Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0152/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
6.5
Պատասխանող
Արամ Մայիլյան
Արամ Մայիլյան Շամիր
Արամ Մայիլյան
Արամ Մայիլյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Լիլիթ Թադևոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Լիլիթ Թադևոսյան
Արարատ Պետրոսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Լևոն Ավետիսյան
Վճռաբեկ
Արթուր Պողոսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-04-20 | 14:00 | 3 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-04-05 | 14:00 | 3 | Կայացվել է | ||
| Քրեական վերաքննիչ | 2016-03-14 | 16:00 | 3 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-12-23 | 16:30 | 2 | Կայացել է | ||
| Վճռաբեկ | 2015-12-14 | 12:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-12-09 | 15:00 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-11-25 | 14:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Վճռաբեկ | 2015-10-20 | 14:30 | 2 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-09-22 | 14:30 | 2 | Կայացել է |
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0152/01/15
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
դատախազ` Ռ.ԵՐԻՑՅԱՆԻ
պաշտպան՝ Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ՄԱՅԻԼՅԱՆԻ
2016 թվականի ապրիլի 20-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
ՊԱՐԶԵՑ
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.62200510 քրեական գործը հարուցվել է 2010 թվականի հունվարի 22-ին` ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերի քննիչ Ա.Գրիգորյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2010 թվականի փետրվարի 16-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և հայտարարվել է հետախուզում:
3. 2010 թվականի մարտի 04-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
4. 2010 թվականի մարտի 22-ին հ. 62200510 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ մինչև մեղադրյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի հայտնաբերվելը:
5. 2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է:
6. 2015 թվականի ապրիլի 18-ին հ.62200510 քրեական գործի վարույթը վերսկվել է և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
7. 2015 թվականի օգոստոսի 14-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
8. 2015 թվականի օգոստոսի 24-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
9. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Վճռվել է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և Ա.Մայիլյանն անհապաղ ազատվել է կալանքից՝ դատական նիստի դահլիճում:
Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված:
Վճռվել է նաև ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը և Արտակ Սարգսյանի ու Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը պահել քրեական գործում:
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը:
11. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի մարտի 03-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. մարտի 14-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
12. Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ընկերոջ՝ Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող՝ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի՝ 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը։ Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին։ Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը ետ գնել վարկային կազմակերպությունից։
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից ետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ՝ պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով ետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը։
Պայմանավորվածության համաձայն՝ 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող՝ Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի կողմ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների՝ իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել՝ ծախսել է անձնական կարիքների համար։
13. Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես.
Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:
Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով:
(...)
Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը:
(…)
Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:(…)»:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
14. Բողոք բերած անձը` ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը օրինական և հիմնավոր չէ։ Առաջին ատյանի դատարանը, Արամ Մայիլյանի նկատմամբ նշանակելով ակնհայտ մեղմ պատիժ, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, հետևաբար դատական ակտը պատժի մասով ենթակա է բեկանման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, ընդունել և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը՝ նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։ Ըստ Առաջին ատյանի դատարանի՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացված 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հանգամանքները չեն նվազեցնում Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը։
Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, բնույթը, որոնք բարձրացնում են Արամ Մայիլյանի կատարած հանցագործության վտանգավորության աստիճանը։
Վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի ՎԲ-142/07, Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի և Վանյա Բեգյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը նշել է, որ վկայակոչված գործերով կայացրած որոշումներում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը կայուն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալի կողմից փաստացի չկրելու պայմաններում պատժի նպատակների իրացվելիության վերաբերյալ հետևությունը չի կարող լինել հայեցողական ու կամայական, այլ պետք է հիմնված լինի գործի կոնկրետ հանգամանքների, մասնավորապես՝ տվյալ հանցատեսակի կրիմինոլոգիական նկարագրի, դրա դեմ պայքարի քաղաքականության ուղղությունների, կոնկրետ դեպքում՝ դրա կատարման առանձնահատկությունների, հանցավորի անձի, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող իրական հանգամանքների համակցված գնահատման վրա։
Վկայակոչելով «Ոստիկանությունում ծառայության մասին» ՀՀ օրենքի 12-րդ հոդվածը, բողոքաբերը գտել է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և փաստական հանգամանքները վկայում են այն մասին, որ Մրամ Մայիլյանը հանցանք կատարելով խախտել է մասնագիտական երդումը և վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետը, բողոքաբերը նշել է, որ հանցանքը կատարելիս Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, հետևաբար վերջինիս պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը մասնագիտական երդումը խախտելով կատարելը, սակայն, ըստ բողոքաբերի, դատավճիռ կայացնելիս և Արամ Մայիյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս Առաջին ատյանի դատարանը նշված ծանրացնող հանգամանքը հաշվի չի առել՝ արձանագրելով, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արամ Մայիլյանի վերաբերյալ դատական ակտը կայացրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի, պատժի նպատակի և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներով, տրված մեկնաբանությունները հակասում են սույն բողոքում հիշատակված պատժի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, հանգեցնելով դատական սխալի՝ քրեական օրենքի կոպիտ խախտման, ինչի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը։
15. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Պատժի մասով բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը և Արամ Մայիլյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման»:
16. Վերաքննիչ դատարանում դատախազ Ռ.Երիցյանն ամբողջությամբ պնդեց ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց բավարարել այն:
Ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը և վերջինիս պաշտպան Տ.Գալստյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեցին և խնդրեց այն մերժել:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ դատախազի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
17. ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1249 որոշմամբ վերահաստատելով 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի ՍԴՈ-1052 և 2012թ. դեկտեմբերի 18-ի ՍԴՈ-1062 որոշումներում ձևավորած իրավական մոտեցումները արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) 7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ սույն գործով վիճարկվող՝ «Վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելը կամ առանց քննության թողնելը» վերտառությամբ 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է այն իրավապայմանները, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության։ Ըստ այդմ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը սահմանում է երկու իրավիճակ, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության, այն է՝ եթե.
1) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը բացակայում է,
2) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է։
Վիճարկվող դրույթում ամրագրված՝ բողոք բերելու համար սահմանված ժամկետի հետ կապված իրավակարգավորումն իր ամրագրումն է գտել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածում, որի 1-ին մասը քննության առարկա է դարձել ՀՀ սահմանադրական դատարանում։ Այսպես, սահմանադրական դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասի սահմանադրականությունը, իր ՍԴՈ-1062 որոշմամբ արտահայտել է մի շարք իրավական դիրքորոշումներ, որոնք, ինչպես նաև ՍԴՈ-1062 որոշման մեջ վկայակոչված ՍԴՈ-1052 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները հանգում են, մասնավորապես, հետևյալին.
ա) «... ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակվելու պահից որոշակի ժամկետում բողոքարկելու վերաբերյալ դրույթներ սահմանելիս օրենսդիրը պարտավոր է ելնելով անձի դատարանի մատչելիության և արդյունավետ դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքներից, օրենսդրորեն անհրաժեշտ նախադրյալներ ամրագրել դրանց երաշխավորման ու ապահովման համար։ Սահմանադրական դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը վերադասության կարգով բողոքարկելու եղանակով անձի դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքի լիարժեք իրացումը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե որքանով է բողոքարկվող դատական ակտը հասու շահագրգիռ անձին, ողջամիտ ինչ ժամկետում նա կարող է հիմնավոր բողոք ներկայացնել իր իրավունքների դատական պաշտպանության համար» (ՍԴՈ-1052),
բ) «...վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքներն օրենքով դրանց ներկայացված պահանջներին համահունչ նախապատրաստելու համար հարկ է, որպեսզի վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք ներկայացնող անձն իր տնօրինության ներքո ունենա բողոքարկվող դատական ակտը, որպեսզի կարողանա նշված ակտի ուսումնասիրության հիման վրա իր վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորել, պատճառաբանել ստորադաս դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումը և գործի ելքի վրա դրանց ազդեցությունը կան դրանց արդյունքում ծանր հետևանքներ առաջացած լինելու փաստը կամ առաջացման հնարավորությունը» (ՍԴՈ-1052),
գ) «... ՀՀ սահմանադրական դատարանը գտնում է, որ բոլոր նման դեպքերում կողմը պետք է ունենա ողջամիտ ժամկետ դատական ակտն ստանալուց կամ դրա ամբողջական տեքստն իր տրամադրության տակ ունենալուց, նրան պաշտոնապես հասանելի լինելուց հետո հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար։ Իսկ, ինչպես նշվեց, բոլոր այն դեպքերում, երբ բողոք բերելու համար օրենքով սահմանված ողջամիտ ժամկետը խախտվում է բողոք բերող անձից անկախ պատճառներով, իրավունքի ուժով (ex jure) բաց թողնված ժամկետը պետք է համարվի հարգելի, այլ ոչ թե այդ հարցի լուծումը թողնվի դատարանի հայեցողությանը։ Միայն այս պայմաններում բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձի համար երաշխավորված կլինի ողջամիտ ժամկետներում հիմնավոր բողոք բերելու, դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքը» (ՍԴՈ-1052),
դ) «Այլ խնդիր է, թե Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով նախատեսված դատական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների և արդար դատաքննության իրավունքների համատեքստում որքանով է երաշխավորված օրենքով նախատեսված բողոքարկման ժամկետներից օգտվելու իրավական հնարավորությունը հաշվի առնելով դատական ակտի հրապարակման և դատական ակտը հասցեատիրոջը փաստացիորեն հանձնելու պահերի միջև առկա ժամանակային գործոնը և դրանով պայմանավորված դատական ակտը վիճարկելու իրական հնարավորության ապահովման անհրաժեշտությունը» (ՍԴՈ-1062),
ե) «... սույն գործով օրենսգրքի վիճարկվող դրույթով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման ժամկետը դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվարկելն ինքնին չի հակասում ՀՀ Սահմանադրությանը, եթե առկա են դատական ակտին ծանոթանալու և դրա բողոքարկման իրավունքն արդյունավետ իրականացնելու համար բավարար ժամանակ ապահովող երաշխիքներ։ Ինչպես արդեն նշվեց, սահմանադրական դատարանի կողմից որպես այդպիսի երաշխիք է ճանաչվել օրենսգրքի 402-րդ հոդվածը և այն էլ միայն այն դեպքում, երբ նշված հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված եռօրյա ժամկետում դատական ակտը տրամադրվի (հասանելի դարձվի) անձին։ Այսինքն, համաձայն գործող օրենսդրության՝ անձն առնվազն 27 օր ժամանակ պետք է ունենա հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար» (ՍԴՈ-1062)։
8. Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վիճարկվող դրույթի սահմանադրաիրավական բովանդակությունն անմիջականորեն փոխկապակցված է ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերոնշյալ ՝ ՍԴՈ-1052 և ՍԴՈ-1062 որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հետ, սահմանադրական դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սույն գործի քննությունն անհրաժեշտ է իրականացնել այդ դիրքորոշումների լույսի ներքո։ ՍԴՈ-1062 որոշման եզրափակիչ մասում սահմանադրական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասը ճանաչել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությանը համապատասխանող այնքանով, որքանով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1052 որոշմամբ ամրագրված իրավական դիրքորոշումներին համահունչ երաշխավորվում է օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին և վերջինից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) ճանաչվում է հարգելի։ Այսինքն, սահմանադրական դատարանը որպես դրույթի սահմանադրականության պայման նշել է այն, որ նախ պետք է երաշխավորվի օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին, ինչպես նաև այն, որ բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) պետք է ճանաչվի հարգելի։
Վերոնշյալի հաշվառմամբ, ելնելով նաև անձի ՝ դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքների առավել արդյունավետ իրացման երաշխավորվածությունից, սահմանադրական դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ, որպես ընդհանուր կանոն, այն պարագայում, երբ վճռաբեկ բողոքը բերվել է օրենքով սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, ապա բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունն օբյեկտիվորեն առկա իրավական անհրաժեշտություն է, հետապնդում է իրավաչափ նպատակ, այն է՝ հնարավորություն տալ իրավասու մարմնին քննության առարկա դարձնել միջնորդության մեջ ներառված խնդրանքը։ Միևնույն ժամանակ, որպես հատուկ կանոն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ որոշակի դեպքերում դատական ակտը բողոքարկելու համար օրենսդրությամբ սահմանված ժամկետը բաց թողնելը պայմանավորված չէ անձի կամքով, առաջացել է անձից անկախ պատճառներով, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է, որ նշյալ դեպքերում ներկայացված միջնորդությունը բավարարելը համապատասխան դատական ատյանի պարտականությունն է հանդիսանում։
Ըստ այդմ, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է նաև, որ երբ վճռաբեկ բողոքը վճռաբեկ դատարան բերելու համար օրենքով սահմանված ժամկետը բաց թողնելու պատճառ է հանդիսանում համապատասխան բողոքարկվող դատական ակտը բողոքաբերից անկախ պատճառներով վերջինիս ուշ հասու լինելու հանգամանքը, ապա բողոքաբերը պետք է ներկայացնի բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդություն՝ կցելով համապատասխան հանգամանքը հավաստող, վկայող ապացույցները, իսկ վճռաբեկ դատարանը՝ տվյալ հանգամանքի հաշվառմամբ բավարարի ներկայացված միջնորդությունը։ Այդ դեպքում բաց թողնված ժամկետը վճռաբեկ դատարանի կողմից վերականգնվում է իրավունքի ուժով (ex jure)՝ համապատասխան դատական ակտում այդ մասին փաստելով։ (...)»: (տե՛ս ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ի ՍԴՈ-1249 որոշման 7-րդ, 8-րդ կետերը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածը սահմանում է վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետները, համաձայն որի.
