ԵԱՔԴ/0137/01/15






ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈւԹՅԱՆ ԱՆՈւՆԻՑ

«25» հուլիսի 2023թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)


Նախագահող դատավոր
դատավորներ

դատական նիստերի քարտուղարներ

դատախազ
պաշտպաններ

ամբաստանյաներ

Ա․Բեկթաշյան
Ռ.Մխիթարյան
Լ.Ալավերդյան
Վ.Հովհաննիսյան
Մ․Մահտեսյան
Բ․Ղազինյան
Գ.Գրիգորյան
Գ․Մելիքյան
Ս.Գևորգյան
Կ․Եդիգարյան


դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի (ծնված՝ 1962 թվականի օգոստոսի 03-ին` Ապարան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված` Արմավիրի մարզ, Նալբանդյան 2-րդ թաղամաս, 1-ին փողոց, 7-րդ տուն հասցեում) և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի (ծնված 1981 թվականի օգոստոսի 02-ին` Մասիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող` Արարատի մարզ,գյուղ Այնթապ, 3-րդ շարք, 14-րդ տուն հասցեում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և նրա պաշտպան Գայանե Գևորգյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշմամբ նոր քննության ուղարկված թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործը`


ՊԱՐԶԵՑ

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Ըստ ներկայացված վերաքննիչ բողոքների վերաբերյալ նյութերի՝ 2014 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 09122114 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի հուլիսի 22-ի որոշմամբ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի հուլիսի 29-ի որոշմամբ Կ.Եդիգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի նոյեմբերի 28-ից քրեական գործի նախաքննությունը շարունակվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ Կ.Եդիգարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշումներով Սերվենիկ Գևորգյանը, Տիգրան Մուշեղյանը և Արթուր Գևորգյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Նույն օրը վերջիններիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, և նրանց նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործից անջատվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 09122114/1 համարը:
2015 թվականի հուլիսի 31-ին Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ 09122114/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, և դրան շնորհվել է ԵԱՔԴ/0137/01/15 համարը:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 31-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ մեղադրյալներ Սերվենիկ Գևորգյանի, Տ.Մուշեղյանի և Արթուր Գևորգյանի՝ քննությունից թաքնվելու հիմքով:
2015 թվականի օգոստոսի 5-ին Սերվենիկ Գևորգյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության «Զվարթնոց» օդանավակայանի գծային բաժին: Նույն օրը թիվ 09122114 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է, և Սերվենիկ Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի օգոստոսի 6-ի որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործից անջատվել է Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 09120715 համարը:
2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, և դրան շնորհվել է ԵԱՔԴ/0186/01/15 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ի արձանագրային որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0186/01/15 քրեական գործը միացվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 17-ի որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել է, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել գրավը՝ 1.500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ` նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռով Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ՝ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցվել է նախնական կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 7 (յոթ) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը, և Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 10 (տասը) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նույն դատավճռով ճանաչվել է Կարեն Եդիգարյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և նա արդարացվել է` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: Կ.Եդիգարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճիռը մասնակիորեն՝ Սերվենիկ Գևորգյանի մասով, բեկանել է և քրեական գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։
