ԵԱՔԴ/0185/01/15

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«16» հոկտեմբերի 2017թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով.
նախագահող դատավոր Կ.Մարդանյան
դատավորներ Ն.Հովակիմյան
Ա.Մնացականյան
քարտուղարությամբ՝ Մ.Մահտեսյանի
մասնակցությամբ` պաշտպան Ա.Գևորգյանի ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանի
դատախազ Գ.Աղաջանյանի

դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով, քննության առնելով Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանի վերաբերյալ քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունիսի 19-ի դատավճռի դեմ պաշտպան Արկադյա Գևորգյանի վերաքննիչ բողոքը,
ՊԱՐԶԵՑ՝
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2015 թվականի հոկտեմբերի 02-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությունում Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հարուցվել է թիվ 13821415 քրեական գործը:
Նույն օրը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցավոր արարքը կատարելու կասկածանքով Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանը ձերբակալվել է:
2015 թվականի հոկտեմբերի 03-ին Վոլոդյա Շախպերյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Նույն օրը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը քննության առնելով մեղադրյալ Վոլոդյա Շախպերյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու մասին վարույթն իրականացնող մարմնի միջնորդությունը, այն բավարարել և մեղադրյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով:
2015 թվականի հոկտեմբերի 09-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան):
Առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունիսի 19-ի դատավճռով Վոլոդյա Շախպերյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և դատապարտվել ազատազրկման` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Արկադյա Գևորգյանը, որը Վերաքննիչ դատարանի՝ 2017 թվականի հուլիսի 28-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ:
Վերաքննիչ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել:
Գործի փաստական հանգամանքները և վերաքննիչ բողոքի քննության համար նշանակություն ունեցող փաստերը.
2. Վոլոդյա Շախպերյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ. «նա 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ ժամը 21:30-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բաց պատուհանից ձեռքը ներս մտցնելով, ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան փողոցի թիվ 17 շենքի 31 բնակարան և պատուհանագոգի վրայից հափշտակել է զգալի չափ կազմող` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք տեսակի համակարգիչ»:
3. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի հունիսի 19-ի դատավճռի համաձայն.
«(…) Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներ
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ Դատարանում հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց` հերքելով իր առնչությունը վերագրվող հափշտակությանը։
2017 թվականի մարտի 09-ի դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերին, ժամը 20:00-ի սահմաններում տանից դուրս է եկել, գնացել է Քանաքեռ թաղամասի սեփական տները, որտեղ վարձով ապրել է իր ընկեր Հայկը: Գնալու նպատակը եղել է վարձով տուն գտնելը, քանի որ ընտանիքով ապրում է զոքանչի տանը: Ինքը գտել է Հայկի տունը, նախքան տուն մտնելը բակում կանգնած է եղել մի անձնավորություն, ով իրեն ասել է, որ վերջիններս այլևս այդ տանը չեն ապրում և տեղափոխվել են Շահումյան թաղամաս: Այնուհետև, քայլելով իջել է դեպի «Լամբադա» կամուրջի կողմ, որպեսզի այնտեղից թեքվի դեպի Կոմիտասի շուկայի մոտ գտնվող կանգառ և նստի երթուղային տրանսպորտ` տուն գնալու նպատակով: Ֆուրմանով փողոցի խաչմերուկն անցել է, որտեղ կանգնած են եղել 3 անծանոթ տղաներ, վերջիններս ուշադիր նայել են իր վրա և իրեն մի պահ թվացել է, թե ծանոթ են միմյանց: Չհասած կանգառ` այդ երիտասարդներն իր հետևից բղավել են, ինքը կանգ է առել, երկու անձ մոտեցել են իրեն, ծխախոտ և կրակ են ուզել, ինքը տվել է: Նկատել է, որ նրանցից հաղթանդամ երիտասարդը նայել է իր ձեռքի մատանուն: Հաղթանդամ տղան իրեն ասել, որ նորմալ տղա է երևում, հարցրել է, թեմի բան կտա իրեն, որ «լոմկից դուրս գան»: Հասկացել է վերջինիս ակնարկը և պատասխանել է, որ լավ նայեն իր դեմքին, այդ պահին վերջինս ուժգին հարվածել է իր ձախ աչքին, որից ինքը ցնցվել է և ընկել գետնին, արյուն է եկել, իսկ նրանք դիմել են փախուստի: Այնուհետև, գրպանից հանել է թաշկինակը, դրել ձախ աչքին և քայլել դեպի Դավթաշեն տանող ճանապարհը, քանի որ նման տեսքով չէր կարող հասարակական տրանսպորտ նստել: Քայլելով հասել է նախկին հարկադիր կոմիտեի շենքի մոտ, այդտեղից թեքվել է աջ և հասել «Երիցյանի» խաչմերուկ: Խաչմերուկի մոտ նկատել է ցայտաղբյուր, մոտեցել է, որ ջուր խմի և լվացվի, բայց ջուր չի եղել, մոտ 10 րոպե նստել է այդ այգում, որը կոչվում է «Արամ Խաչատրյանի» պուրակ: Այդ տեղից իջել է դեպի Դավթաշենի խաչմերուկ տանող ճանապարհը:Մինչ խաչմերուկ հասնելը, աջ կողմի շենքի առաջին հարկի պատուհանի մոտ, 8-10 մետր հեռավորության վրա նկատել է երկու անծանոթ տղաների, մի պահ կանգ է առել, վերջիններս իրեն տեսնելով խառնվել են իրար և «Փախանք արա» արտահայտությամբ, գետնին ինչ-որ բան գցելով, անցանել են փողոցը` դեպի դիմացի բակ: Չի հասկացել, թե ինչու են փախուստի դիմում իրեն նկատելով, մոտեցել է այդ տղաների կանգնած տեղը և