ԵԱՔԴ/0268/01/15


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն


«05» դեկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի,Ա.Պարտիզպանյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող Տ.Կարապետյանի,
տուժողներ Ռ.Պողոսյանի, Մ.Մովսիսյանի,
Ա.Բարսեղյանի, Ա.Խաչատրյանի,
ամբաստանյալ Ա.Ղազարյանի,
պաշտպան Գ.Պապոյանի


դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի`ծնված 1966 թվականի մարտի 25-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, չամուսնացած, նախկինում չդատապարտված, հաշվառված և բնակվում է ք.Երևան, Հր.Քոչար 14/2 շենք, 27 բնակարան հասցեում, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` 3 դրվագով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Ա.Քոչարյանի 2015 թվականի օգոստոսի 10-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 09115715 քրեական գործը:
2015 թվականի օգոստոսի 18-ին թիվ 09115715 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Կ.Հովսեփյանի, իսկ այնուհետև՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 01-ին ավագ քննիչ Լ.Հարությունյանի վարույթ:
Քննիչի 2015 թվականի սեպտեմբերի 01-ի որոշմամբ թիվ 09115715 քրեական գործով Մնացական Արամայիսի Մովսիսյանը ճանաչվել է տուժող:
Նույն օրը թիվ 09115715 քրեական գործով Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ.Կարապետյանի 2015 թվականի հուլիսի 17-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14204315 քրեական գործը և նախաքննություն կատարելու համար ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2015 թվականի հուլիսի 18-ին թիվ 14204315 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Կ.Հովսեփյանի վարույթ:
Քննիչի նույն օրվա որոշմամբ թիվ 14204315 քրեական գործով Աշոտ Մանվելի Խաչատրյանը ճանաչվել է տուժող:
2015 թվականի սեպտեմբերի 01-ին թիվ 14204315 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Հարությունյանի վարույթ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ.Կարապետյանի 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14204415 քրեական գործը և նախաքննություն կատարելու համար ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2015 թվականի հուլիսի 29-ին թիվ 14204415 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Կ.Հովսեփյանի վարույթ:
Քննիչի նույն օրվա որոշմամբ թիվ 14204415 քրեական գործով Ռուբեն Պողոսյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
2015 թվականի սեպտեմբերի 01-ին թիվ 14204415 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Հարությունյանի վարույթ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ.Կարապետյանի 2015 թվականի օգոստոսի 21-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14204615 քրեական գործը և նախաքննություն կատարելու համար ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին:
2015 թվականի օգոստոսի 26-ին թիվ 14204615 քրեական գործն ընդունվել է Երևան քաղաքի քննչական վարչության Երևան քաղաքի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Կ.Հովսեփյանի վարույթ:
2015 թվականի սեպտեմբերի 01-ին թիվ 14204615 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Հարությունյանի վարույթ:
Քննիչի նույն օրվա որոշմամբ թիվ 14204615 քրեական գործով Արամ Կարենի Բարսեղյանը ճանաչվել է որպես տուժող:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Լ.Հարությունյանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշումներով թիվ 14204615, 14204315 և 14204415 քրեական գործերը միացվել են թիվ 09115715 քրեական գործին`նախաքննությունը շարունակելով թիվ 09115715 համարի ներքո:
2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին թիվ 09115715 քրեական գործն ընդունվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Գրիգորյանի վարույթ:
2015 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանը թիվ 09115715 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` 3 դրվագով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
2015 թվականի դեկտեմբերի 24-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու մասին:
Նույն օրն Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանը թիվ 09115715 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով` 3 դրվագով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով, մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանը] ուրիշի գույքի խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով «Կոշ» ՔԿՀ դատապարտյալ ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, խմբի կազմում, նախապես միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, ինքնությունը չպարզված անձանց հանցակցությամբ, Գեղամ անունով հանդես եկող ոմն Կարենի կողմից տուժողին մոլորության մեջ գցելով` նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն` 2015 թվականի հունիսի 30-ին` ժամը 15:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի փողոցի վրա գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս քաղաքի բնակիչ Արամ Կարենի Բարսեղյանին և ներկայանալով որպես Գեղամի կողմից ուղարկված Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի, «ՋիՍիԲի» մոդելի տրակտոր վաճառելու և իր անվամբ ձևակերպելու կեղծ պատրվակով վերջինիցս խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է 2.031.879 ՀՀ դրամին համարժեք 4300 ԱՄՆ դոլար գումար և ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը:
Այսինքն, Անահիտ Ղազարյանին մեղսագրվում է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, Անահիտ Ղազարյանը, ուրիշի գույքի խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով «Կոշ» ՔԿՀ դատապարտյալ ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, խմբի կազմում, նախապես միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, ինքնությունը չպարզված անձանց հանցակցությամբ, Գեղամ անունով հանդես եկող ոմն Կարենի կողմից տուժողին մոլորության մեջ գցելով` նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն` 2015թ. հուլիսի 08-ին ժամը 21:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի փողոցի վրա գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է Աշոտ Մանվելի Խաչատրյանի հետ և ներկայանալով որպես Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի, «ԶԻԼ» մակնիշի ավտոմեքենա վաճառելու և իր անվամբ ձևակերպելու կեղծ պատրվակով վերջինիցս խաբեությամբ հափշտակել է 950.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար և Ա.Խաչատրյանի նույնականացման քարտը:
Այսինքն, Անահիտ Ղազարյանին մեղսագրվում է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Բացի այդ, Անահիտ Ղազարյանը, ուրիշի գույքի զգալի չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով «Կոշ» ՔԿՀ դատապարտյալ ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, խմբի կազմում, նախապես միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, ինքնությունը չպարզված անձանց հանցակցությամբ, Գեղամ անունով հանդես եկող ոմն Կարենի կողմից տուժողին մոլորության մեջ գցելով` նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն` 2015.թ հուլիսի 18-ին ժամը 20:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի փողոցի վրա գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է Ռուբեն Համլետի Պողոսյանի հետ և ներկայանալով որպես Գեղամի կողմից ուղարկված ռուսական զորամասի աշխատակցուհի, բեռնատար ավտոմեքենայի անվադողեր վաճառելու կեղծ պատրվակով վերջինիցս խաբեությամբ հափշտակել է 220.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսինքն, Անահիտ Ղազարյանին մեղսագրվում է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով:
Բացի այդ, Անահիտ Ղազարյանը, ուրիշի գույքի խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ նախնական համաձայնության գալով «Կոշ» ՔԿՀ դատապարտյալ ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, խմբի կազմում, նախապես միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, ինքնությունը չպարզված անձանց հանցակցությամբ, Գեղամ անունով հանդես եկող ոմն Կարենի կողմից տուժողին մոլորության մեջ գցելով` նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն` 2015թ. հուլիսի 30-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի փողոցի վրա գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ Մնացական Արամայիսի Մովսիսյանին և ներկայանալով որպես Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի, «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա վաճառելու և մեքենան իր անվամբ ձևակերպելու կեղծ պատրվակով վերջինիցս խաբեությամբ հափշտակել է 717.855 ՀՀ դրամին համարժեք 1500 ԱՄՆ դոլար գումար և ՀՀ քաղաքացու անձնագիրը:
Այսինքն, Անահիտ Ղազարյանին մեղսագրվում է արարք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Այսպիսով, Անահիտ Ղազարյանը 2015թ. հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում կատարել է 4 դրվագ հանցավոր արարքներ, որոնցից 3 դրվագը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 1 դրվագը` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով: (…) »:
Քննիչի 2015 թվականի դեկտեմբերի 25-ի որոշմամբ մեղադրյալ Անահիտ Ղազարյանից առգրավված պայուսակը, կարճաթև ամառային զգեստը, մոխրագույն բլուզը և վարդագույն ծաղիկներով կտորի տաբատը ճանաչվել է իրեղեն ապացույց:
2015 թվականի դեկտեմբերի 28-ին որոշում է կայացվել թիվ 09115715 քրեական գործից նախնական համաձայնությամբ, խմբի կազմում, ինքնությունը չպարզված անձանց կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված 3 դրվագ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մասն անջատել թիվ 09115715 քրեական գործից` անջատված գործին շնորհելով թիվ 09129515 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ. Կարապետյանը 2015 թվականի դեկտեմբերի 30-ին թիվ 09115715 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը հաստատել է և նույն օրը քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2016 թվականի հունվարի 08-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2016 թվականի հունվարի 08-ի ՆՀ-3-Ա հրամանագրով դադարեցվել է Ա.Խաչատրյանի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները:
2016 թվականի հունվարի 25-ին թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործը վերամակագրվել է դատավոր Ռ.Մխիթարյանին:
Դատավոր Ռ.Մխիթարյանի 2016 թվականի հունվարի 26-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի փետրվարի 09-ին նշանակվել դատաքննության:
2016 թվականի մայիսի 23-ի ՆՀ-440-Ա հրամանագրով դադարեցվել է Ռ.Մխիթարյանի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները:
2016 թվականի հունիսի 24-ին թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործը վերամակագրվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2016 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հուլիսի 06-ի որոշմամբ նշանակվել դատաքննության:
Դատարանի 2017 թվականի դեկտեմբերի 05-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0268/01/15 քրեական գործով ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի նկատմամբ 3 դրվագ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասի մեղադրանքներով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` քրեական պատասխանատվության վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով:


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն քրեակատարողական հիմնարկից զանգահարել է ոմն Գեղամը և հայտնել, որ իր հետ գործ ունի: Գեղամն առաջին անգամ իրեն զանգահարել է 2015 թվական հունիսին: Նշանված է Արմեն անունով մի մարդու հետ, ով գտնվում է «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում: Քրեակատարողական հիմնարկներում բացի Արմենից այլ ծանոթ չունի: Տեղյակ է եղել, որ Արմենը և Գեղամը պատիժ են կրում նույն քրեակատարողական հիմնարկում: Չգիտի, թե Գեղամը որտեղից է իմացել իր հեռախոսահամարը, իր տվյալները, չի բացառում, որ կարող է Արմենն է Գեղամին ասել կամ էլ հնարավոր է Արմենի հեռախոսը դրված է եղել ինչ-որ տեղ ու Գեղամն էլ այդպես իմացել է իր տվյալները: Իրեն Գեղամը զանգահարել է փակ համարից, բարևել, ասել, որ «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկից է զանգահարում: Ասել է, տեղյակ է, որ ինքը վարձով է ապրում, ուստի իրեն գործ է առաջարկել, որի դիմաց վճարելու էր 50 ԱՄՆ դոլար: Իրեն հարցրել է, թե գիտի Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու վայրը, ինքը պատասխանել է, որ գիտի: Այնուհետև, իրեն ասել է, որ գնա այնտեղ, իրեն կմոտենան երկու տղամարդ, ծրարով գումար կտան և նա այդ գումարը պետք է փոխանցի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդին, ում ինքը կուղարկի: Գեղամն առաջարկել է այդ գործն անել, սակայն ինքը չի իմացել ինչ գործի մասին է խոսքը: Առաջին անգամ գնացել է Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ իրեն են մոտեցել երկու տղամարդ: Մոտեցած տղամարդիկ իրեն հարցրել են, թե ինքն է հանդիսանում Գեղամի ուղարկած անձը, պատասխանել է` այո: Այդ տղամարդիկ ծրարով իրեն գումար են տվել, որից հետո ինքը նստել է Գեղամի ուղարկած ավտոմեքենան և հեռացել: Տղամարդկանցից ստացած գումարը փոխանցել է վարորդին և տեղյակ չէ, թե վերջինս այն ինչ է արել:
Նման գործողություններ կատարել է 4 անգամ: Յուրաքանչյուր անգամ Գեղամն իրեն հրահանգել է, որ ստացած ծրարները նետի, իսկ դրանց պարունակությունը փոխանցի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդին: Իր նախաքննական ցուցմունքներում արձանագրված է, որ ինքը նետել է անձնագրերը, սակայն այդպես չի եղել, քննիչին ինքն ասել է, որ նետել է ծրարները, ոչ թե` անձնագրերը: Ամեն անգամ 50 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել, մեկ անգամ էլ վերցրել է 20.000 ՀՀ դրամ: Երբ հանդիպումների ժամանակ իրեն հարցրել են, ինքը պատասխանել է, որ Գեղամի ուղարկած անձն է, ուրիշ ոչինչ չի ասել: Բոլորին ներկայացել է, որպես Գեղամի ուղարկած անձ: Երբևէ չի եղել դեպք, երբ իրեն հարցնեն, թե ով է, ինքն էլ պատասխանի, որ Նադիան է: Չորրորդ դեպքից հետո Գեղամն իրեն զանգահարել է, ասել, որ կրկին հանձնարարություն կատարի, ինքը պատասխանել է, որ էլ չի կատարելու նրա ասածը: Գեղամն էլ իրեն պատասխանել է, որ եթե չկատարի իր և իր ընտանիքի, ինչպես նաև Արմենի համար վատ է լինելու, սակայն այդքանից հետո ինքը չի գնացել, որովհետև զգացել է, որ ինչ որ բան այն չէ:
Իրեն մեղավոր է համարում նրանում, որ յուրաքանչյուր անգամ ծրարներից հիսունական ԱՄՆ դոլար է վերցրել և պատրաստ է վերադարձնել իր կողմից վերցված ընդհանուր 200 ԱՄՆ դոլարը: Իրեն նույնպես խաբել են, ինքը եթե ուրիշներին խաբելու նպատակ ունենար, ապա իր անվամբ գրանցված հեռախոսահամարը չէր տրամադրի այն մարդկանց, որոնցից գումար է վերցրել: Հաջորդ անգամ, երբ ինքը հարկադրված կրկին կատարում էր Գեղամի հրահանգը, վերջինս զանգահարել է վարորդին և ասել, որ չգնան:
Նկատել է, որ ծրարներում անձնագրեր են եղել, մի անգամ էլ իրեն առձեռն են տվել, սակայն այն որ, իր նախաքննական ցուցմունքում գրված է, թե նետել է անձնագրերը, այդպիսի բան չի եղել: Գեղամն իրեն ասել է, քանի որ հնարավոր է ծրարի վրա ինչ որ բան գրված լինի, ծրարն անհրաժեշտ է նետել, իսկ մնացածը տալ վարորդին: Բոլոր չորս դեպքերում ինքը ծրարները նետել է: Ամեն անգամ վերցրել է 50 դոլար, որը եղել է իր մասնաբաժինը: Գործարքների մասին իմացել է ձերբակալվելուց հետո: Երբ իրեն հարցրել են գործարքների մասին, ինքը պատասխանել է, որ այդ հարցերով դիմեն Գեղամին: Ինքը չի ասել, որ հանդիսանում է ռուսական զորամասի քարտուղարուհի: Ամեն անգամ եղել է նույն վարորդը, սպիտակ մեքենայով: Չի ցանկացել, որ Արմենն իմանա, քանի որ իրեն կարգելեր, սակայն քանի որ իրեն գումար է անհրաժեշտ եղել, դիմել է այդ քայլին: Ինքը չի ասել, որ իր անունը Նադիա է, իրեն հարցրել են, թե ինքը Նադիան է, ինքն էլ պատասխանել է այո, քանի որ Գեղամն իրեն այդպես էր ասել: Երեք անգամ ծրարում եղել են անձնագրեր, իսկ մեկ անգամ եղել է նույնականացման քարտ: Արմենը չի իմացել իր և Գեղամի համագործակցության մասին, դրա մասին իմացել է իրեն ձերբակալելուց հետո:
Պատասխանելով դատավարական կողմերի հարցերին ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը մանրամասնեց, որ նախաքննության ընթացքում քննիչին ասել է, որ ստացածը ծրարով է փոխանցել վարորդին, սակայն քննիչը արձանագրել է, թե ինքն ինչ-որ բան նետել է, իրականում նման բան չի եղել, ինքը նման ցուցմունք չի տվել, իսկ հարցաքննության ժամանակ եղել է շատ հուզված: Ռուսական կրթություն ունի, բառեր կան, որ ինքը չի հասկանում: Քննիչը հարցեր է ուղղել, որոնք ինքը չի հասկացել: Առավոտից մինչ գիշեր գտնվել է քննիչի մոտ, ով իրեն ասել է, որ այդ ամենը գրելուց հետո իրեն կթողնեն, որ գնա տուն: Պաշտպան և թարգմանիչ իրեն չեն տրամադրել, իր իրավունքներին տեղյակ չի եղել: Ասել են, որ պաշտպան դեռ անհրաժեշտ չէ, հետագայում իրեն հանրային պաշտպան կտրամադրվի: Նախաքննական մարմնին ասել է, որ ունի ռուսական կրթություն, սակայն իրեն թարգմանիչ չեն առաջարկել, ինքն էլ չի պահանջել:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն պարզաբանվել է իր իրավունքները և պարտականությունները, տիրապետում է գրավոր և բանավոր հայերենին: 2013 թվականի սեպտեմբեր ամսին հեռախոսով ծանոթացել է «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող Արմեն Ժորայի Այվազյանի հետ և սկսել են շփվել ամուսնության նպատակով: 2015 թվականի հունիսի վերջերին Արմենը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ մի գործ կա իր համար, պետք է գնա մի տեղից գումար վերցնի, իսկ մանրամասներն իրեն կզանգահարի և կբացատրի իր հետ նույն քրեակատարողական հիմնարկում պատիժ կրող Գեղամը: Դրանից հետո իրեն փակ համարից զանգահաչել է այդ Գեղամը, ում ինքը երբևէ չի տեսել և չի հանդիպել նրա հետ: Գեղամն իրեն բացատրել է, որ այդ օրը, ցերեկը ժամը 15:00-ի սահմաններում պետք է գնա Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ իրեն սպասելու են 2 տղամարդ, ովքեր իրեն կտան ծրարով գումար, այդ գումարից կարող է իրեն վերցնել 50 դոլար, իսկ մնացացծ գումարը փոխանցի Բութանիա թաղամասում բնակվող դատապարտյալ Աշոտի կնոջը, իսկ եթե ծրարի մեջ լինի նաև անձնագիր, ապա այն պետք է նետի աղբարկղը: Գեղամն իրեն նաև զգուշացրել է, որ եթե որևէ հարցեր տան, ապա պետք է պատասխանի, որ բոլոր հարցերով դիմեն Գեղամին: Այդպես էլ եղել է. 2015 թվականի հունիսի վերջերին, ցերեկը ժամը 15:00-ի սահմաններում գնացել է Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ իրեն սպասել են 2 տղամարդ, մոտեցել է նրանց, ասել է, որ իրեն Գեղամն է ուղարկել, վերցրել է ծրարով գումարն ու երկու անձնագրերը և հեռացել: Ծրարից վերցրել է 50 ԱՄՆ դոլար գումար, որով իր համար հարդարման պարագաներ և աշնանային կոշիկներ է գնել, իսկ մնացած գումարը փոխանցել է Գեղամի նշած անձնավորությանը: Այդ մասին պատմել է իր նշանածին` Արմենին, ով իրեն ասել է, որ հետագայում կատարի Գեղամի նմանատիպ հանձնարարությունները և յուրաքանչյուր անգամ 50 ԱՄՆ դոլար կստանա:
