, զենքը թափահարելով առաջ էր գալիս և այդ պահին նրա արած արտահայտությունները ուղղված են եղել Օսեբին: Չի կարող ասել Մհերը զենքը կոնկրետ ում վրա էր պահել: Նրա ներս մտնելուց հետո, ձեռքն ուղղահայաց, ամբողջությամբ ուղիղ պարզած՝ փողը դեպի Օսեբ Մարկարյանը, չի տեսել, նրա ձեռքը միայն արմունկը ծալած վիճակում է տեսել: Նրա հետևից մարդ է հասել, որից հետո արդեն ինքն է գնացել, իր կարծիքով նրա հետևից Դավիթ Սարիբեկյանն է եղել, հաստատ չի կարող ասել, քանի որ չի տեսել, բայց հստակ հիշում է, որ նրա հետևից ինչ-որ մեկը եղել է, դա չի եղել Պարույր Հակոբյանը, Օսեբ Մարկարյանը, Արշակ Թովմասյանը և ոչ էլ Աղավնի Ղազարյանը, քանի որ իրենք բոլորով այլ կողմ են եղել: Մինչև Մհերի ներս մտնելը չի տեսել, որ Մհերը զենքով ինչ-որ տեղ խփի, սթափեցնելու նպատակով, իսկ եթե նման բան աներ հնարավոր է նկատեր՝ ձայնից, սակայն նման ձայն չի լսել, չի հիշում: Երբ Մհերը մտել է սենյակ, իրենք հարձակվել են նրա վրա և տարել են դեպի պատի կողմը, հետո ինքը Մհերի ձեռքը բռնել էր, վերև էր քաշում և հենց այդ պահին էլ կրակոցը եղել է, դրանից հետո է միայն իրեն հաջողվել վերցնել ատրճանակը, ապա այն տարել պահել է և վերադարձել: Դրանից հետո Մհերին այնտեղ չի տեսել: Օսեբի վրա արյուն է տեսել, հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ իրեն ասել են, որ ինչ-որ կռիվ է եղել և Մհերը Օսեբի վրա վազ է նետել: Իր կողմից Մհերի ձեռքը բռնելու և բարձրացնելու պահը մոտավոր 5-10վայրկյան տևած կլինի: Իր հիշելով Մհերը զենքը ձեռքին ուղղահայած պահած չի մտել, այլ արմունկը ծալած վիճակում և թափահարելով, չի կարող ասել սխալ է հիշում, թե ոչ: Առաջին անգամ քննիչի մոտ հարցաքննվել է հենց դեպքի օրը և իր հիշողությունն ավելի թարմ է եղել, սակայն սթրեսային վիճակում է եղել, մինչև հիմա էլ սթրեսային վիճակում է, ներկայումս սթրեսի տակ չի ցուցմունք տալիս: Կրակոցի ժամանակ ատրճանակը եղել է վերևում պահված, իր հասակից բարձր, իսկ այդ ժամանակ եղել է պատի տակ: Դեպքի վայրի զննությանը ներկա է եղել, չգիտի Օսեբ Մարկարյանի գլխի հատվածի վնասվածքը կրակոցից է առաջացել, թե ոչ, չի կարող ասել վազայից է ստացել, թե կրակոցից: Եթե հաստատված է, որ Օսեբ Մարկարյանի վնասվածքը կրակոցից է ստացել, ուրեմն այդպես է եղել, չի կարող ասել: Հնարավոր է, երբ ինքը Մհերի ձեռքը վերև է պահել՝ իր հասակից բարձր, կրակելու ժամանակ ատրճանակի փողը ներքև ուղղված լիներ, քանի որ շարժման մեջ են եղել: Այս պահին որևէ կաշկանդվածություն չունի ցուցմունք տալու հետ կապված, կոնկրետ այս դեպքի հետ կապված քննիչի մոտ երկու անգամ ցուցմունք է տվել, ցուցմունքները ոչ ամբողջությամբ է հիշում, այն ժամանակ սթրեսային իրավիճակ է եղել, չի հիշում այն ժամանակ ինչ է նշել, ներկայումս ինչ ասում է »էտա«: Հնարավոր է այն ժամանակ ցուցմունք տալուց սթրեսային իրավիճակում է եղել և ուրիշ բաներ է ասել, իսկ սթրեսը մինչև հիմա էլ իր մոտ կա, սակայն ներկայումս կոնկրետ ինչ-որ կա այն էլ ասում է: Ինքը չէր միայն Մհերին բռնել, իրենք 3-4հոգով Մհերի վրա էին, ինքը բռնած էր Մհերի ձեռքից և հենց այդ ժամանակ էլ եղել է կրակոցը, չի կարող ասել իր կողմից Մհերի ձեռքը բարձրացնելու պահին է հենց կրակոցը եղել, թե դրանից հետո, սակայն ինքը զգացել է այն, քանի որ ինքը ձեռքով բռնել էր նրա ձեռքից և ատրճանակից: Ծաղկամանը Օսեբ Մարկարյանի վրա շպրտելու ժամանակ ինքն այնտեղ չի եղել: Դեպքի օրը, վեճի ընթացքում Մհեր Պետրոսյանը Օսեբ Մարկարյանի հասցեին սպառնալիքներ, մասնավորապես սպանելու վերաբերյալ՝ չի հնչեցրել, ուղղակի ընդհանուր անպատիվ խոսակցություններ են եղել: Չի տեսել, թե Մհեր Պետրոսյանը ատրճանակը որտեղից է հանել կամ վերցրել, չի տեսել նաև, թե նա ինչպես է ատրճանակը լիցքավորում: Երբ Մհեր Պետրոսյանը ատրճանակը ձեռքին մտել է ներս, իրենից եղել է մոտ 2-3 մետր հեռավորության վրա և այդ տարածության վրա եթե նա ատրճանակը լիվքավորեր, ապա ինքն այն կլսեր: Իրենք ատրճանակը Մհերի ձեռքին տեսնելուց հետո »հասել են նրա վրա« և այդ պահին ով ինչ կարողացել արել է, այսինքն ուժ է գործադրվել, որպեսզի կանխեին Մհերի գործողությունները: Իրենք՝ Պարույրը, Արշակը և ինքը, Մհերին հրել են դեպի ձախ՝ ապակուց պատի կողմ, Աղավնին և Օսեբը չեն եկել առաջ, իսկ Հովիկն այդ ժամանակ դուրս եկած էր: Մհերը ատրճանակը ձեռքին ներս է մտել և ինչ-որ բաներ է ասել՝ »զզվացրեցիր, կյանքներս կերար, էլի պետք է հետաձգվի«, որը տևել է մոտ 2-3վայրկյան, այդ ընթացքում նա միայնակ է եղել և ցանկության դեպքում կարող էր կրակ արձակել, նրան խանգարող բան չի եղել: Իրենց հարձակումը Մհերի վրա կողքի նայողի աչքերով հնարավոր է որպես ծեծ թվար, քանի որ այդ պահին ով ինչ կարողացել է, արել է, իսկ իրենց նման գործողությունների նպատակը եղել է այն, որ կարողանային զենքը վերցնել, որպեսզի մարդ չտուժեր: Ինքը երկու ձեռքով բռնել էր Մհերի դաստակից: Մհեր Պետրոսյանի հետ ներկայումս ունի ֆինանսական որոշակի խնդիրներ և նրա հետ վատ հարաբերությունների մեջ է գտնվում, իսկ տուժող Օսեբ Մարկարյանի հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ, իր կողմից Մհերի հետ վատ, իսկ տուժողի հետ լավ հարաբերությունների մեջ գտնվելը չի ազդում ճշմարտացի ցուցմունք տալուն, որևէ կողմի նկատմամբ կողմնապահություն չունի և ճշմարտացի ցուցմունք է տալիս: Նախկինում չի իմացել դեպք, որ Մհեր Պետրոսյանը Օսեբ Մարկարյանին սպանելու վերաբերյալ սպառնալիքներ հնչեցնի, իսկ գույքային, գործնական վեճեր եղել են, սակայն դրանց շուրջ հավաքվել են, խոսել են և այդ վեճերը որևէ ձև, իր կարծիքով, չեն ազդել անձնական հարաբերությունների վրա: Մհեր Պետրոսյանին ճանաչում է 15-20տարի և այդ ընթացքում չի եղել այնպիսի դեպք, որ Մհերն իրեն ագրեսիվ պահի, նրա մոտ երբևէ զենք չի տեսել: Ինքը, Պարույր Հակոբյանը և Արշակ Թովմասյանը Մհերին պատի կողմ հրելուց հետո հավասարապես և պլանավորած չեն գործողություններ կատարել, չգիտի մնացածն ինչ են արել, իր մասով միայն կարող է ասել, որ ձեռքն է բռնել, իսկ Պարույրի մասով կարող է ասել, որ նա իրենց հետ նույն միջավայրում է եղել և հավասարապես մասնակցել է այդ գործողություններին, այդ ընթացքում չի տեսել, որ նա ընկնի ինչ-որ պահարանի վրա, համենայն դեպս ինքը այնտեղ ընկած մարդ չի տեսել: Դեպքից հետո Պարույրն իրեն չի ասել, որ ընկել է և որևէ բան չի տեսել: Չի բացառում այն հանգամանքը, որ հնարավոր էր իր ձեռքի միջամտությունից է կրակոցն արձակվել: Դեպքի օրը, մինչև քաշքշոցը, և Մհերի կողմից կրակոց արձակելը, Մհերը պահանջել է, որ ինչ-որ թուղթ ստորագրվի, որ եկել են ինչ-որ համաձայնության, որը հետագայում կօգտագործվեր: Այն պահին, որ Մհերը ատրճանակը ձեռքին մտել է սենյակ, իրենք այդ պահին անակնկալի են եկել: Վկայի նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, այն, որ նախաքննության ընթացքում նշել է, որ. »Մհերը զենքը ձեռքին մտել է աշխատասենյակ, այն պահել Օսեբի ուղղությամբ և ասել է »սպանեմ սրան պրծնեմ«, ապա կրակել է, սակայն բարեբախտաբար իրենք շեղել են և գնդակը չի կպել Օսեբին«, սրա վերաբերյալ ցանկանում է հայտնել, որ երեկոյան ուշ է ցուցմունք տվել, եղել է սթրեսի մեջ, բացի այդ »զենքը ուղղեց Օսեբի վրա« նկատի է ունեցել այն, որ վիճաբանողները Օսեբն ու Մհերն են եղել, ապա մտածել է, որ Մհերը նրա վրա էլ պետք է ուղղեր, այդ պահին ուրիշի վրա չէր ուղղի ատրճանակը, և որ »Մհերը ատրճանակը ձեռքին թափահարելով է եկել«, բացի այդքանից իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների մեջ տարբերություն չի տեսնում: Նախաքննությամբ Դավիթի մասին չի նշել, քանի որ ինքը, երբ ատճրանակը տարել է պահելու և հետո իջել է, Դավիթն այնտեղ չի եղել: Այն, որ նախաքննական ցուցմունքում նշված է, թե իբր իր միջնորդությամբ է գնացել ցուցմունք տալու, ապա հայտնում է, որ ինքը չի միջնորդել, կանչել են և ինքն էլ գնացել է: Նախաքննական առաջին ցուցմունքն էլ տալուց հիշել է, որ Դավիթն այնտեղ է եղել, ուղղակի նրա մասին չի նշել, որ այդ մարդուն »անկապ տեղը քաշ չտա, տանի-բերի«, բացի այդ ինքը, որ իջել է Դավիթն արդեն այնտեղ չի եղել: Նույն պատճռաբանությամբ Մհերի հետ առերեսման ժամանակ նույնպես չի ասել Դավիթի անունը: Երբ իրենք հարձակվել են Մհերի վրա ատրճանակը վերցնելու, այդ քաշքշոցին Հովիկը չի մասնակցել, չի կարող ասել ինչու է այդպես նշել: Իր դատաքննական ցուցմունքներն են ճիշտ: Իր տված նախաքննական ցուցմունքում »զենքը ուղղած« նկատի է ունեցել այն, որ Օսեբի հետ է վիճել, բնականաբար նրա վրա էր ուղղած լինելու, ինչպես կարող էր ուրշի վրա ուղղել: Չի տեսել, որ Մհերը զենքն ուղղի կոնկրետ ինչ-որ մեկի վրա: Ձեռքի վնասվածքը ստացել է զենքը խլելու ժամանակ: Դավիթ Սարիբեկյանն իրեն չի խնդրել, որ նախաքննական մարմնին իր անունը չտա, նրա հետ դրա կապակցությամբ որևէ պայմանավորվածություն չի եղել: Օսեբ Մարկարյանն իրեն չի վախեցրել, ինքը նրանից չի վախեցել և նրանից որևէ կաշկանդվածություն չի ունեցել՝ ցուցմունք տալու հետ կապված: Երբ Մհերը զենքը ձեռքին մտել է ներս Օսեբը նրան չի մոտեցել,Մհերը զենքը ձեռքին շրջանաձև պտույտներ անելով է մտել, հետո հավասարակշռությունը կորցրել է, երբ նրա հետևից կախվել են, նա ընկել է և այդ պահին իրենք մոտեցել են: Մհերին չէր մոտեցել նաև Հովիկը, նա այդ պահին դրսում է եղել: Մհերի ձեռքից ինքն է բռնած եղել, իսկ մնացածն ամենքը մի բան արել են: Կրակոցը եղել է այն ժամանակ, երբ ինքը բռնած է եղել նրա ձեռքը և քաշել է, սակայն ինքը չի կրակել, ուղղակի այդ պահին քաշքշուկ է եղել: Քանի որ իրավիճակը լարված է եղել, վեճ է եղել, այդ պատճառով է, որ Մհերը զենքը ձեռքին պտտեցնելով, առանց որևէ մեկի վրա նշանակետ բռնելու մտել է աշխատասենյակ իրենք բոլորով հարձակվել են նրա վրա և տապալել գետնին /դատական նիստի արձանարգրություն/:
Գործով վկա Արման Համբարձումյանը նախաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին /որոնք պնդել է նաև մեղադրյալ Մհեր Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքնության ընթացքում/, որ 2012թվականից սկսած կնոջ եղբայրը՝ Մհեր Պետրոսյանն իր երեխաների կնքահայր Օսեբ Մարկարյանի հետ բնակելի շենքի կառուցման բիզնես ծրագիր են իրականացրել՝ Բագրևանդ թաղամասում և 2014թվականից սկսած նշված ծրագրի հետ կապված վեճեր են առաջացել Մհերի հետ, քանի որ նա շինարարության հետ առնչություն չի ունեցել, սակայն ինչ-որ պահանջներ է ներկայացրել և դատարան է դիմել և շենքի վրա կալանք է դրված: Այդ վեճի հետ կապված դեռևս պայմանավորվել են հանդիպել շինարարական հաշվապահությունն իրականացնող գրասենյակում՝ Պռոշյան 2/1հասցեում, որի տնօրենը հանդիսանում է Պարույր Հակոբյանը: Պայմանավորվածության համաձայն 06.02.2015թվականի ժամը 18.30-ին հանդիպել են վերը նշված հասցեում, երբ ինքը գնացել է արդեն բոլորն այնտեղ են եղել, մասնավորապես՝ Հավսեփը, նրա փաստաբան Արշակը, Մհերը, Մհերին պատկանող ըկերության տնօրեն Աղավնի Ղազարյանը, Հովսեփի դստեր ամուսինը՝ Հովիկ Կարապետյանը և Պարույրը, ով նստած է եղել սեղանի գլխավերևում, նրա կողքին եղել է Հովսեփը, Մհերը, Հովիկը, Աղունը և փաստաբան Արշակը: Խոսակցությունը հիմնականում գնացել է այն մասին, որ հաշտության գնան, դատարանից պրծնեն, շենքը կալանքից հանեն, բացի այդ քրեական գործ կար քննվող ՀԿԳ վարչությունում, այդ ամենը վերջացնեն, որ կարողանան շենքի վաճառքով զբաղվել: Կոպիտ ասած Մհերը շենքից տարածք էր ուզել, որը նրան չէր հասնում, բացի այդ հենց Մհերի պահանջով հայցով էր կալանք դրվել և հենց դրանում էր կայանում վեճը: Անգամ այդ պայմաններում Հովսեփը համաձայն էր 200քմ տալ Մհերին, բայց շենքի վրա կալանք կար դրված և դա տվյալ պահին անհնար էր: Սկզբում խոսակցությունն ընթացել է նորմալ, գործնական միջավայրում, նույնիսկ պայմանավորվել են, որ երկուշաբթի հանդիպեն, հաշտության գան և քննչականից ու դատարանից ազատվեն, սակայն խոսակցությունը ձգձգվել է, Աղունը հուզված բողոքել է, որ հոգնել է քննչական գնալուց: Մհերը սկսել է խոսակցությունը որոշակի առումով անձնավորել Հովսեփի հետ, ասել է, թե ինչու այսպես ստացվեց, իբր Հովսեփը ստում է խոսակցության ընթացքում, որից Հովսեփը զայրացել է և ասել, որ ամեն ինչ սարքողը հենց Մհերն է և մի բան էլ նա է խոսում, այն էլ նման տոնով: Հովսեփի և Մհերի խոսակցությունը գնալով թեժացավ: Մի պահ Մհերը կանգնած էր խոսում և Հովսեփը հավաքելով նրա հագուստը, ասել է, որ հանգստանա և իր հիշելով Մհերն այդ ժամանակ հարվածել է Հովսեփի դեմքին, իրենք բոլորով առաջ են գնացել և անմիջապես բաժանել են նրանց: Մհերը գոռգոռալով դուրս է եկել սենյակից և վայրկյաններ անց կրկին մտել է սենյակ, ինքը այդ ժամանակ նրա ձեռքին ատրճանակ է տեսել: Այդ ժամանակ բոլորով կանգնած են եղել սենյակի միջնամասում, տեսնելով Մհերի ձեռքի ատրճանակը, լսելով նրա խոսքերը՝ »սպանեմ սրան, պրծնեմ«, անմիջապես փորձել են կանխել նրա գործողությունները: Իրենք բոլորով, բացի Աղունից և Հովսեփից, թռել են Մհերի առաջ, այդ ամենն այնքան արագ է ստացվել, որ բոլորը շփոթվել են: Մհերը զենքն ուղղել է Հովսեփի ուղղությամբ և կրակել է: Բարեբախտաբար իրենք Մհերի ձեռքը շեղել են և կրակոցը դիպել է պատի և առաստաղի հատվածին: Բոլորը շփոթված վիճակում են եղել, միայն փորձել են բռնել Մհերի ձեռքը, շեղել կրակոցը, կոնկրետ չի կարող ասել, թե ով է շեղել ձեռքը, քանի որ համ ինքը, համ փաստաբան Արշակը, Պարույրը, Հովիկը, բոլորով թափվել էին Մհերի վրա: Կրակոցից հետո ինքը մի կերպ Մհերի ձեռքից վերցրել է ատրճանակը և դուրս է եկել սենյակից, որպեսզի հեռացնի զենքն այնտեղից: Գրասենյակից դուրս գալուց հետո բարձրացել է տուն, զենքը դրել է իր ննջասենյակում՝ դարակի մեջ, ապա շտապել է գրասենյակ, երբ վերադարձել է այնտեղ Մհերն ու Աղունը արդեն հեռացել էին, տեսել է, որ Հովսեփի գլխից արյուն է հոսում, սկզբում մտածել է, որ դա կրակոցի հետևանքով է, սակայն հետագայում իմացել է, որ Մհերն ինչ-որ ծաղկամանով է նաև հարվածել: Ամեն դեպքում չգիտի, թե մարմնական վնասվածքն ինչի հետևանքով է ստացել: Նաև ցանկանում է ավելացնել, որ զենքը Մհերի ձեռքից վերցնելու ժամանակ, երբ թափվել էին Մհերի վրա, վնասել է ձախ ձեռքի բութ մատը: Դրանից հետո դիմել են ոստիկանություն: Սենյակը, որտեղ տեղի է ունեցել դեպքը, եղել է մոտ 5x6մ չափի, դռնից ներս դիմացի աջ անկյունում գտնվում էր Պարույրի աշխատասեղանը, որը թեքությամբ է դրված՝ դեպի դուռը, դրա դիմաց դրված է փոքր դիմադիր: Դռնից ձախ, պատի տակ, դարակներ են, այլ կահույք իր հիշելով չկա: Մհերի և Հովսեփի միջև քաշքշուկը տևել է 1րոպե, իսկ դրանից հետո, երբ Մհերը դուրս է եկել սենյակից, ապա վերադարձել է, դա մոտ 10վայրկյան է տևել, որից հետո ինչ-որ բաներ է ասել, կոնկրետ չի հիշում, սակայն Հովսեփին սպանելու վերաբերյալ բառեր է ասել, իր հիշելով ասել է. »սպանելու եմ սրան«, նման ինչ-որ բան: Խառնաշփոթ է եղել, չի կենտրոնացել բառերի վրա, այլ փորձել է հանդարտեցնել, Մհերին կանխել: Մհերի ձեռքից ատրճանակը վերցնելուց հետո ապահովության համար է այն տարել իր բնակարան, հետագայում այն հանձնել է ոստիկանության աշխատակիցներին, երբ ոստիկանները եկել են գրասենյակ և ասել է, որ այդ զենքով է կրակոցը եղել: Դեպքից 25 օր առաջ, իր տանը, Մհերը սպանության սպառնալիք է հնչեցրել Օսեբի հասեցին, որին ներկա են եղել Մհերի ծնողները: Վիճաբանության ժամանակ Մհերը և Օսեբը միմյանց հասցեին նմանատիպ հայտարարություններ են արել, անգամ ասել են գնան դուրս և »տղամարդավարի« խոսեն, սակայն նրանց հանդարտեցրել են, որից հետո հանգիստ զրուցել են /հատոր 6 գ.թ.151-155,հատոր 7 գ.թ. 64-65,71-75, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Դավիթ Սարիբեկյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2014թվականի սկզբներից աշխատում է »Բիլդ էյ սի սի« ՍՊԸ-ում որպես հաշվապահ: Ընկերության գրասենյակը գտնվում է Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում, այն բաղկացած է մեկ մեծ սենյակից, որի մեջ կա նաև առանձնացված սենյակ, որը տնօրեն Պարույր Հակոբյանի աշխատասենյակն է: 2015թվականի փետրվարի 06-ին երեկոյան, ժամը 18.30-ի սահմաններում գրասենյակ են եկել Օսեբ Մարկարյանը, նրա փեսան՝ Հովիկը, նրանց իրավաբանը, որի անունը չգիտի, Արմանը, ով իր իմանալով Օսեբի սանիկն է, բացի այդ եկել էր նաև Մհեր Պետրոսյանը, որին դեմքով գիտի, անձամբ շփում նրա հետ չունի, գիտի, որ նա Օսեբի գործընկերն է: Մհերի հետ եկել էր նաև ինչ-որ մի աղջիկ, որին չի ճանաչում, նրան մեկ անգամ տեսել է գրասենյակում: Նշում է, որ Օսեբենց »Բագրեշին« ընկերության հաշվապահությունով զբաղվում է իրենց ընկերությունը, հիմնականում Պարույրը: Այդ ժամանակ իրենց բոլոր աշխատակիցներն արդեն գնացել էին տուն, միայն ինքն էր մնացել գրասենյակում: Գրասենյակում իրենք չեն ծխում, միայն Պարույրի աշխատասենյակում են ծխում: Նշված անձանց գալուց հետո հավաքվել էին Պարույրի սենյակում ու այնտեղ քննարկումներ էին անում ինչ-որ համաձայնության շուրջ, որի մանրամասներից տեղեկություն չունի: Այդ ընթացքում մի քանի անգամ մտել է Պարույրի սենյակ, ծխելու և ընկերության գործերի հետ կապված Պարույրից ինչ-որ բան է հարցրել ու դուրս եկել: Նրանց քննարկումները բարձրաձայն էին, սակայն զբաղվել է իր աշխատանքով, ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչի մասին էին խոսում: Մոտավորապես ժամը 22-ի սահմաններում պատրաստվել է դուրս գալ, Պարույրը դուրս է եկել իր սենյակից, իրենց գործնական հարցերով խոսել են, հետո Պարույրը վերադարձել է, իսկ ինքը գնացել է զուգարան, որպեսզի այնտեղից էլ դուրս գա ու տուն գնա: Զուգարանը գտնվում է գրասենյակի տարածքից դուրս, գրասենյակից մոտ 15մետր հեռավորության վրա: Դեռ գտնվել է զուգարանում, երբ բարձր վիճաբանության ձայներ է լսել, որից հետո դմբոցի ձայն է եկել, իսկ հետո էլ ապակու կոտրվելու ձայն, անգամ մտածել է, որ պահարան է շուռ եկել, բացի այդ էլ կնոջ գոռգոռոց: Զուգարանից դուրս է եկել և տեսել է, որ ձայները իրենց գրասենյակի կողմից են գալիս, գնացել է այնտեղ: Գրասենյակում իրարանցում էր, տեսել է, որ Օսեբի ձեռքերն արյունոտված էին, որից հետո ինքը դուրս է եկել գրասենյակից: Հասկացել է, որ կրակոց է եղել, սակայն ով ում վրա է կրակել, այդ պահին չի հարցրել, տեսնելով, որ խառը իրավիճակ է, որոշել է գնալ այնտեղից և չմասնկացել որևէ իրարանցման: Ներկայումս չի հիշում, թե ձայները լսելուց հետո գրասենյակ գնալուց ովքեր էին այդ պահին այնտեղ հավաքվածներից: Հետագայում իմացել է, որ Օսեբի ու Մհերի միջև վիճաբանություն է ծագել, որի ժամանակ Մհերը զենքից կրակել է Օսեբի վրա: Նշում է, որ երբ վերդարձել է գրասենյակ, Օսեբի միայն ձեռքերին է արյուն նկատել, գլխի հատվածում արյուն չի նկատել, բացի այդ Պարույրի սենյակում ջարդված ապակու կտորներ կային: Կրկնում է, որ վիճաբանությանը և կրակոցի ժամանակ գրսենյակում չի եղել ու չի կարող ասել, թե այնտեղ կոնկրետ ինչ է կատարվել /հատոր 7 գ.