ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԱՔԴ/0237/01/15

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Մ. Մելքոնյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<21>> հուլիսի 2016 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ռ. ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տ. ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
պաշտպան` Է. ԲԵԳԼԱՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ռ. ԱԹՈՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանի պաշտպան Է. Բեգլարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի` 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ. Ներսիսյանի 2015թ. նոյեմբերի 23-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 14822815 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներով /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 1/

2. Ավագ քննիչ Ռ. Ներսիսյանի 2015թ. դեկտեմբերի 4-ի որոշմամբ Ռուզաննա Աթոյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: /հ.1 գ-թ 45/

3. Ավագ քննիչ Ռ. Ներսիսյանի 2015թ. դեկտեմբերի 10-ի որոշմամբ թիվ 14822815 քրեական գործով Ռուզաննա Աթոյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով: /հ.1 գ-թ 68/

4. 2015թ. դեկտեմբերի 15-ին կազմվել է թիվ 14822815 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը, որը Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տ. Կարապետյանի 2015թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ հաստատվելուց հետո քրեական գործի հետ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2015թ. դեկտեմբերի 21-ին:

5. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա. Խաչատրյանի 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
ՀՀ նախագահ Ս. Սարգսյանի 2016թ. հունվարի 8-ի հրամանագրով Ա. Խաչատրյանը նշանակվել է Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր, դադարեցնելով նրա` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները: /հ.1 գ-թ 102,107/

6. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Մ. Մելքոնյանի 2016թ. հունվարի 27-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2016թ. փետրվարի 9-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.1 գ-թ 108, 119/

7. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. ապրիլի 6-ի դատավճռով Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և դատապարտվել է տուգանքի` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500000/հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:/հ.1 գ-թ 205-206/

8. Ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանի պաշտպան Է. Բեգլարյանը 2016թ. մայիսի 3-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ Վերաքննիչ դատարանում չեն ստացվել:



9. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2016թ. մայիսի 16-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. մայիսի 27-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

10. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանը դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա 2015 թվականի նոյեմբերի 10-ին, ժամը 09:30-ից մինչև 10:00-ն ընկած ժամանակահատվածում զգալի չափերով գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, իր աշխատանքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4 հասցեում գտնվող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում տեղադրված նույն մանկապարտեզի աշխատակցուհի Ստելլա Դերենիկի Մարտիրոսյանի պահեստարան հանդիսացող անհատական, փակ պահարան ապօրինի մուտք գործելով, այն է ֆիզիկական ուժ գործադրելով քաշելու եղանակով բացել է նշված պահարանի փայտյա դուռը և վերջինիս պատկանող պայուսակից գողացել է 6.000ՀՀ դրամ գումար: Այնուհետև, շարունակելով իր հանցավոր գործունեությունը, 2015թվականի նոյեմբերի 13-ին ժամը 09:30-ից մինչև 10:00-ն ընկած ժամանակահատվածում մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում տեղադրված պահեստարան հանդիսացող նույն անհատական, փակ պահարանում դրված Ստելլա Մարտիրոսյանի պայուսակից վերը նշված եղանակով գաղտնի հափշտակել է 5.000 ՀՀ դրամ գումար, վերջինիս պատճառելով ընդհանուր զգալի չափի 11.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

11. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանի պաշտպան Է. Բեգլարյանը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որը չի բխում նյութական և դատավարական իրավունքների մի շարք նորմերի պահանջներից, ուստի այն անհրաժեշտ է բեկանել հետևյալ հիմնավորումներով և պատճառաբանությամբ։
Գործով օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննություն իրականացնելու և ճիշտ հետևություն անելու համար անհրաժեշտ է անդրադառնալ «պահեստարան» և «մուտք գործել» հասկացություններին։ ՀՀ քրեական օրենսդրությունը որևէ կերպ չի մեկնաբանել «պահեստարան» հասկացությունը, ինչը չի կարելի ասել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի մասին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածով տրված է «բնակարան» հասկացության նշանակությունը, սակայն «պահեստարան և շինություն» հասկացությունների նշանակությունը չի տրված։ Ուստի, կարելի է հասկանալ, որ միևնույն շարքում (օրենսգրքի նախկին խմբագրությամբ) տրված հասկացությունները կարող են ունենալ նույնանման նշանակություն կախված նպատակային և կառուցվածքային ձևերից։
Եթե դատավարական տեսանկյունից «բնակարանը» շենք կամ շինություն է, որը մշտապես կամ ժամանակավորապես օգտագործվում է որոշակի անձի կամ անձանց բնակության համար, այդ թվում՝ սեփական կամ վարձակալած բնակարան, այգետնակ, հյուրանոցային համարը, նավախցիկը և այլն,ապա դատարանը գտել է, որ «պահեստարան ու շինություն» հասկացությունների տակ պետք է հասկանալ տարածքներ և կառույցներ, որոնք մշտապես կամ ժամանակավորապես օգտագործվում են անձանց կամ կազմակերպությունների գույքը պահելու կամ գործունեությունն ապահովելու և այլ պահանջմունքներն ու կարիքները բավարարելու համար։
Մասնավորապես, «պահեստարան» հասկացության տակ պետք է հասկանալ բնակելի կառույցներից առանձնացված, սեփականության ձևից անկախ այնպիսի տնտեսական և այլ տարածքները, որոնք ցանկապատված են կամ ունեն տեխնիկական կամ այլ պահպանություն և նախատեսված են նյութական արժեքների ժամանակավոր կամ մշտական պահպանության համար։ Այսինքն, պահեստարանն իր հերթին պետք է պահպանված լինի որևէ կերպ։
Վերը նշված դիրքորոշումը տեղ է գտել Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչակաև շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի Ռաֆայել Միքայելյանի գործով դատավճռի մեջ համաձայն որի ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասից արարքը վերաորակել է 1-ին մասով և տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով գործի վարույթը կարճել է: Նշված դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերվել մեղադրողի կողմից, սակայն վերջինիս բողոքը մերժվել է և դատավճիռը մնացել է օրինական ուժի մեջ։
Սույն գործով նախաքննության մարմինը անհատական պահարանը դիտել է որպես պահեստարան։ Եթե պահարանը նախատեսված է որոշակի իրեր պահելու համար, ապա պահեստարանը նախատեսված է որոշակի առարկաներ պահեստավորելու համար։ Նշված երկու հասկացությունները պահելն ու պահեստավորելն իրարից էապես տարբերվում են և որևէ առումով նույնացվել չեն կարող։
Բողոքաբերը, նշել է, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսդրությունը չի մեկնաբանում պահեստարան հասկացությունը, ուստի ինքը հարկ է համարում անդրադառնալ « Պահեստարան» բառի բացատրությանը։ Ըստ Էդուարդ Բագրատի Աղայանի բացատրական բառարանի պահեստարան բառի բացատրությունը հետևյալն է պահեստ, շտեմարան, մթերանոց, առհասարակ որևէ բան մեծ քանակությամբ պահելու տեղ, իսկ պահարանը ըստ նույն աղբյուրի տարբեր ձևի ու չափի փայտե արկղանման դարակներով կարասի է մեջը զանազան բաներ դնելու և պահելու համար։
