ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0209/01/15
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր
իրավասության դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատավոր` Մ.Մելքոնյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆՈՒՆԻՑ

07 փետրվարի 2019թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ
Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Առաքելյանի
պաշտպան` Վ.Զուռնաչյանի
ամբաստանյալ` Բ.Թումանյանի

դռնբաց դատական նիստում, պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ` նաև Առաջին ատյանի դատարան/ 2018թ. մայիսի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Բագրատ Աշոտի Թումանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 09102215 քրեական գործը հարուցվել է 06.02.2015թ. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Խ.Մեջլումյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշով և ընդունվել է վարույթ:
2. 2015թ. փետրվարի 06-ին Բ.Թումանյանը ձերբակալվել է:
3. Նախաքննության մարմնի 07.02.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործի նյութերով` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09102415 քրեական գործը և միացվել է թիվ 09102215 քրեական գործին:
4. Նույն մարմնի 07.02.2015թ. որոշմամբ Բ.Թումանյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով և 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
5. Նախաքննության մարմնի 07.02.2015թ. որոշմամբ Բ.Թումանյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
6. Նույն մարմնի 07.02.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Բ.Թումանյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց ընտրելու վերաբերյալ:
7. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 07.02.2015թ. որոշմամբ Բ.Թումանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորում 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
8. Նախաքննության մարմնի 11.02.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն` քննչական ենթակայության հարցը լուծելու համար:
9. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերի ավագ քննիչ Ա.Թադևոսյանի 18.02.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
10. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերի քննիչի պաշտոնակատար Խ.Մեջլումյանի 02.03.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
11.009.03.2015թ. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնից ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն ստացված թիվ 35-1285 գրության համաձայն` սույն քրեական գործով հետախուզվող Բ.Թումանյանը 08.03.2015թ. հայտնաբերվել է և նույն օրը տեղափոխվել ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> քկհ:
12. Նախաքննության մարմնի 09.03.2015թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Բ.Թումանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատելու վերաբերյալ:
13. Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.03.2015թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Բ.Թումանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է և հետագայում երկարացվել է:
14. Նախաքննության մարմնի 11.09.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն` ըստ քննչական ենթակայության ուղարկելու հարցը լուծելու համար:
15. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Հայրապետյանի 01.10.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
16. ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների քննչական բաժնի ավագ քննիչ Հ.Հայրապետյանի 09.10.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
17. Նախաքննության մարմնի 28.10.2015թ. որոշմամբ թիվ 09102215 քրեական գործով Բ.Թումանյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ, 258-րդ հոդվածներով քրեական հետապնդում չի իրականացվել հանցակազմի բացակայության հիմքով:
18. 20.11.2015թ. Բ.Թումանյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան:
19. Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Լ.Ավետիսյանի 2015թ. նոյեմբերի 24-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Բագրատ Աշոտի Թումանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 07.12.2015թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
Երևանի Արաբկիրի և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Մ.Մելքոնյանի 2016թ. ապրիլի 14-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Բագրատ Աշոտի Թումանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 25.04.2016թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
20. Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018թ. մայիսի 14-ի դատավճռով ամբաստանյալ Բագրատ Աշոտի Թումանյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետով ազատազրկման` 12 /տասներկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով ազատազրկման` 6 /վեց/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար նշանակված պատժից 3 /երեք/ ամիսը և Բագրատ Աշոտի Թումանյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել 12 /տասներկու/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Ամբաստանյալ Բագրատ Թումանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ:
Պատժի կրման սկիզբը հաշվվել 2015թ. մարտի 08-ից:
21. Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 08.08.2018թ. վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Վ.Զուռնաչյանը:
22. Թիվ ԵԱՔԴ/0209/01/15 քրեական գործը նախագահող դատավոր Տ.Սիմոնյանի և դատարանի կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 10.08.2018թ.:
23. Դատավոր Տ.Սիմոնյանի` լիազորությունների դադարման կապակցությամբ թիվ ԵԱՔԴ/0209/01/15 քրեական գործը 17.09.2018թ. հանձնվել է վերամակագրության:
24. Թիվ ԵԱՔԴ/0209/01/15 քրեական գործը էլեկտրոնային մակագրության միջոցով մակագրվել և 20.09.2018թ. հանձնվել է նախագահող դատավոր Ս.Համբարձումյանին և դատարանի կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներ Տ.Սահակյանին ու Ս.Մարաբյանին:
25. ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 01.10.2018թ. որոշմամբ պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Բագրատ Աշոտի Թումանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2018թ. հոկտեմբերի 15-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
26. Բագրատ Աշոտի Թումանյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18:06-ից 18:22-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14 փողոցի սկզբնամասում` Զ.Սարկավագի փողոցի թիվ 129 և թիվ 131շենքերի միջև ճանապարհի բանուկ հատվածում Արման Հենրիի Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ վիճաբանության մեջ է մտել Ռուդոլֆ Ռոբերտի Սեդրակյանի, Արմեն Մովսեսի Էմբոյանի և Ռազմիկ Մարտիրոսի Թովմասյանի հետ, որի ընթացքում Ա.Էմբոյանին և Ռ.Սեդրակյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, գիտակցելով իր գործողություններով տվյալ վայրի անցորդների կյանքը և առողջությունն իրական վտանգի տակ դնելու հանգամանքը շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով, իր կողմից ապօրինի ձեռք բերված և կրվող հրազենից կրակել է Ռ.Սեդրակյանի և Ա.Էմբոյանի որովայնի առաջային պատի շրջանին, որից հետո վերջիններս թափանցող հրազենային վնասվածքներով տեղափոխվել են Միքայելյանի անվան վիրաբուժության ինստիտուտ, որտեղ բժշկական միջամտության հետևանքով հաջողվել է փրկել նրանց կյանքը, այսինքն հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել Բ.Թումանյանի կամքից անկախ հանգամանքներով:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
27. Պաշտպան Վ.Զուռնաչյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանի վերը նշված բոլոր պատճառաթանություններն ամբողջությամբ սխալ են և անհիմն։ Դատարանը թույլ է տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, Բ.Թումանյանի համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ, իսկ ադյունքում խաթարել է արդարադատության բուն էությունը, խախտել է <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները։
Մասնավորապես, դատարանը սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերը, 235-րդ հոդվածը, կոպիտ կերպով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 106-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ և 371-րդ հոդվածների պահանջները։
Դատարանը, թեև դատավճռում նշել է, որ վերլուծել և գնահատել է դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, սակայն իրականում օբյեկտիվ չի վերլուծել և չի գնահատել դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, այլ միայն մեխանիկորեն թվարկել է վկաների ցուցմունքները, դրանք դատավճռում մեջ է բերել ոչ ամբողջական, փոխելով դրանց բովանդակությունը և օբյեկտիվ չի գնահատել դրանք, ինչպես նաև գործի մյուս ապացույցները, կոնկրետ չի նշել, թե դրանցից, որոնցով գործի որ հանգամանքն է ապացուցվում կամ կոնկրետ որ ապացույցով էր հիմնավորվում ՀՀ քրեական օրենսգրքի օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածով Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները կամ ինչու է որոշ ապացույցներին առավելություն տվել, քան մյուս ապացուցներին կամ որոնք էին այն ծանրակշիռ փաստարկները, որոնցով հերքվում էին Բագրատ Թումանյանին արդարացնող ապացույցները, որի արդյուքում էլ դատարանը սխալ եզրակացություններ է կատարել Բագրատ Թումանյանի մեղավորության վերաբերյալ։
Անդրադառնալով հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցի վերաբերյալ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված իրավակարգավորումներին և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտված դիքորոշումներին, որոնք ստորադաս դատարանների համար պարտադիր են կիրառման նմանատիպ գործերի քննության ժամանակ, բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանը դրանք անհիմն չի կիրառել, որն էլ ազդել է գործի ելքի վրա:
Վերը նշված իրավական նորմերի և նախադեպային որոշումների լուսի ներքո վերլուծելով և գնահատելով բողոքարկվող դատական ակտը, ակնհայտ է դառնում, որ տվյալ գործով դատարանը ճիշտ չի վերլուծել և գնահատել վկաների նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները և գործի մյուս ապացույցները, ակնհայտ սխալ է որակել Բագրատ Թումանյանի արարքը, նրան առաջադրված մեղադրանքները հաստատված է համարել առաջնորդվելով զուտ կանխավարկածներով և մի ենթադրական փաստից մեկ այլ փաստ բխեցնելով, այլ ոչ թե մեղադրանքները հաստատված է համարել թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցությամբ, մինչդեռ, ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի՝ վերոգրյալ հանգամանքները մտնում են յուրաքանչյուր գործով ապացուցման առարկայի կառուցվածքի մեջ և պետք է ապացուցվեն բացառապես ապացույցների հիման վրա, ընդ որում՝ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով, մինչդեռ, սույն գործով դրանց մասին անգամ հնարավոր չէր ենթադրություն անել:
Այսպես՝ դատարանը նախ մեջ է բերել Բագրատ Թումանյանի դիրքորոշումը, որն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։
Դատարանն անհիմն և անօրինական Բագրատ Թումանյանի ցուցմունքները գնահատել է, որպես մտացածին, որով ըստ դատարանի նա քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ է հետապնդել։
Դատարանը, Բագրատ Թումանյանի ցուցմունքները գնահատելիս, անհիմն և անօրինական հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ նախաքննության մարմինը Բագրատ Թումանյանիև առերես չի հարցաքննել նրա դեմ ցուցմունք տված որևէ վկայի հետ և նրան զրկել է հակընդդեմ հարցման իրավունքից և իր դեմ ցուցմունք տված անձանց ցուցմունքները հերքելու հնարավորությունից, չնայած այն հանգամանքին, որ նա այդ մասին միջնորդել է նախաքննության ընթացքում: Բացի այդ, քննիչի կողմից նախաքննության ավարտի մասին հայտնելուց հետո պաշտպանական կողմը նույնպես միջնորդություն է արել Բագրատ Թումանյանին առերես հարցաքննել նրա դեմ ցուցմունք տված անձանց հետ, սակայն քննիչը անհիմն և անօրինական մերժել է պաշտպանական կողմի այդ միջնորդությունը, կոպիտ կերպով խախտելով Բագրատ Թումանյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքը։
Սակայն, հետագայում դատաքննության ժամանակ որևէ վկա ցուցմունք չի տվել Բագրատ Թումանյանի դեմ, այլ դրան հակառակ վկաները հրաժարվել են իրենց նախաքննական այն ցուցմունքներից, որոնք եղել են Բագրատ Թումանյանի դեմ։
Նման պայմաններում վկաների կողմից Բագրատ Թումանյանի դեմ տված ցուցմունքները չէին կարող ճանաչվել որպես արժանահավատ, վերաբերելի և թույլատրեփ ապացույցներ կամ դրվել Բագրատ Թումանյանի մեղադրանքի հիմքում, քանի որ դրանք ձեռք էին բերվել Բագրատ Թումանյանի իրավունքների կոպիտ խախտմամբ, իսկ արդյունքում դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ։
Այսպես, դատարանը հրապարակել է տուժողներ Արմեն Էմբոյանի և Ռուդոլֆ Սեդրակյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դրանք դիտել է բավարար Բագրատ Թումանյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորված համարելու համար, առանց հաշվի առնելու նրանց դատաքննական ցուցմունքները։
Նախաքննության ընթացքում 10.02.2015թ. որպես տուժողի հարցաքննության արձանագրությամբ՝ քննիչն արձանագրել է, որ Ռ.Սեդրակյանը հայտարարել է, որ չի հիշում, թե ինչի հետևանքով է հայտնվել հիվանդանոցում, միայն հիշում է, որ սուրճ խմելու նպատակով դուրս է եկել տանից։ Ռ.Սեդրակյանը հայտարարել է, որ հրաժարվում է ստորագրել սույն արձանագրությունը, քանի որ ի վիճակի չէ կարդալու դրանում գրվածը։
Հետևապես, տուժողների ցուցմունքների պարզ վերլուծությունը ցուց է տալիս, որ նրանք Բագրատ Թումանյանի դեմ որևէ ցուցմունք չեն տվել և նրանց ցուցմունքով չէր կարող հաստատվել Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները, քանի որ տուժողները իրենց ցուցմունքով որևէ տվյալ կամ տեղեկություն չեն հայտնել այն մասին, որ ճանաչել են Բագրատ Թումանյանին կամ վիճաբանության մեջ են մտել նրա հետ, որի ընթացքում Բագրատ Թումանյանը իրենց ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, հրազենից կրակել է իրենց վրա և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք: Տուժող Ա.Էմբոյանի ցուցմունքով ընդամենը հաստատվում է այն հանգամանքը, որ տեղյակ չի եղել, թե ով է հարվածել իրեն և ինչու, 2015թ. փետրվարի 06-ին Քանաքեռի 14-րդ փողոցում տեղի ունեցած վիճաբանության, ծեծկռտուքի դեպք չի հիշել, իսկ որևէ մեկի կողմից իրեն հրազենային վնասվածք հասցնելու վերաբերյալ որևէ նշում չի արել։
Նման պայմաններում, եթե դատարանը հաստատված էր համարում, որ Բագրատ Թումանյանն է Արմեն Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, հրազենից կրակել Արմեն Էմբոյանի կամ Ռ.Սեդրակյանի որովայնի առաջային պատի շրջանին և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք, ապա և ակնհայտ էր, որ տուժող Արմեն Էմբոյանը սուտ ցուցմունքներ էր տվել և նա ենթակա էր քրեական պատասխանատվության, որի դեպքում նախաքննության մարմինը կամ դատարանը նրան սուտ ցուցմունք տալու համար քրեական պատասխանատվության պետք է ենթարկեր, որը փաստացի, ոչ նախաքննական մարմին, ոչ էլ դատարանը չի արել և տուժող Արմեն Էմբոյանին սուտ ցուցմունք տալու համար քրեական պատասխանատվության չի ենթարկել, որից էլ հետևում է, որ տուժողը ճիշտ ցուցմունքներ էր տվել:
Հետևապես ակնհայտ է, որ դատարանն ամբողջությամբ սխալ է գնահատել տուժողներ Արմեն Էմբոյանի և Ռուդոլֆ Սեդրակյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, համարելով, որ դրանցով հաստատվում էին Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները, ինչը բացարձակ սխալ է։
Վկաներ Հայկ Շագոյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի ցուցմունքների վերլուծությունը հստակ ցույց է տալիս, որ դրանցով չէին կարող հաստատվել Բ.Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները, քանի որ նրանք որևէ տվյալ կամ տեղեկություն չեն հայտնել այն մասին, որ Բագրատ Թումանյանը Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքի հետ կապված վիճաբանության մեջ է մտել Ա.Էմբոյանի հետ, որի ընթացքում Բ.Թումանյանը Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, հրազենից կրակել է Ա.Էմբոյանի կամ Ռ.Սեդրակյանի որովայնի առաջային պատի շրջանին և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք:
Այս դեպքում դատարանը որևէ հիմնավոր պատճառաբանություն չի նշել, թե ինչու է հիմք ընդունել վկաների նախաքննական ցուցմունքները, այլ ոչ թե դատաքննական ցուցմունքները, և որոնք են այն ծանրակշիռ հիմնավորումները, որ արժանահավատ են դարձնում այս վկաների նախաքննական ցուցմունքները, այլ ոչ թե դատաքննական ցուցմունքները։ Իսկ նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ նախաքննության ընթացքում վկաներ Հայկ Շագոյանը և Ռազմիկ Թովմասյանը առերես չէին հարցաքննվել Բ.Թումանյանի հետ և վերջինս հնարավորություն չէր ունեցել իրականացնելու իր հակընդդեմ հարցման իրավունքը, բողոք բերած անձը գտնում է, որ առավել արժանահավատ պետք է գնահատվեին վկաների դատաքննական ցուցմունքները, որոնցով էլ չէին հիմնավորվում Բ.Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները։
Դատարանն անհիմն և անօրինական Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները հաստատված է համարել նաև վկաներ Ռուզաննա Երեմյանի, Նունե Մուշեղյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով։
Վկաներ Ռուզաննա Երեմյանի, Նունե Մուշեղյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների պարզ վերլուծությունը հստակ ցույց է տալիս, որ վերջիններս որևէ փաստական տվյալ չեն հայտնել առ այն, որ Բագրատ Թումանյանը Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքի հետ կապված վիճաբանության մեջ է մտել Ա.Էմբոյանի հետ կամ որ կռվի ընթացքում Բագրատ Թումանյանի ձեռքին տեսել են զենք, կամ, որ նա է եղել Ա.Էմբոյանի կամ Ռ.Սեդրակյանի վրա հրազենից կրակող անձը կամ, որ Բագրատ Թումանյանը տուժողներին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորություն է ունեցել, որի պայմաններում նրանց ցուցմունքներով չէր կարող հաստատված համարվել Բ.Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը:
Ավելին, դատարանն անհիմն և անօրինական մեջ չի բերել վկա Նունե Մուշեղյանի ցուցմունքների այն մասը, որ ատրճանակից կրակող անձը Բագրատ Թումանյանը չի եղել, այլ եղել է այլ անձ, որին տեսնելուց հաստատպես կճանաչի, կռվի ժամանակ տեսել է, որ զենքը եղել է սև, պուճուր-մուճուր, գեշ տղայի ձեռքում, որն էլ կրակել է տուժողների վրա, իսկ Բագրատ Թումանյանի ձեռքին զենք չի տեսել և նա չի եղել կրակողը:
Նման պայմաններում ակնհայտ անհիմն է դատարանի այն հետևությունը, որ Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատվում է վկա Նունե Մուշեղյանի ցուցմունքով, քանի որ վերջինիս ցուցմունքով ընդհանրապես հերքվում է Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը, ինչն էլ հստակ ցույց է տալիս, որ դատարանը սխալ է գնահատել վկա Նունե Մուշեղյանի ցուցմունքը, քանի որ վերջինս եղել է ականատես վկա, որը միջամտել է կռվին, որպեսզի կռվողներին բաժանի և այդ ընթացքում էլ տեսել է, որ զենքը եղել է այլ անձի մոտ, որն էլ կրակել է տուժողների վրա այլ, ոչ թե Բագրատ Թումանյանի մոտ:
Հաջորդ ապացույցները, որոնք դատարանը նշել է որպես Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույցներ՝ գործով վկա Արամ Ավետիսյանի, Արտակ Մանուկյանի, Գեղեցիկ Մկրտչյանի, Անի Մանուկյանի, Լիլիա Ստեփանյանի, Հակոբ Հակոբյանի, Արմեն Վարտանյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն են։
Վերջիններս իրենց ցուցմունքներում որևէ փաստական տվյալ չեն հայտնել առ այն, որ Բ.Թումանյանը Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքի հետ կապված վիճաբանության մեջ է մտել Ա.Էմբոյանի հետ կամ որ կռվի ընթացրում Բագրատ Թումանյանի ձեռքին տեսել են զենք, կամ, որ նա է եղել Ա.Էմբոյանի կամ Մ.Սեդրակյանի վրա հրազենից կրակող անձը կամ որ Բագրատ Թումանյանը տուժողներին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորություն է ունեցել, որի պայմաններում նրանց ցուցմունքներով չէր կարող հաստատված համարվել, ինչն էլ ցույց է տալիս, որ դատարանն ակնհայտ սխալ է գնահատել վկաների ցուցմունքները և եկել է եզրակացության Բագրատ Թումանյանի մեղավորության վերաբերյալ:
Հաջորդ ապացույցները, որոնք դատարանը նշել է որպես Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույցներ՝ Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ վկայի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն են:
Դատարանն այս վկայի ցուցմունքները ոչ ամբողջական է մեջ բերել, չի գնահատել օբյեկտիվ, չի համադրել մյուս վկաների ցուցմունքների հետ և սխալ է գնահատել դրանք, որ Բագրատ Թումանյանին ճանաչող տուժողները, դեպքին մասնակից և ականատես վկաներից որևէ մեկը ցուցմունք չի տվել, որ Բագրատ Թումանյանը հրազենից կրակել է Ա.Էմբոյանի կամ Ռ.Սեդրակյանի վրա, ուստի և այս վկաների ցուցմունքները արժանահավատ չէին, ձեռք էին բերվել քրեադատավարական կոպիտ խախտմամբ և չէին կարող դրվել մեղադրանքի հիմքում, այլև վկայի ցուցմունքը ենթակա է ճանաչման անթույլատրելի ապացույց, որը դատարանը չի արել անհիմն և անօրինական:
Տվյալ դեպքում դատարանը չի պարզել, թե նախաքննության մարմինը ինչ հիմնավորումներով է որոշում կայացրել այս անհայտ վկայի նկատմամբ <<Պաշտպանության միջոց ձեռնարկելու մասին>>, հատկապես, որ վկան ընդունել է, որ Բագրատ Թումանյանի հետ որևէ թշնամանք չի ունեցել:
Բացի այդ, անհայտ է մնացել և դատարանը չի պարզել այն հարցը, թե վկան ինքը ինչ հարաբերությունների մեջ է գտնվել Բագրատ Թումանյանի հետ, արդյոք նա թշնամություն չի ունեցել վերջինիս հետ կամ արդյոք նա գործի ելքով շահագրգիռ անձ չի հանդիսացել կամ արդյոք նա նույնպես չի եղել դեպքին մասնակից և իր ցուցմունքներով չի փորձել խեղաթյուրել իրականությունը և իրեն ազատել քրեական պատժից և պատասխանատվությունից, իսկ առանց այդ հարցերի պարզաբանման հնարավոր չէր որոշել, թև արդյոք վարույթն իրականացնող մարմինը ճիշտ է և հիմնավոր որոշում է կայացրել վկայի նկատմամբ <<Պաշտպանության միջոց ձեռնարկելու մասին>> կամ արդյոք վերջինիս ցուցմունքները կարող էին արժանահավատ ճանաչվել։
Պաշտպանական կողմը գործի քննության ընթացքում բարձրացրել է նշված հարցերը և կասկածի տակ է դրել նշված վկայի անկողմնակալությունը, ինչպես նաև վերջինիս ցուցմունքների ճշմարտացիությունը և միջնորդել է վկայի ցուցմունքները ճանաչել անթույլատրելի ապացույց, որին դատարանն անհիմն և անօրինական չի անդրադարձել և չի հիմնավորել, որ վկան անկողմնակալ է, իսկ դատաքննության ժամանակ վերջինից ցուցմունքներ է ստացել քրեադատավարական օրենքներով չնախատեսված կարգով և այդ օրենքների կոպիտ խախտմամբ դատարանում <<ՎիվաՍել-ՄՏՍ>> բջջային կապի <<Փոխիր ձայնդ>> ծառայության միջոցով արձանագրելով վկայի ցուցմունքները:
Նման պայմաններում դատարանը խախտել է արդար դատաքննության հիմնարար իրավական արժեքի բաղադրատարրերից մեկը` այն է պաշտպանության կողմի իրավունքը հակընդդեմ հայցի /կոնֆրոնտացիայի/ ենթարկել մեղադրական բովանդակությամբ ցուցմունք տված վկային, ձեռք չի առել բոլոր հնարավոր միջոցները պաշտպանության կողմին մեղադրյալի դեմ հանդես եկած այս անձի ցուցմունքները դատաքննության փուլում վիճարկելու, նրան հարցաքննելու համարժեք և պատշաճ հնարավորություն ապահովելու համար։
Հետևապես, Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ վկայի ցուցմունքները սույն գործով ձեռք էին բերվել քրեադատավարական օրենքի խախտմամբ և ենթակա չէին որպես ապացույց ճանաչման, սակայն դատարանը վերջինիս ցուցմունքը անհիմն և անօրինական գնահատել է, որպես Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց, որով խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի պահանջները:
Դատարանը, չնայած պաշտպանական կողմի առարկություններին անհիմն և անօրինական հրաժարվել է վկաներ Հակոբ Չոփուրյանի, Գագիկ Երեմյանի, Մելինե Առաքելյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները և դրանք նշել է Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց, որով կրկին անգամ խախտել է արդար դատաքննության հիմնարար իրավական արժեքի բաղադրատարրերից մեկը, այն է պաշտպանության կողմի իրավական հակընդդեմ հարցման /կոնֆրոնտացիայի/ ենթարկել մեղադրական բովանդակությամբ ցուցմունք տված վկային, ձեռք չի առել բոլոր հնարավոր միջոցները պաշտպանության կողմին մեղադրյալի դեմ հանդես եկած այս անձանց ցուցմունքները դատաքննության փուլում վիճարկելու, նրանց հարցաքննելու համարժեք և պատշաճ հնարավորություն ապահովելու համար:
Դատարանը, չնայած պաշտպանական կողմի առարկություններին անհիմն և անօրինական հրապարակել է վկա Հակոբ Չոփուրյանի ցուցմունքները, չնայած այն հանգամանքին, որ վերջինս անհարգելի պատճառներով դատարան չի ներկայացել և մեղադրանքի կողմը որևէ ապացույց չի ներկայացրել վերջինս դատարան ներկայանալու անհնարինության վերաբերյալ:
Վկաներ Գագիկ Երեմյանի և Մելինե Առաքելյանի ցուցմունքների պարզ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նրանք որևէ փաստական տվյալ չեն հայտնել, որ Բագրատ Թումանյանն է եղել հրազենից կրակող անձը կամ նա է հրազենից վիրավորել Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին, այլ վերջիններս ընդամենը հայտնել են, որ լսել են կրակոցի ձայներ, իսկ թե ովքեր են վիճաբանել կամ կռվել իրար հետ կամ ով ում վրա է կրակել նրանք չեն տեսել և որևէ տեղեկություն չեն հայտնել, ուստի և նրանց ցուցմունքներով չէր կարող հաստատվել Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքը։
Իսկ ինչ վերաբերվում է վկա Հակոբ Չոփուրյանի նախաքննական ցուցմունքներին, ապա պետք է նշել, որ դատարանն այս դեպքում անհիմն անուշադրության է մատնել այն, որ չնայած այն հանգամանքին, որ նա ցուցմունք է տվել Բագրատ Թումանյանի դեմ և նրա ցուցմունքները ակնհայտորեն հակասել են Բագրատ Թումանյանի ցուցմունքներին, սակայն վարույթն իրականացնող մարմինը գործի նախաքննության ժամանակ վերջինիս առերես չի հարցաքննել Բագրատ Թումանյանի հետ, նույնիսկ այն պարագայում, երբ այդ մասին պաշտպանական կողմը բազմիցս միջնորդել է նախաքննության ընթացքում, որի պայմաններում գործի դատաքննության ժամանակ դատարանը պարտավոր էր բոլոր միջոցները ձեռնարկել պաշտպանության կողմի իրավունքը հակընդդեմ հարցման /կոնֆրոնտացիայի/ իրավունքը այս դեպքում նույնպես ապահովելու համար, որը դատարանը չի արել և անհիմն և անօրինական այս վկայի նախաքննական ցուցմունքները դրել է Բագրատ Թումանյանի մեղադրանքի հիմքում` առանց դրանք այլ ապացույցների հետ համադրելու, որով նույնպես թույլ է տրվել դատական սխալ:
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ վերը նշված վկաները որևէ հավաստի, վերաբերելի և թուլատրելի տվյալ չեն հայտնել, առ այն, որ Բագրատ Թումանյանը հրազենից կրակել է Ա.Էմբոյանի կամ Ռ.Սեդրակյանի վրա և նրանց ցուցմունքներով չէր կարող հաստատված համարվել Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները, որոնք դատարանն ամբողջությամբ սխալ է գնահատել և ամբողջությամբ խեղաթյուրել է արդարադատության բուն էությունը։