Այդ դեպքից հետո 2015 թվականի հուլիս ամսվա ընթացքում ևս 3 անգամ տարբեր անձանցից նույն եղանակով գումարներ է վերցրել: Մասնավորապես` մոտ մեկ շաբաթ անց, նույնպես Գեղամի հետ պայմանավորվելով, մի օր, ժամը 21:00-ի սահմաններում Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է մի տղամարդու և նրանից վերցրել է ծրարով գումար և նույնականացման քարտ: Ծրարից վերցրել է 50 ԱՄՆ դոլար գումար, իսկ նույնականացման քարտը նետել է աղբարկղը:
Այնուհետև 2015 թվականի հուլիսի կեսերին մի օր ժամը 20:00-ի սահմաններում Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է մի երիտասարդ տղայի, վերցրել է ծրարով գումարը և հեռացել: Այդ անգամ Գեղամն իրեն ասել է, որ ծրարից վերցնի 30.000 ՀՀ դրամ: Այդ գումարով վճարել է տան վարձը, իսկ մնացած գումարը փոխանցել է Գեղամի կողմից ուղարկած Արթուր անունով տաքսու վարորդին:
Վերջին դեպքը եղել է 2015 թվականի հուլիսի վերջերին, մի օր ժամը 24:00-ի սահմաններում կրկին ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է 2 տղամարդկանց, ասել է նրանց, որ իրեն Գեղամն է ուղարկել, տղամարդկանցից մեկն իրեն փոխանցել է ծրարով գումար և անձնագիր, որը վերցնելով Արթուրի տաքսի մեքենայով հեռացել են: Այդ անգամ ևս ծրարից վերցրել է 50 ԱՄՆ դոլար, մնացածը տվել է Արթուրին, իսկ անձնագիրը նետել է աղբարկղը: Նշել է, որ այդ անգամ եկած մարդիկ իրենից հեռախոսահամար են ուզել և ինքն ստիպված հայտնել է իր հեռախոսահամարը: Այդ մասին հայտնել է Գեղամին, ով զայրացել է և խորհուրդ տվել անջատել ու այլևս չօգտագործել այդ համարը: Հայտնել է, որ ծրարներում եղած գումարները երբևէ չի հաշվել:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը հայտարարեց, որ նախաքննության ընթացքում իր իրավունքներն իրեն պարզաբանվել է: Նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքում սխալվել է, որ գրել է, թե Արմենն իրեն զանգահարել և ասել է, որ Գեղամը կզանգահարի իրեն և հանձնարարություններ կտա: Իրականոմ Գեղամն է իրեն զանգահարել փակ համարից և չգիտի, թե որտեղից նրան իր հեռախոսահամարը: Անձնագրերի հետ կապված իրականությունը եղել է այն, որ ծրարը՝ իր պարունակությամբ տվել է վարորդին: Նախաքննության ընթացքում, քանի որ առաջին անգամ է ցուցմունք տվել, այդ պատճառով սխալվել է, ընկճված է եղել և չի կարողացել ընկալել, թե ինչ են իրեն ասում: Անձամբ Բութանիա չի գնացել և Աշոտի կնոջը գումար չի տվել, այդ գումարը նրան պետք է վարորդը փոխանցեր: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է նման բան, քանի որ եղել է շփոթված: Քննիչի ուղղորդմամբ է ինքն այդպես գրել: Դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքն է իրականությունը: Ծրարը նետել է, իսկ անձնագիրն ու գումարը տվել է վարորդին:
Դատարանը, ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները համադրելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված այլ ապացույցների հետ, գտնում է, որ վերջինիս նախաքննական ցուցմունքներն են արժանահավատ և բխում են սույն գործով ձեռք բերված մյուս փաստական հանգամանքների համակցությունից:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանն իր դատաքննական ցուցմունքներով առ այն, որ անձնագրերը չի նետել, այլ փոխանցել է տաքսի ավտոմեքենայի վարորդին, իսկ նախաքննության ընթացքում այլ բովանդակությամբ ցուցմունք է տվել, քանի որ շփոթված է եղել, բացի այդ ունենալով ռուսական կրթություն, հայերեն առանձին բառեր չի հասկանում, նպատակ է հետապնդում մեղմել սպառնացող պատիժը:
Բացի այդ, Դատարանն ավելորդ չի համարում արձանագրել նաև, որ պաշտպան Գ.Պապոյանն իր պաշտպանական ճառում միջնորդեց դադարեցնել ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված երեք դրվագով քրեական հետապնդումը՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով, իսկ ամբաստանյալն էլ չառարկեց ոչ արդարացման հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցնելու դեմ:
Սպառնացող պատժի խստությունից խուսափելու նպատակ է հետապնդում նաև ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի դատաքննական ցուցմունքներն առ այն, որ հանդիպմանը եկած տուժողներին որպես Նադիա չի ներկայացել, անձամբ Բութանիա չի գնացել և ոմն Աշոտի կնոջը գումար չի փոխանցել:
Դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ յուրաքանչյուր հարցաքննությունից առաջ Անահիտ Ղազարյանին իր իրավունքներն ու պարտականությունները նախաքննական մարմնի կողմից պարզաբանվել են, ինչը հաստատվել է ամբաստանյալի ստորագրությամբ: Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը նախաքննության ընթացքում համապատասխան հայտարարությամբ հանդես չի եկել, ավելի կոնկրետ` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին չի հայտնել (բանավոր կամ գրավոր կերպով) հայերեն լեզվին բավարար կերպով չտիրապետելու մասին, ուստի նախաքննական մարմինը բավարար հիմքեր չի ունեցել ենթադրելու, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի կողմից հայերենին տիրապետելու աստիճանն ակնհայտորեն բավարար չէ նրա կողմից իր իրավունքները և պարտականություններն իրականացնելու համար։
Դատական քննության ընթացքում տուժող Մնացական Մովսիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հայտարություն է տեղադրել «List.am» սոցիալական կայքում այն մասին, որ ցանկանում են գնել «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա: Իր հեռախոսահամարին զանգահարել է Գեղամ անվամբ անձավորություն, առաջարկել «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա` 3000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց: Այդ գինը եղել է շուկայական գնից ակնհայտ ցածր, ուստի ինքը համաձայնվել է: Առաջարկել է 1500 ԱՄՆ դոլարը վճարել նախօրոք, իսկ մնացաց մասը փաստաթղթերի ձևակերպումից հետո: Ոմն Գեղամն ասել է, որ գնան Երևանի Քանաքեռում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ իրենց կմոտենա իր քարտուղարուհին: Ինքը և Հովհաննեսը գնացել են պայմանավորված վայր: Ինքը զանգահարել է Գեղամին և հայտնել, որ իրենք պայմանավորված վայրում են, վերջինս ասել է, որ սպասեն մինչ իր քարտուղարուհի Նադիան կմոտենա: Քիչ անց իրենց է մոտեցել մի կին, ով ներկայացել է որպես Գեղամի քարտուղարուհի: Իրենք ծրարի մեջ դրված գումարը` 1500 ԱՄՆ դոլարը, փոխանցել են նրան, իսկ այնուհետև՝ հանձնել անձնագիրը: Եվ Գեղամը, և Նադիան իրենց հայտնել են, որ մոտ 20 րոպեից մեքենան իրենց կփոխանցվի: Նադիան ևս իրենց ասել է, որ մոտ 20 րոպե սպասեն մեքենան կլինի: Մոտ 1-2 ժամ սպասելուց հետո զանգահարել են Գեղամին, ում հեռախոսահամարը եղել է անջատված: Նախաքննության ընթացքում ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ չի ճանաչել ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանին, սակայն այդ գործողության ընթացքում Անահիտ Ղազարյանն ասել է, որ ինքն է վերցրել իրենց գումարը և անձնագիրը:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տուժող Մնացական Մովսիսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքների այն հատվածը, որտեղ առկա է հակասություն:
Նախաքննության ընթացքում տուժող Մնացական Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հուլիսի 29-ին ինքը, որդին և մորաքրոջ որդին` Հովհաննես Պողոսյանը գնացել են Երևանի Քանաքեռի տարածքում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ` պայմանավորված գումարը փոխանցելու նպատակով և մինչ տեղ հասնելը բավականին ուշ է եղել, մոտ ժամը 23:30-ը:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ տուժող Մնացական Մովսիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր որդին եղել է հեռվում կայանված ավտոմեքենայի մեջ և ներկա չի եղել իրենց և Նադիայի հանդիպմանը, այդ իսկ պատճառով, այդ հանգամանքը կարևոր չհամարելով, դատարանում ցուցմունք տվեց, որ հանդիպման են գնացել ինքն ու մորաքրոջ որդին՝ Հովհաննեսը:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Ռուբեն Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015 թվականի հունիսի 17-ին իր ընկերոջը զանգահարել է ոմն Գեղամը, ներկայացել է ռուսական զորամասի հրամանատար և հայտնել է, որ մեքենայի անվադողեր ունի վաճառքի: Ընկերն ասել է, որ իրեն անհրաժեշտ չէ: Ընկերոջ հետ հանդիպման ժամանակ, վերջինս հայտնել է, որ իրեն անվադողեր են առաջարկել և հարցրել է, թե հնարավոր է, որ ինքը ցանկանա: Պատասխանել է, որ ցանկանում է գնել և ընկերոջից վերցրել է Գեղամի հեռախոսահամարը: Զանգահարել է Գեղամին, վերջինս ներկայացել է ռուսական զորամասի հրամանատար և հարցրել է, թե կարող է անվադողերը