2019 թվականի մայիսի 17-ին ՀՀ վճռաբեկ դատարան է ստացվել թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով Վերաքննիչ դատարանի 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը, ով, ներկայացնելով որոշ փաստարկներ ու հիմնավորումներ, խնդրել է.<<1․Վճռաբեկ բողոք բերելու բաց թողնված ժամկետը համարել հարգելի և այն վերականգնել՝ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշումը հարապարակելուց 42 օր անց՝ 2019 թվականի ապրիլի 22-ին ստանալու հիմքով։
2․Սույն վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ:
3․Սերվենիկ Գևորգյանի մասով բեկանել թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռին>>։
2019 թվականի մայիսի 22-ին ՀՀ վճռաբեկ դատարան է ստացվել թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով Վերաքննիչ դատարանի 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և նրա պաշտպան Գայանե Գրիգորյանի վճռաբեկ բողոքը ովքեր, ներկայացնելով որոշ փաստարկներ ու հիմնավորումներ, խնդրել են․ <<Դե Յուրե հարգելի համարել վճռաբեկ բողոք ներկայացնելու համար ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված ժամկետի բացթողումը և վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ։
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից 2019 թվականի մարտի 11-ին թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով կայացված որոշումը՝ պաշտպանյալիս՝ Սերվենիկ Գևորգյանի անմեղությունը սույն քրեական գործով չճանաչելու և չհռչակելու, բեկանելուց հետո գործը ստորադաս դատարան ուղարկելու մասով բեկանել և փոփոխել՝ ճանաչել և հռչակել պաշտպանյալիս՝ Ս․Գևորգյանի անմեղությունը, կամ բեկանել վերը նշված դատական ակտը և գործը ուղարկել ստորադաս դատարան այլ կազմով նոր քննության>>։
2019 թվականի օգոստոսի 19-ին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով Վերաքննիչ դատարանի 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի կողմից բերված վճռաբեկ բողոքն ընդունվել է վարույթ:
2021 թվականի փետրվարի 25-ին ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն և ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշումը բեկանվել և գործն ուղարկվել է նույն դատարան` նոր քննության:
Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնվել է անփոփոխ:
Թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2021 թվականի մարտի 03-ին և համակարգչային էլեկտրոնային մակագրության միջոցով մակագրվել` Վերաքննիչ դատարանի դատավորներ Ա.Բեկթաշյանին (նախագահող դատավոր), Ռ.Մխիթարյանին և Տ․Սահակյանին (կոլեգիալ կազմի դատավորներ), իսկ քրեական գործը նախագահող դատավորին է հանձնվել 2021 թվականի մարտի 04-ին:
2022 թվականի հունիսի 30-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի պաշտպան Գեորգի Մելիքյանի միջնորդությունը, որով վերջինս, խնդրել է․ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հեդապնումը դադարեցնել՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով։
Կոլեգիալ կազմի դատավոր Տ.Սահակյանի տարիքը լրանալու կապակցությամբ՝ 2022 թվականի հուլիսի 18-ից վերջինի լիազորությունները դադարեցվել են, ուստի Վերաքննիչ դատարանի նախագահ Մ.Պապոյանը կոլեգիալ կազմում ընդգրկել է Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ.Մելքոնյանին:
2023 թվականի հունվարի 23-ին կոլեգիալ կազմի դատավոր Մ․Մելքոնյանը սույն գործով հայտնել է ինքնաբացարկ, ուստի Վերաքննիչ դատարանի նախագահ Մ.Պապոյանը կոլեգիալ կազմում ընդգրկել է Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Ա.Նիկողոսյանին:
2023 թվականի ապրիլի 23-ին կոլեգիալ կազմի դատավոր Ա.Նիկողոսյանը սույն գործով հայտնել է ինքնաբացարկ, ուստի Վերաքննիչ դատարանի նախագահ Մ.Պապոյանը կոլեգիալ կազմում ընդգրկել է Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Լ.Ալավերդյանին:
Վերաքննիչ բողոքների քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը.
Սերվենիկ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «նա, նախնական համաձայնության գալով մի խումբ անձանց՝ Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի հետ, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի օժանդակությամբ, խաբեության եղանակով` հիշյալ բանկում տարբեր անձանց միջոցով 340.000 ՀՀ դրամ արժեք ունեցող կեղծ ոսկյա զարդերի գրավադրմամբ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսպես` Սերվենիկ Գևորգյանը, Արթուր Գևորգյանը և Տիգրան Մուշեղյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին, նախնական համաձայնության են եկել խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար օգտագործել են իրենց ընկեր կամ բարեկամ հանդիսացող տարբեր անձանց` Յուրիկ Բարսեղյանին, Արմեն Գալստյանին, Գևորգ Գևորգյանին, Միշա Բաղդասարյանին, Արշալույս Մինասյանին, Անի Հակոբյանին, Գյուլվարդ Բարսեղյանին, Գևորգ Վարդանյանին, Սոնա Ստեփանյանին, Գարեգին Սարգսյանին, Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին, Մարգարիտա Հակոբյանին և Վեներա Վարդանյանին տարատեսակ պատճառաբանություններով խնդրելով նրանց անուններով «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում գրավադրել ոսկյա զարդեր: Այդ անձինք չգիտակցելով, որ հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից իրենց տրամադրված զարդերն իրականում պատրաստված չեն ոսկուց, այսինքն` գործելով անզգուշությամբ, դրանք ներկայացրել են «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ` ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանին, ով նախապես վերը նշված հանցավոր խմբին խոստացել է վերացնել հանցավոր նպատակին հասնելու բոլոր խոչընդոտները: Կատարելով խոստումը` Կ.Եդիգարյանն օժանդակել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գևորգյանին և Արթուր Գևորգյանին խաբեության եղանակով բանկից առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարել` ներկայացված 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդերը գնահատելով, որպես ոսկյա զարդ, ինչի արդյունքում հիշյալ անձինք վարկ ստանալու միջոցով բանկից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար»:
Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ գործով կազմված մեղադրական եզրակացության համաձայն՝
«Սույն քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը․
Արմավիրի մարզի Նալբանդյան գյուղի բնակիչ Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանը իր որդի Արթուր Գևորգյանի և իրենց մտերիմ Տիգրան Մուշեղյանի հետ միասին 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին, նախնական համաձայնության են եկել խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ։ Հանցավոր նպատակին հասնելու համար Սերվենիկ Գևորգյանը, Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի հետ միասին օգտագործել են իրենց ընկեր կամ բարեկամ հանդիսացող տարբեր անձանց՝ Յուրիկ Բարսեղյանին, Արմեն Գալստյանին, Գևորգ Գևորգյանին, Միշա Բաղդասարյանին, Արշալույս Մինասյանին, Անի Հակոբյանին, Գյուլվարդ Բարսեղյանին, Գևորգ Վարդանյանին, Սոնա Ստեփանյանին, Գարեգին Սարգսյանին, Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին, Մարգարիտա Հակոբյանին և Վեներա Վարդանյանին տարատեսակ պատճառաբանություններով խնդրելով նրանց անուններով «ԲՏԱ բանկ¦ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն¦ մասնաճյուղում գրավադրել ոսկյա զարդեր։ Այդ անձինք չգիտակցելով, որ հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից իրենց տրամադրված զարդերն իրականում պատրաստված չեն ոսկուց, այսինքն՝ գործելով անզգուշությամբ, դրանք ներկայացրել են «ԲՏԱ բանկ¦ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն¦ մասնաճյուղ ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանին, ով նախապես վերը նշված հանցավոր խմբին խոստացել է վերացնել հանցավոր նպատակին հասնելու բոլոր խոչընդոտները։ Կատարելով խոստումը՝Կ.