թ. 90-92, հատոր 9 գ.թ. 35-41, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Ռաֆիկ Պետրոսյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալը հանդիսանում է իր որդին, ցանկանում է ցուցմունք տալ: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ ունեցել է »ԻԺ« տեսակի օրինական զենք, որը դրված է եղել չհրկիզվող երկաթյա պահարանում, այնտեղ է պահվել նաև իրենց ընտանիքի բոլոր անդամների ոսկյա զարդերը: Դեպքից մի քանի ամիս առաջ բացել է այդ սեյֆը, քանի որ սույն քրեական գործով իբրև տուժող անցնող տղայի սանիկ՝ Գարիկ Իսրայելյանը, ասել է, որ պարտք ունի վճարելու և խնդրել է զարդերը տան, որ այն դնի գրավատուն և խոստացել է մեկ ամիս անց դրանք վերադարձնել, ինքը տվել է այդ ոսկյա զարդերը, սակայն մինչ օրս այդ զարդերը չի վերադարձրել: Այդ կրակոցի հաջորդ օրը, կասկածելով, թե տղան որտեղից պետք է զենք ունենա, որով էլ կրակել է, բացել է սեյֆը և տեսել է, որ զենքը չկա: Այսինքն, տղան իմացել է, որ ինքը օրինական զենք ունի, սակայն նա չի իմացել, թե բանալին որտեղ է պահում և իրենից գաղտնի գտել է բանալին և վերցրել է զենքը, առանց իր համաձայնության և թույլտվության, սակայն չի հափշտակել: Զենքը վերցնելուց հետո այդ դեպքն է տեղի ունեցել, որից անմիջապես հետո ինքը գնացել է դեպքի վայր և տեսել է, որ կրակոցի հետք կա առաստաղի անկյունում: Օսեբ Մարկարյանը եղել է իր աղջկա երեխաների քավորը, ում հետ շատ մտերիմ են եղել և եղել են լավ հարաբերությունների մեջ: Օսեբի և Մհերի հարաբերություններն էլ են լավ եղել, որոնք լարվել են կապված գործնական հարցերի հետ: 7-8 հոգով հավաքվել են, սակայն Օսեբը հրաժարվել է ստորագրելուց, ինչից Մհերը զայրացել է, քանի որ ամիսներով կազմել են և Օսեբը խաբել՝ չի ստորագրել: Եթե Մհերն ասել է, որ կսպանի, ապա նա դրա հնարավորությունն ունեցել է, սեղանի շուրջ նստած մեկ մետր հեռավորության վրա կսպաներ, Մհերն ուղղակի սպառնացել է, նա չէր սպանի և նա դրա մտադրությունը չի ունեցել: Միշտ մասնակից է եղել Մհերի և Օսեբի այսպես ասած վեճերին, ցուցակը կազմելուն, բայց նրանց միջև սպառնալիք չի եղել, ընդհակառակը, խոսելուց հետո միշտ թեյել են և նորմալ իրար հրաժեշտ են տվել: Մհերն ինքն է խոստովանել, որ փնտրել և կոստյումի գրպանից գտել է սեյֆի բանալին ու վերցրել է, նա իմացել է զենքի գոյության մասին: Մհերն ասել է, որ գումարներ է տեղափոխել և զենքը վերցրել է իր անվտանգությունն ապահովելու համար: Մհերը չի վերցրել այդ զենքը, որ պահի իրեն, այլ վերցրել է օգտագործման համար, հետևաբար դա ապօրիանաբար զենք կրելու մասին է խոսում, այլ ոչ թե հափշտակելու /հատոր 7 գ.թ. 66-68, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատարանը, հաշվի առնելով վկա Հովիկ Կարապետյանի ՀՀ-ից բացակայելու հանգամանքը, ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 342հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է նրա կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Գործով վկա Հովիկ Կարապետյանը նախաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին /որոնք պնդել է նաև մեղադրյալ Մհեր Պետրոսյանի հետ առերես հարցաքնության ընթացքում/, որ հանդիսանում է »Բագրեշին« ՍՊԸ-ի հիմնադիր տնօրենը: Նշված ընկերությունը հանդիսանում է Բագրևանդ 16հասցեում կառուցվող բազմաբնակարանային շենքի կառուցման աշխատանքների պատվիրատուն և սեփականատերը: Օսեբ Մարկարյանը հանդիսանում է կնոջ հայրը և նշված ընկերության հիմնադիր-տնօրեն է դարձել հենց իր առաջարկությամբ ու նախաձեռնությամբ: 2015թվականի փետրվարի 06-ին, ժամը 18.30-ի սահմաններում իրենց մեջ եղած գումարային խնդիրների շուրջ համաձայնության գալու նպատակով ինքը, աներհայրը՝ Օսեբ Մարկարյանը, Մհերը, Արմանը, Պարույրը, ով հանդիսանում էր ՍՊԸ-ի հաշվապահության տնօրենը, Արշակը, Աղավնին, ով հանդիսանում էր Մհերի ծանոթը, հավաքվել են Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի օֆիսային տարածքում, որը գտնվում է շենքի նկուղային հատվածում: Մոտ 4ժամ զրույցից հետո, մոտավոր ժամը 22.30-ի սահմաններում, Օսեբի և Մհերի միջև վեճ է առաջացել, որի ընթացքում մեկը մյուսին փոխադարձ հարվածներ են հասցրել, իր հիշելով այդ ընթացքում միմյանց չեն հայհոյել, միայն հիշում է, որ Մհերը դուրս է եկել սենյակից, հետո իր գոտկատեղի աջ կամ ձախ հատվածից հանել է հրազենը և այն ուղղել է աներհոր ուղղությամբ, առաջ եկավ, որ կրակի Օսեբին, և այդ պահին Արմանը, Արշակը և Պարույրը անմիջապես գնացել են դեպի Մհերի կողմը, բռնել են նրա ձեռքից, որ չկրակի, սակայն կրակոց է արձակվել և տեսել է, որ սենյակի մուտքի դռան դիմացի պատին անցք է բացվել, այդ ժամանակ ինքը վախեցած դուրս է եկել սենյակից և թաքնվել է պատի ետևում, ապա տեսնելով, որ Արմանը վերցրել է հրազենը Մհերի ձեռքից, նորից մտել է սենյակ և տեսել, որ Մհերը սենյակում գտնվող ապակյա վազայով հարվածեց աներհորը, սակայն չի տեսել, թե մարմնի որ հատվածին, քանի որ խառնված և վախեցած է եղել: Նկատել է, որ Օսեբի գլխի աջ հատվածում վնասվածք կա և արյուն էր գալիս, դրանից հետո Մհերը և Աղավնին դուրս են եկել սենյակից և այդ ընթացքում Մհերն Օսեբին ասել է, որ դիմի ոստիկանություն, ապա դրանից քիչ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները: Չի կարող ասել Օսեբ Մարկարյանը վնասվածքը ստացել է կրակոցից, թե վազայով հարվածելու հետևանքով: Չի կարող ասել, թե Մհերի ձեռքի հրազենն ինչ տեսակի է եղել, միայն գիտի, որ այն սև գույն էր, իսկ վազան սպիտակ էր և բաց մարմնագույն, վրան մոտավոր 30սմ չափսի ժամացույց: Բացի Օսեբից ներկաներից որևէ մեկը վնասվածք չի ստացել, վեճը միայն տեղի է ունեցել Մհերի և Օսեբի միջև: Ինքը նախկինում Մհերի մոտ հրազեն չի տեսել: Մհերի և Հովսեփի միջև վիճաբանություն տեղի ունեցել է, սակայն նրանք այդ ամենն ավարտել են խաղաղ ձևով, իսկ վիճաբանությունների ընթացքում Մհերը միայն ասել է, որ բոլորն են տուժվելու և դժոխք են գնալու, իսկ թե նա այդ ասելով ինչ է նկատի ունեցել, չի կարող ասել: Նշված վայրում Մհերը Հովսեփի վրա հրազենը պահել է մոտ մետր հեռավորությունից, ագրեսիվ ձևով հարձակվել է, սակայն չի լսել, որ նա սպառնա կամ ասի, որ կսպանի Հովսեփին, ուղղակի հրազենը պարզել է նրա վրա և այդ ժամանակ տղաների կողմից նրա ձեռքից հրազենը խլելու ժամանակ կարկոց է եղել, սակայն մտադրություն է ունեցել Օսեբին սպանելու կամ վնասելու չի կարող ստույգ ասել /հատոր 6 գ.թ. 162-163, 164, հատոր 8 գ.թ. 57-63, դատական նիստի արձանագրություն/:
Պաշտպանության կողմի միջնորդությամբ հրավիրված փորձագետ Վասպուր Հովհաննիսյանը դատաքննությամբ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է հետքաբանական փորձաքննությունների բաժնում որպես բաժնի պետի պաշտոնակատար, փորձագիտական ստաժը յոթ տարի: Հաշվի առնելով Պետրոսյանի ձեռքին եղած զենքի կառուցվածքը, հաշվի առնելով մեխանիզմը, տեխնիկապես հնարավոր է զենքից կրակ արձակել այն մեկ ձեռքով բռնած վիճակում մատով ձգանի վրա ֆիզիկական ճնշում գործադրելու հետևանքով: Ավելի պարզ ներկայացնելու համար ցանկանում է հայտնել, որ մինչև 151462եզրակացությունը տալը, տրվել է նաև մեկ այլ եզրակացություն, որտեղ հետազոտվել է հրազենը, նշված եզրակացության մեջ նշվում է, որ փորձաքննությանը ներկայացված ատրճանակը գտնվում է սարքին վիճակում, որից առանց ձգանը սեխմելու կրակոց չի առաջանում, այսինքն, հաշվի առնելով վերոնշյալը կարելի է եզրակացնել, որ զենքից կրակոց կատարելու համար պարտադիր է ձգանի կեռիկը սեխմել, իսկ սեխմել պետք է հասկանանք այն, որ պարտադիր է մատով սեխմել ձգանի կեռիկը դեպի հետ, որպեսզի առաջանա կրակոց, այսինքն պետք է կիրառվի ֆիզիկական ուժ: Ցանկանում է մեջբերում անել այն մասին, որ դատական ձգաբանությունը ևս ուսումնասիրվում է հրազենի միջոցով կատարված հանցագործությունների ժամանակ ծագած տեխնիկական խնդիրների վերլուծությամբ, բայց հաշվի առնելով, որ ձեռքի վրա ուժ գործադրելը, ձեռքով բռնելը, թեքելը դրանք ֆիզիկական գործողություններ են, ուստի կարող է միայն պատասխանել այն հարցերին, որ հրազենը սարքին է, պիտանի է կրակելու համար, կրակոց կատարելու համար պարտադիր պետք է ֆիզիկական ուժ գործադրվի՝ ձգանը սեխմելով, ուստի այն հարցին պատասխանելու համար, արդյոք այս դիրքով թեքելու ժամանակ կարող էր կրակոց առաջանալ, թե ոչ, ապա այդ հարցը ձգաբանական ոլորտից դուրս է, այստեղ ուղղակի մեկ պարզ բան կա, որ կրակոց առաջանալու համար պարտադիր էր ձգանի կեռիկը սեխմվեր դեպի հետ՝ զենքի երկարաձիգ առանցքի նկատմամբ, բայց այդ ֆիզիկական ուժ գործադրելու՝ դաստակը թեքելու, ծռելու ժամանակ կրակոցը կառաջանար, թե ոչ, դա ձգաբանական ոլորտից դուրս է: Չի կարող ասել մարմնի այդ հատվածը թեքելու ժամանակ օրինակ՝ ջղաձգություն կառաջանար, մատը կսեխմվեր, թե ոչ, այսինքն դա դատաբժշկական հետազոտման ոլորտ է և ձգաբանական ոլորտից դուրս է և նույնիսկ տեսականորեն չի կարող այդ հարցին պատասխանել, որովհետև իր հետևությունները բոլորը հիմնված է գիտականորեն հիմնավորված մեթոդիկաների հետազոտության վրա: Թե որքան ֆիզիկական ճնշում է հարկավոր ձգանի վրա գործադրել, որից կարող է առաջանալ կրակոց, կարող է ասել, որ յուրաքանչյուր հրազենի դեպքում կարող է այն տարբեր լինել՝ կախված հրազենի տեսակից, տվյալ դեպքում ձգանի ուժը չեն էլ չափել, քանի որ իրենց նման հարց առաջադրված չի էլ եղել, թե քանի կիլոգրամ ուժ է հարկավոր գործադրել ձգանի վրա, որպեսզի առաջացնի կրակոց և իր ֆիքսման աստիճանից քանի սանտիմետր պետք է հետ գնա, որպեսզի առաջանա կրակոց, սակայն հաշվի առնելով սույն հրազենի տեխնիկական տվյալները, եթե չի սխալվում տվյալ պարագայում պետք էր 1սմ և 1սմ հետ գալու ընթացքում կարող էր առաջանալ կրակոց, սակայն սա հստակ տվյալ չէ, ուղղակի տեխնիկական տվյալները հիշելով մոտավոր հայտնում է և յուրաքանչյուր զենքի համար պետք է առանձնակի հետազոտություն, ինչի արդյունքում էլ պարզ է լինում: Սույն քրեական գործով հրազենը հանդիսանում է ինքնալիցքավորվող ատրճանակ, այսինքն յուրաքանչյուր ձգանը սեխմելուց հետո կատարվում է կրակոց, կրակոցից հետո պարկուճ է արտանետում, որի հաշվին դեպի փամփուշտից արտամղում է մեկ այլ փամփուշտ, սակայն արտամղված փամփուշտը նորից կրակելու համար պարտադիր է ձգանի կեռիկը սեխմել և այն ավտոմոտ կրակահերթի ռեժիմ չունի, բացառվում է առանց սեխմելու երկրորդ կրակոցը, եթե զենքը գտնվում է տեխնիկապես սարքին վիճակում, հնարավոր է անսարք լինի և երկու կրակոց արձակի, սակայն այս դեպքում զենքը գտնվել է սարքին վիճակում և չէր կարող կրակահերթ առաջացնել /դատական նիստի արձանագրություն/:
Դեպքի վայրի զննության և դեպքի վայրի լրացուցիչ զննության արձանագրություններով՝ համաձայն որոնց դեպքի վայր է հանդիսանում Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1 հասցեում գտնվող շենքի նկուղային հարկում գտնվող »Բիլդ էյ սի սի« ՍՊԸ-ի գրասենյակը, որի զննությամբ հայտնաբերվել են դեպքի վայրի զննությամբ սենյակների հատակից 3 հատ խծուծի վրա վերցվել են արնանման հետքեր, կոտրված արձանիկի թվով 27բեկորներ, »ԻԺ-71« մոդելի »ՎԱՐ-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը և կրակված պարկուճի գնդակը /հատոր 6 գ.թ. 73-85, 196-197, դատական նիստի արձանագրություն/:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ »ԻԺ-71« մոդելի, »ՎԱՐ-7526 01« համարի, 9մմ »9x17K« տրամաչափի ատրճանակով և կրակված պարկուճի գնդակով, դեպքի պահին Օ.Մարկարյանի հագին եղած սպիտակ գույնի վերնաշապիկով, Արշակ Թովմասյանի ժակետով, Մհեր Պետրոսյանի պիջակով, դեպքի վայրի զննությամբ սենյակների հատակից 3հատ խծուծի վրա վերցված արնանման հետքերով, կոտրված արձանիկի թվով 27բեկորներով /հատոր 6 գ.թ. 128-129, հատոր 15 գ.թ. 67-70, դատական նիստի արձանագրություն/:
Որպես այլ փաստաթղթեր ապացույց ճանաչված` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից 14.05.2015թվականի թիվ 8/3-1070 գրությամբ ստացված լազերային սկավառակում պարունակող տեղեկատվությամբ, որով հաստատվել է մեղադրյալ Մ.Պետրոսյանի կողմից Օսեբ Մարկարյանին սպանելու դիտավորություն ունենալու հանգամանքը /հատոր 15 գ.թ. 63-66, դատական նիստի արձանագրություն/:
ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունից 14.05.2015թվականի թիվ 8/3-1070 գրությամբ ստացված լազերային սկավառակում պարունակող տեղեկատվության զննությամբ՝ համաձայն որի 06.02.2015թվականին ժամը 22.00-ին մեղադրյալ Մհեր Պետրոսյանի /091/41-66-74 հեռախոսահամարից ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության օպերատիվ կառավարման կենտրոնի »1-02« հեռախոսահամարին կատարվել է հեռախոսազանգ և տեղի է ունեցել ստորև ներկայացված խոսակցությունը՝
»Տ«- տղամարդ, »Կ«-կին
Կ – Ոստիկանություն:
Տ- Բարև Ձեզ:
Կ - Բարև Ձեզ:
Տ – Մի հատ Պռոշյան 2/1:
Կ – Ինչպես:
Տ – Պռոշյան 2/1շենք,
Կ- Այո:
Տ- Մարդ կուղարկեք:
Կ-Երևանում Պռոշյան:
Տ- Հա:
Կ-Ինչ է պատահել:
Տ-Ստեղ դեպք եղավ էլի նոր:
Կ-Պռոշյան 2շենք, թե:
Տ- 2/1
Կ-Սեփական տուն է:
Տ-Չէ շենքա, շենք:
Կ-Շենք, որ բնակարան:
Տ-Առաջին հարկ, կիսանկուղային հարկ:
Կ-Ինչպես:
Տ-Առաջին հարկում:
Կ-Ինչ է պատահել:
Տ-Ընդեղ մարդ կար, իրան շատ վատ պահեց:
Կ-Եվ:
Տ-Ես չգիտեմ, ուզում էի սատկացնեմ, չկարողացանք սատկացնել:
Կ-Հիմա Դուք որտեղ եք:
Տ-Չէ ես շարժվա:
Կ-Դուք էդտեղ սպասեք, Ձեր անուն ազգանունը ասեք /հատոր 8 գ.թ. 66-67, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 251եզրակացությամբ և եզրակացության լրացումով, համաձայն որոնց` Օսեբ Մարկարյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջ դաստակի շրջանի քերծվածքների, արյունազեղման, սալջարդ վերքերի, ճակատաքունքաայտաակնակապ- ճային շրջանում բազմաթիվ կետային բնույթի ներմղումներով և աջ աչքի ապիտակուցաթաղանթի արյունազեղմամբ զուգորդված՝ աջ քունքագագաթային շրջանի հրազենային, գնդակային, շոշափող վիրավորման ձևով, հասցվել են, աջ դաստակի շրջանի քերծվածքները, արյունազեղումը, սալջարդ վերքերը՝ բութ առարկաներով, աջ ճակատաքունքաայտաակնակապճային շրջանում բազմաթիվ կետային բնույթի ներմղումներով և աջ աչքի սպիտակուցաթաղանթի արյունազեղմամբ զուգորդված՝ աջ քունքագագաթային շրջանի հրազենային, գնդակային, շոշփող վիրավորումը՝ գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, պատճառել է առողջության թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով /հատոր 7 գ.թ. 54-56, 128, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 254եզրակացությամբ, համաձայն որի` Մհեր Պետրոսյանի մարմնական վնասվածքները՝ աջ և ձախ դաստակների, աջ հետականջային շրջանների քերծվածքների, աջ ճակատ-գագաթային, աջ վերևին վերջույթի շրջանների արյունազեղումների ձևով, հասցվել են՝ բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, առողջության թեթև վնասի հակտանիշներ չեն պարունակում /հատոր 7 գ.թ. 8-9, դատական նիստի արձանագրություն/:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 253եզրակացությամբ, համաձայն որի` Արման Համբարձումյանի մարմնական վնասվածքները՝ ձախ դաստակի 1-ին մատի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել է բութ առարկայով, հնարավոր է նշված ժամկետում և հանգամանքներում, պատճառել է առողջության թեթև վնաս՝ առղջության կարճատև քայքայումով /հատոր 7 գ.թ. 12-13, դատական նիստի արձանագրություն/:
Համալիր դատաձգաբանական, դատահետքաբանական, դատակենսաբանական և դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 15-0327եզրակացությամբ, համաձայն որի փորձաքննությանը ներկայացրած »ԻԺ-71« մոդելի, »ՎԱՐ-7526 01« համարի, 9մմ »9x17K« տրամաչափի ատրճանակը պատրաստվել է գործարանային եղանակով և հանդիսանում է ակոսափող հրազեն: Ատրճանակն արտադրվել է ՌԴ Իժևսկի մեխանիկական գործարանում: Ատրճանակը տեխնիկապես սարքին է, պիտանի է կրակելու համար: Փորձաքննությանը ներկայացրած գնդակի վրա առկա հետքերը պիտանի են կրակված զենքի նույնացման համար: Փորձաքննությանը ներկայացրած գնդակը կրակվել է փորձաքննությանը ներկայացված »ԻԺ-71« մոդելի, »ՎԱՐ-7526 01« համարի ատրճանակից: Դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի օդափոխանակման սարքի ջերմամեկուսիչ հանդիսացող պատյանի վրա առկա վնասվածքը /գիպսակարտոնի վրա առկա միջանցիկ վնասվածքը/, հրազենային-գնդակային են, պատճառվել են 9մմ տրամաչափի պղինձ պարունակող գնդակով մեկ կրակոցի արդյունքում, կրակոցի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս կատարված կրակոցի արդյունքում: Սենյակի մուտքի դռան դիրքի համեմատ կրակոցն ունի ձախից աջ ներքևից վերև ուղղություն: Փորձաքննությանը ներկայացված թվով 27բեկորներից 21-ն ունեն ընդհանուր բաժանարար գծեր և նախկինում կազմել են մեկ ամբողջականություն: Մյուս թվով 6բեկորները և ժամացույցի ճոճանակն իրենց ընդհանուր մորֆոլոգիական և կառուցվածքային հատկանիշներով համանման են արձանիկ-ժամացույցի տարրերին, ինչը թույլ է տալիս ասելու, որ ներկայացված բոլոր բեկորները և ճոճանակը նախկինում կազմել են մեկ ամբողջություն: Փորձաքննությանը ներկայացված Մհեր Պետրոսյանի հագուստի՝ պիջակի վրա առկա վնասվածքը առաջացել է մեխանիկական ձգվածության հետևանքով, քաշել-ձգելու արդյունքում: Փորձաքննությանը ներկայացված Օսեբ Մարկարյանի գլխի վնասված հատվածի շրջակայքից վերցված թանզիֆե և Մհեր Պետրոսյանի աջ ձեռքից վերցված բամբակյա խծուծների վրա առկա են անտիմոնի մետաղացման հետքեր, որը մտնում է կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ: Փորձաքննության ներկայացրած Օ.Մարկարյանի արյան նմուշը ըստ ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է AB խմբին: Փորձաքննության ներկայացրած Օ.Մարկարյանի վերնաշապիկի, վերնաշապիկի գրպանից հայտնաբերված մարլյայի խծուծի, Ա.Թովմասյանի խակի գույնի ժակետի, դեպքի վայրից ներկայացված երեք մարլյայի խծուծների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվեց արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի AB խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում կարող էր առաջանալ Օ.Մարկարյանից /հատոր 7 գ.թ. 130-150, դատական նիստի արձանագրություն/:
Համալիր դատաբժշկական և դատաձգաբանական փորձաքննության թիվ 15-1462 եզրակացությամբ, համաձայն որի հետևության՝ ելնելով Օ.Մարկարյանի մարմնական վնասվածքի բնույթից և տեղակայությունից, դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի օդափոխության համակարգի ջերմամեկուսիչ հանդիսացող պատյանի, ինչպես նաև հարակից գիպսակարդոնե շերտի վրա առկա հրազենային գնդակային մեկական վնասվածքների բնույթից և տեղակայություններից, կատարված ուղղադիտման արդյունքներից, հաշվի առնելով կատարված քննչական փորձարարության արձանագրության մեջ նշված վնասվածքը ստանալու պահին սենյակի վնասված հատվածի նկատմամբ Օ.Մարկարյանի դիրքը, վերջինիս գլխի շրջանի հրազենային գնդակային շոշափող վնասվածքը և սենյակի օդափոխության համակարգի ու հարակից գիպսակարդոնե շերտի մեկական վնասվածքները կարող էին պատճառվել գնդակով լիցքավորված հրազենային զենքից արձակված մեկ կրակոցով: Ելնելով Օսեբ Մարկարյանի գլխի աջից գագաթ-քունքային շրջանի հրազենային գնդակային շոշափող վնասվածքի ձևից, դիրքից և ուղղությունից, այն պատճառած կրակոցը ուղղաձիգ կանգնած դիրքի պայմաններում նրա մարմնի նկատմամբ ունեցել է առաջից-հետ, որոշակի վարից-վեր ուղղություն: Հաշվի առնելով փորձաքննության շրջանակներում կատարված ուղղադիտման արդյունքները՝ կրակոցը կատարվել է վարից-վեր՝ հորիզոնական հարթության նկատմամբ մոտ 25-ից 30 աստիճան անկյան տակ: Օսեբ Մարկարյանի գլխի և դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի օդափոխության համակարգի ու հարակից գիպսակարդոնե շերտի հրազենային գնդակային նշված մեկական վնասվածքները պատճառվել են դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի վնասված անշարժ կետերով սույն փորձաքննության շրջանակներում կատարված ուղղադիտման արդյունքում մատնանշված դիրքից՝ սենյակի մուտքի դռնից ներս և ձախ հատվածից (տես սույն եզրակացության մեջ առկա ուղղադիտման սխեման) գնդակով լիցքավորված հրազենային զենքից գետնի մակերևույթից մոտ 145-ից 150սմ բարձրության մակարդակից հորիզոնական հարթության նկատմամբ վարից վեր ուղղությամբ արձակված կրակոցով: Հաշվի առնելով կատարված քննչական փորձարարության և դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի վնասված անշարժ կետերով փորձաքննության շրջանակներում կատարված ուղղադիտման արդյունքները՝ կրակոցն արձակելու պահին Մհեր Պետրոսյանը և տուժող Օսեբ Մարկարյանը գտնվել են դեմ դիմաց կանգնած կամ դրան մոտ դիրքում: Կատարված քննչական փորձարարության և դրան կից կազմված սխեմաների տվյալների պայմաններում դեպքի վայր հանդիսացող սենյակի վնասված անշարժ կետերով փորձաքննության շրջանակներում կատարված ուղղադիտման արդյունքները և ուղղադիտման սխեմայի տվյալները հիմք են տալիս եզրակացնել, որ կրակոցն արձակելու պահին Մհեր Պետրոսյանի և տուժող Օսեբ Մարկարյանի փոխադարձ դիրքերի վերաբերյալ տվյալներին որոշակի մոտ է քննչական փորձարարության արձանագրությանը կից սխեմայում պատկերված՝ տուժող Օսեբ Մարկարյանի կողմից մատնանշված դիրքերը, սակայն դրանք ևս լիովին չեն համապատասխանում կատարված ուղղադիտման արդյունքներին, իսկ մյուս անձանց, այդ թվում Մ.Պետրոսյանի կողմից մատնանշված կրակոցն արձակելու պահին նրանց փոխադարձ դիրքերը պատկերող սխեմաների տվյալները չեն համապատասխանում կրակոցի ուղղության որոշման համար կատարված ուղղադիտման արդյունքներին: Հաշվի առնելով Մհեր Պետրոսյանի աջ և ձախ դաստակների շրջանների վնասվածքների բնույթը և տեղակայությունները, այդպիսիք կարող էին առաջանալ դաստակների վրա բութ կոշտ ներգործությունների, հնարավոր է նաև դաստակների շրջանում »ճնշում գործադրելու, ծալելու, ոլորելու« հետևանքով, սակայն նշված վնասվածքների առկայության և բնույթի հիման վրա Մ.Պետրոսյանի կողմից կրակոցի մատնանշվող մեխանիզմը վերլուծել հնարավոր չէ, քանի որ նշված վնասվածքները հնարավոր է առաջանային կրակոցն արձակելուց հետո մեկ այլ անձի /անձանց/ կողմից ուժի կիրառման միջոցով Մ.Պետրոսյանի ձեռքից զենքը վերցնելու հանգամանքներում /հատոր 11 գ.թ. 194-207, դատական նիստի արձանագրություն/:
Համալիր դատահետքաբանական և դատաքիմիական փորձաքննության թիվ 15-1461 եզրակացությամբ, համաձայն որի դեպքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակի մուտքի դռան, դռան շրջանակի արտաքին մակերեսներին, ինչպես նաև փորձաքննությանը տրամադրված »ԻԺ-71« »9x17K« տեսակի, »ՎԱՐ-7526 01« համարի ատրճանակի բռնակի ստորին հատվածի արտաքին մակերեսներին հարվածի հետևանքով առաջացած վնասվածքներ և հետքեր չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը ներկայացված ատրճանակի մակերեսին, այդ թվում նաև՝ վերջինիս բռնակի վրա, որևէ օտար մետաղական մասնիկների և լաքաներկածածկույթներ չեն պարունակում: Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակում առկա դռան շրջանակի վրա որևէ մետաղական մասնիկներ, ինչպես նաև լաքաներկածածկույթներ չեն պարունակում /հատոր 10 գ.թ. 3-7, դատական նիստի արձանագրություն/:
Քննչական փորձարարության արձանագրությամբ՝ համաձայն որի Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1հասցեում գտնվող շենքի նկուղային հարկում գտնվող »Բիլդ էյ սի սի« ՍՊԸ-ի գրասենյակում 06.02.2015թվականին տեղի ունեցած դեպքի մասնակիցները մատնացույց են արել մեղադրյալ Մհեր Պետրոսյանի կողմից կրակոց արձակելու պահին նրա, տուժող Օ.Մարկարյանի և իրենց դիրքերը /հատոր 8 գ.թ. 223-255, դատական նիստի արձանագրություն/:
Ամբուլատոր դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 118/15եզրակացությամբ, համաձայն որի Մհեր Պետրոսյանը որևէ խրոնիկական հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և ներկայումս նույնպես չի տառապում, այլ նա հանդիսանում է »Հոգեպես առողջ« անձ: Որպես հոգեկան հիվանդությամբ չտառապող անձնավորություն, նա ինչպես իրեն մեղսագրվող արարքը կատարելու ժամանակահատվածում, այնպես էլ ներկայումս, կարող էր և կարող է հաշիվ տալ իրեն իր գործողությունների համար և ղեկավարել դրանք, ուստի Մհեր Պետրոսյանին հարկ է կատարածի նկատմամբ ճանաչել մեղսունակ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին, կարող է ճիշտ հասկանալ քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող հանգամանքները և տալ ճշմարիտ ցուցմունքներ /հատոր 8 գ.թ. 121-122, դատական նիստի արձանագրություն/:
Առանձնատան զննության արձանագրությամբ՝ համաձայն որի Երևան քաղաքի Ավան թաղամասի 4-րդ փողոցի 3-րդ նրբանցքի թիվ 30տան 2-րդ հարկում գտնվող ննջարանում առկա է պատի մեջ ներկառուցված մետաղյա պահարան /հատոր 13 գ.թ. 261-266, դատական նիստի արձանագրություն/:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.

Դատարանը վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը կատարել է արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասի, 235հոդվածի 1-ին մասի, 238հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին, հետևաբար նա պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվի և պատիժ կրի:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքները՝ Օսեբ Մարկարյանին սպանելու դիտավորություն չունենալու և այլնի մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող խիստ պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով: Նույն կարգով ստուգելով և գնահատելով ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի գործընկեր վկա Աղավնի Ղազարյանի ցուցմունքները` դատարանը գտնում է, որ նրա ցուցմունքներն իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող խիստ պատժից խուսափելու հարցում ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին օգնելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված ու դատարանում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցներով:
Վերլուծելով վկա Արման Համբարձումյանի դատաքննության և նախաքնության ընթացքում տված ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, դատարանն արձանագրում է, որ դատաքննական ցուցմունքը հիմնազուրկ է և անարժանահավատ, իսկ նախաքննական ցուցմունքը հիմնավոր, քանի որ դրանց համադրումը գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների և տվյալների հետ դատարանին բերում են այն համոզման, որ այդպիսիք լրացնում են ամբաստանյալի հանցավոր արարքի ամբողջական պատկերը: Բացի այդ, գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ՝ վկայի նախաքննական ցուցմունքը անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանք մյուս ապացույցների հետ համակցությամբ թույլատրելի և բավարար են՝ ամբաստանյալին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար, իսկ այդ ցուցմունքում դեպքի կապակցությամբ հայտնված տվյալներն ինչպես միմյանց, այնպես էլ գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով ստացված տվյալների հետ համընկնում ու փոխկապակցվում են:
Ինչ վերաբերում է պաշտապանական կողմի այն փաստարկին, որ ամբաստանյալը Օսեբ Մարկարյանի ուղղությամբ կրակելու, առավել ևս սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, ապա դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալի և տուժողի միջև 06.02.2015թվականին հանդիպելու նպատակը եղել է 2014թվականից նրանց միջև ծագած ֆինանսական տարաձայնությունների քննարկումը և լուծումը, սակայն քննարկումն անարդյունավետ է եղել, և որին ամբաստանյալը ներկայացել է հրազենով: Նման հանգամանքների համակցությունն արդեն իսկ, անկախ հետևանքներից, վկայում է հանցավորի մոտ տուժողին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորության մասին: Մասնավորապես, նույնիսկ եթե տուժողին կյանքից զրկելը ամբաստանյալի համար վերջնական նպատակ չի եղել, այնուամենայնիվ, վերջինս նախատեսել է նման հետևանքի անխուսափելիությունը, ինչը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության առկայության մասին: Վերոշարադրյալը հիմք է տալիս եզրահանգելու, որ առկա է սպանության ավարտված հանցափորձ, քանի որ հանցավորը կատարել է բոլոր անհրաժեշտ գործողությունները հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, սակայն այն չի ավարտվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով:
Դատարանն ընդգծում է, որ ամբաստանյալի դիտավորության ուղղվածությունը և բովանդակությունը բացահայտելիս մանրամասն վերլուծության ենթարկելով գործի այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք էին հանցագործության գործիքը, մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը, հանցավորի դրսևորած վարքագիծը: Այն, որ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մոտ տարածությունից կրակել է տուժողի ուղղությամբ` պատճառելով ճակատաքունքաայտաակնակապճային շրջանում բազմաթիվ կետային բնույթի ներմղումներով և աջ աչքի ապիտակուցաթաղանթի արյունազեղմամբ զուգորդված՝ աջ քունքագագաթային շրջանի հրազենային, գնդակային, շոշափող վիրավորման ձևով մարմնական վնասվածք: Վերոնշյալ հանգամանքները վկայում են հանցավորի մոտ տուժողին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորության առկայության մասին, ինչը սակայն վրա չի հասել նրա կամքից անկախ հանգամանքներում, այն է` գրասենյակում ներկա գտնվողներ Արման Համբարձումյանի, Պարույր Հակոբյանի և Արշակ Թովմասյանի կողմից վնասազերծվելու շնորհիվ: Գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողին կյանքից զրկելուն (հաշվի առնելով, մասնավորապես, օգտագործված գործիքը, մարմնական վնասվածքի բնույթն ու տեղակայումը), իսկ համապատասխան արարքն իրականացնելուց հետո անձի կողմից տուժողին կյանքից զրկելուն ուղղված հետագա գործողություններ չկատարելը դուրս է սպանության ավարտված հանցափորձի շրջանակներից: Նման վարքագիծը չի կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել արարքի քրեաիրավական որակումը: Դատարանը պատշաճ վերլուծության ենթարկելով գործում առկա հանգամանքները, մասնավորապես՝ հանցանքի կատարման եղանակը, օգտագործված գործիքը, հասցված մարմնական վնասվածքի բնույթը և տեղակայումը և այլ տվյալներ, որոնք իրենց համակցության մեջ բացահայտում են հանցավորի դիտավորության տեսակը և ուղղվածությունը, մասնավորապես այն, որ վերջինս գործել է տուժողին սպանելու ուղղակի դիտավորությամբ, սակայն մահը վրա չի հասել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով: Նման պայմաններում արարքը ենթակա է որակման որպես անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձ, այլ ոչ թե ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի:
Դատարանն անհրաժեշտ է համարում փաստել, որ Վճռաբեկ դատարանն իր նախադեպային իրավունքում դիրքորոշում է ձևավորել առ այն, որ հանցավորի դիտավորության ուղղվածության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործվող գործիքները, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն (տե՛ս, mutatis mutandis, Ս.Հունիկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշումը): Հանցափորձը, ըստ կատարվող գործողությունների բնույթի և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանի, բաժանվում է երկու տեսակի` ավարտված և չավարտված: Հանցափորձի դասակարգումն ավարտվածի և չավարտվածի ունի տեսական ու գործնական կարևոր նշանակություն: Մասնավորապես, այն հաշվի է առնվում արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը որոշելիս, քրեական պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հարցերը լուծելիս, ինչպես նաև թույլ է տալիս ճիշտ որոշել հանցագործությունից կամովին հրաժարվելու հետ կապված խնդիրները: Հանցափորձի նշված տեսակներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ.Հովհաննիսյանի և մյուսների գործով որոշմամբ` նշելով. »(...) Հանցափորձն ավարտված համարելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորը կատարի բոլոր այն գործողությունները, որոնք նա անհրաժեշտ է համարում հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար (օրինակ` տուժողի վրա հրազենով կրակում է սպանելու նպատակով, բայց մահը վրա չի հասնում բժշկական միջամտության շնորհիվ, կամ գողին բնակարանում բռնում են և այլն): Հանցափորձի այս տեսակի առկայությունը հավաստելու համար վճռորոշ է հանցավորի վստահությունն այն բանում, որ իր կողմից որևէ լրացուցիչ գործողություն չի պահանջվում, և որ արդեն իսկ կատարվածը բավարար է հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու համար: Մինչդեռ, չավարտված հանցափորձի դեպքում հանցավորը չի կատարում բոլոր այն գործողությունները, որոնք նա անհրաժեշտ է համարում հանցագործությունն ավարտելու համար (օրինակ` ուժը չի բավականացնում տուժողին խեղդելու համար, ցանկանում է կրակել տուժողին, բայց զենքն անսարք է լինում, և կրակոց տեղի չի ունենում և այլն): Հանցափորձի այս տեսակը բնորոշվում է գործողությունների անավարտությամբ, օբյեկտիվ կողմի մասնակի կատարմամբ: Ընդ որում, հանցավորը գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտելու համար անհրաժեշտ է կատարել ևս ինչ-որ գործողություններ, որոնք կատարել նրան չի հաջողվում (…)« /Կ.Հովհաննիսյանի և մյուսների գործով Վճռաբեկ դատարանի` 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12 որոշում/: Մինչդեռ ավարտված հանցափորձի պարագայում, երբ անձը կատարել է բոլոր անհրաժեշտ գործողությունները հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնելու համար, սակայն այն չի ավարտվել իր կամքից անկախ հանգամանքներով, կամովին հրաժարումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ հանրորեն վտանգավոր հետևանքի` մահվան առաջացման համար պահանջվում է որոշակի ժամանակահատված, և անձն իր ակտիվ վարքագծով կանխում է այդ հետևանքը: Ընդ որում, անհրաժեշտ է, որ մահվան առաջանալը կամ չառաջանալը պայմանավորված լինի անձի կամքով, վերջինս պահպանի վերահսկողությունն արարքի և հետևանքի միջև պատճառական կապի զարգացման ողջ ընթացքի նկատմամբ, հնարավորություն ունենա ցանկացած պահի միջամտելու ու կանխելու մահվան վրա հասնելը (օրինակ` դանդաղ ներգործող թույն տալուց հետո տալիս է հակաթույն, սպանելու նպատակով տունը հրդեհելուց հետո մարում է հրդեհը` նախքան այն կհասցներ տարածվել ու փրկում է տուժողի կյանքը և այլն): Հակառակ պարագայում, երբ բոլոր անհրաժեշտ գործողությունները կատարելուց հետո համապատասխան վտանգավոր հետևանքների առաջանալը կամ չառաջանալը դուրս է հանցավորի վերահսկողության շրջանակներից, պայմանավորված է ոչ միայն նրա կամքով, այլև նրա կամքից անկախ բազմաթիվ այլ հանգամանքներով (օրինակ՝ ժամանակին ցուցաբերված բժշկական միջամտության շնորհիվ կյանքը փրկելու դեպքում), ապա կամովին հրաժարումը բացառվում է: Վերոշարադրյալով պայմանավորված` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սպանության ավարտված և չհաջողված հանցափորձից հետո հանցանքն ավարտին հասցնելուց հրաժարվելը, նույնիսկ եթե հանցավորն իրական հնարավորություն է ունեցել այն հասցնելու մինչև վերջ, չի կարող հանցագործությունից կամովին հրաժարում համարվել: Տվյալ դեպքում փաստացի կատարված արարքն իր մեջ արդեն իսկ պարունակում է ավարտված հանցափորձի բոլոր օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, հետևաբար անձը չի կարող ազատվել իր դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձի համար քրեական պատասխանատվությունից: ՝Չհաջողված հանցափորձից հետո հանցանքն ավարտին հասցնելուց հրաժարվելը գործով առկա այլ հանգամանքների հետ միասին (օրինակ` օգնություն կանչել, հիվանդանոց տեղափոխել և այլն) կարող են գնահատվել որպես մեղմացնող հանգամանք և հաշվի առնվել դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս: Վճռաբեկ դատարանն մեկ այլ որոշմամբ ընդգծում է, որ ամբաստանյալ Տ.Թամրազյանի դիտավորության ուղղվածությունը և բովանդակությունը բացահայտելիս անհրաժեշտ էր մանրամասն վերլուծության ենթարկել գործի այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք էին հանցագործության գործիքը, մարմնական վնասվածքի բնույթն ու տեղակայումը, հանցավորի դրսևորած վարքագիծը: Այսպես` Տ.