ԵԱՔԴ/0210/01/15


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԱՐԱԲԿԻՐ ԵՎ ՔԱՆԱՔԵՌ-ԶԵՅԹՈՒՆ ՎԱՐՉԱԿԱՆ ՇՐՋԱՆՆԵՐԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՋԻՆ ԱՏՅԱՆԻ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Նախագահությամբ` դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրող` Տ.Կարապետյանի
պաշտպան` Ա.Ալվանդյանի

Դռնբաց դատական նիստում 2017 թվականի մայիսի 4-ին Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի, ծնված 1965 թվականի մայիսի 3-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնացած, խնամքին երկու անչափահաս երեխա, նախկինում դատված.
Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 23-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ քառորդով կրճատվել է և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է ժամկետին` 2014 թվականի փետրվարի 11-ին, հաշվառված և փաստացի բնակվում է ք.Երևան, Շերամի 35 շենք, բնակարան 5:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, իրեն մեղավոր ճանաչել լիովին:
Սարգիս Վաչիկի Եսայանի, ծնված 1985 թվականի հուլիսի 27-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, նախկինում դատված.
Երևան քաղաքի Աջանյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ, 68-րդ հոդվածների կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 1 ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 2015 թվականի հուլիսի 3-ին, հաշվառված է ք.Երևան, Ա.Ավետիսյան 74-րդ շենք, 32-րդ բնակարան:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին:
Վաչիկ Բագրատի Եսայանի, ծնված 1959 թվականի ապրիլի 7-ին, Արագածոտնի մարզի Մաստարա գյուղում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ութամյա կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված է ք.Երևան, Ա.Ավետիսյան 74-րդ շենք, 32-րդ բնակարան:
Սույն գործով կալանքի տակ չի եղել:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով, իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին:

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մելիքյանի 2015 թվականի օգոստոսի 12-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 14148815 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանին 2015 թվականի սեպտեմբերի 30-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ նա <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում խաբեության եղանակով` Ս.Եսայանին <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու պատրվակով, համոզելու միջոցով վերջինիս դրդել է իր միջոցով խոշոր չափերի` 621,500 ՀՀ դրամին համարժեք 1,500 ԱՍՆ դոլար կաշառք տալ իր ծանոթ պաշտոնատար անձին: Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին և խոստացել է որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար՝ պայմանավորվելով, որ նախ կտա 500 ԱՍՆ դոլար գումարը, ապա բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Ս.Եսայանը Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է հորը` Վաչիկ Եսայանին, խնդրելով իրեն պատկանող և տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: Գ.Գավալյանը 2014 թվականի հունիսի 2-ին գնալով Վաչիկ Եսայանի` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, վերջինից ստացել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը` հայտնելով, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած զգալի չափերի գումարը:
Ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ 2015 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2015 թվականի օգոստոսի 31-ի որոշումներով Գրիգոր Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և քրեական գործով վարույթը կասեցվել է` մեղադրյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի գտնվելու վայրը հայտնի չլինելու հիմքով:
2015 թվականի սեպտեմբերի 5-ի որոշմամբ թիվ 14148815 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է` անհրաժեշտ քննչական և դատավարական գործողություններ կատարելու համար:
Նախաքննության մարմնի կողմից Սարգիս Վաչիկի Եսայանին 2015 թվականի նոյեմբերի 4-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ նա <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում նույն ՔԿՀ դատապարտյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի դրդմամբ պայմանավորվել է վերջինիս միջոցով խոշոր չափերի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ Գ.Գավալյանի ծանոթ պաշտոնատար անձին: Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին և խոստացել է որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը` պայմանավորվելով, որ նախ կտա 500 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Ս.Եսայանը Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է հորը` Վաչիկ Եսայանին և խնդրել իրեն պատկանող՝ տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: 2014 թվականի հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը, գնալով Վաչիկ Եսայանի` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, վերջինիցս ստացել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը և հայտնել, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած զգալի չափերի գումարը:
2015 թվականի նոյեմբերի 4-ի որոշմամբ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում նույն ՔԿՀ դատապարտյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի դրդմամբ պայմանավորվել է վերջինիս միջոցով խոշոր չափերի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՍՆ դոլար կաշառք տալ Գ.Գավալյանի ծանոթ պաշտոնատար անձին: Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին, խոստացել է որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը ` պայմանավորվելով, որ նախ կտա 500 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Սարգիս Եսայանը Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է Վաչիկ Եսայանին և խնդրել իրեն պատկանող՝ տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: 2014 թվականի հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը գնացել է Վ.Եսայանի` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, որտեղ վերջինս Գրիգորի Գավալյանին տրամադրել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը: Ստանալով գումարը Գրիգորի Գավալյանը վերահաստատել է, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած գումարը:
2015 թվականի նոյեմբերի 4-ի որոշմամբ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
2015 թվականի նոյեմբերի 16-ին Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի, Սարգիս Վաչիկի Եսայանի և Վաչիկ Բագրատի Եսայանի վերաբերյալ թիվ 14148815 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0210/01/15 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի մայիսի 4-ի որոշմամբ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` տուժողի հետ հաշտվելու հիմքով:

1. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատ¬ված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ խոշոր չափերով կաշառք տալու դրդչության փորձ, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում խաբեության եղանակով` Ս.Եսայանին <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու պատրվակով, վերջինիս դրդել է իր միջոցով խոշոր չափերի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՍՆ դոլար կաշառք տալ իր ծանոթ պաշտոնատար անձին:Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին և խոստացել է որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումարը` ասելով, որ նախ կտա 500 ԱՍՆ դոլար գումարը, իսկ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո` գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Ս.Եսայանը Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է հորը` Վաչիկ Եսայանին և խնդրել իրեն պատկանող՝ տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: 2014 թվականի հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը գնալով Վաչիկ Եսայանի` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, վերջինիցս ստացել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը և հայտնել, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած զգալի չափերի գումարը:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատ¬ված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված՝ խոշոր չափերով կաշառք տալու փորձ, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Սարգիս Վաչիկի Եսայանը <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում նույն ՔԿՀ դատապարտյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի դրդմամբ պայմանավորվել է վերջինիս միջոցով խոշոր չափերի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար կաշառք տալ Գ.Գավալյանի ծանոթ պաշտոնատար անձին: Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին և խոստացել է որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար, ասելով, որ նախ կտա 500 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո` գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է հորը` Վաչիկ Եսայանին և խնդրել իրեն պատկանող՝ տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: 2014 թվականի հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը գնալով Վաչիկ Եսայանի` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, վերջինիցս ստացել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը` ասելով, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած զգալի չափերի գումարը:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատ¬ված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ կաշառք տալու փորձ, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Սարգիս Վաչիկի Եսայանը <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելու ընթացքում նույն ՔԿՀ դատապարտյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի դրդմամբ պայմանավորվել է վերջինիս միջոցով խոշոր չափերի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՍՆ դոլար կաշառք տալ Գ.Գավալյանի ծանոթ պաշտոնատար անձին: Ս.Եսայանը համաձայնվել է Գ.Գավալյանի առաջարկին և խոստացել որպես կաշառք տալ խոշոր չափի` 621.500 ՀՀ դրամին համարժեք 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար` ասելով, որ նախ կտա 500 ԱՄՆ դոլար գումարը, իսկ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո գումարի մնացած մասը: Դրանից հետո Սարգիս Եսայանը Գ.Գավալյանի առաջարկի և դրան համաձայնություն տալու մասին հայտնել է Վաչիկ Եսայանին և խնդրել իրեն պատկանող՝ տանը գտնվող 200.000 ՀՀ դրամ գումարը տալ Գ.Գավալյանին: 2014 թվականի հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը գնացել է Վ.Եսայանին պատկանող` Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարան, որտեղ Վաչիկ Եսայանը Գրիգորի Գավալյանին տրամադրել է նշված 200.000 ՀՀ դրամ գումարը, իսկ վերջինս, ստանալով գումարը, վերահաստատել է, որ մոտակա օրերին իրականացվելու է Ս.