«1.Վերաքննիչ բողոք բերվում են՝
1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում.(...)»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«2.Ժամկետանց բողոքները թողնվում են առանց քննության, որի վերաբերյալ դատարանը կայացնում է որոշում»:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 101-րդ կետի, գործն ըստ էության լուծող դատական ակտեր են առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ, քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում, բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու մասին որոշում, ինչպես նաև այդ ակտերի վերաքննիչ բողոքարկման արդյունքում վերաքննիչ դատարանի կայացրած դատական ակտեր, ինչպես նաև օրենքով նախատեսված դեպքերում վճռաբեկ դատարանի դատական ակտերը:
18. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծության և ՀՀ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշման համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի հանգամանքներին, և քննարկելով վիճարկվող դատական ակտը դատախազի կողմից բողոքարկելու ժամկետի հարցը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն գործի տվյալների՝
1. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը հրապարակվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին:
2. Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ստացվել է 2016 թվականի հունվարի 11-ին:
3. 2016 թվականի փետրվարի 10-ին հիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը:
4. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. մարտի 03-ի որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ և նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը դատախազությունում ստացվել է 2016թ. հունվարի 11-ին, վերաքննիչ բողոք է ներկայացվել 2016թ. փետրվարի 10-ին, այսինքն՝ վերաքննիչ բողոք բերելու համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված մեկամսյա ժամկետն անցնելուց հետո, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերաքննիչ բողոքն արդեն իսկ համապատասխան որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ փուլում, առկա իրավակարգավորման պայմաններում, վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ վերը բերված պատճառաբանություններով չի անդրադառնում վերաքննիչ բողոքի հիմքերին ու հիմնավորումներին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ, 393-րդ, 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1 Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0152/01/15
ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
դատախազ` Ռ.ԵՐԻՑՅԱՆԻ
պաշտպան՝ Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա.ՄԱՅԻԼՅԱՆԻ
2016 թվականի ապրիլի 20-ին Երևան քաղաքում
դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,
ՊԱՐԶԵՑ
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.62200510 քրեական գործը հարուցվել է 2010 թվականի հունվարի 22-ին` ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերի քննիչ Ա.Գրիգորյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2010 թվականի փետրվարի 16-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և հայտարարվել է հետախուզում:
3. 2010 թվականի մարտի 04-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
4. 2010 թվականի մարտի 22-ին հ. 62200510 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ մինչև մեղադրյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի հայտնաբերվելը:
5. 2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է:
6. 2015 թվականի ապրիլի 18-ին հ.62200510 քրեական գործի վարույթը վերսկվել է և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է:
7. 2015 թվականի օգոստոսի 14-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
8. 2015 թվականի օգոստոսի 24-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
9. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Վճռվել է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և Ա.Մայիլյանն անհապաղ ազատվել է կալանքից՝ դատական նիստի դահլիճում:
Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված:
Վճռվել է նաև ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը և Արտակ Սարգսյանի ու Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը պահել քրեական գործում:
10. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը:
11. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի մարտի 03-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. մարտի 14-ին:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
12. Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ընկերոջ՝ Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող՝ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի՝ 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը։ Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին։ Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը ետ գնել վարկային կազմակերպությունից։
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից ետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ՝ պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով ետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը։
Պայմանավորվածության համաձայն՝ 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող՝ Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի կողմ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների՝ իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել՝ ծախսել է անձնական կարիքների համար։
13. Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես.
Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն`
«1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:
Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով:
(...)
Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը:
(…)
Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:(…)»:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
14. Բողոք բերած անձը` ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը օրինական և հիմնավոր չէ։ Առաջին ատյանի դատարանը, Արամ Մայիլյանի նկատմամբ նշանակելով ակնհայտ մեղմ պատիժ, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, հետևաբար դատական ակտը պատժի մասով ենթակա է բեկանման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, ընդունել և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը՝ նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։ Ըստ Առաջին ատյանի դատարանի՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացված 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հանգամանքները չեն նվազեցնում Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը։
Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, բնույթը, որոնք բարձրացնում են Արամ Մայիլյանի կատարած հանցագործության վտանգավորության աստիճանը։
Վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի ՎԲ-142/07, Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի և Վանյա Բեգյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը նշել է, որ վկայակոչված գործերով կայացրած որոշումներում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը կայուն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալի կողմից փաստացի չկրելու պայմաններում պատժի նպատակների իրացվելիության վերաբերյալ հետևությունը չի կարող լինել հայեցողական ու կամայական, այլ պետք է հիմնված լինի գործի կոնկրետ հանգամանքների, մասնավորապես՝ տվյալ հանցատեսակի կրիմինոլոգիական նկարագրի, դրա դեմ պայքարի քաղաքականության ուղղությունների, կոնկրետ դեպքում՝ դրա կատարման առանձնահատկությունների, հանցավորի անձի, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող իրական հանգամանքների համակցված գնահատման վրա։
Վկայակոչելով «Ոստիկանությունում ծառայության մասին» ՀՀ օրենքի 12-րդ հոդվածը, բողոքաբերը գտել է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և փաստական հանգամանքները վկայում են այն մասին, որ Մրամ Մայիլյանը հանցանք կատարելով խախտել է մասնագիտական երդումը և վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետը, բողոքաբերը նշել է, որ հանցանքը կատարելիս Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, հետևաբար վերջինիս պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը մասնագիտական երդումը խախտելով կատարելը, սակայն, ըստ բողոքաբերի, դատավճիռ կայացնելիս և Արամ Մայիյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս Առաջին ատյանի դատարանը նշված ծանրացնող հանգամանքը հաշվի չի առել՝ արձանագրելով, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արամ Մայիլյանի վերաբերյալ դատական ակտը կայացրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի, պատժի նպատակի և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներով, տրված մեկնաբանությունները հակասում են սույն բողոքում հիշատակված պատժի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, հանգեցնելով դատական սխալի՝ քրեական օրենքի կոպիտ խախտման, ինչի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը։
15. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Պատժի մասով բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը և Արամ Մայիլյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման»:
16. Վերաքննիչ դատարանում դատախազ Ռ.Երիցյանն ամբողջությամբ պնդեց ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց բավարարել այն:
Ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը և վերջինիս պաշտպան Տ.Գալստյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեցին և խնդրեց այն մերժել:
4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ դատախազի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
17. ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1249 որոշմամբ վերահաստատելով 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի ՍԴՈ-1052 և 2012թ. դեկտեմբերի 18-ի ՍԴՈ-1062 որոշումներում ձևավորած իրավական մոտեցումները արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) 7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ սույն գործով վիճարկվող՝ «Վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելը կամ առանց քննության թողնելը» վերտառությամբ 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է այն իրավապայմանները, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության։ Ըստ այդմ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը սահմանում է երկու իրավիճակ, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության, այն է՝ եթե.
1) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը բացակայում է,
2) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է։
Վիճարկվող դրույթում ամրագրված՝ բողոք բերելու համար սահմանված ժամկետի հետ կապված իրավակարգավորումն իր ամրագրումն է գտել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածում, որի 1-ին մասը քննության առարկա է դարձել ՀՀ սահմանադրական դատարանում։ Այսպես, սահմանադրական դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասի սահմանադրականությունը, իր ՍԴՈ-1062 որոշմամբ արտահայտել է մի շարք իրավական դիրքորոշումներ, որոնք, ինչպես նաև ՍԴՈ-1062 որոշման մեջ վկայակոչված ՍԴՈ-1052 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները հանգում են, մասնավորապես, հետևյալին.
ա) «... ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակվելու պահից որոշակի ժամկետում բողոքարկելու վերաբերյալ դրույթներ սահմանելիս օրենսդիրը պարտավոր է ելնելով անձի դատարանի մատչելիության և արդյունավետ դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքներից, օրենսդրորեն անհրաժեշտ նախադրյալներ ամրագրել դրանց երաշխավորման ու ապահովման համար։ Սահմանադրական դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը վերադասության կարգով բողոքարկելու եղանակով անձի դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքի լիարժեք իրացումը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե որքանով է բողոքարկվող դատական ակտը հասու շահագրգիռ անձին, ողջամիտ ինչ ժամկետում նա կարող է հիմնավոր բողոք ներկայացնել իր իրավունքների դատական պաշտպանության համար» (ՍԴՈ-1052),
բ) «...վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքներն օրենքով դրանց ներկայացված պահանջներին համահունչ նախապատրաստելու համար հարկ է, որպեսզի վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք ներկայացնող անձն իր տնօրինության ներքո ունենա բողոքարկվող դատական ակտը, որպեսզի կարողանա նշված ակտի ուսումնասիրության հիման վրա իր վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորել, պատճառաբանել ստորադաս դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումը և գործի ելքի վրա դրանց ազդեցությունը կան դրանց արդյունքում ծանր հետևանքներ առաջացած լինելու փաստը կամ առաջացման հնարավորությունը» (ՍԴՈ-1052),
գ) «... ՀՀ սահմանադրական դատարանը գտնում է, որ բոլոր նման դեպքերում կողմը պետք է ունենա ողջամիտ ժամկետ դատական ակտն ստանալուց կամ դրա ամբողջական տեքստն իր տրամադրության տակ ունենալուց, նրան պաշտոնապես հասանելի լինելուց հետո հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար։ Իսկ, ինչպես նշվեց, բոլոր այն դեպքերում, երբ բողոք բերելու համար օրենքով սահմանված ողջամիտ ժամկետը խախտվում է բողոք բերող անձից անկախ պատճառներով, իրավունքի ուժով (ex jure) բաց թողնված ժամկետը պետք է համարվի հարգելի, այլ ոչ թե այդ հարցի լուծումը թողնվի դատարանի հայեցողությանը։ Միայն այս պայմաններում բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձի համար երաշխավորված կլինի ողջամիտ ժամկետներում հիմնավոր բողոք բերելու, դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքը» (ՍԴՈ-1052),
դ) «Այլ խնդիր է, թե Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով նախատեսված դատական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների և արդար դատաքննության իրավունքների համատեքստում որքանով է երաշխավորված օրենքով նախատեսված բողոքարկման ժամկետներից օգտվելու իրավական հնարավորությունը հաշվի առնելով դատական ակտի հրապարակման և դատական ակտը հասցեատիրոջը փաստացիորեն հանձնելու պահերի միջև առկա ժամանակային գործոնը և դրանով պայմանավորված դատական ակտը վիճարկելու իրական հնարավորության ապահովման անհրաժեշտությունը» (ՍԴՈ-1062),
ե) «... սույն գործով օրենսգրքի վիճարկվող դրույթով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման ժամկետը դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվարկելն ինքնին չի հակասում ՀՀ Սահմանադրությանը, եթե առկա են դատական ակտին ծանոթանալու և դրա բողոքարկման իրավունքն արդյունավետ իրականացնելու համար բավարար ժամանակ ապահովող երաշխիքներ։ Ինչպես արդեն նշվեց, սահմանադրական դատարանի կողմից որպես այդպիսի երաշխիք է ճանաչվել օրենսգրքի 402-րդ հոդվածը և այն էլ միայն այն դեպքում, երբ նշված հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված եռօրյա ժամկետում դատական ակտը տրամադրվի (հասանելի դարձվի) անձին։ Այսինքն, համաձայն գործող օրենսդրության՝ անձն առնվազն 27 օր ժամանակ պետք է ունենա հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար» (ՍԴՈ-1062)։
8. Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վիճարկվող դրույթի սահմանադրաիրավական բովանդակությունն անմիջականորեն փոխկապակցված է ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերոնշյալ ՝ ՍԴՈ-1052 և ՍԴՈ-1062 որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հետ, սահմանադրական դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սույն գործի քննությունն անհրաժեշտ է իրականացնել այդ դիրքորոշումների լույսի ներքո։ ՍԴՈ-1062 որոշման եզրափակիչ մասում սահմանադրական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասը ճանաչել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությանը համապատասխանող այնքանով, որքանով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1052 որոշմամբ ամրագրված իրավական դիրքորոշումներին համահունչ երաշխավորվում է օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին և վերջինից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) ճանաչվում է հարգելի։ Այսինքն, սահմանադրական դատարանը որպես դրույթի սահմանադրականության պայման նշել է այն, որ նախ պետք է երաշխավորվի օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին, ինչպես նաև այն, որ բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) պետք է ճանաչվի հարգելի։
Վերոնշյալի հաշվառմամբ, ելնելով նաև անձի ՝ դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքների առավել արդյունավետ իրացման երաշխավորվածությունից, սահմանադրական դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ, որպես ընդհանուր կանոն, այն պարագայում, երբ վճռաբեկ բողոքը բերվել է օրենքով սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, ապա բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունն օբյեկտիվորեն առկա իրավական անհրաժեշտություն է, հետապնդում է իրավաչափ նպատակ, այն է՝ հնարավորություն տալ իրավասու մարմնին քննության առարկա դարձնել միջնորդության մեջ ներառված խնդրանքը։ Միևնույն ժամանակ, որպես հատուկ կանոն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ որոշակի դեպքերում դատական ակտը բողոքարկելու համար օրենսդրությամբ սահմանված ժամկետը բաց թողնելը պայմանավորված չէ անձի կամքով, առաջացել է անձից անկախ պատճառներով, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է, որ նշյալ դեպքերում ներկայացված միջնորդությունը բավարարելը համապատասխան դատական ատյանի պարտականությունն է հանդիսանում։
Ըստ այդմ, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է նաև, որ երբ վճռաբեկ բողոքը վճռաբեկ դատարան բերելու համար օրենքով սահմանված ժամկետը բաց թողնելու պատճառ է հանդիսանում համապատասխան բողոքարկվող դատական ակտը բողոքաբերից անկախ պատճառներով վերջինիս ուշ հասու լինելու հանգամանքը, ապա բողոքաբերը պետք է ներկայացնի բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդություն՝ կցելով համապատասխան հանգամանքը հավաստող, վկայող ապացույցները, իսկ վճռաբեկ դատարանը՝ տվյալ հանգամանքի հաշվառմամբ բավարարի ներկայացված միջնորդությունը։ Այդ դեպքում բաց թողնված ժամկետը վճռաբեկ դատարանի կողմից վերականգնվում է իրավունքի ուժով (ex jure)՝ համապատասխան դատական ակտում այդ մասին փաստելով։ (...)»: (տե՛ս ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ի ՍԴՈ-1249 որոշման 7-րդ, 8-րդ կետերը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածը սահմանում է վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետները, համաձայն որի.
