ԵԱՔԴ/0211/01/15







ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


ՈՐՈՇՈւՄ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


«08» օգոստոսի 2016թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)

Նախագահող դատավոր Ա.Ազարյան
դատավորներ Տ.Սահակյան
Գ.Մելիք-Սարգսյան
քարտուղարությամբ՝ Լ.Հայրապետյանի
մասնակցությամբ՝
մեղադրող Տ.Կարապետյանի
պաշտպան Հ.Մկրտչյանի
ամբաստանյալ Ա.Հովհաննիսյանի


ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի (ծնված` 1974թ. հոկտեմբերի 22-ին Երևանում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, ֆիզիկապես` առողջ, խնամքին` մեկ անձ, նախկինում հինգ անգամ դատված, դատվածությունը` չմարված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցի 24/2 շենքի թիվ 37 բնակարանում, արգելանքի տակ է 2015թ. հոկտեմբերի 23-ից) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 31-ի դատավճռի դեմ մեղադրող Վ.Մկրտչյանի վերաքննիչ բողոքը`

ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Ռափյանի 2015թ. հոկտեմբերի 23-ի որոշմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հարուցվել է թիվ 14815215 քրեական գործը:
Արտուշ Հովհաննիսյանը ձերբակալվել է 2015թ. հոկտեմբերի 23-ին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. հոկտեմբերի 26-ի որոշմամբ Արտուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2015թ. նոյեմբերի 13-ի որոշմամբ Արտուշ Հովհաննիսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա «գործով չպարզված հանգամանքներում ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և մինչև 2015թ. հոկտեմբերի 23-ը ժամը 20:45-ը «Զենքի մասին» ՀՀ օրենքի և ՀՀ կառավարության N-673 որոշմամբ սահմանված կարգի խախտմամբ իր մոտ` ապօրինի կերպով կրել է ակոսափող հրազեն հանդիսացող 1943թ. գործարանային արտադրության «Նագան» տեսակի «ГЛ-92» համարի 7.62 տրամաչափի թմբուկավոր ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող թվով 7 հատ գործարանային արտադրության 7.62 տրամաչափի մարտական փամփուշտներ, որոնք 2015թ. հոկտեմբերի 23-ին ժամը 20:45-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի թիվ 7-րդ աշխատասենյակում հայտնաբերվել են նրա գոտկատեղի դիմացի աջ հատվածից` կատարված անձնական խուզարկության ժամանակ:
Բացի այդ Արտուշ Հովհաննիսյանը գործով չպարզված անձից և հանգամանքներում թմրամիջոցների և հոգեմետ /հոգեներգործուն/ նյութերի մասին 2002թ. դեկտեմբերի 26-ի ՀՀ օրենքով և ՀՀ կառավարության 2010թ. մարտի 18-ի թիվ 270 Ն որոշմամբ սահմանված կարգի խախտմամբ ապօրինի կերպով ձեռք է բերել և մինչև 2015թ. հոկտեմբերի 23-ը ժամը 20:45-ը առանց իրացնելու նպատակի իր մոտ ապօրինի կերպով պահել է խոշոր չափ հանդիսացող 0,144 գրամ քաշով «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոց և զգալի չափ հանդիսացող 0,386 գրամ քաշով «Մեթադոն» տեսակի թմրամիջոց, որոնք 2015թ. հոկտեմբերի 23-ին ժամը 20:45-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի թիվ 7-րդ աշխատասենյակում անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել են նրա վերնաշապիկի աջ և ձախ գրպաններից փաթեթավորված դեղին և արծաթափայլ փայլաթիթեղների մեջ»:
2015թ. նոյեմբերի 19-ին Արտուշ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 31-ի դատավճռով Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և պատիժ է նշանակվել•
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով` ազատազրկում 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկում 1 տարի 6 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժից 6 ամիսը և Արտուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 2 տարի ժամկետով:
Արտուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ:
2016թ. հունիսի 27-ին Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է գործով մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Մկրտչյանի, վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 31-ի դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մեղադրող Վ.Մկրտչյանը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ է տվել դատական սխալ, այն է՝ խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջները, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարված հանցագործությունների հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու համար:
Մասնավորապես, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքները, որ Արտուշ Հովհաննիսյանը չի աշխատում, նախկինում դատապարտված է եղել միջին և ծանր հանցագորություններ կատարելու համար, դատվածությունները մարված չեն և առկա է հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը: Այսինքն, Արտուշ Հովհաննիսյանը չի ուղղվել և մինչ դատվածության մարվելը կրկին կատարել է դիտավորյալ հանցագործություններ:
Ելնելով վերոգրյալից, մեղադրողը խնդրել է. «Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մայիսի 5-ին կայացրած թիվ ԵԱՔԴ/0211/01/15 քրեական գործով դատավճիռը մասնակի պատժի մասով՝ բեկանել:
Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակել ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով՝ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2/երկու/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով»:
Վերաքննիչ դատարան ներկայացված նյութերը և կողմերի պարզաբանումները.
Դատական նիստի ժամանակ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Տիրայր Կարապետյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Ամբաստանյալ Արտուշ Հովհաննիսյանը և նրա պաշտպան Համլետ Մկրտչյանն առարկեցին վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեցին այն մերժել` նշելով, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտն օրինական է, հիմնավորված և փոփոխման ենթակա չէ:


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, քննարկելով մեղադրող Վ•Մկրտչյանի վերաքննիչ բողոքը, գտնում է, որ այն պետք է բավարարել մասնակիորեն և Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` նշանակված պատժի մասով պետք է փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները։
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ, որում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «(…)։ Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար։ (…)» (տե՛ս Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համակարգային վերլուծությունից բխում է, որ պատիժն արդարացի է, եթե դրա տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում կատարված հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում՝ նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները։
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ։
Համաձայն այդ որոշման` «Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (տե՛ս Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքները սպառիչ թվարկված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածում։
Պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների օրենսդրական թվարկումը սպառիչ չէ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում»։
Նշված իրավական դրույթը, սակայն, չի ենթադրում, որ որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքների առումով դատարանի հայեցողությունը բացարձակ է։ Այս հարցին ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում հայտնել այն մասին, որ. «(…) Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է (...) անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում։ Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների։ Դրանք են.
ա) հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը,
բ) այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը,
գ) այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջները։ (…)» (տե՛ս Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի ՎԲ-84/07 որոշումը)։
Հիմք ընդունելով վերը նշված վերլուծությունը՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս անձի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների գնահատումը հնարավորություն է տալիս դատարանին պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի, բնույթի, ինչպես նաև հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։ Պատժի անհատականացման կարևորությունն այն է, որ դա լուրջ երաշխիք է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակների իրականացման համար։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հաստատել է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի նրա կողմից կատարված հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։
Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությամբ պարզվել է, որ 2015թ. նոյեմբերի 13-ին Արտուշ Հովհաննիսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել ապօրինի կերպով ակոսափող հրազեն հանդիսացող 1943թ. գործարանային արտադրության «Նագան» տեսակի «ГЛ-92» համարի 7.62 տրամաչափի թմբուկավոր ատրճանակ և ռազմամթերք հանդիսացող թվով 7 հատ գործարանային արտադրության 7.62 տրամաչափի մարտական փամփուշտներ ձեռք բերելու ու կրելու, ինչպես նաև՝ առանց իրացնելու նպատակի խոշոր չափ հանդիսացող 0,144 գրամ քաշով «Կոկաին» տեսակի թմրամիջոց և զգալի չափ հանդիսացող 0,386 գրամ քաշով «Մեթադոն» տեսակի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու համար:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս որպես նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի է առել հանցանքը կատարելու առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվը, իսկ որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ` մեղավոր ճանաչելը, կատարածի համար զղջալը և խնամքի տակ գտնվող 2-րդ խմբի հաշմանդամ մոր առկայությունը։
Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ սույն գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 6-րդ մասով ամրագրված պատիժ նշանակելու հատուկ կանոնների միջև առկա է հակասություն և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2014թ. մայիսի 31-ի թիվ ՏԴ/0071/01/13 որոշմամբ արտահայտած դիրքորոշման լույսի ներքո եկել է եզրահանգման, որ առկա հակասությունը ենթակա է լուծման ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753-րդ հոդվածի 6-րդ մասի օգտին:
Վերլուծելով վերը շարադրված փաստական հանգամանքները, ինչպես նաև հիմք ընդունելով սույն որոշման մեջ առկա դատողությունները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արտուշ Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս բավարար չափով ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել նրա կողմից կատարված հանցանքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները։ Արդյունքում, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է պատիժ, որն արդարացի չէ՝ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով և չի համապատասխանում նրա կատարած հանցագործության ծանրությանն ու հանցավորի անձին, դրանով հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով սահմանված պատժի նպատակների իրականացմանը։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի նորմերի՝ 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ, որը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն՝ քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է և հանգեցրել է նույն օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներին չհամապատասխանող անօրինական և չհիմնավորված դատական ակտի կայացմանը։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներն ազդել են պատժի մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ և 398-րդ հոդվածների համաձայն՝ դատական ակտը փոփոխելու հիմք են։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ, 397-րդ, 398-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

ՈՐՈՇԵՑ

Մեղադրող Վ.Մկրտչյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016թ. մայիսի 31-ի դատավճիռը` ամբաստանյալ Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափի մասով փոփոխել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 (երկու) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կարգով` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Արտուշ Հենրիկի Հովհաննիսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԱԶԱՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ


Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