ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0227/01/15

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Տ.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
պաշտպան` Է.ԲԵԳԼԱՐՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆԻ

2016 թվականի հունիսի 07-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի պաշտպան Է.Բեգլարյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.14137315 քրեական գործը հարուցվել է 2015 թվականի հունիսի 22-ին, ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Լ.Մարկոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-184-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2015 թվականի նոյեմբերի 23-ին Արամ Ալեքսանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
3. 2015 թվականի նոյեմբերի 30-ին Արամ Ալեքսանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
4. 2015 թվականի դեկտեմբերի 11-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան):
5. Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 18-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք՝ Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի՝ 700000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
6. Առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 18-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել պաշտպան Է.Բեգլարյանը:
7. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի մայիսի 13-ի որոշմամբ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. մայիսի 24-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
8. Նախաքննության մարմնի կողմից Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ մասերով այն բանի համար, որ նա, տեղյակ լինելով իր կնոջ՝ Լիլիթ Ավետիսի Դեմիրճյանի անվամբ հաշվառված և իրեն փաստացի պատկանող «Skoda Fabia» մակնիշի 34 PD 776 հ/հ ավտոմեքենայի վրա 2014 թվականի օգոստոսի 6-ին ՀՀ Կոտայքի մարզի Արգել գյուղում Վահան Արայիկի Մարտիրոսյանի կողմից անզգուշությամբ շինությանը հարվածելու արդյունքում առաջացած վնասվածքների մասին, վերը նշված պատահարի կապակցությամբ ապահովագրական փոխհատուցում ստանալու անձնական շահագրգռվածությունից ելնելով, 2014 թվականի օգոստոսի 10-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մանուշյան և Ռիգայի փողոցների խաչմերուկում նույն «Skoda Fabia» մակնիշի 34 PD 776 հ/հ և «Volkswagen Passat» մակնիշի 80 UU 801 հ/հ ավտոմեքենաների մասնակցությամբ ճանապարհատրանսպորտային պատահարների ձևացում (իմիտացիա) իրականացնելու եղանակով խարդախությամբ խոշոր չափերի հասնող գումար հափշտակելու շուրջ Վահան Արայիկի Մարտիրոսյանի և Ալբերտ Բորիսի Գալոյանի հետ նախնական համաձայնություն ձեռք բերելով, Վահան Մարտիրոսյանի և Ալբերտ Գալոյանի կողմից նշված պատահարի ձևացումն իրականացնելուց և վերջիններիս կողմից պատահարի վերաբերյալ «Ռոսգոստրախ- Արմենիա» ԱՓԲ ընկերությանը կեղծ տեղեկատվություն տրամադրելուց հետո, իր ընկերոջը՝ Գուրգեն Բաբկենի Մուշեղյանին օգտագործելու միջոցով վերջինիս կողմից հանցանքն անզգուշությամբ կատարելու պայմաններում, դիմում-հայտ է ներկայացրել «Ռոսգոստրախ-Արմենիա» ԱՓԲ ընկերությանը՝ 2014 թվականի օգոստոսի 10-ին՝ ժամը 02:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Մանուշյան և Ռիգայի փողոցների խաչմերուկում «Skoda Fabia» մակնիշի 34 PD 776 հ/հ և «Volkswagen Passat» մակնիշի 80 UU 801 հ/հ ավտոմեքենայի մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճանապարհատրանսպորտային պատահարի կապակցությամբ ապահովագրական փոխհատուցում ստանալու համար՝ դրանով իսկ փորձել է խարդախությամբ խոշոր չափերի հասնող՝ 1.785.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակել, սակայն հանցանքն ավարտին չի հասցրել՝ իր կամքից անկախ հանգամանքներով:
9. Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալներ Վահան Արայիկի Մարտիրոսյանը և Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանը կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով նախատեսված արարք և հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքը որակված է ճիշտ, ուստի նրանք պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվեն և պատիժ կրեն:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, շարժառիթը, հետևանքը, հանցագործության տարածվածությունը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները նկատի ունենալով այն, որ քրեական պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
(…)
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, նույն հոդվածի 2-րդ մասով, ամբաստանյալ Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարում այն, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխա՝ ծնված 05.09.2010 թվականին:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն` դատարանն արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը, իսկ եթե առավել խիստ պատժի երկու երրորդը փոքր է տվյալ հանցագործության համար նախատեսված առավել մեղմ պատժից` ապա առավել մեղմ պատիժը:
Հաշվի առնելով ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոգրյալ հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, այն, որ նրանք հանցավոր արարքը կատարելուց հետո գտնվելով ազատության մեջ մինչ օրս զերծ են մնացել այլ հակաօրինական արարքներ կատարելուց, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 11-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածներով ամրագրված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներով, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար, հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, դատարանը հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալների նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով (...)»:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
10. Բողոք բերած անձը` պաշտպան Է.Բեգլարյանը գտել է, որ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի անձին։
Պաշտպանը գտել է նաև, որ ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակված պատիժը անհամաչափ խիստ է՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը նշանակել է քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված տուգանքի ձևով սանկցիայի մինիմում չափից ավել չափ՝ որևէ ձևով չպատճառաբանելով դա։
Պաշտպանը նշել է նաև հետևյալը.
«Ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանին մեղսագրվել է խարդախության հանցափորձ, որն օրենսդրորեն նվազեցնում է արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Բացակայում են պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները, իսկ մեղմացնող հանգամանքները թվարկված են դատավճռում։ Դրա հետ մեկտեղ որևէ տվյալ գործով ձեռք չի բերվել այն մասին, որ ամբաստանյալի անձն իրենից առավել վտանգավորություն է ներկայացնում։