Եսայանի տեղափոխումը կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել, որևէ պաշտոնատար անձի կաշառք չի տվել` խաբեության եղանակով անհատույց տնօրինելով շահադիտական նպատակով հափշտակած գումարը:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը դատաքննության ընթացքում պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դարձյալ մեղավոր չճանաչեց: Վերջինս վիճարկեց առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապա¬ցույցները, ընդհանրացված կարգով` այդ ապացույցների հիման վրա մեղադրական եզրակա¬ցութ¬յունում մեղադրող կողմի ներկայացրած հետևությունները և ցուցմունք տալով նշեց, որ 2013թ-ից ճանաչել է Ս.Եսայանին, ում հետ պատիժ են կրել <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում, եղել են մոտ ընկերներ և գտնվել են լավ փոխհարաբերություններ մեջ: Ս.Եսայանը դիմել է բաց ռեժիմ տեղափոխվելու համար, սակայն չի հաջողվել: Ս.Եսայանն իրեն պատմել է, որ ցանկանում է տեղափոխվել բաց ռեժիմ, սակայն բոլորն էլ գիտեն, որ դա հնարավոր չէ: Քրեակատարողական հիմնարկից դուրս գալուց հետո կապի մեջ է գտնվել Ս.Եսայանի հետ և տեղյակ է եղել, որ վերջինս միջոցներ է ձեռնարկում բաց ռեժիմ տեղափոխվելու համար, քանի որ նա <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում խնդիրներ ուներ որոշ մարդկանց հետ: Տեղյակ է եղել, որ Ս.Եսայանի ծնողները այդ հարցով զբաղվում են, սակայն հայտնել է, որ այդ հարցը չի կարող լուծել:
Քանի որ ամուսնանալու նպատակ ուներ և այդ առիթով իրեն գումար էր անհրաժեշտ, դիմել է Ս.Եսայանին, ով էլ դիմել է ծնողներին: Սկզբում Ս.Եսայանն ասել է չի կարող գումարով օգնել, ապա 15 օր անց զանգահարել և հայտնել է, որ այցելի իրենց տուն և հորից` Վ.Եսայանից վերցնի գումարը: Դրանից հետո գումարը վերցնելու նպատակով գնացել է Ս.Եսայանի տուն, որտեղ նրա ծնողների հետ զրուցելիս տեղեկացել է Ս.Եսայանին բաց ռեժիմ տեղափոխելու նրանց ցանկության մասին: Զրույցի ընթացքում Վ.Եսայանին հայտնել է Ս.Եսայանի հետ ունեցած պայմանավորվածության՝ երկու հարյուր հազար ՀՀ դրամ իրեն տրամադրելու խնդրանքի մասին, որից հետո Ծ.Ավետիսյանը բերել և հանձնել է գումարը, ապա հիշյալ գումարը ստանալու վերաբերյալ ստացական է գրել: Ս.Եսայանի հետ պայմանավորվել է, որ նրա կողմից ութ ամիս պատիժը կրելուց և ազատվելուց հետո կվերադարձնի գումարը: Մի քանի ամիս անց ոստիկանությունից զանգահարել և հայտնել են, որ իր կողմից գումար վերցնելու կապակցությամբ Ս.Եսայանը հայտարարություն է տվել:
Նշել է նաև, թե չի կարող հայտնել, թե ինչու է վկա Ծ.Ավետիսյանի մոտ կարծիք ձևավորվել, որ իրեն գումար տրամադրելով իր միջոցով պետք է լուծում տրվեր որդու` Ս.Եսայանի կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխության հարցը, ինչպես նաև, թե ինչու է Ծ.Ավետիսյանը հայտնել, որ երկու հարյուր հազար ՀՀ դրամը որդու հարցը լուծելու համար որպես կաշառք տրվող գումարի մի մասն է կազմել, իսկ մյուս մասը պետք է տրվեր գործն ավարտելուց հետո:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի որպես մեղադրյալ տված 2015թ. սեպտեմբերի 9-ի ցուցմունքը, համաձայն որի քննիչի կողմից իրեն պարզաբանվել են մեղադրյալի իր իրավունքները և պարտականությունները, այդ թվում պաշտպան կամ հանրային պաշտպան ունենալու իր իրավունքը, պարզաբնվել է, որ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարելու մեջ, այն է՝ խարդախությամբ Սարգիս Եսայանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով 200.000 ՀՀ դրամ հափշտակելու համար: Իրավունքները և պարտականություններն իրեն լիովին հասկանալի են, չի ցանկանում օգտվել իր` պաշտպան կամ հանրային պաշտպան ունենալու իրավունքից և դա կապված չէ իր նյութական և սոցիալական վիճակի հետ: Նշել է, որ հոգեկան հիվանդությամբ և թմրամոլությամբ չի տառապում, հաշվառված չէ նարկոլոգիական և հոգեբուժական կլինիկաներում, ֆիզիկապես առողջ է, տիրապետում է բանավոր և գրավոր հայերեն խոսքին: Առաջադրված մեղադարանքի էությունն իրեն լիովին հասկանալի է, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում և ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ 2010թ-ի նոյեմբեր ամսին խարդախություն կատարելու համար Աջափնյակ և Դավիթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից դատապարվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով և պատիժը կրել է <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում: Պատիժը կրելու ընթացքում ծանոթացել է Սարգիս Եսայանի հետ, ով պատիժը կրում էր նույն խցում: Վերջինս դատապարտվել է 2013թ ապրիլ ամսին: Նշել է, որ ազատվելուց մի քանի ամիս հետո իրեն գումար էր հարկավոր, այդ պատճառով զանգահարել է Սարգիս Եսայանին և նրանից գումար խնդրել, սկզբում նա ասել է, որ գումար չունի և չի կարող տալ, սակայն իր բազմաթիվ խնդրանքներից հետո նա ասել է, որ տանը գումար ունի և մի պատմություն կհորինի, որպեսզի հայրը կամ մայրը այդ գումարը տան իրեն: Դրանից հետո մի քանի օր անց Սարգիսը զանգահարել է իրեն և ասել, որ տան անդամներին ասել է, թե իբրև քրեակատրողական հիմնարկում իրեն կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար գումար է պետք, որը պետք է վերցնի ինքը: Դրանից հետո իր հիշելով 2014թ. հունիսի 2-ին Սարգիսը զանգահարել է իրեն, ասել, որ ծնողնեի հետ խոսել է և ինքը կարող է գնալ և գումարը վերցնի: Նույն օրը գնացել է նրա ծնողների տուն, որը գտնվում է Ավետիսյան փողոցում, վերջինիս հայրիկից` Վաչիկից վերցրել է 200.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ վերջինս ասել է, որ գումարի հետ կապված գրի ստացական: Քանի որ Սարգիսն իրեն ասել է, թե ինչ է ասել տան անդամներին, ինքը նրա հայրիկին ասել է, որ մի քանի օր հետո Սարգիսին կտեղափոխեն բաց ռեժիմ, այդ պատճառով ինքը գրել է ստացականը, որպեսզի նրա ծնողները չիմանան, որ Սարգիսն իրեն գումարը պարտքով է տալիս: Այդպես, վերցնելով գումարը, զանգահարել է Սարգիսին, ասել է, որ ստացական է գրել և պարտավորվել է այն վճարել նրա դուրս գալուց հետո: Դրանից հետո մի քանի անգամ զանգել է Սարգիսին, հետաքրքվել, թե նա ինչպես է, որից հետո կապը խզվել է և նրա հետ չի խոսել: Այդ ընթացքում տեղափոխվել է բնակվելու ԼՂՀ: Նշել է, որ նրա ազատվելուց հետո գումար չի ունեցել և այդ պատճառով չի կարողացել վերադարձնել, այդ պատճառով էլ նրան չի տեղեկացրել, որ գտնվում է ԼՂՀ-ում և նրան չի հայտնել իր նոր հեռախոսահամարը: Ինքն որևէ խարադախություն չի կատարել և պարտավորվում է վերադարձնել այդ գումարը սեղմ ժամկետներում: Կրկնում է, որ որևէ մեկին չի խաբել, խարդախություն չի կատարել, նույնիսկ իմանալով, որ իրեն են փնտրում ինքնակամ ներկայացել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Պատրաստ է ցուցմունքը պնդել նաև առերես:
Այն հարցին, թե արդյոք Սարգիս Եսայանին <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար վերջինիցս պահանջել է 1.500 ԱՄՆ դոլար, սակայն նա տվել է 200.000 ՀՀ դրամ գումար, մնացած 1000 ԱՄՆ դոլարը պարտավորվելով տալ բաց ռեժիմ տեղափոխվելուց հետո, պատասխանել է, որ նման բան իրականում չի եղել, ինքն որևէ ծանոթ կամ բարեկամ չունի, որ կարողանա Սարգիսին տեղափոխել բաց ռեժիմ և նման հարցերով չի զբաղվում:
ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչությունում կամ այդ ոլորտում աշխատող հարազատներ, բարեկամներ, ընկերներ կամ ծանոթներ չունի, ճանաչում է միայն <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկի աշխատակիցներին, քանի որ նրանց հետ ամեն օր շփում է ունեցել:
Քանի որ Ս.Եսայանին վերադարձվելիք գումարը չի ունեցել, այդ իսկ պատճառով անհարմար է զգացել նրա հետ կապ հաստատել, մտածելով, որ երբ գումար ունենա, կայցելի քաղաք Երևան, ներողություն կխնդրի և գումարը կվերադարձնի Սարգսին: Խնդրում է ներողամիտ լինել իր նկատմաբ և քրեական պատասխանատվության չենթարկել:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը ցուցմունք տալով հայտնեց, որ Ս.Եսայանն իրեն մինչ հունիսի 2-ն ասել է, որ <<մի բան կմտածեմ, կհորինեմ, որ ծնողները գումար տան>>, գումարը վերցնելու պահին որևէ տեղեկություն չի ունեցել բաց ռեժիմ տեղափոխվելու հանգամանքի շուրջ: Գումարը վերցնելուց ստացական է գրել, որ այն պարտքով է վերցրել և Ս.Եսայանն իրեն չի պատմել հորինված պատմությունը: Ս.Եսայանից տեղեկացել է, որ նա ծնողներին հայտնել է, թե բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար են գումարն իրեն տալիս: Տեղեկանալով, որ Ս.Եսայանը նման սուտ պատմություն է հորինել, սաստել է նրան` ասելով, որ նմանատիպ բան պետք չէր ասել և եթե չեն կարող տալ, թող չտան: Դրանից հետո, երբ գումարը վերցրել է Վ.Եսայանն ասել է, որ ստացական գրի և ինքը մտածել է, որ Ս.Եսայանն հորինված պատմությունը ծնողներին չի ասել:
Մինչդեռ պաշտպանական ճառով և վերջին խոսքով հանդես գալով Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը հայտարարությամբ հանդես գալով հայտնեց, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և զղջում է կատարածի համար:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը դատաքննության ընթացքում պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դարձյալ մեղավոր չճանաչեց: Վերջինս, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, սակայն պատասխանելով հարցերին վիճարկեց առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապա¬ցույցները, ընդհանրացված կարգով` այդ ապացույցների հիման վրա մեղադրական եզրակա¬ցութ¬յունում մեղադրող կողմի ներկայացրած հետևությունները և ցուցմունք տալով նշեց, որ իրականությունը այն է, որ իրականում Գ.Գավալյանին գումար էր պետք և ցանկանում էր օգնել և սուտ պատմություն է հորինել ու ծնողներին հայտնել, թե Գ.Գավալյանն իրեն պետք է բաց ռեժիմ տեղափոխի, որի համար նրան պետք է տրամադրեն հինգ հարյուր ԱՄՆ դոլար գումար: ՔԿՀ-ից դուրս գալուց հետո փնտրել է Գ.Գավալյանին, սակայն ոչ մի կերպ չէր կարողանում գտնել նրան, և քանի որ Գ.Գավալյանը գումարը վերադարձնելն ուշացնում էր, այդ հանգամանքից դրդված գնացել ու հանցագործության մասին հաղորդում է տվել իրավասու մարմիններին: Անձամբ է տվել իր հաղորդումը և նշել է, որ գումարը պարտքով է տվել, այլ ոչ թե բաց ռեժիմ տեղափոխելու հարցը լուծելու համար:
Հաղորդումը տվել է իր կամքով և ցանկությամբ, որևէ մեկը չի ուղղորդել կամ սպառնացել, իր կողմից տրված ցուցմունքները ճիշտ են:
Նշել է նաև, որ զանգահարել է ծնողներին և ասել, որ գումարը տան Գ.Գավալյանին իրեն բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար, սակայն դա հորինել է, քանի որ եթե ծնողներին հայտներ, որ պարտքով գումար է անհրաժեշտ, ապա նրանք նրանք գումար չէին տա: Իր և Գ.Գավալյանի միջև իրեն բաց ռեժիմ տեղափոխելու վերաբերյալ խոսակցություն և համաձայնություն չի եղել, նախկինում Գ.Գավալյանին պարտք չի եղել:
Հայտարարություն տալու իմաստը և նպատակն այն է եղել, որ բազմիցս փորձել է գտնել Գ.Գավալյանին, սակայն չի հաջողվել, այդ իսկ պատժառով էլ դիմել է ոստիկանություն: Հայտարարության բովանդակությունը հիշում է, դրանում բաց ռեժիմի տեղափոխվելու վերաբերյալ որևէ հանգամանքը չի նշել:
Մինչդեռ պաշտպանական ճառով և վերջին խոսքով հանդես գալով Սարգիս Վաչիկի Եսայանը հայտարարրությամբ հանդես գալով հայտնեց, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և զղջում է կատարածի համար:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանը դատաքննության ընթացքում պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն դարձյալ մեղավոր չճանաչեց: Վերջինս, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվեց ցուցմունք տալուց:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Վաչիկ Բագրատի Եսայանի որպես վկա տված 2015թ. սեպտեմբերի 18-ի ցուցմունքը, համաձայն որի քննիչի կողմից իրեն պարզաբանվել է վկայի իր իրավունքներն ու պարտականություններն, այդ թվում իր կամ մերձավոր ազգականների դեմ ցուցմունք չտալու իրավունքը: Միաժամանակ նախազգուշացվել է սուտ ցուցմունք տալու, ցուցմունք տալուց հրաժարվելու համար նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին: Իրավունքները և պարտականություններն իրեն պարզ են, փաստաբանի կարիք չունի: Սարգիս Վաչիկի Եսայանի հաղորդման հիման վրա հարուցված քրեական գործով ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Ս.Եսայանի հայրը: 2012թ-ին որդին աշխատանքի է ընդունվել է ՀՀ ոստիկանության զորքերի 1032 զորամասում, որպես պայմանագրային զինծառայող: Մոտ 7-8 ամիս աշխատելուց հետո առանց ղեկավարության թույլատրության ինքնակամ թողել է ծառայությունը և մեկնել ՌԴ՝ Մոսկվա քաղաք աշխատելու: 2013թ ապրիլի 18-ին, երբ վերադարձել է ՀՀ նրան օդանավակայանում ձերբակալել են ու տարել քննչական բաժին: Նույն թվականի մայիս ամսին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ և 362-րդ հոդվածների 1-ին մասով կատարված հանցանքի համար որդուն դատապարտել են 3 տարի 1 ամիս ժամկետով ազատազրկման: Պատիժն որդին կրել է <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում և ազատվել 2015թ. հուլիսի 3-ին համաներման ակտի ընդունման հիմքով: Նշել է, որ որդին քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրել է կիսափակ ռեժիմով, այնտեղ ծանոթացել է Գրիգոր Վլադիմիրի Գավալյանի հետ, ով քրեակատարողական հիմնարկում որդուն խոստացել է, որ իր ազատվելուց հետո կարող է այնպես անել, որ նա տեղափոխվի բաց ռեժիմ: 2014 թվականի մայիսի վերջերին կոնկրետ օրը չի հիշում որդին քրեակատարողական հիմնարկից զանգահարել է իրենց և ասել, որ նրա ծանոթ Գ.Գավալյանը պետք է գա իրենց տուն ու ասել է, որ նրան տան 500 ԱՄՆ դոլար գումար, որպեսզի իրեն կիսափակ ռեժիմից տեղափոխեն բաց ռեժիմ: Այդ ժամանակ Գրիգորի Գավալյանն եկել է իրենց տուն, նրա հետ խոսել են և ասել, որ նրա ծանոթների միջոցով որդուն կտեղափոխեն բաց ռեժիմ, դրանից հետո հեռացել է: Այնուհետև, մի քանի օր հետո 2014թ. հունիսի 2-ին Գ.Գավալյանը նորից եկել է իրենց տուն և այդ ժամանակ նրան է տվել 200.000 ՀՀ դրամ գումար ու պահանջել է, որ իր ձեռքով գրի ստացական` գումարը վերցնելու վերաբերյալ: Գումարը վերցնելուց հետո Գ.Գավալյանը գրել է ստացականը և կրկին վստահեցրել, որ որդուն կիսափակ ռեժիմից կտեղափոխի բաց ռեժիմ և հեռացել է: Սակայն որդուն բաց ռեժիմ տեղափոխելու որևէ գործողություն չի կատարվել և հափշտակելով գումարը, անհետացել է, այդպես էլ որդուն կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ չեն տեղափոխել: Նշել է, որ այդ գումարը եղել է որդու` Սարգիս Եսայանին և նրան է պատճառվել գույքային վնաս: Խնդրում է ձեռնարկել համապատասխան միջոցառումներ Գ.Գավալյանի հայտնաբերելու, գումարը որդուն վերադարձնելու և Գ.Գավալյանին իրեն խաբելու համար քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար:
Գ.Գավալյանին տվել է 200.000 ՀՀ դրամ, քանի որ այն ժամանակվա կուրսով 500 ԱՄՆ դոլարը գրեթե 200.000 ՀՀ դրամ էր:
Գ.Գավալյանն որևէ բան չի ասել, թե ինչպես պետք է կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխեր, նույնիսկ չի պատասխանել իրենց հարցերին այդ կապակցությամբ, միայն ասում է, որ լավ ծանոթներ ունի և կարող է որդուն տեղափոխի բաց ռեժիմ, սակայն հետագայում պարզվել է, որ ուղղակի խաբել է իրենց` հափշտակելով այդ գումարը:
Իրենք չգիտեն, թե արդյոք ում պիտի տար գումարը և նույնիսկ չեն իմացել գումարը ինչ-որ մեկին տվել է, թե ոչ:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց Վաչիկ Բագրատի Եսայանի որպես մեղադրյալ տված 2015թ. նոյեմբերի 5-ի ցուցմունքը, համաձայն որի քննիչի կողմից իրեն պարզաբանվել են մեղադրյալի իր իրավունքները և պարտականությունները, այդ թվում պաշտպան կամ հանրային պաշտպան ունենալու իր իրավունքը, պարզաբանվել է, որ մեղադրվում է ՀՀ քր օր-ի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարելու մեջ, այն է` Գ.Գավալյանի միջոցով 200.000 ՀՀ դրամ գումար որպես կաշառք պաշտոնատար անձին տալու փորձ կատարելու համար: Իրավունքներն և պարտականություններն իրեն լիովին հասկանալի են, չի ցանկանում օգտվել պաշտպան կամ հանրային պաշտպան ունենալու իր իրավունքից և դա կապված չէ իր նյութական և սոցիալական վիճակից: Նշել է, որ հոգեկան հիվանդությամբ և թմրամոլությամբ չի տառապում, հաշվառված չէ նարկոլոգիական և հոգեբուժական կլինիկայում, ֆիզիկապես առողջ է և տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր խոսքին: Առաջադրված մեղադրանքի էությունն իրեն լիովին հասկանալի է, առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ այդ գումարն որդին տվել է պարտքով, այլ ոչ թե ինչ-որ մեկին կաշառք տալու համար, ուղղակի իրեն նախկինում խաբել է և ասել է, որ այն պետք է տա Գրիգորի Գավալյանին իրեն կիսափակ ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար: Նա իրեն 1.500 ԱՄՆ դոլարի մասին ոչինչ չի ասել, միայն ասել է, որ տանը 500 ԱՄՆ դոլար ունի և դա տա Գ.Գավալյանին, ինքն էլ որդու խնդրանքով այդ գումարը, որը 200.000 ՀՀ դրամ էր, տվել է Գ.Գավալյանին և դրա դիմաց պահանջել, որ գրի ստացական: Ավելացնելու ոչինչ չունի և հրաժարվում է հարցերին պատասխանել ու ցուցմունք տալ:
Մինչդեռ պաշտպանական ճառով և վերջին խոսքով հանդես գալով Վաչիկ Բագրատի Եսայանը նշեց, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչում և զղջում է կատարածի համար:
Ամբաստանյալներ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, Սարգիս Վաչիկի Եսայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և Վաչիկ Բագրատի Եսայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորվել են նախաքննական ցուցմունքների հրապարակման, հետազոտման և դատաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես.