Եդիգարյանը օժանդակել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գևորգյանին և Արթուր Գևորգյանին խաբեության եղանակով բանկից առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարել՝ ներկայացված 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդերը գնահատելով, որպես ոսկյա զարդ, ինչի արդյունքում հիշյալ անձինք վարկ ստանալու միջոցով բանկից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով՝ 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար։
Այսպես՝ 2014թ. մայիս ամսին հանցավոր խմբի անդամ Տիգրան Մուշեղյանը Երևան քաղաքի Հ.Քոչար փողոցում գտնվող իր բնակարան է հրավիրել մորաքրոջ որդի Կարեն Եդիգարյանին, ով այդ ժամանակահատվածում աշխատել է «ԲՏԱ Բանկ¦ ՓԲԸ-ի «Զեյթուն¦ մասնաճյուղում՝ որպես ոսկերիչ-գնահատող։ Կ.Եդիգարյանը նույն օրը երեկոյան գնացել է Տ.Մուշեղյանի բնակարան։ Այդ ժամանակ հանդիպել է Տիգրան Մուշեղյանին, նրա կնոջը՝ Մարջան Ամիրխանյանին և Սերվենիկ Գևորգյանին։ Տիգրան Մուշեղյանը Կ.Եդիգարյանին հայտնել է, որ պրոբլեմներ ունի և դրանք լուծելու համար իրեն անհրաժեշտ են մեծ գումարներ։ Պրոբլեմների մասով չի կոնկրետացրել, թե ում ինչքան և ինչ հանգամանքներով է գումարներ պարտք, միայն հայտնել է, որ եթե այդ գումարները համապատասխան անձանց չհասցնի, խնդիրներ կունենա։ Կ.Եդիգարյանը նրան հուսադրել և կոնկրետ որևէ խոստում չի տվել։ Այնուհետև երկուսով հյուրասենյակից տեղափոխվել են խոհանոց, որտեղ գտնվել են Տիգրանի կին Մարջան Ամիրխանյանը և Սերվենիկ Գևորգյանը։ Տ.Մուշեղյանը Սերվենիկ Գրիգորյանին ներկայացրել է որպես Մոսկվա քաղաքում բնակվող իրենց հարազատի, ում հետ իրենք պետք է դառնային քավոր-սանիկ։ Տ.Մուշեղյանը Կ.Եդիգարյանին բոլորի ներկայությամբ հայտնել է, որ բիժուտերիա կա, որը ցանկանում է գրավադրել Կ.Եդիգարյանի աշխատավայրում նրա իսկ միջոցով և բանկից ստացված գումարներով նպատակ ունի ոսկի գնել, այն շրջանառել և ստացված եկամուտներով վճարել իր պարտքերը, որից հետո պետք է մարեր Բանկի պարտքերը, ինչի մասին ոչ ոք ոչինչ չէր իմանա՝ այդ ամենի համար նշելով կոնկրետ մեկ ամիս ժամանակահատված։ Սերվենիկ Գևորգյանն այդ ժամանակ միջամտել է խոսակցությանը, ասելով, որ «սաղ աշխարհը դրա վրա է¦ և Տ.Մուշեղյանին հայտնել, որ նա ինքնաթիռի տոմս գնի իր համար, որպեսզի մեկնի ՌԴ-ի Մոսկվա քաղաք՝ բիժուտերիան բերելու նպատակով, քանի որ այնտեղի բիժուտերիան ավելի որակով է և արտաքինով իրական ոսկուց չի տարբերվում։
Այդ նպատակով 04.06.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը մեկնել է ՌԴ Մոսկվա քաղաք և Օ6.05.2014թ. ժամը 21:12-ին ժամանել է ՀՀ։ Այդ ժամանակ Տ.Մուշեղյանը զանգահարել է Կ.Եդիգարյանին և ասել, որ նա աշխատանքի գնալուց իրենց տուն մտնի։ Կ.Եդիգարյանը հաջորդ օրն առավոտյան ժամը 08:00-ի սահմաններում գնացել է Տ.Մուշեղյանի տուն, ով նրան ընդունել է և ասել, որ սպասի խոհանոցում։ Այդ ժամանակ տանը գտնվել են Մ.Ամիրխանյանը և Սերվենիկ Գևորգյանը, ովքեր նույնպես այդ ժամանակ գնացել են խոհանոց։ Խոհանոցում՝ սեղանի վրա, բաց վիճակով փռված են եղել մոտ 1 կիլոգրամ ընդհանուր քաշով տարբեր տեսակի դեղին և կարմրավուն գույնի զարդեր՝ բիժուտերիա, որոնք արտաքինից նման են եղել իրական ոսկյա զարդերի։ Սերվենիկ Գևորգյանն այդ ժամանակ Կ.Եդիգարյանին ասել է, որ նա որպես ոսկերիչ նայի զարդերին և ասի, թե արտաքինից որոնք չեն տարբերվում իրական ոսկուց և դրանք առանձնացնի, որպեսզի հարմար լինի գրավադրելու համար։ Կ.