Դատարանը որպես Բագրատ Թումանյանի մեղադրանքը հաստատող ապացույցներ անհիմն նշել է նան Ա.Վարտանյանի 095-28-70-77, ինչպես նաև մեղադրյալ Բ.Թումանյանի 094-88-96-22 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների զննության արձանագրությունը։ Սակայն, զննությունից պարզվել է, որ 2015թ. հունվարի 19-ից մինչև 2015թ. փետրվարի 06-ն ընկած ժամանակահատվածում Ա.Վարտանյանը Բ.Թումանյանին զանգահարել է ընդամենը մեկ անգամ 2015թ. փետրվարի 01-ին, նշված ժամանակահատվածում Բ.Թումանյանը մի քանի անգամ 2015թ. հունվարի 23-ին, 30-ին, 31-ին, փետրվարի 01-ին, 05-ին, 06-ին զանգահարել և հեռախոսային խոսակցություններ է ունեցել Ա.Վարտանյանի հետ։ Ա.Վարտանյանը 2015թ. փետրվարի 06-ին Երևանի Քանաքեռ 14-րդ փող. սկզբնամասում տեղի ունեցած կռվի մասնակիցներից Ա.Էմբոյանի, Ռ. Թովմասյանի, Հ.Շագոյանի, Ռ.Սեդրակյանի, Ա.Ավետիսյանի հետ հեռախոսային կապի մեջ չի գտնվել։
Այդ կապակցությամբ Ա.Վարտանյանը ցուցմունքով հայտնել է, որ Բ.Թումանյանի հետ միշտ էլ գտնվել է հեռախոսակապի մեջ, միմյանց զանգահարել են տարբեր հարցերով։ 2015թ. փետրվարի 06-ին միմյանց կամ որևէ այլ անձի հանդիպելու, ինչ-որ թեմայի շուրջ պարզաբանումներ ստանալու մասին խոսակցություն չի ունեցել Բ.Թումանյանի հետ։
Հետևապես այդ արձանագրությունը նույնպես որևէ տվյալ չի պարունակում 2015թ. փետրվարի 06-ին տեղի ունեցած վիճաբանության և հնչած կրակոցների մասին կարող հասատատել Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքները։
Իսկ ինչ վերաբերվում է 06.02.2015թ. ՀՀ ոստիկանության ՊՊ վարչության մուտքի մոտ տեղադրված տեսանկարահանող սարքի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունը առգրավելու մասին որոշմանը և այն զննելու մասին կազմված արձանագրությանը, ապա պետք է նշել, որ այդ տեսաձայնագրությունը նույնպես որևէ տվյալ չի պարունակում 2015թ. փետրվարի 06-ին տեղի ունեցած վիճաբանության և հնչած կրակոցների մասին, քանի որ դրա վերաբերյալ ստացված փորձագետի եզրակացության համաձայն` տեսանյութը բավարար որակի չէ, քանի որ դրա նախահիմքը կատարվել է հոսքային եղանակով, ֆայլի տեսագրումը կատարվել է տեսախցի ոսպնապակու օպտիկական ճանաչողական հնարավորություններից դուրս ցածր 352-2£ փիքսել չափի ունակությամբ, նկարահանված տեսանյութի տեսապատկերի մեջտեղից վերը մասում և ներքևի ձախ եզրին առկա է մթնեցված հատված, որը կարող է առաջանա տեսախցիկի դիմապակու աղտոտվածության հետևանքով։ Նման պայմաններում ստացված տեսագրություններից հնարավոր չէ ստանալ անձին /անձանց/, մեքենային /մեքենաների/ բնութագրող որակյալ տեսապատկերներ, դեմքեր, դիմագծեր, հագուստններ, պետ. համարանիշներ, մակնիշ և այլ անհատականացման տվյալներ, մանրամասնությունը պարզելու համար։ Նման տեսաֆայլերից ստացված տեսապատկերները պիտանի չեն նույնականացման համար, իսկ տեսանյութերր կրում են միայն տեղեկատվական բնույթ։
Հիշյալ տեսանյութը նաև զննվել է, սակայն դրանում պատկերված անձանց դեմքերը, հագուստները, ավտոմեքենաների հաշվառման համարանիշները բնութագրող տվյալներ ձեռք չեն բերվել։ Նման պայմաններում այդ տեսանյութը չուներ որևէ ապացուցողական նշանակություն, իսկ ՀՀ ոստիկանության ՊՊԳ վարչության մուտքի մոտ տեղադրված տեսանկարահանող սարքի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունը պարունակող թվով 1 լազերային սկավառակը որպես փաստաթղթեր ապացույցներ ճանաչելու մասին քննիչի 04.11.2015թ. որոշումը հանդիսանում է ընդամենը դատավարական փաստաթուղթ և դրանով չէր կարող հաստատվել Բագրատ Թումանայանին առաջադրված մեղադրանքը։
Բացի այդ, դատարանը նշել է նաև փորձագետի թիվ 291/հ եզրակացությունը, համաձայն, որի Արմեն Էմբոյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների աջից քունքային շրջանի սալջարդ վերքի, ներկայիս սպիի, որովայնի առաջային մակերեսի հրազենային գնդակային, թափանցող, միջանցիկ վիրավորման ձևով պատճառվել են սալջարդ վերքի ներկայիս սպին բութ, կոշտ առարկայով, իսկ հրազենային գնդակային վիրավորումը` գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք առաջացրել են առողջության ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող։ Ինչ վերաբերվում է վնասվածքների ծանրության աստիճանին առանձին-առանձին, ապա սալջարդ վերքը ներկայիս սպին աոողջությանը պատճառել է թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելր քսանմեկ օրից, իսկ հրազենային գնդակային վիրավորումը առողջության ծանր` կյանքին վտանգ սպառնացող։ Վերը նշված մարմնական վնասվածքները ստանալու պահին Ա.Էմբոյանը տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած, տվյալ վնասվածքների առաջացումը չբացառող հնարավոր դիրքերում, մասնավորապես աջ քունքային շրջանով ուղղված դեպի բութ, կոշտ առարկան, իսկ հրազենային վնասվածքը ստանալու պահին, ամենայն հավանականությամբ, որովայնի առաջային մակերեսով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, ընդ որում վերբային խողովակը ունի վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն / գ.թ. 1-ին հատոր՝ էջ 58-59/։
Այսինքն, նշված եզրակացությունը միայն տեղեկություն է պարունակում ընդամենը Ա.Էմբոյանի մարմնական վնասվածքների և դրանց աստիճանի վերաբերյալ, իսկ այդ վնասվածքները պատճառող անձի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի պարունակում և դրանով նույնպես չի կարող ապացուցվել Բ.Թումանյանի մեղքը:
Նույնը վերաբերվում է նաև փորձագետի թիվ 292/հ եզրակացությանը, որի համաձայն` Ռուդոլֆ Սեդրակյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների որովայնի առաջային մակերեսի հրազենային գնդակային, թափանցող, միջանցիկ վիրավորման ձևով պատճառվել են գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որն առաջացրել է առողջության ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպաոնացող, նշված մարմնական վնասվածքը ստանալու պահին Ռ.Սեդրակյանը տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած, տվյալ վնասվածքների առաջացումը չբացառող հնարավոր դիրքերում, որովայնի առաջային մակերեսով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, վերքային խողովակը ունի վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն /գ.թ. 1-ին հատոր էջ 60-61/։
Այսինքն, նշված եզրակացությունը միայն տեղեկություն է պարունակում ընդամեեը Ռուդոլֆ Սեդրակյանի մարմնական վնասվածքների և դրանց աստիճանի վերաբերյալ, իսկ այդ վնասվածքները պատճառող անձի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն չի պարունակում և դրանով նույնպես չի կարող ապացուցվել Բ.Թումանյանի մեղքը:
Նույնը վերաբերվում է նաև փորձագետի 2,մ. 372-15 եզրակացությանը։
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո՝ բողոք բերած անձը գտնում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէր հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Բագրատ Թումանյանը կատարել է իրեն վերագրվող, հանցավոր արարքները, իսկ մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէր Բագրատ Թումանյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող, արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար՝ այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, ուստի Բագրատ Թումանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման և այդ մեղադրանքներով նա պետք է արդարացվեր և նրա նկատմամաբ պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ՝ նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, ինչը դատարանը չի արել անհիմն և անօրինական, թույլ տալով վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքների կոպիտ խախտում:
Գործով ձեռք բերված և վերը նշված փաստական տվյալների առկայության պայմաններում անդրադառնալով դատարանի կողմից Բագրատ Թումանյանի արարքի որակման հիմնավորվածության և օրինականության հարցին, բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանն ակնհայտ սխալ է որակել նրա արարքը, եթե նույնիսկ այն դեպքում, երբ դատարանը հաստատված էր համարել Բագրատ Թումանյանի կողմից վերը նշված արարքները կատարելու հանգամանքները, որը էական ազդեցություն է ունեցել գործով արդարացի, հիմնավոր և օրինական դատավճիռ չկայացնելու համար:
Դատարանն այս դեպքում անհիմն և անօրինական անուշադրության է մատնել պաշտպանական ճառում արարքի որակման հետ կապված վերլուծությունները և փաստարկները և որպեսզի արդարացնի իր սխալ հիմնավորումները դատավճռում նշել է այնպիսի հանգամանքներ, որոնք հիմնավարող որևէ տվյալ ձեռք չէին բերվել և պետք է նշել, որ այդ հանգամանքները ուղղակի հորինվել են դատարանի կողմից:
Բացի այդ, դատարանն այս դեպքում Բագրատ Թումանյանի արարքի որակման համար դատավճռում մեջ է ՀՀ վճռաբեկ դատարանի այնպիսի նախադեպային որոշում, որով հաստատված հանգամանքները բացարձակապես նույնական չեն սույն գործով հաստատված փաստական հանգամանքների հետ, եթե չասենք, որ նույնիսկ հարևանցի կապ չունեն:
Պետք է նկատել, որ ընդհանրապես սպանության փորձ կատարելու և ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու արարքների որակման հարցը պրակտիկայում որոշ դժվարություններ է առաջացնում, որի պատճառով էլ և մասնագիտական գրականության և դատական պրակտիկայի ընթացքում տրվել են համապատասխան դիրքորոշումներ և չափորոշիչներ, թե այդ արարքները ինչպես պետք է տարբերվեն միմյանցից և ինչ ձևով որակվեն, որոնք անհիմն և անօրինական հաշվի չի առել դատարանը և հաստատված համարելով այն, որ արարքները կատարել է Բագրատ Թումանյանը, բոլոր դեպքերում սխալ է որակել նրա արարքը՝ համարելով, որ նա այդ արարքներով կատարել է սպանության փորձ:
Սակայն արարքի որակումների հետ կապված գիտական սահմանումները տրված են ՀՀ քրեական իրավունքի 2007թ. դասագրքում, որտեղ գիտական վերլուծություններ են արվել հաևցափորձի և սպանության հանցակազմի վերաբերյալ, տրվել են դրանց գիտական սահմանումները:
Մինչդեռ, դատարանը որևէ ապացույց չի չմատնանշել, որ Բ.Թումանյանը որևէ իրական շարժառիթ է ունեցել Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին սպանելու կամ որևէ կոնկրետացված դիտավորություն է ունեցել նման արարք թույլ տալու համար, եթե նույնիսկ մի կողմ թողնեևք սույն գործով հաստատված այն փաստական հանգամանքները, որ Բ.Թումանյանը Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին մարմնական վնասվածքները պատճառելու արարքները կարող էր կատարել նաև իրեն աաշտպանելու համար, ապա դարձյալ պետք է արձանագրել, որ գործում որևէ ապացույց չկա Բ.Թումանյանի մոտ Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին սպանելու կոնկրետացված կամ ուղղակի դիտավորություն ունենալու վերաբերյալ։
Այսինքն, եթե նույնիսկ դատարանը ապացուցված է համարել, որ Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին հրազենով ծանր մարմնական վևասվածքներ պատճառելու արարքները կատարել է Բագրատ Թումանյանը, ապա պետք է առաջին հերթին պարզեր, թե գործով ինչպիսի օբյեկտիվ ապացույցներ էին ձեռք բերվել, դրա վերաբերյալ կամ ինչ պայմաններում է և ինչ հանգամանքներում է նա այդ արարքները թույլ տվել:
Տվյալ դեպքում, եթե դատարանը բոլոր դեպքերում հիմք էր ընդունել տուժողների և վկաների նախաքննական ցուցմունքները, որոնց հիման վրա մեղադրական դատավճիռ էր կայացրել, ապա պետք է փաստել, որ դրանցով հաստատված էին լրիվ այլ հանգամանքները, քան այն հանգամանքները, որոնք նշել է դատարանը:
Այսպես, ամփոփելով ականատես վկաների նախաքննական ցուցմունքները կարելի է դրանցով հստակ նշել դեպքերի հետևյալ հաջորդականությունը 2015թ. հունվարի վերջին Արման Վարտանյանը հանդիպել է Արտակ Մանուկյանին և փորձել պարզել, թե ինչու է այդ օրը խանութը ուշ փակվել, ինչից կարծես վրդովված բարձր ձայնով է խոսել նրա հետ, այդ ժամանակ որոշ չափով լարված և բարձր ձայնով են խոսել միմյանց հետ, սակայն վիրավորական արտահայտություններ չեն հնչել, միմյանց չեն անպատվել, չեն հարվածել, հասկացել են իրար, այդ խոսակցությանը ներկա է գտնվել Արմեն Էմբոյանը, ով փորձել է հաշտեցնել նրանց, խոսակցությունը խաղաղ ավարտ է ունեցել, դրանից հետո 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18:30-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14 փողոցի սկզբնամասում հանդիպել են Ա.Վարտանյանը, Բ.Թումանյանը Գևորգ Փուրթոյանը և Ա.Էմբոյանը, Ռ.Սեդրակյանը սկսել է զրուցել Բ.Թումանյանի հետ առանձին, զրուցել են մոտ 2-3 րոպե, շատ հանգիստ և հասկացել են իրար, իսկ երբ նրանց է մոտեցել անծանոթ տղան Ա.Էմբոյանին հարցրել է, թե ինքը ճանաչում է Ա.Վարտանյանին, որ նրա հագուստից քաշել է, Ա.Էմբոյանը Բ.Թումանյանին առաջարկել է առանձին զրուցել, որպեսզի ուրիշ մարդ ներկա չլինի և նրանք առանձնացել են, քիչ անց նրանց է միացել Ա.Վարտանյանը, խոսակցությունը գրեթե ավարտվել է, այդ ժամանակ անծանոթ տղան Ա.Էմբոյանից հարցրել է, թե ում է նկատի ունեցել <<ուրիշ մարդ>> ասելով և այդ ժամանակ վերջիններիս միջև սկսվել է լեզվակռիվ, նրանք գոռգոռացել են, հնչեցրել հայհոյանքներ և սկսել ձեռքերով հարվածներ հասցնել միմյանց:
Այսինքն, վկաների ցուցմունքներից ուղղակի հետևում է, որ կռիվը սկսվել է միայն այն ժամանակ, երբ Ա.Էմբոյանի և Բ.Թումանյանի խոսակցությունը ավարտվել է, իսկ անծանոթ տղան Ա.Էմբոյանից հարցրել է, թե նա ում է նկատի ունեցել <<ուրիշ մարդ>> ասելով, որից հետո են միայն նրանք սկսել հայհոյել և հարվածել միմյանց։
Հետևապես, վիճաբանությունը և կռվը սկսվել է, ոչ թե Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ, այլ միայն Ա.Էմբոյանի կողմից արված <<ուրիշ մարդ>> արտահատության պատճառով, որի վերաբերյալ էլ նրան այսպես կոչված անծանոթի՝ Գևորգ Փուրթոյանի, հարց տալուց հետո է միայն սկսվել վեճը և կռիվը:
Այսինքն, դատավճռում նշված այն ձևակերպումը, որ Բ.Թումանյանը Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ է վիճաբանության մեջ մտել Ռուդոլֆ Սեդրակյանի, Արմեն Էմբոյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի հետ, բացարձակապես անհիմն է, քանի որ գործով որևէ նման տվյալ ձեռք չի բերվել, որևէ վկա նման ցուցմունք չի տվել, այլ դրան հակառակ վկաներ Արման Վարտանյանի և Արտակ Մանուկյանի ցուցմունքներից հետևում է, որ նման հարց չի եղել, իսկ կռվի պատճառը եղել է միայն Ա.Էմբոյանի կողմից արված <<ուրիշ մարդ>> արտահատությունը, որի վերաբերյալ Գևորգ Փուրթոյանը նրան մոտենալով կոպիտ կերպով հարց է տվել։
Դատարանը դատավճռում չի նշել, թե գործի որ ապացույցներն է հիմք ընդունել նման եզրակացության գալու համար, եթե դատարանը հիմնվել է վկա Ռազմիկ Թովմասյանի նախաքննական այն ցուցմունքի վրա, որ Ա.Էմբոյանի և Բ.Թումանյանի խոսակցությունը կապված է եղել Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ, ապա Դատարանը անհիմն չի հիշատակել նաև նրա, ինչպես նաև վկա Հայկ Շագոյանի և մյուսների ցուցմունքների այն մասը, որ Բ.Թումանյանը և Ա.Էմբոյանը զրուցել են միմյանց հետ շատ հանգիստ, որից հետո իրենք մոտեցել են նրանց և հասկացել, որ նրանք ընդհանուր հայտարարի են եկել, իսկ խոսակցությունը ավարտվել է։ Այսինքն Բ.Թումանյանի և Ա.Էմբոյանի առանձին զրույցից հետո, եթե դա նույնիսկ կապված է եղել Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի հետ, ապա դրա վերաբերյալ նրանց միջև որևէ վեճ չի եղել, քանի որ նրանք հանգիստ խոսել են, հասկացել են իրար և եկել են ընդհանուր հայտարարի։
Նման պայմաններում, բացաձակ անհիմն է և անօրինական դատարանի այն հետևությունը, որ ամբաստանյալի և տուժողների միջև հանդիպելու նպատակը եղել է Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար հաշվեհարդար տեսնելը։
Այս դեպքում, դատարանը, որ ապացույցների հիման վրա է նման եզրակացության հանգել, անհայտ է, բացարձակ անհիմն է և անօրինական, այլև անտրմաբանական է և ուղղակի հորինվել է գործով նախագահող դատավորի կողմից:
Ընդ որում, այս դեպքում դատարանը դուրս է եկել նաև մեղադրանքի ծավալից, քանի որ Բագրատ Թումանյանին առաջադրված մեղադրանքի ծավալում ընդգրկված չի եղել այն մեղադրանքը, որ նա` Բագրատ Թումանյանը, Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար ցանկացել է հաշվեհարդար տեսնել տուժողների հետ, իսկ գործի, ոչ նախաքննության, առավել ևս ոչ էլ գործի դատաքննության ընթացքում որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել առ այն, որ Բագրատ Թումանյանը Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար ցանկացել է հաշվեհարդար տեսնել տուժողների հետ։
Հետևապես, ակնհայտ է, որ դատարանը այս դեպքում նույնպես գործի ապացույցները չի գնահատել օբյեկտիվ, լրիվ և բազակողմանի, այլև դասարանի հետևությունները հիմնված չեն դատարանում հետազոտված ապացույցների վրա և չեն համապատասխանում դրանց, իսկ գործի ապացույցների պարզ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նման հետևության համար նույնիսկ որևէ կասկածի հիմք չէր կարող լինել, ինչն էլ ցույց է տալիս, որ դատարանը հորինել է այդ մեղադրանքը զուտ իր ակնհայտ անհիմն մեղադրական դատավճռին հիմնավորի տեսք տալու համար։
Ընդ որում դատարանի այդ հետևությունը չի ենթարկվում նաև որևէ տրամաբանական քննադատության, քանի որ որևէ չափահաս և բանական անձի մոտ իր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար չէր կարող ցանկանալ հաշվեհարդար տեսնել` սպանել որևէ անձի:
Այսինքն, դատարանը՝ մինչև նման հետևության գալը, պետք է ապացուցեր, որ Բագրատ Թումանյանը բանական էակ չէր և իր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար կարող էր ցանկանալ հաշվեհարդար տեսնել և սպանել որևէ անձի, ինչը ոչ միայն տրամաբանական չէ, այլն նույնիսկ ամենավառ երևակայության պայմաններում հնարավոր չէր նման եզրակացության գալ:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ նման ենթադրության գալու համար դատարանն առնվազն պետք է ելներ խելագարության կանխավարկածից, ենթադրելով, որ որևէ անձ իր ընդհանուր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար, այն էլ այն վեճի հետ, որը ընդամենը կապված էր այդ կնոջ աշխատանքի ուշ վերջանալու հետ, կարող էր ցանկանալ հաշվեհարդար տեսնել՝ սպանել որևէ անձի, այլապես դատարանի այս ենթադրությունը այլ տրամաբանության չի ենթարկվում, իսկ նման անտրամաբանական ենթադրության հիման վրա դատական ակտ կայացնելը չի բխում քրեադատավարական օրենքների պահանջներից և արդարադատության շահերից:
Այս դեպքում տրամաբանական եզրակացությունը կարող էր լինել այն, որ ընդհանուր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպը, եթե անձը խելագար չէր, չէր կարող լինել այն շարժառիթը, որից ելնելով էլ անձի մոտ ցանկություն առաջանար հաշվեհարդար տեսնել՝ սպանել որևէ անձի, իսկ գործով էլ չի հիմնավորվել, որ Բագրատ Թումանյանն այլ շարժառիթ կամ շահ է ունեցել հաշվեհարդար տեսնել տուժողների հետ և այս դեպքում դատարանը նման հետևության գալով ցույց չի տվել և չի հիմնավորել, որ Բագրատ Թումանյանը որևէ այլ շահ կամ շարժառիթ է ունեցել կամ կարող էր որևէ շահ ունենալ իր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար հաշվեհարդար տեսնել տուժողների հետ։
Հետևապես, Դատարանի այև հետևությունը, որ նման հանգամանքների համակցությունն արդեն իսկ, անկախ հետևանքներից, վկայում է հանցավորի մոտ տուժողներին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորության մասին, ակնհայտ անհիմն է, անտրամաբանական է և ոչնչով հիմնավորված չէ, ընդամենը դատարանի անհիմն ենթադրական դատողության արդյունքն է։
Բացի այդ, այս դեպքում դատարանն իր անհիմն հետևություններում ավելի հեռուն է գնացել մասնավորապես դատավճռում անհիմն նշելով, որ նույնիսկ, եթե տուժողներին կյանքից զրկելը ամբաստանյալի համար վերջնական նպատակ չի եղել, այնուամենայնիվ, վերջինս նախատեսել է նման հետևանքի անխուսափեփությունը, ինչը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության առկայության մասին։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանի այս պնդումը նույնպես անհիմն է, հակասական է և անտրամաբանական, քանի որ գործի ապացույցների գնահատության արդյունքում դատարանը պետք է գար հստակ հետևության, առ այն, որ անձի մոտ կամ առկա է վերջնական նպատակ որևէ անձի դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար կամ էլ ոչ, իսկ եթե տուժողներին կյանքից զրկելն ամբաստանյալի համար վերջնական նպատակ չի եղել, ապա և նրա մոտ բացակայել է ուղղակի դիտավորությունը։
Այսինքն, դատարանն այս դեպքում նույնպես սխալ հետևություններ է արել:
Բացի այդ, գործով հիմնավորվել է, որ մինչև դեպքի օրը` Բ.Թումանյանը Ռուդոլֆ Սեդրակյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի հետ ընդհանրապես չի հանդիպել և չի զրուցել, հետևապես նրանց հետ Բ.Թումանյանը չէր կարող Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ վեճ ունենալ կամ վիճաբանել նրանց հետ, իսկ դեպքի օրը նա զրուցել է միայն Արմեն Էմբոյանի հետ առանց որևէ վիճաբանության, զրուցել են շատ հանգիստ, հասկացել են իրար, եկել են ընդհանուր հայտարարի և խոսակցությունը ավարտվել է:
Նման պայմաններում, թե որտեղից պետք է Բագրատ Թումանյանի մոտ <<տուժողներին կյանքից զրկելու վերջնական նպատակ կամ նման հետևանքի անխուսափելիությունը առաջանար, ապա դատարանն այդ հարցին որևէ պատասխան չի տվել և իր այդ ենթադրությունը գործի որևէ ապացույցով չի հիմնավորել։
Այն, որ Բ.Թումանյանը, Ռուդոլֆ Սեդրակյանը և Ռազմիկ Թովմասյանը իրար ճանաչել են, ապա դա հաստատվում է գործով վկաների տված ցուցմունքներով, իսկ այն, որ հանդիպելուց հետո Բ.Թումանյանը և Արմեն Էմբոյանը զրուցել են շատ հանգիստ, ընդ որում առանձին, որպեսզի ոչ ոք չխանգարի իրենց և նրանք հասկանան իրար։
Այսինքն, այդ խոսակցության ժամանակ Բ.Թումանյանի մոտ Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն չէր կարող առաջանալ, քանի որ խոսակցությունից հետո նրանք հասկացել են իրար, եկել են ընդհանուր հայտարարի և խոսակցությունն ավատրվել է, որպիսի հանգամանքն ամբողջությամբ հաստատվում է վկաների ցուցմունքներով, իսկ այն, որ Բ.Թումանյանը Ռուդոլֆ Սեդրակյանի և Արմեն Էմբոյանի հանդեպ նախկինում որևէ այլ թշնամանք կամ վատ տրամադրվածություն չի ունեցել և հակառակն ապացուցող որևէ տվյալ ձեռք չէր բերվել և որևէ ապացույց չէր ներկայացվել, ուստի և Բ.Թումանյանի մոտ Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն չէր կարող առաջանալ նաև հանդիպումից առաջ։
Հետևապես գործով որևէ տվյալ ձեռք չի բերվել առ այն, որ Բագրատ Թումանյանը կամ մյուսները՝ դեպքից առաջ և մինչև կռիվը սկսվելը, միմյանց նկատմամբ վատ տրամադրվածություն կամ թշնամանք են ունեցել կամ հատուկ դիտավորություն են ունեցել կռիվ անելու, միմյանց մարմնական վնաս պատճառելու կամ որևէ մեկին սպանելու համար։
Ավելին, դատարանն այս դեպքում անհիմն անուշադրության է մատնել նաև այն հանգամանքը, որ եթե Բ.Թումանյանը Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն ունենար, ապա հարց է առաջանում, թե նա նրանց հանդիպելուց անմիջապես հետո, ինչու հրազենային վնասվածքները չի պատճառել, այլ ավելի քան 5-10 րոպե՝ ըստ վկաների ցուցմունքների, հանգիստ զրուցել է Ա.Էմբոյանի հետ, ապա դրանից հետո դարձյալ 5-10 րոպե նրանց հետ կռվել է, որի ժամանակ նրան գցել են գետնին և 3-4 հոգի ոտքերով հարվածներ ևն հասցրել նրան, որից հետո Ա.Էմբոյանը փորձել է մեծ քարով հարվածել նրա գլխին և միայն դրանից հետո է նա իր մոտ եղած ատրճանակից կրակել նրանց վրա, քանի որ եթե նա, ինչպես դատարանն է անհիմն ենթադրել, նպատակ է ունեցել իր ծանոթի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար հաշվեհարդար տեսնել տուժողների հետ, ապա ուղղակի դիտավորություն ունենալու դեպքում, նա պետք է նրանց տեսնելուց անմիջապես հետո հրազենային վնասվածքները պատճառեր` իր այդ նպատակր իրականացնելու համար, այլ ոչ թե, նրանց հետ հանգիստ զրուցեր և սպասեր, որ նրանք իրեն ծեծի ենթարկեին կամ կյանքին վտանգ սպառնային և դրանից հետո նոր կրակեր, չէ որ կռվի ժամանակ և հատկապես քարով կամ դանակով հարված ստանալու դեպքում հնարավոր է, որ նա չկարողանար իրականացնել իր ուղղակի դիտավորությունը։
Այսինքն, հենց այն փաստը, որ Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին հանդիպելուց անմիջապես հետո Բագրատ Թումանյանը նրանց ուղղությամբ չի կրակել և հրազենային վնասվածք չի պատճառել, հստակ ցույց էր տալիս, որ Բագրատ Թումանյանը տուժողներին սպանելու նպատակ կամ դիտավորություն չի ունեցել, որի վերաբերյալ դատարանի հետևությունները ակնհայտ անհիմն են:
Ավելին, եթե գործով հիմնավորվում էր, որ Բագրատ Թումանյանը դեպքից առաջ հանգիստ զրուցել է Արմեն Էմբոյանի հետ և ականատես վկաներին թվացել է, որ նրանց միջև եղած տարաձայությունները հարթվել են, նրանք ընդհանուր հայտարարի էին եկել, իսկ բուն կռիվը սկսվել է նրանից, որ մի դեպքում, գործով չպարզված անձը միջամտել է Բագրատ Թումանյանի Արմեն Էմբոյանի խոսակցությանը՝ ասելով, թե դու ով ես, որ բռնել ես Արման Վարտանյանի օձիքից, իսկ մյուս դեպքում՝ Գ.Փուրթոյանի հնչեցրած <<ուրիշ մարդ>> արտահայտության համար, որից հետո նրանց միջև սկսվել է գոռգոռոց, քաշքշոց և կռիվ, ուստի և գործով հստակ հաստատվում էր այն, որ կռիվը սկսվել է շատ հանկարծակի, վարկյանների ընթացքում և բոլորի համար անսպասելի, որից էլ շատերի գործողությունները եղել են խուճապի մատնված և պահի տակ թելադրված, այլ ոչ թե նախօրոք մտածված և պլանավորված, որի պայմաններում, ինչպես նշվեց վերը իրավաբանական գիտության մեջ և դատական պրակտիկայում ընդունված է, որ արարքը պետք է որակվեր ըստ հետևանքի։
Հետևապես, դատարանը վկաների նախաքննական ցուցմունքները հիմք ընդունելով, հաստատված համարելով, որ տուժողներին մարմնական վնասվածքները պատճառել է Բագրատ Թումանյանը, միաժամանակ այդ նույն ցուցմունքներից ելնելով` նույն հետևողականությամբ չի գնահատել, թե ինչ պատճառով է կռիվը սկսվել և ինչ հանգամանքերի ազդեցության տակ է Բ.Թումանյանը նման վարքագիծ դրսևորել, իսկ արդյունքում սխալ եզրակացություններ է կատարել նրա մեղավորության վերաբերյալ։
Ավելին, գործով ստացված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունների համաձայն` Արմեն Էմբոյանին կամ Ռուդոլֆ Սեդրակյանին հրազենային վնասվածքները պատճառառվել են մոտ մեկ մետր հեռավորությունից, այն է 30-ից 80 սմ հեռավորությունից, որովայնի առաջնային մակերեսով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, ընդ որում վերրային խողովակը ունի վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն:
Այն, որ կրակոցները դիպել են տուժողների մարմնի որովայնի և ավելի ներքևի հատվածներին և այն, որ կրակոց արձակող անձը կրակոց արձակելուց ատրճանակի փողը ուղղել է դեպի ներքև, հիմնավորվել է նաև վկաների ցուցմունքներով։
Հետևապես, կրկակոցներ արձակելուց առաջ Բագրատ Թումանյանը, եթե նույնիսկ նա է եղել կրակողը, ապա նա ատրճանակի փողաբերանը ուղղել է դեպի ներքն, որի պատճառով էլ հրազենի գնդակները չեն դիպել Արմեն Էմբոյանի կամ Ռուդոլֆ Սեդրակյանի սրտի, գլխի և այլ ավելի կարևոր կենսական օրգաններին, որի դեպքում, վերջիններիս մահ կպատճառվեր անմիջապես, այլ կրակոցները դիպել են նրանց մարմնի` որովայնի և ավելի ներքևի հատվածներին, որը չէր կարող անմիաջապես մահ պատճառել:
Այսինքն, այս հանգամանք նույնպես օբյեկտիվորեն ապացուցում էր, որ Բագրատ Թումանյանը չի ունեցել և չէր կարող ունենալ Արմեն Էմբոյանին կամ Ռուդոլֆ Սեդրակյանին ապօրինի կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորություն, քանի որ 30-ից 80 սմ հեռավորությունից Արմեն Էմբոյանի կամ Ռուդոլֆ Սեդրակյանի ուղությամբ կրակելու և հրազենային վնասվածքները դեպքում նա հեշտությամբ կարող էր ատրճանակի փողն ուղղել դեպի վեր և կրկակել Արմեն Էմբոյանի կամ Ռուդոլֆ Սեդրակյանի սրտի կամ գլխի շրջանի ուղությամբ և նրանց անմիջապես մահ պատճառել, որը նա չի արել, որն էլ ցույց է տալիս, որ նա նման դիտավորություն չի ունեցել և խոսք չէր կարող գնալ դիտավորյալ սպանություն կատարելու փորձի մասին:
Հետևապես, դատարանը օբյեկտիվ չի գնահատել նաև գործով ստացված դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունները, որոնցով ստացված տվյալները նույնպես ապացուցում էին, որ Բագրատ Թումանյանն է Ռուդոլֆ Սեդրակյանին և Ռազմիկ Թովմասյանին հրազենային մարմնական վնասվածքներ պատճառելու ժամանակ նրանց սպանելու դիտավորություն չի ունեցել։
Դատարանը նաև սխալ եզրակացություններ է արել այն հարցում, որ Բագրատ Թումանյանը հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով:
Տվյալ դեպքում ըստ դատարանի եզրակացությունների Բագրատ Թումանյանը տուժողներ Ա.Էմբոյանին և Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն է ունեցել, որի համար նրանց հրազենով մարմնական վնասվածքներ է պատճառել, բայց քանի որ վերջիններիս տեղափոխել են հիվանդանոց և նրանք բժշկական օգնություն են ստացել և չեն մահացել, ապա և Բ.Թումանյանի դիտավորությունը չի իրականացվել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով։
Դատարանի այս պատճառաբանությունները նույնպես բացարձակ անհիմն են, եթե չասենք նաև, որ տրամաբանական են, քանի որ դատարանը, ոչ թե վերլուծել է կրակոցները արձակած անձի գործողությունները խանգարող հանգամանքների առկայությունը կամ բացակայությունը, այլև խանգարող հանգամանք է դիտել զուտ տուժողներին բժշկական օգնություն ստանալու հանգամանքը։
Այս դեպքում դատարանն անհիմն անուշադրության է մատնել այն հանգամանքը, որ գործով վկաների ցուցմունքներով, դատաբժշկական և դատահետքաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով անառարկելի հիմնավորված էր, որ Ա.Էմբոյանին և Ռ.Սեդրակյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձը նրանց վրա հրազենից կրակել է 30-80 սմ հեռավորությունից, ընդ որում կրակել է նրանց որովայնի ուղղությամբ և նրանց պատճառված մարմնական վնասվածքները, ինչպես հիմնավորված է դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացություններով, որովայնի առաջային մակերեսով ուղղված են դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, վերքային խողովակները ունեն վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն։
Այսինքն, այս դեպքում ակնհայտ է, որ որ Ա.Էմբոյանին և Ռ.Սեդրակյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձը հրազենից նրանց վրա կրակելու ժամանակ ատրճանակի փողը ուղղել է դեպի ներքև, որպեսզի նրանց անմիջապես մահ չպատաճառվի, այլ ոչ թե դեպի վերև, այն է՝ նրանց սրտի կամ գլխի ուղղությամբ, որի դեպքում նրանց մահը վրա կհասներ անմիջապես և սպանելու նպատակ ունեցող անձի դիտավորությունը կիրականանար և որին ոչինչ չէր խանգարում։
Հետևապես, եթե տուժողների մահը վրա չի հասել անմիջապես, և եթե նրանց վրա կրակող անձը եղել է Բագրատ Թումանյանը, ապա և նրան ոչինչ չի խանգարել, որպիսի նա տուժողներին անմիջապես մահ պատճառեր, իսկ եթե տուժողներին անմիջապես մահ չի պատճառվել, ապա դա պայմանավորված է եղել կրակող անձի կամքով և ոչ թե նրա կամքից անկախ հանգամանքներով, որի վերաբերյալ նույնպես դատարանի հետևություններն անհիմն են և անօրինական:
Ընդ որում, գործով նաև հիմնավորված է, որ մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձը առաջինը հրազենից կրակել է Ա.Էմբոյանի վրա, արձակելով մեկ գնդակ, այն դեպքում, երբ նրա հրազենի, այս դեպքում ատրճանակի, մեջ եղել են նաև այլ փամփուշտներ, սակայն նա երկրորդ կրակոցը նրա վրա չի արձակել, գտնվելով նրանից 30-80սմ հեռավորության վրա, իսկ եթե իրոք այդ անձը Ա.Էմբոյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն ունենար, ապա նա առնվազն երկրորդ անգամ նույնպես նրա վրա կկրակեր, քանի որ առաջին կրակոցից հետո տուժողը շարժվել է, նրան տեղափոխել են ավտոմեքենայի մոտ, որից էլ կրակող անձը կհասկանար, որ իր ուղղակի դիտավորությունը չի իրականացվել և դա իրականացնելու համար կհետապնդեր նրան և կշարունակեր կրակել նրա վրա։
Այսինքն, նման դիտավորություն ունենալու դեպքում կրակող անձը 30-80սմ հեռավորությունից անպայման հենց սկզբում կամ ուղիղ կկրակեր Ա.Էմբոյանի սրտի կամ գլխի շրջանին, այլ ոչ թե ատրճանակի փողը ներքև կուղղեր և նոր կկրակեր, կամ երկու, և ավելի անգամ կամ կկրակեր կամ տեսնելով, որ նա դեռևս շարժվում է, ապա կհետապնդեր նրան և կշարունակեր կրակոց արձակելը, որին որևէ բան չէր խոչընդոտում, որն այս դեպքում տեղի չի ունեցել, ուստի և Ա.Էմբոյանի մահը վրա չի հասել, ոչ թե կրակող անձի կամքից անկախ հանգամանքներով, այլև հենց կրակողի կամքով, քանի որ նրան սպանելու դիտավորություն ունենալու դեպքում, այդ անձի գործողություններին խանգարող որևէ հանգամանք առկա չի եղել, որպիսի հանգամանքն էլ հստակ ապացուցում էր, որ կրակող անձի մոտ բացակայել է Ա.Էմբոյանին սպանելու ուղղակի դիտավորությունը։
Նույնն է վիճակը նաև Ռ.Սեդրակյանի դեպքում, քանի որ գործով հաստատվել է, որ նրա վրա կրակող անձը դարձյալ հնարավորություն ունենալով կրակել նրա սրտի կամ գլխի շրջանին, դարձյալ ատրճանակի փողը ներքև ուղղելով՝ կրակել է սկզբում որովայնին, ապա՝ ոտքին, որպիսի հանգամանքը հաստատվում է նույն դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, առ այն, որ վերքային խողովակը ունեցել է վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղությունը, որը դարձյալ ուղղակի ցույց է տալիս, որ կրակող անձի մոտ բացակայել է Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորությունը, քանի որ, եթե նա Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորություն ունենար, ապա նա նախ կկարկեր ուղիղ կամ ներքևից վերև ուղղությամբ, կամ երկրորդ կրակոցը կարձակեր, ոչ թե նրա ոտքի ուղղությամբ, այլ նրա այլ կենսական կարևոր օրգանի ուղղությամբ, որի ժամանակ վերջինիս մահը վրա կհասներ անմիջապես, որին նույնպես այս դեպքում որևէ խանգարող հանգամանք չի ելել, իսկ քանի որ կրակ արձակող անձի մոտ բացակայել է Ռ.Սեդրակյանին սպանելու ուղղակի դիտավորությունը, ուստի և կրակ արձակող անձի կամքով պայմանավորված չի ավարտվել այդ գործողությունը, այլ ոչ թե նրա կամքից անկախ հանգամանքներում:
Ընդ որում դատարանը դիտավորյալ, թե ոչ, բաց է թողել Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ հանդես եկած վկայի ցուցմունքների այն մասը, որը պատասխանելով պաշտպանական կողմի հարցին դատարանում հայտնեց, որ եթե Բագրատ Թումանյանը ցանկանար սպանել տուժողներին, ապա կարող էր դա անել, առանց որևէ խոչընդոտի:
Հետևապես գործի ապացույցներով հստակ հիմնավորվում էին, որ հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները եղել են հանցավորի կամքով պայմանավորված, այլ ոչ թե նրա կամքից անկախ պատճառներով։
Նման պայմաններում դատարանի այն հետևությունը, որ Բագրատ Թումանյանը հացագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով ակնհայտ անհիմն է և հերքվում է գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ ապացույցներով և վերը նշված պարզ փաստարկներով։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ սույն գործով նույնպես ապացույց ձեռք չի բերվել, որը հիմք տար դատարանին՝ Բագրատ Թումանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքները հաստատված համարելու համար, գործի, ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում, չէր հիմնավորվել, որ Բագրատ Թումանյանը որևէ դիտավորություն կամ նպատակ էր ունեցել Ա.Էմբոյանին կամ Ռ.Սեդրակյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու համար, կամ, որ նա իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չէր հասցրել, չնայած, որ ունեցել է այդ հնարավորությունը։
Տվյալ դեպքում դատարանը չանդրադառնալով պաշտպանական կողմի վերը նշված իրավական փաստարկներին, կոպիտ կերպով խախատել է ՀՀ դատական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջները։
Բացի այդ դատարանն անհիմն և անօրինական վկայակոչել է Ս.Հունիկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշմամբ և Կ.Հովհաննիսյանի և մյուսների գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12 որոշումը և սույն գործով կիրառել է այդ որոշմամբ արտահայտված դիրքորոշումները, որոնք սակայն սույն գործով բացարձակապես կիրառելի չէին։
Գտնում է, որ նշված գործերով հաստատված փաստական հանգամանքերը բացարձակ կապ չունեին և նույնական չէին սույն գործի փաստական հանգամանքների հետ և հետևապես այդ գործերով Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումները սույն գործով կիրառելի չէին, այն պատճառով, որ հանցավորը գիտակցելով, որ հանցագործությունն ավարտելու համար անհրաժեշտ է կատարել ևս ինչ-որ գործողություններ, որոնք նա չի կատարել, նրա գործողությունները որևէ մեկը չի փորձել կանխել, որոնց նա դիմադրություն ցույց տար իր գործողությունները շարունակելու համար, չի կատարել բոլոր անհրաժեշտ գործողությունները հանցագործությունը մինչև վերջ հասցնելու համար, որոնք առկա էին դատարանի կողմից մատնանշած գործերով, ուստի և այդ որոշումները սույն դեպքում կիրառելի չէին, որոնք սակայն դատարանը կիրառել է սխալ մեկնաբանություններով:
Ավելին, եթե դատարանը օբյեկտիվ վերլուծեր իր իսկ կողմից ներկայացրած դեպքի հանգամանքները և գործի ապացույցները, ապա պետք է միանշանակ գար այն հետևության, որ այդ դեպքի ժամանակ Բագրատ Թումանյանը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում։
Այսպես, եթե հիմք ընդունենք դատարանի՝ իրադարձությունների վերաբերյալ շարադրանքը, ապա կստանանք դեպքի հետևյալ պատկերը՝ Բագրատ Թումանյանը դեպքից առաջ հանգիստ զրուցել է Արմեն Էմբոյանի հետ, նրանց խոսակցությունը ավարտվել է, նրանք հասկացել են իրար և ականատես վկաներին թվացել է, որ նրանց միջև եղած տարաձայությունները հարթվել են, նրանք ընդհանուր հայտարարի են եկել, իսկ բուն կռիվը սկսվել է նրանից, հետո, երբ մի դեպքում, գործով չպարզված անձը միջամտել է Բագրատ Թումանյանի և Արմեն Էմբոյանի խոսակցությանը, իսկ մյուս դեպքում՝ Գ.Փուրթոյանի հնչեցրած <<ուրիշ մարդ>> արտահայտության համար, որից հետո վարկյանների ընթացքում նրանց միջև սկսվել է գոռգոռոց, քաշքշոց և կռիվ, որից հետո Բագրատ Թումանյանի ակնոցները ընկել են գետնին, ապա նրան գցել են գետնին և երեք-չորս հոգով ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրան, ապա Ա.Էմբոյանը մեծ քարով փորձել է հարվածել Բ.Թումանյանին, Բագրատ Թումանյանի ձեռքը վնասվել է և արյուն է եկել, որից հետո նույն Ա.Էմբոյանը դանակը ձեռքին անկանոն շարժումներ անելով մոտեցել է կռվողներին և դանակով հարվածել է Ա.Վարտանյանին և գնացել է Բ.Թումանյանի ուղղությամբ, որից էլ ակնհայտ է, որ վերջինիս կյանքին և առողջությանը վտանգ էր սպառնում, քանի որ եթե 3-4 հոգին շարունակեին Բ.Թումանյանին ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, կամ եթե Ա.Էմբոյանը դարձյալ շարունակեր մեծ քարով կամ դանակով նրան հարվածելու փորձերը, ապա և անխուսափելի կլիներ նրա կամ մյուսների կյանքին կամ առողջությանը վնաս պատճառելու հանգամանքը, իսկ այդ կրակոցները լսվելուց հետո կռիվը դադարել է։
Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ հարձակվող կողմը եղել է Արմեն Էմբոյանը և նրա հետ եկած անձինք, որի պայմաններում Բ.Թումանյանի գործողությունները կրել են պաշտպանողական բնույթ, քանի որ նա իր գործողություններով փորձել է իրեն պաշտպանել վերջիններիս հարվածներից, իսկ եթե նա այդ ընթացքում ոտքերով, ձեռքերով, որևէ քարով կամ դանակով պաշտպանվեր և տուժողներին ծանր մարմնական վնասվածք պատճառեր, ապա ակնհայտ կլիներ, որ նա գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության շրջանակներում և նրա արարքը պետք է որկավեր որպես անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում կատարված արարք, սակայն, եթե դատարանը հաստատված է համարել, որ Բ.Թումանյանը իր մոտ ապօրինի պահվող զենքով է կրակ արձակել տուժողների վրա, ապա ակնհայտ է, որ այս դեպքում գործ ունենք անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանների անցման հետ, քանի որ նրա՝ որպես պաշտպանվող կողմի գործադված միջոցը ակնհայտ, չի համապատասխանել ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը։
Այսինքն, դատարանը այստեղ միտումնավոր, թե ոչ, բաց է թողել մի շարք էական հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեին Բ.Թումանյանի գործողությունները որակելու համար, քանի որ հաստատված համարելով, որ Բ.Թումանյանը իր մոտ ապօրինի պահվող զենքով է կրակ արձակել տուժողների վրա, դատարանը որևէ գնահատական չի տվել մինչև կրակոցները արձակելը, դեպքին մասնակից այլ անձանց, այն է` տուժողների գործողություններին, որոնք լինելով նախահարձակ, սկզբում հարվածել են Բ.Թումանյանին, գցել ակնոցները, ապա 3-4 հոգով նրան գցել են գետնին և ոտքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել նրան, ապա Ա.Էմբոյանը մեծ քարով փորձել է հարվածել նրան, որից հետո նույն Ա.Էմբոյանը դանակը ձեռքին անկանոն շարժումներ անելով մոտեցել է կռվողներին և դանակով հարվածել է Ա.Վարտանյանին, ապա մոտեցել է Բ.Թումանյանին, որի ձեռքից արյուն է եկել և այս ամենից ակնհայտ է, որ վերջինիս կյանքին և առողջությանը վտանգ էր սպառնում, այս բոլոր հանգամանքները ուղղակի հաստատվում էին Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ հանդես եկած վկայի, ինչպես նաև դեպքին մասնակից մյուս վկաների ցուցմունքներով։
Այսինքն, եթե Բ.Թումանյանն է եղել կրակոցներ արձակող անձը, ապա նա այդ գործողությունները կատարել է իր կյանքի համար վտանգավոր ոտնձգությունից և դրա իրական սպառնալիքից ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելիս, սակայն թույլ է տվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում, քանի որ նրա գործադրած միջոցն ակնհայտ չի համապատասխանել ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը:
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ սույն գործի ապացույցներով ամբողջությամբ հիմնավորվում է, որ եթե Բ.Թումանյանն է տուժողներին մարմնական վնասվածք պատճառող անձը, ապա նա տուժողներին վնաս պատճառելու գործողությունը կատարել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ, որի դեպքում նրա արարքը պետք է դատարանը վերաորակեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով։
Այսպիսով, շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո՝ բողոք բերած անձը գտնում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէր հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Բագրատ Թումանյանը կատարել է իրեն վերագրվող հանցավոր արարքները, իսկ դատավճռի հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէր Բագրատ Թումանյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող արարքների փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար՝ այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, ուստի Բագրատ Թումանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումդ ենթակա էր դադարեցման և այդ մեղադրանքներով նա պետք է արդարացվեր և նրա նկատմամբ պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ՝ նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով, ինչը չի արել դատարանը, անհիմն և անօրինական թույլ տալով վերը նշված քրեադատավարական օրենքների և նախադեպային որոշումների կոպիտ խախտում, իսկ արդյունքում կայացրել է, ակնհայտ անհիմն և անօրինական դատական ակտ, և խեղաթյուրել է արդարադատության բուն էությունը, որը հիմք է վերաքննիչ բողոք բերելու և այդ դատական ակտը բեկանելու համար։
28. Ելնելով վերոգրյալից, Վերաքննիչ քրեական դատարանից բողոք բերած անձը խնդրում է վիճարկվող դատական ակտը բեկանել, ճանաչել և հռչակել Բագրատ Թումանյանի անմեղությունը առաջադրված մեղադրանքներում` հանցակազմի բացակայության հիմքով: Մեղադրական դատավճիռ կայացնելու դեպքում խնդրել է Բ.Թումանյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նրա նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ` պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:

4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալ Բ.Թումանյանին արդարացնելու, կամ արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
29. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը /անգործությունը/, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով քրեական պատասխանատվություն է սահմանվում սպանության՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար, որը կատարվել է երկու կամ ավելի անձանց նկատմամբ, շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական պատասխանատվություն է սահմանվում մեկ ուրիշի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ:
30. Առաջին ատյանի դատարանում քրեական գործի դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Բագրատ Թումանյանն առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Նախաքննությամբ 09.03.2015թ. որպես մեղադրյալի հարցաքննության ընթացքում, Բագրատ Թումանյանը ՀՀ Փաստաբանների պալատի փաստաբան Սուսաննա Սարգսյանի մասնակցությամբ իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և հայտնել է, որ <<…իրեն պարզաբանվել է մեղադրյալի իրավունքները և պարտականությունները, որոնք իր համար հասկանալի են, ստացել է դրանց վերաբերյալ արձանագրության պատճեն: Ցանկանում է շահերը պաշտպանի ՀՀ Փաստաբանանների պալատի փաստաբան Սուսաննա Սարգսյանը: Ֆիզիկապես և հոգեպես առողջ է, տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, նախկինում չի դատվել: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքն իր համար հասկանալի է, ստացել է այդ որոշման պատճենը: Առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչում մասնակի` միայն ապօրինի զենք պահելու համար, իսկ մյուս հոդվածով իրեն մեղավոր չի ճանաչում բացարձակ: Միաժամանակ օգտվելով իր իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալ և պատասխանել հարցերին>>:
10.11.2015թ. որպես մեղադրյալի լրացուցիչ հարցաքննության ընթացքում Բագրատ Թումանյանը առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…06.02.2015թ.` դեպքի օրը, գտնվել է հորը պատկանող կոշկակարի տաղավարի մոտ, խոսել է Հակոբ Չոփուրյանի հետ, տեսել է հավաքված տղաներ, որոնք վիճաբանել են, նրանցից միայն ճանաչել է Արմանին, ում բարևել է, սակայն նա վիճաբանությանը չի մասնակցել: Արմանը եղել է իր փոքրահասակ երեխայի հետ: Այդ օրվա դեպքի ժամանակ որևէ մեկի վրա չի կրակել, մարմնական վնասվածքներ չի պատճառել, զենք չի ունեցել: Նախկինում ցուցմունք է տվել, որ մեղավոր է իրեն ճանաչում զենք պահելու համար, սակայն, քանի որ իրեն բերման էին ենթարկել ֆիզիկական ուժ գործադրելով, ձեռնաշղթայել էին, սակայն իրեն չեն ծեծել կամ հարվածել, բայց բոլոր դեպքերում ինքը եղել է վախեցած և այդ պատճառով էլ ցուցմունք է տվել ապօրինի զենք պահելու մեղադրանքով: Ծանոթանալով քրեական գործի նյութերին, պարզել է, որ իր դեմ ցուցմունք են տվել որոշ վկաներ, որ իբրև իր ձեռքին եղել է ատրճանակ, որով ինքը կրակել և մարմնական վնասվածք է պատճառել տուժողներին: Իրականում նման բան չի եղել, վկաները սուտ են ասում և ինքը պատրաստ է նրանց հետ առերերս հարցաքննվելու և նրանց տված ցուցմունքները հերքելու համար: Դեպքի ժամանակ փորձել է հանդարտեցնել կռվող տղաներին` ասելով <<մի արեք>>, սակայն իրեն չեն լսել: Խնդրում է իրեն առերես հարցաքննել իր դեմ ցուցմունք տված անձանց հետ: Ցանկանում է հայտնել, որ ներկայումս առողջական վիճակը վատ է, ունի գլխացավեր և գլխապտույտներ, ստանում է ներերակային դեղորայք և գտնվում է բժիշկների մշտական հսկողության տակ: Առայժմ այսքանը, ավելացնելու ոչինչ չունի, միայն հայտնում է, որ ինքնազգացողությունն այնքան է վատանում, որ չի հասկանում, թե ինչ է անում, աչքերի դեմը մթագնում է, որի ժամանակ իրեն օգնություն են ցույց տալիս մյուս կալանավորները: Չի հիշում փաստաբանի հետ առանձին խոսել է, թե ոչ, սակայն բոլոր դեպքերում ապօրինի զենք կրելու մեղադրանքը ընդունել է վախեցած: Փոքր ժամանակվանից տառապել է էպիլեպսիա հիվանդությամբ և չնչին դեպքերում էլ վախենում է և, երբ քննիչը բացատրել է մեղադրանքի էությունը և օրենքով հասանելիք պատիժները, մտածել է, որ եթե դատվելու է, ապա ավելի լավ է մեղմ հոդվածով դատեն, ինչի համար էլ ընդունել է այդ մեղադրանքը, սակայն գտնում է, որ սխալ է արել և պնդում է, որ իր մոտ զենք չի եղել, սակայն քննիչին իր հիվանդության մասին չի ասել, չի պատկերացրել, որ դա կարող է որևէ նշանակություն ունենալ: Ինչպես նշեց Հակոբին և Արմանին ճանաչել է, Գևորգ Փուրթոյանին չի ճանաչել, չի ճանաչում և չի հիշում, որ Արմեն Էմբոյան անձի հետ զրուցել է: Նշված դեպքի օրը ինքը կրակոցներ չի լսել և չի տեսել, թե ով է ում կրակել, քանի որ ինքը թողել և գնացել է: Իրեն ներկայացված դեպքի վայրը տեսանկարահանած ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԳՎ տեսախցիկի տեսագրությունը, որտեղ երևում են իր գործողությունները, հայտնում է, որ Հակոբ Չոփուրյանի կողմից վարվող <<Օպել Կորսա>> մակնիշի մեքենայից իջնողը ինքն է, հնարավոր է ցանկացել է տեսնել, թե ինչ է այնտեղ կատարվում, որից հետո հեռացել է: Դեպքի մնացած մանրամասների վերաբերյալ լրացուցիչ ցուցմունք կտա իր դեմ ցուցմունք տված անձանց հետ առերեսվելուց հետո: Այժմ, քանի որ իրեն վատ է զգում և ժամն էլ ուշ է, հրաժարվում է ցուցմունքներ տալով հարցերին պատասխանել>>:
31. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով կայացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալ Բ.Թումանյանին արդարացնելու կամ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 6-րդ կետերով արարքը նույն օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելու հիմքեր չկան, ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով տուժողներ Արմեն Էմբոյանի և Ռուդոլֆ Սեդրակյանի ՀՀ-ից բացակայելու հանգամանքը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 343-րդ հոդվածով, հրապարակել է նրանց կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Գործով տուժող Արմեն Էմբոյանը նախաքննության ընթացքում 19.03.2015թ. տված ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…պարզաբանվել են իր իրավունքները և պարտականությունները, ծանոթացել է տաժող ճանաչելու մասին որոշման և իրավունքների ու պարտականությունների արձանագրությանը, միաժամանակ ստացել է դրանց պատճենները: Ծանոթացել է նաև գործով նշանակված դատատեսաձայնագրառման, դատակենսաբանական, դատաբժշկական, դատաքիմիական, դատահետքաբանական և դատամիկրոմասնիկային փորձաքննություններ նշանակելու մասին որոշումներին և մինչ այս պահը ստացված եզրակացություններին, որոնց կապակցությամբ միջնորդություններ, հայտարարություններ և բացարկներ չունի: Պարզաբանվել է նաև փաստաբանի ներկայությամբ ցուցմունք տալու իր իրավունքը և ցանկանում է, որ որպես իր ներկայացուցիչ հանդես գա ՀՀ Փաստաբանների պալատի անդամ, փաստաբան Լուսինե Մարտիրոսյանը և սույն քրեական գործի քննության ընթացքում հանդիսանա իր ներկայացուցիչը: Ցուցմունք է տալիս այն մասին, որ վերը նշված հասցեում բնակվում է ծնված օրվանից եղբոր ընտանիքի հետ միասին: Հոգեպես առողջ է, որևէ հոգեբուժական հաստատությունում հաշվառված չէ, իսկ ֆիզիկապես վատառողջ է, քանի որ 2015թ. փետրվարի 06-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ թաղամասում ստացել է հրազենային վնասվածք: Նախկինում չի դատվել, իսկ ներկայումս չի աշխատում: Տատիկը` Եկատերինան բնակվում է Երևան քաղաքում` Քանաքեռ 9-րդ փողոցի 8-րդ տանը և հաճախակի է այցելում նրան: Լինում են դեպքեր, որ շաբաթներով կամ ամիսներով բնակվում է տատիկի վերը նշված բնակարանում: 2015թ. հունվար ամսվա վերջերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր անձնական օգտագործման <<Ֆոլկսվագեն վենտո>> մակնիշի, 34 LA 610 հաշվառման համարանիշի, կանաչ գույնի ավտոմեքենայով ժամը 23:30-ի սահմաններում գնացել է Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի փողոցում գտնվող <<Լույս>> խանութի մոտ, որպեսզի քրոջը` Կ.Էմբոյանին աշխատանքից տանի տուն: Երբ հասել է այդ խանութի մոտ և իջել ավտոմեքենայից, նկատել է, որ խանութի դիմաց հավաքված մարդիկ կան, մոտավորապես 2-3 հոգի, որոնցից ճանաչել է միայն այդ խանութի տիրոջը` Արտակին: Նրանք խոսում էին իրար հետ և որքանով հասկացել է քննարկվում էր խանութը ուշ փակելու հարցը: Որոշակի լարվածություն կար այդ խոսակցության մեջ, մի փոքր բարձր էին խոսում նրանք և որոշել է մոտենալ նրանց, որպեսզի վիճաբանություն չլինի: Խորհուրդ է տվել, որ այդ թեմայով պետք չէ խոսել, վերջ տան այդ խոսակցությանը, որից հետո քրոջը վերցրել է, տարել տուն և ինքն էլ գնացել է տատիկի տուն: Ավելացնում է, որ Արտակը և այդտեղ գտնվող մյուս անձիք ևս գնացին, իսկ թե ով էր խոսում Արտակի հետ չի ճանաչում: Դրանից հետո այդ թեմայով ոչ ոքի հետ չի հանդիպել և չի զրուցել: 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում, իր վերը նշված ավտոմեքենայով գտնվել է Քանաքեռում, իր հետ էր նաև քեռու տղան` Ռազմիկ Թովմասյանը և չի հիշում ավտոմեքենայի մեջ այլ մարդ կար, թե ոչ: Գնացել է Զ.Սարկավագի փողոցով, այնուհետև թեքվել դեպի Քանաքեռ 14փողոցի ուղղությամբ և ավտոմեքենան կայանել է իր հիշելով աջ մայթեզրին: Դրանից հետո մտել է այդտեղ գտնվող մթերային խանութ, գնել սիգարետ, որից հետո դուրս գալով այդտեդից քայլել է ավտոմեքենայի կողմը: Այդտեղ կային հավաքված մարդիկ, ովքեր զրուցում էին իրար հետ: Քայլելու ընթացքում, երբ դեռևս չէր հասել իր ավտոմեքենայի մոտ, գլխին ինչ-որ առարկայով ուժեղ հարված է զգացել, որից հետո ըստ իրեն ուշաթափվել է, միայն մի պահ հիշում է, որ արթնացել է ավտոմեքենայի մեջ և որքանով հասկացել է իրեն տանում էին հիվանդանոց, դրանից բացի այլ բան չի հիշում: Արթնացել է արդեն հիվանդանոցում, երբ իրեն տանում էին վիրահատարան: Հիվանդանոցում ենթարկվել է վիրահատության, որը տևել է շուրջ 4 ժամ և այդ ընթացքում նարկոզի տակ է եղել: Մոտավորապես քսան օր մնացել է հիվանդանոցում և դուրս գրվել, սակայն մինչ օրս էլ գտնվում է առողջական վատ վիճակում, բժիշկների հսկողության տակ: Մինչ օրս տեղյակ չէ, թե ով է իրեն հարվածել և ինչու: Այդ դեպքի հետ կապված այլ բան չի հիշում: Մեկ անգամ ևս պնդում է, որ ինչ-որ տեղի է ունեցել իր հետ և ինչ-որ հիշում է հայտնեց, այլ տեղեկություններ իրեն հայտնի չէ: 2015թ. հունվարի 22-ին <<Լույս>> խանութի մոտ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում որևէ մեկի հագուստից չի քաշել, միայն վերացական կերպով ասել է, որ վերջ տան այդ խոսակցությունը, քանի որ այդտեղ խոսելու բան չկար: Արամ Ավետիսյանին, Բագրատ Թումանյանին, Գևորգ Փուրթոյանին, Արման Վարտանյանին, Հակոբ Չոփուրյանին, չի ճանաչում, միայն ճանաչում է Հայկ Շագոյանին, ում հետ ծանոթացել է Քանաքեռում և գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում չի հիշում Հ.Շագոյանը եղել է իր ավտոմեքենայում, թե ոչ: Հիշում է, որ այդ օրվա ընթացքում իր հետ է եղել, բայց կոնկրետ խանութի մոտ իր հետ է եղել, թե ոչ, չի հիշում: Այն, որ իբր Ա.Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի կապակցությամբ 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում իր ընկերների հետ միասին Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14 փողոցի սկզբնամասում հանդիպել է Ա.Վարտանյանին, այնուհետև առանձնացել և զրուցել է այդտեղ գտնվող Բ.Թումանյանի հետ, որից հետո իրենց միջև առաջացել է վիճաբանություն, այն վերածվել է ծեծկռտուքի, որի ընթացքում միմյանց հարվածներ են հասցրել, տվել հայհոյանքներ և այդ ժամանակ էլ Բ.Թումանյանը հրազենով կրակել է իր վրա, նման դեպք չի հիշում, այդ մասին լսում է առաջին անգամ: Ռ.Սեդրակյանը ընկերն է, նրան ճանաչում է շուրջ 5տարի: 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում Ռ.Սեդրակյանն իր հետ չի եղել: Տեղյակ չէ, թե Ռ.Սեդրակյանն ինչ հանգամանքներում է ստացել հրազենային վնասվածք, միայն հիշում է, որ այդ օրը հիվանդանոց գնալու ճանապարհին Ռ.Սեդրակյանը նույնպես իր ավտոմեքենայում էր և բռնել էր իր որովայնը: Ինչպես արդեն նշեց, 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18-ի սահմաններում գլխին հարված է ստացել, որից հետո տարել է բարդ վիրահատություն, ուստի դեպքի հանգամանքները չի հիշում: 2015թ. հունվար-փետրվար ամիսների ընթացքում օգտագործել է /094/33-32-20բջջային հեռախոսահամարը>>:
Նախաքննության ընթացքում 10.02.2015թ. որպես տուժողի հարցաքննության արձանագրությամբ` քննիչն արձանագրել է, որ <<…Ռ.Սեդրակյանը հայտարարեց չի հիշում թե ինչի հետևանքով է հայտնվել հիվանդանոցում, միայն հիշում է, որ սուրճ խմելու նպատակով դուրս է եկել տանից: Ռ.Սեդրակյանը հայտարարել է, որ հրաժարվում է ստորագրել սույն արձանագրությունը, քանի որ ի վիճակի չէ կարդալու դրանում գրվածը>>:
Գործով վկա Հայկ Շագոյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…ամբաստանյալին ճանաչում է, նրա հետ շփում չի ունեցել, միայն դեմքով է ճանաչել, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ դեպքի օրը Քանաքեռի եկեղեցու մոտով բարձրանում էր, ճանապարհին հանդիպել է Արմենին և Ռազմիկին, նրանց հետ մեքենայով բարձրացել է վերև, որտեղ որ դեպքը տեղի ունեցավ, թեքվել են այդտեղ կանգնել են: Արմենն ասել է, որ նստեն մեքենա մտնում է խանութ գա: Նա մտել է խանութ, իսկ ինքն ու Ռազմիկը մնացել են մեքենայի մեջ: Խանութից դուրս գալուց հետո Արմենը Բագրատի հետ կանգնած խոսում էր նորմալ, որտեղ եղել են նաև իրեն անծանոթ 2հոգի: Մեքենայի մեջից լսվել են, որ բարձր խոսակցություններ է, այդ պահին իրենք իջել են մեքենայից և մինչև կհասնեին Ռազմիկենց, նրանց միջև արդեն քաշքշուկ է եղել, այդ ժամանակ իրենց են մոտիկացել քաղաքացիներ: Այդ քաշքշուկի ժամանակ Արմենը ընկել է և գլուխը խփել է գետնին, արյուն է եկել, ինքն օգնություն է ցույց տվել Արմենին, տարել նստացրել է մեքենան, քանի որ ճակատից արյուն էր գալիս, փորձել են արյունը կանգնացնել: Դրանից հետո Ռազմիկին էին խփում ոմն անծանոթ երիտասարդներ, նա գետնին ընկած էր, գնացել է, որպեսզի հասնի Ռազմիկի մոտ և օգնություն ցույց տա` բարձրացնի, այդ պահին կրակոց է լսվել: Երբ այդ պահին ֆռացել է, տեսել է, որ Արմենը կողքը բռնել է: Ռազմիկին բարձրացրել է, ապա Ռազմիկի հետ օգնել են Արմենին, նստացրել են մեքենան ու ինքը գնացել շշով ջուր է բերել, որովհետև նա ասում էր, որ լավ չի զգում, ցավում էր կողքը: Ջուր է բերել Արմենին օգնություն ցույց տալու համար և այդ ժամանակ իրենց ընկերներից Արամը և Ռուդիկը եկել են դեպքի վայր, սակայն տեղյակ չի, թե նրան ինչպես են այդտեղ հայտնվել: Նրանք կանգնած խոսում էին, ապա Արմենին խնամելու ժամանակ կրկին կրակոցի ձայն է լսվել և տեսել է, որ Արամը ընկել է Ռուդիկի թևը և նրան բերում է մեքենայի մոտ: Դրանից հետո Արամի հետ օգնել են, տղաներին նստացրել են մեքենան տարել են <<Միքայելյան բժշկական կենտրոն>>, որից հետո ինքը գնացել է քրոջ տուն, որովհետև այդտեղ վերանորոգում է կատարում: Դեպքի օրը կոնկրետ չի հիշում, իր հիշելով եղել է փետրվար ամիսը, տարին իր հիշելով եղել է 2015 թվականը, կոնկրետ չի հիշում: Դեպքը եղել է մոտավոր ժամը 5-6-ի սահմաններում, որովհետև այդ ժամին գնում էր ընկերուհու հետևից, նա աշխատում էր Քանաքեռի Օռանժում գտնվող կենտրոնում, գնում էր, որ նրան վերցներ: Ռազմիկ Թովմասյանի և Արմեն Էմբոյանի հետ երկու թաղ տարբերությամբ են ապրում, սովորել են նույն դպրոցում և այդտեղից են ճանաչում միմյանց, գտնվում են մտերիմ հարաբերությունների մեջ, միմյանց հետ ընկերություն են անում: Վիճաբանության վերաբերյալ չգիտի, թե ինչից է եղել, Բագրատ Թումանյանը, Արմենը և մյուս տուժողը իրար հետ նորմալ խոսել են, նրանց հետ եղել են երկու անծանոթներ, որոնց չի ճանաչում և հիմնական կոնֆլիկտը նրանց հետ է եղել, ապա քաշքշուկը և կռիվը սկսել է, սակայն, թե ինչու, չի կարող ասել: Վիճաբանությունից տեղյակ չի եղել, քանի որ ճանապարհին Արմենը չի ասել, թե ինչի համար է տեսնելու և չի ասել, որ ինչ-որ մեկին տեսնելու ցանկություն ունի, գնացել են, նա միայն ասել է, որ մտնում է խանութ` սիգարետ առնի գա և տեղակ չի եղել, թե ինչ վիճաբանություն և ինչ խոսակցություններ են եղել: Վեճը գիտի որ տեղի է ունեցել 84-րդ դպրոցի փողոցում, առաջվա պաժառնուց մի քիչ ներքև, իր իմանալով դա 15-րդ փողոցն է: Վիճաբանության ժամանակ եղել են ինքը, Բագրատը, Արմենը և երկու անծանոթ երիտասարդները, բացի նրանցից հավաքվել էին քաղաքացիներ, ովքեր եկել են քաշքշուկի ժամանակ, որպեսզի բաժանեն: Ժողովուրդն արդեն հավաքվել էր և չէին թողնում, որպեսզի կռիվ լիներ, հետո, երբ Արմենն ընկել է գետնին, ինքը օգնություն է ցույց տվել, չի տեսել, թե նրան ով է հարվածել, բերել նստացրել է Արմենի մեքենան, նրա ճակատը, քանի որ բացվել էր, թաշկինակը դրել է ճակատին, որպեսզի կանգնեցնի արյունը, այդ ժամանակ կրակոցը դեռ չի եղել, հետո երբ տեսել է Ռազմիկ Թովմասյանն է ընկած գետնին, քաղաքացիները բաժանում էին, գնացել է Ռազմիկի մոտ և փորձել է նրան բարձրացնել, այդ պահին, երբ շրջվել է, որ գնա Ռազմիկի կողմ, կրակոց է լսվել, շրջվել է կրակոցի ձայնի վրա, այն եղել է իրենից մոտ 4-5մետր հեռավորության վրա, շրջվել և տեսել է, որ Արմենը բռնել է կողքը, հարցրել է ինչ է եղել, իսկ նա պատասխանել է, որ չգիտի: Արմենին Ռազմիկի հետ օգնություն են ցուցաբերել և նստացրել են մեքենայի մեջ` արդեն կրակած վիճակում, գնացել է ցայտաղբյուրից ջուր է վերցրել շշով, քանի որ նա ասում էր, որ լավ չի զգում, ջուր է լցրել երեսին ու արդեն այդ ձայներից տեսել է, որ Արամն ու Ռուդիկը կռվի տեղում են արդեն: Այդ պահին չգիտի ինչ խոսակցություն է եղել, այդ ժամանակ իրենք Արմենին էին օգնություն ցուցաբերում մեքենայի մեջ, երբ էլի 1-2 կրակոց է լսվել, տեսել է, որ Արամը` իրենց մյուս ընկերը, որը կռվի վերջում էր հայտնվել, Ռուդիկի թևն ընկած նրան բերում է մեքենայի մոտ: Օգնել են Արամին, տղաներին նստացրել են մեքենան և տարել են հիվանդանոց: Ինքը մեքենայի մեջ է եղել և չի տեսել ով է կրակողը եղել, լսել է միայն կրակոցը: Տղաներին հիվանդանոց տանելու ճանապարհին չեն մտածել որևէ բանից խոսել, որովհետև տղաները լավ չէին զգում իրենց, փորձել են գոնե մինչև հիվանդանոց հասնելը օգնություն ցույց տալ: Արմենի մեքենայով են գնացել հիվանդանոց, նրա` <<Ֆոլկսվագեն>> մակնիշի մեքենայով, եղել են ինքը, Արամը, Ռուդիկը և Ռազմիկը: Այդ օրն իրենք հիվանդանոցում եղել են, բժիշկը ասել է, որ վիրահատություն պետք է արվի և իրենք այնտեղ անելու բան չունեն, որից հետո ինքը գնացել է և շարունակել է իր աշխատանքը: Դրանից հետո, երբ ոստիկանություն է եկել, բերման են ենթարկել իրեն քրոջ տանից, բաժնից դուրս է եկել հաջորդ օրը և գնացել է հիվանդանոց` տուժողներին տեսակցության, բայց ծանր է եղել նրանց վիճակը և չեն կարողացել խոսել և առհասարակ որոշ ժամանակ չէին կարողանում խոսել: Հետո հանդիպել է նրանց հետ, սակայն մանրամասն այդ թեմայով չեն խոսել, քանի որ այդ դեպքից հետո շատ քիչ են հանդիպել, աշխատանքի բերումով չի ստացվել, որ հանդիպի և նաև չի լսել, թե ով է եղել խփողը: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, Հատուկ քննչական ծառայությունում առերեսում է տեղի ունեցել Արման անունով տղայի հետ, ում ազգանունը չգիտի: Նախաքննական ցուցմունքները գրել է ինքը, բայց ոչ իր կամքով, քանի որ առավոտյան իրեն բերման են ենթարկել, բերել են Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին և ահավոր վատ ձևով խոսելով` հարցաքննությունն անցկացվել է: Իրեն Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում ասել են. <<բա որ Բագրատը կրակում էր ընկերոջդ վրա, չկարողացար ասես` էս ի՞նչ ես անում>>: Ինքը նրանց ասել է, որ չի տեսել, թե Բագրատն ինչպես է կրակում, քանի որ մեքենայի մեջ է եղել այդ ժամանակ, սակայն վարատնիկից և դոշերից քաշել են և ասել. <<այդ ոնց է տենց լինում>>: Քննիչի մոտ իր տեսածը և լսածը չի գրել: Երբ ինքն ասում էր, որ չի տեսել, թե ով է կրակողը եղել, իրեն ասել են. <<ոչինչ, էսա կեթաս մի քանի ամիս կնստես, խելքդ գլուխդ կգա, կտեսնես ոնց ես կարեցել>>, անընդհատ նրանք ճնշում են գործադրել իր վրա, որպեսզի ինքը գրի, որ Բագրատն է կրակել: Նախնական ցուցմունքում հենց այդպես էլ գրել է, սակայն հետագայում Հատուկ քննչական ծառայությունից դուրս գալուց հետո ինքը դիմել է փաստաբանի օգնությանը, Հատուկ քննչական ծառայությունում նույնպես ասել է, որ իր վրա ճնշում են գործադրել: Դեպքի ժամանակ կռվին չի մասնակցել, չի հարվածել, փորձել է բաժանել, ինքը մարմնական վնասվածք չի ստացել: Դեպքի ժամանակ որևէ մեկի ձեռքին դանակ չի տեսել և չի տեսել, թե ով է հարվածել, չի տեսել, թե Վարտանյանին ով է հարվածել: Արմենը Բագրատի հետ հանգիստ զրուցում էին, բայց ինչ թեմայով տեղյակ չի, ինքը մեքենայի մեջ է եղել և չի լսել, թե ինչից է սկսել խոսակցությունը, իրենք մեքենայից իջել են, երբ արդեն քաշքշոց էր սկսվել: Այդ անծանոթ տղայի միջամտությունից հետո է սկսվել կռիվը, երբ արդեն իջել էին մեքենայից, արդեն քաշքշոց էր սկսվել և ժողովուրդը արդեն հավաքվել էր: Իրեն բաժնում չեն ծեծել, չեն խփել, եթե ծեծեին` բողոք կներկայացներ, ուղղակի վարատնիկից անընդհատ քաշել են, և ամեն պահի ասում էին, որ կդատեն իրեն, եթե իրենց ասածը չգրի: ՀՔԾ իրեն կանչել են առերեսման, որտեղ արդեն գնացել է փաստաբանի հետ: Վարատնիկից քաշելու համար չի դիմել ոստիկանություն, քննիչները չեն քաշել իր վարատնիկից, այլ քրեականի աշխատողները, քննիչները միայն ասել են, որ եթե չգրի, դատվելու է, ինքը ներկայացրել է դեպքը, իսկ նրանք ասել են. <<կարող ա մեզ էշի տեղ ես դրել քո էդ հալով,եկել ֆռռցնում ես մեզ վռոդի չես տեսել>>: Ինքն առաջին անգամ է եղել բաժնում և իրեն անընդհատ վախեցնում էին, որ կդատվի և ստիպված է եղել այդպես գրել: Վախի համար չի դիմել համապատասխան մարմինների, սկզբում իր հետ նորմալ են խոսել, հարցրել են փաստաբանի կարիք ունի, թե ոչ և ինքն էլ ասել է, որ չունի, դրանից հետո միանգամից փոխվել են, անընդհատ ճնշում գործադրելով ցուցմունք են վերցրել: Իրենց մեքենան դեպքի վայրից կանգնած է եղել մոտ 15-20 մետր հեռավորության վրա, նրանք մի քիչ աջ կողմի վրա էին կանգնած` փոքր այգու մոտերը և որոշ չափով է տեսանելի եղել, տեսել է Արմենին, Բագրատին և մյուս 2անծանոթներին, որոնցից մեկի անունը իմացել է հատուկ քննչականում` առերեսման ժամանակ: Բոլորը միասին չեն եղել կանգնած, սկզբում Արմենն ու Բագրատն են եղել կանգնած, նորմալ խոսում էին, մյուսները եղել են կանգնած 3-4մետր հեռավորության վրա: Բացի նրանցից էլի քաղաքացիներ են եղել այնտեղ կանգնած և չէր կարող հասկանալ նրանք Բագրատի հետ են եղել, թե ոչ: Մինչ նրանց մոտենալը նրանք երկուսով էին կանգնած, հետո են մոտեցել` մոտ 2-3րոպե հետո: Ինքը չի լսել, թե ինչ են նրանք խոսել, քանի որ իրենք մեքենայի մեջ են եղել, այդ տարածքում ուղղակի է եղել, ինքը պետք է վերև բարձրանար, քանի որ իր ընկերուհին դուրս պետք է գար, պետք է նրան տուն ուղեկցեր: Ինքը նրանց մեքենան է նստել, որ բարձրանա վերև: Դեպքի ժամանակ, այդ քաշքշուկին Արմենին հիմնականում երկու անծանոթներից մեկն էր քաշքշում, որոնք մինչ այդ կանգնած էին այնտեղ: Երբ Արմենը կրակոցից վնասվածք էր ստացել, նա նույնպես չէր հասկացել դա այդ ժամանակ, երբ հագուստը բարձրացրել են, նոր տեսել են, որ հրազենային վնասվածք է նա ստացել: Ինքը, Արամը և Ռազմիկը երկուսին նստացրել են մեքենան և իջացրել են Միքայելյան հիվանդանոց: Հիվանդանոցում տղաներին տարել են վիրահատության, իրենց ասել են, որ պետք չէ այդտեղ մնան և բան չունեն իրենք այնտեղ անելու, միևնույն է չեն կարող նրանց տեսնեն: Մեքենան իրենք թողել են այնտեղ և ինքը գնացել է իր գործին: Հետո չի ճշտել, թե Ռուդիկենք ինչպես են հայտնվել այնտեղ, Արմենից չի ճշտել, թե ինչի համար է եղել վիճաբանությունը և ինչ խնդիր կար Բագրատի հետ, աշխատանքի բերումով այնպես է եղել, որ ուշ-ուշ է տեսել նրանց: Սա առաջին դեպքն է եղել, որ ականատես է եղել այդպիսի բանի, չնայած դրան նույնպես չի հետաքրքրվել մանրամասների մասին: Ազգային անվտանգության աշխատող Արման Վարտանյանին չի ճանաչում, նրան տեսել է առերեսման ժամանակ, նա վիճաբանության ժամանակ եղել է, բայց նախկինում չի ճանաչել, ուղղակի դեպքից է տեսել նրան և ասել է, որ վիճաբանությանը ներկա է եղել: Չի հիշում, թե նա ինչ գործողություններ է կատարել այդ ժամանակ, կռվի ժամանակ եղել է և նա հաստատ իրենց կողմից չի եղել, Արմանը Բագրատենց հետ է առանձին կանգնած եղել: Իրենց մեքենան կանգնած է եղել այն փողոցում, որտեղ վիճաբանությունը եղել է, շենքից մի քիչ ներքև, խանութի մոտ` աջ կողմի վրա, շոշի կողմը, իսկ կռիվը եղել է վերևում` մոտ 15-20 մետր վերև, առաջին վիճաբանությունը եղել է կանաչ խանութի մոտ` աջ կողմի վրա, մեքենան եղել է խանութի ներքևը, դեպքը որտեղ տեղի է ունեցել և որտեղ մեքենան է կանգնած եղել նրանց միջև հեռավորությունը եղել է 15-20մետր, եթե ոչ ավել: Վիճաբանության տեղը և կրակոցի տեղը 2-3 մետր հեռավորության վրա է եղել, ինքը հետևանց է եղել և չի տեսել ով է կրակել, հետո պտտվել և տեսել է, որ Արմենը կողքը բռնած է եղել, վազել է նրա մոտ, Արմենի դիմացը շատ քաղաքացիներ են եղել, Բագրատ Թումանյանին Արմենի դիմացը կանգնած չի տեսել: Ռուդոլֆին կրակելու ժամանակ ինքը եղել է մեքենայի մեջ` Արմենին է օգնել: Կրակոց է լսել շրջվել է և տեսել շատ քաղաքացիներ, կրակոցի ժամանակ Բագրատին չի տեսել, Բագրատը եղել է այնտեղ, սակայն կրակելու ընթացքում նրան չի տեսել: Արմենը սկզբից խոսում էր Բագրատի հետ, իսկ երբ հասել էին այդ վայրը, Բագրատը նախապես չէր սպասում, քանի որ Արմենը ձախ կողմի խանութն է մտել, հետո Բագրատին է տեսել և մոտեցել, նա աջ կողմի վրա էր կանգնած>>:
Քանի որ վկայի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքներում եկել են էական հակասություններ, Դատարանը որոշում է կայացրել հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Գործով վկա Հայկ Շագոյանը նախաքննության ընթացքում 07.02.2015թ. որպես վկայի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…իրեն պարզաբանվել է իր իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ թվում փաստաբան ունենալու իր իրավունքը,, որի կարիքը չի զգում և կարող է իր իրավունքները և օրինական շահերը ներկայացնել անձամբ: Իրեն պարզաբանվել է սուտ ցուցմունք տալու և ցուցմունք տալուց հրաժարվելու վերաբերյալ նախատեսված պատասխանատվության վերաբերյալ: Առաջադրած հարցերին և իրեն հայտնի հանգամանքների վերաբերյալ ցուցմունք է տալիս, որ հոգեպես և ֆիզիկապես առողջ է, ազատորեն տիրապետում է հայերեն գրավոր և բանավոր լեզվին, կարող է ցուցմունքը գրել անձամբ: Հայտնում է, որ բնակվում է Երևանի Քանաքեռ 12 փողոցի 29 տանը` ծնողների հետ միասին: Ամուսնացած չէ, մշտական աշխատանք չունի և զբաղվում է ձևավոր առաստաղների պատրաստմամբ: Արմեն Էմբոյանը հանդիսանում է իր ընկերը, նա ունի կանաչ գույնի <<Վոլքսվագեն վենտո>> մակնիշի ավտոմեքենա, որի համարները չի հիշում: Սույն թվականի փետրվարի 06-ին, ժամը 17.30-ից 18.00-ի սահմաններում Սարգավակի փողոցում գտնվող ռուսական եկեղեցու մոտ հանդիպել է Արմեն Էմբոյանին և նրա բարեկամի տղա` Ռազմիկ Թովմասյանին: Այդ ժամանակ Արմենը կոնկրետ մեկին տեսնելու մտադրություն իրեն չի հայտնել, այլ զուտ հանդիպել էին մեքենայով Քանաքեռում պտտվելու համար: Մոտ 10-15 րոպե նշված վայրում խոսելուց հետո, Արմենը հայտնել է, որ մարդ կա տեսնելու, նրա հետ խոսելու բան ունի, չկոնկրետացնելով, թե ում հետ և ինչի շուրջ: Այդ ժամանակ Արմենը մեքենան գործի է գցել և իրենք շարժվել են Սարգավակի փողոցով` դեպի Մ.Մելիքյան փողոցի կողմ: Հասնելով Սարգավակի և Մելիքյան փողոցների հատման կետ, Արմենը մտել է Մելիքյան փողոց և մեքենան կայանել է հենց աջ կողմում գտնվող առաջին շենքի կողքին, իրեն ու Ռազմիկին ասել է նստեն ինքը Բգոյին տեսնում է ու գա: Ինքն ու Ռազմիկը լսել են նրան և Արմենին հետևել են մեքենայի մեջից: Այդ ժամանակ տեսել է, որ Արմենը մոտեցել է այդտեղ կանգնած Բագրատին և սկսել են զրուցել միմյանց հետ, ինչն ինքը չէր կարող լսել: Բագրատի կողքին կանգնած էին նրա ծանոթ Արմանը, որը բոյով տղա է` 35-40 տարեկան և փոքր-մոքր կազմվածքով մոտ 30 տարեկան, իրեն անծանոթ մի տղա: Երբ Բագրատը և Արմենը առանձնացել են միմյանց հետ զրուցելու, ինքն ու Ռազմիկը իջել են մեքենայից և գնացել են դեպի նրանց կողմ: Մոտ 7-8 մետր նրանցից հեռու էին կանգնել` չցանկանալով միջամտել նրանց զրույցին: Մոտ 2-3 րոպե Բագրատն ու Արմենը զրուցել են միմյանց հետ և զրույցի եզրափակիչ մասին իրենք մոտեցել են նրանց և լսածից հասկացել է, որ նրանք ընդհանուր հայտարարի են եկել: Այդ ժամանակ նրանց են մոտեցել նաև նշած Արմանը և իրեն անծանոթ տղան: Վերջինս չի հիշում, թե կոնկրետ ինչ է ասել, բայց հստակ հիշում է, որ մուննաթ գալով և տոնը բարձրացնելով Արմենին ինչ-որ բան է ասել և նրանք սկսել են գոռգռալ միմյանց վրա և վայրկյանների ընթացքում այն վերածվել է վիճաբանության և կռվի: Այդ ժամանակ նրանք սկսել են հարվածներ հասցնել իրենց, քաշքշել և հրմշտել անկանոն ձևով, ինչին իրենք նման կերպ են պատասխանել: Քանի որ խառնաշփոթ վիճակ էր, չի կարող կոնկրետացնել, թե ով ում էր խփում կամ ինչ էր անում: Իրենք նրանց միայն ձեռքերով և ոտքերով են հարվածել: Ծեծկռտուքի ժամանակ Արմենն ընկել է գետնին, գլուխը խփել է ասֆալտին և վնասել, որն ինքը տեսնելով փորձել է նրան օգնել ոտքի հանել, միաժամանակ պաշտպանվելով հակառակ կողմի հարվածներից և ինչքանով, որ կարողանում էր պատասխան հարված էր հասցնում նրանց: Ծեծկռտուքի ժամանակ իրենք միմյանց հայհոյանքներ էին տալիս, շրջակայքում գտնվող քաղաքացիները սկսել են խառնվել իրենց կռվին` փորձելով բաժանել իրենց և հանդարտեցնել կռիվը: Այդ ժամանակ լսել է կրակոցի ձայն և այդ պահին տեսել է, որ Արմենը ձեռքով բռնել է իր փորի կողքի հատվածը: Ինքը միանգամից օգնել է Արմենին նստել իրենց մեքենան, քանի որ նա թուլացել էր և չէր կարողանում քայլել, մինչև իր կողմից Արմենին նրա մեքենան նստացնելը, կռվին հասել են իրենց ընկերներ Արամը և Ռուդիկը` փորձելով դադարեցնել այդ ամեն ինչը: Միայն լսել է, որ Ռուդիկը, ում իրական անունը Ռուդոլֆ է, գոռալով ասել է <<չգիտեք, որ Արմենն իմ ընկերն ա, ինչ եք անում>>, այդ ժամանակ լսել է ևս երկու կրակոց և տեսել է, որ Ռուդիկը թոփլտած և փորը բռնեց, իսկ Արամն ընկել է թևը և օգնելով բերել է մեքենայի կողմ: Այդ ժամանակ Բագրատի ձեռքին տեսել է մի ատրճանակ: Հետո արդեն կռվին միջամտած քաղաքացիների շնորհիվ ինքն ու Արամը կարողացել են Արմենին մեքենայի մեջ նստեցնել և բոլորով նստելով մեքենան արագ գնացել են Միքայելյան հիվանդանոց: Մեքենայի ղեկին Արմանն է եղել նստած, կողքը Արմենը, իսկ հետևի նստատեղին ինքը, Ռազմիկը և Ռուդիկը: Կռիվը տևել է մոտ 5րոպե: Առաջին և վերջին կրակոցի միջև ժամանակահատվածը եղել է մոտ 2րոպե, եղել է 3 կամ 4 կրակոց, 3-ը հաստատ է հիշում, 4-րդը կասկածում է: Արմենին կրակելու պահը չի տեսել, իսկ Ռուդիկին կրակելու պահը տեսել է, որ Բագրատը զենքը պահել էր Ռուդիկի փորի ուղղությամբ: Կռվի ընթացքում մեկ-երկու հարված ստացել է մարմնի վրա, որոնցից միայն ցավ է զգացել, սակայն վնասվածքներ չունի, իսկ թե կոնկրետ ում է խփել չի կարող ասել: Որևէ մեկի ձեռքին սուր ծակող-կտրող գործիք կամ դանակ չի տեսել: Իրենցից երևի Արմենն է գետնից քար վերցրել` մինչև կրակելը: Բոլոր կրակոցները եղել են նույն վայրում, բայց ոչ կոնկրետ նույն տեղում: Կռվի միջամտողներից ճանաչում է իրենց ընկեր Գևի մամային` Ռուզաննային, մնացածին չի ճանաչում: Հակառակ կողմից կռվի ընթացքում նշվածներից բացի չի նկատել, որ կռվի ընթացքում ավելանան: Արամը և Ռուդիկը միայն հաշտեցնողի դերում են եղել, նրանք եկել են գրեթե վերջում, և նոր հիշեց, որ քարով ոչ թե Արմենը, այլ Ռուդիկն է եղել և չի կարողացել քարով խփել Բագրատին: Իր իմանալով Արմենի մեքենան մինչև երեկ գտնվել է հիվանդանոցի բակում, այնտեղ են թողած եղել, ներկայումս չգիտի, թե որտեղ է: Կռվի ժամանակ եղել է մեկ ատրճանակ, որը եղել է Բագրատի ձեռքին: Շուրջ մեկ ամիս է օգտագործում է /095/81-11-85բջջային հեռախոսահամարը և կռվի ժամանակ այն եղել է իր մոտ, իսկ մյուս համարն է` /096/81-11-80: Դեպքից մոտ 10օր առաջ տեղի ունեցած Արմենի և Արմանի միջև եղած միջադեպի մասին նախապես տեղյակ չի եղել, դրա մասին իմացել է կռվից հետո, երբ գնում էին հիվանդանոց և Արմենը, թե այս ամեն ինչի պատճառն ինչն է եղել թռուցիկ ասել է, որ Արմանի հետ թեթև կոնֆլիկտ է եղել, առանց մանրամասնությունների: Դեպքի մասին այլ բան չգիտի, հայտնել է ողջ իմացածը>>:
Հրապարակված ցուցմունքների և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների վերաբերյալ վկան հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում իր վրա ճնշում է գործադրվել, իրականում չի նկատել, թե ում կողմից են եղել կրակոցները, սպառնացել են, որ իրեն կդատեն, չգիտի ով է եղել դատողը, առաջին անգամ է եղել նման իրավիճակում, ճնշվել է և այդ պատճառով նման ցուցմունք է տվել: Ճնշման վերաբերյալ որևէ տեղ չի դիմել, միայն դիմել է փաստաբանի օգնությանը և վերջինիս հայտնել է, որ նման բան է եղել: Փաստաբանին դիմելուց հետո էլ իր նկատմամբ ճնշումներ գործադրելու վերաբերյալ չի դիմել համապատասխան մարմինների: Իր նախաքննական ցուցմունքներն իր ձեռքով են գրված, հարցաքննության ժամանակ իրեն չեն հարցրել Բագրատն է կրակել, թե ոչ, հարցաքննությունը եղել է այնպես, որ կարծես նրանք իմացել են, որ Բագրատն է կրակել և մի հատ էլ իրենից են ցանկանում լսեն Բագրատը կրակել է: Դատարանի այն հայտարարությանը, որ վկան նախաքննական իր ցուցմունքում, իր ընկերուհուն ճանապարհելու վերաբերյալ չի նշել, այլ նշել է այլ հանգամանք` <<ուղղակի պտտվելու համար նստել էի մեքենան>>, և այնպիսի հանգամանքներ` մանրամասնություններ է նշել, որ քննիչը չէր կարող իմանալ, որ թելադրեր և նա էլ գրեր, վկան հայտնել է, որ ինքն ընկերուհու փաստը քննիչների սենյակում հայտնել էր, որ բարձրանում էր ընկերուհու մոտ, ուղղակի գրավոր չի նշել այդ փաստը, գրավոր նշել է, որ նստել էր պտտվելու համար: Պնդում է դատաքննության ընթացքում իր կողմից տրված ցուցմունքը, որն էլ համապատասխանում է իրականությանը:
Գործով վկա Ռազմիկ Թովմասյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…ճանաչում է ամբաստանյալին, նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ դեպքի օրը մեքենայով ինքը, Արմեն Էմբոյանը, Հայկ Շագոյանը Քանաքեռում կանգնեցին, Արմենը ուզում էր մտներ խանութ` սիգարետ գնելու նպատակով, խանութի մոտ կանգնած էին Բագրատը, Արմանը և ևս մի հոգի, որին չի ճանաչում, ինքը և Հայկը մեքենայի մեջ են եղել, Արմենը մոտեցել է, մտել է խանութ և դուրս է եկել, հետո կանգնած խոսել է նրանց հետ, մեքենայի մեջից լսել է, որ խոսակցության տոնը բարձրանում է, իջել է մոտեցել, սակայն մինչ մոտենալը հրմշտոց է սկսվել է և ինքը փորձում էր բաժանել, այդ ընթացքում ինքն էլ է ընկել գետնին, Արմենը ընկած էր գետնին և գետնին ընկած կրակոցներ է լսել, այդ ժամանակ վեր է կացել և տեսել է, որ Արմենը գետնին պառկած է, ինքն ու Հայկը Արմենին օգնություն են ցույց տվել և տարել են դեպի մեքենա: Մեքենայի մեջ Արմենին ջուր են տվել, քանի որ ուշագնաց էր լինում, նրան ապտակել է, որ չուշաթափվի, խառնաշփոթ վիճակ էր: Արմեն Էմբոյանն իր հորաքրոջ տղան է, իսկ Արման Վարտանյանի հետ որևէ կապ չունի, ուղղակի գիտի, որ քանաքեռցի է: Ընդհանուր խոսակցություններից հասկանալով լսել է, Վարտանյանը և Էմբոյանն իրար չեն հասկացել և լեզվակռիվ է եղել, բայց պատճառը չի հիշում: Էմբոյանի և Վարտանյանի միջև լեզվակռիվը եղել է դեպքից մոտ 10 օր առաջ, ինքն այդ միջադեպին չի մասնակցել, խոսակցություններից ընդհանուր լսել է: Արմեն Էմբոյանն իր եղբայրն է` հորաքրոջ որդին է, իսկ Հայկի հետ էլ մտերիմ են եղել, շփվել են, իսկ Արմենը և Հայկը Բագրատ Թումանյանի հետ նորմալ հարաբերությունների մեջ են եղել, իրար նկատմամբ թշնամություն չեն ունեցել: Ավտոմեքենայի մեջ լսել է ձայներ` Արմենն ու Բագրատն են միմյանց հետ բարձրաձայն խոսել, նրանք չորսով են եղել` Բագրատը, Արմանը և երրորդ անձ, ում չի ճանաչում և նրանք վիճում էին: Իրենք եղել են կանաչ գույնի <<Վենտոյով>>: Վիճաբանությունը եղել է, դուրս են եկել մեքենայից, քայլել են դեպի նրանց կողմ` 14-րդ փողոցի խաչմերուկի մոտ, իսկ մեքենան կանգնած է եղել` ձախ թեքվելուց անմիջապես հետո աջ կողմի վրա: Մեքենայի մեջ եղել են ինքը և Հայկը, երբ լսել են Արմանի և Բագրատի վիճաբանության ձայները` դուրս են եկել մեքենայից, մոտեցել են նրանց կողմ` Բագրատի, Արմենի, Արմանի և այդ անծանոթ մարդու կողմ, ընթացքում հրմշտոց եղավ, փորձել են անջատել, հրմշտոցի ընթացքում նկատել է, որ Արմեն Էմբոյանն ընկել է գետնին և այդ ընթացքում քաշքշոցի արդյունքում իր ոտքը սայթակել է և ինքն էլ է ընկել գետնին` դեմքով հարվածելով ասֆալտին: Երբ ինքն ընկել է գետնին, Արմենն արդեն ընկած էր և այդ ժամանակ էլ կրակոցներ է լսել: Արմենն իրենցից եղել է ընկած մոտ 2 մետր հեռավորության վրա: Հետո ընկած տեղից բարձրաձել է, Արմեն Էմբոյանին օգնություն են ցույց տվել ինքն ու Հայկը, նրան տարել են դեպի իրենց մեքենա, նստեցրել են մեքենա, ջուր են տվել, Արմեն Էմբոյանի դեմքը արյուն է եղել, քանի որ ընկել էր գետնին, ապա նկատել է, որ որովայնի մասն է նա բռնել, նրա շորերը բարձրացրել և տեսել են, որ հրազենային վնասվածք ունի, նրա վրա չգիտի քանի կրակոց է եղել, ինքը միայն տեսել է որովայնի վրա մեկ կրակոց: Կրակոցի ժամանակ չի տեսել, թե ով է կրակել, ում ձեռքին է զենք եղեկ: Երբ մեքենայի մեջ ինքն ու Շաբոյանը Արմենին օգնություն էին ցույց տալիս, այդ ընթացքում էլի կրակոցներ լսվեցին և նկատել է, որ վիրավորված վիճակում` որովայնից, ձեռքն այնտեղ բռնած Ռուդոլֆ Սեդրակյանն է իրենց մոտենում, եկել նստել է մեքենա: Ինքը չի հարցրել, թե ով է խփել իրենց, այդ ընթացքում եղել է շոկի մեջ և չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում: Ոստիկանության վարչությունից մոտ 30 մետր ներքև է տեղի ունեցել դեպքը, իրենք եղել են տարածքում, մեքենան կանգնացրել են շենքի աջ կողմը` սետկաների մոտ, Արմենը շենքից մոտ 10-15 մետր վերև էր ընկած, իրենք էլ էին բարձրացել շենքի 10-15 մետր վերև: Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել խանութի մոտ` շենքի մոտ գտնվող, չի հիշում Արմենն այդ խանութի մոտ է ընկել, թե մի քիչ վերև: Այդ պահին այնպիսի վիճակ էր, որ առաջինը մտածել է նրանց օգնություն ցույց տալու մասին և այլ բան չէր հետաքրքրում: Այս ամենն ինչ-որ բանից է սկսվել, բայց, քանի որ ինքը մեքենայի մեջ է եղել չի լսել, իսկ երբ տոնը բարձրացել է, այդ ժամանակ է նրանց մոտեցել: Անձամբ ինքը լսել է 3 կամ 4 կրակոց, իսկ Ռուդոլֆի և Արմենի որովայնին, ամեն մեկի վրա տեսել է մեկական հրազենային վնասվածք: Կրակոցների ժամանակ Արմենի դեպքում ընկած է եղել գետին այդ պատճառով չի տեսել, այդ ժամանակ այնքան մարդ է եղել, որ ուզենար չէր էլ կարող տեսներ: Իր ընկած ժամանակ 2 կամ 3 կրակոց է լսել, դրանից հետո, երբ Արմեն Էմբոյանին օգնություն էին ցույց տալիս ինքն ու Շաբոյանը, լսել է մյուս կրակոցը: Չի տեսել, որ Ռուդոլֆն ընկել է, նրան տեսել է միայն այն ժամանակ, երբ որովայնը բռնած դեպի իրենց է եկել, այդ ժամանակ նույնպես չի տեսել, թե ով է եղել կրակողը: Նախաքննական ցուցմունքներն ինքն է գրել, սակայն իր վրա ճնշում են գործադրել Քանաքեռի ոստիկանները, բոլորի հեռախոսների մեջ Բագրատի նկարն է եղել և բոլորը միաձայն պնդում էին, որ իր ցուցմունքում պետք է նշի, որ Բագրատն է կրակել և նրա ձեռքին է զենք տեսել, ինքն էլ այդ ժամանակ շոկային վիճակում է եղել, ադեկվատ վիճակում չի գտնվել և նրանց ճնշումների տակ այդպես է գրել: Չի հիշում, թե նախաքննության ընթացքում քննիչի մոտ քանի անգամ է ցուցմունք տվել, սակայն բոլոր ցուցմունքների տակ ինքն է