գետնին նկատել է քառակուսի իր, բարձրացրել և տեսել է, որ համակարգիչ է, վերցրել է ձեռքը և բռնած հեռացել այդտեղից: Համակարգիչն իր հետ տարել է տուն: Դեպքից 5 օր անց որոշել է իր ծանոթ տղայի միջոցով գտնել համակարգչի տիրոջը, զանգահարել է այդ տղային, ասել է, որ փոքր համակարգիչ է գտել, և, որ ինքը դրանից բան չի հասկանում: Ծանոթն իրեն խորհուրդ է տվել, որ որտեղից վերցրել է, տանի նույն տեղը դնի, ինքն էլ համաձայնվել է:Այդ օրը եղել է հոկտեմբերի 01-ը, մայրը զանգահարել է իրեն, ասել, որ դպրոցից ծաղիկ են բերել իր կնոջ համար, տալիս է, որ երեխան բերի:Մոտ 40 րոպե հետո եղբոր երեխան զանգահարել է իրեն, ասել է, որ հասել է «Երևան սիթի» հանրախանութի մոտ, երեխային ասել է, որ բարձրանա այգու մոտ: Նախքան տանից դուրս գալը, հետը վերցրել է այդ համակարգիչը, կինն էլ իրեն ասել է, որ վերադառնալուց հաց գնի: Երեխային դիմավորել է այգու վերջնամասում, վերջինս ծաղիկը տվել է իրեն և միասին մտել են բակ: Խանութի մոտ երեխային 200 դրամ գումար է տվել, որպեսզի հաց գնի տան համար: Այդ պահին իրենց երեք հոգի ձերբակալել են, երեխային` խանութի մեջ, իրեն` դիմացի դեղատան մոտ, և քաշքշելով նստացրել են մեքենան: Մեքենայի մեջ օպերլիազոր Հայկն իրենց ահ է տվել, որ իրար հետ բան չխոսեն: Իրենց տեղափոխել են ոստիկանության բաժին: Իրենից խուզարկությամբ վերցրել են անձնական օգտագործման բջջային հեռախոսը և այդ համակարգիչը: Այնուհետև, տարել են քրեականի պետ մայոր Հակոբյանի մոտ: Նա իր դիմացը բացել է այդ համակարգիչը և հարցրել`«Գրիգը ո՞վ է», ինքը պատասխանել է, որ չգիտի, նա իրեն հարցրել է, թե որտեղից այդ համակարգիչը, ինքը պատմել է եղելությունը:Մայոր Հակոբյանն իրեն չի հավատացել և իր հասցեին կոպիտ արտահայտություն է արել: Ինքն էլ պատասխանել է վերջինիս,իսկ նա էլ ապտակել է իրեն, բռունցքով հարվածել է մեջքին՝ երիկամին, պատճառելով ուժեղ ցավ:Ինքը պաշտպան է ցանկացել, սակայն իրեն պատասխանել են, որ այդ ժամին չեն կարող ապահովել: Երկար սպասելուց հետո կանչել է օպերլիազոր Հայկին և ասել, որ կանչի իր պետին: Հակոբյանը ոմն Մարտիրոսյան ազգանունով անձի հետ եկել է, ինքն ասել է, որ իրենց այդ քայլն անօրեն բռնություն է, իսկ Հակոբյանն էլ ասել է, որ եթե կատարվածը վերցնի իր վրա, իր հետ եղած անչափահասին բաց կթողնեն, հակառակ դեպքում` անչափահասն էլ իր հետ կդատվի: Ինքը ցանկացել է երեխային տեսնել, Հակոբյանն ասել է, որ եթե իրենց թելադրած պայմաններն ընդունի, կթույլատրեն երեխային տեսնել, իսկ ինքն էլ պարտավորագիր կգրի և իրեն բաց կթողնեն: Իրեն կես ժամ ժամանակ են տվել: Որոշ ժամանակ անց կանչել է քրեականի պետին և հարցրել, եթե ասի, իբր ինքն է հափշտակել համակարգիչը, երեխային բաց կթողնեն, վերջինս պատասխանել է, որ կարող է չկասկածել: Համաձայնվել է, քանի որ այլ ելք չի ունեցել այդ պահին, իրեն ճնշել են և ասել, որ երեխան իր հետ կդատվի: Հոկտեմբերի 01-ին, ուշ ժամին, իրեն տարել են դեպքի վայր, Հակոբյանի ցուցումով մատնացույց է արել իրեն անծանոթ պատուհանը, որից հետո վկայի հետ գնացել են ոստիկանության Կենտրոնի բաժին: Բաժնում իրեն տարել են քննիչ Գրիշա Ղազարյանի մոտ: Քննիչի մոտ նստած, հարցրել է, թե ինչ պետք է գրի, նա էլ պատասխանել է, որ քանի որ «վիզ է առել» երեխային փրկելու համար, դա լավ է իր համար, նա կթելադրի, իսկ ինքն իր ձեռքովկգրի ցուցմունքը: Ինքը գրել է քննիչի թելադրածով, այնուհետև, իրեն բարձրացրել են 4-րդ հարկ, մոտ 20 րոպե անց եկել են մայոր Հակոբյանն ու Մարտիրոսյանը և իրեն ասել են, որ երեխային բաց են թողել: Միևնույն ժամանակ,ասել են, որ ինքը պետք է պարտավորագիր գրի, որպեսզի իրեն նույնպես բաց թողնեն: Գրել է պարտավորագիրը և սպասել է, որ բաց թողնեն: Երկար սպասելուց հետո, կանչել է մայոր Հակոբյանին և հարցրել է` ինչն է պատճառը, որ բաց չեն թողնում: Վերջինս պատասխանել է, որ ինքը չի որոշում բաց թողնելու հարցը:
Ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանը ցուցմունք տվեց, որ Կենտրոնականի քրեական բաժնի պետ մայոր Հակոբյանի կոմից այլ նպատակներ հետապնդող ստոր արարքի շնորհիվ է ինքը գտնվում նման վիճակում, որի հիմնական պատճառը եղել է այն, որ իրեն սպառնալով, չհավատալով, ճնշում գործադրելով, իր անչափահաս եղբոր որդուն օգտագործել են իր դեմ, արդյունքում ճնշման տակ տվել է խոստովանական ցուցմունք չկատարած հանցանքի համար: Պնդեց, որ անծանոթ անձինք տեսնելով իրեն, գցել են համակարգիչը և դիմել են փախուստի, ինքն էլ վերցրել է այդ գցած համակարգիչը: Միևնույն ժամանակ, հայտնեց, որ իր վնասվածքներն արձանագրվել են ձերբակալվածների պահելու վայրում, սակայն ինքը չի մանրամասնել, թե ինչի պատճառով են դրանք առաջացել:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, զբոսնել է Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան փողոցով: Ջուր խմելու նպատակով մոտեցել է Արամ Խաչատրյան 17 շենքի բակում գտնվող ցայտաղբյուրին, տեսել է, որ ջուր չի գալիս: Այնուհետև, նկատել է, որ Արամ Խաչատրյան 17 շենքի 31 բնակարանի պատուհանը գտնվում է ամբողջությամբ բաց վիճակում: Ցանկացել է մոտենալ և ջուր խնդրել: Մոտենալով պատուհանին տեսել է, որ բնակարանի պատուհանի ճաղերից դեպի ներս` պատուհանագոգին դրված է «Ասուս» տեսակի նեթբուք համակարգիչ, որից հետո, օգտվելով այն հանգամանքից, որ իրեն ոչ ոք չի տեսնում, ձախ ձեռքը մտցրել է պատուհանից ներս և բնակարանից գողանալով համակարգիչը հեռացել է: Ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր կատարած գողությունը բացահայտելուց հետո ոստիկաններին ցույց է տվել դեպքի վայրը: Զղջացել է կատարածի համար:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասության առումով ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը հայտարարեց, որ նախաքննական ցուցմունքը գրվել է իր կողմից, սակայն՝ քննիչի թելադրածով, քանի որ համաձայնվել է նրանց պայմաններին, որպեսզի իր եղբոր որդուն բաց թողնեն:
2017 թվականի ապրիլի 12-ին կայացած դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը ցանկացավ լրացուցիչ ցուցմունք տալ: Լրացուցիչ ցուցմունք տվեց այն մասին, որ համակարգիչը 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին իրեն տվել է իր ծանոթ Արայիկը, ում հետ սովորել է նույն դպրոցում: Նրա հետ հանդիպել է 2015 թվականի ամռանը` երթուղային տրանսպորտում: Այնուհետև, Արայիկը զանգել է իրեն, ասել, որ ուզում է իրեն տեսնել: Դավթաշենի 192-րդ դպրոցի մոտ հանդիպել են, վերջինս ասել է, որ խոսելու բան կա և առաջարկել է իրար հետ գարեջուր խմել:Արայիկը պատմել է, որ իրեն ծեծի են ենթարկել և անհրաժեշտ է իր օգնությունը: Այնուհետև, դեպքի օրը տեսել է, որ երկու անձ վազելով անցել են, գոռացել է Արայիկ, վերջինս կանգ է առել, մոտեցել է իրեն, տվել է նոթբուքը, ասել է, որ պահի, քանի որ չի ուզում տուն տանել, որպեսզի տանեցիները չտեսնեն: Ինքը վերցրել է համակարգիչը և այն 5 օր մնացել է իր տան խորդանոցում: Այնուհետև, զանգահարել է Արայիկին և վերջինս պատասխանել է, որ Դավթաշենում գործ ունեն և 15-20 րոպեների ընթացքում կմոտենան իրեն: Հանդիպել են այգու մեջ, նստել սրճարանում, իրենից ուզել է համակարգիչը և ինքն էլ տվել է: Նրա հետ եղել է անծանոթ երիտասարդ:Այնուհետև, համակարգիչը կրկին տվել են իրեն, ասել են «Կոդ ջարդողի» տեղ գիտեն, հետո կգան կվերցնեն: Ասել են, որ չեն ուզում իրենց հետ տանել, ինքն էլ վերցրել է` 15 րոպե հետո հետ վերադարձնելու պայմանով: Չնայած համակարգիչը կարող էր գողացված լիներ, այնուամենայնիվ, այն դեն չի նետել,մտածել է, որ հնարավոր է Արայիկն իրենից պահանջի այն և չհավատա, մտածի, որ յուրացրել կամ պահել է իրեն: Դեպքից հետո մի անգամ քրեակատարողական հիմնարկից զանգահարել է Արայիկին և հարցրել է, թե արդյոք նա գալու է դատական նիստին, որպեսզի պատմի իրականությունը, վերջինս ասել է, որ իր հետ գործ չունի:
2017 թվականի մայիսի 22-ի դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալը ցուցմունք տվեց, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին` երեկոյան, Ա.Խաչատրյան փողոցով անցնելիս, աջակողմյան շենքի առաջին հարկի պատուհանի մոտ նկատել է երկու անծանոթ տղաների` 8-10 մետր հեռավորության վրա:Վերջիններս իրեն տեսնելով դիմել են փախուստի`«Փախանք արա» արտահայտությամբ: Մի պահ կանգ է առել, ցանկացել է հասկանալ, թե ինչու են իրեն տեսնելով դիմում փախուստի:Փախուստի դիմած տղաներից մեկը նայել է իր կողմը, փողոցի լույսի տակ նկատել է նրա դեմքը, կասկածանքով բղավել է «Արո», նա կանգ է առել, մտածելով` տեսնես ով իրեն ճանաչեց: Դանդաղ քայլելով, միքիչ էլ վախեցած, մոտեցել է իրեն` ձեռքերը հետևը պահած: Երբ իրեն տեսել է, դեմքին ժպիտ է երևացել:Իրեն դիմել է մականունով, ասել,թե ինչ լավ է, որ ինքն է եղել:Այդ անձը եղել է Արայիկը: Արայիկին հարցրել է, թե ինչ էին անում պատուհանի մոտ, վերջինս պատասխանել է, որ հետո կասի: Այնուհետև,ձեռքերը հետևից առաջ բերելով իրեն փողոցային լեզվով ասել է.«Ախպերական մի խնդրանք, սա պահի մոտդ, վաղը կգամ կտանեմ, չեմ ուզում հետս տանեմ տուն, որ տանեցիները չտեսնենե: Նրա հետնամասում գտնվող տղան մի քանի քայլ հեռու կանգնած է եղել, դեմքով նրան չի ճանաչել, նրա գլխին սև գույնի գլխարկ է եղել: Չի նկատել, թե նրանք ինչ էին անում պատուհանի մոտ:Արայիկը չի ասել, թե համակարգիչն իրեն որտեղից, ինքը նրանից վերցրել է համակարգիչը, ձեռքը բռնած հասել է Դավթաշեն տանող խաչմերուկ, հասել է տուն և համակարգիչը նույն վիճակում դրել է խորդանոցում:Համակարգիչն Արայիկից վերցնելուց հետո, նրանք վազելով մտել են երկու շենքերի միջև:5 օր անց զանգահարել է Արայիկին, ասել է, որ գա իր ապրանքը վերցնի:Արայիկն ասել է, որ գործով գտնվում են Դավթաշենում և մի 10-15 րոպե հետո կարող են հանդիպել, պայմանավորվել են Դավթաշենի այգում:Վերցնելով համակարգիչը, տանից դուրս է եկել, որպեսզի տա Արայիկին: Հանդիպել են այգու սրճարանում, Արայիկի հետ անծանոթ մի տղա է եղել: Արայիկն իրենց ծանոթացրել է, իր հետ եկած տղային ներկայացնելով որպես «գողական տղա»: Այդ ընթացքում զանգահարել է իր եղբոր տղան և ասել, որ հասել է «Երևան սիթի», երեխային ասել է, որ գա այգի, ինքը սրճարանում նստած է: Երեխան եկել է և իրեն է տվել մոր ուղարկած ծաղիկը: Արայիկի հետ եկած տղան հարցրել է, թե ով է այդ երեխան, ինքը պատասխանել է, որ եղբոր որդին է:Երեխային ասել են, որ իրենց մենակ թողնի և վերջինս գնացել է մի կողմ: Արայիկին տվել է համակարգիչը, նա փոխանցել է անծանոթին, վերջինս բաց է արել և ասել, որ դա ոնց որ ճարտարապետի համակարգիչ լինի, մեջը գծագրեր կան, հետո ասել է, որ տեսքից լավն է և տվել է Արայիկին: Արայիկն անծանոթին հարցրել է, թե արդյոք համակարգչի համար 40.000 դրամ կվճարեն, անծանոթն ուսերն է շարժել, հետո իրեն է հարցրել, ինքը պատասխանել է, որ նման բաների հետ առնչություն չունի: Հավելեց, որ համակարգիչը փորձարկելուց հետո Արայիկն ասել է, որ դրա գաղտնաբառը «կոտրողի» տեղ գիտեն, հետները չտանեն, թող մնա իր մոտը, կզանգեն, կգան կվերցնեն: Նշեց նաև, որ ինքը սխալ է թույլ տվել, դա արել է ոչ թե Արայիկին պաշտպանելու համար, այլ այն պատճառով, որ ինքը գտնվում է քրեական աշխարհի մեջ և չի ցանկացել վատ համբավ ձեռք բերել, քանի որ այդպիսի անձանց արժանացնում են վատ վերաբերմունքի, ստորացնում: Սուտ ցուցմունք է տվել, երբ ասել է, որ ինքն է հափշտակել: Նշեց, որ 2017 թվականի փետրվարի 16-ին դատական նիստ է նշանակված եղել և Արայիկը պետք է գար դատարան: Զանգահարել է Արայիկին, վերջինս իրեն հարցրել է, թե ինչ հեռախոսահամարով է զանգահարում, պատասխանել է, որ «դրսի տաքսաֆոնով»: Արայիկին հարցրել է, թե ինչն է պատճառը, որ խուսափում է դատարան գալուց, քանի որ գիտի դատական նիստի օրը: Նախկինում իր տված ցուցմունքները, թե իբր ինքն է հափշտակել համակարգիչը, կեղծ են, նման ցուցմունք է տվել ելնելով իր անվտանգությունից, քանի որ գտնվել է քրեակատարողական հիմնարկում:
Դատարանը, գնահատելով ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի նախաքաննական և դատաքննական ցուցմունքները, արձանագրում է, որ ամբաստանյալն իրարամերժ և հակասական ցուցմունքներ է տվել ոչ միայն նախաքննության և դատաքննության ընթացքում, այլ նաև դատաքննության ընթացքում փոխել է իր տված ցուցմունքները՝ հայտնելով ոչ միայն իր նախաքննական, այլ նաև դատաքննական ցուցմունքներից տարբերվող տեղեկություններ:
Այսպես, նախ ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի վայրում շենքի առաջին հարկի պատուհանի մոտ նկատել է երկու անծանոթ տղաների, ովքեր, գետնին ինչ-որ բան գցելով, անցել են փողոցը: Մոտեցել է այդ տղաների կանգնած տեղը և գետնին նկատել է քառակուսի իր, բարձրացրել և տեսել է, որ համակարգիչ է, վերցրել է և ձեռքը բռնած հեռացել այդտեղից: Համակարգիչն իր հետ տարել է տուն: Դեպքից 5 օր անց որոշել է իր ծանոթ տղայի միջոցով գտնել համակարգչի տիրոջը, զանգահարել է այդ տղային, ասել է, որ փոքր համակարգիչ է գտել, և, որ ինքը դրանից բան չի հասկանում: Ծանոթն իրեն խորհուրդ է տվել, որ որտեղից վերցրել է, տանի նույն տեղը դնի:
Այնուհետև, ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին` երեկոյան, Ա.Խաչատրյան փողոցով անցնելիս, աջակողմյան շենքի առաջին հարկի պատուհանի մոտ նկատել է երկու անծանոթ տղաների, ովքեր իրեն տեսնելով դիմել են փախուստի: Տղաներից մեկը նայել է իր կողմը, կասկածանքով բղավել է «Արո»: Այդ անձը եղել է իր ծանոթ Արայիկը: Արայիկին հարցրել է, թե ինչ էին անում պատուհանի մոտ, վերջինս պատասխանել է, որ հետո կասի: Այնուհետև, ձեռքերը հետևից առաջ բերելով, իրեն փողոցային լեզվով ասել է. «Ախպերական մի խնդրանք, սա պահի մոտդ, վաղը կգամ կտանեմ, չեմ ուզում հետս տանեմ տուն, որ տանեցիները չտեսնեն»: Արայիկը չի ասել, թե համակարգիչն իրեն որտեղից, ինքը նրանից վերցրել է համակարգիչը, տարել իրենց տուն և դրել խորդանոցում:
Պաշտպանական կողմի միջնորդությամբ դատարան հրավիրվեց և 2017 թվականի մայիսի 22-ի դատական նիստի ընթացքում որպես վկա հարցաքննվեց Արա Գևորգյանը: Վկան ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Վոլոդյա Շախպերյանին ճանաչում է մանկությունից, դեռևս դպրոցական տարիներից: Վերջինս զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ նոթբուք տեսակի գողացված համակարգիչ ունի: Իմանալով այդ մասին, դիմել է իրավապահ մարմիններին, ովքեր էլ վերցրել են Վ.Շախպերյանից այդ համակարգիչը: Ինքն այդ մասին տեղյակ է պահել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության աշխատակից Արմեն Գևորգյանին, ով էլ ձերբակալել է Վ.Շախպերյանին: Վ.Շախպերյանին վերջին անգամ, մեկ ու կես կամ երկու տարի առաջ,պատահական հանդիպել է իրենց բակում՝Երևան քաղաքի Բանջարանոցային փողոցում: Եղել են միայն երկուսով: Հայտնեց, որ Վ.Շախպերյանին ձերբակալել են Դավթաշենում, իր ներկայությամբ: Ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանը Բանջարանոցային փողոցում իրենց հանդիպման օրն ասել է, որ գողացված նոթբուք տեսակի համակարգիչ ունի: Նա է իրեն զանգել և պայմանավորվել են հանդիպել Դավթաշենի այգում: Վ.Շախպերյանն իրեն չի ասել, թե որտեղից է նոթբուքը գողացվել: Վոլոդյան իրեն ասել է, որ գողացված ապրանք կա իր մոտ, սակայն, թե ով է գողացել, չգիտի: Իրենց հարաբերությունները թշնամական չեն եղել, խնդիրներ, վիճաբանություններ իրենց միջև չի եղել: Վ.Շախպերյանին գողություն անելուց կամ տեխնիկա վաճառելուց չի տեսել: Վ. Շախպերյանին 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ի երեկոյան, Արամ Խաչատրյան փողոցով անցնելիս չի տեսել: Բացի նշված երկու հանդիպումներից ինքը Վ.Շախպերյանին չի հանդիպել: Չի եղել դեպք, որ իրենք «Տաշիր պիցցա» խորտկարանում նստեն, գարեջուր խմեն:Ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը, ձերբակալումից ամիսներ անց, մի քանի անգամ զանգահարել է իրեն և հրավիրել դատական նիստի: Հորդորել է, որ ինքը գա դատարան և հայտնի, թե իբր Վ.Շախպերյանը նոթբուքը գտել է, իսկ իրեն էլ զանգահարել և հարցրել, թե ինչ անի գտած համակարգչի հետ, ինքն էլ իբրև պատասխանել է .«Որտեղից գտել ես,այնտեղ տար դիր»: Նշեց, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանն իրեն խնդրել է նշված բովանդակությամբ ցուցմունք տալ դատարանում, սակայն ինքը դատարանում պատմեց ողջ իրողությունը: Հավելեց, որ Բանջարանոցային փողոցում ամբաստանյալին հանդիպելուց հետո երկրորդ օրը դիմել իրավապահներին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տված իրարամերժ, անընդհատ փոփոխվող և հակասական ցուցմունքներին՝ Դատարանը գտնում է, որ դրանք արժանահավատ համարվել չեն կարող:
Նման ցուցմունքներ տալով ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանն ամեն կերպ փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, ուստի Դատարանն արժանահավատ է համարում նախաքննության ընթացքում տված Վ.Շախպերյանի ցուցմունքները:
Քրեական գործի դատաքննության ընթացքում վկայի դատավարական կարգավիճակով հարցաքննված Մանվել Գրիգորյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր որդին երեկոյան զանգել է իրեն և հայտնել, որ ոստիկաններ են այցելել իրենց բնակարան: Ինքը հարցրել է, թե ինչ նպատակով, վերջինս պատասխանել է, որ նեթբուք համակարգիչը պատուհանագոգից գողացել են: Այնուհետև, խնդրել է իր հարևանին, որպեսզի վերջինս մասնակցի ոստիկանների մասնակցությամբ կատարվող գործողություններին: Դրանից հետո քննիչն իրեն հրավիրել է քննչական բաժին և ինքը ցուցմունք է տվել: Նշեց, որ համակարգիչն իր հետ բերել էր Սպիտակ քաղաքից, գիշերել է իր քրոջ տանը, որտեղ սովորելու նպատակով ապրում է նաև իր որդին: Աշխատելուց հետո համակարգիչը դրել է պատուհանագոգին և մոռացել դրա մասին:Չի հիշում, թե պատուհանի որ մասում է դրած եղել համակարգիչը:Իրենց կազմակերպությունն իրեն համակարգիչը հանձնել է նոր վիճակում: Նշեց, որ որդին ոստիկանների ժամանումից հետո է իմացել կատարված հափշտակության մասին: Պատասխանելով առաջադրված հացին՝ վկան նշեց, որ հնարավոր է ձեռքով ճաղավանդակի միջով հանել համակարգիչը:
ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչության 2016 թվականի նոյեմբերի 16-ի թիվ 3/11167 գրության համաձայն՝ Գրիգոր Մանվելի Գրիգորյանը բացակայում է Հայաստանի Հանրապետությունից, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 հոդվածի պահանջներով առ այն. «(...) նախաքննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, (...) դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)», որոշեց հրապարակել նշված վկայի նախաքննական և քրեական գործի նախորդ դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Գրիգոր Մանվելի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ միայնակ բնակվում է Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյան 17 շենքի 31 բնակարանում: Սպիտակ քաղաքում բնակվող հայրը` Մանվել Գրիգորյանը, հաճախ լինում է իր տանը: 2015 թվականի սեպտեմբերի կեսերին հայրը հերթական անգամ հյուրընկալվել է իր տանը, գիշերել, իսկ առավոտյան մոռանալով «Ասուս» տեսակի դյուրակիր համակարգիչը` մեկնել է Սպիտակ քաղաք: Ինքը հորը պատկանող համակարգիչը դրել է ննջասենյակի պատուհանագոգին, իսկ պատուհանն ամբողջությամբ բացել է` որպեսզի սենյակն օդափոխվի: 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ին` ժամը 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է տանը, լսել է, որ ննջասենյակի պատուհանը թակում են: Մոտենալով պատուհանին` նկատել է, որ հոր համակարգիչը պատուհանագոգից բացակայում է: Հասկացել է, որ ինչ որ մեկն այն հափշտակել է: Այնուհետև, նկատել է ոստիկանության աշխատակիցներին, ովքեր իրեն ասել են, որ գտել են իր բնակարանից համակարգիչը հափշտակած անձին: Նշել է, որ իր բնակարանից միայն համակարգիչ է հափշտակվել, որի վրա եղել է ինտերնետ մոդեմ, իսկ այլ բան չի հափշտակվել, քանի որ պատուհանագոգին դրված է եղել միայն համակարգիչ, իսկ պատուհանների դրսի կողմից առկա են ճաղավանդակներ:
Քրեական գործի նախորդ դատաքննության ընթացքում վկա Գրիգոր Մանվելի Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մանվել Գրիգորյանը հանդիսանում է իր հայրը: Ինքը կատարված հափշտակության մասին իմացել է ոստիկանության ժամանումից հետո: Նեթբուքը դրված է եղել տան պատուհանագոգին:Տանն է եղել, երբ ոստիկանները թակել են այն սենյակի պատուհանը, որտեղից որ գողացվել է համակարգիչը: Նկատել է, որ ոստիկանների հետ միասին եղել է նաև ձեռնաշղթաներով մի անձ, ում դեմքը չի հիշում, քանի որ մութ է եղել:Ոստիկանները ասել են, որ այդ վայրից համակարգիչ է գողացվել և ամբաստանյալն էլ մատնացույց է արել: Երբ ոստիկանները թակել են պատուհանը, ինքը մոտեցել է պատուհանին և այդ ժամանակ արդեն նկատել է, որ համակարգիչը բացակայում է, հասկացել է, որ այն գողացել են: Համակարգիչն այդ պահին ոստիկանների մոտ չի եղել, ինքը քննչական բաժնում է տեսել այն: Նշել է, որ մինչ դեպքը հաղորդում չի ներկայացրել, քանի որ ոստիկանների ժամանումից հետո է իմացել, որ համակարգիչը գողացել են: Կարծում է, որ ձեռքը ճաղավանդակից ներս մտցնելով՝ հնարավոր էր այն պատուհանագոգից վերցնել: Համակարգիչը եղել է «Ասուս» մոդելի և զննելով այդ համակարգիչը, անպայման կճանաչի այն: Ոստիկանների կողմից գողության մասին տեղեկանալուց հետո տեղյակ է պահել հորը: Համակարգիչն օգտագործել է իր հայրը և մոռացել էր իր տանը: Այդ օրերին ինքը մի քանի անգամ օգտագործել է այդ համակարգիչը և այն դրել պատուհանագոգին:Նախաքննության ընթացքում նշել է համակարգչի մոտավոր արժեքը: Համակարգիչն իր անձնական օգտագործմանը չի եղել, բայց օգտվել է դրանից: Տեղյակ չէ՝ համակարգիչը պատկանում է իր հորը, թե այն կազմակերպությանը, որտեղ աշխատում է հայրը: Չի հիշում հոր գնալուց հետո համակարգիչն օգտագործել է, թե՝ ոչ: Նշեց, որ համակարգչի մեջ առկա են որոշ թղթապանակներ՝ «Գրիգ» անվամբ:
Ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող արարքում հիմնավորվում է նաև սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
- դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 823-ԱՊ-15 եզրակացությամբ, որի համաձայն՝ փորձաքննությանը տրամադրված նոթբուք համակարգչի միջին շուկայական արժեքը` որոշմամբ առաջադրված ժամանակահատվածի դրությամբ, գնահատվում է 35.000 ՀՀ դրամ,