Եդիգարյանն առանձնացրել է մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարի զարդեր՝ մոտ 800 գրամի, որոնք այդ ժամանակվա տարադրամով հավասարաչափ են եղել մոտ 8.000.000 ՀՀ դրամին։ Այդ ժամանակ Տ.Մուշեղյանը Սերվենիկ Գևորգյանը և Կ.Եդիգարյանը պայմանավորվել են բիժուտերիան ոսկեղենի փոխարեն գրավադրելու համար։ Նույն օրը՝ Սերվենիկ Գևորգյանը գնացել է «ԲՏԱ֊Բանկ¦ ՓԲԸ-ի «Զեյթուն¦ մասնաճյուղ, տեղեկատուին հայտնել, որ ցանկանում է ոսկի գրավադնել, հարցնելով տոկոսագումարի և առավելագույն գրավի չափի վերաբերյալ։ Սակայն նա լինելով ՌԴ քաղաքացի և ունենալով ՌԴ անձնագիր, չի կարողացել իր անվամբ բիժուտերիա գրավադնել։ Միաժամանակ Ս.Գևորգյանը չի մոտեցել Կ.Եդիգարյանին և ցույց չի տվել, որ միմյանց ճանաչում են։ Նույն օրը՝ ժամեր անց, Ս.Գևորգյանի որդի Գարեգին Սարգսյանը իր կնոջ՝ Մարգարիտա Հակոբյանի հետ գնացել են «ԲՏԱ Բանկ¦ ՓԲԸ-ի «Զեյթուն¦ մասնաճյուղ և մոտեցել Կ.Եդիգարյանին՝ նրան ներկայացրել Տ.Մուշեղյանի տանը նրա կողմից տեսած զարդերը, որոնցից Կ.եդիգարյանն իսկույն հասկացել է, որ նրանց ուղարկել է Սերվենիկ Գևորգյանը։ Կ.Եդիգարյանն առանց ավելորդ հարցեր տալու, վերցրել է ներկայացրած զարդերը, արձանագրել որ դրանք իբր իրական ոսկուց են պատրաստված և ոսկու փոխարեն գրավադրել է պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված զարդեր, որոնց դիմաց Գարեգին Սարգսյանը թիվ 5194 վարկային պայմանագրով ստացել է 2.832.000 ՀՀ դրամ։
09.05.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը կրկին մեկնել է Մոսկվա քաղաք և 17.05.2014թ. ժամանել է ՀՀ։ 20.05.2014թ. թիվ 5258 վարկային պայմանագրով ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերի գրավադրմամբ գրավադրում է կատարվել նրա ծանոթ և տաքսու վարորդ հանդիսացող Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ, որի դիմաց ստացված 706.000 ՀՀ դրամը նույնպես հափշտակվել է Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից։ 21.05.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը կրկին մեկնել է ՌԴ և ՀՀ է ժամանել 26.05.2014թ.։ Նույն օրը թիվ 5266 վարկային պայմանագրով ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերով գրավադրում է կատարվել նրա որդու Գարեգին Սարգսյանի անվամբ, որի դիմաց ստացված 3.386.000 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակվել է Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից։ 27.05.2014թ. թիվ 5268 վարկային պայմանագրով ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերով գրավադրում է կատարվել կրկին Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ, որի դիմաց վերջինիս կողմից ստացած 2.011.600 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակվել է Ս.Գևորգյանի կողմից։ 28.05.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից։ 02.06.2014 և 09.06.2014թթ. կրկին Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ թիվ 5283 և 5304 վարկային պայմանագրերով կատարվել է ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերի գրավադրում, որի դիմաց ստացված համապատասխանաբար 539.000 և 4.649.240 ՀՀ դրամ գումարները հափշտակվել է հանցավոր խմբի կողմից։ 09.06.2014թ. նմանատիպ բիժուտերիայի գրավադրմամբ թիվ 5310 վարկային պայմանագրով գրավադրում է կատարվել նաև Գարեգին Սարգսյանի անվամբ, որի դիմաց Բանկից ստացված 1.056.000 ՀՀ դրամը հափշտակվել է հանցավոր խմբի կողմից։ 12.06.2014թ. թիվ 5330 վարկային պայմանագրով գրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի որդու՝ Արթուր Գևորգյանի կնոջ մորաքրոջ աղջկա՝ Սուսաննա Քարամյանի անվամբ, որի դիմաց Բանկից ստացված 3.762.000 ՀՀ դրամը հափշտակվել է հանցավոր խմբի կողմից։ 17.06.