ստորագրել և գրել է, որ ցուցմունքն իր ձեռքով է գրված: Քննիչը չի իր վրա ճնշում գործադրել, այլ քրեականի աշխատակիցները, իսկ քննիչի մոտ ցուցմունք տալիս քրեականից մարդ է գալիս և նստում, որպեսզի ճնշումների տակ պայմանավորված նման ցուցմունք տա: Նշված ցուցմունքները ինքը գրել է ճնշման տակ, ոստիկանության աշխատողները ճնշել են իրեն և քննիչի մոտ կեղծ ցուցմունք է գրել, առաջին անգամ նախաքննության ցուցմունքը ճնշումների արդյունքում է գրել, իսկ հաջորդ անգամների ցուցմունքները տալուց քննիչներն ասել են, որ եթե փոխի ցուցմունքը կդատվի, դրա համար էլ նույն ցուցմունքներն է տվել, չի հիշում, թե ովքեր են եղել, քանի որ բոլորն էլ քաղաքացիական հագուստով են եղել և դա եղել է 2տարի առաջ, եթե տեսնի ոստիկանության աշխատողներին դժվար ճանաչի, իսկ քննիչը կոնկրետ իրեն ասել է, որ ցուցմունք փոխելու դեպքում կդատվի: Առաջին անգամ քրեականի աշխատողներն իր հետ գնացել են քննիչի սենյակ և ցուցմունք տալուց նրանք գնացել-եկել են հաճախակի, կարդացել են, թե ինքն ինչ ցուցմունք է տալիս, ինքն է գրել իր ձեռքով ցուցմունքը, նրանք ասում էին եթե նրանց ասածը չգրի, ապա կդատվի, իսկ 2-րդ և 3-րդ ցուցմունքներ տալու ժամանակ ասում էին, որ եթե փոխի ցուցմունքը, ապա կդատվի: Հիմա նույնպես մտածում է, որ կարող է դատվել, սակայն չի ցանկանում մարդու վրա <<շառ>> անել: Բագրատի կամ նրա հարազատների կողմից սպառնալիք չի եղել, իսկ այն ժամանակ արդեն ասեց, թե ինչ վիճակում է գտնվել, գտնվել է ոչ ադեկվատ և շոկային վիճակում, իր եղբոր` Արմեն Էմբոյանի վիճակը շատ ծանր է եղել և դա էլ նույնպես օգտագործել են իր դեմ` քրեականի աշխատողներն ասել են, որ բժիշկները հույս չեն տալիս, որ եղբայրդ կապրի, ասել են <<շուտ-շուտ գրի ցուցմունք, որ գոնե վերջին պահին կողքը լինես>>: Ինքն էլ այդ վիճակից ելնելով արել է նրանց ասածը, որ շուտ այնտեղից դուրս գա և գնա հիվանդանոց: Ոստիկանության աշխատողներին և քննիչին չի հիշում, քննիչն իրեն չի սպառնացել: Չի ասել քննիչին, որ ոստիկանության աշխատակիցներն իրեն սպառնացել են, քանի որ նրանք իր համար միևնույն են, այդ համակարգի աշխատողները մեկ են և նրանց խոսքն էլ է մեկ, և երբ քննիչը տեսնում է, որ ճնշում են գործադրում և ձայն չի հանում, ինչ կարող էր ասել: Ոստիկանության աշխատողները քննիչի ներկայությամբ էլ են իրեն սպառնացել, իսկ սպառնալիքի մեջ կոնկրետ մտել է` հայհոյելը, իսկ հայհոյելու իմաստը եղել է այն, որ նրանք հասնեին իրենց նպատակին: Բացի Քանաքեռի քննչականից, ցուցմունք է տվել նաև հատուկ քննչականում: Հատուկ քննչականում իրեն չեն սպառնացել, նույն միտքն է հնչել, որ ցուցմունքը փոխելու դեպքում կդատվի: Հատուկ քննչականում ինքը մենակ է եղել ցուցմունք տալուց, բացի քննիչից այլ մարդ չի եղել: Հատուկ քննչականում ինքը փորձել է ցուցմունքը փոխել, սակայն ասել են, որ ցուցմունք փոխելու ժամանակ կդատվի, չգիտի, թե նրանց շահը որն է եղել իրենից այդպիսի ցուցմունք վերցնելու համար: Իր համար սպառնալիք է այն, որ ասում են, եթե ցուցմունքը փոխի, ապա կդատվի: Հատուկ քննչականում իր ձեռքով չի ցուցմունքը գրել, տակը ստորագրել է, ինքը չի հիշում, թե ով է եղել քննիչը: Երբ Արմենը և Բագրատը խոսում էին անմիջապես վեճ չի սկսել, այլ մի երկու րոպե հետո, նրանք ընդհանուր կանգնած են եղել` այդ թվում նաև այդ անծանոթ մարդը, սակայն Բագրատը և Արմենը մի 2-3 մետր քայլել են մի կողմ: Զրույցը հանգիստ է եղել, չի տեսել, որ Բագտրատն ու Արմենը մոտենան այդ անծանոթ տղային կամ նա մոտենա նրանց: Երբ կռիվը սկսվել է` Բագրատին չի տեսել, որ գետնին է ընկել, որևէ մեկի ձեռքին դանակ կամ քար չի տեսել, չի տեսել նաև, որ դանակով կամ քարով որևէ մեկը, որևէ մեկին խփի, կռվի մասնակիցներից ոչ մեկի մոտ զենք չի տեսել, խոսելու ընթացքում Արմենի և Բագրատի մոտ նույնպես զենք չի նկատել, չի տեսել, թե ով է կրակել: Հիվանդանոցից են իրեն տարել ոստիկանություն, ոստիկանության աշխատողները Բագրատի նկարներն են ցույց տվել և պնդել են, որ նա է կրակողը եղել և ասել են, որ ինքն այդպես գրի: Պայմանավորվածություն չի եղել Բագրատին հանդիպելու, պատահական են կանգնել այնտեղ, որ Արմենը ծխախոտ գնի, նա մտել է խանութ և ինքը մեքենայի մեջ սպասել է, Արմենը դուրս է եկել խանութից, ինքը տեսել է, որ նա մոտեցել է Բագրատին և խոսել են, մի քանի րոպե հետո ինքը ձայներ է լսել, մեքենայի մեջ ինքը և Հայկն են եղել, մոտեցել են ձայները լսելուց հետո և այդ ընթացքում սկսել է քաշքշուկը, մեքենայից դեպի դեպքի վայր հեռավորությունը եղել է մոտ 10-15 մետր, դրսում չի հիշում ինչ եղանակ է եղել: Բագրատենք 3 հոգի են եղել, իրենց մոտ դանակ և զենք չի եղել, նրանց մոտ նույնպես չի տեսել: Արմենի, Ռուդոլֆ Սեդրակյանի և Հայկի մոտ դանակ կամ զենք հաստատ կարող է ասել, որ չի եղել, իսկ նրանց մոտ դանակ կամ զենք եղել է, թե ոչ չի կարող ասել, ինքը չի տեսել: Նախաքննության ընթացքում Բագրատի հետ առերես հարցաքննություն չի եղել: Իրեն չեն հարվածել քննչականում այլ քաշքշել են, հայհոյել, սպառնացել են ազատազրկել, որ իր ցուցմունքների մեջ նշի, որ Բագրատն է կրակել: Չի հասկացել, թե ինչի հենց Բագրատի անունն են տվել, բոլորի հեռախոսների մեջ Բագրատի նկարն է եղել և բոլորը միաձայն ասում էին, որ նա է եղել կրակողը: Ինքը չի ցանկացել այդպես գրել, միանգամից չի գրել, մոտ երկու-երեք ժամ տևել է` ճնշումների հիման վրա այդպես գրել են, սակայն ինքը իրականում չի տեսել, որ Բագրատն է կրակել: Այդ ժամանակ շոկի մեջ է եղել, այնպիսի վիճակում է եղել, որ եթե բոլորով` քրեականի աշխատողները պնդեին, որ ինքն է կրակել, ապա այդպես կգրեր: Նախաքննության ընթացքում երկու անգամ է ցուցմունք տվել, առերեսվել է միայն Արման Վարտանյանի հետ, բոլոր օրերին շոկային վիճակում չի եղել, միայն առաջին անգամն է եղել: Որևէ տեղ չի հայտնել, որ իրեն ստիպել են ցուցմունք տալ, չի դիմել, որովհետև որևէ գործողություն չեն արել` չեն հարվածել, չեն ծեծել, միայն հայհոյել են և քաշքշել:
Քանի որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում եղել են էական հակասություններ, Դատարանը որոշում է կայացրել հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները>>:
Գործով վկա Ռազմիկ Թովմասյանը նախաքննության ընթացքում 07.02.2015թ. ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…մոտ 10օր առաջ թեթև միջադեպ է տեղի ունեցել Քանաքեռի <<Լույս>> խանութի տիրոջ հետ, որի անունը չգիտի և <<Լույս>> խանութի դիմացի շենքում ապրող Արմանի միջև: Հաշտեցնելու նպատակով միջադեպին միջամտել է իրենց տանն ապրող հորաքրոջ որդին` Արմեն Էմբոյանը: Դրանից հետո հեռակա կարգով իմացել են, որ նշված Արմանը հոգեպես նեղվել է նշված միջադեպի ժամանակ Արմենի կողմից իր կրծքավանդակի հագուստից բռնելու, հանգստացնելու համար, տեղյակ են եղել նաև, որ Արմանը ցանկանում է տեսնել և այդ թեմայի շուրջ զրուցել: Իրենք կոնկրետ նպատակ չեն ունեցել միմյանց հանդիպելու, մեկը մյուսի հեռախոսահամարը չեն ունեցել և մինչև դեպքը տեղի ունենալը իրենց միջև նախնական պայմանավորվածություն չի եղել, իրենց միջև հեռախոսազանգեր չի եղել: 17.00-ի սահմաններում Արմենին պատկանող կանաչ գույնի <<Վոլցվագեն վենտո>> մակնիշի 34-610 համարանիշի մեքենայով ինքը, Արմենը, Հայկը, Ռուդիկը, ռուսական եկեղեցու մոտից, Սարկավագի փողոցով բարձրացել են Գայի մոտ, ավտոմեքենայով թեքվելով թիվ 84-րդ դպրոցի մոտ, փողոցի աջ կողմում, առաջին շենքի կողքի հատվածում պատահաբար տեսել են վերը նշված նույն Արմանին, ում հետ կանգնած են եղել քանաքեռցի Բգոն և ևս մի հոգի, որի անունը չգիտի: Ուզում է ուղղում մտցնել և հայտնում է, որ այդ ժամանակ Ռուդիկն իրենց հետ չի եղել, նա կռվին է իրենց հետ եղել: Երբ երեքով մոտեցել են նշված անձանց, սկսել են զրուցել Բգոյի հետ: Բացի այդ ցանկանում է կրկին ուղղում մտցնել և հայտնում է, որ առաջին անգամ Արմանին նույն վայրում տեսել են, Արմենը նրա հետ խոսել է, շատ կարճ պայմանավորվելով, որ ընդամենը հետո կխոսեն: Հետո իրենք գնացել են այնտեղից, Ռուդիկին թողել են տանը, որ եղբոր ընկերոջը տեսներ, որի անունը չգիտի և վերջինս կռվին ներկա չի եղել: Կոնկրետ ժամը չի հիշում, թե երբ, կրկին վերադարձել են Արմանին հանդիպած վայր: Այդ ժամանակ մեքենայով գնացել են` ինքը, Արմենը, իրենց ընկեր Հայկը և վերևի թաղից իրենցից ավելի փոքր տարիքով մի տղա, որի անունը չգիտի, Արմենն ու Ռուդիկն են ճանաչում, նրան պետք է մեքենայով իջեցնեին Սարգավակի փողոց և նա այնտեղ իջավ գնաց իր գործերով: 84-րդ դպրոցի փողոցի և Սարկավագի փողոցների խաչմերուկի մոտ, կրկին նույն վայրում, հանդիպել են Արմանին, Բգոյին և նրանց հետի տղուն: Ինքը, Հայկը, Արմենը մոտեցել են: Այդ ժամանակ Արմենը Բգոյի հետ սկսել է խոսակցությունը և խոսքի մեջ երրորդ տղան ընդհատել է իր հարցով, թե արդյոք Արմենը ճանաչում է Արմանին, << որ իրա դոշերից հավաքել ա>>, իսկ Արմենն էլ Բգոյին առաջարկել է նրա հետ առանձին զրուցել, որ նրանց խոսակցությանը կողքից ուրիշ մարդ չխառնվի: Արմենն ու Բգոն առանձնացել են, զրուցել են մոտ 5 րոպե, հասկացել են իրար, հետո Արմանն էլ է մոտեցել նրանց, հետո իրենք են մոտեցել, կարծես ամեն ինչ խաղաղ ավարտվել է, մեկ էլ երրորդ անձն Արմենին հարցրել է, թե ում է նկատի ունեցել ուրիշ մարդ ասելով, ինչից լեզվակռիվ է առաջացել Արմենի և այդ տղայի միջև, վայրկյանների ընթացքում սկսել են իրար վրա ձայն բարձրացնել, հայհոյել, ձեռքերով հարվածներ են հասցրել միմյանց, իրենք սկսել են արդեն բոլորով կռվել միմյանց հետ ձեռքերով հարվածել, քաշքել և հայհոյել միմյանց: Կռվի ժամանակ Արմենն ընկել է գետնին, հետո ինքը վազել է նրա կողմ, ձեռքով խփել է երրորդ անձին: Այդ պահին նրանք երեքով այնտեղի մթերային խանութի մոտ սկսել են իրեն ձեռքերով և ոտքերով անկանոն բազմաթիվ հարվածներ հասցնել մարմնի տարբեր մասերին, որի ժամանակ ինքը վայր է ընկել և նրանք շարունակել են իրեն ընկած վիճակով ոտքերով հարվածներ հասցնել, նրանցից ոչ մեկի հարվածը չի կարողանա առանձնացնել, անգամ չի կարող ասել, թե ով է խփել աջ աչքին և քթի շրջանում: Ընկած ժամանակ լսել է առաջին կրակոցը և տեսել է, որ Բգոյի աջ ձեռքին կա սև գույնի ատրճանակ: Կրակոցի ձայնը լսելուց վայրկյան անց, տեսել է, որ եղբայրը` Արմենը ձեռքով բռնել է իր որովայնի ձախ շրջանը, այդ պահին տեսել է նաև, որ Ռուդիկը մոտեցել է նրան, Սարգավակի փողոցի կողմից գոռալով, թե <<Բգո էս ինչ ես անում, ես ում ես խփում>> և այդ պահին Բգոն զենքը ուղղել է Ռուդիկի որովայնի ուղղությամբ և մեկ անգամ որովայնին կրակելուց անմիջապես հետո երկրորդ կրակոցն է արձակել` վիրավորելով Ռուդիկի ձախ ոտքը, աղոտ հիշում է, որ այդ պահին ինչ-որ մեկը, թե կոնկրետ ով, չի կարող ասել, ինչ-որ քար ձեռքին ցանկացել է խփել Բգոյին: 3-4 կրակոց է եղել, որի ժամանակ շրջակայքում գտնվող անձինք սկսել են միջամտել և փորձել հանդարտեցնել կռիվը, մասնավորապես հիշում է ընկերոջ` Գևորգի մորը, որի անունը չի հիշում և նա տեսնելով, որ կռվին մասնակցում են իրենք, իրենց ճանաչելով անմիջապես նետվել է օգնության, միաժամանակ փորձել է Արմենին քաշել, նա եղել է սպիտակ վերարկույով: Կռիվն ավարտվել է, երբ ինքն ու Հայկը օգնել են Արմենին և Ռուդիկին իրենց վենտո մեքենան նստեցնել և իրենց միացած հինգերորդ անձի` Արամի հետ, ով իրենց ընկերն է, հեռացել են այնտեղից Սարկավագի փողոցով դեպի Միքայելյան հիվանդանոց մեկնելով: Կռիվը տևել է մաքսիմում 5րոպե, շրջակայքում ահագին ժողովուրդ է եղել, որոնց չի ճանաչում: Բգոյի իրական անունը Բագրատ է, բնակվում է Քանաքեռում, կոնկրետ հասցեն չգիտի, մոտ երեսուն տարեկան միջահասակ, միջին կազմվածքով, որ տեսնի հաստատ կճանաչի, չգիտի մեքենա ունի, թե ոչ: Արմանը բարձրահասակ, ամրակազմ, մոտ 30 տարեկան է, վարում է <<Ֆոլսվագեն գոլֆ>> մեքենա, որ տեսնի հատատ կճանաչի: Նրանց հետի տղան ցածրահասակ, նիհարավուն կազմվածքով, կարճոտ մազերով, դիմացի ատամները դեղին գույնի բուլատից են եղել, նա էլ մոտ 30տարեկան է: <<Լույս>> խանութի տիրոջ և Արմանի վեճը առաջացել է այն պատճառով, որ այն ժամանակ Արմանի կինը աշխատել է այդ խանութում և խանութն ուշ փակելու հետ կապված վիճաբանություն է առաջացել նրանց միջև: Այլ բան միայն կարող է ասել, որ Արամն իրենց ընկերն է, կռվին չի մասնակցել, միայն վերջում եկել և օգնություն է ցույց տվել` իրենց մեքենան վարելով հիվանդանոց: Բացի ատրճանակից և քարից ոչ մի ուրիշ առարկա ոչ մեկի ձեռքին, այդ թվում իր ձեռքին, չի եղել; Այս պահին այլ բան չի կարող ավելացնել>>:
Գործով վկա Ռազմիկ Թովմասյանը նախաքննության ընթացքում 19.03.2015թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…Ա.Էմբոյանն իրեն պատմել է, որ դեպքից` 2015թ. փետրվարի 06-ից շուրջ 10 օր առաջ Քանաքեռի <<Լույս>> խանութի մոտ միջադեպ է տեղի ունեցել Ա.Վարտանյանի հետ, որի ժամանակ քաշել է վերջինիս հագուստից` նրան հանգստացնելու համար: Ա.Էմբոյանն իրեն ասել է նաև, որ այդ միջադեպի համար Ա.Վարտանյանը սրտնեղել է և ուզում է հանդիպել և խոսել: 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18-ի սահմաններում, երբ հանդիպել են Ռ.Վարտանյանի հետ, ոչ ինքը, ոչ Ա.Էմբոյանը և ոչ էլ որևէ այլ անձ պայմանավորվածություն չեն ունեցել, այդ ժամանակ Ա.Էմբոյանը Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում պատահական նկատել է Արմանին և դուրս է եկել նրա հետ խոսելու, որից հետո էլ Արմենը առանձնացել է այնտեղ գտնվող Բագրատի հետ, սկսել են խոսել, որին ներկա չի եղել: Այս պահին չի հիշում, թե 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18-ի սահմաններում Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում տեղի ունեցած վիճաբանությունը և ծեծկռտուքն ինչպես է ներկայացրել Ա.Էմբոյանի քրոջը` Կարինեին, քանի որ դա եղել է դեպքի հաջորդ օրը, ունեցել է վնասվածք և գտնվել է սթրեսային վիճակում և այս պահին չի հուշում, թե ինչ է խոսել Կարինեի հետ: Նշում է հարվածներ ստանալու պահին ընկած է եղել գետնին, խառը կռիվ է եղել և չի տեսել, թե ով է իրեն հարվածել` Արմանը, Բագրատը, թե իրեն անծանոթ տղան: 2015թ. հունվար-փետրվար ամիսների ընթացքում օգտագործել է /055/99-75-15, Արմեն Էմբոյանը` /094/33-32-20, Ռուդոլֆ Սեդրակյանը` /091/62-62-22 հեռախոսահամարները, իսկ Արամ Ավետիսյանի համարը չգիտի>>:
Գործով վկա Ռազմիկ Թովմասյանը նախաքննության ընթացքում 27.08.2015թ. առերես հարցաքննվել է վկա Արման Վարտանյանի հետ և պնդել է նախաքննությամբ տրված ցուցմունքը:
Վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնել է, որ լսել է հրապարակված ցուցմունքները, երկու քննիչների մոտ է նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տվել, նրանք դեպքին ներկա չեն եղել, այն անձինք, որոնք իրեն քաշքշել են` ներկա նույնպես չեն եղել դեպքին, այդ մանրամասնությունները նրանք չէին կարող ստիպել, որ ինքը ասեր, իրեն ստիպել են, որ միայն կրակոցի հետ կապված մասը գրի, ավելի ճիշտ միայն դա չէ, ընդհանուր ճնշումը եղել է, սակայն շեշտը դրա վրա է դրված եղել: Չի իմացել, թե նրանք ինչ հիմք են ունեցել, որ պնդել են, որ Բգոն է կրակել, չի էլ փորձել ճշտել, քանի որ իրավիճակը թույլ չի տվել նմանատիպ բաների մասին մտածել: Հրապարակված ցուցմունքները լսեց, սակայն այնտեղից շատ մանրամասներ չի հիշում, քանի որ շատ ժամանակ է անցել: Առերեսման ժամանակ նույնպես փորձել է ասել, որ նախկին ցուցմունքն իրականությանը չի համապատասխանում, սակայն քննիչի կողմից կրկին նույն պատասխանն է ստացել, որ ցուցմունքը փոխելու դեպքում ազատազրկում է իրեն սպասվում: Գիտեր, որ փաստաբանի հետ կարող էր ներկայանալ հարցաքննության, սակայն հնարավորության բացակայության պատճառով չի դիմել փաստաբանի ծառայության, չի իմացել, թե որքան գումար էր անհրաժեշտ, սակայն գիտի, որ ֆինանս է անհրաժեշտ, փաստաբանի ծառայություններն իր իմանալով 300 դոլարից է սկսվում, իսկ ինքն էլ այդքան հնարավորություն չունի: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալուց հետո չի գրել դիմում կամ չի գնացել ղեկավար անձի մոտ` ոստիկանության աշխատակիցների կողմից կամ քննիչի կողմից իրեն սպառնալու վերաբերյալ, քանի որ խուսափում է նման բաներից. քանի որ ոչ մեկին հաճելի չէ, գիտեր, որ պետք է դատերի գնա և այլն: Գիտեր, որ դատարանում պետք է գար և ցուցմունք տար, չի մտածել, որ դատարանում ևս հնարավոր է, որ իր վրա ճնշում լինի, կարծել է, որ ոստիկանությունը և դատարանը տարբերվում են, այստեղ մի քիչ ավելի ցիվիլ է: Նախաքննական ցուցմունքի ժամանակ նշել է, որ դեպքի վայրում մարմնական վնասվածք է ստացել, սակայն դատարանում մեղադրողի հարցին պատասխանել է, որ չի ստացել, սակայն այդ մասով իր նկատմամբ սպառնալիք չի եղել, որ նման բան հայտնի, դա կոնկրետ իր անձի հետ է կապված: Նախաքննական ցուցմունքի իր կողմից հայտնած այն արտահայտությունը, որ <<Բգո էս ինչ ես անում, էս ում ես խփում>>, չի կարող ասել, թե ոստիկանության աշխատակիցը որտեղից է ասել, չի հիշում, ոստիկանությունում գիտեն, որտեղ ինչ օգտագործեն: Դեպքը եղել է երեկոյան ժամին, մութ է եղել, իր հիշելով եղել է ժամը 7-8-ի կողմերը: Հիվանդանոցից հետո իրեն տարել են ոստիկանություն, այնտեղ պահել են մոտ 6-7 ժամ, հետո նոր տարել են քննիչի մոտ: Օպերատիվ աշխատողները չեն բացատրել, որ կարող է փաստաբան ունենալ, իսկ քննիչը ասել է, որ կարող է ունենալ: Եթե Բագրատի հետ նախաքննության ընթացքում իրեն առերես հարցաքննություն կատարեին, ապա ներկայումս Դատարանում իր տրված ցուցմունքը նույնությամբ կասեր: Չի կարող պարզաբանել, թե Վարտանյանի հետ առերեսվելուց ինչու չի ասել, սակայն Բագրատի հետ առերեսվելուց կասեր, այդ ժամանակ Բագրատից ուժ չէր ստանա, կոնկրետ պատասխան չի կարող տալ: Ոստիկանության աշխատակիցների և քննիչի կողմից իրեն սպառնալու դեպքի վերաբերյալ պատրաստ է ոստիկանությունում կամ ցանկացած մարմնում հաղորդում տալ, սակայն չի հիշում մանրամասները և ռեալ անձանց անուններ տալ կամ դեմքեր նկարագրել չի կարող>>:
Գործով վկա Ռուզաննա Երեմյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 6-ին ժամը 18.00-ի սահմաններում աշխատանքից ոտքով տուն գնալիս է եղել և անցնելիս է եղել Քանաքեռ 14-րդ փողոցի հատվածով և արդեն հասել էր այնտեղ տեղակայված պահպանության ծառայության շենքի մոտ, երբ իր դիմաց մի կին է դուրս եկել և բղավելով ասել է, ծեծում են իրար, հասեք, օգնեք: Այդ ժամանակ հետ է շրջվել և տեսել, որ մոտ 7-8 երիտասարդ միմյանց են հրմշտում, որոշել է քայլել դեպի այդ երիտասարդները և չթողնել, որպեսզի վիճաբանությունը շարունակեն, քանի որ ինքը բուժաշխատող է և շատ լավ հասկանում և գիտակցում էր, որ վիճաբանությունը կարող էր վատ հետևանքներ ունենար: Երբ մոտեցել է նրանց, չի իմացել, թե ովքեր են այդ երիտասարդները, ուղղակի որպես քաղաքացի որոշել է օգնել և կանխել վիճաբանությունը: Երբ արդեն հասել էր նրանց, այդ երիտասարդները գտնվում էին փողոցի մեջտեղի հատվածում և նրանք եղել են մոտավոր 7-8հոգի: Նրանցից նկատել է մեկին, ով ընկած է եղել գետնին և նրան շրջապատած ոտքերով խառը հարվածներ էին հասցնում: Այդ պահին չի նկատել գետնին ընկածի դեմքը և, երբ լրիվ մոտեցել է այդ երիտասարդներին, գետնին ընկած տղան նույնպես բարձրացել էր և խառնվել մյուս երիտասարդների մեջ, խառը վիճում և հարվածներ էին հասցնում միմյանց: Ինքը փորձել է նրանց սաստել և ասել է` <<վերջ տվեք երեխաներ, այս ինչ եք անում>>: Այդ պահին իրեն ծանոթ դեմքեր չի տեսել և, քանի որ ահավոր խառը իրադրություն էր, որևէ մեկի դեմքը իր մոտ չի տպավորվել: Երբ երիտասարդները մի փոքր առանձնացել են, այդ տղաների մեջ նկատել է իր որդու ընկեր Արմենին, ում գլխի ճակատային աջ հատվածը վնասված է եղել և ամբողջ դեմքը արյունոտված: Նրան մոտենալով ասել է, որ վերջ տան և հեռանան այնտեղից: Այդ պահին երիտասարդների մի մասը առանձնացել և մեկը մյուսից մի փոքր հեռու, փողոցի կենտրոնական մասում վիճում էին: Դիմացը գտնվող կրպակների կողմից նկատել է եկող Ռուդիկին, ով նույնպես իրենց թաղից է և նրան ուղղակի այդպես իմացել է: Հանկարծ գմփոցի նմանվող ձայն է լսել և նկատել է, որ Ռուդիկը բռնել է որովայնի շրջանը և կռացել է: Այդ պահին իրականում չի հասկացել, թե ինչ կատարվեց, քանի որ մտքով չի անցել, որ այդ ձայնը կրակոցի ձայն էր: Դրանից հետո երիտասարդների մի մասը հեռացել են, իսկ ինքն էլ ասել է, որ այդ երեխաներին օգնություն է հարկավոր: Արմենը նստել է մուգ կանաչ գույնի մի ավտոմեքենայի դիմացը` այսինքն վարորդի կողքի նստատեղին և հեռացել են: Այժմ չի կարողանում հիշել, թե Ռուդիկն ինչ է եղել, քանի որ այդ լարվածությունից իրեն սկսել է ահավոր վատ զգալ և իր հիշելով կանգնած է մնացել այդ շենքի կողքին որոշ ժամանակ և հենց այդտեղ իրեն է մոտեցել ամուսինը` Սամվել Երեմյանը, ով վարում է տաքսի ավտոմեքենա և սովորաբար կանգնում է հենց այդ փողոցի ներքևի հատվածում գտնվող կանգառում, հետո ամուսինն իր ծանոթ տաքսիներից մեկով իրեն ճանապարհել է տուն: Այնտեղ բացի Արմենից և Ռուդիկից այլ անձի չի ճանաչել և չի էլ կարողանում հիշել, թե նրանցից ով ինչ էր անում: Մյուս երիտասարդների դեմքերը չի կարող նկարագրել, քանի որ իր մոտ չեն տպավորվել, սակայն եթե նորից հանդիպի նրանց, հնարավոր է վերհիշի: Կրակոցների ժամանակ որևէ մեկի ձեռքին ատրճանակ կամ այլ զենք չի նկատել և արդեն նշել է, որ չի էլ պատկերացրել այդ պահին, որ դա կրակոցի ձայն էր: Այդ գմբոցի նմանվող ձայնը լսել է երկու անգամ և այդ պահին գտնվել է կրպակների դիմացի մայթին փոքրիկ այգու մոտ և այդտեղից է նկատել Ռուդիկին, ով փողոցի միջնամասում բռնել է որովայնը: Երկու գմփոցի ձայն է լսել, սակայն չի կարողանում հիշել ինչ հաջորդականությամբ կամ որքան ժամանակը մեկ են հնչել: Վիճաբանության ընթացքում լարվածության պատճառով չի կարողանում հիշել հայհոյանքներ հնչել են, թե ոչ: Իր մոտ չի տպավորվել որ հավաքված երիտասարդները մեկը մյուսին անունով դիմած լինի և այդ ժամանակ ոչ մի անուն իր մոտ չի տպավորվել: Կատարված հանցանքի մեջ որևէ մեկին չի կասկածում և չի էլ կարող ասել, թե ով կարող էր նման բան անել: Այնտեղ ինքը միայն Արմենին է արյունոտ նկատել և նույնիսկ չի էլ պատկերացրել, որ ինչ-որ մեկը հրապարակային վնասվածք է ստացել: Իսկ Արմենի դեմքին է միայն արյուն նկատել: Ողջ իմացածն արդեն հայտնեց այնքանով որքանով, որ հիշում էր: Այդ խառը կռվի պահին չի հաշվել մասնակիցներին, դրա համար էլ կոնկրետ թիվը չի կարող ասել, մոտավոր եղել է 7-8հոգի: Կռվի ընթացքում միայն նկատել է տղայի ընկերոջը` Արմենին, ում դեմքը արյունոտված և վնասված է եղել, իսկ վերջում նկատել է, որ Ռուդիկն էլ է մոտեցել, իսկ այդ պահին լսվել է գմփոցի նմանվող ձայն և Ռուդիկը բռնելով որովայնը կռացել է: Կռվող մյուս տղաներին չի կարող նկարագրել, իրեն ծանոթ ուրիշ մարդու կռվողների մեջ չի տեսել և այդ խառը պահին չի էլ հասցրել հիշել կռվողների արտաքինը, դրա համար էլ չի կարող նկարագրել, տեսնելու դեպքում չի ճանաչի, քանի որ դեմքերն իր մոտ չեն տպավորվել: Չի կարողանում հիշել մինչև Ռուդիկի մտնելը գմփոցի ձայներ լսել է, թե ոչ, հնարավոր է լսվել է բայց իր լարվածությունից չի տպավորվել կամ հնարավոր է այդպիսի գմփոց եղել է մինչև իր մոտենալը կռվողներին: Այդ կռվի ժամանակ չի էլ հասկացել, որ այդ գմփոցները կրակոցներ են եղել, մտածել է, որ երեխաներն են կողքի բակում պայթուցիկներ տրաքացնում, մտքով չի անցել, որ դրանք կրակոցի ձայներ են, կամ կրակոցից Արմենն ու Ռուդիկը վիրավորվել են: Ինքը հետագայում է իմացել, որ Արմենն ու Ռուդիկը հրազենային վնասվածքներ են ստացել այդ կռվի ժամանակ և զարմացել է: Այդ կռվի ժամանակ ոչ մեկի մոտ զենք չի տեսել, երբ մոտեցել է կռվողներին, տեսել է, որ Արմենի ճակատից արյուն է գալիս, ինչի համար էլ նրան է առանձնացրել, որ չկռվի, կռիվը չշարունակի և նրան տանեն հիվանդանոց, դրա համար էլ շատ բաներ չի նկատել: Կրկին նշում է, որ այդ կռվի ժամանակ հնչում էին գոռգոռոցներ, բարձր ձայներ և ինքը դրանց մեջից կոնկրետ բառեր չի առանձնացրել և չի հիշել: Հնարավոր է եղել են հայհոյանքներ, բնական է, որ կռիվ է իրար քաղցր խոսքեր չէին ասելու, բայց կռվողների գոռգոռացների և բարձր ձայների մեջ դժվար էր հասկանալ կոնկրետ բառեր կամ հայհոյանքներ: Նույնիսկ ինքը այդ կռվից չի հասկացել, թե ինչն է եղել այդ կռվի պատճառը, ով ում ինչ էր անում, քանի որ այդ աղմուկի և գոռոցների մեջ ոչ մի բան հնարավոր չի եղել հասկանալ Արմեն Էմբոյանի ճակատի վնասվածքն է միայն տեսել, ուրիշ վնասվածք չի նկատել, բացի այդ տեսել է, որ Ռուդիկը կռացել է, սակայն չի նկատել նա վնասվածք ստացել է, թե ոչ: Կռվի պահին այլ վնասվածքներով անձանց չի նկատել: Այդ կռվի ընթացքում որևէ մեկի մոտ դանակ չի նկատել, բայց երբ Արմենին տարել են այնտեղ գտնվող մեքենայի մոտ և ցանկացել են նրան այնտեղ նստեցնել, իսկ այդտեղ էր մոտենոււմ Ռուդիկը, այդ պահին նկատել է, որ քար է ընկել մեքենայի կողքը, սակայն ով էր քարը նետում և ում ուղղությամբ` չի տեսել, քանի որ մեջքով է եղել կանգնած և դեմքով եղել է Արմենի կողմը: Այդ քարի ընկնելու պահը տեսել է, սակայն դանակ չի տեսել: Իր հետ նախկինում նման դեպք տեղի չէր ունեցել և այս դեպքն իր համար խորթ էր, շոկի մեջ է եղել և շատ բան չի կարողացել հասկանալ, մանավանդ, երբ տեսել է Արմենի դեմքի արյունը, ավելի է շփոթվել և միայն մտածել է այն մասին, որ Արմենը չշարունակի կռիվը և տեղափոխվի հիվանդանոց, այդ պատճառով էլ շատ հանգամանքներ չի նկատել կամ էլ տեսել է, սակայն չի տպավորվել: Այդ կռվի ժամանակ խառը վիճակ էր ստեղծվել, կռվողները բարձր ձայնով գոռում էին, կռվում, հարվածում իրար, որը արել են օրը ցերեկով, մարդաշատ վայրում և փողոցի մեջտեղում, որի պատճառով նույնիսկ մեքենաները չէին կարողանում այդ փողոցով անցնել, կռվի ձայներից և գոռոցներին այնտեղ են հավաքված եղել բազմաթիվ մարդիկ, ինքն ու մեկ այլ կին բաժանել են կռվողներին, սակայն նրանք չէին ենթարկվում և շարունակել են կռվել:Երբ հետագայում իմացել է, որ այդ կռվի ժամանակ օգտագործվել է հրազեն, իր համար ինքը վախեցել է, մտածել է, որ հնարավոր է այդ գնդակը իրեն կպներ, իր մտքով անգամ չի անցել, որ օրը ցերեկով հնարավոր էր միմյանց վրա հրազենով կրակել: Երբ ինքը մոտեցել է Արմենին, նրա մոտ դանակ չի նկատել, իսկ եթե մինչ այդ դանակ ունեցել է մոտը, թե ոչ չի կարող ասել: Այդ կռվի ժամանակ այնքան է հուզված և վախեցած եղել, որ երկար ժամանակ չի հասկացել, թե իր հետ ինչ է կատարվում: Նշում է նաև, որ այնտեղ հավաքված մարդկանց չի հիշում և չի կարող ասել ովքեր են եղել այնտեղ, բայց որ լիքը մարդիկ էին հավաքվել, դա հաստատ է>>:
Գործով վկա Նունե Մուշեղյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18.10-ի սահմաններում մայրիկի տանից ոտքով քայլելով Քանաքեռ 14 փողոցով իջել է դեպի ներքև, դեռ պահպանության ծառայության շենք չհասած, մոտ 50 մետր հեռավորության վրա նկատել է մի խումբ երիտասարդների, ովքեր շրջապատել էին մի երիտասարդի, որն ընկած էր գետնին և բոլորով ոտքերով հարվածում էին այդ երիտասարդին: Այդ ժամանակ ինքը սկսել է բարձրաձայն բղավել <<ծեծում են, հասեք, օգնեք>>: Իր դիմացով սպիտակ երկար վերարկույով մի կին է բարձրացել, ով լսելով իր ձայնը, անմիջապես շրջվել է և գնացել է այդ երիտասարդների կողմ: Ինքը նույնպես արագացրել է քայլերը, որպեսզի հնարավորինս շուտ հասներ այնտեղ, որպեսզի բաժաներ և թույլ չտար ընկածին հարվածեին, չնայած այն բանին, որ ինքն այնտեղ որևէ մեկին չէր ճանաչում: Ինքն ու այդ անծանոթ կինը սկսել են բաժանել այդ երիտասարդներին: Գետնից վեր կացած երիտասարդի դեմքի աջ հատվածն ամբողջությամբ արյունոտված էր: Ինքն ու այդ կինը փորձել են առանձնացնել նրան և թույլ չտան, որպեսզի հարվածեն, քանի որ բոլոր հավաքվածները միայն նրան էին հարվածում: Այնպիսի տպավորություն էր իր մոտ ստեղծվել, որ նա միայնակ է եղել բոլորի դեմ: Հետո այդ արյունոտված երիտասարդը, որի անունը չգիտի, սակայն նրան դեմքով ճանաչում է և գիտի, որ նա ապրում է 9-րդ փողոցում, նա փորձել է այդ երիտասարդների մեջից դուրս գալ վազելով, սակայն նորից ընկել է գետնին` փողոցի կենտրոնական հատվածում, կարծես նա չի կարողացել տեղից վերկենալ: Այդ ժամանակ, նրան շրջապատած երիտասարդներից մեկի ձեռքին նկատել է մուգ գույնի դանակ և հասկացել է, որ նա ցանկանում է հարվածել, իսկ այդ երիտասարդն այդ ժամանակ գտնվել է իր աջ կողքին և ինքն աջ ձեռքով ու ամբողջ մարմնով այդ տղային հրել է մի կողմ, իսկ նրա ձեռքից դանակը վայր է ընկել: Գետնին ընկած վիճակում նկատել է, որ դանակը ընդհանուր կլիներ 20 սմ երկարությամբ, ուներ մուգ գույնի բռնակ և շեղբի մասը նույնպես մուգ գույն էր, քանի որ չէր փայլում և շեղբի վերևի հատվածում առկա էին փորված կեռիկներ: Այդ երիտասարդի դեմքն իր մոտ չի տպավորվել և ինքը չի հիշում նրան, որովհետև հենց այդ պահին լսել է կրակոցի նման գմփոց, անմիջապես շրջվել է և մի երիտասարդի ձեռքին տեսել է փոքրիկ սև գույնի ատրճանակ, որից ևս մեկ արտահայտված կրակոց է լսել և ատրճանակից փոքր կայծի նման աստղիկներ է նկատել, սակայն, քանի որ դրանից ծուխ չի դուրս եկել, ենթադրել է, որ դա իսկական զենք չի, այլ տիրի հրացանի նման է: Ատրճանակը գտնվում էր այդ երիտասարդի աջ ձեռքին և ձեռքն ուղղված էր դեպի իր առաջ գետնին, սակայն ինքն ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ-որ մեկի այն ուղղված էր, թե ոչ կամ ատրճանակի տակ մարդ կար, թե ոչ, քանի որ անընդհատ բոլորի տեղերը փոխվել են և ավելի շուտ չէր էլ հասկանում, թե ինչ է կատարվում, քանի որ այդ ձայներից և կայծերից շեղվել էր: Այդ ժամանակ նկատել է, որ կրակելուց անմիջապես հետո, նա ձեռքերն ատրճանակի հետ միասին դրել է գրպանը: Այդ տղան մոտ 30տարեկան էր, ուներ մոտ 175 սմ հասակ, նիհար մարմնակազմություն, մազերը մուգ գույնի էին և կարծես, թե սպիտակ մազեր նույնպես առկա էին նրա գլխին, դեմքը փոքր-ինչ երկար, աչքերի գույնը չի կարող ասել: Նա շատ սառը և անտարբեր կեցվածք ուներ և այս պահին դեմքից շատ մանրամասն այլ բաներ չի կարող նկարագրել, սակայն նրա դեմքն ամբողջությամբ հստակ հիշում է և եթե տեսնի հստակ կճանաչի: Դրանից հետո այդ ընկած երիտասարդը կիսաբարձրանալ մոտեցել է մայթեզրին կանգնած կանաչ գունի մեքենային, որի կողքին կանգնած է եղել կապույտ բաճկոնով նիհար, բոյով երիտասարդ: Ինքն անմիջապես հիշել է, որ այդ երկու տղաները միմյանց բարեկամներ են և իր իմանալով նրանց տատիկի տունը գտնվում է 9-րդ փողոցում, որտեղ էլ նրանց նախկինում հանդիպել էր, սակայն չգիտի նրանց անունները և չգիտի արդյոք նրանք այնտեղ են ապրում, թե ոչ: Երբ երկու եղբայրը միմյանց բռնած կանգնած էին, նրանց դիմաց կանգնած էր մյուս օգնող կինը և ինքը նրանց չի մոտեցել: Հենց այդ ժամանակ էլ, այդ նույն կրակող երիտասարդը, երկու ձեռքերով գլխավերևում մեծ քար բռնած, մեքենաների արանքով գալիս էր դեպի այդ երիտասարդները և քարը մոտ 1մետր հեռավորության վրա շպրտել է դեպի իրենց ուղղությամբ կամ ինչպես այժմ մտածում է, նա նկատել էր իր` վկա Նունե Մուշեղյանի, հետևից մոտեցող մի երիտասարդի և հենց նրան էր ցանկանում հարվածել և ինքը իր հետևում հավաքված երեխաներին նույնպես մի կողմ է հրել և քարն ընկել է գետնին: Այդ ընթացքում կողքին նկատել է մի շատ գեղեցկադեմ տղայի, որն այդտեղ չէր և նա ձեռքերը գրպանը դրած ասել է. <<էս ինչ եք անում, դուք էդքան կաք>>, և այդ ժամանակ կրակող երիտասարդը և այդ նոր եկած երիտասարդը, որին նույնպես չէր ճանաչում, փոքր-ինչ մոտեցել են իրար և մոտ 1մետր հեռավորության վրա դեմ դիմաց կանգնել են և չի հասկացել խոսացել են, թե ոչ և չի հասկացել, թե այդ երիտասարդը կրկին ագնամ ինչպես է հանել ատրճանակը, սակայն նկատել է, որ նրա աջ ձեռքին ատրճանակ է և այն պարզած էր դեպի նոր մոտեցած երիտասարդի փորին և երկու անգամ հաջորդաբար կրակել է, որից այդ երիտասարդը փորը բռնել և թեքվել է ներքև, սակայն, քանի որ նա որևէ ձայն չի հանել, ինքը չի մտածել, որ այդ երիտասարդը լուրջ վնասվածք է ստացել և դա իրական զենք է: Ինքն այդ երիտասարդի վրա արյուն չի նկատել: Այդ ժամանակ այլևս չի նկատել կրակողին և նրա հետ եղածներին, այլ պարզապես ինքն ու մյուս օգնող կինը փորձել են այնպես անել, որ վիրավոր տղաները նստեն մեքենան և հեռանան: Այնտեղ կայանված կանաչ գույնի մեքենայի դուռը բաց էր և իրենք փորձել են այդ երիտասարդներին նստացնել այդ մեքենան: Այդ մեքենան են նստել ինչպես նոր եկած երիտասարդը, այնպես էլ մյուս երկու եղբայրները, սակայն չի նկատել, թե ով է նստել մեքենայի ղեկին, ապա նրանք հեռացել են, որից հետո ինքը նույնպես հեռացել է այնտեղից: Այլ անձանց ձեռքին այլ բան չի նկատել: Վիճաբանության ժամանակ որևէ մեկի կողմից հայհոյանք չի լսել: Չի կարող ասել, թե բացի իր կողմից նշված երիտասարդներին այլ ովքեր են ներկա եղել այդ վիճաբանությանը, քանի որ մյուս երիտասարդների դեմքերն իրեն անծանոթ են եղել: Բացի կրակող երիտասարդից, իր մոտ տպավորվել է, թե կրակելու պահին, թե վիճաբանության ընթացքում կրակողի կողքին կանգնած նաև վիճող և հարվածող մի երիտասարդ, ով կլիներ մոտ 30 տարեկան, ուներ 175 սմ հասակ, կլորիկ դեմքով, ճակատային մասը ճաղատ, սպիտակ մաշկ: Նրա դեմքը նույնպես հստակ հիշում է և կարող է ճանաչել եթե տեսնի, սակայն դեմքի մարմանասները այժմ նկարագրել չի կարող, աչքերի գույնը չի հիշում: Մյուս երիտասարդների դեմքերն իր մոտ չի տպավորվել, սակայն այդ հավաքվածներից մոտ 5 հոգի հարվածում էին գետնին ընկած երիտասարդներին: Մանրամասն հայտնեց ողջ իր իմացածը, ավելացնելու ոչինչ չունի: Իրեն ճանաչման ներկայացրած տղաներից որևէ մեկին չի նմանեցրել կրակող տղային, հնարավոր է սխալ է մտապահել կրակողին և ճիշտ չէ նկարագրել նրան, որի համար էլ ոչ մեկին չի ճանաչել: Որքան փորձել է հիշել, սակայն չի ստացվել: Չի կարող պնդել, որ այն չորս տղաների մեջ, որոնք իրեն ներկայացվել են ճանաչման, կրակողը չկա, սակայն նրանցից որևէ մեկին չի նմանեցրել իր մեջ տպավորված անձին, որը դեպքի օրը կրակել էր երկու տղաների վրա: Մեկ անգամ ևս կրկնում է, որ կրակողի դեմքն այդ խառնաշփոթի մեջ միգուցե սխալ է մտապահել և նկարագրել առաջին ցուցմունքում, որի համար էլ չկարողացավ ճանաչել որևէ մեկին /հատոր 1 գ.թ. 161-164, հատոր 2 գ.թ. 245-246, դատական նիստի արձանագրություն/:
Գործով վկա Արամ Ավետիսյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ ծնվել և մեծացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ թաղամասում: 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 19-ի սահմաններում դուրս է եկել տանից, որպեսզի գնա մի քիչ վերև գտնվող սրճարան` ընկերների հետ հանդիպելու: Նախապես որևէ մեկի հետ չի պայմանավորվել հանդիպել, պարզապես երեկոները ընկերներով հավաքվում են սրճարանում և զրուցում: Երբ հասել է Զ.Սարկավագի և Քանաքեռ 14փողոցի հատման խաչմերուկի մոտ, տեսել է, որ բազմաթիվ մարդիկ են հավաքված և ինչ-որ խառնաշփոթ է: Իրեն հետաքրքրել է դա և մոտեցել է այդ մարդկանց, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է պատահել: Երբ մոտեցել է այնտեղ, նկատել է Ա.Էմբոյանին, ով իրենց թաղամասի բնակիչ է և կանաչ գույնի <<Ֆոլկսվագեն վենտո>> մակնիշի ավտոմեքենան, որը կանգնած վիճակում էր: Ավելի մոտենալով այդ ավտոմեքենային նկատել է, որ Ա.Էմբոյանը վիրավոր նստած է այդ ավտոմեքենայի մեջ, իսկ ընկերը` Ռ.Սեդրակյանը, կրկին վիրավոր կռացած վիճակում գտնվում է ավտոմեքենայի կողքը և այդտեղ գտնվող կանայք, ինչպես նաև Ռազմիկը, ով Ա.Էմբոյանի բարեկամն է և կրկին իրենց թաղամասի բնակիչ, օգնում էր Ռուդոլֆին նստել մեքենան, որպեսզի նրանց տեղափոխեն հիվանդանոց: Հարցրել է, թե ինչ է պատահել ու չի հիշում, թե ով պատասխանեց, որ կռիվ է եղել: Երբ Ռուդոլֆին նստեցրին այդ ավտոմեքենան, ինքն էլ է նստել նրանց հետ և Արմենին ու Ռուդոլֆին տարել են Միքայելյան հիվանդանոց, սակայն չի հիշում, թե էլ ով կար այդ ժամանակ ավտոմեքենայում: Հիվանդանոցում պարզվել է, որ և Արմենը և Ռուդոլֆը հրազենային վնասվածքներ ունեն` որովայնի շրջանում: Հայտնում է, որ այդ վիճաբանությանը և կռվին չի մասնակցել, որևէ մեկին չի հարվածել, իրեն ոչ ոք չի հարվածել: Տեղեկություն չունի, թե ինչի համար է առաջացել այդ վիճաբանությունը և կռիվը, ովքեր են դրան մասնակցել, ով է հրազենային վնասվածքներ հասցրել Արմեն Էմբոյանին և Ռուդոլֆ Սեդրակյանին: Հայկ Շագոյանին, Բագրատ Թումանյանին, Արման Վարտանյանին, Գևորգ Փուրթոյանին ճանաչում է որպես թաղամասի բնակիչներ, բոլորի հետ, այդ թվում նաև Ա.Էմբոյանի, Ռ.Թովմասյանի, Ռ.Սեդրակյանի, գտնվում է նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ նրանցից Ռ.Սեդրակյանն ընկերն է: 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14փողոցի սկզբնամասում տեղի ունեցած կռվի ընթացքում, երբ հրազենով կրակել են Ռ.Սեդրակյանին, այդ ժամանակ Ռուդոլֆի հետ չի եղել, նրա հետ չի գնացել այնտեղ, իր ներկայությամբ կրակոց չի եղել և ինքը նրա թևը չի ընկել և չի ուղեկցել դեպի <<Ֆոլկսվագեն վենտո>> մակնիշի մեքենան: Այդպիսի բան չի եղել, ինքը դա պնդում է: Երբ հասել է Քանաքեռ 14փողոցի սկզբնամաս, այդ ժամանակ է նկատել, որ Արմենը, Ռուդոլֆը վիրավոր են և նրանց օգնել է, որ նստեն ավտոմեքենան: Դեպքից հետո չի հետաքրքրվել, թե ինչ էր տեղի ունեցել և ինչի համար, միայն մի քանի անգամ հետաքրքրվել է Արմենի ու Ռուդոլֆի առողջությամբ և իմացել է, որ նրանք այնքան էլ լավ չեն այդ հրազենային վնասվածքների պատճառով: 2015թ. փետրվարի 06-ին Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14փողոցի սկզբնամասում տեղի ունեցած վիճաբանության և կռվի վերաբերյալ իրեն հայտնի տեղեկությունները հայտնեց ամբողջությամբ, այլ տեղեկություններ չգիտի: Տեղյակ չէ 2015թ. փետրվարի 06-ին նախորդող օրերի ընթացքում Ա.Էմբոյանի և Արման Վարտանյանի միջև միջադեպ, որևէ խոսակցություն տեղի ունեցել է, թե ոչ, այդպիսի խոսակցության մասին ոչինչ չի լսել և առհասարակ չգիտի, թե վերը նշված անձիք միմյանց հետ ինչ բնույթի խոսակցություն են ունեցել կամ խոսել են, թե ոչ: Չգիտի նաև, թե այդ անձինք մասնակցել են նշված վրճաբանությանը, թե ոչ: Ավելացնելու ոչինչ չունի>>:
Գործով վկա Արտակ Մանուկյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. հունվարի 22-ին կամ 23-ին, կոնկրետ օրը չի հիշում, իր վարձակալած վաճառատունը փակել է ժամը 23.40-ին: Վաճառատունը փակելուց հետո, վաճառատան դռան մոտ իրեն է սպասելիս եղել աշխատակցուհի Գայանե Վարտանյանի ամուսինը` Արման Վարտանյանը: Նա ցանկացել է իրենից պարզել, թե ինչու է խանութը ուշ փակել այդ օրը: Նրանք ապրում էին խանութի դիմացի շենքում, որը գտնվում է խանութից մոտ 100մետր հեռավորության վրա և ամեն օր Արմանը եկել է կնոջն ուղեկցելու: Սովորաբար աշխատանքի ընդունելու աշխատակիցներին զգուշացնում է, որ նրանց աշխատանքը հերթափոխով է և նրանց աշխատանքը սկսվում է 09.00-ից մինչև 16.30-ը, իսկ երկրորդ հերթափոխը` 16.30-ից մինչև 24.00-ն: Չնայած, քանի որ հաճախորդ այդ ժամին չի լինում, 23.30-ին փակում է խանութը, իսկ եթե հաճախորդ է լինում` մի փոքր ավելի ուշ` մինչև 24.00-ն: Քանի որ այդ օրը խանութը փակել էր 23.40-ին, հավանաբար դրանից Արմանը մի փոքր վրդովվել էր և իր հետ բարձր ձայնով է խոսել, սակայն բացատրել է, որ ոչ մի դիտավորություն չկա դրա մեջ, ուղղակի հաճախորդների պատճառով այդպես է երբեմն ստացվում: Այդ օրը մի փոքր բարձրաձայն է ստացվել իրենց խոսակցությունը, սակայն միմյանց վիրավորական խոսքեր չեն ասել, չեն անպատվել և խոսակցության վերջում հասկացել են միմյանց և հանգիստ հեռացել: Դա հաջորդ օրերի ընթացքում նշված այդ տարածքում հանդիպել են միմյանց, բարևել և նորմալ են եղել: Նաև նշում է, որ իր և Արմանի բարձրաձայն խոսակցությանը ներկա է եղել իրենց վաճառողուհի Կարինե Էմբոյանի եղբայրը` Արմեն Էմբոյանը, ով լսել է իրենց բարձրաձայն խոսակցությունը և որպես թաղի բնակիչ` փորձել է հաշտեցնել իրենց, որպեսզի խոսակցությունը վիճաբանության չվերածվի: Այդ օրն իրենց խոսակցությանը ներկա են եղել Արմանը և Արմենը, այդ տարածքի այլ բնակիչներ են եղել իր հիշելով հավաքված, որոնց ինքը չի հիշում, իսկ Գայանեն և Կարինեն այնտեղ ներկա չեն եղել: Քանի որ ինչպես արդեն նշել է, խանութին երկուսն էլ մոտ են ապրում և հավանաբար արդեն տուն են գնացած եղել: Ինչպես նշել է, այդ օրը Արմանի հետ չի վիճել, իսկ Արմենն էլ թույլ չի տվել, որպեսզի իրենց խոսակցությունը վիճաբանության վերածվի: Ինքը երկուսի հետ էլ որևէ մտերմություն չունի և ուղղակի նրանց գիտի որպես աշխատակիցների բարեկամներ: 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 22.30-ի սահմաններում հաճախորդներից տեղեկացել է, որ մի քանի փողոց այն կողմ վիճաբանություն և կրակոցներ է եղել, սակայն, թե կոնկրետ ով և ում հետ, ինքը տեղեկություն չի ունեցել: Արդեն հաջորդ օրը` փետրվարի 7-ին, ժամը 15.00-ի սահմաններում, աշխատակիցներից տեղեկացել է, որ Կարինեն աշխատանքի չի եկել, քանի որ եղբորը կրակել են և նա գտնվում է հիվանդանոցում: Արմեն Էմբոյանի և Արման Վարտանյանի միջև տեղի ունեցած կռիվը իր կարծիքով կապված չէ իր խանութի մոտ տեղի ունեցած խոսակցության հետ, քանի որ այդ օրը նրանց միջև անավարտ խոսակցություն իր ներկայությամբ չի եղել: Գայանե Վարտանյանը և Կարինե Էմբոյանը չի կարող ասել, թե որքան ժամանակ են իր վաճառատանը աշխատել: Իր և Արման Վարտանյանի միջև տեղի ունեցած խոսակցությունը տևել է մոտավոր 10-15րոպե, կոնկրետ չի կարող ասել: Այդ խոսակցության ավարտից հետո ինքն իր մեքենայով հեռացել է, իսկ Արմանն ու Արմենը մնացել են նույն տեղում, սակայն նրանք իր թեմայի շուրջ չէին կարող այլ խոսակցություն ունենալ, քանի որ այդ օրվանից հետո Արմենին ինքը հանդիպել է և նույնիսկ ձեռք ձեռքի է տվել և համարել են այդ հարցը և խոսակցությունը փակված: Գևորգ Փությանին ճանաչում է որպես առաքիչ և նա իրենց խանութ Քանաքեռի փռի հաց է առաքում, որևէ տեղեկություն չունի, թե Արմանն ու Գայանեն ճանաչում են Գևորգին, թե ոչ, չգիտի ինչ հարաբերություններ մեջ են: Փետրվարի 7-ից Գևորգը հաց չի առաքել իրենց խանութ, տեղյակ է, որ Արմանի և Արմենի վիճաբանությանը ներկա է եղել, սակայն, թե նրանց հետ Գևորգն ինչ առնչություն ունի, ինքը տեղյակ չէ: Ընդհանուր խոսակցություններից, կոնկրետ չի հիշում, թե ումից, տեղեկացել է, որ Արմանի և Արմենի վիճաբանության ժամանակ կրակոցներ են հնչել, սակայն չգիտի, թե ով ում է կրակել>>:
Գործով վկա Գեղեցիկ Մկրտչյանը դատաքննությամբ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…ճանաչում է ամբաստանյալին, նրան ճանաչում է որպես խանութի հաճախորդ, որտեղ աշխատում է և նրա հետ բարեկամություն կամ թշնամություն չունի: Դեպքի վերաբերյալ կարող է հայտնել, որ նախաքննության ընթացքում խանութի դիմաց եղած կռվի վերաբերյալ է ցուցմունք տվել, սակայն ինքը չի տեսել, քանի որ եղել է խանութի ներսում: Խանութը գտնվում է 129/1 հասցեում` շենքի դիմաց, չգիտի թե կրպակի դիմաց որ փողոցն է: Նախաքննության ընթացքում չի հիշում, որ օրն է ցուցմունք տվել, նշում է, որ դեպքի օրվա հետ կապված չի հիշում ոչինչ, այդ դեպքը եղել է 2 տարի առաջ, աշուն է եղել իր հիշելով, կեսօր էր: Ինքն այդ խանութում աշխատում է 10.30-ից 18.30-ը: Այդ օրը աշխատանքի ժամին է տեղեկացել այդ ամենի վերաբերյալ, երբ ոստիկանությունից եկել են խանութ հարցաքննելու: Ոստիկանության աշխատողները հենց դեպքի օրն են եկել ցուցմունք վերցնելու: Դեպքի մասին ոչինչ չի լսել, քանի որ խանութի դուռը փակ է եղել և հեռուստացույցը միացած է եղել, չէր կարող ոչինչ լսել, միայն ասել են, որ դրսում վեճ է, բայց իրեն հետաքրքիր չի եղել, թե ինչ վեճ է: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, ցուցմունքն իր կամքով է գրել և ինչ գրել է` համապատասխանում է իրականությանը: Բացի այդ, վիճաբանությունից, այլ աղմուկ և ձայն չի լսել, միայն այդ վեճն է լսել, խանութի ներսից է լսել, քանի որ դրսում չէր կարող լինել աշխատանքի ժամին: Ինքը չի տեսել, երբ <<շուխուռն ընկավ>>, այդ ժամանակ արդեն իմացել է, որ վեճ է, այդ ժամանակ խանութում հարցրել են ոստիկանության աշխատակիցները` տեսել են, չեն տեսել, իրենք ասել են, որ վեճ են լսել, այլ ձայներ, հայհոյանքներ չեն լսել, քանի որ դուռը փակ է եղել: Քանի որ վկայի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում եղել են էական հակասություններ, Դատարանը որոշում է կայացնում հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները: Վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները հրապարակելուց հետո վերջինս հայտնեց, որ գմփոցի վերաբերյալ նույն ձևով իրեն հարցրել են` կրակոց լսել է, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ չի լսել, այսինքն այդ ժամին երեխաները հնարավոր է ինչ-որ պայթուցիկ են գցել և ձայն է լսվել, ձայն լսվել է, սակայն շատ ուժեղ և արտառոց չի եղել: Այդ ձայնը միշտ էլ լսվում է, այնպես չի, որ դա առաջին անգամն էր, պայթուցիկի նման ինչ-որ ձայն է եղել: Գմփոցի ձայնը չի կարող ասել ինչպիսի ձայն է, չի կարող ասել կրակոցի ձայնի նման է, թե ոչ, կրակոցի ձայն չի լսել, եթե լսի, կասի նման է, թե ոչ: Խանութի դուռն անընդհատ փակ չի մնում, բացվում-փակվում է, և այդ է պատճառը, որ այդ գմփոցների ձայներն ինքը լսել է>>:
Գործով վկա Գեղեցիկ Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում 06.02.2015թ. ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…արդեն շուրջ 8 տարի է աշխատում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ 129 հասցեում գտնվող <<Սարկավագի 129/11>> կրպակում որպես մենեջեր: Ամեն օր, բացի կիրակի օրվանից, աշխատանքի է գնում 10-00-ին և աշխատանքը վերջանում է 18-30: Իրենց կրպակում վաճառվում են մթերային ու տնտեսական ապրանքներ: Սույն թվականի փետրվարի 6-ին սովորականի պես գնացել է աշխատանքի և օրվա ընթացքում զբաղվել է իր աշխատանքային պարտականություններով, որոնց մեջ մտնում է նաև կրպակի վերահսկողությունը: Գտնվել է կրպակում և իր հիշելով ժամը 18.00-ի սահմաններում լսել է 1-2 անգամ գմփոցի նմանվող ձայներ և մտածել է, որ դա երեխաներն են պայթուցիկ տրաքացնում: Այդ ժամանակ կրպակի հեռուստացույցը միացրած էր, բացի այդ էլ կրպակում եղել են 6-7 հաճախորդ, իրենք` ինքն ու վաճառողուհին Մելինե Առաքելյանը զբաղված են եղել հաճախորդների սպասարկումով: Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցներ և սկսեցին հարցուփորձ անել այդ գմփոցների վերաբերյալ և իրենք հենց նրանցից են տեղեկացել, որ իրենց կրպակի դիմաց կրակոցներ են հնչել: Կատարված հանցագործության մեջ ոչ մեկի չի կասկածում և ոչ էլ տեղեկություն ունի թե վիրավոր անձինք կան, թե ոչ, դեպքի հետ կապված որևէ մանրամասնություն չի կարող հայտնել: Իրենց կրպակում և այդ տարածքում տեսանկարահանող սարքեր առկա չեն: Իրենց կրպակի դուռը ապակեպատ է և վաճառասրահի ներսից տեսանելի է դրսի հատվածը: Ինչպես արդեն նշել է, երբ ինքն այդ ձայները լսել է, ոչ մի տարօրինակ բան չի նկատել, քանի որ իրեն թվացել է երեխաներն են պայթուցիկ տրաքացնում: Չի կարող ասել, թե դրսում ինչ մեքենաներ են կանգնած եղել և ովքեր են կանգնած եղել, քանի որ այդ ընթացքում դուրս չի եկել կրպակից, և ներսից ուշադրություն չի դարձրել: Կատարվածի մեջ ոչ մեկին չի կասկածում և ոչ էլ պատկերացում ունի, թե ով կարող էր նման բան անել: Ոչ վիճաբանության ձայներ և ոչ էլ հայհոյանքներ չի լսել: Բացի իրենից` կրպակում այդ պահին գտնվել է վաճառողուհի Մելինե Առաքելյանը և մի քանի հաճախորդներ, որոնց այժմ չի կարող մտաբերել, սակայն կարող է ասել, որ նրանք նույնպես ոչ մի տարօրինակ վարքագիծ չեն դրսևորել: Արդեն հայտնել է իր ողջ իմացածը և ցուցմունքին ոչ մի բան չունի ավելացնելու: Եթե ինչ-որ մի բան վերհիշի կամ հետագայում հայտնի դառնա իրեն, պարտավորվում է հայտնել>>:
Գործով անչափահաս վկա Անի Մանուկյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, մանկավարժի և օրինական ներկայացուցչի մասնակցությամբ տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 6-ին ժամը 18-ի սահմաններում, իր ընկերուհի Լիլիա Ստեփանյանի հետ, ով իրենց զուգահեռ դասարանից է. Զ.Սարկավագի փողոցով քայլելիս են եղել դեպի Լիլիայենց բակ և հենց նրանց շենքի կողքի հատվածում տեսել են մոտ 10 կամ ավել 25-30 տարեկան երիտասարդների, որոնք կռվում էին միմյանց հետ, հարվածում և բղավում են միմյանց վրա: Այդ բղավոցների և գոռոցների մեջ լսվում էին նաև սեռական բնույթի հայհոյանքներ, որոնք կռվող երիտասարդները հնչեցրել են միմյանց հասցեին: Այդ կռվող երիտասարդների մեջից լսել է կրակոցի ձայներ` երկու հատ, սակայն չի տեսել, թե ով ում է կրակել և ինչպես: Այդ կռվող եիտասարդների մեջից ինքը որևէ մեկին չի ճանաչել, նրանց բոլորի դեմքը իր համար անծանոթ է եղել: Չի տեսել նաև, որ այդ կռվող երիտասարդներին ինչ-որ մեկը մոտենա և բաժանի: Ինքն ու ընկերուհին կրակոցի ձայները լսելուն պես անմիջապես մտել են Լիլիենց շենքի բակի Անժիկենց խանութը և, երբ գտնվել են խանութում և նայել են պատուհանից, իրենց մտնելուց մի քանի վայրկյան անց, խանութի դիմաց է եկել մի երիտասարդ, ով ձեռքերով բռնել էր իր որովայնի կողքի հատվածը և իրենք հասկացել են, որ նա վիրավորված է: Հենց այդ պահին նրան է մոտեցել մոտ 50-60 տարեկան մի կին և փորձել է նրան օգնել: Այդ կինն ուղղակի ասել է, որ մեծ մարդիկ եք, մի կռվեք: Երբ ինքն ու Լիլիան խանութում են եղել, այնտեղ է եղել նաև Անժիկը և նրա աշխատողը, ովքեր լսելով դրսի ձայները դուրս են եկել խանութից: Այդ ամենը ընդհանուր տևել է 10-15րոպե, իսկ բացի այդ կռվող երիտասարդներից որևէ այլ անձանց չի նկատել: Այդ բոլոր կռվող երիտասարդներն իր համար անծանոթ են եղել, որևէ մեկին չի ճանաչում և տեսնելուց նրանց որևէ մեկին չի ճանաչի: Երբ իրենք գնալուց են եղել Լիլիենց շենքի բակ և տեսել են կռվող երիտասարդներին, նրանք միմյանց կռվի ժամանակ անուններ չեն տվել և որևէ մեկի անունը չի լսել: Երբ խանութում Լիլիայի հետ կանգնած է եղել կողքը բռնածը եկել է, նրանից քիչ հեռու նաև կանգնած է եղել մի երիտասարդ, ում գլխի հատվածից արյուն էր հոսում և հասկացել է, որ հավանաբար նրա գլխին քարով են հարվածել: Կռվից հետո այդ բոլոր երիտասարդները գնացել են դեպի Զ,Սարկավագի փողոցով ներքև: Չի տեսել, որ նրանց մոտենա ավտոմեքենա կամ այլ անձինք>>:
Գործով վկա անչափահաս Լիլիա Ստեփանյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, մանկավարժի և օրինական ներկայացուցչի մասնակցությամբ տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18-ի սահմաններում, իր ընկերուհի Անի Մանուկյանի հետ, ով իր զուգահեռ դասարանից է, իրենց շենքի հետևի հատվածով դուրս գալուց են եղել դեպի Զ.Սարկավագի փողոց և այդ ժամանակ իրենց շենքի կողային հատվածում լսել են գոռգոռոց և բղավոցներ և տեսել են, որ մի խումբ երիտասարդներ` մոտ 10 հոգի կամ ավել, հարվածում և կռիվ են անում միմյանց հետ և միաժամանակ գոռգոռում են միմյանց վրա: Այդ կռվող երիտասարդներից գտնվել են մոտ 5-6 մետր հեռավորության վրա: Այդ կռվող երիտասարդների մեջից լսել է քարի հարված, որն ընկել է գետնին, հետո լսել է երկու հատ կրակոցի ձայներ, որոնք հնչել են այդ կռվող երիտասարդների մեջից: Այդ երիտասարդների մեջից, ովքեր մասնակցել են կռվին, ինքը որևէ մեկին չի ճանաչել: Միայն նրանց կողքին տեսել է կանգնած իրենց շենքի կողքի մուտքի Հակոբին, ով իր իմանալով <<Ռոսգոսստրախի>> աշխատող է: Ուղղակի նկատել է, որ Հակոբը կանգնած է, սակայն չի տեսել, որ նա միջամտի: Այդ կռվի ժամանակ, երբ լսել է կրակոցները, ընկերուհու հետ անմիջապես մտել է իրենց շենքի կողքի խանութը և, երբ արդեն խանութում են եղել, պատուհանից նայել են, իրենց մտնելուց մի քանի վայրկյան հետո խանութի առջև եկել է մի երիտասարդ` իրեն անծանոթ, ով բռնել էր որովայնի կողքի հատվածը: Այդ տեսնելով հասկացել է, որ այդ երիտասարդը վիրավորված է, իսկ նրանից հետո եկել է սպիտակ վերարկույով մի կին և բացականչել է. <<այ խուժաններ, էս ինչ արեցիք>>: Այդ ամենը լսելով և տեսնելով, վազելով դուրս են եկել իրենց խանութից և գնացել են իրենց շենքի բակ: Կռվի մասնակից երիտասարդների մեջից որևէ մեկին չի ճանաչել, իրեն անծանոթ են եղել բոլորը, բացառությամբ իրենց շենքի Հակոբին, ով կանգնած է եղել: Նրանց կռիվը տևել է մոտ 10 րոպե, չի տեսել, թե կռվից հետո այդ երիտասարդներն ուր են գնացել: Միայն լսել է կրակոցներ, սակայն կրակողին չի տեսել, իսկ բացի այդ իր կողմից նշված վիրավոր անձի, այլ վիրավոր չի տեսել: Նշում է նաև, որ իրեն անծանոթ է եղել նաև այն սպիտակ վերարկույով կինը, ով մոտեցել էր երիտասարդին: Երբ իրենք վազելով մտել են շենքի բակի խանութ, դա իրենց շենքի բակի Անժիկի խանութն է, իրենք բոլորն այդպես են ասում, քանի որ դա նրա խանութն է, նա և նրա աշխատողը լսելով այդ ձայները` դուրս են եկել խանութից: Կռվող երիտասարդների մեջ չի տեսել որևիցե մեկին, ում ձեռքին կլիներ զենք, իսկ կռվի ժամանակ գոռգոռոցների միջից հայհոյանքներ չի լսել, ավելի կոնկրետ բղավել են, սակայն չի հասկացել, թե կոնկրետ ինչ: Այդ կռվի մասնակից անձանցից բացի տեսել է փողոցի մայթին կանգնած անծանոթ մարդկանց, ովքեր ուղղակի նայում էին, նաև չի տեսել, որ որևէ մեկը բաժանի կռիվը>>:
Գործով վկա Հակոբ Հակոբյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18-ի սահմաններում գտնվել է աշխատանքի վայրում, դրսից լսել է տրաքոցի ձայն և նայելով պատուհանից դուրս, տեսել է, որ ինչ-որ մարդիկ են խառնված նայում և դա իրեն նույնպես հետաքրքրել է և ինքը դուրս է եկել իր աշխատասենյակից և դրսում տեսել է մոտ 10-15հոգի, երբ ինքը դուրս է եկել այնտեղից, տպավորություն է եղել, որ վիճաբանության կամ կռվից հետո մարդիկ բաժանում են, հավաքված են եղել շատ մարդիկ: Նրանց մեջ եղել են այնպիսի մարդիկ, որոնց դեմքերը ծանոթ են եղել շենքի կամ մոտակա խանութից, որոնց մեջ կար սպիտակ գույնի վերարկույով կին, 11-12 տարբեր տարիքի մոտ 30 տարեկան երիտասարդներ, որոնք միմյանց հայհոյելով` փորձել են միմյանց հարվածել, ինքը մոտենալով նրանց` բաժանել է, նրանք բոլորն իրեն անծանոթ էին, տեսնում էր առաջին անգամ: Նրանց բաժանելուց հետո, մոտ երկու րոպե կանգնել է այնտեղ: Նշում է նաև, որ սպիտակ վերարկույով կնոջը, ում վրա եղել են արյան հետքեր, որքանով հասկացել է, դա ուրիշի արյունն է եղել: Չի տեսել նաև զենքով կրակեն և քարով հարվածեն իրար, իր բաժանելուց հետո բոլորը հավաքվածները հեռացել են, ինքն էլ գնացել է իր աշխատանքին: Նաև նշում է, որ այդ ժամանակ որևիցե անուններ չի լսել>>:
Գործով վկա Արմեն Վարտանյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…պարզաբանվել է վկայի իր իրավունքներն ու պարտականությունները: 2015թ. հունվարի 20-24-ն ընկած ժամանակահատվածում, կոնկրետ չի հիշում, գնացել է <<Լույս>> խանութ, որպեսզի կնոջը տուն տաներ, այդ օրը նա աշխատանքն ուշ էր վերջացրել` 23.40-ի սահմաններում: Այդ օրը կնոջը տուն է տարել և նորից գնացել է այդ խանութի մոտ, որպեսզի զրուցեր խանութի տիրոջ` Արտակի հետ, կապված աշխատաժամերի կոնկրետացման հետ: Արտակի հետ խոսելիս, խնդրել է, որ հստակ ժամ որոշեն խանութը փակելու համար, իսկ Արտակն էլ ասել է, որ խանութը հնարավոր է մի օր շուտ, մի օր ուշ փակվի, Արտակի հետ ընդհանուր համաձայնության չեն եկել և ինքն ասել է, որ կինն այլևս այնտեղ չի աշխատելու, իսկ Արտակն էլ ասել է, որ դա իրենց գործն է: Իրենց այդ խոսակցությանը անընդհատ փորձել է միջամտել ոմն Արմենը, ում քույրը նույնպես աշխատում էր այդ խանոթում: Ինքն Արմենին ասել է, որ ինքը Արտակի հետ է զրուցում, այլ ոչ թե նրա, իսկ Արմենն ասել է, որ ինքը միջամտում է, որպեսզի կռիվ չառաջանա: Այդ զրույցից հետո իրենք միմյանց <<բարի գիշեր>> են մաղթել և հեռացել, իսկ ինքն էլ գնացել է տուն: Իրենց մեջ` Արտակի և Արմենի, ոչ մի հայհոյանք, ոչ մի կռիվ չի եղել: Այդ պահից մոտ երկու շաբաթ հետո` 2015թ. փետրվարի վերջին, իր տաս տարեկան տղայի հետ գտնվել է 14-րդ փողոցի սկզբնամասում, որտեղ գնացել էր ընկերոջը հանդիպելու, այդ ժամանակ իր կողքով անցնող կանաչ գույնի <<վոլցվագեն վենտո>> մեքենայի վարորդը` Արմեն Էմբոյանը բարևել է իրեն, ապա հարցրել է այդյոք ցանկացել է իրեն տեսել, թե ոչ, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ նրան ոչ հարցրել է և ոչ էլ փնտրել է, իսկ նա ասել է, թե իբր լսել է, որ ինքը նրան է հարցրել, իսկ ինքն էլ պատասխանել է, որ նրան փնտրելու առիթ չունի: Այդ ժամանակ Արմենի հետ մեքենայում կային ևս 2-3 հոգի, որոնք իրեն անծանոթ են եղել: Այդ ժամանակ ինքը քայլել է իր մեքենայի կողմ և նկատել է, որ Արմենը մեքենայով պտտվել և եկել կանգնել է իր մեքենայի հետևը: Այդ ժամանակ Արմենն իջել է մեքենայից և մոտեցել է իրեն, ինքը նկատել է, որ իր մեքենայի դիմաց կանգնած էր Բագրատի <<Լադա 21010>> մակնիշի մեքենան: Երբ Արմենը մոտեցել է իրեն, նշված մեքենայից իջել և իրենց է մոտեցել նաև Բագրատը, ով հետաքրքրվել է, թե ինչ է պատահել, իսկ ինքն էլ ասել է, որ որևէ բան չկա: Նշում է, որ Բագրատի հետ այնտեղ էր նաև Գևորգը: Այդ ժամանակ Արմենը առաջարկել է Բագրատին, որ առանձնանան և խոսեն, որից հետո նրանք երկուսով գնացել են մոտ 10 մետր հեռու և սկսել են խոսել, սակայն չի լսել, թե ինչ էին խոսում: Մոտ 15-20 վայրկյան անց իրենց է մոտեցել ինչ-որ մեկը, սակայն չի տեսել, թե ով, որից հետո նրանք սկսել են քաշքշել իրար և նկատել է, որ Բագրատի ակնոցներն ընկել են գետնին: Ինքը դա տեսնելով` սկսել է քաշել դեպի իր կողմ, իսկ այդ ժամանակ Բագրատին և Արմենին էին մոտեցել այլ անձինք, որոնց չի ճանաչել և ծեծկռտուք էր առաջացել: Այդ ժամանակ Արմենն ընկած էր գետնին և 3-4 հոգի նրան հարվածում էին: Ինքը մոտեցել է, որ թույլ չտա, որպեսզի Արմենին հարվածեն: Դրանից հետո հարվածողները հեռացել են, Արմենը վեր է կացել գետնից և վազելով գնացել է իր ավտոյի մոտ, քիչ անց նկատել է, որ Արմենը վազելով հետ էր գալիս այնտեղ, որտեղ կռիվը շարունակվում էր, Արմենը դանակով անկանոն շարժումներ անելով` գալիս էր դեպի իր կողմ և ինքը դա տեսնելով` ձեռքը պարզել է, որ դանակն իրեն չկպնի և Արմենը ձեռքը պարզել է դեպի մեջքի կողմ, այդ պահին ինքը մի քիչ առաջ է գնացել և զգացել, որ մեջքը տաքացավ: Ձեռքը տանելով մեջքի կողմ, տեսել է, որ արյուն է գալիս և հասկացել է, որ դանակի հարվածը կպել է մեջքին: Այդ պահին նկատել է, որ կռվողներից մեկ ուրիշը ձեռքերով անկանոն շարժումներ կատարելով գալիս է դեպի իր կողմ, ինչի համար էլ ոտքով հարվածել է այդ անձի որովայնին, որից հետո լսել է կրակոցի ձայն և, քանի որ երեխան նստած էր մեքենայի մեջ, վազելով գնացել է մեքենայի մոտ, քանի որ մեքենայի դիմացը և հետևը կանգնած էին այլ մեքենաներ, բացել է մեքենայի դուռը, որպեսզի երեխային հեռացնի այնտեղից: Այդ պահին լսել է ևս 2 կամ 3 կրակոցի ձայն, որից հետո գնացել է տուն: Երբ իրեն ճանաչման են ներկայացրել Ռազմիկ Թովմասյանին, հայտնել է, որ նրան նմանեցնում է այն անձին, ով հարվածել է իրեն, սակայն չի պնդել, որ նա է իրեն հարվածել, իսկ այժմ պնդում է, որ իրեն դանակով հարվածել է Արմեն Էմբոյանը: Վեճի ժամանակ մեկ անգամ ոտքով հարվածել է մեկին, ով գալիս էր իր վրա, մտածել է, որ նա կարող է իրեն հարվածել, չգիտի ում է հարվածել, չի ճանաչում, չգիտի դա Ռազմիկը, Հայկը, թե մեկ այլ անձ է եղել: Այդ վեճի ժամանակ ինքը միայն այդ անձին է հարվածել, այլ մարդու չի հարվածել: Չգիտի, թե ի սկզբանե Արմենը և Բագրատը ինչի համար էին առանձնացել և ինչից էին խոսում, ինքը Բագրատին իր կնոջ աշխատանքային հարցերի հետ կապված որևէ բան չէր ասել, բացի այդ, Արմենի հետ այդ խոսակցությունը պարզաբանվել էր և ոչ մի չպարզված հարց չէր մնացել: <<Լույս>> խանութի մոտ տեղի ունեցած խոսակցության ընթացքում Ա.Էմբոյանի հագուստից չի քաշել: Վիճաբանության ընթացքում որևէ մեկի ձեռքին ատրճանակ չի տեսել, չի նկատել նաև, թե ով է արձակել կրակոցներ: Վեճի մասնակիցներից ճանաչել է միայն Բագրատին, Գևորգին, Արմենին և Ռազմիկին, որին ճանաչել է նույն ժամանակ, երբ նա ճանաչման է ներկայացվել իրեն>>:
22.07.2015թ. վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից <<Պաշտպանության միջոց ձեռնարկելու մասին>> որոշում է կայացվել, որի համաձայն <<…քննիչը թիվ 09102215 քրեական գործով վկայի նկատմամբ ձեռնարկել է պաշտպանության միջոց և որպես պաշտպանության միջոց ընտրվել է պաշտպանվող անձի ինքնությունը հաստատող տվյալները պաշտպանելը` քրեական գործի նյութերում և այլ փաստաթղթերում կամ տեղեկություններ պարունակող կրիչներում, ինչպես նաև քննչական գործողությունների արձանագրություններում անձի մասին տեղեկությունների սահմանափակումով` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ քրեական գործում առկա արձանագրային տվյալներում պաշտպանվող անձի ազգանունը, անունը, հայրանունը կեղծանուններով փոխարինելու միջոցով և վկան հանդես է եկել Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ արդար դատաքննության հիմնարար իրավական արժեքի բաղադրատարրերից է պաշտպանության կողմի իրավունքը հակընդդեմ հարցման /կոնֆրոնտացիայի/ ենթարկել մեղադրական բովանդակությամբ ցուցմունք տված վկաներին, ընդ որում, նշված իրավունքի իրացման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի պաշտպանության կողմին տրվի մեղադրյալի դեմ հանդես եկած անձանց ցուցմունքները վարույթի որևէ փուլում վիճարկելու, նրան հարցաքննելու համարժեք և պատշաճ հնարավորություն, իսկ դատարանը պետք է ձեռք առնի բոլոր հնարավոր միջոցներն այդ իրավունքն ապահովելու համար, դատարանը, ՀՀ Ոստիկանության համապատասխան բաժնի միջոցով դատական նիստին հրավիրել է պաշտպանական միջոց կիրառված` Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ վկային, ով Դատարանում <<ՎիվաՍել-ՄՏՍ>> բջջային կապի <<Փոխիր ձայնդ>> ծառայության միջոցով ցուցմունք տվեց` դատավորի աշխատակազմի աշխատասենյակից: Մինչ վկայի ցուցմունք տալը դատարանը ճշտել է վերջինիս ինքնությունը, պարզաբանել վկայի իրավունքներն ու պարտականությունները և նախազգուշացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 338-րդ, 339-րդ հոդվածներով նախատեսված քրեական պատասխանատվության մասին>>:
Գործով պաշտպանական միջոց կիրառված` Ալեքսանդր Յուզբաշարյան կեղծանվամբ վկայի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված նույնավոբանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18-ի սահմաններում, անձնական գործերով գտնվել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ թաղմասում` ավելի կոնկրետ Քանաքեռի նախկին <<գայի>>-ի շենքի մոտ, որտեղ գնացել էր, քանի որ աշխատանքի ընդունվելու հայտարարություն էր կարդացել այդ տարածքում գտնվող հացի փռերից մեկում: Իր գործերն ավարտելով, քայլել է դեպի Քանաքեռի <<գայի>>-ի դիմացի մայթում գտնվող կանգառ, որպեսզի նստի մարշուտկա ու տուն գնա: Այդ ժամանակ նկատել է, որ Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբում` այդտեղ գտնվող դեղատան, խանութների ու կոշկակարի բուտկայի դիմաց` փողոցի մեջտեղում, մոտավորապես 8-ից 10 հոգի երիտասարդ տղաներ են հավաքված, ովքեր սկսել են քաշքշել իրար հագուստներից, անկանոն ձևի իրար խփում էին: Մոտավորապես կարող է ասել, որ հավանաբար մի կողմը 4 հոգի էր, մյուս կողմից ևս մի 4 կամ 5 հոգի էին: Սկզբում այդ խառը կռվի ժամանակ, երբ նայել է, իրեն ծանոթ մարդ չի տեսել և կողքից կանգնած նայել է այդ կռվին: Այդ տղաները սկզբում գոռգոռում էին, բղավում իրար վրա, իսկ երբ սկսել են քաշքշել ու խփել իրար, այդ ժամանակ սկսել են նաև բարձր ձայնով սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ իրար: Կռվող տղաներին են մոտեցել այդ տարածքում գտնվող անձինք, ովքեր երևի այդտեղի խանութների աշխատողներն էին կամ պարզապես այդտեղով անցնող մարդիկ, ովքեր փորձում էին բաժանել կռվողներին, սակայն կռիվը չէր դադարում, այդ տղաները շարունակում էին իրար խփել, հայհոյել ու հաշվի չէին առնում կողքի մարդկանց ասածները, որ վերջ տան կռվին, թողեն գնան այդտեղից: Այդ ժամանակ տեսել է, որ վերևի կողմից վազելով` կռվողներին է մոտեցել սպիտակ շուբով մի կին, ով ոնց որ ուզում էր կռվողների մեջից դուրս բերել ինչ-որ մեկին: Այդ տղաներից մեկին գցել են գետնին և երևի մի 3 կամ 4 հոգով նրան ոտքերով ուժեղ հարվածներ էին հասցնում` ընկած վիճակում: Այդ ժամանակ ինքը մի փոքր հեռու կանգնած նայում էր, բայց չէր մոտենում, քանի որ անիմաստ էր մոտենալը, այդ տղաները շարունակում էին կռվել, խփում էին իրար և ոչ մի կերպ վերջ չէին տալիս կռվին: Գետնին ընկած տղային նայելով` ինքը տեսել է, որ նա Բագրատն է, որին ճանաչում էր, քանի որ դրանից որոշ ժամանակ առաջ էր նրա հետ ծանոթացել` աշխատանքի ընդունվելու հարցով: Այդ պահին նկատել է, որ Բագրատը վեր է կացել ընկած տեղից և մի քանի քայլ հետ-հետ գնացել: Ընկած վիճակում Բագրատին ոտքերով խփողներից մեկը վազել է մայթի կողմը, գետնից մի քիչ մեծոտ քար վերցրել և քարը ձեռքին վազել Բագրատի կողմը: Կռվողներից մեկը կամ մի քանիսը փորձում էին քարը վերցնել այդ տղայի ձեռքից, սակայն նրանց չի հաջողվել քարը վերցնել և նա մոտենալով Բագրատին` ուզում էր քարով հարվածել նրան, բայց քարը Բագրատին չի կպել: Այդ պահին Բագրատն իր գոտկատեղի աջ կողմից, աջ ձեռքով հանել է մի հատ զենք, այն ուղղել է այն տղայի կողմը, ով ուզում էր քարով խփել նրան և երկու անգամ կրակել է այդ տղայի փորի ուղղությամբ: Քարը ձեռքին բռնած տղան կրակոցներից հետո կռացել է և երկու հոգի մոտեցել են նրան ու տարել Սարկավագի փողոցի կողմը, որտեղ նրան նստեցրել են կանաչ գույնի ավտոյի մեջ: Դրանից հետո էլի խառը վիճակ էր, լիքը մարդիկ էին հավաքվել այդտեղ, քանի որ փողոցի մեջտեղն էին այդ տղաները կռվում, ավտոները չէին կարողանում անցնել այդտեղով և այդ պահին հավաքված ավտոները սկսել են այդտեղով անցնել: Նշում է, որ Բագրատի կողմից կրակելուց հետո ինքը, ինչպես նաև այդտեղ գտնվող մյուս մարդիկ մի տեսակ հետ են քաշվել, վախեցել են: Մի պահ հիշում է, որ նկատել է, թե ինչպես է կանաչ ավտոն, որի մեջ դրել էին կրակված տղային, քշել ու գնացել դեպի ռայկոմի կողմը: Ընդհանուր առմամբ այդ ամենը տևել է մոտավորապես 10-15 րոպե: Կրակոցներից հետո նկատել է, որ Բագրատը կռվի տեղից մի փոքր վերևի մասում իջել է կապույտ գույնի երկու դուռ ունեցող ավտոյի մեջից, այդ ժամանակ զենքը հանել է և պահել ձեռքում, որից հետո այդ կապույտ ավտոմեքենան մտել է այդտեղից բացվող արանքը, իսկ մի քիչ հետո էլ Բագրատը գնացել է այդ ուղղությամբ և ինքն այլևս չի տեսել, թե ուր գնաց և ինչ արեց նա: 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում տեղի ունեցած կռվի մասնակիցներից ճանաչել է միայն կրակողին` Բագրատին, իսկ մյուս կռվողներին չի ճանաչել, նրանց դեմքերը չի մտապահվել և չի կարող նկարագրել նրանց, տեսնելիս չի ճանաչի: Այդ վիճաբանության ժամանակ խառը վիճակ էր, բոլորն իրար հարվածում էին, անընդհատ փոխում տեղերը, որի համար էլ որևէ մեկի դեմքը չի հիշել, իսկ Բագրատին ճանաչել է, քանի որ ծանոթ էր նրա հետ: Երբ Բագրատը նշած կապույտ գույնի ավտոմեքենայից դուրս եկավ, նրան որոշ չափով ինքը մոտ էր կանգնած, Բագրատը ոչ մի բան չէր խոսում, զենքը կողքից հանեց, պահեց ձեռքը, խառնված վիճակում էր, այս կողմ այն կողմ էր նայում ու քայլում, մի քանի վայրկյան անց նա գնաց այդտեղ գտնվող արանքի կողմը ու դրանից հետո նրան չի նկատել: Կռվի ընթացքում կռվի մասնակիցների կողմից չի լսել ինչ անուններով են դիմել միմյանց, նրանք սկզբում գոռգոռում էին, հետո սկսել են սեռական հայհոյանքներ տալ, նրանց խոսակցությունները պարզ չէր լսվում, քանի որ աղմուկ էր ու գոռգոռոցներ, անկանոն խփում էին իրար, այնպես չէր, որ հանգիստ էին խոսում, որ կողքից հասկացվեր կռվի թեման կամ անուններ: Հիշյալ վիճաբանության, կռվի ընթացքում դրա մասնակիցների ձեռքում դանակ չի նկատել, հնարավոր է դանակ եղել է ինչ-որ մեկի մոտ, բայց դա ինքը չի նկատել: Նորից է կրկնում, որ այդ խառնաշփոթի ժամանակ հնարավոր չէր ամեն ինչ նկատել: Վիճաբանության մասնակիցներից մի հոգու ձեռքում է քար նկատել, ով դրանով ուզում էր խփել Բագրատին, բայց քարը վերջինիս չի կպել: Բագրատն էլ հանել է զենքն ու կրակել է քարը շպրտողի փորի ուղղությամբ: Բացի կրակվողից, այլ վիրավորների չի նկատել և չի կարող ասել այդպիսիք եղել են, թե ոչ, այդտեղ այնքան մարդ կար հավաքված, որ հնարավոր չէր նկատել կռվողներից ով է վիրավոր, ով ոչ: Նշում է, որ Բագրատի կողմից կրակոցներ արձակելուց հետո ինքը վախից փախել ու մտել է այդտեղ գտնվող մի հատ գազել ավտոմեքենայի հետևի կողմը, և այդ ընթացքում, հնարավոր է, չի նկատել Բագրատի` երկրորդ անձին կրակելու պահը: Առաջին կրակոցներից հետո այդտեղ հավաքված մարդիկ այնպիսի գոռգոռոցներ էին հանում, խառնված այս կողմ այն կողմ էին վազվզում, դրանց մեջ հնարավոր չէր լսել ինչ-որ մեկի ձայնը, բացի այդ, կռվողներն իրար վրա գոռում, իրար խփում էին ու հայհոյում և հնարավոր է երկրորդ կրակոցի ձայները չի լսել դրա պատճառով: Տեսել է Բագրատին մի հոգու փորին կրակելուց, ում դրանից հետո տարել են կանաչ գույնի ավտոյի մոտ, երկրորդին կրակելը չի նկատել, ուստի, այդ մասին ոչինչ չգիտի: Ընդհանուր լսել է երկու կրակոց, բայց հնարավոր է այդ աղմուկի ու գոռգոռոցների մեջ էլի կրակոցներ են եղել, բայց ինքը չի լսել: Այդ վիճաբանության ընթացքում կռվողների բարձր ձայներից, գոռգոռոցներից, սեռական հայհոյանքներից այդտեղ հավաքվել էին լիքը մարդիկ: Նրանք, հաշվի չառնելով ոչ մի բան, օրը ցերեկով փողոցի մեջտեղը ծեծում էին իրար, գոռում, հայհոյում ու ինչքան մարդիկ մոտեցան, որ բաժանեն կռիվը, չստացվեց, այդ տղաները շարունակում էին կռվել: Այդ փողոցով ավտոմեքենաները չէին կարողանում անցնել, հավաքվել էին իրար հետև, քանի որ նրանք իրար խփում էին հենց ճանապարհի մեջտեղը: Իսկ երբ կրակողը կրակեց, այդ ժամանակ ավելի խառը վիճակ ստեղծվեց, մարդիկ փախնում էին այդտեղից, գոռգոռում էին, վախեցած վիճակ էր բոլորի մոտ, ինքն էլ է վախից փախել ու մի հատ գազելի հետևի կողմը կանգնել: Այդտեղի խանութի աշխատողները, փողոցով անցնող մարդիկ, նույնիսկ կանայք, փորձում էին բաժանել նրանց, թույլ չէին տալիս կռվել, բայց ոչ մի բան կռվողների վրա չէր ազդում, նրանք շարունակում էին իրենց կռիվը: Ավելացնում է, որ այդ կռվողներից միայն Բագրատին է ճանաչել, ուրիշ ծանոթ մարդիկ չի տեսել, բոլորն անծանոթ էին: Տարբեր ավտոներ են եղել այնտեղ` գազելներ, սովորական ավտոներ, բայց համարանիշներ, կոնկրետ մակնիշներ չի մտապահել, չի կարող նշել հիմա: Կռվողներից ուրիշների մոտ զենք չի տեսել, զենք տեսել է միայն Բագրատի մոտ: Այդ զենքը սովորական պիստալետների տեսք ուներ, մուգ գույնի էր, բայց այն շատ մոտիկից չի տեսել ու չի կարող նկարագրել: Ընդհանուր առմամբ լսել է երկու կրակոցի ձայն, բայց կրկնում է, որ այդ աղմուկի ու խառնաշփոթ վիճակի մեջ հնարավոր է էլի են հնչել կրակոցներ, որոնք ինքը չի լսել: Երկու կրակոցը հաստատ է լսել, որը Բագրատը կրակեց քարը ձեռքին բռնած տղայի փորի ուղղությամբ, որից հետո այդ տղան պպզեց: Նշված կռվի մասին ինչ-որ իրեն հայտնի էր պատմեց, ուրիշ ավելացնելու բան չունի, իր ցուցմունքը ճիշտ է, ստելու կամ չափազանցնելու բան չունի, ինչ տեսել է, ինչ-որ եղել է ճիշտ ձևով պատմեց>>:
Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հրապարակել է վկաներ Հակոբ Չոփուրյանի, Գագիկ Երեմյանի, Մելինե Առաքելյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները:
Գործով վկա Հակոբ Չոփուրյանը նախաքննության ընթացքում 07.02.2015թ. ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…Բագրատին ճանաչում է շուրջ 6 տարի, նրա հետ աշխատել է կոշիկի արտադրամասում: Ինքն իմացել է, որ Բագրատի ծանոթը գնացել է ՌԴ` աշխատանքի և ինքը նրան հայտնել էր, որ ինքն էլ է ցանկանում գնալ աշխատանքի, իսկ նա խոստացել էր աջակցել այդ հարցում: Ժամը 18-ի սահմաններում իր /093/38-99-66 համարից զանգահարել է Բագրատի հեռախոսահամարին, որն այժմ չի հիշում, սակայն այն կա գրանցված իր հեռախոսում, պայմանավորվել են հանդիպել Քանաքեռում: Մոտ 15 րոպե հետ, իր <<Օպելով>> հասել է Քանաքեռ` պայմանավորված վայր, որտեղ տեսել է Բագրատի մեքենան, շրջանցելով նրա մեքենան, աջ է քաշել և կանգնել: Բագրատի մեքենան արծաթագույն էր` <<Վազ 21-10>> մակնիշի, սակայն համարները չի հիշում: Ինքն իջել է իր մեքենայից, իսկ Բագրատն իր մեքենայից, սակայն իրեն անծանոթ երկու տղաները մնացել են մեքենայի մեջ: Իրենք մոտեցել են միմյանց, բարևել, ապա սկսել են խոսել իր գործի հետ կապված: Մի քանի բառ զրուցելուց հետո, գլխավոր փողոցի մոտից իրենց է մոտեցել 3 կամ 4 երիտասարդ, նրանք բարևել են իրենց և ինքը հասկացել է, որ նրանք ճանաչում են Բագրատին: Այդ տղաները միջահասակ են եղել, միջին մարմնակազմության, որքան որ հիշում է հագնված են եղել սև և մուգ շագանակագույն: Մոտ 5րոպե խոսելուց հետո Բագրատի և այդ տղաների միջև սկսվել է քաշքշուկ, ծեծկռտուքի ժամանակ Բագրատին են միացել ծանոթները, որոնց չի ճանաչել, սկսել են փոխադարձ հարվածներ հասցնել, քաշքշուկի ժամանակ Բագրատը մի քանի տղաների հետ միասին ընկել են գետնին և ընկած ժամանակ էլ են խփել իրար: Բագրատը ոտքի է կանգնել և ինքը լսել է ատրճանակի մի քանի կրակոցի ձայն, կրակոցներից հետո միայն Բագրատի ձեռքին տեսել է ատրճանակ և հասկացել է, որ նա է կրակել, սակայն, թե որտեղից է հանել ատրճանակը, չի տեսել: Կրակոցից հետո վիճաբանող տղաները իրար գրկած` հեռացել են դեպի գլխավոր փողոց, իսկ ինքն ու Բագրատը գնացել են իր մեքենայի կողմ և Բագրատն ասել է, որ իրեն տուն տանի: Սկսել է մեքենան վարել, սակայն Բագրատն ասել է, որ կանգնի և մի փոքր հետ քշի, ինքը մեքենան մի փոքր հետ է քշել և կանգնել է նրա ասած վայրում, Բագրատն իջել է մեքենայից և ցանկանում էր զանգահարել, իրեն էլ առաջարկել է, որ թեքվի, ինքն էլ թեքվել է նրա ասած փողոց, նա նստել է իր մեքենան, ասել է, որ իրեն տուն տանի, ինքը Բագրատին տարել է նրա տան մոտ, որից հետո գնացել է իր գործերով, դրանից հետո ինքը Բագրատին չի տեսել, հեռախոսով չի զրուցել, չգիտի, թե որտեղ է նա: Իր մեքենան նստելուց կամ իջնելուց ատրճանակ չի տեսել, չգիտի, թե որտեղ է այն թաքցրել, չի տեսել, որ նա ատրճանակը ինչ-որ մեկին փոխանցի, չի նկատել նաև, թե վիճաբանությունից հետո ով է վարել Բագրատի մեքենան: Տեղյակ չի եղել, թե ինչի համար են նրանք վիճաբանել իրար հետ, լսել է, որ փոխադարձ հայհոյանքներ են տվել իրար և սկսել են ծեծել միմյանց: Վիճաբանությանը ականատես են եղել այդ թաղամասի բնակիչներ,անցորդներ, իսկ ծեծկրտուքին միջամտել են երկու կին, փորձել են բաժանել նրանց, դադարեցնել վիճաբանությունը, սակայն չեն ենթարկվել և շարունակել են կռիվը: Վիճաբանությունը, փոխադարձ ծեծկռտուքը, հայհոյանքը, կրակոցները տևել է մոտ 10 րոպե, ինքն այդ ժամանակ խառնված վիճակում է եղել, չի իմացել, թե ինչ անել և չի խառնվել այդ վիճաբանությանը և Բագրատի հետ վիճաբանող տղաների դեմքերը հստակ չի հիշում, չգիտի, թե Բագրատի կրակելու հետևանքով քանի անձ է մարմնական վնասվածք ստացել>>:
Գործով վկա Հակոբ Չոփուրյանը 10.02.2015թ. լրացուցիչ ցուցմունք տվել այն մասին, որ <<…2015թ. փետրվարի 06-ին, մոտավորապես ժամը 19.00-ի սահմաններում, Բագրատին տուն իջեցնելուց հետո գնացել է տղայի` Վահե Չոփուրյանի` ծնված 2003 թվականին, պարապմունքի վայր` Խանջյան փողոցի վրա գտնվող շախմատի տուն նրան վերցնելու, քանի որ պարապմունքը ավարտվում էր ժամը 19.30-ի սահմաններում: Հասնելով Խանջյան-Սայաթ Նովա խաչմերուկ, թեքվել է դեպի Սայաթ-Նովայի փողոց, հասնելով Սայաթ-Նովա-Ալեք Մանուկյան խաչմերուկ կանգնելով սֆետաֆորի տակ, մեքենայի աջ հատվածում կանգնել է ոստիկանության մի մեքենա, որի մակնիշը և պետհամարանիշը չգիտի: Հասկացել է, որ դա ոստիկանության մեքենա է, քանի որ մեքենայի վրա եղել են միգալկաներ, իսկ ավտոմեքենայում գտնվող անձինք, որոնք իր հիշելով երեք հոգի էին, եղել են ոստիկանական համազգեստով, նրանցից մեկը, կոնկրետ չի հիշում, թե որ մեկը, ասել է, որ մեքենան կայանի: Մեքենան կայանելուց հետո իջել է մեքենայից, իրեն նշված մեքենայից մոտեցել է ոստիկանության աշխատակիցը, պահանջել է մեքենայի փաստաթղթերը, այնուհետև ասել է, որ մեքենան հետախուզման մեջ է, այնուհետև իրեն են մոտեցել ոստիկանության մյուս երկու աշխատակիցները, նրանք իրեն հարցրել են, թե մեքենայում զենք, զինամթերք ունեն, թե ոչ, ինքը նրանց պատասխանել է, որ չունի, այնուհետև նրանք սկսել են խուզարկել իր մեքենան և մեքենայի բարդաչոկից հանել են իրեն պատկանող երկկողմանի բացիչ, սև գույնի դանակ, մոտ երկու տարի վեց ամիս առաջ Կալինիգրադ քաղաքից իր հետ բերել է Հայաստան և պահել է մեքենայի բարդաչոկում, իսկ պահելու նպատակը սնունդ կտրելու համար է եղել և միշտ օգտագործել է այդ նպատակով, այդ դանակն ուրիշ բանի համար օգտագործելու նպատակ չի ունեցել: Դանակը գտնելուց հետո իրենց է մոտեցել նաև ոստիկանության մեկ ուրիշ մեքենա, ինքը նրանց խնդրել է, որ երեխային պարապմունքից հանի, ճանապարհի տուն, ապա նրանցից մեկը եկել է իր հետ, գնացել են միասին երեխային հանել են պարապմունքից, տաքսիով ճանապարհել են տուն, ապա վերադարձել են մեքենայի մոտ: Ինքը նստել է մեքենայի ետնամասում, ոստիկաններից մեկը նստել է վարորդի տեղը, մյուսը վարորդի կողքի նստատեղին, երրորդ ոստիկանը նստել է իր կողքին և իրեն պատկանող <<OPEL KOPCA>> 35DO200 պ/հ մեքենայով իրեն տարել են Քանաքեռ-Զեյթուն ոստիկանության բաժին: Այդ ոստիկաններից որևէ մեկին չի ճանաչում, ազգանունով չգիտի, նրանց կոչումը նույնպես չգիտի, քանի որ նրանց կողմից իրեն կանգնեցնելուց հետո ինքը շփոթված է եղել, այդ պատճառով ուշադրություն չի դարձրել նրանց կոչումներին: Կրկին անգամ նշում է, որ Բագրատ Թումանյանին իր մեքենայով դեպքի վայրից տարել է նրա տուն, իսկ, թե ինչն է եղել պատճառը, որ նա իր մեքենայով չի գնացել, չի կարող ասել, քանի որ տեղակ չէ: Երբ Բագրատ Թումանյանը դեպքի վայրում նստել է իր մեքենան, խնդրել է իրեն տուն հասցնել, իսկ ինքն էլ արագ հեռացել է դեպքի վայրից, չի նկատել այդ ժամանակ Բագրատի մեքենան որևէ մեկը նստել է, թե ոչ, չի տեսել նաև Բագրատի մեքենան որևէ մեկը վարել է, թե ոչ: Բագրատին տուն տանելու ողջ ճանապարհին նա իր հետ չի խոսել և հեռախոսով նույնպես չի զրուցել որևէ մեկի հետ>>:
Գործով վկա Հակոբ Չոփուրյանը 18.03.2015թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…ինքը միշտ Բագրատին զանգահարել է /094/88-62-22համարով և խոսել է նրա հետ, ուրիշ համարով Բագրատին չի զանգել և չգիտի բացի այդ համարը, նա այլ հեռախոսահամար ունի, թե ոչ: Ավելացնում է, որ շուրջ մեկ տարի է օգտագործում է /098/38-99-66 և /055/38-66-69 հեռախոսահամարները: Երբ այդ կռվից և վիճաբանությունից հետո Բագրատը նստել է իր մեքենան, նկատել է, որ իր հիշելով Բագրատի աջ ձեռքը վնասված էր և արյուն էր գալիս, նա թաշկինակով փակել էր այդ վերքը և հենց Բագրատի արյունն է քսվել իր մեքենայի աջ կողմի դռանը և աջ նստատեղին, այլ անձի արյուն իր մեքենայում չէր կարող լինել: Երբ 2015թ. փետրվարի 06-ին, ժամը 18.00-ի սահմաններում մոտեցել է Բագրատին, քիչ անց Բագրատին են մոտեցել 3 կամ 4 տղաներ, վերջինս նրանցից մեկի հետ առանձնացել է և նրանք մի քիչ վերև են քայլել, որից հետո որոշ ժամանակ անց նրանց են մոտեցել մյուս տղաները և սկսվել է կռիվը: Բագրատի և այդ տղաների խոսակցությունը տեղի է ունեցել իրենից հեռու և ինքը չի լսել, թե նրանք ինչ են խոսել: Դեպքի մասին իրեն հայտնի տեղեկությունները հայտնել է նախկինում>>:
Գործով վկա Հակոբ Չոփուրյանը 29.08.2015թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…06.02.2015թ. ժամը 19.00-ի սահմաններում գտնվել է Ալեք Մանուկյան-Սայաթ-Նովա խաչմերուկում, գնացել է, որ երեխային պարապմունքից տանի տուն, այդ ժամանակ իրեն կանգնեցրել են ոստիկանության 2 կամ 3 աշխատակիցներ, ինքը անցել է խաչմերուկը և կանգնել: Ոստիկանության մեքենան կանգնել է իր մեքենայի հետևը: Ինքն ու ոստիկանները իջել են մեքենաներից, նրանք մոտեցել են իրեն, հարցրել իր տվյալները, ապա ուզել են մեքենայի փաստաթղթերը: Ինքը նրանց է տվել մեքենայի թղթերը, իսկ նրանք ասել են, որ իր մեքենան <<ռոզիսկի տակ>> է` որոշ ժամանակ առաջ Քանաքեռում եղած կրակոցների գործով, ապա ասել են, որ իր մեքենան պետք է տանեն Քանաքեռ-Զեյթուն բաժին, իսկ ինքն ասել է, որ երեխան շախմատի դպրոցում դասի է, նրան պետք է տուն ուղարկի, որից հետո ոստիկաններից մեկը եկել է իր հետ, երեխային շախմատի դպրոցից տաքսիով ճանապարհել է տուն, դրանից հետո ետ են գնացել իր մեքենայի մոտ, երեք ոստիկանները և ինքը նստել են իր մեքենան: Ավելացնում է, որ մինչ այդ ոստիկանները իր մեքենայի դռան վրա նկատել են արյան հետքեր և հարցրել են, թե դա ինչ է: Քանի որ այդ ժամանակ ինքը վախեցած է եղել և շփոթված, չի ցանկացել ասել, որ դա Բագրատի արյունն է քսվել, այլ ասել է, որ մատաղի է եղել և հնարավոր է դրանից է եղել: Դրանից հետո իր մեքենան տարել են Քանաքեռ-Զեյթուն ոստիկանության բաժնի բակ, իրենց հետևից գալիս էր ոստիկանության մեքենան: Իրենք մտել են ոստիկանություն, որտեղ իրեն հարցրել են, թե ինքն ինչ կապ ունի քիչ առաջ Քանաքեռում տեղի ունեցած կրակոցների հետ, ինքն ասել է, որ ոչ մի կապ չունի, պատահական գնացել է այնտեղ, որպեսզի հանդիպի Բագրատի հետ և եղել է այդ դեպքը, որին ինքը չի մասնակցել: Դրանից հետո քննիչն իրեն հացաքննել է և ինքը պատմել է տեսածը: Հետո գնացել է տուն, իսկ մեքենան մնացել է ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնում: Դրանից մեկ կամ երկու օր հետո, իրեն կանչել են ոստիկանություն, դատարանի որոշումով խուզարկել են մեքենան և հայտնաբերել են իրեն պատկանող դանակը, որն ինքը պահել է մեքենայի մեջ, այն իրեն հաճախակի պետք էր գալիս սնունդ կտրելու համար: Այդ դանակը միշտ օգտագործել է մեքենայի մեջ և ոչ մի անգամ այն իր մոտ չի պահել և դրանով որևէ անգամ վատ բան չի արել: Նշում է, որ նախորդ ցուցմունքը տվել է այն ժամանակ, երբ Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնի դիմաց խուզարկել են իր մեքենան և այդ ցուցմունքում նշել է, որ ոստիկանները մեքենան խոզարկել են և գտել են դանակ, դրանով նկատի է ունեցել հենց Զեյթունի բաժնի դիմաց խուզակությունը, ուղղակի մտքերը ճիշտ չի ձևակերպել և ասել է, որ մեքենան խուզարկել են Ա.Մանուկյան փողոցում, ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչպես է գրել և այդպես է ստացվել: Սակայն ճիշտն այն է, որ Ա.Մանուկյան փողոցում իրեն կանգնեցրած ոստիկանները մեքենան չեն խուզարկել, դանակ չեն գտել, դանակի մասին այնտեղ խոսք չի եղել: Մեքենան խուզարկվել է Քանաքեռ-Զեյթուն բաժնի դիմաց և այդ ժամանակ են դանակը գտել: Չի իմացել, որ նման ձևով ցուցմունք տալը կարևոր է, այդ պատճառով էլ ինչպես հիշել է, այդպես էլ գրել է: Չի կարող ասել, թե դանակը ինչպես է հայտնվել մեքենայի աջ նստատեղի դիմացի ապակու տակից, որը հայտնաբերել են խուզակության ժամանակ , հնարավոր է ինքն է այն դրել այնտեղ, սակայն կոնկրետ չի հիշում, բայց ընդհանրապես այդ դանակը պահել է իր մեքենայի բարդաչոկի մեջ: Ավելացնելու այլ բան չունի, իսկ 06.02.2015թ. Քանաքեռում տեղի ունեցած կրակոցների մասին նախկինում տվել է ցուցմունքներ, որոնք ճիշտ են և պնդում է դրանք>>:
Գործով վկա Հակոբ Չոփուրյանը 22.10.2015թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<…պնդում է նախկինում իր կողմից տրված ցուցմունքները, այդ դեպքի ժամանակ ինչին ականատես է եղել ողջ ճշմարտությունը հայտնել է նախաքննության ընթացքում, որ հնչած կրակոցներից հետո Բագրատի ձեռքին տեսել է ատրճանակ, ատրճանակը մուգ գույնի է եղել` <<Մակարով>> տեսակի, այլ հատկանիշներ չի կարող նկարագրել: Իր մեքենայի խուզարկությամբ հայտնաբերված դանակն օգտագործել է միայն սնունդ կտրելու նպատակով, այն շատ վաղուց է գնել և չի հիշում վերնիսաժից, թե այլ տեղից, քանի որ տարիներ առաջ է գնել, ուստի այժմ չի հիշում կոնկրետ երբ և որտեղից է գնել: Նախկին ցուցմունքում հայտնել է, որ դանակը գնել է Կալինինգրադից, դա հակասություն չէ, ուղղակի այն ժամանակ այդպես է հայտնել, քանի որ շփոթված և վախեցած է եղել, առաջին անգամ էր ընկել նման պատմության մեջ և այլ պատճառաբանություն չգտնելով ասել է, որ Կալինինգրադից է բերել: Իրականում Հայաստանից է այն գնել, որի մասին նշեց սույն ցուցմունքի մեջ և դա է ճիշտը>>:
Գործով վկա Գագիկ Երեմյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ <<…2015թ. 6-ին, ժամը 18-ի սահմաններում, սովորականի նման գտնվել է խանութում և զբաղված է եղել իր առևտրով: Խանութում եղել է երկու հոգի հաճախոդր, որոնց չի ճանաչում: Հանկարծ կրակոցի ձայներ է լսել, սակայն, քանի որ խանութում հաճախորդներ են եղել, անմիջապես դուրս չի եկել: Մոտ երեք րոպե սպասելուց հետո դուրս է եկել և նայել է, թե ինչ է կատարվում, սակայն հասկացել է, որ եղածը ավարտվել է: Խանութը գտնվում է Սարկավագի փողոցի 131շենքի բակի հատվածում, սակայն այդտեղից չի երևում հետագայում իր կողմից տեսած և ոստիկանների կողմից ժապավեններով կապված վայրը: Այդ վայրը իր խանութից գտնվում է 15-20 մետր հեռավորության վրա, երբ դուրս է եկել խանութից, այդ վայրում որևէ մեկի չի տեսել: Դրանից հետո որևէ մեկի չի հարցրել, թե ինչ է եղել, քանի որ մարդ չի եղել այլևս: Րոպեներ անց ոստիկանության աշխատակիցներ են եկել և իրեն որպես մոտակա խանութի աշխատակից հրավիրել են բաժին: Անկեղծ ասած, թե ինչ կրակոցի ձայներ են եղել տեղյակ չէ, չգիտի նաև թե ով է կրակել: Անգամ չգիտի, թե կրակոցների հետևանքով որևէ մեկը վնասվել է, թե ոչ: Բացի այդ, ինքը խանութը չէր կարող թողնել և գնալ դուրս: Մինչև կրակոցը վիճաբանության ձայներ չի լսել, իսկ եթե լիներ, իր խանութում դա չէր լսվի, քանի որ տարածությունը հեռու է>>:
Գործով վկա Մելինե Առաքելյանի նախաքննության ընթացքում 06.02.2015թ. տված ցուցմունքով այն մասին, որ <<…շուրջ 9 ամիս է աշխատում է Սարկավագի 129 շենքի կողային մասում գտնվող խանութում որպես վաճառողուհի: Իր աշխատանքը սկսվում է առավոտյան ժամը 08.30-ին և ավարտվում է 22.30-ին: Խանութի դուռը եվրոպական արտադրության ` ապակիով և դռնից պարզ երևում է փողոցը, սակայն պատուհանները նեղ են և վանդակապատ, որից այդքան էլ լավ չի երևում փողոցը: Սույն թվականի փետրվարի 06-ին, ճշգրիտ ժամը չի հիշում, երբ, մոտավոր 18-18.30-ի սահմաններում հաճախորդների էր սպասարկում, նշում է, որ իրենց խանութը փոքր և իրենք աշխատում են հերթի տակ, լսել է ձայն, որը նմանեցրել է պայթուցիկի, որոնք հիմնականում երեխաներն են օգտագործում: 1-ին ձայնից որոշ ժամանակ անց երկու հատ կրկին լսել է` իրար հետևից: Ինքը չի հետաքրքրվել, խանութից դուրս չի եկել և չի տեսել, թե ինչ է կատարվում և շարունակել է սպասարկել իր հաճախորդներին: Ձայները լսելուց անմիջապես հետո խանութ կրկին հաճախորդներ են մտել, չի կարող ասել, թե ովքեր էին, չի կարող հայտնել նրանց տվյալները և նրանք իրեն ասել են, որ իրենց խանութի աջ կողմում, դեպի փողոց գնացող մասում, տեղի է ունեցել կռիվ և կրակոցներ: Այդ ժամանակ հասկացել է, որ իր լսած ձայները ոչ թե պայթուցիկ են եղել, այլ կրակոցի ձայներ են եղել: Այդ լսելուց հետո, թե ինքը, թե խանութում գտնվող մարդիկ, որոնց չի հիշում և չի կարող ասել, թե ովքեր էին, վախեցել են և դուրս չեն եկել խանութից, քանի որ մտածել են, որ կարող է այդ կրակոցները շարունակվի և իրենք կարող է վիրավորվեն: Իրենց խանութի մոտ հավաքված մարդկանց չի նկատել, ձայներ չի լսել, ինչպես արդեն նշեց, իրենց խանութը փոքր է, աշխատում է հերթի տակ, բացի այդ միացված է եղել հեռուստացույցը, դրա ձայնը, ինչպես նաև սառնարանների ձայնը թույլ չէր տա, որ իրենք լսեին վիճաբանության ձայներ: Եթե նույնիսկ դրսից իրենք ձայներ լսեին, կմտածեին, որ դրանք կողքի խաղահրապարակում խաղացող երեխաների ձայներն են: Այդ վիճաբանության վերաբերյալ ոչինչ չգիտի, ոչինչ չի կարող հայտնել: Նշում է, որ իրենք խանութից դուրս չեն եկել, կարճ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, ովքեր իրենցից կրակոցների վերաբերյալ հարցեր են տվել և հրավիրել են ոստիկանության բաժին: Իրենց խանութը տեսախցիկներ չունի դրսում տեղադրված, իսկ ներսի տեսախցիկը չի ձայնագրում>>:
Դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ և կից լուսանկարչական հավելվածով, համաձայն որի` <<զննության ընթացքում Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում` ասֆալտի վրա հայտնաբերվել են արնանման հետքեր, հայտնաբերվել և առգրավվել են մեկ հատ կրակված գնդակ, երկու պարկուճ>>:
<<Միքայելյան>> վիրաբուժության ինստիտուտ բժշկական կենտրոնի կրիմինալ մատյանը զննելու մասին 06.02.2015թ. կազմված արձանագրությունով:
Տուժողներ Արմեն Էմբոյանի և Ռուդոլֆ Սեդրակյանի հագուստները ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որոնց վրա հայտնաբերվել են արնանման հետքեր:
06.02.2015թ. ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԳ վարչության մուտքի մոտ տեղադրված տեսանկարահանող սարքի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունը առգրավելու մասին որոշմամբ և արձանագրությամբ:
ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԳ վարչության մուտքի մոտ տեղադրված տեսանկարահանող սարքի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունները զննելու մասին 06.02.2015թ. կազմված արձանագրությամբ: 04.11.2015թ.` ՀՀ Ոստիկանության ՊՊԳ վարչության մուտքի մոտ տեղադրված տեսանկարահանող սարքի կողմից կատարված տեսաձայնագրությունը պարունակող թվով մեկ լազերային սկավառակը որպես փաստաթղթեր ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշմամբ:
07.02.2015թ. վկա Ռազմիկ Մարտիրոսի Թովմասյանին մեղադրյալ Բագրատ Աշոտի Թումանյանի լուսանկարը երեք այլ անձանց լուսանկարների հետ լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությամբ, <<..որի ժամանակ Ռ.Թովմասյանը ճանաչել է 3-րդ համարի տակ պատկերված Բ.Թումանյանի լուսանկարը և հայտարարել, որ Բ.Թումանյանն է 06.02.2015թ., ժամը 18:00-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում իր մոտ եղած ատրճանակով կրակել իր եղբոր` Արմեն Էմբոյանի և ընկերոջ` Ռուդոլֆ Սեդրակյանի վրա>>:
Դատաբժշկական թիվ 291/հ փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի` <<…Արմեն Էմբոյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` աջից քունքային շրջանի սալջարդ վերքի, ներկայիս սպիի, որովայնի առաջային մակերեսի հրազենային գնդակային, թափանցող, միջանցիկ վիրավորման ձևով պատճառվել են սալջարդ վերքը ներկայիս սպին բութ, կոշտ առարկայով, իսկ հրազենային գնդակային վիրավորումը` գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որոնք առաջացրել են առողջության ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող: Ինչ վերաբերվում է վնասվածքների ծանրության աստիճանին առանձին-առանձին, ապա սալջարդ վերքը ներկայիս սպին առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս, առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը ոչ պակաս վեց օրից և ոչ ավելի քսանմեկ օրից, իսկ հրազենային գնդակային վիրավորումը` առողջության ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող: Վերը նշված մարմնական վնասվածքներն ստանալու պահին Ա.Էմբոյանը տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած, տվյալ վնասվածքների առաջացումը չբացառող հնարավոր դիրքերում, մասնավորապես աջ քունքային շրջանով ուղղված դեպի բութ, կոշտ առարկան, իսկ հրազենային վնասվածքն ստանալու պահին, ամենայն հավանականությամբ, որովայնի առաջային մակերեսով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, ընդ որում վերքային խողովակը ունի վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն>>:
Դատաբժշկական թիվ 292/հ փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի` <<…Ռուդոլֆ Սեդրակյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների` որովայնի առաջային մակերեսի հրազենային գնդակային, թափանցող, միջանցիկ վիրավորման ձևով պատճառվել են գնդակով լիցքավորված հրազենից արձակված կրակոցով, հնարավոր է որոշմամբ նշված ժամկետում, որն առաջացրել է առողջության ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող: Վերը նշված մարմնական վնասվածքն ստանալու պահին Ռ.Սեդրակյանը տարածության մեջ կարող էր գտնվել ցանկացած, տվյալ վնասվածքների առաջացումը չբացառող հնարավոր դիրքերում, որովայնի առաջային մակերեսով ուղղված դեպի հրազենի փողաբերանի լայնական կտրվածքը, ընդ որում վերքային խողովակը ունի վերևից ներքև, աջից ձախ, առջևից հետ ուղղություն>>:
Դատաձգաբանական Հմ. 350-15 փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի`
<<1. Փորձաքննությանը ներկայացված երկու պարկուճները հանդիսանում են <<ПМ>>, <<АПС>> տեսակի ակոսափող ատրճանակների համար նախատեսված գործարանային արտադրության 9մմ /9*18/ տրամաչափի մարտական փամփուշտների մասեր` կրակված պարկուճներ, կրակվել են միևնույն զենքից, պիտանի են կրակող զենքի նույնացման համար: Պարկուճները կարող են կրակված լինել ինչպես <<ПМ>>/Մակարով/ տեսակի ատրճանակից, այնպես էլ նմանատիպ հետքառաջացում ունեցող այլ զենքից:
2. Ներկայացված գնդակը հանդիսանում է <<ПМ>>, <<АПС>> տեսակի ակոսափող ատրճանակների համար նախատեսված գործարանային արտադրության 9մմ /9*18/ տրամաչափի փամփուշտի մաս` կրակված գնդակ, պիտանի կրակող զենքի նույնացման համար: Գնդակը կարող է կրակված լինել ինչպես ինչպես <<ПМ>>/Մակարով/ տեսակի ատրճանակի փողից, այնպես էլ նմանատիպ հետքառաջացում ունեցող մեկ այլ զենքի փողից: Գնդակի վրա առկա դեֆորմացիաները առաջացել են կրակվելուց հետո համեմատաբար պինդ մարմին/ներին/ հարվածելու կամ դրա միջով անցնելու հետևանքով:
3.Ներկայացված մեկ հատ գնդակը ներկայացված երկու հատ պարկուճներից որևէ մեկի հետ մինչև կրակվելը հանդիսացել է արդյոք մեկ ամբողջական փամփուշտ, թե ոչ, հնարավոր չէ պարզել` դրանց վրա որպես մեկ ամբողջություն բնորոշող կայուն հետքերի բացակայության պատճառով:
4. Ներկայացված երկու հատ պարկուճների, մեկ հատ գնդակի և ՀՀ տարածքում հրազենով կատարված չբացահայտված հանցագործությունների դեպքի վայրերից առգրավված ու մինչ օրս Հանրապետական գնդակապարկուճադարանում հաշվառված նույն տրամաչափի և նմուշի պարկուճների ու գնդակների կրակման հետքերի համեմատության արդյունքում համընկնումներ չհաստատվեցին>>:
Դատաձգաբանական, դատաքիմիական, դատամիկրոմասնիկային համալիր Հմ. 372-15 փորձաքննության եզրակացությամբ, համաձայն որի`
<<1. Թիվ 09102215քրեական գործով Ռուդոլֆ Սեդրակյանի փորձաքննության ներկայացված բաճկոնի վրա եզրակացության հետազոտական մասում նկարագրված վնասվածքը հանդիսանում է հրազենային-գնդակային մուտքի թափանցող վնասվածք, պատճառվել է պղինձ պարունակող հավանաբար 9մմ տրամաչափի գնդակով /հնարավոր է նույն քր. գործով թիվ 350-15 փորձաքննությամբ հետազոտված գնդակով/ լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցութան սահմաններում` մոտ 30-80սմ տարածությունից, առջևից հետ ուղղությամբ կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում: Բաճկոնի ձախ ծոցագրպանում առկա ապահովիչի վրա հայտնաբերված վնասվածքը հանդիսանում է հրազենային գնդակային մուտքի թափանցող վնասվածք, պատճառվել է պղինձ պարունակող հավանաբար 9մմ տրամաչափի գնդակով /հնարավոր է նույն քր. գործով թիվ 350-15 փորձաքննությամբ հետազոտված գնդակով/` լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններից դուրս տարածությունից կամ արգելաշերտի միջով /որը կարող էր հանդիսանալ բաճկոնը /կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում: Նշված վնասվածքներն իրենց մոտավոր տեղակայմամբ, չափերով և ձևով համապատասխանում են միմյանց և կարող են պատճառված լինել միևնույն գնդակով: Ներկայացված հագուստների զննությամբ այլ վնասվածքներ չհայտնաբերվեցին:
2. Արմեն Էմբոյանի փորձաքննության ներկայացված սվիտերի վրա առկա վերը նկարագրված վնասվածքը հանդիսանում է հրազենային-գնդակային մուտքի թափանցող վնասվածք, պատճառվել է պղինձ պարունակող հավանաբար 9մմ տրամաչափի գնդակով /հնարավոր է նույն քր. գործով թիվ 350-15փորձաքննությամբ հետազոտված գնդակով/, լիցքի լրացուցիչ գործոնների ազդեցության սահմաններում մոտ 80–120սմ տարածությունից, առջևից հետ ուղղությամբ կատարված մեկ կրակոցի արդյունքում: Հետազոտության արդյունքում այլ վնասվածքներ չհայտնաբերվեցին:
3.Արման Վարտանյանի փորձաքննության ներկայացված անդրավարտիքի վրա առկա վնասվածքը ծակած-կտրած բնույթի է, ինչը կարող էր առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող գործիքի` հնարավոր է դանակի շեղբի մեկ ներգործության արդյունքում:
4. Փորձաքննությանը տրամադրված Հակոբ Վասիլի Չոփուրյանի, Արման Հենրիի Վարտանյանի մարմնի համապատասխան հատվածներից վերցված բամբակյա խծուծների վրա կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել:
5. Փորձաքննությանը տրամադրված Ռազմիկ Մարտիրոսի Թովմասյանի աջ և ձախ ձեռքերից վերցված բամբակյա խծուծների վրա հայտնաբերվեցին անտիմոնի մետաղացման հետքեր, որոնք մտնում են կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ:
6. Փորձաքննությանը տրամադրված Արման Հենրիի Վարտանյանի և Հայկ Մովսեսի Շագոյանի հագուստների վրա կրակոցի արգասիքներ չեն հայտնաբերվել:
7. Փորձաքննությանը տրամադրված Ռազմիկ Մարտիրոսի Թովմասյանի կապույտ գույնի բաճկոնի և սև գույնի տաբատի վրա հայտնաբերվեցին անտիմոնի մետաղացման հետքեր, որոնք մտնում են կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ:
8. Փորձաքննությանը տրամադրված Հակոբ Վասիլի Չոփուրյանի սպորտային վերնազգեստի և սպորտային տաբատի վրա հայտնաբերվեցին անտիմոնի մետաղացման հետքեր, որոնք մտնում են կրակոցի արգասիքների կազմի մեջ:
9. Փորձաքննությանը տրամադրված <<OPEL CORSA>> մակնիշի 35DO200հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայի սրահի աջ և ձախ նստատեղերից վերցված անգույն թափանցող միկրոմասնիկային ժապավենների կպչուն շերտերին հետագա համեմատական հետազոտման համար պիտանի միկրոմանրաթելեր չեն հայտնաբերվել>>:
04.11.2015թ.` Ռուդոլֆ Սեդրակյանի հագին եղած բաճկոնը, բաճկոնի ձախ ծոցագրպանում առկա ապահովիչը, Արմեն Էմբոյանի հագին եղած սվիտրը, Ռազմիկ Թովմասյանի աջ և ձախ ձեռքերից բամբակյա խծուծների վրա վերցված կրակոցի արգասիքները, Ռազմիկ Թովմասյանի հագին եղած կապույտ գույնի բաճկոնը և սև գույնի տաբատը, Հակոբ Չոփուրյանի հագին եղած սպորտային վերնազգեստը և սպորտային տաբատը, դեպքի վայրի զննության ժամանակ Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14-րդ փողոցի սկզբնամասում` ասֆալտի վրայից հայտնաբերված և առգրավված մեկ հատ կրակված գնդակը, երկու պարկուճը, 2 բինտե խծուծների վրա վերցված արնանման հետքերը, կոտրված ակնոցի հետքերը, քարը, 09.02.2015թ. Հակոբ Չոփուրյանին պատկանող 35DO200 պետհամարանիշի <<Օպել>> մակնիշի ավտոմեքենայի խուզարկությամբ ավտոմեքենայի սրահի աջ նստատեղի ձախ կողային հատվածից և աջ դռան նստատեղի ձախ կողային հատվածից մեկական բինտե խծուծների վրա վերցված արնանման հետքերն իրեղեն ապացույցներ ճանաչելու մասին որոշմամբ:
32. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն պնդմանը, թե <<…դատարանն անհիմն և անօրինական է Բագրատ Թումանյանի ցուցմունքները գնահատել, որպես մտացածին, որով ըստ դատարանի, նա քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու նպատակ է հետապնդել>>, ապա Վերաքննիչ դատարան արձանագրում է, որ այն հիմնավորված չէ` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալ Բագրատ Աշոտի Թումանյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ ամբաստանյալի ցուցմունքները` Արմեն Էմբոյանին և Ռուդոլֆ Սեդրակյանի սպանելու դիտավորություն չունենալու և այլնի մասին, իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող խիստ պատժից խուսափելու, ինչպես նաև քրեական գործով պարզված փաստական հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են վերոնշյալ ապացույցներով:
Ստուգելով և գնահատելով վկաներ Հայկ Շագոյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի դատաքննական ցուցմունքները` Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում, արժանահավատ չեն, իրարամերժ են, մտացածին են և հակասական, քրեական պատասխանատվությունից և սպասվող խիստ պատժից խուսափելու հարցում ամբաստանյալին օգնելու նպատակ են հետապնդում և հերքվում են քրեական գործով ձեռք բերված ու դատարանում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցներով:
Վերլուծելով վկաներ Հայկ Շագոյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի դատաքննության և նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, Առաջին ատյանի դատարանն արձանագրել է, որ նախաքննությամբ վկաներ Հայկ Շագոյանը և Ռազմիկ Թովմասյանը տարբեր օրերի իրենց ձեռքով ցուցմունքներ են գրել այն մասին, որ կռվի ընթացքում զենք տեսել են միայն Բգոյի/Բագրատի/ մոտ և կրակոցները եղել են նրա կողմից: Քրեական գործի նախաքննության ողջ ընթացքում վկաների կողմից իրենց նկատմամբ հոգեբանական կամ ֆիզիկական ճնշում կիրառելու վերաբերյալ որևէ հայտարարություն չի արվել, և միայն Առաջին ատյանի դատարանում են հայտնել, որ նախաքննության ընթացքում իրենց վրա հոգեբանական ճնշումներ են գործադրվել, և այդ ճնշումների տակ էլ նման ցուցմունքներ են տվել, իրականում չեն տեսել, թե ում կողմից են եղել այդ կրակոցները: Բացի այդ, վկաները նախաքննության ընթացքում վարույթն իրականացնող մարմնին այնպիսի մանրամասներ` կռվի մասնակիցների անուններ, դեպքի հաջորդական զարգացումներ են հայտնել, որոնք կարող էին միայն իրենց հայտնի լինել, այսինքն դրանց մասին նախաքննական մարմինն այդ պահին տեղյակ լինել չէր կարող:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով` Առաջին ատյանի դատարանը պատճառաբանված կերպով հանգել է այն հետևության, որ վկաներ Հայկ Շագոյանի և Ռազմիկ Թովմասյանի դատաքննական ցուցմունքները անարժանահավատ չեն, իսկ նախաքննական ցուցմունքների համադրումը գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների և տվյալների հետ դատարանին բերել են այն համոզման, որ այդպիսիք փոխլրացնում են միմյանց և ավելի արժանահավատ են:
33. Միևնույն ժամանակ Առաջին ատյանի դատարանն անհրաժեշտ է համարել նաև արձանագրել, որ Ռազմիկ Թովմասյանի հաղորդման հիման վրա` ՀՀ Ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի աշխատակիցների կողմից պաշտոնեական լիազորություններն անցնելու, իսկ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ալեքսեյ Կարապետյանցի կողմից պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու վերաբերյալ, Հատուկ քննչական ծառայությունում նախապատրաստվել են նյութեր, արդյունքում Ռազմիկ Թովմասյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարան: Դատարանում Ռ.Թովմասյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին և մինչ դատաքննությունն սկսելն միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով, հայտարարել է, որ մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: ՀՀ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.06.2017թ. դատավճռով Ռ.Թովմասյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է տուգանքի 200.000/երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով: Դատարանի 02.06.2017թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք չի ներկայացվել և մտել է օրինական ուժի մեջ, դատավճիռը կատարման է ներկայացվել 07.07.2017թ.:
34. Անդրադառնալով հոգեբանական ճնշումների արդյունքում ձեռք բերված ապացույցների օգտագործման անթույլատրելիության հարցին, Վերաքննիչ դատարանը նույնպես գտնում է, որ վկաների նկատմամբ նախաքննության ընթացքում անօրինականություն թույլ չի տրվել, ուստի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները չեն կարող դիտվել ճնշումների ազդեցության ներքո ձեռք բերված և պետք է գնահատվեն գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցների համակցության մեջ: Բացի այդ, գործով ձեռք չի բերվել որևէ փաստական տվյալ, որը կարող է բավարար հիմք հանդիսանալ վկաների ցուցմունքները անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ այդ ցուցմունքներում դեպքի կապակցությամբ հայտնված տվյալներն ինչպես միմյանց, այնպես էլ գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով ստացված տվյալների հետ համընկնում ու փոխկապակցվում են:
35. Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով պաշտպանի այն պնդմանը, որ վկաներ Հակոբ Չոփուրյանը, Գագիկ Երեմյանը, Մելինե Առաքելյանը դատարանում չեն հարցաքննվել, և պաշտպանության կողմը զրկված է եղել նրանց հակընդդեմ հարցման ենթարկելու իրավունքից /այն առկա է նաև վերաքննիչ բողոքում/, ուստի նրանց նախաքննական ցուցմունքներն անթույլատրելի ապացույց են և չեն կարող դրվել դատավճռի հիմքում, Առաջին ատյանի դատարանը իրավացիորեն փաստել է, որ վկաներ Հակոբ Չոփուրյանի, Գագիկ Երեմյանի, Մելինե Առաքելյանի ցուցմունքները` որպես ապացույցներ, միակը և վճռորոշը չեն` ամբաստանյալի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում, ուստի դրանք մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելու դեպքում դատարանը թույլ չի տա <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի և ՀՀ Սահմանադրության 67-րդ հոդվածի խախտում և այն չի կարող հանգեցնել ամբաստանյալի` արդար դատաքննության և մեղադրանքից պաշտպանվելու իրավունքի չեզոքացմանը: Դատարանի հիշյալ դիրքորոշումը բխում է Հ.Սահակյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշման հետ առ այն, որ <<…հակընդդեմ հարցման /կոնֆրոնտացիայի/ իրավունքով չապահովված ապացույցը մեղադրական դատավճռի հիմքում դնելը քրեադատավարական օրենքի էական խախտում չի կազմի, եթե այդ ապացույցը վճռական կշիռ չունի անձի մեղքը հաստատող ապացույցների զանգվածում /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 20.10.2011 թվականի թիվ ԼԴ/0212/01/10 որոշումը/:
36. Ինչ վերաբերում է վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, թե <<… գործով որևէ տվյալ ձեռք չի բերվել առ այն, որ Բագրատ Թումանյանը կամ մյուսները՝ դեպքից առաջ և մինչև կռիվը սկսվելը, միմյանց նկատմամբ վատ տրամադրվածություն կամ թշնամանք են ունեցել կամ հատուկ դիտավորություն են ունեցել կռիվ անելու, միմյանց մարմնական վնաս պատճառելու կամ որևէ մեկին սպանելու համար>>, ապա ըստ գործով ձեռք բերված տվյալների` ամբաստանյալի և տուժողների հանդիպելու նպատակը եղել է Արման Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ տեղի ունեցած միջադեպի համար հաշվեհարդար տեսնելը: Եթե նույնիսկ տուժողներին կյանքից զրկելը ամբաստանյալի համար վերջնական նպատակ չի եղել, այնուամենայնիվ, վերջինս նախատեսել է նման հետևանքի անխուսափելիությունը, ինչը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության առկայության մասին: Վերոշարադրյալը հիմք է տալիս եզրահանգելու, որ առկա է սպանության ավարտված հանցափորձ, քանի որ հանցավորը կատարել է բոլոր անհրաժեշտ գործողությունները` հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, սակայն այն չի ավարտվել` նրա կամքից անկախ հանգամանքներով:
Ամբաստանյալի դիտավորության ուղղվածությունը և բովանդակությունը բացահայտելիս` կարևոր նշանակություն ունեն այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են հանցագործության գործիքը, մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը, հանցավորի դրսևորած վարքագիծը: Այն, որ Բագրատ Աշոտի Թումանյանը հրազեն հանդիսացող ատրճանակից մոտ տարածությունից կրակել է տուժողների կենսականորեն կարևոր օրգանի` որովայնի շրջանում` պատճառելով կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր մարմնական վնասվածք: Վերոնշյալ հանգամանքները վկայում են հանցավորի մոտ տուժողներին կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորության առկայության մասին, ինչը, սակայն, վրա չի հասել նրա կամքից անկախ հանգամանքներում, այն է` տուժողներին հիվանդանոց տեղափոխելու և ցուցաբերված բժշկական օգնության շնորհիվ: Գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տվել, որ հանցանքը կատարելու պահին հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողներին կյանքից զրկելուն /հաշվի առնելով, մասնավորապես, օգտագործված գործիքը, մարմնական վնասվածքի բնույթն ու տեղակայումը/, իսկ համապատասխան արարքն իրականացնելուց հետո անձի կողմից տուժողներին կյանքից զրկելուն ուղղված հետագա գործողություններ չկատարելը դուրս է սպանության ավարտված հանցափորձի շրջանակներից: Նման վարքագիծը չի կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել արարքի քրեաիրավական որակումը:
37. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ վերլուծության ենթարկելով գործում առկա հանգամանքները, մասնավորապես` հանցանքի կատարման եղանակը, օգտագործված գործիքը, հասցված մարմնական վնասվածքների բնույթը և տեղակայումը և այլ տվյալներ, որոնք իրենց համակցության մեջ բացահայտում են հանցավորի դիտավորության տեսակը և ուղղվածությունը, մասնավորապես այն, որ վերջինս գործել է տուժողներին սպանելու ուղղակի դիտավորությամբ, սակայն մահը վրա չի հասել նրա կամքից անկախ հանգամանքներով: Նման պայմաններում արարքը ենթակա է որակման որպես անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված հանցագործության փորձ, այլ ոչ թե ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի:
38. Վերաքննիչ դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով քրեական գործով ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված վերոնշյալ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման հիման վրա հանգում է հետևության, որ ամբաստանյալ Բ.Թումանյանը 2015թ. փետրվարի 06-ին ժամը 18:06-ից 18:22-ն ընկած ժամանակահատվածում Երևան քաղաքի Քանաքեռ 14 փողոցի սկզբնամասում` Զ.Սարկավագի փողոցի թիվ 129 և թիվ 131շենքերի միջև ճանապարհի բանուկ հատվածում Արման Հենրիի Վարտանյանի կնոջ աշխատանքային հարցերի շուրջ վիճաբանության մեջ է մտել Ռուդոլֆ Ռոբերտի Սեդրակյանի, Արմեն Մովսեսի Էմբոյանի և Ռազմիկ Մարտիրոսի Թովմասյանի հետ, որի ընթացքում Ա.Էմբոյանին և Ռ.Սեդրակյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու ուղղակի դիտավորությամբ, գիտակցելով իր գործողություններով տվյալ վայրի անցորդների կյանքը և առողջությունն իրական վտանգի տակ դնելու հանգամանքը շատերի կյանքի համար վտանգավոր եղանակով, իր կողմից ապօրինի ձեռք բերված և կրվող հրազենից կրակել է Ռ.Սեդրակյանի և Ա.Էմբոյանի որովայնի առաջային պատի շրջանին, որից հետո վերջիններս թափանցող հրազենային վնասվածքներով տեղափոխվել են Միքայելյանի անվան վիրաբուժության ինստիտուտ, որտեղ բժշկական միջամտության հետևանքով հաջողվել է փրկել նրանց կյանքը, այսինքն հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել` Բ.Թումանյանի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Ամբաստանյալ Բ.Թումանյանի կատարած արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներին, նրա մեղավորությունն այդ արարքի կատարման մեջ ապացուցված է, ինչպես նաև բացակայում է վերջինիս արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելու հիմքերը:
39. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու` ամբաստանյալ Բ.Թումանյանին արդարացնելու, կամ արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերաորակելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս` թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018թ. մայիսի 14-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Բագրատ Աշոտի Թումանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 6-րդ կետերով, 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել անփոփոխ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Տ.ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Ս.ՄԱՐԱԲՅԱՆ