ԵԱՔԴ/0235/01/15

ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Դատավոր` Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ
մեղադրող` Է.Պետրոսյանի
պաշտպան՝ Լ.Սահակյանի
տուժող` Մ.Մանարյանի

Դռնբաց դատական նիստում 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լուսինե Արմանի Մանարյանի, ծնված 1972 թվականի ապրիլի 15-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, ամուսնացած, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված է ք.Երևան, Գյուլբեկյան 39 բ շենք, բնակարան 26:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իրեն մեղավոր չի ճանաչել:

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ռաֆաելյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 2-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14824315 քրեական գործը:
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ս.Ռաֆաելյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 8-ի որոշմամբ թիվ 14824315 քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա, 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին, ժամը 17:30-ի սահմաններում, խախտելով Մարիամ Մանարյանի բնակարանի անձեռնմխելիությունը, վերջինիս կամքին հակառակ ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 25 շենքի թիվ 44 բնակարան:
Ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի նկատմամբ 2015 թվականի դեկտեմբերի 3-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2015 թվականի դեկտեմբերի 17-ին Լուսինե Արմանի Մանարյանի վերաբերյալ թիվ 14824315 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0235/01/15 համարը:

2.Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատ¬ված համարեց ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի կողմից Մարիամ Մանարյանի կամքին հակառակ նրա բնակարան ապօրինի մուտք գործելը, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Լուսինե Արմանի Մանարյանը 2015 թվականի նոյեմբերի 12-ին, ժամը 17:30-ի սահմաններում, խախտելով Մարիամ Մանարյանի բնակարանի անձեռնմխելիությունը, վերջինիս կամքին հակառակ ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Կոմիտաս 25 շենքի թիվ 44 բնակարան:
Այդ հետևության Դատարանը հանգեց պատ¬շաճ իրավական ընթացակար¬գերի շրջանակներում հետազոտած հետևյալ ապացույցների հա¬մադրման և գնահատ¬ման արդյունք-ներով.
Ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանը դատաքննության ընթացքում, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հրաժարվեց ցուցմունք տալ, հայտարարեց, որ ՀՀ քր. օր-ի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր չի ճանաչում, սակայն պատրաստականություն հայտնեց հաշտվել տուժող Մարիամ Մանարյանի հետ:
Ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանին ՀՀ քր. օր-ի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտած ներքոհիշյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես` նախաքննական ցուցմունքների հրապարակման, հետազոտման և դատաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքներով: Այսպես.
-Տուժող Մարիամ Հայկի Մանարյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ 2015 թվականին, ամիսը և օրը չի հիշում, երեկոյան ժամին բացել է դուռը, որպեսզի իր պապիկին` Արման Մանարյանին խնամող Կարինե Գրիգորյանը մուտք գործի բնակարան: Այդ պահին, Լուսինե Մանարյանը իրեն հրելով, աղմկելով, հրմշտելով՝ իր կամքին հակառակ ներխուժել է բնակարան, որպիսի ձայներ լսելով հարևանը դուրս է եկել, ապա ոստիկանություն կանչել:
Նշել է նաև, որ տատիկի մահից հետո պապիկի վիճակը վատթարացել է և վերջինս մշտական խնամքի կարիք է ունեցել: Սկզբնական շրջանում պապիկին խնամում էին հերթով` հայրը, հորաքույրը և Լուսինե Մարայանը, սակայն նրանց միջև կոնֆլիկտ է առաջացել, որից հետո հայրը գումար է հատկացրել, որպեսզի խնամող վարձեն: Տեսնելով, որ հորաքույրը պապիկին չի խնամում և նա միայնակ է մնացել վերջինիս տեղափոխել է իր մոտ` Երևան քաղաքի Կոմիտասի 25-րդ շենքի թիվ 14 բնակարան, որը սեփականության իրավունքով պատկանում է մորը՝ Լիլիթ Մարտունիկի Չոլախյանին, իսկ վերջինս էլ օրենքով սահմանված կարգով իրեն լիազորել է տնօրինել այն:
Լուսինե Մանարյանին արգելել են այցելել իրենց բնակարան և առաջարկել են պապիկին հերթով խնամել, սակայն Լ.Մանարյանը հրաժարվել է, որից հետո նախազգուշացվել է չանհանգստացնել իրենց:
Քանի որ պապիկի` Ա.Մանարյանի հետ միայնակ է բնակվում, իսկ պապիկը խնամքի կարիք ունի, այդ իսկ պատճառով Կարինե Գրիգորյանն է զբաղվում պապիկի խնամքով: Դեպքի օրը Կարինե Գրիգորյանը զանգահարել և հայտնել է, որ Լուսինե Մանարյանը կանգնած է մուտքի դիմաց և արգելում է բնակարան մուտք գործել: Կարինեին բնակարան մուտք գործելու հնարավորություն ընձեռնելու նպատակով բացել է բնակարանի մուտքի դուռը, սակայն այդ պահին Լ.Մանարյանը հայտնվել է բնակարանի մուտքի դռան դիմաց, ապա հրելով իրեն՝ իր կամքին հակառակ մուտք է գործել բնակարան: Մինչ նշված դեպքը Լ.Մանարյանը ևս մեկ անգամ եկել է իր մոր բնակարան և կրկին իր կամքին հակառակ փորձել է ներս մտնել, որից հետո ոստիկանությունից եկել և նախազգուշացրել են, որ իրեն չանհանգստացնի:
Նշել է նաև, որ պատրաստ է հաշտվել Լուսինե Մանարյանի հետ և ներել վերջինիս կատարածի համար:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Կարինե Ռաֆիկի Գրիգորյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ Մ.Մանարյանի հետ ծանոթանալուց հետո սկսել է խնամել վերջինիս պապիկին` Արման Մանարյանին: Դեպքի օրը և ամիսը կոնկրետ չի հիշում, սակայն երբ հերթական անգամ ամենօրյա աշխատանքը կատարելու նպատակով գնացել է Մ.Մանարյանին խնամելու, մինչ բնակարան հասնելը՝ շենքի մուտքի դիմաց տեսել է Լուսինե Մանարյանին, ով իրեն արգելել է վերև բարձրանալ, որից հետո զանգահարել է Մարիամ Մանարյանին և հայտնել այդ մասին: Մարիամ Մանարյանի կողմից իրեն տուն հրավիրելու կապակցությամբ դուռը բացելուց հետո Լուսինե Մանարյանն իրեն մի կողմ հրելով արագ բարձացել, ապա հրելով Մարիամ Մանարյանին վերջինիս կամքին հակառակ ներս է մտել բնակարան: Ձայներից հարևանուհին դուրս է եկել, ապա զանգահարել ոստիկանություն:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Էմանա Արմենի Մարտիրոսյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ դեպքի օրը և ամիսը կոնկրետ չի հիշում: Միայն հիշում է, որ ձայներ լսելով տնից դուրս է եկել և տեսել, որ մի կին ցանկանում է ուժ գործադրելու միջոցով մտնել Մարիամ Մանարյանի բնակարան: Այդ տեսնելով զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին:
Ձայները այնքան բարձր էին, որ ինքը դուրս է եկել և տեսել է, որ ամբաստանյալ Լ.Մանարյանը փորձում է Մ.Մանարյանին հրմշտելով ներս մտնել: Անձամբ է զանգահարել ոստիկանություն՝ տան հեռախոսահամարից, սակայն կոնկրետ չի հիշում, թե այդ պահին ինչ է հաղորդել, երևի հայտնել է, որ վիճաբանություն է:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակված և հետազոտված ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի օպեր հերթապահ Վ.Բաբայանի 12.11.2015թ. զեկուցագրով, համաձայն որի նույն օրը ժամը 17:40-ին զանգահարել է Մարիամ Հայկի Մանարյանը և հայտնել, որ իրենց բարեկամներից մեկը ներխուժել է իր բնակարան և վիճաբանում է:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակված և հետազոտված անշարժ գույքի սեփականության /օգտագործման/ իրավունքի գրանցման թիվ 2763570 վկայականի պատճենով, համաձայն որի Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 25-րդ շենքի թիվ 44 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է Լիլիթ Մարտունիկի Չոլախյանին:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակված և հետազոտված 77ԱԲ8800430 լիազորագրով, համաձայն որի Լիլիթ Չոլախյանը լիազորել է Մարիամ Հայկի Մանարյանին տնօրինել Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցի 25 շենքի թիվ 44 բնակարանը, իրավունք ունենալով բնակվել վերոնշյալ բնակարանում, այդ թվում կատարել կոմունալ վճարումները և այլ վճարումներ, իր անունից դիմումներ /հայտարարություններ/ անել, լինել իր ներկայացուցիչը Երևան քաղաքի բոլոր կազմակերպություններում և հաստատություններում, այդ թվում գրասենյակայկներում, կառավարող, կազմակերպություններում, ոստիկանության բաժանմունքներում, իրավապահ մարմիններում, տեխնիկական գույքագրման բյուրոյում, հարկային մարմիններում, ներքին գործերի մարմիններում, ՔԿԱԳ ՀՀ իրավասու գրանցող մարմիններում, շրջանային վարչություններում, տեղային վարչության մարմիններում, արխիվային հաստատություններում, անձնագրային բաժնում, հեռախոսացանցում, ելեկտրա-, գազա-, ջրամատակարարման կազմակերպություններում, բոլոր հարցերով` կապված սույն հանձնարարականի հետ, այդ թվում` կապված նշված բնակարանի շահագործման հետ, ինչպես նաև ստորագրել իր փոխարեն, ստանալ ցանկացած տեղեկանքներ, քաղվածքներ, փաստաթղթեր, փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, կադաստրային անձնագրեր բոլոր անձանցից, հաստատություններից, ձեռնարկություններից, կազմակերպություններից, այդ թվում փոստից, հեռագրատնից, իրավունք ունենալով` ձևակերպել և ստանալ վերոնշյալ բնակարանի սուբսիդիաներ, կատարել վերանորոգման աշխատանքներ վերոնշյալ բնակարանում և կատարել բոլոր գործողությունները, կապված սույն հանձնարարականի հետ, ինչպես նաև իր անունից հանդես գալ նշված տան բնակիչների ժողովներին՝ ձայնի իրավունքով:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 017608 արձանագրությամբ, համաձայն որի Մարիամ Հայկի Մանարյանը 21.11.2015թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. նոյեմբերի 12-ին ժամը 17:30-ի սահմաններում իր հորաքույր Լուսինե Մանարյանը՝ իր կամքին հակառակ ապօրինի մուտք է գործել իրենց Կոմիտաս 25 շենքի 44 բնակարան` Արման Մանարյանին տեսնելու պատճառաբանությամբ: Խնդրել է ձեռնարկել միջոցներ Լուսինե Մանարյանին պատասխանատվության ենթարկելու համար:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև.
-Լուսինե Արմանի Մանարյանի անվամբ տրված AK0551583 անձնագրի պատճենը, համաձայն որի Լ.Մանարյանը ծնվել է 15.04.1972թ., անձնագիրը տրվել է 07.07.2010թ. 004-ի կողմից:
Որպես այլ փաստաթուղթ ապացույց ճանաչված բացատրություն վերցնելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի Արման Քրիստափորի Մանարյանը բացատրություն է տվել այն մասին, որ շուրջ երեք ամիս բնակվում է Կոմիտաս 25 շենքի 44 բնակարանում թոռնուհու՝ Մարիամ Մանարյանի հետ միասին: Լուսինե Մանարյանը հանդիսանում է դուստրը, ով պարբերաբար հաճախում է նշված բնակարան իրեն տեսակցության: Վերջին անգամ այցելել է իրեն տեսակցելու շուրջ տասնհինգ օր առաջ և այդ ժամանակ օրևէ միջադեպ կամ վիճաբանություն չի եղել:
Չի եղել նման դեպք, որ 2015թ. նոյեմբերի 12-ին ժամը 17:30-ի սահմաններում Լուսինե Մանարյանը Մարիամ Մանարյանի կամքին հակառակ ապօրինի մուտք գործի Կոմիտաս 25-րդ շենքի թիվ 44 բնակարան:
Դատարանն արձանագրում է, որ Արման Մանարյանի կողմից տված բացատրությամբ նշված` Լուսինե Մանարյանի կողմից Մարիամ Մանարյանի կամքին հակառակ Երևան քաղաքի Կոմիտաս 25 շենքի 44 բնակարան մուտք չգործելու վերաբերյալ հանգամանքը պայմանավորված է ամբաստանյալ Լուսինե Մանարյանի հետ առկա մերձավոր ազգակցական կապով և դրանից բխող վերջինիս նկատմամբ ունեցած կարեկցանքով և խղճահարությամբ:
Դատարանը գտնում է, որ հրապարակված և հետազոտված հիշատակված փաստաթղթերը թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ են, ձեռք են բերվել ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի արդար դատաքննության իրավունքի ապահովմամբ և որպես ապացույց կարող են դրվել սույն դատական ակտի հիմքում:

3. Դատարանի իրավական վերլուծություններ.

Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները`Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի կողմից Մարիամ Մանարյանի կամքին հակառակ նրա բնակարան ապօրինի մուտք գործելը հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Լուսինե Արմանի Մանարյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով):
Նման հետևության Դատարանը հանգեց, հաշվի առնելով տուժողի և վկաների նախաքննական ցուցմունքները, դատարանում հրապարակված և հետազոտված մյուս ապացույցները:
Անդրադառնալով պաշտպան Լ.Սահակյանի պաշտպանական ճառում բերված՝ իր պաշտպանյալ Լ.Մանարյանի կողմից կատարած արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առկայությունը հիմնավորող փաստական տվյալների բացակայության պատճառաբանությամբ վերջինիս նկատմամբ արդարացման դատավճիռ կայացնելու վերաբերյալ միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է, ենթակա է մերժման, քանի որ պաշտպանական կողմի բերած՝ ամբաստանյալի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշների բացակայության պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները հերքվել են դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
-Տուժող Մարիամ Հայկի Մանարյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի վերջինս հայտնել է, որ 2015 թվականին, ամիսը և օրը կոնկրետ չի հիշում, երեկոյան ժամին բացել է դուռը, որպեսզի իր պապիկին` Արման Մանարյանին խնամող Կարինե Գրիգորյանը մուտք գործի բնակարան: Այդ պահին, Լուսինե Մանարյանը իրեն հրելով, աղմկելով, հրմշտելով՝ իր կամքին հակառակ ներխուժել է բնակարան, որպիսի ձայներ լսելով հարևանը դուրս է եկել, ապա ոստիկանություն կանչել:
-Վկա Կարինե Ռաֆիկի Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի վերջինս հայտնել է, որ Մ.Մանարյանի հետ ծանոթանալուց հետո սկսել է խնամել վերջինիս պապիկին` Արման Մանարյանին: Դեպքի օրը և ամիսը կոնկրետ չի հիշում, սակայն երբ հերթական անգամ ամենօրյա աշխատանքը կատարելու նպատակով գնացել է Մ.Մանարյանին խնամելու, մինչ բնակարան հասնելը՝ շենքի մուտքի դիմաց տեսել է Լուսինե Մանարյանին, ով իրեն արգելել է վերև բարձրանալ, որից հետո զանգահարել է Մարիամ Մանարյանին և հայտնել այդ մասին: Մարիամ Մանարյանի կողմից իրեն տուն հրավիրելու կապակցությամբ դուռը բացելուց հետո Լուսինե Մանարյանն իրեն մի կողմ հրելով արագ բարձացել, ապա հրելով Մարիամ Մանարյանին վերջինիս կամքին հակառակ ներս է մտել բնակարան: Ձայներից դուրս է եկել հարևանուհին, ապա զանգահարել ոստիկանություն:
-Վկա Էմանա Արմենի Մարտիրոսյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի վերջինս հայտնել է, որ դեպքի օրը և ամիսը կոնկրետ չի հիշում: Միայն հիշում է, որ ձայներ լսելով տնից դուրս է եկել և տեսել, որ մի կին ցանկանում է ուժ գործադրելու միջոցով մտնել Մարիամ Մանարյանի բնակարան: Այդ տեսնելով զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին:
Ձայներն այնքան բարձր էին, որ ինքը դուրս է եկել և տեսել, որ ամբաստանյալ Լ.Մանարյանը փորձում է Մարիամ Մանարյանին հրմշտելով ներս մտնել: Անձամբ է զանգահարել ոստիկանություն՝ տան հեռախոսահամարից, սակայն կոնկրետ չի հիշում, թե այդ պահին ինչ է հաղորդել, երևի հայտնել է, որ վիճաբանություն է:
-Հրապարակված և հետազոտված ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի օպեր հերթապահ Վ.Բաբայանի 12.11.2015թ. զեկուցագրով, համաձայն որի նույն օրը ժամը 17 :40-ին զանգահարել է Մարիամ Հայկի Մանարյանը և հայտնել, որ իրենց բարեկամներից մեկը ներխուժել է իր բնակարան և վիճաբանում է:
-Հրապարակված և հետազոտված անշարժ գույքի սեփականության /օգտագործման/ իրավունքի գրանցման թիվ 2763570 վկայականի պատճենով, համաձայն որի Երևան քաղաքի, Կոմիտասի պողոտայի 25-րդ շենքի թիվ 44 բնակարանը սեփականության իրավունքով պատկանում է Լիլիթ Մարտունիկի Չոլախյանին:
-Հրապարակված և հետազոտված 77ԱԲ8800430 լիազորագրով, համաձայն որի Լիլիթ Չոլախյանը լիազորել է Մարիամ Հայկի Մանարյանին տնօրինել Հայաստանի Հանրապետության Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցի 25 շենքի թիվ 44 բնակարանը, իրավունք ունենալով բնակվել վերոնշյալ բնակարանում, այդ թվում կատարել կոմունալ վճարումները և այլ վճարումներ, իր անունից դիմումներ /հայտարարություններ/ անել, լինել իր ներկայացուցիչը Երևան քաղաքի բոլոր կազմակերպություններում և հաստատություններում, այդ թվում գրասենյակայկներում, կառավարող, կազմակերպություններում, ոստիկանության բաժանմունքներում, իրավապահ մարմիններում, տեխնիկական գույքագրման բյուրոյում, հարկային մարմիններում, ներքին գործերի մարմիններում, ՔԿԱԳ ՀՀ իրավասու գրանցող մարմիններում, շրջանային վարչություններում, տեղային վարչության մարմիններում, արխիվային հաստատություններում, անձնագրային բաժնում, հեռախոսացանցում, ելեկտրա-, գազա-, ջրամատակարարման կազմակերպություններում, բոլոր հարցերով` կապված սույն հանձնարարականի հետ, այդ թվում` կապված նշված բնակարանի շահագործման հետ, ինչպես նաև ստորագրել իր փոխարեն, ստանալ ցանկացած տեղեկանքներ, քաղվածքներ, փաստաթղթեր, փաստաթղթերի կրկնօրինակներ, կադաստրային անձնագրեր բոլոր անձանցից, հաստատություններից, ձեռնարկություններից, կազմակերպություններից, այդ թվում փոստից, հեռագրատնից, իրավունք ունենալով` ձևակերպել և ստանալ վերոնշյալ բնակարանի սուբսիդիաներ, կատարել վերանորոգման աշխատանքներ վերոնշյալ բնակարանում և կատարել բոլոր գործողությունները, կապված սույն հանձնարարականի հետ, ինչպես նաև իր անունից հանդես գալ նշված տան բնակիչների ժողովներին՝ ձայնի իրավունքով:
-Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 017608 արձանագրությամբ, համաձայն որի Մարիամ Հայկի Մանարյանը 21.11.2015թ. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2015թ. նոյեմբերի 12-ին ժամը 17:30-ի սահմաններում իր հորաքույր Լուսինե Մանարյանը՝ իր կամքին հակառակ ապօրինի մուտք է գործել իրենց Կոմիտաս 25 շենքի 44 բնակարան` Արման Մանարյանին տեսնելու պատճառաբանությամբ: Խնդրել է ձեռնարկել միջոցներ Լուսինե Մանարյանին պատասխանատվության ենթարկելու համար:
Ինչ վերաբերում է պաշտպան Լ.Սահակյանի պաշտպանական ճառում բերած` իր պաշտպանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը տուժողի հետ հաշվելու հիմքով դադարացնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու վերաբերյալ միջնորդությանը, դատարանը գտնում է, որ այն նույնպես անհիմն է և ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, Աշոտ Սիմոնի Բաբայանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0157/01/10 գործով 2013 թվականի հուլիսի 13-ի որոշմամբ, վերլուծելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի ձևակերպումները, արձանագրել է, որ տուժողի և հանցանք կատարած անձի հաշտության վերաբերյալ դրանցում առկա ձևակերպումները տարբեր են: Մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետը` որպես հաշտության հիմքով անձին քրեական պատասխանատվությունից ազատելու նախապայման, նշում է հանցանք կատարած անձի հետ տուժողի հաշտվելը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածն ընդհակառակը` տուժողի հետ հանցանք կատարած անձի հաշտվելը: Այլ կերպ` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի իմաստով հաշտության փաստի հաստատման համար բավարար է արձանագրել, որ հաշտվել է տուժողը, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 73-րդ հոդվածի իմաստով` հանցանք կատարած անձը:
Նույն որոշմամբ` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ (...) Հանցանք կատարած անձի համար հաշտությունը հանցանքի կատարման մեջ իրեն մեղավոր ճանաչելն է, այդ արարքի համար զղջալը, ափսոսանք հայտնելը, իսկ տուժողի համար՝ հանցանք կատարած անձին ներելը: Բացի այդ, հաշտությունը ենթադրում է տուժողի և ենթադրյալ հանցագործի կամավոր և փոխադարձ համաձայնություն միմյանց հետ հաշտվելու վերաբերյալ: Այսինքն` հաշտությունը պետք է լինի ինչպես գործողություն, այնպես էլ փոխադարձ գործողությունների արդյունք: հաշտության կամավոր և փոխադարձ բնույթի բացակայության դեպքում վարույթն իրականացնող մարմինը չի կարող որոշում կայացնել հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու վերաբերյալ: Այլ կերպ` հաշտությունը երկու կողմերի փոխադարձ կամահայտնությունն է, այն երբեք չի կարող կրել միակողմանի բնույթ, և եթե տուժողը ցանկություն է հայտնում հաշտվելու, իսկ հանցանք կատարած անձը դրա դեմ առարկում է, կամ հակառակը, ապա հաշտության հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու իրավական հիմքը բացակայում է: Նույն կերպ, հաշտությունը կամավոր և փոխադարձ չի կարող համարվել, հետևաբար` այդ հիմքով քրեական գործի վարույթը չի կարող դադարեցվել, եթե հաշտությունը հետևանք է տուժողի նկատմամբ հանցանք կատարած անձի գործադրած ոչ իրավաչափ ներգործության (տես ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Աշոտ Սիմոնի Բաբայանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հուլիսի 13-ի որոշումը):
Շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո վերլուծելով սույն դատավճռով արձանագրված փաստական տվյալները` Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ հաշտության հիմքով վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու և քրեական գործի վարույթը կարճելու վերաբերյալ պաշտպան Լ.Սահակյանի միջնորդությունն անհիմն է և ենթակա է մերժման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն պատիժ նշանակելիս, պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի բնույթն ու հանրության համար դրա վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունը, պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքները, գործի ողջ նյութերը, իսկ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. (…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Լուսինե Արմանի Մանարյանը կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, որի համար ազատազրկման ձևով պատժատեսակ նախատեսված չէ, իսկ առավել խիստ պատիժը նախատեսված է կալանքի ձևով, որի առավելագույն ժամկետն երկու ամիս է, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Լուսինե Արմանի Մանարյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նախկինում դատված չլինելը, տուժողի կողմից բողոք, պահանջ, քաղ. հայց չլինելու հանգամանքները, որպիսի պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներից մեկը` սոցիալական արդարության սկզբունքն իրացված է և գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիանով նախատեսված մեղմ` տուգանքի ձևով պատժատեսակի նվազագույնը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը պետք է թողնել անփոփոխ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև իրեղեն ապացույցների, դատական ծախսերի, գույքի նկատմամբ կիրառված /կիրառվելիք/ արգելանքի, քաղաքացիական հայցի հարցերին: Տվյալ խնդրին անդրադառնալով դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Լուսինե Արմանի Մանարյանի դեմ քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել, նրա գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, իրեղեն ապացույցներ և դատական ծախսեր չկան:
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց
Լուսինե Արմանի Մանարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել տուգանք՝ ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի 50 /հիսուն/-ապատիկի` 50.000 /հիսուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Լուսինե Արմանի Մանարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ է մտնում այն հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում և կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան:

ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