ձեռք բերելու համար գնալ Գյումրի, ինքը պատասխանել է, որ չի կարող: Դրանից հետո Գեղամը հայտնել է, որ եթե ինքը չի կարող հասնել Գյումրի, ապա կարող են Երևանի Քանաքեռում գտնվող ռուսական զորամասից վերցնել անվադողերը: Գեղամն ասել է, որ ինքը կուղարկի այդ զորամասի հրամանատարի քարտուղարուհուն՝ Նադիային, վերջինիս 220.000 ՀՀ դրամ գումարը փոխանցելուց հետո անվադողերը կփոխանցվեն իրենց: 2015 թվականի հունիսի 18-ին ժամը 19:00-ին եղել է պայմանավորված վայրում: Զանգահարել է Գեղամին, վերջինս ասել է, այդ զորամասի հրամանատարի քարտուղարուհին կմոտենա, կվերցնի 220.000 ՀՀ դրամը: Այնուհետև, իրենց է մոտեցել Նադիան, ինքը հարցրել է, թե Գեղամն է նրան ուղարկել, վերջինս պատասխանել է այո և, վերցնելով գումարը, հեռացել է: Որոշ ժամանակ անց զանգահարել է Գեղամին, հեռախոսահամարը եղել է անհասանելի: Առաջարկվող անվադողերի գինը եղել է շուկայական գնի կեսի չափ, ինչի համար էլ ցանկացել է գնել դրանք: Նախաքննության ժամանակ կատարված ճանաչման ներկայացնելու քննչական գործողության ժամանակ ճանաչել է ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանին որպես այն անձի, ում տվել էր գումարը: Նադիան հանդիսանում է ամբաստանյալի աթոռին նստած Անահիտ Ղազարյանը: Բոլոր պայմանավորվածությունները ձեռք է բերել Գեղամի հետ, Նադիային ընդամենը փոխանցել է 4 անվադողերի գումարը` 220.000 ՀՀ դրամը: Նույն օրը դիմել է ոստիկանություն:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Աշոտ Խաչատրյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն զանգահարել է Գեղամ անունով մի անձնավորություն, հայտնել է, որ աշխատում է Լենինականում տեղակայված զորամասում, որպես սպա: Զորամասից դուրս գրված մեքենա ունի, այն վաճառում է: Ինքն առաջարկել է, որ անձամբ գա Լենինական, սակայն Գեղամն ասել է, որ Երևանում էլ մարդ ունի: Զեյթունից կարող է մեքենան վերցնել: Երեկոյան ժամի` 19-20 սահմաններում ընկած ժամանակահատվածում պայմանավորվել են Զեյթունում գտնող ռուսական զորամասի մոտ, որտեղ ռուսական եկեղեցի կա: Զանգահարած անձն ասել է, որ Անահիտը կմոտենա, նույնականացման քարտը և գումարը կփոխանցեք իրեն, որից 15-20 րոպե հետո մեքենան կփոխանցենք ձեզ: Ինքը գումարը և նույնականացման քարտը տվել է Անահիտին: Մի ժամ հետո հասկացել է որ խաբվել է և դիմել է ոստիկանություն:
Պատասխանելով դատավարական կողմերի հարցերին տուժողը մանրամասնեց, որ համացանցում հայտարարություն էր տվել, որ վաճառում է «Զիլ» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենա կամ այն փոխանակում է ինքնաթափ ավտոմեքենայի հետ: Վերջինս զանգահարել է իրեն առաջարկել ինքնաթափ տեսակի ավտոմեքենա շուկայականից բավականին ցածր գնով: Հասնելով պայմանավորված վայրը, զանգահարել է Գեղամին, վերջինս ասել է, որ սպասեն, իրենց կմոտենա ինչ-որ կին, ում անունն այժմ չի հիշում, սակայն այն նշել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքում: Գեղամի ուղարկած կինը մոտեցել է, ասել է, որ Գեղամն է իրեն ուղարկել: Անձնագիրն ու գումարը հանձնել է այդ կնոջը: Իր կարծիքով այդ կինը խուճապի է մատնված եղել: Հարցրել է, թե մեքենան երբ կլինի, վերջինս պատասխանել է, որ դրա հետ կապված պետք է Գեղամի հետ խոսել և անմիջապես հեռացել է: Հետագայում` հաղորդում տալուց հետո, պարզել է, որ իրեն զանգահարողի տվյալներով և Գեղամ անվամբ մարդ կա, սակայն այդ անձն իրեն զանգահարողը չի եղել: Ճանաչում է ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանին, որպես դեպքի օրն իրեն մոտեցած անձնավորություն: Առհասարակ ամբաստանյալի հետ դեպքի օրը հեռախոսազանգ չի ունեցել: Գումարը և անձնագիրն ամբաստանյալին փոխանցելուց հետո, վերջինս բացել է ծրարը, տեսել է, որ այնտեղ անձնագիր և գումար կա, այն դրել է պայուսակի մեջ և հեռացել: Գումարը չի հաշվել: Հարցաքննության ավարտից հետո, տուժող Աշոտ Խաչատրյանը հայտարարություն արեց, թե հիշել է, որ ամբաստանյալը ներկայացել է որպես Նադիա:
Դատական քննության ընթացքում տուժող Արամ Բարսեղյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հայրը հայտարարություն է տվել համացանցում այն մասին, որ կգնի «ՋԻՍԻԲԻ» մակնիշի տրակտոր: Հորը զանգահարել է ոմն Գեղամը և նրանք պայմանավորվածություն են ձեռք բերել տրակտորի վաճառքի հետ կապված: Սկզբում պայմանավորվել են Լենինականի զորամասերից մեկում հանդիպել, սակայն երբ իրենք ճանապարհին են եղել, իրենց զանգահարել է Գեղամը և հայտնել, որ տրակտորը կարող են վերցնել Երևանում Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ գտնվող զորամասից: Հեռախոսով հայտնել է նաև, որ ցանկության դեպքում կարող են ձեռք բերել նաև «Վիլիս» մակնիշի ավտոմեքենա,որի արժեքն է 2000 ԱՄՆ դոլար: Գումարից պակասել է 1.000 ԱՄՆ դոլար, Գեղամն ասել է, որ պակասող գումարը կարող են մեկ ամսվա ընթացքում վճարել: Գեղամը հայտնել է, որ իրենց քարտուղարուհին կգա, իրենցից գումարը կվերցնի, փաստաթղթերը կկարգավորի, որից հետո տրակտորն ու ավտոմեքենան դուրս կհանեն զորամասից: Գեղամի նկարագրած անձը` Անահիտը, եկել է: Գումարը և անձնագիրը եղել են ծրարի մեջ, սակայն ծրարը փակված չի եղել, իսկ իր անունն ու ազգանունը ծրարի ներսի կողմից գրված են եղել: Երբ ամբաստանյալը մոտեցել է իրենց, իրենք հարցրել են, թե ինքն է հանդիսանում Գեղամի ուղարկած անձը, վերջինս պատասխանել է՝ այո, ինքն է այդ անձը` քարտուղարուհին: Նրան է տվել անձնագիրն ու գումարը, որից հետո վերջինս հեռացել է: Այդ ընթացքում հեռախոսով միշտ կապի մեջ է եղել Գեղամի հետ: Մի քանի ժամ անց զանգահարել է Գեղամին, հեռախոսահամարը եղել է անհասանելի: Հասկացել է, որ խաբվել են և դիմել է ոստիկանություն: Նախաքննության ընթացքում դեպքի վերաբերյալ տվել է մանրամասն ցուցմունք: Գործարքի հետ կապված միայն Գեղամի հետ են հեռախոսազանգ ունեցել: Պայմանավորվածության համաձայն՝ Գեղամից պետք է «ՋիՍիԲի» մակնիշի տրակտոր և «ՈՒազ» մակնիշի ավտոմեքենա գներ, որոնց համար ընդհանուր փոխանցել է 4.300 դոլար և անձնագիրը:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տուժող Արամ Բարսեղյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում տուժող Արամ Բարսեղյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հունիսի 30-ին, ժամը 15:00-ի սահմաններում ինքն ու եղբայրը` Ժորան, միասին գնացել են Երևան քաղաքի Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ նշված ժամին իրենց է մոտեցել 40 տարեկան մի կին և ասել, որ իրեն Գեղամն է ուղարկել: Ինքը ծրարով գումարը տվել է նրան, վերջինս, վերցնելով ծրարը, առանց ստուգելու պատրաստվելիս է եղել գնալու, երբ ինքը հիշել է, որ անձնագրերը մնացել են մեքենայի մեջ: Կանչել է նրան, տվել անձնագրերը, վերջինս վերցրել և հեռացել է` գնալով ռուսական զորամասի ուղղությամբ:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ տուժող Արամ Բարսեղյանը պնդեց, որ հանդիպման եկած կնոջից հարցրել է, թե Գեղամի ուղարկած քարտուղարուհի Նադիան է, վերջինս պատասխանել է՝ այո:
Դատական քննության ընթացքում վկա Կարեն Բարսեղյանը ցուցմունք տվեց, այն մասին, որ դեպքի մանրամասները կապված անցած երկար ժամանակահատվածի հետ, չի հիշում: Նշեց, որ տրակտոր գնելու վերաբերյալ համացանցում հայտարարություն են տեղադրել: Մի օր իրեն զանգահարել է ոմն Գեղամը, ներկայացել որպես Գյումրիում տեղակայված զորամասի աշխատակից, և հայտնել է, որ վաճառում է «ՋիՍիԲի» մակնիշի տրակտոր: Հավանելով առաջարկը և գինը, որոշել են գնել այն: Որդին զրուցել է Գեղամի հետ, պայմանավորվել են, որ Երևանի Քանաքեռում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ որդին պետք է հանդիպի զորամասի աշխատակցուհուն, նրան փոխանցի գումարն ու անձնագրերը, որից հետո իրենց կտան մեքենաները: Համաձայնության են եկել, որ երկու մեքենաների համար պետք է վճարեն ընդհանուր 4300 ԱՄՆ դոլար, իսկ մնացած 1000 դոլարը մեկ ամսվա ընթացքում: Հաջորդ օրը որդիները գնացել են Երևանի Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, որտեղ նրանց է մոտեցել Գեղամի կողմից ուղարկված մի կին, ում որդին ծրարով փոխանցել է 4300 ԱՄՆ դոլար գումար և իրենց անձնագրերը: Այդ կինը, վերցնելով գումարը, հեռացել է: Դրանից հետո որդիներն սպասել են մի քանի ժամ, մի քանի անգամ զանգահարել են Գեղամին, վերջինս տարբեր պատճառաբանություններով խնդրել է, որ սպասեն: Այնուհետև, նրա հեռախոսահամարը դարձել է անհասանելի և որդիները հասկացել են, որ խաբվել են:
Դատական քննության ընթացքում վկա Հովհաննես Պողոսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Մնացական Մովսիսյանը հանդիսանում է իր հոր մորաքրոջ որդին: Վերջինս զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է մեքենա գնել և, քանի որ ինքն էլ ունի այդ նույն մեքենայից, ցանկացել է, որ զանգահարի վաճառողին և պարզի մեքենայի վիճակը: Իր հեռախոսահամարից զանգահարել է Մնացական Մովսիսյանի կողմից տված հեռախոսահամարին, պատասխանել է մի տղամարդ, ով ներկայացել է Գեղամ, ասել է, որ ծառայում է զորամասում: Վերջինս հայտնել է, որ մեքենան գտնվում է իդեալական վիճակում և դրա արժեքն է 3000 ԱՄՆ դոլար: Իրենք ասել են, որ այդ պահին ունեն ընդամենը 1500 ԱՄՆ դոլար, սակայն վերջինս պատասխանել, որ այդքան գումարն էլ է բավարար: Գեղամն ասել է, որ գումարն ու անձնագիրը պետք է Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ փոխանցեն զորամասի քարտուղարուհուն, ում անունն Անահիտ է: Իրենք գնացել են Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ: Ճանապարհին իրեն զանգահարել է Գեղամը և հայտնել, որ եթե իր հեռախոսահամարն անհասանելի լինի, ապա զանգահարեն իր կողմից տված մեկ այլ հեռախոսահամարին: Այնուհետև, եկել է Գեղամի ուղարկած կինը, մոտեցել է իրենց, ասել, որ իրեն Գեղամն է ուղարկել: Իրենք այդ կնոջից պահանջել են նրա հեռախոսահամարը: Տվել է մի հեռախոսահամար, որին հենց այդ պահին զանգահարել են, սակայն սխալ հեռախոսահամար է եղել: Այդ կինն ասել է, որ շփոթել է և տվել է մեկ այլ հեռախոսահամար, որին զանգահարելուց հետո պարզվել է, որ դա նրա հեռախոսահամարն է: Այնուհետև, այդ կնոջն են տվել 1500 ԱՄՆ դոլար գումարն ու անձնագիրը, ով վերցնելով այն հեռացել է: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո զանգահարել են Գեղամին, վերջինս պատասխանել է, որ շուտով մեքենան կլինի: Քիչ անց կրկին զանգահարել են Գեղամին, սակայն նրա հեռախոսահամարն արդեն անհասանելի է եղել:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վկա Հովհաննես Պողոսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Հովհաննես Պողոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր 094-70-02-90 հեռախոսահամարից զանգահարել է իր հոր մորաքրոջ տղայի կողմից տրված հեռախոսահամարին, պատասխանել է մի տղամարդ, ով ներկայացել է Գեղամ անունով, հայտնել է, որ ծառայում է զորամասում, սակայն չի հիշել, թե որտեղ: Գեղամն ասել է, որ վաճառում է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա, որը զորամասից դուրս է գրվելու, գտնվում է իդեալական վիճակում և դրա արժեքը կազմում է 3000 ԱՄՆ դոլար, որի կեսը կարող են գործարքի ժամանակ տալ, ինչպես նաև Մնացականի անձնագիրը, որպեսզի կատարի համապատասխան հաշվառում, իսկ մնացած 1500 ԱՄՆ դոլարը կարող են տալ մի քանի օրից: Գեղամն ասել է, որ անձամբ չի կարող գալ, քանի որ գտնվում է ծառայության մեջ և իրենք պետք է գումարն ու անձնագիրը Քանաքեռի եկեղեցու մոտ փոխանցեն զորամասի քարտուղարուհուն, ում անունը Նադիա է: Նույն օրը` 2015 թվականի հուլիսի 29-ին, պայմանավորվածության համաձայն, ինքը, Մնացականը և նրա որդի Արամայիսը, ժամը 24:00-ի սահմաններում միասին գնացել են Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ: Ճանապարհին իրեն զանգահարել է Գեղամը 093-80-81-61 համարից և ասել, որ եթե այդ համարն անհասանելի լինի, զանգահարեն 094-99-41-26 համարին: Տեղ հասնելուն պես զանգահարել է Գեղամին և նա ասել է, որ շուտով Նադիան կմոտենա: ժամը 00:30-ի սահմաններում եկել է Գեղամի ուղարկած այդ կինը, մոտեցել է իրենց, հայտնել, որ Գեղամի անունից է եկել: Իրենք նրանից ցանկացել են նրա հեռախոսահամարը, վերջինս մի համար է տվել, որին այդ պահին զանգահարելուց հետո պարզվել է, որ սխալ է, նա ասել է, որ շփոթել է, իսկ այնուհետև տվել է 095-27-36-32 հեռախոսահամարը, իրենք զանգահարել և պարզել են, որ այդ հեռախոսահամարը նրանն է:
Նախաքննական ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վկա Հովհաննես Պողոսյանը հայտնեց, որ այժմ հիշեց, որ Գեղամն ասել էր, որ իրենց կմոտենա ոչ թե Անահիտ, այլ Նադիա անունով մի կին:
Դատական քննության ընթացքում վկա Արամայիս Մովսիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հայտարարություն է տեղադրել «Լist.am» ինտերնետային կայքում` «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա գնելու վերաբերյալ: Մի օր իրեն զանգահարել է մի տղամարդ, ներկայացել Գեղամ անունով, հայտնել, որ վաճառում է «Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա: Այդ մասին հայտնել է հորը: Հայրը, հաշվի առնելով այն, որ Հովհաննեսը ծանոթ է այդ մեքենային, խնդրել է նրան զանգահարել Գեղամին: Պայմանավորվել են հանդիպեն մեքենան տեսնելու և գնելու նպատակով: Հոր և Հովհաննեսի հետ միասին գնացել են մեքենան տեսնելու, ինքը մնացել է իրենց մեքենայի մեջ, իսկ հայրն ու Հովհաննեսը հանդիպել են Անահիտին, ում ինքը չի տեսել: Այնուհետև, հայրը զանգահարել է Գեղամին, ում հեռախոսահամարը եղել է անհասանելի, ինչից հետո դիմել են ոստիկանություն: Հոր և Գեղամի պայմանավորվածության մասին տեղյակ չէ: Տեղյակ է, որ հայրիկից գումար են վերցրել, սակայն դրա դիմաց մեքենան չեն տվել: Դեպքի մանրամասներին տեղյակ չէ: Չգիտի, թե ում է իր հայրը գումար փոխանցել, հայրն այդ մասին իրեն ոչինչ չի ասել:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վկա Արամայիս Մովսիսյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Արամայիս Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի ամռանը, հայրը ցանկացել է գնել «Գազել» մակնիշի բեռնատար ավտոմեքենա, ինչի կապակցությամբ 2015 թվականի հուլիսի 23-ին հայտարարություն է տեղադրել «Լist.am» ինտերնետային կայքում և նշել է իր հեռախոսահամարը: 2015 թվականի հուլիսի 28-ին ժամը 12:00-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է մի տղամարդ, ասել է, որ «Գազել» մակնիշի մեքենա է վաճառում, ինքն էլ փոխանցել է հայրիկի հեռախոսահամարը: Դրանից հետո հայրիկից տեղեկացել է, որ այդ մարդը, ում անունը Գեղամ է, խոսել է իրենց բարեկամ Հովհաննեսի հետ և պայմանավորվել են գործարքի մասին` մեքենան 3000 ԱՄՆ դոլարով գնելու վերաբերյալ: Հաջորդ օրը ինքը, հայրն ու Հովհաննեսը տաքսի ավտոմեքենայով գնացել են Երևան, որտեղ Քանաքեռում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ պետք է հանդիպեին Գեղամի ուղարկած Նադիա անվամբ մի կնոջ, ում պետք է փոխանցեին գումարի կեսը` 1500 ԱՄՆ դոլար, իսկ մյուս կեսը` գործարքից մի քանի օր հետո: Ժամը 24:00-ի սահմաններում հասել են պայմանավորված վայր, ինքը մնացել է մեքենայի մեջ, իսկ հայրն ու Հովհաննեսը դուրս են եկել և կանգնել մեքենայից մոտ 50մ հեռավորության վրա: Քիչ անց նրանց է մոտեցել մի կին, սակայն քանի որ մութ է եղել, գրեթե ոչինչ չի տեսել: Այնուհետև հայրն ու Հովհաննեսը վերադարձել են և հայրն ասել է, որ գումարը տվել է այդ կնոջը: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո Հովհաննեսը զանգահարել է Գեղամին, սակայն նրա հեռախոսահամարն անհասանելի է եղել: Իրենք, հասկանալով որ խաբվել են, դիմել են ոստիկանություն:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Արամայիս Մովսիսյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, ճշմարտացի է:
ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության 2017 թվականի հունվարի 26-ի թիվ 3/644 գրության համաձայն՝ Արմեն Մանվելի Խաչատրյանը բացակայում է Հայաստանի Հանրապետությունից, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի պահանջներով առ այն. «(...) նախաքննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, (...) դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)», որոշեց հրապարակել վկա Արմեն Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում վկա Արմեն Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հուլիսի 06-ին եղբոր` Աշոտ Խաչատրյանի խնդրանքով list.am կայքում հայտարարություն է տեղադրել այն մասին, որ ցանկանում է վաճառել «ԶԻԼ-130» մակնիշի ավտոմեքենա: 2015 թվականի հուլիսի 08-ին 094-86-23-49 հեռախոսահամարից իրեն զանգահարել է Գեղամ անվամբ մի տղամարդ, ով հայտնել է, որ ծառայում է Գյումրիի Սևեռսկի զորամասում և վաճառում է ինքնաթափ տեսակի մեքենա 2000 ԱՄՆ դոլարով: Եղբոր հետ որոշել են գնել այդ մեքենան և պայմանավորվել են Գեղամի հետ: Վերջինս ասել է, որ պետք է գնան Քանաքեռի ռուսական զորամասի մոտ, որտեղ իրենց կմոտենա իր կողմից ուղարկած Նադիա անվամբ մի կին, ում պետք է փոխանցեն գումարն ու անձնագիրը` ձևակերպումը կատարելու համար, որից հետո միայն կստանան մեքենան: 2015 թվականի հուլիսի 08-ի երեկոյան, ժամը 20:00-ի սահմաններում եղբոր հետ գնացել են նշված վայրը, եղբայրն իջել է մեքենայից և քիչ անց նրան մոտեցել է մի կին, ում ինքը նկարել է մեքենայի միջից` ապահովության համար: Աշոտ Խաչատրյանը ծրարով գումարն ու անձնագիրը փոխանցել է այդ կնոջը, ով վերցնելով ծրարը, ստուգել է դրա պարունակությունը և հեռացել: Որոշ ժամանակ սպասելուց հետո զանգահարել են Գեղամին, նա պատասխանել է, որ որոշակի խնդիրներ են առաջացել և պետք է դեռ սպասեն, կրկին երկար սպասելուց հետո զանգահարել են Գեղամին, սակայն նրա հեռախոսահամարները եղել են անհասանելի:
Անդրադառնալով վկա Արմեն Խաչատրյանի ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու հանգամանքին, Դատարանն արձանագրում է, որ չնայած չի ապահովվել ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի՝ վկա Արմեն Խաչատրյանի հետ հակընդդեմ հարցման իրավունքը, սակայն նշված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու արգելքը տվյալ պարագայում բացարձակ բնույթ չի կարող կրել: Վկա Արմեն Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելով՝ Դատարանը հաշվի է առնում այն որ, վկան բացակայում է Հայաստանի Հանրապետությունից և նրան ներկայությունը դատական նիստին ապահովել հնարավոր չէ, ինչպես նաև այն, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի դատապարտումն ամբողջապես և վճռական չափով հիմնված չէ վկա Ա.Խաչատրյանի նախաքննական ցուցմունքի վրա:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են և մեղադրանքի հիմքում են դրվել նաև հետևյալ ապացույցները.