Թամրազյանը հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մոտ տարածությունից կրակել է տուժողի կենսականորեն կարևոր օրգանի` որովայնի շրջանում` պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածք, ինչից հետո չի ցանկացել դադարեցնել վտանգավոր գործողությունները, զենքը չի հանձնել, խոչընդոտել է ներկաների, ինչպես նաև ոստիկանության աշխատակցի կողմից զենքը վերցնելու փորձերին: Վերոնշյալ հանգամանքները վկայում են հանցավորի մոտ տուժողին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորության առկայության մասին, ինչը սակայն վրա չի հասել նրա կամքից անկախ հանգամանքներում, այն է` տուժողին հիվանդանոց տեղափոխելու և ցուցաբերված բժշկական օգնության շնորհիվ: Ինչ վերաբերում է Վերաքննիչ դատարանի այն փաստարկին, որ ամբաստանյալն ունեցել է անհրաժեշտ ու բավարար միջոցներ տուժողին կյանքից զրկելու համար, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ այլ գործողություններ չի կատարել` ողջամտորեն հնարավորություն ունենալով շարունակելու իր հանցավոր գործունեությունը, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն հիմնավոր չէ, քանի որ նախ` հրազենից մեկ անգամ տուժողի որովայնի ուղղությամբ կրակոց արձակելուց հետո ամբաստանյալի վտանգավոր գործողությունները կանխվել են դեպքին վրա հասած անձանց կողմից, ովքեր փորձել են վերցնել հրազենը, երկրորդ` գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողին կյանքից զրկելուն (հաշվի առնելով, մասնավորապես, օգտագործված գործիքը, մարմնական վնասվածքի բնույթն ու տեղակայումը), իսկ համապատասխան արարքն իրականացնելուց հետո անձի կողմից տուժողին կյանքից զրկելուն ուղղված հետագա գործողություններ չկատարելը դուրս է սպանության ավարտված հանցափորձի շրջանակներից: Նման վարքագիծը չի կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել արարքի քրեաիրավական որակումը: Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ Տ.Թամրազյանի արարքում սպանության փորձի բացակայության և դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու հանցակազմի առկայության վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի հետևությունը հիմնավոր չէ: Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը, չկիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածը, և կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածը` թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում, ինչը հիմք է ստորադաս դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 28.08.2015թվականի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 և 30.08.2017թվականի թիվ ԵԱԴԴ/0076/01/15որոշումներ/:
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերևում մեջբերված իրավական վերլուծությունների ու դատողությունների համատեքստում՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը 2015թվականի փետրվարի 06-ին ժամը 22.00-ի սահմաններում, Օսեբ Կարակինի Մարկարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Պռոշյան 2/1շենքի նկուղային հարկում գտնվող գրասենյակում »Բագրեշին« ՍՊ ընկերությունում իր և վերջինիս բաժնեմասի բախշման քննարկումների ընթացքում ծագած վիճաբանության ժամանակ, Օսեբ Մարկարյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, ապօրինաբար իր մոտ կրվող հրազեն հանդիսացող վերոհիշյալ »ԻԺ-71« մոդելի »Վար-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակով մեկ անգամ կրակել է նրա ուղղությամբ` պատճառելով ճակատաքունքաայտաակնակապճային շրջանում բազմաթիվ կետային բնույթի ներմղումներով և աջ աչքի ապիտակուցաթաղանթի արյունազեղմամբ զուգորդված՝ աջ քունքագագաթային շրջանի հրազենային, գնդակային, շոշափող վիրավորման ձևով մարմնական վնասվածք, սակայն գրասենյակում ներկա գտնվողներ Արման Համբարձումյանի, Պարույր Հակոբյանի և Արշակ Թովմասյանի կողմից վնասազերծվելու հետևանքով` իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել, այսինքն` կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար քրեական գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ արարքը վերաորկելու հիմքեր չկան:
Անդրադառնալով Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքին, դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է սահմանում հրազեն, դրան համալրող դետալներ, ռազմամթերք, պայթուցիկ նյութեր կամ պայթուցիկ սարքեր հափշտակելու կամ շորթելու համար: Դրանց հափշտակության կամ շորթման հանրային վտանգավորությունն այն է, որ նշված առարկաների ապօրինի շրջանառության հնարավորություն է ստեղծում, ինչն իր հերթին հնարավոր է դարձնում դրանց օգտագործումը հանցավոր նպատակներով: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի անմիջական օբյեկտը հրազենի և հոդվածում նշված այլ առարկաների շրջանառության համար սահմանված կարգի խախտման հետ կապված՝ անձի և հասարակության անվտանգության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են: Լրացուցիչ օբյեկտ է հանդիսանում սեփականության հարաբերությունները: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առարկա են հանդիսանում հրազենը, դրան համալրող բաղկացուցիչ մասերը, ռազմամթերքը, պայթուցիկ նյութերը և պայթուցիկ սարքերը: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հոդվածում նշված առարկաների հափշտակության կամ շորթման ձևով: Նշված առարկաների հափշտակություն է համարվում յուրաքանչյուր եղանակով դրանց ապօրինի տիրանալը՝ այդ առարկաները յուրացնելու կամ ցանկացած այլ ձևով դրանք տնօրինելու մտադրությամբ: Ընդ որում, նշանակություն չունի օրինական թե անօրինական տիրապետողից է կատարվել հափշտակությունը: Հափշտակության բոլոր եղանակների դեպքում հանցագործությունն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորը իրական հնարավորություն է ստանում տնօրինելու հափշտակածը իր հայեցողությամբ: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածով նախատեսված հանցագործությունը սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ:
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով մեջբերված իրավական վերլուծությունների ու դատողությունների համատեքստում՝ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանը 2015թվականի հունվարին, քննությամբ չպարզված օրը, Երևան քաղաքի Ավան թաղամասի 4-րդ փողոցի 3-րդ նրբանցքի 30տան երկրորդ հարկում գտնվող ննջասենյակի չհրկիզվող պահարանից հափշտակել է հորը՝ Ռաֆիկ Գարեգինի Պետրոսյանին օրինական կարգով պատկանող հրազեն հանդիսացող »ԻԺ-71« մոդելի »Վար-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը և այն տևական ժամանակ ապօրինի պահել ու ապօրինի կրել է, այսինքն` կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, հետևաբար քրեական գործով արդարացման դատավճիռ կայացնելու կամ արարքը վերաորկելու հիմքեր չկան:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս հանցավորի նկատմամբ անհատական մոտեցումն անհրաժեշտ է, որպեսզի դատարանը պատժի տեսակն ու չափը ընտրելիս համոզվի, որ դրանով կհասնի պատժի վերը նշված նպատակներին, որոնք փոխկապակցված և փոխհամաձայնեցված են (մեկ նպատակը ենթադրում է մյուսները և յուրաքանչյուրի ինքնուրույն իրականացումն օժանդակում է մյուսներին): Այսինքն` պատժի նպատակներին հասնելու երաշխիք է հանցագործություն կատարած անձի նկատմամբ արդարացի, արարքի ծանրությանը և հասարակական վտանգավորությանը համապատասխան պատիժ նշանակելը:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոշիչ հանգամանքներ են պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցում: Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի, այնպես էլ պատժաչափի վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 62հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Մհեր Պետրոսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարում այն, որ նա նախկինում դատապարտված չի եղել, իրեն մասնակի մեղավոր է ճանաչել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2014թվականի օգոստոսի 15-ի ԵՇԴ/0143/01/13 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը՝ ...