«1.Վերաքննիչ բողոք բերվում են՝
1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում.(...)»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«2.Ժամկետանց բողոքները թողնվում են առանց քննության, որի վերաբերյալ դատարանը կայացնում է որոշում»:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 101-րդ կետի, գործն ըստ էության լուծող դատական ակտեր են առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ, քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում, բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու մասին որոշում, ինչպես նաև այդ ակտերի վերաքննիչ բողոքարկման արդյունքում վերաքննիչ դատարանի կայացրած դատական ակտեր, ինչպես նաև օրենքով նախատեսված դեպքերում վճռաբեկ դատարանի դատական ակտերը:
18. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծության և ՀՀ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշման համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի հանգամանքներին, և քննարկելով վիճարկվող դատական ակտը դատախազի կողմից բողոքարկելու ժամկետի հարցը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն գործի տվյալների՝
1. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը հրապարակվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին:
2. Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ստացվել է 2016 թվականի հունվարի 11-ին:
3. 2016 թվականի փետրվարի 10-ին հիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը:
4. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. մարտի 03-ի որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ և նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը դատախազությունում ստացվել է 2016թ. հունվարի 11-ին, վերաքննիչ բողոք է ներկայացվել 2016թ. փետրվարի 10-ին, այսինքն՝ վերաքննիչ բողոք բերելու համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված մեկամսյա ժամկետն անցնելուց հետո, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերաքննիչ բողոքն արդեն իսկ համապատասխան որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ փուլում, առկա իրավակարգավորման պայմաններում, վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ վերը բերված պատճառաբանություններով չի անդրադառնում վերաքննիչ բողոքի հիմքերին ու հիմնավորումներին։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ, 393-րդ, 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
1 Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0152/01/15
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանը`
նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան
քարտուղարությամբ` Ն. Այվազյանի
մասնակցությամբ
մեղադրող` Ա. Երիցյանի
պաշտպան` Տ. Գալստյանի
տուժողներ` Մ. Մովսիսյանի, Ա.Մովսիսյանի, Գ.Մովսիսյանի
2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի` ծնված 1980 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ 4-րդ վարչության 2-րդ բաժնում որպես օպերլիազոր, հաշվառված է Երևան քաղաքի Նանսենի փողոցի 2 շենքի թիվ 2 բնակարան հասցեում, բնակվել է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 21 շենքի թիվ 15 բնակարան հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, կալանքի տակ է 2015 թվականի ապրիլի 17-ից:
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի հունվարի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62200510 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի 2010 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2010 թվականի մարտի 4-ին որոշում է կայացվել Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու, փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի մարտի 22-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին մինչև հետախուզվող Արամ Մայիլյանին հայտնաբերելը:
2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է:
2015 թվականի ապրիլի 18-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսելու մասին, Արամ Մայիլյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ:
2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 62200510 քրեական գործով Արտակ Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել Արամ Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին: Արամ Շամիրի Մայիլյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015 թվականի օգոստոսի 24-ին թիվ 62200510 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող, Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի որպես կողմ հանդես է եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ: Պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին և հայտնել, որ ինքն, օգտվելով այն հանգամանքից, որ ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցված է եղել իր անվամբ, առանց նրանց տեղյակ պահելու, այդ բնակարանը վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և վաճառքից ստացված 9.000.000 ՀՀ դրամ գումարը ծախսել է իր կարիքների համար: Հայտնել է, որ այդ արարքը կատարել է պարտքեր ունենալու պատճառով, որի համար զղջում է: Հայտնել է նաև, որ ներկայումս իր հարազատները կարողացել են համաձայնության գալ բնակարանն իրենից գնած Արտակ Սարգսյանի հետ բնակարանի արժեքը կազմող գումարը նրան վերադարձնելու հարցում և իր կողմից հափշտակված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձվել է տուժողներին:
Արամ Մայիլյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է ինչպես նրա խոստովանական ցուցմունքներով, այնպես էլ հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Մանյա Մովսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի մայրը: Ճանաչում է Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը: Նրանք համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, վերցրել գումար, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի, ինչի արդյունքում առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն իր անունով պետք է գրանցված լինի ինչ-որ բնակարան: Իրենք համաձայնել են իրեն, իր մորը և քույրերին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևական առուվաճառքով գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ: Բնակարանը գրանցել են նրա անվամբ: Արամ Ալեքսանյանը հետ է գնել երեք սենյականոց բնակարանը, որից հետո իր որդու և Արամ Մայիլյանի պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարի: Որդին` Արամը համաձայնել է իր երեք սենյականոց բնակարանն այդ պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը, իսկ Արամ Մայիլյանը մինչ այդ պարտավորվել է իրենց մեկ սենյականոց բնակարանը հետ վերադարձնել իրենց: Նա ամիսներ շարունակ տարբեր պատճառաբանություններ է բերել և չի վերադարձրել բնակարանը: Շուրջ մեկ տարի անց իրենք պատահական տեղեկացել են, որ դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության այդ բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ իրենք իմացել են այդ մասին: Եկել են երկու տղամարդ և ասել, որ Ա.Մաիլյանից գնել են բնակարանը և ցույց են տվել փաստաթղթերը: Իրենք անակնկալի են եկել: Հարցրել են, թե առանց բնակարանը նայելու ինչպես են այն գնել: Նրանք ասել են որ իրենք հետ տան նրանց գումարը: Այդ ժամանակ իմացել է որ գումարի չափը 9.000.000 էր: Իրենք երբևէ բնակարանը վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատներն իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 բնակարանը 2015թ. օգոստոս ամսին վերադարձրել են և իրենք ներկայումս բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Տուժողներ Գոհար և Անուշ Մովսիսյանների նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իրենց քրոջ` Մանյա Մովսիսյանի որդին: Իրենք հանդիսանում են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերերը: Իրենց քրոջ որդին` Արամ Ալեքսանյանը և նրա ընկերը` Արամ Մայիլյանը համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն միայն նրա անվամբ անշարժ գույքի դիմաց: 2008թ. օգոստոս ամսին Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իրենց բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, քանի որ Արամ Ալեքսանյանին անհրաժեշտ է եղել գումար` նրան պատկանող Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող, վարկային կազմակերպությունում գրավադրված բնակարանը հետ գնելու համար: Ա.Մայիլյանին ասել էին որ մեկ սենյականոց բնակարանը չի բավականացնում որպեսզի այդ գումարը տային: Պայմանավորվում են դրանից հետո երեք սենյականոց բնակարանը անվանափոխել այդ մարդու անունով, մինչ այդ Արամ Մայիլյանի վերցրած գումարի դիմաց նրա անունով գրանցված բնակարանը հետ գրանցելու պայմանով: Այնուհետև Արամ Ալեքսանյանը Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած համատեղ պարտքի փոխարեն տվել է իր երեք սենյականոց բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառաբանություններ բերելով շուրջ մեկ տարի ձգձգել է բնակարանը հետ գրանցել, որից հետո իրենք պատահական իրենց բնակարան եկած անձանցից տեղեկացել են, որ Արամ Մայիլյանը դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին վաճառել է բնակարանը: Իրենք իրենց բնակարանը երբևէ վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Արամ Մայիլյանն իրենց բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հայտնել են նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները 2015թ. օգոստոսի 4-ին վերադարձրել են հափշտակված բնակարանը, և իրենք ներկայումս որևէ բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Տուժող Քնարիկ Մովսիսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի տատիկը և Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերը: 2008թ.-ին թոռան` Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իր բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի վերջինս օգնի իր թոռանը` նրան պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար գումար վերցնելու հարցում: Այդ նպատակով բնակարանը գրանցել են Արամ Մայիլյանի անունով, որպեսզի նա հետո այն հետ վերադարձնի, սակայն որոշ ժամանակ անց իր բնակարան է եկել այլ անձ, ով հայտնել է, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է իրենց բնակարանը նրան և պահաջել է դուրս գալ բնակարանից: Տուժողը հերքել է բնակարանն Արամ Մայիլյանին վաճառելու մտադրություն ունենալու, այդ կապակցությամբ նրանից գումար ստանալու հանգամանքը: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանը բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հետագայում տուժող Քնարիկ Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձրել են իրենց, որի մանրամասներից տեղյակ չէ և ներկայումս որևէ բողոք չունի Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Վկա Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է իր ընկերը: Նրա հետ միասին զբաղվել են բիզնեսով, որի համար իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և ստացել շուրջ 5.500 ԱՄՆ դոլար: Համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրել են վնասներ: 2008թ. օգոստոս ամսվա դրությամբ ընդհանուր պարտքը կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ առաջացել է իրենց բնակարանից վտարելու խնդիր` վարկը և առաջացած տոկոսները չմարելու պատճառով: Այդ օրերին Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ ծանոթ ունի, ով կտրամադրի անհրաժեշտ գումարը, սակայն դրա փոխարեն պետք է որևէ բնակարան ձևակերպվի իր անվամբ, քանի որ այդ ծանոթը վստահում է իրեն: Միայն այդ պատճառով իր հարազատները` տատը` Քնարիկ Մովսիսյանը, մայրը` Մանյա Մովսիսյանը և մորաքույրները` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են ժամանակավորապես իրենց սեփականությունը հանդիսացող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի իր և նրա միջև գումարային հարցերը լուծելուց հետո բնակարանը Արամ Մայիլյանը հետ վերադարձնի նրանց: Այդ նպատակով Արամ Մայիլյանի և իր հարազատների միջև կնքվել է ձևական առուվաճառքի պայմանագիր: Արամ Մայիլյանը որևէ գումար չի տվել իր հարազատներին և նրանք երբևէ նպատակ չեն ունեցել բնակարանը վաճառելու: Բնակարանն Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցելուց հետո նա տրամադրել է անհրաժեշտ գումարը: Ինքը վարկային կազմակերպությունից հետ է գնել իր երեք սենյականոց բնակարանը: Իրենց համատեղ պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի: Իրենք նախատեսել էին հիփոթեկ ձևակերպել, որպեսզի Արամի ծանոթի գումարը վերադարձնեին: Որոշ ժամանակ անց Արամի ծանոթն ասել է, որ տների գներն իջնում են, առաջարկել է մեկ սենյականոց բնակարանը վերադարձնել և տալ 3 սենյականոց բնակարանը: Ու այդպես Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցվել է նաև Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, որից հետո Արամ Մայիլյանը պարտավորվել է հետ գրանցել /վերադարձնել/ իր հարազատներին պատկանող մեկ սենյականոց բնակարանը, սակայն մշտապես տարբեր պատճառաբանություններ բերելով չի արել դա: Ինքը երբևէ չի կասկածել, որ նա արդեն վաճառել է իր հարազատների բնակարանը: Այդ մասին իմացել են մեկ տարի անց` պատահական, երբ իր տատի բնակարան է այցելել Արտակ Սարգսյանը և հայտնել, որ բնակարանը պատկանում է իրեն դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսից և որ այն ձեռք է բերել Արամ Մայիլյանից: Հայտնել է նաև, որ իրենց համատեղ պարտքի հետ կապված իր համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը տրվել է պարտատիրոջը, որի կապակցությամբ որևէ բողոք չունի: Մինչդեռ Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության օտարել է իր հարազատներին պատկանող` Ռուբինյանց փողոցի մեկ սենյականոց բնակարանը: Հայտնել է նաև, որ դրանից հետո իրեն և իր փեսային` Վահանին հաջողվել է մեկ անգամ հանդիպել Արամ Մայիլյանին նրա աշխատավայրի մոտ, ով ներողություն է խնդրել իր արարքի համար և խոստացել է հատուցել վնասը, սակայն դրանից հետո իրեն այլևս չի հաջողվել նրան գտնել:
Վկա Արտակ Էդուարդի Սարգսյանի ցուցմունքովª այն մասին, որ ճանաչել է Արամ Մալիլյանին նրա եղբոր` Ռաֆայելի միջոցով: 2008թ. աշնանը հանդիպել է Արամ Մայիլյանին, ով հայտնել է, որ ունի մեկ սենյականոց բնակարան Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 հասցեում և ցանկանում է այն վաճառել: Հայտնել է նաև, որ բնակարանը վաճառում է 9.000.000 ՀՀ դրամով, ինչն այդ ժամանակ շուկայականից էժան գին է եղել, որի պատճառով ինքը համաձայնել է գնել բնակարանը: Արամ Մայիլյանն ասել է, որ բնակարանը պատկանում է իրեն: Նաև ասել է, որ այնտեղ նրա թույլտվությամբ բնակվում է մի տարեց կին, ով առաջին իսկ անհրաժեշտության դեպքում դուրս կգա բնակարանից: Ինքը համաձայնել է, որ այդ կինը բնակվի այդ բնակարանում, քանի որ այդ ժամանակ բնակարանն իրեն անհրաժեշտ չի եղել: Արամ Մայիլյանը բնակարանի համար էժան գին է առաջարկել, այդ իսկ պատճառով մինչև գնելը չի այցելել բնակարան և չի նայել այն: Արամ Մայիլյանը նույնիսկ առաջարկել է բնակարանի համար վարձավճար տալ իրեն, սակայն ինքը հրաժարվել է: Բնակարանի արժեքը` 9.000.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը տվել է Արամ Մայիլյանին` բնակարանի վերաբերյալ առուվաճառքի գործարքը կնքելուց հետո: Երբ իրեն պետք է եղել բնակարանը, չի կարողացել տեսնել Արամ Մայիլյանին: Նրա հեռախոսներն անջատված են եղել: Ինքը ստիպված գնացել է այդ հասցե, որտեղ գտնվող անձինք ասել են, որ դա իրենց բնակարանն է և իրենք տեղյակ չեն, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է այն: Վկան հայտնել է, որ բնակարանը վերադարձրել է նախկին տիրոջը, իսկ գումարը ստացել է Արամ Մաիլյանից:
Վկա Մամիկոն Ալեքսանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի հայրը: Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը, ճանաչել է երկար տարիներ: 2005 թվականին որդին` Արամը և Արամ Մայիլյանը ձեռնարկել են համատեղ բիզնես` ձայնասկավառակների առքուվաճառք, որի համար իր որդին իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և վերցրել գումար` համատեղ բիզնեսի համար: Այդ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների ընդհանուր գումարը 2008թ.-ին կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար և առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Արամ
Մայիլյանը իր որդուն առաջարկել է նրա տատի` Քնարիկ Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել իր անունով, որպեսզի նրա ծանոթը տրամադրի 27.500 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկային կազմակերպությունից Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար: Քնարիկ Մովսիսյանը և բնակարանի մյուս սեփականատերերը` իր կինը` Մանյա Մովսիսյանը, նրա քույրերը` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել Արամ Մայիլյանի անունով` մյուս բնակարանը հետ գնելու, հետագայում իր որդու և Արամ Մայիլյանի միջև առկա գումարային հարցերը լուծելուց հետո այն հետ վերադարձնելու պայմանով: Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանը հետ գնելուց հետո վերցված գումարը վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի, որից հետո որդին համաձայնել է իրենց պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանն Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը: Մինչ այդ Արամ Մայիլյանը պայմանավորվածության համաձայն պետք է վերադարձներ Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառներով մշտապես ձգձգել է բնակարանը հետ ձևակերպելու գործարքը, որից հետո արդեն 2009թ. հոկտեմբեր ամսին նշված բնակարան են եկել երկու տղամարդ, ովքեր հայտնել են, որ նշված բնակարանը պատկանում է Արտակ Սարգսյանին: Ոչ ոք Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառելու համաձայնություն չի տվել Արամ Մայիլյանին, այն պարզապես ժամանակավորապես գրանցված է եղել նրա անվամբ, վերջինս այն վաճառել է առանց սեփականատերերի գիտության:
Վկա Վահան Վիրաբի Մնացականյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը, իսկ Արամ Մայիլյանին ճանաչել է նախկին աշխատավայրից, քանի որ ինքը նույնպես ծառայել է ոստիկանության համակարգում: Արամ Ալեքսանյանից տեղեկացել է, որ նա փնտրում է Արամ Մայիլյանին, քանի որ համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների արդյունքում առաջացած պարտքը մարելու և վարկային կազմակերպությունում գրավադրված` Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար անհրաժեշտ գումարը վերցրել է Արամ Մայիլյանը, որի համար Արամ Ալեքսանյանի տատին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքը թիվ 4 բնակարանը ձևակերպվել է Արամ Մայիլյանի անվամբ: Արամն իրեն հայտնել է, որ Ա.Մայիլյանի անվամբ է ձևակերպվել նաև Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը: Արամ Մայիլյանն առանց Արամ Ալեքսանյանի հարազատների գիտության Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ Արամ Ալեքսանյանի հարազատները տեղեկացել են այդ մասին: Իրենց հաջողվել է Արամ Մայիլյանին հանդիպել նրա աշխատավայրին հարակից սրճարանի մոտ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանն ընդունել է, որ առանց Արամի հարազատների գիտության է վաճառել բնակարանը և պարտավորվել է կարճ ժամկետում հետ վերադարձնել բնակարանը: Հետո Արամին այլևս չի հաջողվել տեսնել Ա.Մայիլյանին: Տեղյակ է, որ բնակարանը հետ է վերադարձվել:
Ա.Մայիլյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով.
Նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Արամ Մայիլյանի և տուժողներ Մանյա Մովսիսյանի, Անուշ Մովսիսյանի, Գոհար Մովսիսյանի, վկաներ Արտակ Սարգսյանի, Վահան Մնացականյանի միջև կատարված առերես հացաքննությունների արձանագրություններով, որի ընթացքում վերջիններս իրենց նախաքննական ցուցմունքներն առերես պնդել են մեղադրյալ Արամ Մայիլյանին:
Ապացույց ճանաչված` քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալներ հաստատող փաստաթղթերով. ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությամբ, որի համաձայն` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքը օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚: Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենով:
2010թ. մարտի 2-ին ստացվածª դատաապրանքագիտական փորձագետի թիվ 10-0346 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 հասցեում գտնվող` 44.9 քմ մակերեսով բնակարանի շուկայական արժեքը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ի դրությամբ կազմել է 13.700.000 ՀՀ դրամ:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես.
Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:՚
Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի համաձայնª
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի համաձայն՝
1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՙՎճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, կոնկրետ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է հաշվի առնել՝
ա) հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները,
բ) պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները,
գ) հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը,
դ) հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները,
ե) հանցանք կատարած անձի մեղքի ձևը,
զ) հանցանք կատարած անձի կողմից հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը և այլն։
Անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը, ի թիվս այլոց, պետք է հաշվի առնի ինչպես անձին մեղսագրվող հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այնպես էլ այդ հանցագործության կատարման հանգամանքները։
Հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ ՙԱրարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ինչ վերաբերում է հանցագործության կատարման հանգամանքներին, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք յուրաքանչյուր քրեական գործով պետք է գնահատման ենթարկվեն հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի համատեքստում։ Գնահատման արդյունքում դատարանը պետք է պարզի հանցավոր վարքագծի դրսևորմանը նախորդող և ուղեկցող հանգամանքները, հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և այլն՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՍԴ/0109/01/12 քրեական գործով 01.11.2012 թվականին կայացրած որոշման 42-րդ կետում հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումըª ՙՊատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ. Պետրոսյանի, Կ. Հարությունյանի, Գ. Ազատյանի, Ս. Անտոնյանի գործերով կայացված որոշումներում: Մասնավորապես, Հ. Պետրոսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(...) օրենսդիրը պատիժը պայամանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու՚ (տես Հասմիկ Արտաշեսի Պետրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 29-ի թիվ ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշումը):
Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչի 2015թ. օգոստոսի 13-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը, համաձայն որի` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքն օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚ /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պետք է պահել սույն քրեական գործում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արամ Շամիրի Մայիլյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արամ Շամիրի Մայիլյանին անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
Արամ Մայիլյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին: Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում Արամ Մայիլյանին հաշվառման վերցնելու օրվանից:
Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված:
Ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պահել սույն քրեական գործում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
Դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
Դատավոր` Լ. Ավետիսյան
Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանը`
նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան
քարտուղարությամբ` Ն. Այվազյանի
մասնակցությամբ
մեղադրող` Ա. Երիցյանի
պաշտպան` Տ. Գալստյանի
տուժողներ` Մ. Մովսիսյանի, Ա.Մովսիսյանի, Գ.Մովսիսյանի
2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի` ծնված 1980 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ 4-րդ վարչության 2-րդ բաժնում որպես օպերլիազոր, հաշվառված է Երևան քաղաքի Նանսենի փողոցի 2 շենքի թիվ 2 բնակարան հասցեում, բնակվել է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 21 շենքի թիվ 15 բնակարան հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, կալանքի տակ է 2015 թվականի ապրիլի 17-ից:
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2010 թվականի հունվարի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62200510 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի 2010 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2010 թվականի մարտի 4-ին որոշում է կայացվել Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու, փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2010 թվականի մարտի 22-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին մինչև հետախուզվող Արամ Մայիլյանին հայտնաբերելը:
2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է:
2015 թվականի ապրիլի 18-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսելու մասին, Արամ Մայիլյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ:
2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 62200510 քրեական գործով Արտակ Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել Արամ Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին: Արամ Շամիրի Մայիլյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2015 թվականի օգոստոսի 24-ին թիվ 62200510 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող, Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի որպես կողմ հանդես է եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
3.Ապացույցների հետազոտում.
Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ: Պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը:
Նախաքննության ընթացքում Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին և հայտնել, որ ինքն, օգտվելով այն հանգամանքից, որ ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցված է եղել իր անվամբ, առանց նրանց տեղյակ պահելու, այդ բնակարանը վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և վաճառքից ստացված 9.000.000 ՀՀ դրամ գումարը ծախսել է իր կարիքների համար: Հայտնել է, որ այդ արարքը կատարել է պարտքեր ունենալու պատճառով, որի համար զղջում է: Հայտնել է նաև, որ ներկայումս իր հարազատները կարողացել են համաձայնության գալ բնակարանն իրենից գնած Արտակ Սարգսյանի հետ բնակարանի արժեքը կազմող գումարը նրան վերադարձնելու հարցում և իր կողմից հափշտակված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձվել է տուժողներին:
Արամ Մայիլյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է ինչպես նրա խոստովանական ցուցմունքներով, այնպես էլ հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Մանյա Մովսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի մայրը: Ճանաչում է Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը: Նրանք համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, վերցրել գումար, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի, ինչի արդյունքում առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն իր անունով պետք է գրանցված լինի ինչ-որ բնակարան: Իրենք համաձայնել են իրեն, իր մորը և քույրերին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևական առուվաճառքով գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ: Բնակարանը գրանցել են նրա անվամբ: Արամ Ալեքսանյանը հետ է գնել երեք սենյականոց բնակարանը, որից հետո իր որդու և Արամ Մայիլյանի պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարի: Որդին` Արամը համաձայնել է իր երեք սենյականոց բնակարանն այդ պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը, իսկ Արամ Մայիլյանը մինչ այդ պարտավորվել է իրենց մեկ սենյականոց բնակարանը հետ վերադարձնել իրենց: Նա ամիսներ շարունակ տարբեր պատճառաբանություններ է բերել և չի վերադարձրել բնակարանը: Շուրջ մեկ տարի անց իրենք պատահական տեղեկացել են, որ դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության այդ բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ իրենք իմացել են այդ մասին: Եկել են երկու տղամարդ և ասել, որ Ա.Մաիլյանից գնել են բնակարանը և ցույց են տվել փաստաթղթերը: Իրենք անակնկալի են եկել: Հարցրել են, թե առանց բնակարանը նայելու ինչպես են այն գնել: Նրանք ասել են որ իրենք հետ տան նրանց գումարը: Այդ ժամանակ իմացել է որ գումարի չափը 9.000.000 էր: Իրենք երբևէ բնակարանը վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատներն իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 բնակարանը 2015թ. օգոստոս ամսին վերադարձրել են և իրենք ներկայումս բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Տուժողներ Գոհար և Անուշ Մովսիսյանների նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իրենց քրոջ` Մանյա Մովսիսյանի որդին: Իրենք հանդիսանում են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերերը: Իրենց քրոջ որդին` Արամ Ալեքսանյանը և նրա ընկերը` Արամ Մայիլյանը համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն միայն նրա անվամբ անշարժ գույքի դիմաց: 2008թ. օգոստոս ամսին Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իրենց բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, քանի որ Արամ Ալեքսանյանին անհրաժեշտ է եղել գումար` նրան պատկանող Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող, վարկային կազմակերպությունում գրավադրված բնակարանը հետ գնելու համար: Ա.Մայիլյանին ասել էին որ մեկ սենյականոց բնակարանը չի բավականացնում որպեսզի այդ գումարը տային: Պայմանավորվում են դրանից հետո երեք սենյականոց բնակարանը անվանափոխել այդ մարդու անունով, մինչ այդ Արամ Մայիլյանի վերցրած գումարի դիմաց նրա անունով գրանցված բնակարանը հետ գրանցելու պայմանով: Այնուհետև Արամ Ալեքսանյանը Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած համատեղ պարտքի փոխարեն տվել է իր երեք սենյականոց բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառաբանություններ բերելով շուրջ մեկ տարի ձգձգել է բնակարանը հետ գրանցել, որից հետո իրենք պատահական իրենց բնակարան եկած անձանցից տեղեկացել են, որ Արամ Մայիլյանը դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին վաճառել է բնակարանը: Իրենք իրենց բնակարանը երբևէ վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Արամ Մայիլյանն իրենց բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հայտնել են նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները 2015թ. օգոստոսի 4-ին վերադարձրել են հափշտակված բնակարանը, և իրենք ներկայումս որևէ բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Տուժող Քնարիկ Մովսիսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի տատիկը և Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերը: 2008թ.-ին թոռան` Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իր բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի վերջինս օգնի իր թոռանը` նրան պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար գումար վերցնելու հարցում: Այդ նպատակով բնակարանը գրանցել են Արամ Մայիլյանի անունով, որպեսզի նա հետո այն հետ վերադարձնի, սակայն որոշ ժամանակ անց իր բնակարան է եկել այլ անձ, ով հայտնել է, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է իրենց բնակարանը նրան և պահաջել է դուրս գալ բնակարանից: Տուժողը հերքել է բնակարանն Արամ Մայիլյանին վաճառելու մտադրություն ունենալու, այդ կապակցությամբ նրանից գումար ստանալու հանգամանքը: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանը բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հետագայում տուժող Քնարիկ Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձրել են իրենց, որի մանրամասներից տեղյակ չէ և ներկայումս որևէ բողոք չունի Արամ Մայիլյանի նկատմամբ:
Վկա Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է իր ընկերը: Նրա հետ միասին զբաղվել են բիզնեսով, որի համար իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և ստացել շուրջ 5.500 ԱՄՆ դոլար: Համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրել են վնասներ: 2008թ. օգոստոս ամսվա դրությամբ ընդհանուր պարտքը կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ առաջացել է իրենց բնակարանից վտարելու խնդիր` վարկը և առաջացած տոկոսները չմարելու պատճառով: Այդ օրերին Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ ծանոթ ունի, ով կտրամադրի անհրաժեշտ գումարը, սակայն դրա փոխարեն պետք է որևէ բնակարան ձևակերպվի իր անվամբ, քանի որ այդ ծանոթը վստահում է իրեն: Միայն այդ պատճառով իր հարազատները` տատը` Քնարիկ Մովսիսյանը, մայրը` Մանյա Մովսիսյանը և մորաքույրները` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են ժամանակավորապես իրենց սեփականությունը հանդիսացող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի իր և նրա միջև գումարային հարցերը լուծելուց հետո բնակարանը Արամ Մայիլյանը հետ վերադարձնի նրանց: Այդ նպատակով Արամ Մայիլյանի և իր հարազատների միջև կնքվել է ձևական առուվաճառքի պայմանագիր: Արամ Մայիլյանը որևէ գումար չի տվել իր հարազատներին և նրանք երբևէ նպատակ չեն ունեցել բնակարանը վաճառելու: Բնակարանն Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցելուց հետո նա տրամադրել է անհրաժեշտ գումարը: Ինքը վարկային կազմակերպությունից հետ է գնել իր երեք սենյականոց բնակարանը: Իրենց համատեղ պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի: Իրենք նախատեսել էին հիփոթեկ ձևակերպել, որպեսզի Արամի ծանոթի գումարը վերադարձնեին: Որոշ ժամանակ անց Արամի ծանոթն ասել է, որ տների գներն իջնում են, առաջարկել է մեկ սենյականոց բնակարանը վերադարձնել և տալ 3 սենյականոց բնակարանը: Ու այդպես Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցվել է նաև Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, որից հետո Արամ Մայիլյանը պարտավորվել է հետ գրանցել /վերադարձնել/ իր հարազատներին պատկանող մեկ սենյականոց բնակարանը, սակայն մշտապես տարբեր պատճառաբանություններ բերելով չի արել դա: Ինքը երբևէ չի կասկածել, որ նա արդեն վաճառել է իր հարազատների բնակարանը: Այդ մասին իմացել են մեկ տարի անց` պատահական, երբ իր տատի բնակարան է այցելել Արտակ Սարգսյանը և հայտնել, որ բնակարանը պատկանում է իրեն դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսից և որ այն ձեռք է բերել Արամ Մայիլյանից: Հայտնել է նաև, որ իրենց համատեղ պարտքի հետ կապված իր համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը տրվել է պարտատիրոջը, որի կապակցությամբ որևէ բողոք չունի: Մինչդեռ Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության օտարել է իր հարազատներին պատկանող` Ռուբինյանց փողոցի մեկ սենյականոց բնակարանը: Հայտնել է նաև, որ դրանից հետո իրեն և իր փեսային` Վահանին հաջողվել է մեկ անգամ հանդիպել Արամ Մայիլյանին նրա աշխատավայրի մոտ, ով ներողություն է խնդրել իր արարքի համար և խոստացել է հատուցել վնասը, սակայն դրանից հետո իրեն այլևս չի հաջողվել նրան գտնել:
Վկա Արտակ Էդուարդի Սարգսյանի ցուցմունքովª այն մասին, որ ճանաչել է Արամ Մալիլյանին նրա եղբոր` Ռաֆայելի միջոցով: 2008թ. աշնանը հանդիպել է Արամ Մայիլյանին, ով հայտնել է, որ ունի մեկ սենյականոց բնակարան Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 հասցեում և ցանկանում է այն վաճառել: Հայտնել է նաև, որ բնակարանը վաճառում է 9.000.000 ՀՀ դրամով, ինչն այդ ժամանակ շուկայականից էժան գին է եղել, որի պատճառով ինքը համաձայնել է գնել բնակարանը: Արամ Մայիլյանն ասել է, որ բնակարանը պատկանում է իրեն: Նաև ասել է, որ այնտեղ նրա թույլտվությամբ բնակվում է մի տարեց կին, ով առաջին իսկ անհրաժեշտության դեպքում դուրս կգա բնակարանից: Ինքը համաձայնել է, որ այդ կինը բնակվի այդ բնակարանում, քանի որ այդ ժամանակ բնակարանն իրեն անհրաժեշտ չի եղել: Արամ Մայիլյանը բնակարանի համար էժան գին է առաջարկել, այդ իսկ պատճառով մինչև գնելը չի այցելել բնակարան և չի նայել այն: Արամ Մայիլյանը նույնիսկ առաջարկել է բնակարանի համար վարձավճար տալ իրեն, սակայն ինքը հրաժարվել է: Բնակարանի արժեքը` 9.000.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը տվել է Արամ Մայիլյանին` բնակարանի վերաբերյալ առուվաճառքի գործարքը կնքելուց հետո: Երբ իրեն պետք է եղել բնակարանը, չի կարողացել տեսնել Արամ Մայիլյանին: Նրա հեռախոսներն անջատված են եղել: Ինքը ստիպված գնացել է այդ հասցե, որտեղ գտնվող անձինք ասել են, որ դա իրենց բնակարանն է և իրենք տեղյակ չեն, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է այն: Վկան հայտնել է, որ բնակարանը վերադարձրել է նախկին տիրոջը, իսկ գումարը ստացել է Արամ Մաիլյանից:
Վկա Մամիկոն Ալեքսանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի հայրը: Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը, ճանաչել է երկար տարիներ: 2005 թվականին որդին` Արամը և Արամ Մայիլյանը ձեռնարկել են համատեղ բիզնես` ձայնասկավառակների առքուվաճառք, որի համար իր որդին իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և վերցրել գումար` համատեղ բիզնեսի համար: Այդ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների ընդհանուր գումարը 2008թ.-ին կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար և առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Արամ
Մայիլյանը իր որդուն առաջարկել է նրա տատի` Քնարիկ Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել իր անունով, որպեսզի նրա ծանոթը տրամադրի 27.500 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկային կազմակերպությունից Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար: Քնարիկ Մովսիսյանը և բնակարանի մյուս սեփականատերերը` իր կինը` Մանյա Մովսիսյանը, նրա քույրերը` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել Արամ Մայիլյանի անունով` մյուս բնակարանը հետ գնելու, հետագայում իր որդու և Արամ Մայիլյանի միջև առկա գումարային հարցերը լուծելուց հետո այն հետ վերադարձնելու պայմանով: Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանը հետ գնելուց հետո վերցված գումարը վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի, որից հետո որդին համաձայնել է իրենց պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանն Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը: Մինչ այդ Արամ Մայիլյանը պայմանավորվածության համաձայն պետք է վերադարձներ Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառներով մշտապես ձգձգել է բնակարանը հետ ձևակերպելու գործարքը, որից հետո արդեն 2009թ. հոկտեմբեր ամսին նշված բնակարան են եկել երկու տղամարդ, ովքեր հայտնել են, որ նշված բնակարանը պատկանում է Արտակ Սարգսյանին: Ոչ ոք Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառելու համաձայնություն չի տվել Արամ Մայիլյանին, այն պարզապես ժամանակավորապես գրանցված է եղել նրա անվամբ, վերջինս այն վաճառել է առանց սեփականատերերի գիտության:
Վկա Վահան Վիրաբի Մնացականյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը, իսկ Արամ Մայիլյանին ճանաչել է նախկին աշխատավայրից, քանի որ ինքը նույնպես ծառայել է ոստիկանության համակարգում: Արամ Ալեքսանյանից տեղեկացել է, որ նա փնտրում է Արամ Մայիլյանին, քանի որ համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների արդյունքում առաջացած պարտքը մարելու և վարկային կազմակերպությունում գրավադրված` Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար անհրաժեշտ գումարը վերցրել է Արամ Մայիլյանը, որի համար Արամ Ալեքսանյանի տատին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքը թիվ 4 բնակարանը ձևակերպվել է Արամ Մայիլյանի անվամբ: Արամն իրեն հայտնել է, որ Ա.Մայիլյանի անվամբ է ձևակերպվել նաև Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը: Արամ Մայիլյանն առանց Արամ Ալեքսանյանի հարազատների գիտության Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ Արամ Ալեքսանյանի հարազատները տեղեկացել են այդ մասին: Իրենց հաջողվել է Արամ Մայիլյանին հանդիպել նրա աշխատավայրին հարակից սրճարանի մոտ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանն ընդունել է, որ առանց Արամի հարազատների գիտության է վաճառել բնակարանը և պարտավորվել է կարճ ժամկետում հետ վերադարձնել բնակարանը: Հետո Արամին այլևս չի հաջողվել տեսնել Ա.Մայիլյանին: Տեղյակ է, որ բնակարանը հետ է վերադարձվել:
Ա.Մայիլյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով.
Նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Արամ Մայիլյանի և տուժողներ Մանյա Մովսիսյանի, Անուշ Մովսիսյանի, Գոհար Մովսիսյանի, վկաներ Արտակ Սարգսյանի, Վահան Մնացականյանի միջև կատարված առերես հացաքննությունների արձանագրություններով, որի ընթացքում վերջիններս իրենց նախաքննական ցուցմունքներն առերես պնդել են մեղադրյալ Արամ Մայիլյանին:
Ապացույց ճանաչված` քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալներ հաստատող փաստաթղթերով. ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությամբ, որի համաձայն` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքը օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚: Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենով:
2010թ. մարտի 2-ին ստացվածª դատաապրանքագիտական փորձագետի թիվ 10-0346 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 հասցեում գտնվող` 44.9 քմ մակերեսով բնակարանի շուկայական արժեքը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ի դրությամբ կազմել է 13.700.000 ՀՀ դրամ:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես.
Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից:
Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը:
Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար:
Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:
2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:՚
Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի համաձայնª
1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով:
Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի համաձայն՝
1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
ՙՎճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, կոնկրետ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է հաշվի առնել՝
ա) հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները,
բ) պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները,
գ) հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը,
դ) հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները,
ե) հանցանք կատարած անձի մեղքի ձևը,
զ) հանցանք կատարած անձի կողմից հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը և այլն։
Անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը, ի թիվս այլոց, պետք է հաշվի առնի ինչպես անձին մեղսագրվող հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այնպես էլ այդ հանցագործության կատարման հանգամանքները։
Հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ ՙԱրարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Ինչ վերաբերում է հանցագործության կատարման հանգամանքներին, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք յուրաքանչյուր քրեական գործով պետք է գնահատման ենթարկվեն հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի համատեքստում։ Գնահատման արդյունքում դատարանը պետք է պարզի հանցավոր վարքագծի դրսևորմանը նախորդող և ուղեկցող հանգամանքները, հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և այլն՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՍԴ/0109/01/12 քրեական գործով 01.11.2012 թվականին կայացրած որոշման 42-րդ կետում հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումըª ՙՊատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ. Պետրոսյանի, Կ. Հարությունյանի, Գ. Ազատյանի, Ս. Անտոնյանի գործերով կայացված որոշումներում: Մասնավորապես, Հ. Պետրոսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(...) օրենսդիրը պատիժը պայամանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու՚ (տես Հասմիկ Արտաշեսի Պետրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 29-ի թիվ ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշումը):
Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչի 2015թ. օգոստոսի 13-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը, համաձայն որի` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքն օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚ /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պետք է պահել սույն քրեական գործում:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 հոդվածներով, դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Արամ Շամիրի Մայիլյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Արամ Շամիրի Մայիլյանին անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
Արամ Մայիլյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին: Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում Արամ Մայիլյանին հաշվառման վերցնելու օրվանից:
Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված:
Ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պահել սույն քրեական գործում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
Դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
Դատավոր` Լ. Ավետիսյան
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0152/01/15
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 26-08-2015 |
|---|---|
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 62200510 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արամ Մայիլյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա յուրացրել է առանձնապես խոշոր չափերով ուրիշի գույքը։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Մայիլյան |
| Հայրանուն | Շամիր |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 179 Մաս 3 Կետ 1 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 6.5 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 26-08-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 28-08-2015 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 28-08-2015 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 28-08-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-09-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Մայիլյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Գալստյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Քնարիկ |
| Ազգանուն | Մովսիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Մանյա |
| Ազգանուն | Մովսիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Անուշ |
| Ազգանուն | Մովսիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Գոհար |
| Ազգանուն | Մովսիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | . |
| Ազգանուն | Ա.Երիցյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 20-10-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավոր Լ.Ավետիսյանի վերապատրաստման դասընթացների մասնակցելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-11-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 09-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 14-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-12-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 23-12-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Մայիլյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ամսաթիվ | 23-12-2015 |
| Առավել ծանր հանցագործության հոդված | |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Հիմնական պատիժ | Պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել (ՀՀ քր. օր. 70 հոդ.) |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0152/01/15 Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը` նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան քարտուղարությամբ` Ն. Այվազյանի մասնակցությամբ մեղադրող` Ա. Երիցյանի պաշտպան` Տ. Գալստյանի տուժողներ` Մ. Մովսիսյանի, Ա.Մովսիսյանի, Գ.Մովսիսյանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի` ծնված 1980 թվականի հոկտեմբերի 2-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին մեկ անչափահաս երեխա, նախկինում չդատված, աշխատել է ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ 4-րդ վարչության 2-րդ բաժնում որպես օպերլիազոր, հաշվառված է Երևան քաղաքի Նանսենի փողոցի 2 շենքի թիվ 2 բնակարան հասցեում, բնակվել է Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 21 շենքի թիվ 15 բնակարան հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, կալանքի տակ է 2015 թվականի ապրիլի 17-ից: Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1.Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2010 թվականի հունվարի 22-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62200510 քրեական գործը: Նախաքննության մարմնի 2010 թվականի փետրվարի 16-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 2010 թվականի մարտի 4-ին որոշում է կայացվել Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու, փոփոխելու և նրան նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2010 թվականի մարտի 22-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով վարույթը կասեցնելու մասին մինչև հետախուզվող Արամ Մայիլյանին հայտնաբերելը: 2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է: 2015 թվականի ապրիլի 18-ին որոշում է կայացվել քրեական գործով կասեցված վարույթը վերսկսելու մասին, Արամ Մայիլյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի որոշմամբ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ: 2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել թիվ 62200510 քրեական գործով Արտակ Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 213 հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդում չիրականացնելու մասին` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: 2015 թվականի օգոստոսի 14-ին որոշում է կայացվել Արամ Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու մասին: Արամ Շամիրի Մայիլյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 2015 թվականի օգոստոսի 24-ին թիվ 62200510 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար: 2.Գործի փաստական հանգամանքները. Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից: Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող, Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի որպես կողմ հանդես է եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար: 3.Ապացույցների հետազոտում. Դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալ: Պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: Նախաքննության ընթացքում Արամ Մայիլյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել լիովին և հայտնել, որ ինքն, օգտվելով այն հանգամանքից, որ ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցված է եղել իր անվամբ, առանց նրանց տեղյակ պահելու, այդ բնակարանը վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և վաճառքից ստացված 9.000.000 ՀՀ դրամ գումարը ծախսել է իր կարիքների համար: Հայտնել է, որ այդ արարքը կատարել է պարտքեր ունենալու պատճառով, որի համար զղջում է: Հայտնել է նաև, որ ներկայումս իր հարազատները կարողացել են համաձայնության գալ բնակարանն իրենից գնած Արտակ Սարգսյանի հետ բնակարանի արժեքը կազմող գումարը նրան վերադարձնելու հարցում և իր կողմից հափշտակված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձվել է տուժողներին: Արամ Մայիլյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է ինչպես նրա խոստովանական ցուցմունքներով, այնպես էլ հետևյալ ապացույցներով. Տուժող Մանյա Մովսիսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի մայրը: Ճանաչում է Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը: Նրանք համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, վերցրել գումար, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի, ինչի արդյունքում առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն իր անունով պետք է գրանցված լինի ինչ-որ բնակարան: Իրենք համաձայնել են իրեն, իր մորը և քույրերին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևական առուվաճառքով գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ: Բնակարանը գրանցել են նրա անվամբ: Արամ Ալեքսանյանը հետ է գնել երեք սենյականոց բնակարանը, որից հետո իր որդու և Արամ Մայիլյանի պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարի: Որդին` Արամը համաձայնել է իր երեք սենյականոց բնակարանն այդ պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը, իսկ Արամ Մայիլյանը մինչ այդ պարտավորվել է իրենց մեկ սենյականոց բնակարանը հետ վերադարձնել իրենց: Նա ամիսներ շարունակ տարբեր պատճառաբանություններ է բերել և չի վերադարձրել բնակարանը: Շուրջ մեկ տարի անց իրենք պատահական տեղեկացել են, որ դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության այդ բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ իրենք իմացել են այդ մասին: Եկել են երկու տղամարդ և ասել, որ Ա.Մաիլյանից գնել են բնակարանը և ցույց են տվել փաստաթղթերը: Իրենք անակնկալի են եկել: Հարցրել են, թե առանց բնակարանը նայելու ինչպես են այն գնել: Նրանք ասել են որ իրենք հետ տան նրանց գումարը: Այդ ժամանակ իմացել է որ գումարի չափը 9.000.000 էր: Իրենք երբևէ բնակարանը վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատներն իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 բնակարանը 2015թ. օգոստոս ամսին վերադարձրել են և իրենք ներկայումս բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ: Տուժողներ Գոհար և Անուշ Մովսիսյանների նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իրենց քրոջ` Մանյա Մովսիսյանի որդին: Իրենք հանդիսանում են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերերը: Իրենց քրոջ որդին` Արամ Ալեքսանյանը և նրա ընկերը` Արամ Մայիլյանը համատեղ բիզնես են արել, որի համար Արամ Ալեքսանյանը գրավադրել է իրենց` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, սակայն համատեղ բիզնեսի արդյունքում նրանք վնասներ են կրել: Նրանց համատեղ պարտքը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ կարող է իր ծանոթից վերցնել պահանջվելիք գումարը, սակայն միայն նրա անվամբ անշարժ գույքի դիմաց: 2008թ. օգոստոս ամսին Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իրենց բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, քանի որ Արամ Ալեքսանյանին անհրաժեշտ է եղել գումար` նրան պատկանող Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող, վարկային կազմակերպությունում գրավադրված բնակարանը հետ գնելու համար: Ա.Մայիլյանին ասել էին որ մեկ սենյականոց բնակարանը չի բավականացնում որպեսզի այդ գումարը տային: Պայմանավորվում են դրանից հետո երեք սենյականոց բնակարանը անվանափոխել այդ մարդու անունով, մինչ այդ Արամ Մայիլյանի վերցրած գումարի դիմաց նրա անունով գրանցված բնակարանը հետ գրանցելու պայմանով: Այնուհետև Արամ Ալեքսանյանը Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած համատեղ պարտքի փոխարեն տվել է իր երեք սենյականոց բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառաբանություններ բերելով շուրջ մեկ տարի ձգձգել է բնակարանը հետ գրանցել, որից հետո իրենք պատահական իրենց բնակարան եկած անձանցից տեղեկացել են, որ Արամ Մայիլյանը դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսին վաճառել է բնակարանը: Իրենք իրենց բնակարանը երբևէ վաճառելու մտադրություն չեն ունեցել: Արամ Մայիլյանն իրենց բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հայտնել են նաև, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները 2015թ. օգոստոսի 4-ին վերադարձրել են հափշտակված բնակարանը, և իրենք ներկայումս որևէ բողոք չունեն Արամ Մայիլյանի նկատմամբ: Տուժող Քնարիկ Մովսիսյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի տատիկը և Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի համասեփականատերը: 2008թ.