Գործով մեղադրողը վերլուծելով Ալեքսանյանի կողմից կատարված հանցանքի բնույթը և հասարարակական վտանգավորության աստիճանը, հաշվի առնելով նրա անձը, միջնորդել է դատարանին նրա նկատմամբ նշանակել տուգանքի ձևով նախատեսված նվազագույն պատիժ՝ 500.000 ՀՀ դրամի չափով տուգանք։
Դատավճռով դատարանի կողմից չի բերվել որևէ որակական հատկանիշ, որի առկայությամբ բարձրանում է Ալեքսանյանի կողմից կատարված արարքի հասարակական վտանգավորության աստիճանը և տուգանքի մինիմում չափից առավել մեծ չափը կարող է վերականգնել սոցիալական արդարությունը և ուղղել ամբաստանյալին։ Այսինքն դատավճռում չեն բերվել այն չափանիշները, որով մինիմումից ավելի խիստ պատիժը համարվի համաչափ»։
11. Վերոգրյալի հիման վրա՝ բողոք բերած անձը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«(…)պատժի մասով 18.03.2016 թվականի դատավճիռը բեկանել և Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ»։
12. Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանն ու վերջինիս պաշտպան Է.Բեգլարյանը պնդեցին վերջինիս կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը, խնդրեցին բավարարել այն:
Դատախազ Տ.Կարապետյանը հայտնեց, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ չի առարկում, և գտնում է, որ այն հիմնավոր է ու ենթակա է բավարարման:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումները և մեղադրողի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
13. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`(…)
(…)
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը(…)»:
«Վերը նշված իրավադրույթից հետևում է, որ կոնկրետ պատժաչափով կոնկրետ պատժատեսակի նշանակումը և արդեն իսկ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության հարցի լուծումն իրենցից ներկայացնում են պատժի հարցերի դատական լուծման գործընթացի ինքնուրույն և հաջորդական փուլեր: Այսինքն` դատարանը նախ և առաջ որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև` դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում, ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, թե ոչ` հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը (տե'ս Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ/ դատարանի 2008թ. փետրվարի 1-ի ՎԲ-01/08 որոշումը):
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`(…)
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
14. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն
«Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը՝
(…)
2. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(...)
2) խոշոր չափերով,
(...)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով (...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի.
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու այն որոշելու չափանիշների վերաբերյալ իր իրավական մոտեցումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` մասնավորապես նշելով, որ «արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
(…)
Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը» (տե´ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ և 15-րդ կետերը):
Նույն որոշմամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ «պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը» (տե´ս նույն որոշման 15-րդ կետը):
15. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալ Արամ Ալեքսանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի է առել ամբաստանյալին վերագրվող արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը և արդեն իսկ ըստ էության բազմակողմանի ստուգման ու օբյեկտիվ գնահատման է ենթարկել վերաքննիչ բողոքում վկայակոչված հանգամանքներն ու փաստարկները:
16. Միաժամանակ քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտ կայացնելիս, հաշվի առնելով նաև արագացված կարգով անցկացված դատաքննության ընթացքում հետազոտված` ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի անձը բնութագրող՝ այդ թվում՝ պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն է, որ նա իրեն մեղավոր է ճանաչել, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, զղջացել է կատարածի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին է գտնվում մեկ անչափահաս երեխան՝ ծնված 05.09.2010թ., պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է արդարացի ու համաչափ պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրագործումը, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի մի շարք հոդվածներում ամրագրված սկզբունքային պահանջների ինչպես նաև օրինականության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքների խախտմամբ ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելու արդյունքում դատական սխալ՝ քրեական օրենքի էական խախտում թույլ տալու և անօրինական ու չհիմնավորված դատական ակտ կայացնելու վերաբերյալ, առարկայազուրկ են ու չփաստարկված, չեն բխում պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների էության բացահայտմանը նվիրված ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի մի շարք նախադեպային որոշումներով ձևավորած իրավական դիրքորոշումների տրամաբանությունից ու նաև գործող օրենսդրության պահանջներից, այդ թվում՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի տրամաբանությունից՝ համաձայն որի Վերաքննիչ դատարանը, ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը, եթե դատավճռով նշանակված պատիժն անարդարացի է՝ ակնհայտ մեղմ կամ ակնհայտ խիստ լինելու պատճառով, որպիսի հանգամանքը հիմնավորող ծանրակշիռ որևէ փաստարկ կամ հիմնավորում ինչպես բողոքաբերը՝ վերաքննիչ բողոքում, այնպես էլ պաշտպանության կողմը՝ Վերաքննիչ դատարանում, չեն ներկայացրել, հետևաբար վերաքննիչ բողոքը բավարարելու ու վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքեր չկան:
17. Վերաքննիչ դատարանը, վերը շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում է, որ ամբաստանյալ Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ կետերով Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 18-ի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված ու պատճառաբանված, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածների պահանջներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մարտի 18-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Ա.Ալեքսանյանի պաշտպան Է.Բեգլարյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:














ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