Եթե ամբաստանյալը պահարանից գումար գողանալու փոխարեն գողանար պահարանն ընդհանրապես, ապա այդ դեպքում ինչ որակում կունենար արարքը։ Այդ դեպքում արարքը կորակվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով։ Այսինքն, ստացվում է այնպես, որ պահարան գողանալու դեպքում անձն ավելի մեղմ պատժի է արժանանում քան պահարանից որևէ իր գողանալու պարագայում։ Նման մոտեցումը որևէ տրամաբանական կանոնի չի ենթարկվում և նման պրակտիկա ձևավորելը հետագայում կարող է շատ ավելի լուրջ հետևանքներ ունենալ։ Կարծես թե այդ կերպ մեղադրանքի կողմը հուշում է ավելի մեծ ծավալով գողության պայմաններում ավելի մեղմ պատժի արժանանալու հավանականության մասին։
ԳԴ/0005/01/14 նախադեպային որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումը, ինչ վերաբերում է քննարկվող արարքի կատարման եղանակին բնակարան ապօրինի մուտք գործելուն, ապա Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ մուտք գործելու հիմնական ձևերից է համարվում հանցավորի ֆիզիկական ներթափանցումը կամ ներս մտնելը բնակարան: Միաժամանակ հարկ է նկատել, որ մուտք գործելը կհամարվի ապօրինի, եթե իրականացվի առանց համապատասխան իրավական հիմքերի։
Ինչպես ցույց է տալիս դատական պրակտիկայի վերլուծությունը ավտոմեքենաներից կատարված գողությունները որակվում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի առաջին մասով։Այսինքն նշված դեպքերում նախաքննական և դատական մարմինները մուտք գործել չեն դիտում։ Հարց է ծագում, եթե սույն գործով նախաքննական մարմինը անհատական պահարանը դիտում է որպես պահեստարան, ապա ինչու ավտոմեքենայի բեռնախցիկը կամ պահոցը /բարդաչոկ/ չի դիտում պահեստարան մուտք գործել։ Թե բեռնախցիկը և թե պահոցը որոշակի պաշտպանվածության աստիճան ունեն և նախատեսված են որոշակի իրեր պահելու համար /օրինակ պահեստային անվադող և այլն/։
Ըստ բողոքաբերի, ներկայացվածն ավելի քան բավարար է ամբաստանյալի արարքը վերաորակելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և քրեական գործի վարույթը տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով կարճելու համար։ Սակայն եթե Առաջին ատյանի դատարանն այնուամենայնիվ կգտնի, որ արարքին տրված քրեաիրավական որակումը ճիշտ է, ապա թող հաշվի առնի հետևյալը։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներին, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը կատարելը դասվում է միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին։
Սույն գործով ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանը քրեական գործի հարուցումից հետո մեղայականով ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին և հայտնել է իր կողմից կատարված քրեորեն հետապնդելի արարքը։
Գործով տուժող Ստելլա Մարտիրոսյանին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնել է և հաշտվել է վերջինիս հետ։
Ըստ բողոքաբերի, սույն կետով շարադրված հիմնավորումներն անհրաժեշտ և բավարար են վերը նշված հիմքով գործի վարույթը կարճելու համար։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի դրույթներին, նշել է, որ Ռ. Աթոյանի անձը բնութագրող և պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներն են.
ա/ Նախկինում արատավորված չլինելն ու դրական բնութագրվելը,
բ/ Խնամքին է մինչև 14 տարեկան անչափահաս երեխայի և հիվանդ մայրիկի առկայությունը,
գ/ Տուժողին պատճառված վնասն ամբողջությամբ վերականգնելը և վերջինիս հետ հաշտվելը,
դ/ Մեղայականով ներկայանալը,
ե/ Հանցանքը կյանքի ծանր հանգամանքների զուգորդման հետևանքով կատարելը։ Դրանք են ամուսնու մահից հետո անչափահաս երեխայի ու հիվանդ մոր խնամքը մնացել է նրա ուսերին։
Սույն գործով որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման բացառիկ հանգամանք պետք է դիտել այն, որ Ռուզաննա Աթոյանը վերցրել է այնքան գումար, որքան անհրաժեշտ է եղել հիվանդ մոր համար դեղորայք գնելու համար։ Քրեական գործի նյութերից հայտնի է, որ տուժողի պայուսակում դեպքի օրը շատ ավելի մեծ գումար է եղել, սակայն Աթոյանը վերցրել է միայն դեղորայքի համար անհրաժեշտ գումարը։ Նշված հանգամանքը գործում առկա մյուս մեղմացնող հանգամանքների համակցության մեջ բավարար է 64-րդ հոդվածի կիրառման համար։

12. Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանի պաշտպան Է. Բեգլարյանը խնդրել է ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.04.2016 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0237/01/15 դատավճիռը բեկանել, Ռուզաննա Աթոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղսագրվող արարքը վերաորակել նույն հոդվածի 1-ին մասով և քրեական գործի վարույթը տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով կարճել։
Առաջին պահանջը մերժելու դեպքում քրեական գործի վարույթը կարճել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածների հիմքերով։
Առաջին և երկրորդ պահանջները մերժելու դեպքում կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը ե նշանակել օրենքով նախատեսված տուգանքի նվազագույն չափից մեղմ պատիժ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով պաշտպանի, ամբաստանյալի, տուժողի և մեղադրողի ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. << Գողությունը, որը կատարվել է՝
/…/
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով /…/>>:

15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

16. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին:

17. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա:
Այսպիսով, նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին, իսկ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանը առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի, հայտնելով, որ գողություն է արել առանց մուտք գործելու և նույնաբովանդակ ցուցմունքներ տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի օգոստոս ամսից աշխատում է Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4 հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում որպես դաստիրակի օգնական: Սույն թվականի հոկտեմբերի վերջերին մայրը ունեցել է առողջական լուրջ խնդիրներ` բարձր արյան ճնշում և ըստ տեղամասի բժիշկի նախաինսուլտային նշաններ և ինքը ստիպված էր դեղորայք գնել նրա համար: Իր աշխատավարձը կազմել է 60.000ՀՀ դրամ և ինքը այդ գումարով պահում է և մայրիկին և անչափահաս որդուն: Մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում բոլոր աշխատակիցները ունեն անհատական պահարաններ: 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը ժամը 09:30-ին գնացել է աշխատանքի և այդ օրը մայրիկի համար հերթական անգամ դեղորայք պետք է գներ, սակայն գումար չլինելու պատճառով, գտնվելով ծանր ֆինանսական դրության մեջ և կարիքից դրդված, ժամը 09:30-ից մինչև 10:00-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատանքի վայրի կիսանկուղային հարկում տեղադրված տարբեր գույների անհատական պահարաններից երաժշտական ղեկավար Ստելլա Մարտիրոսյանին պատկանող պահարանի փայտյա դուռը բացելով, այնտեղ դրված սև գույնի պայուսակի մետաղյա շղթան բացելով հանել է դրամապանակ և այնտեղից գաղտնի վերցրել է 6.000ՀՀ դրամ գումար: Այնուհետև 2015թվականի նոյեմբերի 13-ին ժամը 09:30-ից մինչև 10:00-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատանքի վայրի կիսանկուղային հարկում տեղադրված տարբեր գույների անհատական պահարաններից Ստելլա Մարտիրոսյանին պատկանող պահարանի դուռը բացելով, այնտեղ դրված սև գույնի պայուսակի մետաղյա շղթան բացելով հանել է դրամապանակ և այնտեղից կրկին գաղտնի հափշտակել 5.000ՀՀ դրամ, ավելացրել է նաև, որ դրամապանակի մեջ կար շատ գումար մի քանի հատ 10.000ՀՀ թղթադրամ և 5.000ՀՀ թղթադրամ, որը դրված էր առանձին և ինքը վերցրել է հենց այդ 5.000ՀՀ դրամ գումարը: Նաև մոտ 6ամիս առաջ` կոնկրետ ամիսն ու օրը չի հիշել, մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկի պահարաններից` իրենց նախկին աշխատակցուհի Անուշի պահարանից գաղտնի վերցրել է 1.000ՀՀ դրամ գումար, որը դրված էր պահարանի մեջ: Ընդհանուր Ստելլա Մարտիրոսյանից գաղտնի հափշտակել է 11.000ՀՀ դրամ, իսկ նախկին խոհարար Անուշից 1.000ՀՀ դրամ: Լիովին ընդունում է իր մեղքը: Միաժամանակ ավելացրել է, որ բացի վերը նշված երեք դեպքերից որևէ այլ գողություն չի կատարել մանկապարտեզից կամ որևէ այլ տեղից: Որևէ մեկին չի հայտնել, որ Ստելլա Մարտիրոսյանի պայուսակից 6.000դրամը, ապա 5.000ՀՀ դրամը գաղտնի վերցրել է ինքը: Ոստիկանների գալու օրը իրենից ցուցմունք չեն վերցրել, իսկ դրանից երկու օր անց տնօրենին ասել է, որ այդ գումարը ինքն է վերցրել և աշխատավարձի ժամանակ պատրաստվում է այն վերադարձնել: Ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանություն և հայտնել, որ ինքն է կատարել գողությունը: Հետո վերադարձրել է գումարը: Պահարանի դուռը թեթև քաշելով բացվել է, այն չի կոտրել: Ինքը նույնպես անհատական պահարան ունի, որի դուռը առանց բանալի նույնպես բացվում է և կրկին թեթև հրելու դեպքում փակվում է: Բոլոր աշխատակիցների պահարանները միատեսակ են` տարբեր բանալիներով: Բոլոր պահարանները չի փորձել հնարավոր է քաշելով բացել, թե ոչ: Այս դեպքից հետո բոլորի պահարանները վերանորոգել են: Երբ որոշել է Ստելլայի պահարանից գումար վերցնել, իմացել է, որ պահարանները փակվում են, իսկ քաշելու տարբերակի մասին իմացել է, քանի որ իր պահարանի վրա փորձել էր:
Գործով տուժող Ստելլա Մարտիրոսյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2015թվականի սեպտեմբեր ամսից աշխատում է Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4հասցեում գտնվող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում որպես երաժշտական ղեկավար: Նշված մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում` խոհանոցի կողքը տեղադրված են անհատական պահարաններ, որտեղ աշխատակիցները պահում են իրենց անձնական իրերը, որոնց բանալիները գտնվում են իրենց մոտ: Ամեն առավոտ աշխատանքային օրվա սկզբին ժամը 09:00-ին ինքը գնում է աշխատանքի և նշված պահարանի մեջ է դնում իր պայուսակը, կողպում այն և բարձրանում վերև, իսկ բանալին պահում իր մոտ: 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին ժամը 09-ի սահմաններում սովորականի նման գնացել է աշխատանքի, իրերը դրել պահարանի մեջ, կողպել այն ու անցել աշխատանքի, պայուսակի մեջ դրված էր դրամապանակը, իսկ դրամապանակում առկա է եղել 50.000ՀՀ դրամ գումար, այնուհետև ավարտելով աշխատանքը ժամը մոտ 11:30-ի սահմաններում գնացել է տուն, որտեղ բացելով դրամապանակը տեսել է, որ այնտեղից բացակայում է 6.000 ՀՀ դրամ գումար, սակայն սկզբում մտածել է, որ ծախսել է այդ գումարը, բայց չի հիշել, թե որտեղ: Դրանից 3 օր անց` 13.11.2015թվականին կրկին սովորականի նման գնացել է աշխատանքի իրերը դրել պահարանի մեջ, փակել դրա դուռը և անցել աշխատանքի: Ժամը 11:30-ի սահմաններում, երբ պատրաստվել է գնալ տուն և իջնելով մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկ բացել է պահարանը և հետաքրքրության համար զննել է դրամապանակի պարունակությունը և հայտնաբերել, որ 5.000ՀՀ դրամ պակասում է, առավոտյան աշխատանքի գնալուց դրամապանակում եղել է 28.000 ՀՀ դրամ, իսկ երբ նայել է` այնտեղ առկա է եղել 23.000ՀՀ դրամ և հասկացել է, որ և այդ 5.000դրամը և նոյեմբերի 10-ի 6.000դրամը ոչ թե ծախսել է, այլ դրանք գողացել են և այդ մասին իսկույն հայտնել է մանկապարտեզի մենեջեր` Սուսաննա Ղազարյանին: Նշել է, որ Ռուզաննա Աթոյանի հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ և ինքը Ռ.Աթոյանի նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի: Իրենք համոզված են եղել, որ այդ դարակները փակվում են, քանի որ տնօրենը իրենց բանալիները տվել էր և ասել, որ ապահով տեղ է: Ավելացրել է նաև, որ նշված պահարանների փականները ասում են, որ լավ չեն գործում, դրանք բացել կարելի է նույնիսկ առանց բանալու` ձեռքով դուռն ուժեղ քաշելու միջոցով:
Գործով վկա Սուսաննա Ղազարյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2010թվականից աշխատում է Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում որպես մենեջեր: 2015թվականի նոյեմբերի 13-ին ժամը մոտ 11.30-ի սահմաններում իրենց մանկապարտեզի աշխատակիցներից` երաժշտական ղեկավար Ստելլա Մարտիրոսյանը եկել է իր մոտ և հայտնել, որ մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում տեղադրված աշխատակիցների համար նախատեսված անհատական պահարաններից նրան պատկանող պահարանում դրված պայուսակից գողացվել է 5.000 ՀՀ դրամ, իսկ դրանից 3 օր առաջ ևս 6.000ՀՀ դրամ, սակայն 10.11.2015թվականին նա ոչ-ոքի չի հայտնել, քանի որ վստահ չի եղել, որ այդ գումարը գողացվել է: Քանի որ իրենց մանկապարտեզում նմանատիպ դեպքեր կրկին եղել են և իրենք չեն դիմել ոստիկանություն, ուստի ինքը որոշել է կատարված գողության մասին հայտնել ոստիկանությանը և Ս.Մարտիրոսյանի հետ խոսելուց անմիջապես հետո զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել, որ մանկապարտեզից կատարվել է գողություն: Միաժամանակ նշել է, որ ըստ իր տեղեկությունների մոտ 10 ամիս առաջ մանկապարտեզի դաստիրակներից` Անթառամ Հարությունյանից է կատարվել դրամական գողություն 20.000ՀՀ դրամի չափով և մոտ 1տարի առաջ նախկին խոհարար Անուշից գողացվել է 1.000ՀՀ դրամ և չեն դիմել ոստիկանություն, քանի որ իրենք էին ցանկանում պարզել, թե ով է գողություն կատարած անձը:
Գործով վկա Անթառամ Հարությունյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2009թվականից աշխատում է Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում որպես դաստիրակ: Մանկապարտեզի բոլոր աշխատակիցները կիսանկուղային հարկում ունեն անհատական պահարաններ, որտեղ պահում են իրենց անձնական իրերը: 2015թվականի մայիս ամսվա վերջերին կամ հունիսի սկզբերին, օրը կոնկրետ չի հիշում, ստացել է աշխատավարձ և ստացված գումարը` 75.000ՀՀ դրամը դրել է պայուսակի մեջ, իսկ պայուսակը դրել է 2-րդ հարկի խմբասենյակներից մեկում` պատուհանագոգին և գնացել է մեկ այլ սենյակ սուրճ խմելու իրենց աշխատակիցներ` Ռուզաննա Աթոյանի, Ռուզան Մայիլյանի և Վալենտինայի հետ միասին: Դրանից մի քանի ժամ հետո, երբ արթնացել են երեխաները, նրանց հետ գնացել է խմբասենյակ, որտեղ դրված է եղել իր պայուսակը: Քանի որ պայուսակը երկար ժամանակ թողել էր առանց հսկողության և դրա մեջ գումար է եղել, որոշել է ստուգել դրա պարունակությունը և բացելով դրամապանակը, հայտնաբերել է, որ այնտեղից բացակայում է 20.000ՀՀ դրամ գումար և այդ մասին անմիջապես հայտնել է մենեջեր Սուսաննա Ղազարյանին, սակայն ոստիկանություն չի դիմել, քանի որ ցանկացել են իրենց ուժերով պարզել, թե ինչ է եղել: Ցանկանում է հայտնել, որ վերը նշված խմբասենյակ բոլորը ազատ մուտք ունեն և իր դրամապանակից կատարված 20.000ՀՀ դրամի գողության վերաբերյալ որևէ անձի վրա կասկածներ չունի և որևէ մեկից բողոք, գույքային կամ այլ պահանջ չունի: Սույն թվականի նոյեմբերի 13-ին նմանատիպ դեպք է եղել իրենց մանկապարտեզում, իրենց աշխատակից Ստելլա Մարիտրոսյանի պայուսակից հափշտակել են 5.000ՀՀ դրամ գումար, իսկ դրանից երեք օր առաջ 6.000ՀՀ դրամ: Գողությունը կատարվել է մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում տեղադրված անհատական պահարանից: Այդ մասին տեղեկացել է մանկապարտեզի աշխատակիցներից: Պահարանը փակվում է բանալիով և երբևիցե չի ստուգել ձեռքով քաշելու դեպքում այն բացվում է, թե ոչ: Նախկինում նմանատիպ այլ դեպք, որ պահարանից գումար կորչեր չի եղել: Դեպքից հետո է տեղեկացել, որ պահարանների փականները չեն գործում: Մանկապարտեզում աշխատում է 6 տարի, իսկ փականները այնտեղ դրվել են մեկուկես տարի: Իր գումարը կորչելու մասին տնօրենը նույնպես տեղյակ է եղել, իսկ բացի Ստելլայի դեպքից այլ դեպք չի հիշում: Իր մոտից գումարը կորել է մեկուկես տարի առաջ, որը անհատական պահարաններ դնելու հետ կապ չունի, քանի որ բոլորը նույն պահարանից են օգտվել, այդ ժամանակ տնօրինությունը որոշել է տրամադրել անհատական պահարաններ:
Գործով վկա Անուշ Հակոբյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 2013թվականից մինչև 2015թվականի մայիս ամիսը աշխատել է Երևան քաղաքի Սունդուկյան 5/4հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում, որպես խոհարար: <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում աշխատելու ժամանակ բոլոր աշխատակիցները, այդ թվում և ինքը, մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկում ունեցել են անհատական պահարաններ, որտեղ պահել են իրենց անձնական իրերը: <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում աշխատելու ընթացքում` 2014թվականի դեկտեմբեր ամսին և 2015թվականի հունվար ամսին իր անհատական պահարանից կորել կամ գողացվել է 1000-ական դրամ և ինքը այդ մասին հայտնել է միայն մանկապարտեզի աշխատակից Ռուզաննա Աթոյանին: Այդ 2.000ՀՀ դրամը եղել է իր պայուսակի մեջ, որն էլ դրված է եղել իր անհատական պահարանի մեջ: Նշել է, որ 2014թվականի դեկտեմբերին և 2015թվականի հունվարին իր պայուսակից գողացված 1000-ական դրամների վերաբերյալ ինքը որևէ անձի նկատմամբ բողոք, գույքային կամ այլ պահանջներ չունի:
Տուժող Ստելլա Մարտիրոսյանի մասնակցությամբ 13.11.2015թվականին կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Ս.Մարտիրոսյանը մատնացույց է արել մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկի իր անձնական կարմիր գույնի պահարանը, որտեղից ս/թ նոյեմբերի 10-ին և 13-ին կատարվել է ընդհանուր 11,000 ՀՀ դրամ գումարի գողությունը:
Մեղադրյալ Ռուզաննա Աթոյանի մասնակցությամբ 05.12.2015թվականին կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ այն մասին, որ Ռ.Աթոյանը մատնացույց է արել մանկապարտեզի կիսանկուղային հարկի տուժող Ստելլա Մարտիրոսյանի անձնական կարմիր գույնի պահարանը, որտեղից 2015թվականի նոյեմբերի 10-ին և 13-ին կատարել է ընդհանուր` 11,000ՀՀ դրամ գումարի գողությունը:
10.12.2015թվականին տուժող Ս.Մարտիրոսյանի մասնակցությամբ կատարված վերջինիս պայուսակի և դրամապանակի զննության արձանագրությամբ:
Գործով մեղադրյալ Ռուզաննա Աթոյանի և գործով տուժող Ստելլա Մարտիրոսյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրությամբ, որի ժամանակ տուժող Ստելլա Մարտրրոսյանը պնդել է նախկինում տված իր ցուցմունքը:

18.Վիճարկվող դատական ակտում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ներկայացվել են հետևյալ պատճառաբանությունները.<<Դատարանը վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացում հետազոտված ապացույցները իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ներքին համոզմամբ ապացուցված է համարում, որ ամբաստանյալ Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ Քրեական օրենսգրքի 177հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի հատկանիշներին, այն է` գողությունը` ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը, որը կատարվել է պահեստարան ապօրինի մուտք գործելով, իսկ պահեստարանը հատուկ կառույց կամ հատկապես առանձնացված տեղ է գույքը մշտապես կամ ժամանակավորապես պահպանելու համար, որով գույքը ապահովագրվում է հափշտակությունից, ոչնչացումից, վնասումից կամ փչացումից, հետևաբար նա պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվի: /…/>>:

19. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով սույն քրեական գործի փաստական տվյալները, արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն, պատշաճ իրավական գնահատման արժանացնելով քրեական գործի ապացույցները, հանգել է ճիշտ եզրակացության գտնելով, որ Ռուզաննա Աթոյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով:

20. Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանությանը, որ մանկապարտեզում գտնվող պահարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետում նշված <<պահեստարան>> բառի նշանակությամբ և իմաստով չպետք է դիտարկվի, ապա Վերաքննիչ դատարան արձանագրում է հետևյալը:
Տուժող Ս. Մարտիրոսյանը Վերաքննիչ դատարանի հայտնեց, որ նախկինում, մանկապարտեզի աշխատակիցների պայուսակներից կատարված հափշտակությունները դադարեցնելու նպատակով, մակապարտեզի ադմինիստրացիան աշխատակիցների իրերը պահպանելու անհրաժեշտությունից հարկադրված, նրանց իրերը պահելու համար տեղադրել է անհատական պահարաններ: Մակապարտեզի աշխատակիցները իրենց անձնական իրերը, այդ թվում նաև պայուսակները, պահել են այդ պահարաններում, բանալիով կողպել և փակել են, որով և հնարավորություն է ընձեռնվել պահպանել իրենց անձնական իրերը:
Հիմք ընդունելով <<պահեստարան>> բառի քրեաիրավական նշանակության կապակցությամբ քրեական իրավունքի տեսությունում ձևավորված տեսակետը, համաձայն որի` պահեստարանը հատուկ կառույց կամ հատկապես առանձնացված տեղ է գույքը մշտապես կամ ժամանակավորապես պահպանելու համար, որով գույքը ապահովագրվում է հափշտակությունից, ոչնչացումից, վնասումից կամ փչացումից, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քննարկվող գործով պահարանը պետք է դիտել որպես պահեստարան, քանի որ այն հատկացվել է անհատական կարգով, կողպվել է առանձին փականքով` աշխատակիցների անձնական գույքը ժամանակավորապես պահպանելու, հափշտակություններից ապահովագրելու համար:

21. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Ռուզաննա Աթոյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

22. Այդպիսով, ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու և ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանին մեղասագրված արարքը վերաորակելու և քրեական գործով վարույթը կարճել համար:

բ/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածների հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասով.

23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածի համաձայն.<<1.Առաջին անգամ ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանք կատարած անձը կարող է ազատվել քրեական պատասխանատվությունից, եթե նա հանցանք կատարելուց հետո կամովին ներկայացել է մեղայականով, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն, հատուցել կամ այլ կերպ հարթել է հանցագործությամբ պատճառված վնասը:
2. Այլ տեսակի հանցանք կատարած անձը քրեական պատասխանատվությունից ազատվում է միայն սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի հոդվածով հատկապես նախատեսված դեպքերում:/…/>>:

24. Ինչպես երևում է քրեական գործի նյութերից, սույն քրեական գործը հարուցվել է անհայտ անձի կողմից 2015թ. նոյեմբերի 13-ին, Երևան քաղաքի Սունդուկյան փողոցի 5/4 հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզի պահարանից Ս. Մարտիրոսյանին պատկանող պայուսակից հափշտակություն կատարելու փաստի առթիվ:
Ս. Մարտիրոսյանն իր բացատրությունում նշել է, որ 2015թ. նյեմբերի 13-ին, մանկապարտեզի պահարանում պահվող իր պայուսակից գողացվել է 5000 դրամ, իսկ դրան նախօրդող օրերին` 6000 դրամ:
Համաձայն ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի պետի կողմից կազմված <<անձնական ունեցվածքի գողության բացահայտում>> ամփոփագրի` <<ՔՀԲ-ում ստացված օպերատիվ տեղեկությունները իրացնելիս և տարված բացատրական աշխատանքների շնորհիվ դեկտեմբերի 4-ին ժամը 14:40-ին ինքնակամ ոստիկանության բաժին է ներկայացել Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանը /01.01.1970թ. ծ., բն. է Անդրանիկի փ. 11շ. բն. 54, աշխ. է <<Միշուտկա>> մանկապարտեզում, որպես դաստիարակի օգնական/ և տվել է ինքնախոստովանական բացատրություն>>: /գ-թ 40/
04.12.2015թ. ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի ՔՀԲ-ի ավագ օ/լ Կ. Ներսիսյանի կողմից կազմվել է <<ինքնակամ բաժին ներկայանալու մասին>> արձանագրությունը, համաձայն որի` նույն օրը ոստիկանության Արաբկիրի բաժին է ներկայացել Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանը:
Նույն օրը Ռ. Աթոյանը իր բացատրությունում նշել է հետևյալը. <</…/ Սույն թվականի նոյեմբերի 13-ին մայրիկիս համար հերթական դեղորայքը պիտի գնեյի, սակայն գումար չլինելու պատճառով գտնվելով ծանր նյութական վիճակում, կարիքից դրդված Սունդուկյան 5/4 հասցեում գործող <<Միշուտկա>> մանկապարտեզի աշխատակիցների համար նախատեսված շորերի պահարաններից մեկից, որտեղ պահվում էր Ստելլա Մարտիրոսյանի անձնական իրերը, պայուսակի միջից գաղտնի վերցրել եմ 5000 ՀՀ դրամ/…/>>:
Ռ. Աթոյանը այդ բացատրությունում նշել է նաև, որ վերը նշված դեպքից բացի, նա այլևս ոչ մեկից դրամ չի գողացել
Հարկ է փաստել, որ Ռ. Աթոյանը նոյեմբերի 10-ին, մանկապարտեզի աշխատակից Ս. Մարտիրոսյանի պահարանում պահվող պայուսակից կատարած 6000 դրամի գողության մասին ոչինչ չի նշել:

25. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Անդրանի Ավետիսյանի վերաբերյալ գործով 2011թ. հուլիսի 13-ին կայացված թիվ ԵԱՆԴ/0091/01/09 որոշմամբ մեղայականով ներկայանալու չափանիշների կապակցությամբ հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<Մեղայականով ներկայանալը նշանակում է, որ անձը կամավոր ներկայանում է իրավապահ մարմիններին (ոստիկանություն, դատախազություն և այլն) և հայտնում է իր կողմից կամ այլ անձի հետ կատարած հանցագործության մասին: Այլ կերպ` մեղայականով ներկայացած անձը կամավոր, անկեղծ խոստովանություն է անում, քրեական հետապնդում իրականացնող մարմնին բանավոր կամ գրավոր կերպով հայտնում իր կողմից կամ իր մասնակցությամբ կատարված հանցագործության մասին>>
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշումից հետևում է, որ մեղայականով ներկայացող անձը պետք է հանդես գա անկեղծ խոստովանությամբ, այլ կերպ` նա պետք է իրավապահ մարմիններին ամբողջովին հայտնի իր մասնակցությամբ կատարված հանցագործությունների մասին:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն քրեական գործի փաստական տվյալների վերլուծությունից ելնելով Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև հանցագործության կատարման ոչ ակներևության պայմաններում Ռ. Աթոյանը ներկայանալով ոստիկանության բաժին, բացատրություն է տվել իր կողմից կատարված մեկ դրվագ գողության մասին, այդուհանդերձ նա իրավապահ մարմիններից թաքցրել է միևնույն անձից, ընդամենը 3 օր առաջ, իր կողմից կատարած գողության մյուս դեպքը: Այսինքն, նա իրավապահ մարմիններին անկեղծորեն և լիովին չի խոստովանել իր կողմից կատարված հանցագործությունները:
Սույն քրեական գործի նյութերից երևում է, որ Ռ. Աթոյանին մեղադրանք է առաջադրվել գողության երկու դրվագով` 2015թ. նոյեմբերի 10-ին, այնուհետև 2015թ. նոյեմբերի 13-ին, Ս. Մարտիրոսյանի պայուսակից համապատասխանաբար 6000 և 5000 ՀՀ դրամի գողություն կատարելու համար: Մինչդեռ վերջինս իր բացատրությունում հայտնել է միայն մեկ դրվագի` 2015թ. նոյեմբերի 13-ին, իր կողմից կատարված 5000 դրամի գողության մասին:
26. Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության, որ քննարկվող գործով Ռ. Աթյանի կողմից բացատրության մեջ ներկայացված փաստերն ամբողջությամբ վերցած` չի կարող դիտվել որպես մեղայականով ներկայանալու հանգամանք:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Ռուզաննա Աթոյանի հետհանցավոր վարքագծում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ հոդվածով նախատեսված` մեղայականով ներկայանալու պայմանը, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 72-րդ և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 37-րդ հոդվածների հիմքով քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին պաշտպան Է. Բեգլարյանի պահանջը հիմնազուրկ է և ենթակա է մերժման:

բ/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման մասով.

27. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանի պաշտպան Է. Բեգլարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիաում նախատեսված նվազագույն պատժից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու խնդրանքին` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է` հետևյալ պատճառաբանությամբ.

28. Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ամբաստանյալի կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ռուզաննա Աթոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին ունի մեկ անչափահաս երեխա, ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, դրական է բնութագրվում հարևանների կողմից, որը հաստատվել է <<Էջմիածին>> համատիրության նախագահ Հ.Ալեքսանյանի կողմից:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատժը ծանրացնող հանգամանքներ Առաջին ատյանի դատարանը չի արձանագրել:

29. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն. <<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի`հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>:

30. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն Աշոտ Սերգեյի Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի թիվ ՎԲ-ԵՔՐԴ/0057/01/08 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<</…/Բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա>> /տե՛ս Հ. Հաբեշյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. օգոստոսի 30-ի որոշումը/:
<<Օրենքում օգտագործված <<բացառիկ>> բառը ենթադրում է, որ տվյալ փաստական հանգամանքը կամ դրանց համակցությունը դուրս են գալիս սովորականի շրջանակներից: Այլ կերպ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացած մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության>> /տե՛ս Հ. Հովհաննիսյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` 2008թ. փետրվարի 29-ի որոշման 19-րդ կետը/ /.../>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշումից հետևում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացած մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության:
Ինչպես երևում է սույն քրեական գործի նյութերից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի հիմք հանդիսացող ամբաստանյալ Ռ. Աթոյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները կամ դրանց համակցությունը, որոնք պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության, սույն քրեական գործով առկա չեն:

31. Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. ապրիլի 6-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով ` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. ապրիլի 6-ի դատավճիռը` Ռուզաննա Սամվելի Աթոյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