Առգրավում կատարելու մասին 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ի արձանագրությունը, որի համաձայն` Անահիտ Ղազարյանը կամովին ներկայացրել է իր պայուսակը և հագուստները և հայտարարել, որ դրանք կրել է Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ 4 անգամ տարբեր անձանց հետ հանդիպելու և նրանցից գումարներ վերցնելու ժամանակ:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 թվականի սեպտեմբերի 18-ի արձանագրությունը, որի համաձայն Անահիտ Ղազարյանը հայտարարել է, որ ճանաչում է Մնացական Մովսիսյանին, նրա հետ հանդիպել է 2015 թվականի հուլիսի վերջերին, Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ, և վերցնելով ծրարով գումարն ու անձնագիրը, հեռացել է:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 սեպտեմբերի 18-ի արձանագրությունը, որի համաձայն տուժող Աշոտ Խաչատրյանը ճանաչել է Անահիտ Ղազարյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է Գեղամի ուղարկած Նադիան, ով 2015 թվականի հուլիսի 08-ին Քանաքեռի ռուսական եկեղեցու մոտ իրենից վերցրել է 2000 ԱՄՆ դոլար գումար և նունականացման քարտ:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 սեպտեմբերի 22-ի արձանագրությունը, որի համաձայն տուժող Ռուբեն Պողոսյանը ճանաչել է Անահիտ Ղազարյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է ոմն Գեղամի կողմից ուղարկված քարտուղարուհին, ում ինքը 2015 թվականի հուլիսի 18-ին ժամը 20:00-ի սահմաններում Քանաքեռխ ռուսական զորամասի մոտ տվել է 220.000 ՀՀ դրամ:
Անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 սեպտեմբերի 22-ի արձանագրությունը, որի համաձայն տուժող Արամ Բարսեղյանը ճանաչել է Անահիտ Ղազարյանին և հայտարարել, որ նա հանդիսանում է ոմն Նադիան, ով 2015 թվականի հունիսի 30-ին Քանաքեռի ռուսական զորամասի մոտ իրենից վերցրել է 4300 ԱՄՆ դոլար գումար:
Դատարանը գնահատելով տուժող Աշոտ Խաչատրյանի կողմից նախաքննական մարմնին ներկայացրած Անահիտ Ղազարյանի թվով 4 լուսանկարները, գտնում է, որ դրանք չեն կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում և հարկ է դրանք ճանաչել անթույլատրելի ապացույց, քանի որ, չեն պահպանվել դրանց ձեռք բերմանը և ձևակերպմանն ուղղված օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջները, այն է նշված ապացույցը ձեռք է բերվել նման լիազորություն չունեցող սուբյեկտի՝ տուժող Ա.Խաչատրյանի կողմից, բացի այդ չի կատարվել նաև ապացույցի օրենքով սահմանված կարգով դատավարական ձևակերպումը:


Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները
Դատաքննությամբ, գործի պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված փաստական տվյալներով, Դատարանը հիմնավորված է համարում հետևյալը.
Ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանը 2015 թվականի հունիս-հուլիս ամիսների ընթացքում կատարել է մեկ դրվագ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակություն և երեք դրվագ մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի խոշոր չափերով հափշտակություն:
Այսպես՝
Առաջին դրվագ. Ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, ով հանդիսանում է «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ, նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն, միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, 2015 թվականի հունիսի 30-ին Երևան քաղաքում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ, որը տեղակայված է Զ.Սարկավագի փողոցի վրա, հանդիպել է Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիս քաղաքի բնակիչ Արամ Կարենի Բարսեղյանին: Ներկայացել է որպես Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի և «ՋիՍիԲի» մոդելի տրակտոր վաճառելու կեղծ պատրվակով տուժող Արամ Բարսեղյանից խաբեությամբ և վստահությունը չարաշահելու եղանակով հափշտակել է 2.031.879 ՀՀ դրամին համարժեք 4300 ԱՄՆ դոլար գումար:
Երկրորդ դրվագ. Ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը, նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, ով հանդիսանում է «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ, նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, 2015 թվականի հուլիսի 08-ին Երևան քաղաքում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ, որը տեղակայված է Զ.Սարկավագի փողոցի վրա, հանդիպել է տուժող Աշոտ Մանվելի Խաչատրյանի հետ: Ներկայացել է որպես Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի և «ԶԻԼ» մակնիշի ավտոմեքենա վաճառելու կեղծ պատրվակով տուժող Ա.Խաչատրյանից խաբեությամբ հափշտակել է 950.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Երրորդ դրվագ. Ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը, նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, ով հանդիսանում է «Կոշ» ՔԿՀ դատապարտյալ, նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, 2015 թվականի հուլիսի 18-ին Երևան քաղաքում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ, որը տեղակայված է Զ.Սարկավագի փողոցի վրա, հանդիպել է տուժող Ռուբեն Համլետի Պողոսյանի հետ: Ներկայացել է որպես Գեղամի կողմից ուղարկված ռուսական զորամասի աշխատակցուհի և բեռնատար ավտոմեքենայի անվադողեր վաճառելու կեղծ պատրվակով տուժող Ռ.Պողոսյանից խաբեությամբ հափշտակել է 220.000 ՀՀ դրամ գումար:
Չորրորդ դրվագ. Ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը, նախնական համաձայնության գալով ինքնությունը չպարզված ոմն Կարենի հետ, ով հանդիսանում է «Կոշ» քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ, նախօրոք ձեռքբերված պայմանավորվածության համաձայն միմյանց միջև հստակ դերաբաշխում կատարելով, 2015 թվականի հուլիսի 30-ին Երևան քաղաքում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ, որը տեղակայված է Զ.Սարկավագի փողոցի վրա, հանդիպել է Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ տուժող Մնացական Արամայիսի Մովսիսյանի հետ: Ներկայացել է որպես Նադիա անունով ռուսական զորամասի աշխատակցուհի և Գազել» մակնիշի ավտոմեքենա վաճառելու կեղծ պատրվակով տուժող Ա.Մովսիսյանից խաբեությամբ հափշտակել է 717.855 ՀՀ դրամին համարժեք 1500 ԱՄՆ դոլար գումար:
2016 թվականի մայիսի 05-ին տուժող Մնացական Մովսիսյանի կողմից քաղաքացիական հայց է ներկայացվել ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի դեմ, որի համաձայն` Մ.Մովսիսյանը պահանջել է ամբաստանյալից հօգուտ իրեն բռնագանձել 1500 (հազար հինգ հարյուր) ԱՄՆ դոլարին համարժեք գումար` որպես հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասի հատուցում:
2017 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Դատարան է ստացվել տուժող Մ.Մովսիսյանի դիմումը, որով վերջինս հրաժարվել է 2016 թվականի մայիսի 05-ին ներկայացված հայցադիմումից:
Հայցից հրաժարվելու վերաբերյալ իր դիրքորոշումը տուժող Մնացական Մովսիսյանը պնդել է նաև նույն օրը կայացած դատական նիստի ընթացքում՝ միժամանակ հայտնելով, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը մասնակի հատուցել է հանցագործության հետևանքով պատճառված վնասը:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Վերլուծելով ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանին առաջադրված մեղադրանքը, հետազոտելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները, գնահատելով դրանք իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանը մեղավորությամբ կատարել է 3 դրվագ խմբով նախնական համաձայնությամբ ուրիշի գույքի խոշոր չափերի հափշտակություն, նրա արարքները որակված են ճիշտ և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Դատարանն ապացուցված է համարում նաև ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի կողմից, մեղավորությամբ, մեկ դրվագ խմբով նախնական համաձայնությամբ զգալի չափերով խարդախություն կատարումը, այդ արարքը նույնպես ճիշտ է որակված և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Դատարանը նման հետևության է հանգել հաշվի առնելով հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն՝ խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն է:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը պատասխանատվություն է նախատեսում մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ և խոշոր չափերով կատարված խարդախության համար:
Խարդախությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների, մասնավորապես՝ հափշտակությունների շարքին: Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի բովանդակությունից, խարդախությունը «խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելն» է:
Լիա Ավետիսյանի ԵԿԴ/0176/01/09 գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել առ այն, որ. «(...) Թեև խարդախության պարագայում առկա է գույքի սեփականատիրոջ կողմից հանցագործին գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու կամային ակտ, սակայն գույքը կամ դրա նկատմամբ իրավունքները փոխանցելու ակտի կամային բնույթը սեփականատիրոջ գիտակցության և կամքի վրա հանցագործի ունեցած ներգործության հետևանք է: Այս կապակցությամբ էական նշանակություն կարող է ունենալ թե գույքն ուրիշին հանձնելու գործում ով է նախաձեռնություն դրսևորել: Արդյոք գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնելու տուժողի մտադրությունն առաջացել է հանցավորի կողմից նրան համոզելու և հորդորելու արդյունքում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի իմաստով վերոնշյալ հանցավոր ներգործությունն իրականացվում է խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով: Ասինքն՝ օբյեկտիվ կողմից խարդախության հանցակազմը դրսևորվում է կատարման հատուկ եղանակով՝ խաբեությամբ կամ վստահությունը չարաշահելով:
23. Խաբեությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը: Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով՝
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել:
23.1. Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորը գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծում գույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերում գույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն): Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակի գործողություններով: Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն:
23.2. Ճշմարտության մասին լռելու դեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքում գույքի սեփականատերը կամ գույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնում գույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն): Ճշմարտության մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի:
24. Վստահությունը չարաշահելն ուրիշի գույքին տիրանալու կամ դրա նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելու նպատակով հանցավորի կողմից, նրա և գույքի սեփականատիրոջ կամ գույքը տիրապետողի միջև ձևավորված վստահության հարաբերությունների օգտագործումն է: Արարքը խարդախություն որակելու համար բավարար չէ, որ անձն իր արարքներով կամ որոշակի հանգամանքների բերումով տուժողի մոտ վստահություն վայելի, այլ անհրաժեշտ է, որպեսզի վերջինս համոզի տուժողին իրեն փոխանցել գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները:
Հանցագործի նկատմամբ տուժողի վստահությունը կարող է ինչպես իրավական, այնպես էլ փաստական հիմքեր ունենալ: Այլ կերպ` հանցավորի և տուժողի միջև առկա՝ վստահության վրա հիմնված հարաբերությունները կարող են բխել ինչպես նրանց միջև առկա պայմանագրից, լիազորագրից և այլն, այնպես էլ առաջանալ հանցավորի և գույքը հանձնողի անձնական հարաբերություններից, հանցավորի կողմից նախկինում դրսևորած վարքագծից, հանցավորի անձնավորությունից և այլն:
25. Ամփոփելով սույն որոշման 22-24-րդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ օբյեկտիվ կողմից խարդախությունը կատարվում է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով, ինչի արդյունքում մոլորության մեջ ընկած սեփականատերը կամ իրավասու այլ անձը կամավոր կերպով գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները հանձնում է հանցագործին կամ այլ անձի կամ անձանց կամ չի խոչընդոտում վերջիններիս կողմից այդ գույքը կամ գույքի նկատմամբ իրավունքները վերցնելուն:
26. Սուբյեկտիվ կողմից խարդախությունը բնութագրվում է ուղղակի դիտավորությամբ և շահադիտական նպատակով:
26.1. Խարդախությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորության մեղքի ձևով. հանցավորը պետք է գիտակցի, որ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակում է ուրիշի գույքը, ինչպես նաև պետք է նախատեսի և ցանկանա դա:
26.2. Խարդախության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նաև շահադիտական նպատակի առկայությամբ, այսինքն` մինչև գույքը վերցնելը կամ գույքին տիրանալը հանցավորն ի սկզբանե նպատակ է ունենում հափշտակելու այն, չվերադարձնելու գույքը, չկատարելու խոստումը կամ պայմանագրային պարտավորությունները:
Հակառակ դեպքում, երբ գույքը չվերադարձնելու, խոստումը կամ պարտավորությունները չկատարելու դիտավորությունն առաջանում է գույքը վերցնելուց հետո (անկախ շարժառիթից), խարդախության հանցակազմը բացակայում է:
26.3. Խարդախության միջոցով ուրիշի գույքը հափշտակելու ուղղակի դիտավորության և գույքը հափշտակելու շահադիտական նպատակի առկայության կամ բացակայության մասին դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցության վրա:
Նշված ապացույցների գնահատման արդյունքում դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հաստատված համարի, որ անձն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը, և եթե ապացուցվի, որ ունեցել է, ապա խարդախության հանցակազմն առկա է:
26.4. Ընդ որում, եթե ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով չի հիմնավորվում, որ շահադիտական նպատակը ծագել է համապատասխան գործարքի կնքումից առաջ, ապա նման դեպքերում խարդախության հանցակազմ առկա չէ:(...)»:
Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումների և դատողությունների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները Դատարանը արձանագրում է, որ թեև տուժողներ Ա.Բարսեղյանը, Ա.Խաչատրյանը, Ռ.Պողոսյանը և Մ.Մովսիսյանը գումարները կամավոր կերպով են փոխանցել ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանին, սական նրանց այդ գործողությունների կամային բնույթը պայմանավորված է եղել վերջիններիս կամքի և գիտակցության վրա խաբեությամբ ռուսական զորամասի հրամանատար ներկայացած ոմն Գեղամի և ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի հանցավոր ներգործությամբ: Միաժամանակ Դատարանն արձանագրում է նաև, որ թեև տուժողների կողմից գումարներն ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանին փոխանցելու մտադրությունն առաջացել է ոմն Գեղամի կողմից դրսևորած խաբեության արդյունքում, այնուամենայնիվ, անդրադառնալով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի կողմից իրեն մեղսագրված հանցավոր արարքներին հանցակցության տեսակին, ապա Դատարանը հաստատված է համարում, որ վերջինս հանդիսացել է համակատարող:
Այսպես`
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցակցություն է համարվում երկու կամ ավելի անձանց դիտավորյալ համատեղ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործությանը:»:
Հանցակցության հատկանիշների մասին Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ (տե՛ս Ա.Մաթևոսյանի և Ռ.Հարությունյանի վերաբերյալ 48/08 գործով 2008թ. հուլիսի 25-ի որոշման 28-րդ կետը):
Ըստ այդ որոշման` «Հանցակցությանը բնորոշ են 3 հատկանիշ.
1. հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից
2. գործողությունների համատեղությունը
3. հանցակցության դիտավորյալ բնույթը։
Հանցակցության առաջին օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցագործության կատարումը երկու կամ ավելի անձանց կողմից, արտահայտվում է այն բանում, որ հանցագործությունը պետք է կատարեն հանցագործության սուբյեկտ հանդիսացող երկու կամ մի քանի անձ։ Հանցակիցներ կարող են լինել քրեական պատասխանատվության ենթարկելու տարիքի հասած մեղսունակ ֆիզիկական անձինք։ Հանցակցության համար անհրաժեշտ է հանցագործության սուբյեկտի բոլոր հատկանիշներով օժտված ոչ պակաս երկու անձի առկայությունը։
Հանցակցության մյուս օբյեկտիվ հատկանիշը՝ հանցակիցների գործունեության համատեղությունը, նշանակում է, որ հանցագործության մասնակիցներից յուրաքանչյուրի գործողությունները փոխադարձ լրացնում են միմյանց և ուղղված են կոնկրետ հանցանքի կատարմանը։ Հանցակիցները, միացնելով իրենց համատեղ ջանքերը, ձգտում են միասնական արդյունքի, և դրա համար յուրաքանչյուրն իր ներդրումն է ունենում ընդհանուր գործում։
Հանցակցության վերջին հատկանիշը գործունեության դիտավորյալ բնույթն է։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածը, որը տալիս է հանցակցության հասկացությունը, կոնկրետ մատնանշում է անձանց դիտավորյալ մասնակցությունը դիտավորյալ հանցագործության կատարմանը։ Հանցակցության նման բնորոշումը հստակ ընդգծում է, որ անձինք գործում են միայն դիտավորյալ մեղքով և միայն դիտավորյալ հանցագործություններում» :
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը։
2. Կատարող է համարվում այն անձը, ով անմիջականորեն կատարել է հանցանքը կամ դրա կատարմանն անմիջականորեն մասնակցել է այլ անձանց (համակատարողների) հետ համատեղ, ինչպես նաև հանցանքը կատարել է այլ այնպիսի անձանց օգտագործելու միջոցով, ովքեր օրենքի ուժով ենթակա չեն քրեական պատասխանատվության կամ հանցանքը կատարել են անզգուշությամբ։
(…)
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն oժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպեu նաև այն անձը, ով նախապեu խոuտացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիuի առարկաները»։
Անդրանիկ Ասլանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքրոշում է արտահայտել այն մասին, որ. « (...) Եթե հանցակիցներից երկուսը կամ ավելին անմիջականորեն կատարում են հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները կամ դրանց մի մասը, ապա հանցակցությունը դրսևորվում է համակատարման ձևով։
Համակատարում չէ հանցագործությանն այնպիսի մասնակցությունը, երբ հանցակիցներից մեկը տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող ոչ մի գործողություն չի կատարել, այլ միայն օժանդակել է հանցագործությանը, այսինքն՝ եղել է օժանդակող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասի իմաստով։
Այսպիսով, օժանդակողը կատարողից տարբերվում է նրանով, որ նա հանցագործության օբյեկտիվ կողմն անմիջականորեն չի կատարում, այլ կամ հանցագործությունը նախապատրաստելու ընթացքում կամ դրա ավարտման փուլում աջակցություն է ցույց տալիս կատարողին` ստեղծելով հանցագործության ավարտման իրական հնարավորություններ։(...)»։
Այսպիսով, վերոգրյալ իրավական դիրքրորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված փաստական տվյալները, Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը հանդիսացել է իրեն մեղսագրված հանցավոր արարքների համակատարող: Մասնավորապես, վերլուծության ենթարկելով տուժողներ Արամ Բարսեղյանի, Աշոտ Խաչատրյանի, Ռուբեն Պողոսյանի, Մնացական Մովսիսյանի ցուցմունքները, Դատարանը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանն անմիջականորեն կատարել է խարդախության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունները՝ այն է դիտավորյալ խեղաթյուրելով իրական, ճշմարտացի փաստերը, ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանը խաբեությամբ ներկայացել է որպես ռուսական զորամասի քարտուղարուհի Նադիա և ստացել է խաբեությամբ տուժողներից հափշտակված գումարները, այսպիսով սխալ պատկերացում ստեղծելով տուժողների գումարներն իր տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին: Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի և ոմն Կարենի գործողությունները փոխադարձ լրացրել են միմյանց, ուղղված են եղել կոնկրետ հանցանքի՝ ուրիշի գույքի հափշտակությանը, ինչին հասնելու նպատակով նրանք միացնելով համատեղ ջանքերը, յուրաքանչյուրն իր ներդրումն ունենալով ընդհանուր գործում, ապահովել են վերջնական արդյունքի իրականացումը:
Այսպիսով, Դատարանը սույն քրեական գործի քննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների բավարար համակցության գնահատման արդյունքում հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանն ի սկզբանե նպատակ է ունեցել խարդախության միջոցով հափշտակել ուրիշի գույքը:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցին, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…)Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
Ուսումնասիրելով սույն քրեական գործի նյութերը՝ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի անձը բնութագրող հանգամանք է դիտում նախկինում դատապարտված չլինելը (հիմք՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի 2017 թվականի նոյեմբերի 20-ի տեղեկանքը), դրական բնութագրվելը (հիմք՝ «Շենքերի կառավարում» համատիրության թիվ 3 մասնաճյուղի տնօրենի 2017 թվականի սեպտեմբերի 15-ի բնութագիրը):
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, որպես Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանք է դիտում նրա խնամքին վատառողջ և թոշակառու ծնողների գտնվելը (հիմք՝ «Շենքերի կառավարում» համատիրության թիվ 3 մասնաճյուղի տնօրենի 2017 թվականի սեպտեմբերի 15-ի տեղեկանքը, Վլադիմիր Ղազարյանի վերաբերյալ թիվ 0104 ամբուլատոր բժշկական քարտի, թիվ 348/99 էպիկրիզի, ախտահյուսվածքաբանական թիվ 581/586 հետազոտության, կենսաթոշակի թիվ 71281 վկայականի, Նինա Հասրաթյանի վերաբերյալ ծերության կենսաթոշակի թիվ 61187 վկայականի, թիվ 225 ամբուլատոր բժշկական քարտի պատճենները):
Ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք Դատարանը չի արձանագրել:
Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված հանցանքի համար, բացի ազատազրկման ձևով պատժից, նախատեսված է պատժի այլընտրանքային տեսակ՝ տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով:
Այլընտրանքային սանկցիաների միջև ճիշտ ընտրություն կատարելու և արարքի բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը գնահատելու հարցերին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 գործով 2009 թվականի փետրվարի 17–ին կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ. «(…) [Ա]յլընտրանքային սանկցիաների միջև ընտրություն կատարելիս պատժի արդարացիության սկզբունքի ապահովման հիմնական երաշխիքը դատարանների կողմից յուրաքանչյուր գործի քննության ժամանակ այնպիսի հանգամանքների բացահայտումն է, որոնք ազդել են անձի կողմից կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի վրա:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը։»
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած կոնկրետ արարքները, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցավոր արարքների արդյունքում պատճառված գույքային վնասի չափերը, դրանք համադրելով ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների հետ, ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ առաջին և երկրորդ դրվագներով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի նկատմամբ պատիժ պետք նշանակվի ազատազրկման ձևով՝ հաշվի առնելով խարդախությամբ տուժողներ Արամ Բարսեղյանին և Աշոտ Խաչատրյանին պատճառված խոշոր չափի գույքային վնասը, իսկ երրորդ և չորրորդ դրվագներով ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակվի տուգանքի ձևով: Նման հետևության հանգելիս Դատարանը հաշվի է առնում, որ երրորդ դրվագով տուժող Ռուբեն Պողոսյանին պատճառված վնասն զգալի չափի է՝ 220.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով, իսկ չորրորդ դրվագով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի կողմից տուժող Մնացական Մովսիսյանին պատճառված գույքային վնասը մասնակի հատուցվել է և վերջինս հրաժարվել է ներկայացրած հայցից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցանքների համակցությամբ յուրաքանչյուր հանցագործության համար առանձին պատիժ (հիմնական և լրացուցիչ) նշանակելով` դատարանը վերջնական պատիժը որոշում է նշանակված պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։
2. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, գումարելիս վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել 5 տարին։
3. Եթե հանցանքների համակցությունն ընդգրկում է միայն միջին ծանրության կամ միջին ծանրության և ոչ մեծ ծանրության հանցանքներ, ապա վերջնական պատիժը նշանակվում է պատիժները լրիվ կամ մասնակիորեն գումարելու միջոցով։ Ընդ որում, ազատազրկման ձևով վերջնական պատիժը չի կարող գերազանցել տասը տարին։
(…)»։
Նույն օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի համաձայն`
«(…)
2. Տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու, հատուկ կամ զինվորական կոչումից, կարգից, աստիճանից կամ որակավորման դասից զրկելու, ինչպես նաև գույքի բռնագրավման ձևով պատիժները կարգապահական գումարտակում պահելու, կալանքի, ազատազրկման հետ գումարելիս ի կատար են ածվում առանձին։»։
Հետևաբար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, առաջին դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` նշանակված պատժին մասնակիորեն ենթակա է գումարման երկրորդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 ամիս ժամկետով, երրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժից 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքը և չորրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից 500.000 ՀՀ դրամ տուգանքը:
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի մեղսագրված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, հանգում է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին, ուստի Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Քննարկելով տուժող Մնացական Մովսիսյանի ներկայացված քաղաքացիական հայցի հարցը` Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն «Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով։»։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` «Քաղաքացիական դատավարական օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով։»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 161-րդ հոդվածի համաձայն «1. Քաղաքացիական հայց ներկայացրած անձն իրավունք ունի հրաժարվել հայցից քրեական գործով վարույթի ցանկացած պահի, եթե դրանով չեն խախտվում այլ անձանց իրավունքները և օրինական շահերը: (...):
2. Քաղաքացիական հայցից հրաժարվելն ընդունելը հանգեցնում է քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցով վարույթի կարճման և համապատասխան անձին զրկում է տվյալ քաղաքացիական հայցը քրեական դատավարության կարգով կրկին հարուցելուց:»:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալ իրավական նորմերը՝ Դատարանը գտնում է, որ տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Մնացական Արամայիսի Մովսիսյանի քաղաքացիական հայցը`1500 (հազար հինգ հարյուր) ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասով, անհրաժեշտ է կարճել` քաղաքացիական հայցից հրաժարվելու հիմքով:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի նկատմամբ ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցն ընտրված է ճիշտ, ուստի վերացվելու կամ փոփոխվելու ենթակա չէ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև դատական ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, քրեական գործում բացակայում են դատական ծախսերի վերաբերյալ տվյալները, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանին մեղավոր ճանաչել երեք դրվագով` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանքներում և մեկ դրվագով` 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել.
- առաջին դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով,
- երկրորդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով,
- երրորդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրապատիկի` 600.000 (վեց հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով,
- չորրորդ դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` տուգանքի, նվազագույն աշխատավարձի ութհարյուրապատիկի` 800.000 (ութ հարյուր հազար) ՀՀ դրամ գումարի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ, առաջին դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով` նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել երկրորդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից ազատազրկում 3 ամիս ժամկետով, երրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժից 400.000 ՀՀ դրամ տուգանքը և չորրորդ դրվագով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նշանակված պատժից 500.000 ՀՀ դրամ տուգանքը և ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 տարի 3 ամիս ժամկետով և տուգանք 900.000 ՀՀ դրամ գումարի չափով:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվել ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից:
Ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված` ամբաստանյալ Անահիտ Ղազարյանից առգրավված պայուսակը, կարճաթև ամառային զգեստը, մոխրագույն բլուզը և վարդագույն ծաղիկներով կտորի տաբատը հանձնել ամբաստանյալ Անահիտ Վլադիմիրի Ղազարյանին:
Տուժող և քաղաքացիական հայցվոր Մնացական Արամայիսի Մովսիսյանի քաղաքացիական հայցը`1500 (հազար հինգ հարյուր) ԱՄՆ դոլարին համարժեք ՀՀ դրամ գումար բռնագանձելու մասով, կարճել` քաղաքացիական հայցից հրաժարվելու հիմքով:
Դատավճիռը հրապարակման օրվանից մեկ ամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