Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

02.05.2016թ. քաղաք Երևան
ԳՈՐԾ Հ.-ԵԱՔԴ/0179/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՉԻՉՈՅԱՆ
Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Տ.ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Ա.ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ
Է.ԲԵԳԼԱՐՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Հ.ՊԱՊՅԱՆԻ
Զ.ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպաններ Է.Բեգլարյանի և Ա.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հակոբ Կարապետի Պապյանի և Զավեն Միսակի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով Հակոբ Պապյանին և Զավեն Հովհաննիսյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նրանք ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն կատարելու շուրջ նախնական համաձայնության գալով իրար, ինչպես նաև Մխիթար Մխիթարյանի հետ, 2015 թվականի օգոստոսի 17-ին ժամը 06:30-ի սահմաններում, խմբի կազմում, կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, այն է՝ ձեռքերով հարվածներ հասցնելով Երևան քաղաքի Ն.Տիգրանյան փողոցի 5 շենքի 1-ին շքամուտքի 1-ին հարկի աստիճանավանդակներով իրենց բնակարան բարձրացող Հայկանուշ Վարդանյանի գլխին և վերջինիս ընկերոջ՝ Գենադի Թովմասյանի մարմնի տարբեր մասերին, քաշել-պոկելու եղանակով բացահայտ հափշտակել են Հայկանուշ Վարդանյանին պատկանող ոսկյա շղթան ու պայուսակը, որի մեջ եղել է 104.000 ՀՀ դրամ և 47.807 ՀՀ դրամին համարժեք 100 ԱՄՆ դոլար գումար, ինչի հետևանքով Հայկանուշ Վարդանյանին պատճառվել է խոշոր չափերի՝ 601.807 ՀՀ դրամի գույքային վնաս։
Վերոգրյալ հանցանքի համար Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի արագացված դատաքննության արդյունքում 2016 թվականի մարտի 09-ին կայացված դատավճռով Հակոբ Պապյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով և դատապարտվել` ազատազրկման երեք տարի երկու ամիս ժամկետով:
Նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ, պատժի սկիզբը հաշվելով 2015 թվականի սեպտեմբերի 22-ից:
Զավեն Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով և դատապարտվել` ազատազրկման երեք տարի ժամկետով:
Նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ, պատժի սկիզբը հաշվելով 2015 թվականի սեպտեմբերի 22-ից:
Դատարանը որոշել է իրեղեն ապացույց հանդիսացող` Հակոբ Պապյանին պատկանող սպորտային համազգեստը և Զավեն Հովհաննիսյանին պատկանող գլխարկը վերադարձնել նրանց:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Ամբաստանյալ Զ.Հովհաննիսյանի պաշտպան Է.Բեգլարյանը վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով մասնակիորեն` պատժի մասով բեկանել և Զավեն Հովհաննիսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով կամ այն մերժելու դեպքում կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Է.Բեգլարյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(...)Անձի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ միասնական դատական պրակտիկա ձևավորելուն են ուղղված ՀՀ վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-124/07, ԱՎԴ2/0059/01/08 և մի շարք այլ որոշումներ, որոնցով վճռաբեկ դատարանը հստակ արտահայտել է իրավական դիրքորոշում այն մասին, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու առումով ՀՀ գործող քրեական օրենսդրությունն ինչպես հանցագործությունների անկախ նրանց ծանրության աստիճանի, այնպես էլ հանցագործություն կատարած անձանց շրջանակի և նախկինում պայմանականորեն պատիժ չկրած լինելու առկայության, որևէ սահամանափակում չի նախատեսում։ Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար էական նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, մեղքի ձևը, հանցավորի անձը, նրա կողմից այդ հանցագործության վտանգավորության աստիճանը և վրա հասած հետևանքները, դրանք նախատեսելու կարողությունը, ընկալման աստիճանը։
Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված որոշումների մեջ հստակ նշված է, որ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին, իսկ այդ հետևության դատարանը հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանագավորության աստիճանն ու բնույթը։
6. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների հարցին վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական գործով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են օրինականությունը, արդարությունը, պատժի անհատականացումը և մարդասիրությունը։ Պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով։ Դրա հետ մեկտեղ, սակայն վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների պահպանմամբ իր ներքին համոզմունքը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ և Ընդհանուր մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը։ Այլ կերպ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները, ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն։ Սույն գործով վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ։ Ուստի կոնկրետ արաքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի։ Վերոգրյալից վճռաբեկ դատարանը եզրահանգում է, որ առանց հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել նաև, որ պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ /Տես. Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշումը/:
7.Զավեն Միսակի Հովհաննիսյանը նախկինում արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, ամուսնացած է, տուժողին պատճառված վնասը ամբողջովին վերականգնվել է, խնամքին ունի մինչև 14 տարեկան անչափահաս երեխա, խնամքին է նաև կենսաթոշակառու տատը և մահացած քրոջ անչափահաս երեխան, անչափահաս երեխան վերջերս է մահացել և շուրջ ութ ամիս գտնվում է փաստացի անազատության մեջ։ Գտնում եմ, որ վերը նշված անձը բնութագրող և պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող բազմաթիվ հանգամանքերի առկայության պայմաններում, ընդհանուր իրավասության դատարանը պատիժ նշանակելիս հանգել է ոչ ճիշտ հետևության։ Դատարանը պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս չի առաջնորդվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշումներում արտահայտված դիրքորոշումներով անտեսելով տուգանքի ձևով նախատեսված պատժի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորությունը(...)»:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել նաև ամբաստանյալ Հ.Պապյանի պաշտպան Ա.Թորոսյանը միջնորդելով` պատժի մասով բեկանել և Հակոբ Պապյանի նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով կամ դրա անհնարինության դեպքում կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Իր վերաքննիչ բողոքը պաշտպան Ա.Թորոսյանը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
«(...)Հարգելի դատարան, վերլուծելով և համադրելով քրեական օրենսգրքի նորմերով սահմանված պահանջները, գործում առկա փաստական տվյալները և ստորադաս դատարանի հետևությունները, գտնում եմ, որ ստորադաս դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջը, այն է պատշաճ կերպով իրավական վերլուծության չի ենթարկել այն հանգամանքը, թե ինչու պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Հակոբ Կարապետի Պապյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով, այն դեպքում, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև տուգանքի ձևով։ Դատարանը ձևականորեն է անդրադարձել այդ ամենին, ուղղակի որպես օրենքի պարզ շարադրանք է դատարանի կողմից դատավճռում շարադրված նշված հետևությունը և որոշումը, որն իրավական լուրջ պատճառաբանման էր ենթակա, սակայն ստորադաս դատարանի կողմից վերջնական պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առնվել այն հանգամանքները, մասնավորապես ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանի անձը, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, երիտասարդ է, զբաղվել է տարբեր սպորտաձևերով և արժանացել բազմաթիվ խրախուսանքների և պատվոգրերի, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, կամովին հատուցել է տուժող Հայկանուշ Վարդանյանին պատճառված նյութական վնասը, տուժողներ Հայկանուշ Վարդանյանը և Գենադի Թովմասյանը, թե նախաքննության ընթացքում և թե դատարանում հայտնեցին, որ հաշտվել են ամբաստանյալների հետ և որևէ բողոք կամ նյութական պահանջ չունեն նրանցից, բացի այդ դատարանին խնդրեցին, որ ամբաստանյալների նկատմամբ ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ նշանակվի կամ դրա անհնարինության դեպքում հնարավորինս մեղմ պատիժ նշանակվի։
Գտնում եմ, որ վերոնշված փաստական հանգամանքների առկայությունն էականորեն նվազեցնում են իմ պաշտպանյալ Հ.Պապյանի կատարած արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք են, ուստի նման փաստական մի շարք հանգամանքների ճնշման ներքո ստորադաս դատարանը կարող էր ամբաստանյալ Հակոբ Կարապետի Պապյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական, օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ նշանակել տուգանքի ձևով կամ պատիժ նշանակելիս կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և պատիժը պայմանականորեն չկիրառել սահմանելով փորձաշրջան։
Բացի այդ, 26.02.2016 թվականի դատական քննության ընթացքում, երբ դատարանը անցել էր դատական վիճաբանությունների փուլ և ճառի համար ձայնը տրվել էր պաշտպանական կողմին, պաշտպանական կողմն իր ճառի ընթացքում, ի դեմս ինձ և պաշտպան Վարդան Ղաջոյանի, ճառելու իրավունքից օգտվելով միջնորդություններ ներկայացվեցին ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանի նկատմամբ ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ նշանակել, այդուհանդերձ, եթե դատարանը պատիժ կնշանակի ազատազրկման ձևով, ապա ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանի նկատմամբ կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և նշանակվելիք պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան, քանի որ կան բոլոր հիմքերը հանգելու այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու(…):
(...)Մասնավորապես, սույն գործով գնահատման էր արժանի այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանին մեղսագրվում է միջին ծանրության հանցագործություն, երիտասարդ է, նոր է ամուսնացել և ընտանիք կազմել, զբաղվել է սպորտով և արժանացել խրախուսանքների և պատվոգրերի, աշխատել է, իսկ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը նրա և իր ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա կարող է բացասական ազդեցություն ունենալ։
Իմ կողմից մեջբերված փաստական տվյալների վերլուծությունից երևում է, որ ստորադաս դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հարցի քննարկմանն ընդհանրապես չի անդրադարձել, որը պարտավոր էր և առանց անդրադառնալու այն հարցին, թե ամբաստանյալ Հ.Պապյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու անհրաժեշտության մասին հետևությունն արդյոք համապատասխանում է գործի փաստական հանգամանքներին ու պատժի արդարացիության սկզբունքին։ Գտնում եմ, որ ստորադաս դատարանն արժանի գնահատման չի ենթարկել ամբաստանյալ Հ.Պապյանի անձը բնութագրող և պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների գործում առկա ամբողջ զանգվածը։