-ին թոռան` Արամ Ալեքսանյանի խնդրանքով իր բնակարանը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով գրանցել են Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի վերջինս օգնի իր թոռանը` նրան պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար գումար վերցնելու հարցում: Այդ նպատակով բնակարանը գրանցել են Արամ Մայիլյանի անունով, որպեսզի նա հետո այն հետ վերադարձնի, սակայն որոշ ժամանակ անց իր բնակարան է եկել այլ անձ, ով հայտնել է, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է իրենց բնակարանը նրան և պահաջել է դուրս գալ բնակարանից: Տուժողը հերքել է բնակարանն Արամ Մայիլյանին վաճառելու մտադրություն ունենալու, այդ կապակցությամբ նրանից գումար ստանալու հանգամանքը: Հայտնել է նաև, որ Արամ Մայիլյանը բնակարանը վաճառել է առանց իրենց գիտության և համաձայնության: Հետագայում տուժող Քնարիկ Մովսիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արամ Մայիլյանի հարազատները Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը վերադարձրել են իրենց, որի մանրամասներից տեղյակ չէ և ներկայումս որևէ բողոք չունի Արամ Մայիլյանի նկատմամբ: Վկա Արամ Մամիկոնի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է իր ընկերը: Նրա հետ միասին զբաղվել են բիզնեսով, որի համար իրեն պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և ստացել շուրջ 5.500 ԱՄՆ դոլար: Համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրել են վնասներ: 2008թ. օգոստոս ամսվա դրությամբ ընդհանուր պարտքը կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ առաջացել է իրենց բնակարանից վտարելու խնդիր` վարկը և առաջացած տոկոսները չմարելու պատճառով: Այդ օրերին Արամ Մայիլյանը հայտնել է, որ ծանոթ ունի, ով կտրամադրի անհրաժեշտ գումարը, սակայն դրա փոխարեն պետք է որևէ բնակարան ձևակերպվի իր անվամբ, քանի որ այդ ծանոթը վստահում է իրեն: Միայն այդ պատճառով իր հարազատները` տատը` Քնարիկ Մովսիսյանը, մայրը` Մանյա Մովսիսյանը և մորաքույրները` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են ժամանակավորապես իրենց սեփականությունը հանդիսացող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը գրանցել Արամ Մայիլյանի անվամբ, որպեսզի իր և նրա միջև գումարային հարցերը լուծելուց հետո բնակարանը Արամ Մայիլյանը հետ վերադարձնի նրանց: Այդ նպատակով Արամ Մայիլյանի և իր հարազատների միջև կնքվել է ձևական առուվաճառքի պայմանագիր: Արամ Մայիլյանը որևէ գումար չի տվել իր հարազատներին և նրանք երբևէ նպատակ չեն ունեցել բնակարանը վաճառելու: Բնակարանն Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցելուց հետո նա տրամադրել է անհրաժեշտ գումարը: Ինքը վարկային կազմակերպությունից հետ է գնել իր երեք սենյականոց բնակարանը: Իրենց համատեղ պարտքն ամիսների ընթացքում վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի: Իրենք նախատեսել էին հիփոթեկ ձևակերպել, որպեսզի Արամի ծանոթի գումարը վերադարձնեին: Որոշ ժամանակ անց Արամի ծանոթն ասել է, որ տների գներն իջնում են, առաջարկել է մեկ սենյականոց բնակարանը վերադարձնել և տալ 3 սենյականոց բնակարանը: Ու այդպես Արամ Մայիլյանի անվամբ գրանցվել է նաև Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը, որից հետո Արամ Մայիլյանը պարտավորվել է հետ գրանցել /վերադարձնել/ իր հարազատներին պատկանող մեկ սենյականոց բնակարանը, սակայն մշտապես տարբեր պատճառաբանություններ բերելով չի արել դա: Ինքը երբևէ չի կասկածել, որ նա արդեն վաճառել է իր հարազատների բնակարանը: Այդ մասին իմացել են մեկ տարի անց` պատահական, երբ իր տատի բնակարան է այցելել Արտակ Սարգսյանը և հայտնել, որ բնակարանը պատկանում է իրեն դեռևս 2008թ. հոկտեմբեր ամսից և որ այն ձեռք է բերել Արամ Մայիլյանից: Հայտնել է նաև, որ իրենց համատեղ պարտքի հետ կապված իր համաձայնությամբ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը տրվել է պարտատիրոջը, որի կապակցությամբ որևէ բողոք չունի: Մինչդեռ Արամ Մայիլյանն առանց իրենց գիտության և համաձայնության օտարել է իր հարազատներին պատկանող` Ռուբինյանց փողոցի մեկ սենյականոց բնակարանը: Հայտնել է նաև, որ դրանից հետո իրեն և իր փեսային` Վահանին հաջողվել է մեկ անգամ հանդիպել Արամ Մայիլյանին նրա աշխատավայրի մոտ, ով ներողություն է խնդրել իր արարքի համար և խոստացել է հատուցել վնասը, սակայն դրանից հետո իրեն այլևս չի հաջողվել նրան գտնել: Վկա Արտակ Էդուարդի Սարգսյանի ցուցմունքովª այն մասին, որ ճանաչել է Արամ Մալիլյանին նրա եղբոր` Ռաֆայելի միջոցով: 2008թ. աշնանը հանդիպել է Արամ Մայիլյանին, ով հայտնել է, որ ունի մեկ սենյականոց բնակարան Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 հասցեում և ցանկանում է այն վաճառել: Հայտնել է նաև, որ բնակարանը վաճառում է 9.000.000 ՀՀ դրամով, ինչն այդ ժամանակ շուկայականից էժան գին է եղել, որի պատճառով ինքը համաձայնել է գնել բնակարանը: Արամ Մայիլյանն ասել է, որ բնակարանը պատկանում է իրեն: Նաև ասել է, որ այնտեղ նրա թույլտվությամբ բնակվում է մի տարեց կին, ով առաջին իսկ անհրաժեշտության դեպքում դուրս կգա բնակարանից: Ինքը համաձայնել է, որ այդ կինը բնակվի այդ բնակարանում, քանի որ այդ ժամանակ բնակարանն իրեն անհրաժեշտ չի եղել: Արամ Մայիլյանը բնակարանի համար էժան գին է առաջարկել, այդ իսկ պատճառով մինչև գնելը չի այցելել բնակարան և չի նայել այն: Արամ Մայիլյանը նույնիսկ առաջարկել է բնակարանի համար վարձավճար տալ իրեն, սակայն ինքը հրաժարվել է: Բնակարանի արժեքը` 9.000.000 ՀՀ դրամ կանխիկ գումարը տվել է Արամ Մայիլյանին` բնակարանի վերաբերյալ առուվաճառքի գործարքը կնքելուց հետո: Երբ իրեն պետք է եղել բնակարանը, չի կարողացել տեսնել Արամ Մայիլյանին: Նրա հեռախոսներն անջատված են եղել: Ինքը ստիպված գնացել է այդ հասցե, որտեղ գտնվող անձինք ասել են, որ դա իրենց բնակարանն է և իրենք տեղյակ չեն, որ Արամ Մայիլյանը վաճառել է այն: Վկան հայտնել է, որ բնակարանը վերադարձրել է նախկին տիրոջը, իսկ գումարը ստացել է Արամ Մաիլյանից: Վկա Մամիկոն Ալեքսանի Ալեքսանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ հանդիսանում է Արամ Ալեքսանյանի հայրը: Արամ Մայիլյանին, ով հանդիսացել է իր որդու ընկերը, ճանաչել է երկար տարիներ: 2005 թվականին որդին` Արամը և Արամ Մայիլյանը ձեռնարկել են համատեղ բիզնես` ձայնասկավառակների առքուվաճառք, որի համար իր որդին իրենց պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34 բնակարանը գրավադրել է վարկային կազմակերպությունում և վերցրել գումար` համատեղ բիզնեսի համար: Այդ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների ընդհանուր գումարը 2008թ.-ին կազմել է 27.500 ԱՄՆ դոլար և առաջացել է գրավադրված բնակարանը կորցնելու վտանգ: Արամ Մայիլյանը իր որդուն առաջարկել է նրա տատի` Քնարիկ Մովսիսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել իր անունով, որպեսզի նրա ծանոթը տրամադրի 27.500 ԱՄՆ դոլար գումար` վարկային կազմակերպությունից Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար: Քնարիկ Մովսիսյանը և բնակարանի մյուս սեփականատերերը` իր կինը` Մանյա Մովսիսյանը, նրա քույրերը` Անուշ և Գոհար Մովսիսյանները համաձայնել են Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը ձևակերպել Արամ Մայիլյանի անունով` մյուս բնակարանը հետ գնելու, հետագայում իր որդու և Արամ Մայիլյանի միջև առկա գումարային հարցերը լուծելուց հետո այն հետ վերադարձնելու պայմանով: Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանը հետ գնելուց հետո վերցված գումարը վերաճել է 45.000 ԱՄՆ դոլարի, որից հետո որդին համաձայնել է իրենց պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի բնակարանն Արամ Մայիլյանի հետ ունեցած պարտքի դիմաց տալ պարտատիրոջը: Մինչ այդ Արամ Մայիլյանը պայմանավորվածության համաձայն պետք է վերադարձներ Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքի թիվ 4 բնակարանը: Արամ Մայիլյանը տարբեր պատճառներով մշտապես ձգձգել է բնակարանը հետ ձևակերպելու գործարքը, որից հետո արդեն 2009թ. հոկտեմբեր ամսին նշված բնակարան են եկել երկու տղամարդ, ովքեր հայտնել են, որ նշված բնակարանը պատկանում է Արտակ Սարգսյանին: Ոչ ոք Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառելու համաձայնություն չի տվել Արամ Մայիլյանին, այն պարզապես ժամանակավորապես գրանցված է եղել նրա անվամբ, վերջինս այն վաճառել է առանց սեփականատերերի գիտության: Վկա Վահան Վիրաբի Մնացականյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Արամ Ալեքսանյանը հանդիսանում է իր կնոջ եղբայրը, իսկ Արամ Մայիլյանին ճանաչել է նախկին աշխատավայրից, քանի որ ինքը նույնպես ծառայել է ոստիկանության համակարգում: Արամ Ալեքսանյանից տեղեկացել է, որ նա փնտրում է Արամ Մայիլյանին, քանի որ համատեղ բիզնեսի արդյունքում կրած վնասների արդյունքում առաջացած պարտքը մարելու և վարկային կազմակերպությունում գրավադրված` Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը հետ գնելու համար անհրաժեշտ գումարը վերցրել է Արամ Մայիլյանը, որի համար Արամ Ալեքսանյանի տատին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 շենքը թիվ 4 բնակարանը ձևակերպվել է Արամ Մայիլյանի անվամբ: Արամն իրեն հայտնել է, որ Ա.Մայիլյանի անվամբ է ձևակերպվել նաև Մամիկոնյանց փողոցի վրա գտնվող բնակարանը: Արամ Մայիլյանն առանց Արամ Ալեքսանյանի հարազատների գիտության Ռուբինյանց փողոցի բնակարանը վաճառել է այլ անձի, ումից էլ Արամ Ալեքսանյանի հարազատները տեղեկացել են այդ մասին: Իրենց հաջողվել է Արամ Մայիլյանին հանդիպել նրա աշխատավայրին հարակից սրճարանի մոտ: Այդ ժամանակ Արամ Մայիլյանն ընդունել է, որ առանց Արամի հարազատների գիտության է վաճառել բնակարանը և պարտավորվել է կարճ ժամկետում հետ վերադարձնել բնակարանը: Հետո Արամին այլևս չի հաջողվել տեսնել Ա.Մայիլյանին: Տեղյակ է, որ բնակարանը հետ է վերադարձվել: Ա.Մայիլյանին մեղսագրված հանցանքը հիմնավորվել է նաև հետևյալ ապացույցներով. Նախաքննության ընթացքում մեղադրյալ Արամ Մայիլյանի և տուժողներ Մանյա Մովսիսյանի, Անուշ Մովսիսյանի, Գոհար Մովսիսյանի, վկաներ Արտակ Սարգսյանի, Վահան Մնացականյանի միջև կատարված առերես հացաքննությունների արձանագրություններով, որի ընթացքում վերջիններս իրենց նախաքննական ցուցմունքներն առերես պնդել են մեղադրյալ Արամ Մայիլյանին: Ապացույց ճանաչված` քրեական գործի համար նշանակություն ունեցող տվյալներ հաստատող փաստաթղթերով. ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությամբ, որի համաձայն` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքը օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚: Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենով: 2010թ. մարտի 2-ին ստացվածª դատաապրանքագիտական փորձագետի թիվ 10-0346 եզրակացությամբ այն մասին, որ փորձաքննությանը տրամադրված Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 հասցեում գտնվող` 44.9 քմ մակերեսով բնակարանի շուկայական արժեքը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ի դրությամբ կազմել է 13.700.000 ՀՀ դրամ: 4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները. Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես. Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից: Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին /ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը/ վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար: Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան: ՀՀ քրեական օրենսգրքի /նախկին խմբագրությամբ/ 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն` ՙ1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: 2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:՚ Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի համաձայնª 1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ: 2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն` 1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: 2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով: 3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները: Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը: Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն: Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի համաձայն՝ 1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։ 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ ՙՎճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը փաստել է, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը, կոնկրետ գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման հիման վրա, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, ինչպես նաև նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը, անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պարտավոր է հաշվի առնել՝ ա) հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, բ) պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները, գ) հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, դ) հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, ե) հանցանք կատարած անձի մեղքի ձևը, զ) հանցանք կատարած անձի կողմից հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը և այլն։ Անձի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը, ի թիվս այլոց, պետք է հաշվի առնի ինչպես անձին մեղսագրվող հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, այնպես էլ այդ հանցագործության կատարման հանգամանքները։ Հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Գ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ՝ իրավական դիրքորոշում ձևավորելով այն մասին, որ ՙԱրարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը՚ (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։ Ինչ վերաբերում է հանցագործության կատարման հանգամանքներին, ապա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դրանք յուրաքանչյուր քրեական գործով պետք է գնահատման ենթարկվեն հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի համատեքստում։ Գնահատման արդյունքում դատարանը պետք է պարզի հանցավոր վարքագծի դրսևորմանը նախորդող և ուղեկցող հանգամանքները, հանցավոր վարքագծի դրսևորման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը և այլն՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՍԴ/0109/01/12 քրեական գործով 01.11.2012 թվականին կայացրած որոշման 42-րդ կետում հայտնել է հետևյալ դիրքորոշումըª ՙՊատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Հ. Պետրոսյանի, Կ. Հարությունյանի, Գ. Ազատյանի, Ս. Անտոնյանի գործերով կայացված որոշումներում: Մասնավորապես, Հ. Պետրոսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(...) օրենսդիրը պատիժը պայամանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու՚ (տես Հասմիկ Արտաշեսի Պետրոսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 29-ի թիվ ԱՐԱԴ/0050/01/08 որոշումը): Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված: Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ ավագ քննիչի 2015թ. օգոստոսի 13-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը, համաձայն որի` ՙԱրամ Շամիրի Մայիլյանի անվամբ գրանցված է եղել սեփականության իրավունք Երևան, Ռուբինյանց փող. 8 շենքի թիվ 4 բնակարանի նկատմամբ: Նշված անշարժ գույքն օտարվել է նոտարի 08.10.2008թ. թիվ 4771 բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով Արտակ Էդուարդի Սարգսյանին՚ /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պետք է պահել սույն քրեական գործում: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373 հոդվածներով, դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Արամ Շամիրի Մայիլյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Արամ Շամիրի Մայիլյանին անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում: Արամ Մայիլյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին: Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում Արամ Մայիլյանին հաշվառման վերցնելու օրվանից: Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված: Ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը /հատոր 1, գ.թ. 218/ և Արտակ Սարգսյանի և Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը /հատոր 3, գ.թ. 59/ պահել սույն քրեական գործում: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: Դատավոր` ստորագրություն Բնագրի հետ ճիշտ է` Դատավոր` Լ. Ավետիսյան |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 23-12-2015 |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 01-02-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 15-02-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 257, 195, 179, 141 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 15-02-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179,142 |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-02-2016 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 15-02-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179,142 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-2780/16 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 07-06-2016 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | 07.06.2016թ. մակագրվել է դատավոր Ա.Նիկողոսյանին |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 22-06-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 257, 195, 179,142, 15 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 22-06-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179,142, 15 |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-06-2016 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 22-06-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179, 142, 15 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-13076/16 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 16-09-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 19-09-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 6 հատորից՝ 257, 195, 179, 142, 134 15 |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 19-09-2016 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 07-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 6 հատորից՝ 257, 195, 179, 142, 134, 31 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 12-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179, 142, 134, 31 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0152/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 10-02-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 10-02-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Է |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արամ Մայիլյան Պատժի մասով բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի`Արամ Շամիրի Մայիլյանի /ՀՀ քր. օր-ի 179 հոդ. 3-րդ մասի 1-ին կետով - ազատազրկում 4 տարի ժամկետով ` առանց գույքի բռնագրավման , ՀՀ քր.