- դեպքի վայրի զննության 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, որում զննության մասնակից Վոլոդյա Շախպերյանը մատնացույց է արել Ա.Խաչատրյան 17 շենքի 1-ին հարկում գտնվող թիվ 31 բնակարանը և հայտարարել, որ 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ժամը 21:30-ի սահմաններում, օգտվելով հիշյալ բնակարանի պատուհանի բաց լինելու հանգամանքից, պատուհանագոգի վրայից գաղտնի հափշտակել է «Ասուս» մոդելի համակարգիչ:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալի այն ցուցմունքին, որի համաձայն՝ դեպքի վայրում Հակոբյանի ցուցումով է մատնացույց արել իրեն անծանոթ պատուհանը, գտնում է, որ այն արժանահավատ համարվել չի կարող: Նման ցուցմունքով ամբաստանյալը նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
- դեպքի վայրի զննության 2015 թվականի հոկտեմբերի 02-ի արձանագրությամբ, որում զննության մասնակից Գրիգոր Գրիգորյանը հայտարարել է, որ հորը պատկանող «Ասուս» մոդելի համակարգիչը դրված է եղել հյուրերի համար նախատեսված ննջասենյակի պատուհանագոգին` բացված փեղկից շուրջ 20-25 սմ դեպի պատը, բացված փեղկի վրա առկա է եղել ցանց, որը վնասված է, բացի այդ պատուհանին ամրացված է ճաղավանդակ և առանց մեծ ջանք գործադրելու հնարավոր չէ ձեռքը պատուհանից ներս մտցնելով որևէ իր վերցնել պատուհանագոգից և դուրս հանել բնակարանից:
- Գրիգոր Մանվելի Գրիգորյանի կողմից հաղորդում տալու մասին 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ին ժամը 21:30-ի սահմաններում նկատել է, որ անհայտ անձն Ա.Խաչատրյան 17 շենքի 31 բնակարանի պատուհանագոգի վրայից, օգտվելով պատուհանը բաց լինելու հանգամանքից, գաղտնի հափշտակել է հորը պատկանող «Ասուս» մոդելի համակարգիչը` պատճառելով նյութական վնաս:
- Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանին բերման ենթարկելու մասին 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, այն մասին, որ 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ին, ժամը 19:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Դավթաշեն համայնքի 2-րդ թաղամասից Վոլոդյա Շախպերյանը բերման է ենթարկվել գողություն կատարելու կասկածանքով:
- Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, այն մասին, որ անձնական խուզարկությամբ վերջինիս մոտից հայտնաբերվել է «Ասուս» տեսակի նեթբուք 15G29L000780 գրառումով համակարգիչ:
- իրեղեն ապացույց ճանաչված՝Երևան քաղաքի Ա.Խաչատրյան փողոցի թիվ 17 շենքի 31 բնակարանից գողացված 15G29L000 գործարանային համարով «Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք համակարգչով:
- Այլ ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնականի բաժնի ՔՀԲ օպերլիազոր Լ.Զոհրաբյանի կողմից ներկայացված զեկուցագրով, որի համաձայն՝ Ֆիրդուսի 20 տան բնակիչ Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանը Կոմիտասում գտնվող բնակարաններից մեկից գողացել է«Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք համակարգիչը:
(…) Պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը հաստատված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանը 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ի ժամը 21:30-ի սահմաններում` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ` բաց պատուհանից ձեռքը ներս մտցնելով, ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյանի փողոցի թիվ 17 շենքի 31 բնակարան և պատուհանագոգի վրայից հափշտակել է զգալի չափ կազմող` 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք տեսակի համակարգիչ:
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Վիդոկի Շախպերյանի վերոհիշյալ արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշների, հետևաբար` ամբաստանյալը քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածով։
Ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության Դատարանը հանգեց նախապես քննարկելով նրան անմեղ ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանական ճառում վերջինիս և նրա պաշտպան Ա.Գևորգյանի ներկայացրած միջնորդությունը։ Ըստ պաշտպանի` մեղադրանքի հիմքում դրվել են իր պաշտպանյալի խոստովանական ցուցմունքները, մինչդեռ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները որևէ կերպ չեն հիմնավորում և ապացուցում Վ.Շախպերյանի առնչությունն իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքին: Ինչ վերաբերում է նախաքննության ընթացքում տրված խոստովանական ցուցմունքներին, ապա դրանք իր պաշտպանյալը տվել է այն բանից հետո, երբ սպառնացել են ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժին բերման ենթարկված իր եղբորորդուն ներքաշել քրեական գործի մեջ:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը 2016 թվականի ապրիլի 15-ին, սույն քրեական գործը, ըստ էության քննելու համար, դատարան ուղարկելուց հետո շուրջ 6 ամիս անց, հաղորդում է տվել այն մասին, որ իրեն 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ին բերման են ենթարկել ոստիկանության Կենտրոնականի բաժին, որտեղ նույն բաժնի քրեական հետախուզության բաժանմունքի աշխատակիցը մի քանի անգամ հարվածել է մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով ֆիզիկական ուժեղ ցավ և սպառնալիքներ է տվել՝ պահանջելով, որ խոստովանի իր կողմից չկատարված գողության դեպքը, որին ինքը որևէ առնչություն չունի: Դեպքի առթիվ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62212116 քրեական գործը: Վոլոդյա Շախպերյանը ճանաչվել է տուժող: Քրեական գործի քննության արդյունքում ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ն.Բարսեղյանը հանգել է հետևության, որ տուժող Վ.Շախպերյանի և Վ.