Վերլուծելով վերոնշված հանգամանքները, գտնում եմ, որ ստորադաս դատարանը կիրառելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 48-րդ, 61-րդ և 360-րդ հոդվածները ստորադաս դատարանը հանգել է սխալ հետևության, սխալ է մեկնաբանել վերոշարադրված հոդվածների պահանջները, ճիշտ չի կիրառել օրենքը, չի հիմնավորել և չի պատճառաբանել իր կողից կայացված դատական ակտ, որը ազդել է գործի ելքի վրա և որի հետևանքով խախտվել են իմ պաշտպանյալի ազատության և անձնական անձեռնմխելիության հիմնական իրավունքները(...)»:
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպաններ Է.Բեգլարյանը և Ա.Թորոսյանը, ամբաստանյալներ Զ.Հովհաննիսյանը և Հ.Պապյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքները պնդեցին, մեղադրող Տ.Կարապետյանը բողոքի դեմ առարկեց` միջնորդելով առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքներում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին ամբաստանյալների և պաշտպանների պատճառաբանությունները, մեղադրողի առարկությունները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել, հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ամբաստանյալներ Զ.Հովհաննիսյանի և Հ.Պապյանի նկատմամբ պատժի նշանակումը մասնավորապես պատճառաբանել է հետևյալով:
<<(…)Ամբաստանյալների նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրանց կատարած արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ինչպես նաև հանցավորների անձը:
Որպես ամբաստանյալ Հակոբ Պապյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար:
Ամբաստանյալ Հ.Պապյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Որպես ամբաստանյալ Զավեն Հովհաննիսյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, նրա խնամքին են գտնվում մինչև տասնչորս տարեկան երկու երեխաները (Անգելինա Զավենի Հովհաննիսյան` ծնված 06.12.2011թ. և Ստելլա Զավենի Հովհաննիսյան` ծնված 08.12.2012թ.):
Ամբաստանյալ Զ.Հովհաննիսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Հաշվի առնելով Հակոբ Պապյանի և Զավեն Հովհաննիսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրանց անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալներ Հակոբ Կարապետի Պապյանի և Զավեն Միսակի Հովհաննիսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 6-րդ կետի համաձայն դատարանը արագացված կարգով դատական քննության արդյունքում մեղադրական դատավճիռ կայացնելիս նշանակում է պատիժ, որը չի կարող գերազանցել կատարված հանցագործության համար նախատեսված առավել խիստ պատժի երկու երրորդը ... :
Ամբաստանյալները նշանակվող պատիժը պետք է կրեն ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, իսկ նրանց նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը(…)>>:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված ու հիմնավորված է գործի փաստական հանգամանքներով, ամբաստանյալների պատիժն ու պատախանատվությունը մեղմացնող հանգամանքներով, այդպիսիք ծանրացնող հանգամանքների բացակայությամբ, որոնց պայմաններում դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների պահանջները` Զ.Հովհաննիսյանի և Հ.Պապյանի նկատմամբ նշանակել է պատիժ, որը համապատասխանում է նրանց կողմից կատարված հանցագործության բնույթին ու ամբաստանյալների անձնավորությանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման առնչությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սարգիս Մարգարյանի վերաբերյալ գործով 2008թ-ի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
<<(...)Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումը վերահաստատել է Հասմիկ Պետրոսյանի վերաբերյալ գործով 2009թ-ի հունիսի 29-ի ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշմամբ, համաձայն որի, օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու:
<<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը>>. (տե´ս Արթուր Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
Գործը քննելիս և լուծելիս Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին>> Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները:
Հաշվի առնելով վերոնշյալ հանգամանքները, ամբաստանյալներ Զ.Հովհաննիսյանի և Հ.Պապյանի կատարած հանցավոր արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ուղղվելու համար առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը ամբաստանյալները պետք է կրեն, քանի որ բացակայում է դատարանի համոզվածությունը, որ նրանց ուղղվելը հնարավոր է առանց դրա, և վերաքննիչ բողոքներում մատնանշված հանգամանքները, որոնք արդեն իսկ հաշվի են առնվել պատիժ նշանակելիս, հիմք չեն կարող հանդիսանալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նրանց պայմանականորեն դատապարտելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու համար, նկատի ունենալով նաև, որ վերջինը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, ուստի Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի մարտի 09-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Հակոբ Կարապետի Պապյանի և Զավեն Միսակի Հովհաննիսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ և 4-րդ կետերով թողնել անփոփոխ, պաշտպաններ Է.Բեգլարյանի և Ա.Թորոսյանի վերաքննիչ բողոքները` մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