օր. 70 հոդ.` 1 տարի փորձաշրջան / վերաբերյալ 23.12.2015թ. դատավճիռը և Արամ Մայիլյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ` առանց ՀՀ քր.օր. 70-րդ հոդվածի կիրառման : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 17-02-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 17-02-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արարատ |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 03-03-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-03-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 05-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 20-04-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 3 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 20-04-2016 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Մայիլյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԵԱՔԴ/0152/01/15 ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ` նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ դատավորներ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ` դատախազ` Ռ.ԵՐԻՑՅԱՆԻ պաշտպան՝ Տ.ԳԱԼՍՏՅԱՆԻ ամբաստանյալ` Ա.ՄԱՅԻԼՅԱՆԻ 2016 թվականի ապրիլի 20-ին Երևան քաղաքում դռնբաց դատական նիստում, ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՊԱՐԶԵՑ 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 1. հ.62200510 քրեական գործը հարուցվել է 2010 թվականի հունվարի 22-ին` ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության հատկապես կարևոր գործերի քննիչ Ա.Գրիգորյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: 2. 2010 թվականի փետրվարի 16-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը և հայտարարվել է հետախուզում: 3. 2010 թվականի մարտի 04-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 4. 2010 թվականի մարտի 22-ին հ. 62200510 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է՝ մինչև մեղադրյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի հայտնաբերվելը: 5. 2015 թվականի ապրիլի 17-ին Արամ Մայիլյանը հայտնաբերվել է: 6. 2015 թվականի ապրիլի 18-ին հ.62200510 քրեական գործի վարույթը վերսկվել է և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է: 7. 2015 թվականի օգոստոսի 14-ին Արամ Շամիրի Մայիլյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: 8. 2015 թվականի օգոստոսի 24-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: 9. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռով` Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Վճռվել է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 1 (մեկ) տարի ժամկետով: Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, փոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը, և Ա.Մայիլյանն անհապաղ ազատվել է կալանքից՝ դատական նիստի դահլիճում: Տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը համարվել է լուծված: Վճռվել է նաև ապացույց ճանաչված` ՀՀ Կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի աշխատակազմի տեղեկատվական կենտրոնից ստացված գրությունը և Արտակ Սարգսյանի ու Արամ Մայիլյանի միջև 08.10.2008թ. կնքված թիվ 4771 առուվաճառքի պայմանագրի պատճենը պահել քրեական գործում: 10. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը: 11. Վերաքննիչ դատարանի 2016 թվականի մարտի 03-ի որոշմամբ, վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2016թ. մարտի 14-ին: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. 12. Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, ընկերոջ՝ Արամ Ալեքսանյանի հետ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության համար անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, վերջինիս պատկանող՝ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի՝ 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը։ Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին։ Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը ետ գնել վարկային կազմակերպությունից։ Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից ետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ՝ պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով ետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոց բնակարանը։ Պայմանավորվածության համաձայն՝ 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող՝ Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34՝ երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի կողմ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ չարաշահելով Արամ Ալեքսանյանի հարազատների՝ իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8 րդ շենքի թիվ 4՝ մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի՝ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել՝ ծախսել է անձնական կարիքների համար։ 13. Առաջին ատյանի դատարանը, դատական ակտի «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» բաժնում արձանագրել է հետևյալը. «(...) Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանը կատարել է առանձնապես խոշոր չափերով գույքի յուրացում: Այսպես. Ա.Մայիլյանը հանդիսանալով ՀՀ ոստիկանության ծառայող և զբաղեցնելով ԿՀԴՊԳ վարչության օպերլիազորի պաշտոնը, իր ընկերոջ` Արամ Ալեքսանյանի հետ նախաձեռնել է իրականացնել ձեռնարկատիրական համատեղ գործունեություն` զբաղվել ձայնասկավառակների վաճառքով: Այդ նպատակով Արամ Ալեքսանյանը վարկային կազմակերպությունում գրավադրել է իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34 բնակարանը, որի դիմաց վերցրել է 5.500 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն համատեղ ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում շուրջ երկու տարվա ընթացքում կրել են վնասներ, չեն վճարել վարկի և առաջացած տոկոսների գումարները, որը վերաճել է 27.500 ԱՄՆ դոլարի: Այդ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության ու դրա արդյունքում գոյացած անհրաժեշտ գումարի դիմաց վարկային կազմակերպությունում գրավադրված, Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը գրավից ազատելու նպատակով, Արամ Մայիլյանը նրան տեղեկացրել է կազմակերպությանը վճարման ենթակա վարկի` 27.500 ԱՄՆ դոլար գումարն իր ծանոթից պարտքով ստանալու հնարավորության մասին, առաջարկելով, որպես ծանոթից ստացվելիք նշված գումարի վերադարձման երաշխիք, իր անվամբ ձևակերպել Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 8-րդ շենքի թիվ 4 մեկ սենյականոնց բնակարանը: Արամ Ալեքսանյանի համաձայնելուց հետո Արամ Մայիլյանի ու Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների միջև 2008թ. օգոստոսի 20-ին կնքված առուվաճառքի ձևական պայմանագրով Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը ձևականորեն վաճառվել է Արամ Մայիլյանին: Խոստացած գումարը Արամ Մայիլյանից ստանալուց հետո Արամ Ալեքսանյանը դրանով վճարել է վարկի գումարը և 2008թ. օգոստոսի 26-ին Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը հետ գնել վարկային կազմակերպությունից: Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց փողոցի 6 շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը վարկային կազմակերպությունից հետ գնելուց հետո Արամ Ալեքսանյանն ու Արամ Մայիլյանը, նպատակ ունենալով ամբողջությամբ ձերբազատվել համատեղ իրականացրած ձեռնարկատիրական գործունեության արդյունքում կրած վնասների հետևանքով առաջացած պարտքերից, համաձայնության են եկել այն օտարելու շուրջ` պայմանով, որ Արամ Մայիլյանը հետադարձ գործարքով հետ վերադարձնի ձևականորեն իրեն վաճառած, Արամ Ալեքսանյանի հարազատներին` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյաններին պատկանող` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը: Պայմանավորվածության համաձայն` 2008թ. նոյեմբերի 14-ին Արամ Ալեքսանյանին պատկանող` Մամիկոնյանց փողոցի 6-րդ շենքի թիվ 34` երեք սենյականոց բնակարանը փաստացի Վահագն Գրիգորյանին (ըստ պայմանագրի գնորդ է հանդես եկել վերջինիս մտերիմ Խորեն Բարսեղյանը) վաճառելուց և բնակարանի արժեքը կազմող 45.000 ԱՄՆ դոլար գումարով համատեղ ունեցած պարտքերն ամբողջությամբ մարելուց հետո Արամ Մայիլյանը, իրեն վստահված ուրիշի գույքը յուրացնելու եղանակով հափշտակելու դիտավորությամբ, չարաշահելով Արամ Ալեքսյանյանի հարազատների` իր հանդեպ ունեցած վստահությունը, իր անվամբ գրանցված, 13.700.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ` Երևան քաղաքի Ռուբինյանց փողոցի 8-րդ շենքի թիվ 4` մեկ սենյականոց բնակարանը 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին, առանց իրական բնակարանատերերի` Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների գիտության և համաձայնության, առուվաճառքի պայմանագրով 9.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել է Արտակ Սարգսյանին և ստացված գումարը յուրացրել` ծախսել է անձնական կարիքների համար: Այսինքն` Ա.Մայիլյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: Դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը արարքը կատարել է 2008 թվականին, այսինքն` 2011թ. մայիսի 23-ի ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին ՀՀ օրենքի (ՀՕ-143-Ն) ընդունումից առաջ, գտնում է, որ նրա նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիային համապատասխան: ՀՀ քրեական օրենսգրքի (նախկին խմբագրությամբ) 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ չորսից ութ տարի ժամկետով ազատազրկում: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 հոդվածի համաձայն` «1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: 2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից: Նման պայմաններում ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի նախկին խմբագրությամբ օրենքով: (...) Որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը` տուժողներին է վերադարձրել հափշտակված բնակարանը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան (Ռաֆայել Արամի Մայիլյան` ծնված 10.03.2008թ.), ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն: Հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ միայն ազատազրկման ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկման ձևով: Դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ նշանակելու հարցը, գտնում է, որ նպատակահարմար չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179 հոդվածի 3-րդ մասի սանկցիայով նախատեսված լրացուցիչ պատիժ` գույքի բռնագրավում նշանակելը: (…) Դատարանը հաշվի առնելով Արամ Մայիլյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է այն հետևության, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին հասնելը` սոցիալական արդարության վերականգնելը և ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է վերջինիս նկատմամբ նշանակված հիմնական պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու, սակայն նրա վարքագծի նկատմամբ վերահսկողություն իրականացնելու, պայմաններում: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է փոխել և որպես խափանման միջոց ընտրել` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատարանը նկատի ունենալով, որ կատարված հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցվել է` հափշտակված բնակարանը վերադարձվել է, գտնում է, որ տուժողներ Քնարիկ, Մանյա, Անուշ և Գոհար Մովսիսյանների քաղաքացիական հայցերի հարցը պետք է համարել լուծված:(…)»: 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով. 14. Բողոք բերած անձը` ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը օրինական և հիմնավոր չէ։ Առաջին ատյանի դատարանը, Արամ Մայիլյանի նկատմամբ նշանակելով ակնհայտ մեղմ պատիժ, թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում, հետևաբար դատական ակտը պատժի մասով ենթակա է բեկանման՝ ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները։ Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս որպես ամբաստանյալ Արամ Մայիլյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, շուրջ 7 տարի ծառայել է ՀՀ ոստիկանությունում, արժանացել է մի շարք խրախուսանքների, բնութագրվում է դրական, ընդունել և զղջացել է կատարած հանցանքի համար, իր հարազատների միջոցով վերականգնել է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնասը, նրա խնամքին է գտնվում անչափահաս երեխան, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը՝ նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։ Ըստ Առաջին ատյանի դատարանի՝ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։ Վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարան՝ Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով կայացված 2007 թվականի հունիսի 1-ի թիվ ՎԲ-84/07 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված հանգամանքները չեն նվազեցնում Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը։ Ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Արամ Մայիլյանի կողմից կատարված հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, բնույթը, որոնք բարձրացնում են Արամ Մայիլյանի կատարած հանցագործության վտանգավորության աստիճանը։ Վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի՝ Ա.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի ՎԲ-142/07, Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի և Վանյա Բեգյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը նշել է, որ վկայակոչված գործերով կայացրած որոշումներում ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը կայուն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ նշանակված պատիժն ամբաստանյալի կողմից փաստացի չկրելու պայմաններում պատժի նպատակների իրացվելիության վերաբերյալ հետևությունը չի կարող լինել հայեցողական ու կամայական, այլ պետք է հիմնված լինի գործի կոնկրետ հանգամանքների, մասնավորապես՝ տվյալ հանցատեսակի կրիմինոլոգիական նկարագրի, դրա դեմ պայքարի քաղաքականության ուղղությունների, կոնկրետ դեպքում՝ դրա կատարման առանձնահատկությունների, հանցավորի անձի, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող իրական հանգամանքների համակցված գնահատման վրա։ Վկայակոչելով «Ոստիկանությունում ծառայության մասին» ՀՀ օրենքի 12-րդ հոդվածը, բողոքաբերը գտել է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները և փաստական հանգամանքները վկայում են այն մասին, որ Մրամ Մայիլյանը հանցանք կատարելով խախտել է մասնագիտական երդումը և վկայակոչելով նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետը, բողոքաբերը նշել է, որ հանցանքը կատարելիս Արամ Մայիլյանը հանդիսացել է ՀՀ ոստիկանության աշխատակից, հետևաբար վերջինիս պատիժը և պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է հանդիսանում հանցանքը մասնագիտական երդումը խախտելով կատարելը, սակայն, ըստ բողոքաբերի, դատավճիռ կայացնելիս և Արամ Մայիյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս Առաջին ատյանի դատարանը նշված ծանրացնող հանգամանքը հաշվի չի առել՝ արձանագրելով, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։ Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արամ Մայիլյանի վերաբերյալ դատական ակտը կայացրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքի, պատժի նպատակի և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտումներով, տրված մեկնաբանությունները հակասում են սույն բողոքում հիշատակված պատժի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումներին, հանգեցնելով դատական սխալի՝ քրեական օրենքի կոպիտ խախտման, ինչի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը։ 15. Վերոգրյալի հիման վրա բողոք բերած անձը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը. «Պատժի մասով բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը և Արամ Մայիլյանի նկատմամբ սահմանել ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման»: 16. Վերաքննիչ դատարանում դատախազ Ռ.Երիցյանն ամբողջությամբ պնդեց ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց բավարարել այն: Ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանը և վերջինիս պաշտպան Տ.Գալստյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկեցին և խնդրեց այն մերժել: 4.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ դատախազի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ ամբաստանյալի ու պաշտպանի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ. 17. ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 2015թ. դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1249 որոշմամբ վերահաստատելով 2012թ. հոկտեմբերի 16-ի ՍԴՈ-1052 և 2012թ. դեկտեմբերի 18-ի ՍԴՈ-1062 որոշումներում ձևավորած իրավական մոտեցումները արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) 7. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի՝ սույն գործով վիճարկվող՝ «Վճռաբեկ բողոքը վերադարձնելը կամ առանց քննության թողնելը» վերտառությամբ 414.