-Վկա Ծովինար Ավետիսյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ Գ.Գավալյանից պարտք, պահանջ և բողոք չունի: 2014 թվականին Գ.Գավալյանն այցելել է իրենց տուն և պարտքով գումար խնդրել: Այնուհետև նշեց, որ Գ.Գավալյանը սկզբում գումարի դիմաց խոստացել էր որդուն` <<Վարդաշեն >> ՔԿ հիմնարկում պատիժ կրող Ս.Եսայանին կիսափակ ռեժիմից տեղափոխել բաց տիպի ռեժիմ: Որդու հետ մշտական հեռախոսային խոսակցության մեջ է եղել, երբ նա գտնվել է <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում: Գ.Գավալյանը հինգ հարյուր ԱՄՆ դոլլար է վերցրել իրենցից և հայտնել է, որ կլուծի տեղափոխման հարցը, սակայն թե ում միջոցով, չի հայտնել: Գումարը Գ.Գավալյանին տվել են ինքն ու ամուսինը, սակայն չի հիշում, թե անձամբ ինքն է հանձնել, թե ամուսինը` Վ.Եսայանը: Գումարը վերցնելուց Գ.Գավալյանը ստացական է գրել: Մինչև Ս.Եսայանի` պատիժն ամբողջությամբ կրելուց հետո ազատվելը Գ.Գավալյանից որևէ տեղեկություն չեն ունեցել: Ս.Եսայանի կողմից հաղորդում տալուց հետո Գ.Գավալյանը հայտնվել և ասել է, որ ավտովթարի է ենթարկվել, և որ գումարը պարտքով է վերցրել ու կվերադարձնի այն, իսկ որոշ ժամանակ անց գումարը վերադարձրել է որդուն:
Նշեց նաև, որ չի կարող բացատրել այն հանգամանքը, թե ինչու է նշել, որ երկու հարյուր հազար ՀՀ դրամը վճարվելիք գումարի մի մասն է հանդիսացել, մյուս մասը պետք է վճարվեր գործը վերջացնելուց հետո: Ըստ իր ընկալման Գ.Գավալյանն այդ գումարը վերցրել է իր որդուն բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար, քանի որ Գ.Գավալյանը գումարը վերցնելու պահին ասել է <<գործը կանի>>: Մինչդեռ Ս.Եսայանին բաց ռեժիմ չեն տեղափոխել և միայն որդու կողմից պատիժը կրելուց և ազատվելուց հետո, երբ Գ.Գավալյանը հայտնվել և վերադարձրել է գումարը, հասկացել է, որ վերջինիս հիշյալ գումարը պարտքով է տրամադրվել:
Բացի այդ, նշել է նաև, որ Գ.Գավալյանին նախնական տվել են հինգ հարյուր ԱՄՆ դոլարին համարժեք 200.000 ՀՀ դրամ գումար, իսկ Ս.Եսայանին բաց ռեժիմ տեղափոխելուց հետո կրկին պետք է վճարեին, սակայն գումարի չափ չէին որոշել: Գ.Գավալյանը կոնկրետ անուններ չի նշել, թե ում միջոցով է կազմակերպելու կամ իրականացնելու Ս.Եսայանի տեղափոխումը բաց ռեժիմ:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի 2015թ. հուլիսի 29-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել Սարգիս Վաչիկի Եսայանը (ծնված 27.07.1985թ., բնակվում է ք.Երևան, Ա.Ավետիսյան 74 շենք, բնակարան 32) այն մասին, որ 2014 թվականի հունվար ամսին Ա.Ավետիսյան 74 շենքի 32-րդ բնակարանում Գրիշա Գավալյանն իր մորից՝ Ծովինար Վազգենի Ավետիսյանից 500 ԱՄՆ դոլար գումար է վերցրել՝ <<Վարդաշեն>> ՔԿՀ-ում իրեն կիսաբաց ռեժիմից բաց ռեժիմ տեղափոխելու համար, սակայն չի տեղափոխել, խաբեությամբ և իր վստահությունը չարաշահելու միջոցով հափշտակել է այդ գումար և անհետացել:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Հրապարակված և հետազոտված ստացականով, համաձայն որի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը 2014 թվականի հունիսի 2-ին Վաչիկ Բագրատի Եսայանից վերցրել է 200.000 (երկու հարյուր հազար) ՀՀ դրամ:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև.