Ղուկասյանի հայտնած տեղեկությունները՝ պաշտոնատար անձանց կողմից հանցագործություններ կատարելու վերաբերյալ, իրենցից ներկայացնում են կասկածներ, որոնք կատարված նախաքննությամբ չեն փարատվել, հետևաբար, պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ պաշտոնատար անձանց, որպիսի պայմաններում, վերջիններիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ, 309դ-րդ հոդվածներով նախատեսված կամ պետական ծառայության դեմ ուղղված այլ հանցակազմերի բացակայության հիմքով: 2016 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչ Ն.Բարսեղյանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով որոշում է կայացրել ՀՀ ոստիկանության Կենտրոնական բաժնի պետ Ա.Հակոբյանի, նույն բաժնի օպերլիազոր Հայկ Դանիելյանի, ՀՀ ՔԿ Կենտրոն և Նորք Մարաշ վարչական շրջանների քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ղազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնել՝ նրանց արարքներում պաշտոնեական լիազորություններն անցնելու և խոշտանգման հանցակազմերի բացակայության հիմքով: Դատարանի 2017 թվականի հունվարի 17-ի՝ Վ.Շախպերյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերի ընթացքի մասին տեղեկատվություն տրամադրելու վերաբերյալ հարցմանն ի պատասխան, Դատարան է ստացվել նաև նշված որոշման պատճենը: Այսպիսով Դատարանն արձանագրում է, որ բացակայում է Վ.Շախպերյանի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը, ուստի Դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները թույլատրելի են, միմյանց և այլ ապացույցների հետ համադրման ու գնահատման արդյունքներով կարող են դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում»:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
4. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Բողոքի հեղինակը գտնում է, որ վիճարկվող դատական ակտով որևէ կերպ հիմնավորված և ապացուցված չէ ամբաստանյալի առնչությունն իրեն մեղսագրվող հանցագործությանը:
Բողոք բերած անձի պնդմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը միակողմանի գնահատականի է արժանացրել սույն գործի արդարացի լուծման համար էական նշանակություն ունեցող թիվ 62212116 քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ ձեռքբերված տվյալները՝ թույլ տալով ակնհայտ դատական սխալ:
Բողոքաբերը նշել է, որ թեև ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանը նախաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել առաջադրված մեղադրանքում և տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունք, սակայն դատաքննության ընթացքում հրաժարվել է նախաքննական ցուցմունքներից և հերքել է իր առնչությունն այդ հանցագործությանը առաջադրված մեղադրանքում չընդունելով իր մեղքը, պատճառաբանելով, որ ոստիկանության ծառայողների կողմից իր նկատմամբ բռնություն է կիրառվել և հնչեցվել են սպառնալիքներ։
Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ինքնախոստովանական ցուցմունքներից բացի, քրեական գործում չկա որևէ այլ ապացույց ինչով կհաստատվեր ամբաստանյալի կողմից հափշտակություն կատարելու հանգամանքը:
Բողոք բերած անձը նշել է նաև, որ թեև ոստիկանության ծառայողների կողմից իրեն հարվածելու և սպառնալիքներ տալու առնչությամբ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից ներկայացված հաղորդման հիման վրա հարուցված թիվ 62212116 քրեական գործով որոշում է կայացվել ոստիկանության ծառայողների նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնել՝ նրանց արարքներում հանցակազմերի բացակայության հիմքով, այնուամենայնիվ հիշյալ որոշմամբ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից իրեն բռնության և սպառնալիքի ենթարկելու վերաբերյալ ներկայացված տեղեկությունները գնահատվել են որպես կասկածներ: Բողոքաբերը գտնում է, որ նշյալը հիմք է տալիս կասկածի տակ առնել ամբաստանյալի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների ձեռքբերման օրինականությունը:
Արդյունքում, բողոքի հեղինակը խնդրել է՝ բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը և հռչակել Վոլոդյա Շախպերյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքում:
Վերաքննիչ դատարանի դատական նիստում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
5. Պաշտպան Ա.Գևորգյանը և ամբաստանյալ Վ.Շախպերյանը պնդել են վերաքննիչ բողոքը և խնդրել՝ այն բավարարել:
Դատախազ Գ.Աղաջանյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրել է այն մերժել:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
6. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
«Ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
«Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ինչպես նաև ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշներին ու դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագրին վերաբերող հարցերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից քննարկվել և վերլուծվել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշումը):
Մեկ այլ` Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ անդրադառնալով անձի մեղավորության հաստատման համար հաղթահարման ենթակա անհրաժեշտ չափանիշներից մեկին` անմեղության կանխավարկածին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը շեշտել է, որ. «[Ա]պացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշումը):