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է այն իրավապայմանները, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության։ Ըստ այդմ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետը սահմանում է երկու իրավիճակ, որոնց դեպքում վճռաբեկ բողոքը թողնվում է առանց քննության, այն է՝ եթե. 1) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը բացակայում է, 2) վճռաբեկ բողոքը բերվել է սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, և բաց թողած ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունը մերժվել է։ Վիճարկվող դրույթում ամրագրված՝ բողոք բերելու համար սահմանված ժամկետի հետ կապված իրավակարգավորումն իր ամրագրումն է գտել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածում, որի 1-ին մասը քննության առարկա է դարձել ՀՀ սահմանադրական դատարանում։ Այսպես, սահմանադրական դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասի սահմանադրականությունը, իր ՍԴՈ-1062 որոշմամբ արտահայտել է մի շարք իրավական դիրքորոշումներ, որոնք, ինչպես նաև ՍԴՈ-1062 որոշման մեջ վկայակոչված ՍԴՈ-1052 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները հանգում են, մասնավորապես, հետևյալին. ա) «... ստորադաս դատարանի դատական ակտը հրապարակվելու պահից որոշակի ժամկետում բողոքարկելու վերաբերյալ դրույթներ սահմանելիս օրենսդիրը պարտավոր է ելնելով անձի դատարանի մատչելիության և արդյունավետ դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքներից, օրենսդրորեն անհրաժեշտ նախադրյալներ ամրագրել դրանց երաշխավորման ու ապահովման համար։ Սահմանադրական դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ստորադաս դատարանի դատական ակտը վերադասության կարգով բողոքարկելու եղանակով անձի դատական պաշտպանության սահմանադրական իրավունքի լիարժեք իրացումը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե որքանով է բողոքարկվող դատական ակտը հասու շահագրգիռ անձին, ողջամիտ ինչ ժամկետում նա կարող է հիմնավոր բողոք ներկայացնել իր իրավունքների դատական պաշտպանության համար» (ՍԴՈ-1052), բ) «...վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքներն օրենքով դրանց ներկայացված պահանջներին համահունչ նախապատրաստելու համար հարկ է, որպեսզի վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոք ներկայացնող անձն իր տնօրինության ներքո ունենա բողոքարկվող դատական ակտը, որպեսզի կարողանա նշված ակտի ուսումնասիրության հիման վրա իր վերաքննիչ կամ վճռաբեկ բողոքում հիմնավորել, պատճառաբանել ստորադաս դատարանի կողմից նյութական կամ դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումը և գործի ելքի վրա դրանց ազդեցությունը կան դրանց արդյունքում ծանր հետևանքներ առաջացած լինելու փաստը կամ առաջացման հնարավորությունը» (ՍԴՈ-1052), գ) «... ՀՀ սահմանադրական դատարանը գտնում է, որ բոլոր նման դեպքերում կողմը պետք է ունենա ողջամիտ ժամկետ դատական ակտն ստանալուց կամ դրա ամբողջական տեքստն իր տրամադրության տակ ունենալուց, նրան պաշտոնապես հասանելի լինելուց հետո հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար։ Իսկ, ինչպես նշվեց, բոլոր այն դեպքերում, երբ բողոք բերելու համար օրենքով սահմանված ողջամիտ ժամկետը խախտվում է բողոք բերող անձից անկախ պատճառներով, իրավունքի ուժով (ex jure) բաց թողնված ժամկետը պետք է համարվի հարգելի, այլ ոչ թե այդ հարցի լուծումը թողնվի դատարանի հայեցողությանը։ Միայն այս պայմաններում բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձի համար երաշխավորված կլինի ողջամիտ ժամկետներում հիմնավոր բողոք բերելու, դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքը» (ՍԴՈ-1052), դ) «Այլ խնդիր է, թե Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածներով նախատեսված դատական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների և արդար դատաքննության իրավունքների համատեքստում որքանով է երաշխավորված օրենքով նախատեսված բողոքարկման ժամկետներից օգտվելու իրավական հնարավորությունը հաշվի առնելով դատական ակտի հրապարակման և դատական ակտը հասցեատիրոջը փաստացիորեն հանձնելու պահերի միջև առկա ժամանակային գործոնը և դրանով պայմանավորված դատական ակտը վիճարկելու իրական հնարավորության ապահովման անհրաժեշտությունը» (ՍԴՈ-1062), ե) «... սույն գործով օրենսգրքի վիճարկվող դրույթով գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի բողոքարկման ժամկետը դատական ակտի հրապարակման պահից հաշվարկելն ինքնին չի հակասում ՀՀ Սահմանադրությանը, եթե առկա են դատական ակտին ծանոթանալու և դրա բողոքարկման իրավունքն արդյունավետ իրականացնելու համար բավարար ժամանակ ապահովող երաշխիքներ։ Ինչպես արդեն նշվեց, սահմանադրական դատարանի կողմից որպես այդպիսի երաշխիք է ճանաչվել օրենսգրքի 402-րդ հոդվածը և այն էլ միայն այն դեպքում, երբ նշված հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված եռօրյա ժամկետում դատական ակտը տրամադրվի (հասանելի դարձվի) անձին։ Այսինքն, համաձայն գործող օրենսդրության՝ անձն առնվազն 27 օր ժամանակ պետք է ունենա հիմնավոր բողոք ներկայացնելու համար» (ՍԴՈ-1062)։ 8. Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վիճարկվող դրույթի սահմանադրաիրավական բովանդակությունն անմիջականորեն փոխկապակցված է ՀՀ սահմանադրական դատարանի վերոնշյալ ՝ ՍԴՈ-1052 և ՍԴՈ-1062 որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հետ, սահմանադրական դատարանը հարկ է համարում նշել, որ սույն գործի քննությունն անհրաժեշտ է իրականացնել այդ դիրքորոշումների լույսի ներքո։ ՍԴՈ-1062 որոշման եզրափակիչ մասում սահմանադրական դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 412-րդ հոդվածի 1-ին մասը ճանաչել է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությանը համապատասխանող այնքանով, որքանով ՀՀ սահմանադրական դատարանի ՍԴՈ-1052 որոշմամբ ամրագրված իրավական դիրքորոշումներին համահունչ երաշխավորվում է օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին և վերջինից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) ճանաչվում է հարգելի։ Այսինքն, սահմանադրական դատարանը որպես դրույթի սահմանադրականության պայման նշել է այն, որ նախ պետք է երաշխավորվի օրենքով սահմանված կարգով ու ժամկետներում դատական ակտի տրամադրումը բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձին, ինչպես նաև այն, որ բողոք ներկայացնելու իրավունք ունեցող անձից անկախ պատճառներով այդ ժամկետի բացթողումն իրավունքի ուժով (ex jure) պետք է ճանաչվի հարգելի։ Վերոնշյալի հաշվառմամբ, ելնելով նաև անձի ՝ դատարանի մատչելիության և արդար դատաքննության իրավունքների առավել արդյունավետ իրացման երաշխավորվածությունից, սահմանադրական դատարանն անհրաժեշտ է համարում արձանագրել, որ, որպես ընդհանուր կանոն, այն պարագայում, երբ վճռաբեկ բողոքը բերվել է օրենքով սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո, ապա բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդությունն օբյեկտիվորեն առկա իրավական անհրաժեշտություն է, հետապնդում է իրավաչափ նպատակ, այն է՝ հնարավորություն տալ իրավասու մարմնին քննության առարկա դարձնել միջնորդության մեջ ներառված խնդրանքը։ Միևնույն ժամանակ, որպես հատուկ կանոն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ որոշակի դեպքերում դատական ակտը բողոքարկելու համար օրենսդրությամբ սահմանված ժամկետը բաց թողնելը պայմանավորված չէ անձի կամքով, առաջացել է անձից անկախ պատճառներով, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է, որ նշյալ դեպքերում ներկայացված միջնորդությունը բավարարելը համապատասխան դատական ատյանի պարտականությունն է հանդիսանում։ Ըստ այդմ, սահմանադրական դատարանն արձանագրում է նաև, որ երբ վճռաբեկ բողոքը վճռաբեկ դատարան բերելու համար օրենքով սահմանված ժամկետը բաց թողնելու պատճառ է հանդիսանում համապատասխան բողոքարկվող դատական ակտը բողոքաբերից անկախ պատճառներով վերջինիս ուշ հասու լինելու հանգամանքը, ապա բողոքաբերը պետք է ներկայացնի բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդություն՝ կցելով համապատասխան հանգամանքը հավաստող, վկայող ապացույցները, իսկ վճռաբեկ դատարանը՝ տվյալ հանգամանքի հաշվառմամբ բավարարի ներկայացված միջնորդությունը։ Այդ դեպքում բաց թողնված ժամկետը վճռաբեկ դատարանի կողմից վերականգնվում է իրավունքի ուժով (ex jure)՝ համապատասխան դատական ակտում այդ մասին փաստելով։ (...)»: (տե՛ս ՀՀ Սահմանադրական դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ի ՍԴՈ-1249 որոշման 7-րդ, 8-րդ կետերը): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածը սահմանում է վերաքննիչ բողոք բերելու ժամկետները, համաձայն որի. «1.Վերաքննիչ բողոք բերվում են՝ 1) առաջին ատյանի դատարանների՝ գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերը հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում.(...)»: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. «2.Ժամկետանց բողոքները թողնվում են առանց քննության, որի վերաբերյալ դատարանը կայացնում է որոշում»: Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 101-րդ կետի, գործն ըստ էության լուծող դատական ակտեր են առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռ, քրեական գործով վարույթը կարճելու կամ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշում, բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցներ կիրառելու մասին որոշում, ինչպես նաև այդ ակտերի վերաքննիչ բողոքարկման արդյունքում վերաքննիչ դատարանի կայացրած դատական ակտեր, ինչպես նաև օրենքով նախատեսված դեպքերում վճռաբեկ դատարանի դատական ակտերը: 18. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծության և ՀՀ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշման համատեքստում անդրադառնալով սույն գործի հանգամանքներին, և քննարկելով վիճարկվող դատական ակտը դատախազի կողմից բողոքարկելու ժամկետի հարցը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն սույն գործի տվյալների՝ 1. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը հրապարակվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ին: 2. Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը ՀՀ գլխավոր դատախազությունում ստացվել է 2016 թվականի հունվարի 11-ին: 3. 2016 թվականի փետրվարի 10-ին հիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Է.Բաբայանը: 4. ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալի վերաքննիչ բողոքը Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. մարտի 03-ի որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ: Վերոգրյալի հաշվառմամբ և նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը դատախազությունում ստացվել է 2016թ. հունվարի 11-ին, վերաքննիչ բողոք է ներկայացվել 2016թ. փետրվարի 10-ին, այսինքն՝ վերաքննիչ բողոք բերելու համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված մեկամսյա ժամկետն անցնելուց հետո, ինչպես նաև հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ վերաքննիչ բողոքն արդեն իսկ համապատասխան որոշմամբ ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ փուլում, առկա իրավակարգավորման պայմաններում, վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել՝ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ վերը բերված պատճառաբանություններով չի անդրադառնում վերաքննիչ բողոքի հիմքերին ու հիմնավորումներին։ Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 379-րդ, 393-րդ, 394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1 Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արամ Շամիրի Մայիլյանի ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` մերժել: 2. Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: 3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 20-04-2016 |
| Ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելու և ... մասին դատական ակտ կայացրած դատավորների ցանկ | |
| Անուն | Լիլիթ |
| Ազգանուն | Թադևոսյան |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 30-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179, 142, 107 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 30-05-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 257, 195, 179, 142, 107 |
| Ուր | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Գրության համարը | Ե-12266/16 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0152/01/15
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 16-06-2016 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Գլխավոր դատախազի տեղակալ |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Դ |
| Ազգանուն | Մելքոնյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատապարտյալ, Ամբաստանյալ, Մեղադրյալ | |
| Անուն | Արամ |
| Ազգանուն | Մայիլյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 29-06-2016 |
| Կայացվել է որոշում | Բողոքի վարույթ ընդունումը մերժվել է |
| Գործը ստացվել է | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Որոշման ամսաթիվ | 24-08-2016 |
| Մակագրվել է | 29-06-2016 |
| Որոշման բովանդակություն | ԵԱՔԴ/0152/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 24 օգոստոսի 2016 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի դատավճռով Արամ Մայիլյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտվել ազատազրկման 4 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով` ամբաստանյալ Ա.Մայիլյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվել է փորձաշրջան` 1 տարի ժամկետով։ Մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2016 թվականի ապրիլի 20-ին որոշում է կայացրել բողոքը մերժելու, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը՝ օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին։ Վերոգրյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը՝ խնդրելով բեկանել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշումը և գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։ Միաժամանակ, բողոք բերած անձը խնդրել է վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը համարել հարգելի և այն վերականգնել։ Որպես բաց թողնված ժամկետը վերականգնելու մասին միջնորդության հիմնավորում՝ կցվել է ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշումը օրենքով սահմանված ժամկետից ուշ` 2016 թվականի մայիսի 16-ին ստացված լինելու փաստը հավաստող ապացույց։ Հիմք ընդունելով ՀՀ սահմանադրական դատարանի` 2012 թվականի հոկտեմբերի 16-ի թիվ ՍԴՈ-1052, 2012 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՍԴՈ-1062, 2015 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-1249 և 2016 թվականի ապրիլի 26-ի թիվ ՍԴՈ-1268 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը հարգելի համարելու և այն վերականգնելու մասին միջնորդությունը պետք է բավարարել։ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին և 2-րդ կետերով սահմանված հիմքերը, այն է` բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար, և առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոքաբերի պնդմամբ՝ վերանայվող դատական ակտը հակասում է ՀՀ սահմանադրական դատարանի թիվ ՍԴՈ-1052, թիվ ՍԴՈ-1062, թիվ ՍԴՈ-1249, թիվ ՍԴՈ-1254 և թիվ ՍԴՈ-1268 որոշումներին։ Բողոք բերած անձը փաստարկել է նաև, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը վերաքննիչ բողոքի ժամկետի բաց թողումը հարգելի չհամարելով, բերված բողոքը ժամկետանց դիտելով և առանց քննության թողնելու մասին որոշում կայացնելով՝ թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որը հանգեցրել է դատական սխալի։ Բողոքաբերի փաստարկների նրա կողմից վկայակոչված ՀՀ սահմանադրական դատարանի որոշումների և ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել, որ բողոքարկվող դատական ակտում որևէ նորմի մեկնաբանությունը հակասում է հիշատակված որոշումների մեջ դրան տրված մեկնաբանությանը։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով և նույն հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը հիմնավորված չէ։ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ բողոքաբերի փաստարկները բավարար չեն եզրահանգելու նաև, որ առերևույթ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 406-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական սխալ` նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով նախատեսված հիմքը նույնպես հիմնավորված չէ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց 1. Վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը վերականգնել։ 2. Ամբաստանյալ Արամ Շամիրի Մայիլյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի ապրիլի 20-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ 3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ՝ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Պողոսյան |
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 01-09-2016 |
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 08-09-2016 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 5 հատոր` 257, 195, 179, 142, 132 թերթ, կից` դատավճիռն ի կատար ածելու մասին նյութերը` 15 թերթից: |