-ՀՀ ԱՆ <<Վարդաշեն>> ՔԿ հիմնարկի կողմից տրված ձև <<բ>> թիվ 031913 տեղեկանքը, համաձայն որի Սարգիս Վաչիկի Եսայանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 1 ամիս ժամկետով, 25.11.2013թ. կիրառվել է <<ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 03.10.2013թ. որոշման 8-րդ կետի 3-րդ ենթակետը և պատժի կրած մասը կրճատվել է 1/3-ով, վերջնական պատիժ է թողնվել 2 տարի 2 ամիս 15 օր:
Սարգիս Վաչիկի Եսայանը պատիժը կրել է 19.04.2013թ-ից մինչև 03.07.2015թ. և ազատվել է պատժաչափն ամբողջությամբ կրելով:
-Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի անձնագրային տվյալները, համաձայն որի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը՝ ծնված 03.05.1965թ., ք.Կիրովաբադ, անձնագրի նույնականացման համարը՝ AN0588369, տրված 009-ի կողմից, հաշվառված է ք.Երևան, Մալաթիա-Սեբաստիա, Շերամի փողոց, 35 շենք, բնակարան 5:
-ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը (ծնված 03.05.19655թ., Կիրովաբադ քաղաքում) Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 23-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ քառորդով կրճատվել է և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է ժամկետին` 2014 թվականի փետրվարի 11-ին:
-Հրապարակված և հետազոտված Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչայկան շրջանների ընհանուր իրավասության դատարան (այսուհետ՝ դատարան) թիվ ԵԱԴԴ/0093/01/10 քրեական գործով 2011 թվականի օգոստոսի 23-ին դատավճիռը, համաձայն որի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով:
Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված պատժի չկրած մասը <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման կիրառմամբ մեկ քառորդով կրճատվել է: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով: <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային Ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի թիվ ԱԺՈ-277-Ն որոշման կիրառմամբ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նշանակված պատժից ազատվել է:
Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել է 2010 թվականի նոյեմբերի 17-ից:
Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
-Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱԴԴ/0035/01/12 քրեական գործով 2013թ. հունիսի 24-ի դատավճիռը, համաձայն որի Սարգիս Վաչիկի Եսայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել կալանք՝ 2 (երկու) ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածներով սահմանված կարգով՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու կանոնների կիրառմամբ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի 1 (մեկ) ամիս ժամկետով՝ պատժի կրման սկիզբը հաշվելով 2013 թվականի ապրիլի 18-ից:
Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
- ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Սարգիս Վաչիկի Եսայանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 1 ամիս ժամկետով, ՀՀ ԱԺ կողմից ընդունված 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի Համաներման ակտի կիրառմամբ 2013թ. նոյեմբերի 25-ին վերջնական պատիժ է թողնվել ազատազրկում 2 տարի 2 ամիս 15 օր, պատժի կրումից ազատվել է ժամկետին` 2015 թվականի հուլիսի 3-ին:
ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Վաչիկ Բագրատի Եսայանի վերաբերյալ հետաքրքրող տեղեկություններ չկան:
Երևան քաղաքի Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքի Շերամի 35 շենքի լիազոր կառավարչի կողմից տրված 2016թ. հունվարի 25-ի տեղեկանքը, համաձայն որի Գ.Գավալյանը բնակվում Շերամի 35 շենքի 5-րդ բնակարանում և նրա ընտանիքը բաղկացած է հետևյալ շնչերից.
Գավալյան Վլադիմիր-ծն. 1938թ.
Մարգարյան Լաուրա-ծն. 1941թ.
Պետրոսյան Լյուդմիլա-ծն. 1981թ.
Գավալյան Գարրի-ծն. 2015թ.
Գավալյան Հենրի-ծն. 2015թ.
ԱԲ թիվ 346099 ծննդյան վկայականը, համաձայն որի Գարրի Գրիգորի Գավալյանը ծնվել է 2015թ. փետրվարի 2-ին, քաղաքացական կացության ակտերի գրանցման բաժնում 2015թ. փետրվարի 9-ին կատարվել է թիվ 99 գրանցումը, հայրը հանդիսանում է Գրիգորի Գավալյանը, մայրը` Լյուդմիլա Պետրոսյանը:
ԱԲ թիվ 346100 ծննդյան վկայականը, համաձայն որի Հենրի Գրիգորի Գավալյանը ծնվել է 2015թ. փետրվարի 2-ին, քաղաքացական կացության ակտերի գրանցման բաժնում 2015թ. փետրվարի 9-ին կատարվել է թիվ 100 գրանցումը, հայրը հանդիսանում է Գրիգորի Գավալյանը, մայրը` Լյուդմիլա Պետրոսյանը:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հետազոտելով քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի, Սարգիս Վաչիկի Եսայանի, Վաչիկ Բագրատի Եսայանի մեղադրանքի հիմքում դրված` հիշատակված փաստական տվյալները դատարանը գտնում է, որ դրանք թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ են, ձեռք են բերվել ամբաստանյալներ Գ.Գավալյանի, Ս.Եսայանի, Վ.Եսայանի արդար դատաքննության իրավունքի ապահովմամբ և որպես ապացույց կարող են դրվել սույն դատական ակտի հիմքում:

4. Դատարանի իրավական վերլուծություններ.

Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի կողմից խոշոր չափերով կաշառք տալու դրդչության փորձը հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով և կետով):
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները`Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի կողմից խոշոր չափերով կաշառք տալու փորձը հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Սարգիս Վաչիկի Եսայանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով և կետով):
Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի կողմից կաշառք տալու փորձը, հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Վաչիկ Բագրատի Եսայանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով և կետով):
Նման հետևության Դատարանը հանգեց, հաշվի առնելով ինչպես ամբաստանյալների դատաքնական և նախաքննական, այնպես էլ վկայի դատաքննական ցուցմունքները, դատարանում հրապարակված և հետազոտված ապացույցները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը /անգործությունը/, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն հանցափորձի համար ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետը չի կարող գերազանցել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով կամ հոդվածի մասով որոշակի ժամկետով ազատազրկման ձևով նախատեսված պատժի առավելագույն ժամկետի երեք քառորդը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
(…)
4. Դրդիչ է համարվում այն անձը, ով մեկ ուրիշ անձի դրդել է հանցանք կատարելու՝ համոզելու, նյութապես շահագրգռելու, սպառնալիքի միջոցով կամ այլ եղանակով:
(…)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն պատիժ նշանակելիս, պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի բնույթն ու հանրության համար դրա վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունը, պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքները, գործի ողջ նյութերը, իսկ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. (…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը հինգ տարի է, նախկինում դատված է:
Ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով դիտվում է պատիժ նշանակելու պահին նրա խնամքին մինչև տասնչորս տարեկան երեխաների առկայությունը (Գարրի և Հենրի Գավալյաններ, ծնված 02.02.2015թ.):
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանն որպես այդպիսին դիտում է նրա անկեղծորեն զղջալը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը:
2. Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս:
3. Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով:
4. Դատվածությունը մարվում է՝
1) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում՝ փորձաշրջանն անցնելուց հետո.
2) ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո.
3) ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո:
4) ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց հինգ տարի անցնելուց հետո.
5) առանձնապես ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց ութ տարի անցնելուց հետո:
5. Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից:/…/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 23-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ քառորդով կրճատվել է և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, իսկ սույն քրեական գործով հանցանքը կատարել է 2014թ. հունիսի 2-ին՝ այսինքն դատվածությունը մարված չէ, ուստի Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով:
Ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով դիտվում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Չնայած ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2011 թվականի օգոստոսի 23-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով, <<ՀՀ անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ ԱԺ 26.05.2011թ. որոշման կիրառմամբ նշանակված պատիժը մեկ քառորդով կրճատվել է և վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, սակայն դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս հիշյալ դատավճռով նշանակված պատիժն ամբողջությամբ կրել է, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով պատիժ նշանակելն իմաստազրկվում է և տվյալ պայմաններում այն կիրառելի չէ:
Ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, մասնավորապես, որ վերջինս կատարել է պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործություն, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը: Վերոնշյալ հանգամանքներից ելնելով դատարանը գտնում է, որ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի անձի և նրա կողմից կատարած հանցագործության հանրորեն վտանգավորության աստիճանը նվազել է և հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակվող ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, և հնարավոր է համարում ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կանոններով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն, եթե դատարանը ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007թ. հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2008թ. փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Քննարկելով ամբաստանյալ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը հինգ տարի է, նախկինում դատված է:
Ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանն որպես այդպիսին դիտում է նրա անկեղծորեն զղջալը:
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Սագիս Վաչիկի Եսայանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի սեպտեմբերի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 1 ամիս ժամկետով, այսինքն դատվածությունը մարված չէ, ուստի նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով:
Ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով դիտվում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Չնայած ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2013 թվականի հունիսի 24-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 361-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 362-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ և 68-րդ հոդվածների կանոններով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 1 ամիս ժամկետով, սակայն դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս հիշյալ դատավճռով նշանակված պատիժն ամբողջությամբ կրել է, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով պատիժ նշանակելն իմաստազրկվում է և տվյալ պայմաններում այն կիրառելի չէ:
Ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, մասնավորապես, որ վերջինս կատարել է պետական ծառայության դեմ ուղղված հանցագործություն, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված երեք տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով այն հարցը, թե արդյոք ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում նաև Սարգիս Վաչիկի Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը: Վերոնշյալ հանգամանքից ելնելով դատարանը գտնում է, որ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի անձի և նրա կողմից կատարած հանցագործության հանրորեն վտանգավորության աստիճանը նվազել է և հանգում է հետևության, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց նրա նկատմամբ նշանակվող ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու, և հնարավոր է համարում ՀՀ քր. օր-ի 70-րդ հոդվածի կանոններով պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն, եթե դատարանը ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007թ. հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2008թ. փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը:
Քննարկելով ամբաստանյալ Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Վաչիկ Բագրատի Եսայանը կատարել է միջին ծանրության հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետն երեք տարի է, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասով դատարանն որպես այդպիսին դիտում է նրա անկեղծորեն զղջալը:
Ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
Ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի պատժատեսակը, պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս կողմից կատարած հանցանքի բնույթն ու վտանգավորությանը աստիճանը, սակայն միևնույն ժամանակ դատարանը հաշվի է առնում Վ.Եսայանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքի առկայությունը, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, տարիքը: Վերը հիշյալ հանգամանքներից ելնելով դատարանը գտնում, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված մեղմ` տուգանքի ձևով պատժի նվազագույնը նշանակելու պայմաններում:
Քննարկելով ամբաստանյալ Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցը, Դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև հարուցված քաղաքացիական հայցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց չի հարուցվել:
Դատարանն աձանագրում է, որ ամբաստանյալներ Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի, Սարգիս Վաչիկի Եսայանի և Վաչիկ Բագրատի Եսայանի գույքի վրա կալանք չի դրվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով դատական ծախսեր չկան:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև իրեղեն ապացույցների հարցը:
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով իրեղեն ապացույցներ չկան:
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-38-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել` ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կանոնների համաձայն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Գրիգորի Վլադիմիրի Գավալյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Սարգիս Վաչիկի Եսայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կանոնների համաձայն ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Սարգիս Վաչիկի Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Վաչիկ Բագրատի Եսայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-312-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել տուգանք` ՀՀ նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 (հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Վաչիկ Բագրատի Եսայանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեա¬կան դատարան հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