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին, ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով, այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ: (…)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Մեկ այլ` Ա.Ավագյանի և Վ.Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև նշել է, որ. «(…) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»:
Նույն որոշման մեջ անդրադառնալով ապացույցի արժանահավատության հարցին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշումը):
7. Վերաքննիչ դատարանը վերլուծելով սույն գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում դատաքննությամբ հետազոտված (տե՛ս սույն որոշման 3-րդ կետը) ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, ինչպես նաև ստացման աղբյուրի և ձևավորման ընթացքի համատեքստում, այդ ապացույցներից յուրաքանչյուրը համադրելով մյուս աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում ձեռք է բերվել փոխկապակցված հավաստի ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որը բացառելով հակառակի ողջամիտ հավանականությունը, հիմք է տալիս անվերապահ հետևություն անելու առ այն, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանը 2015 թվականի սեպտեմբերի 26-ի ժամը 21:30-ի սահմաններում` ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ` բաց պատուհանից ձեռքը ներս մտցնելով, ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Արամ Խաչատրյանի փողոցի թիվ 17-րդ շենքի 31 բնակարան և պատուհանագոգի վրայից հափշտակել է՝ 35.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք տեսակի համակարգիչ:
Վերը նշվածից ելնելով՝ Վերաքննիչ դատարանն իր անհամաձայնություն է արտահայտում վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկի առնչությամբ ըստ որի՝ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված ինքնախոստովանական ցուցմունքներից բացի, քրեական գործում չկա որևէ այլ ապացույց ինչով կհաստատվեր ամբաստանյալի կողմից հափշտակություն կատարելու հանգամանքը, և փաստում, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող արարքում հիմնավորվում է այդ թվում նաև՝ դատաապրանքագիտական փորձաքննության թիվ 823-ԱՊ-15 եզրակացությամբ, դեպքի վայրի զննության 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, դեպքի վայրի զննության 2015 թվականի հոկտեմբերի 02-ի արձանագրությամբ, Վոլոդյա Շախպերյանին անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2015 թվականի հոկտեմբերի 01-ի արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչված՝ 15G29L000 գործարանային համարով «Ասուս» ապրանքանիշի նեթբուք համակարգչով:
Անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի այն փաստարկին, որ Վոլոդյա Շախպերյանը նախաքննության ընթացքում ինքնախոստովանական ցուցմունքներ է տվել ոստիկանության ծառայողների կողմից իր նկատմամբ գործադրված բռնության և սպառնալիքի արդյունքում ու նշված ապացուցի ձեռքբերման օրինականությունը կասկածելի լինելու վերաբերյալ առկա է չվերացած որոշում, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գործի նյութերում առկա տվյալների համաձայն՝ իրեն ոստիկանության բաժնում ոստիկանության ծառայողների կողմից հարվածելու և սպառնալիքներ տալու առնչությամբ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից ներկայացված հաղորդման հիման վրա ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62212116 քրեական գործը, որի քննության արդյունքում վարույթն իրականացնող մարմինը հանգել է այն հետևությանը, որ ամբաստանյալի հայտնած տեղեկությունները՝ պաշտոնատար անձանց կողմից հանցագործություններ կատարելու վերաբերյալ, իրենցից ներկայացնում են կասկածներ, որոնք կատարված նախաքննությամբ չեն փարատվել: Արդյունքում՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով որոշում է կայացվել ոստիկանության ծառայողների նկատմամբ քրեական հետապնդում չիրականացնել՝ նրանց արարքներում պաշտոնեական լիազորություններն անցնելու և խոշտանգման հանցակազմերի բացակայության հիմքով:
Վերոհիշյալը, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ հիմք է տալիս համաձայնելու Առաջին ատյանի դատարանի այն եզրահանգման հետ, որ կոնկրետ դեպքում բացակայում է ամբաստանյալի մեղավորությունը հիմնավորող ապացույցներն անթույլատրելի ճանաչելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված հիմքը: Ուստի՝ Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի չէ նաև բողոքի հեղինակի՝ ամբաստանյալի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների ձեռքբերման օրինականությունը կասկածելի լինելու վերաբերյալ դատողությունը:
Արդյունքում՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Շախպերյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքը կատարված լինելու հանգամանքը հիմնավորված է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված թույլատրելի ու վերաբերելի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, և այդ մեղադրանքով նրա նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու իրավաչափ հիմք չկա:
8. Ամփոփելով նախորդ կետերում արձանագրված դատողությունները` Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանի` 2017 թվականի հունիսի 19-ի դատավճիռը բեկանելու իրավաչափ հիմք չկա, ուստի այն պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ բերված վերաքննիչ բողոքը՝ մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով՝ Վերաքննիչ դատարանը,
Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝
Վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի հունիսի 19-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