Դատարանի կողմից արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի բացահայտումը սերտորեն կապված է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հետ՝ թե արդարացի պատիժ նշանակելու և թե պատժի անհատականացման համատեքստում: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի գնահատականը տրվում է դատարանի կողմից՝ հանցագործության կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա, և արտահայտվում է կոնկրետ պատժի տեսքով: Հանցագործության կատարման եղանակի, գործիքների, միջոցների, պատճառված վնասի չափի և բնույթի (հանրորեն վտանգավոր հետևանքների), հանցավորի մտադրության իրականացման աստիճանի, շարժառիթների, նպատակների բացահայտումը մեծապես ազդում է պատժի տեսակի ընտրության, ինչպես նաև դրա՝ առավել կամ նվազ խիստ լինելու վրա ... : Պատժի արդարությունը դրսևորվում է կատարված հանցագործության և կիրառվող պատժի համաչափության ապահովմամբ: Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար` պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից: Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման: Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ Դատարանը պետք է ելնի ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից: Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա: Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը ելնում է այն իրողությունից, որ օրենքի առաջնային պահանջը պատժի արդարացիությունն է, որը՝ որպես քրեական իրավունքի սկզբունք, ձևակերպված է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 10հոդվածում, համաձայն որի հանցանք կատարած անձի նկատմամբ պատիժը պետք է լինի արդարացի, անհրաժեշտ և բավարար նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունը կանխելու համար: ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածի դրույթների համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Դատարանը միաժամանակ հավաստում է, որ նշանակվող պատժի արդարացիության հարցը լուծելիս դատարանը ճիշտ է գնահատել գործի բոլոր հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող բոլոր տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է տվյալ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Ընդ որում, պատիժ նշանակելիս դատարանն ուղեցույց է ընդունում նաև քրեական օրենքի դրույթն այն մասին, որ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները /ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 61հոդվածի 3-րդ մաս/: Միաժամանակ նշված հանգամանքների ամբողջությունը դատարանին հիմք է տալիս կիրառելու ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 104հոդվածի 1-ին մասի, 235հոդվածի 1-ին մասի, 238հոդվածի 1-ին մասի սանկցիաների ոչ խիստ տարբերակը՝ չափի իմաստով: Այդպիսի եզրակացության դատարանը գալիս է հաշվի առնելով արարքի բոլոր փաստական ու քրեաիրավական բնութագրերը:
Դատարանն անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցին, գտնում է, որ ամբաստանյալը պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակվելիք պատիժը, քանի որ միայն այդ դեպքում է հնարավոր հասնել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 48հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակներին՝ սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ դատարանի կողմից որոշած պատժաչափը և դրա կրման անհրաժեշտությունը համապատասխանում են ՀՀ Սահմանադրության 71 և 78հոդվածներով ամրագրված քրեական պատժի և պետական հարկադրանքի »Համաչափությանե սկզբունքին«: Այսինքն՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվելիք պատիժը և դրա արդյունքում սահմանափակվող ամբաստանյալի իրավունքներն ու ազատությունները համաչափ են, պատիժը խիստ չէ և ավել սահմանափակումներ չի պարունակում, ավելին՝ դատարանի կարծիքով՝ միայն այդ կերպ է հնարավոր հասնել ինչպես Սահմանադրությամբ ամրագրված նպատակներին, այնպես էլ ՀՀ Քրեական օրենսգրքով ամրագրված պատժի նպատակներին:
Ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Գործով քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Քննության առնելով իրեղեն ապացույցի տնօրինման հարցը, դատարանը հանգում է այն հետևության, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված՝
-»ԻԺ-71« մոդելի »ՎԱՐ-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը պետք է վերադարձնել Ռաֆիկ Գարեգինի Պետրոսյանին/անվանական զենքով պարգևատրելու մասին ՀՀ Վարչապետի 17.02.2004թվականի թիվ »71-Ա« որոշում/.
-դեպքի պահին Օ.Մարկարյանի հագին եղած՝ սպիտակ գույնի վերնաշապիկը, Արշակ Թովմասյանի ժակետը, Մհեր Պետրոսյանի պիջակը պետք է վերադարձնել վերջններիս ըստ պատականելիության.
-դեպքի վայրի զննությամբ սենյակների հատակից 3հատ խծուծի վրա վերցված արնանման հետքերը, կոտրված արձանիկի թվով 27բեկորները, կրակված պարկուճի գնդակը պետք է ոչնչացնել.
-ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ-ից առգրավված Երևան քաղաքի Նոր-Նորք համայնքի 2-րդ միկրոշրջանի Մոլդովական 27-րդ շենքի 110-րդ, Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի Ղարիբջանյան 63-րդ և Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու 59/5շենքի 18-րդ հասցեների անշարժ գույքերի կադաստարային գործերը, Նարեկ Շահինյանի, Լաուրա Հարությունյանի, Անդրանիկ Օհանյանի, Անահիտ Օհանյանի, Շուշանիկ Օհանյանի, »Ընդտանիք« ՇՍԿ-ի նախագահ Աղավնի Ղազարյանի միջև 2013թվականի օգոստոսի 05-ին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի նախնական պայմանագրի պատճենը պետք է թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Գործով քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Քննության առնելով Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի գույքի վրա դրված կալանքի հարցը, դատարանը գտնում է, որ թիվ ԵԱՔԴ/0004/01/16քրեական գործով /քննիչ Կ.Խանումյանի կողմից կայացված 24.12.2015թվականի որոշումներ, նախաքննական համար 69110014/ գույքի վրա դրված, ինչպես նաև Մհեր Պետրոսյանի անվամբ գրանցված ընկերությունների՝ »Ընդտանիք« ՇՍ կոոպերատիվի /ՀՎՀՀ 00864425/, »Էկոպաներին« ՍՊ ընկերության /ՀՎՀՀ 00870701/, »Ռաֆդավ« ՍՊ ընկերության /ՀՎՀՀ 00650052/, »Էկոպանել գրուպ« ՍՊ ընկերության /ՀՎՀՀ 01565389/, »Պան-Ֆոլկ Արարատ« ՍՊ ընկերության /ՀՎՀՀ 00847212/, »Գետափ« ՇՍ կոոպերատիվի /ՀՎՀՀ 00866636/, »Նոր Նորքի մաքրություն« ՍՊ ընկերության, »Միսս-Միստր նորածիններ« մշակութային բարեգործական հիմնադրամի /ՀՎՀՀ 00853326/ բաժնեմասերի վրա, Սուսաննա Բալասանյանի անվամբ հաշվառված՝ Մ.Պետրոսյանին պատականող »Բագրեշին« ՍՊ ընկերության /ՀՎՀՀ 00878008/ բաժնեմասի վրա և այլ ընկերություններում առկա բաժնեմասերի վրա դրված կալանքները պետք է վերացնել, քանի որ վերացել է գույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
Քննարկելով դատական ծախսերի հարցը՝ դատարանը գտնում է, որ դրանք ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ նման պահանջ դատարանին չի ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ Քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 366, 369-375հոդվածներով դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի անմեղությունը՝ ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներով և արդարացնել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասով, 235հոդվածի 1-ին մասով, 238հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 8/ութ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման ամիս ժամկետով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 3/երեք/ տարի ժամկետով:
ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 66հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 34-104հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 235հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար նշանակված պատժից 3/երեք/ ամիսը, ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 238հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար նշանակված պատժից 3/երեք/ ամիսը, և Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 8/ութ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Խափանման միջոց կալանավորումը թողնել անփոփոխ:
Պատժի սկիզբը հաշվել 07.02.2015թվականից:
Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Քաղաքացիական հայցի պահանջ չկա:
Գործով իրեղեն ապացույցներ ճանաչված՝
-»ԻԺ-71« մոդելի »ՎԱՐ-7526« տեսակի 9մմ տրամաչափի ատրճանակը վերադարձնել Ռաֆիկ Գարեգինի Պետրոսյանին /անվանական զենքով պարգևատրելու մասին ՀՀ Վարչապետի 17.02.2004թվականի թիվ »71-Ա« որոշում/.
-դեպքի պահին Օ.Մարկարյանի հագին եղած սպիտակ գույնի վերնաշապիկը, Արշակ Թովմասյանի ժակետը, Մհեր Պետրոսյանի պիջակը վերադարձնել վերջններիս ըստ պատականելիության.
-դեպքի վայրի զննությամբ սենյակների հատակից 3հատ խծուծի վրա վերցված արնանման հետքերը, կոտրված արձանիկի թվով 27բեկորները, կրակված պարկուճի գնդակը՝ ոչնչացնել.
-ՀՀ ԿԱ ԱԳԿՊԿ-ից առգրավված Երևան քաղաքի Նոր-Նորք համայնքի 2-րդ միկրոշրջանի Մոլդովական 27-րդ շենքի 110-րդ, Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի Ղարիբջանյան 63-րդ և Երևան քաղաքի Կ.Ուլնեցու 59/5շենքի 18-րդ հասցեների անշարժ գույքերի կադաստարային գործերը, Նարեկ Շահինյանի, Լաուրա Հարությունյանի, Անդրանիկ Օհանյանի, Անահիտ Օհանյանի, Շուշանիկ Օհանյանի, »Ընդտանիք« ՇՍԿ-ի նախագահ Աղավնի Ղազարյանի միջև 2013թվականի օգոստոսի 05-ին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի նախնական պայմանագրի պատճենը՝ թողնել կցված քրեական գործի նյութերին:
Ամբաստանյալ Մհեր Ռաֆիկի Պետրոսյանի գույքի վրա դրված կալանքը վերացնել:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարան՝ ստացման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ


՝Դատավճիռը չի բողոքարկվել, մտել է օրինական ուժի մեջ

«--------» ------------------------- 2018թ.


ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