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը ժամանել է ՀՀ և նույն օրը թիվ 5344 և 5345 վարկային պայմանագրերով ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերի գրավադրմամբ կատարվել է գրավադրում նրա քրոջ Վեներա Վարդանյանի անվամբ, որոնց դիմաց համապատասխանաբար 2.350.000 և 2.781.000 ՀՀ դրամ գումարները հափշտակվել են Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից։ 18.06.2014թ. թիվ 5351 վարկային պայմանագրերով ոսկու բարակ շերտով պատված և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերի գրավադրմամբ կատարվել է գրավադրում Սերվենիկ Գևորգյանի մեծ քրոջ՝ Բուրվենիկի ամուսնու՝ Միշա Բաղդասարյանի անվամբ, և Բանկից ստացված 3.252.400 ՀՀ դրամ գումարը հափշտակվել է Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից։ 18.06.2014թ. թիվ 5354, 5355, և 5356 վարկային պայմանագրերով ոսկու բարակ շերտով պատված և պողպատի համաձուլվածքից պատրաստված, ինչպես նաև ոսկու շերտ չպարունակող և պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդերով գրավադրում Է կատարվել Սերվենիկ Գևորգյանի հարսի՝ Մարգարիտա Հակոբյանի անվամբ և Բանկից ստացված 2.962.000, 2.143.000 և 3.182.000 գումարները հափշտակվել են Ս.Գևորգյանի կողմից։ Այնուհետև հանցավոր խմբի անդամ Արթուր Գևորգյանի խնդրանքով, վարկային պայմանագրի ժամկետը լրանալու պատրվակով նշված վարկային պայմանագրերով գրավադրված զարդերը 25.06.2015թ. թիվ 5383, 5384 և 5385 վարկային պայմանագրերով անվանափոխվել են Սերվենիկ Գևորգյանի տեգրոջ՝ Գևորգ Գևորգյանի հարսի՝ Արշալույս Մինասյանի անվամբ։ Կեղծիքները բացահայտվելուց հետո Ա.Մինասյանը լինելով հղի վիճակում, և նրա կողմից Արթուր և Սերվենիկ Գևորգյաններին բազմաթիվ խնդրանք հորդորներից հետո Սերվենիկ Գևորգյանը ՌԴ-ից գործով չպարզված անձի միջոցով նրան է ուղարկել 1500 ԱՄՆ դոլար և 60.000 ռուբլի գումարներ՝ վարկերը մուծելու և չանհանգստանալու համար։ 21.06.2014թ. Սերվենիկ Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից և վերադարձել 08.07.2014թ.: Այդ ժամանակահատվածում բանկի կողմից իրականացված նպատակային ստուգման արդյունքում բացահայտվել են հանցավոր խմբի գործունեությունը։ Սերվենիկ Գևորգյանը իր հերթին ստեղծված իրավիճակի լրջությունը հասկանալու համար այցելել է Բանկի անվտանգության պետ Հայրապետ Վարդանյանին և փորձել նրա հետ ընդհանուր հայտարարի գալ ոսկի հանդիսացող զարդերի գրավադրմամբ ստացված վարկերի մուծման վերաբերյալ։ Այդ ժամանակ Սերվենիկ Գևորգյանն անվտանգության պետին խոստացել և մի քանի օրում 10.722.000 ՀՀ դրամի մուծում է կատարել տարբեր վարկային պայմանագրերով, Բանկին պատճառված վնասը նվազեցնելով 48,051,000 ՀՀ դրամի, սակայն տեսնելով և հասկանալով, որ իրավիճակը վերահսկելի չէ և ամեն ինչ շուտով բացահայտվելու Է 13.07.2014թ. ՀՀ-ից մեկնել է ՌԴ։ (…)»։
3. Կարեն Եդիգարյանի վերաբերյալ գործով կազմված մեղադրական եզրակացության համաձայն՝
«Սույն քրեական գործով կատարված նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով պարզվել և հիմնավորվել է հետևյալը․
Արարատի մարզի Այնթապ գյուղի բնակիչ Կարեն Եղիայի Եդիգարյանը, հանդիսանալով առևտրային կազմակերպության ծառայող «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին թվով 30 վարկային պայմանագրերով ոսկյա զարդերի փոխարեն, որպես գրավ, ընդունել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գրիգորյանին ու Արթուր Գրիգորյանին պատկանող ինչպես պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված, այնպես էլ պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված և ոսկու արտաքին շերտ չպարունակող ընդհանուր 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդեր, գիտակցելով, որ դրանք իրականում պատրաստված չեն ոսկուց և Տ.Մուշեղյանը, Ս.Գևորգյանը ու Ա.Գևորգյանը կեղծ ոսկյա զարդերի գրավադրմամբ խաբեությամբ բանկից գումար հափշտակելու նպատակ ունեն, ոսկերիչ-մասնագետի իր լիազորությունները բանկի շահերին հակառակ և Տիգրան Մուշեղյանի, Սերվենիկ Գևորգյանի ու Արթուր Գևորգյանի օգտին օգտագործելով, զարդերը գնահատել է որպես ոսկուց պատրաստված, ինչի արդյունքում բանկի կողմից վարկառուների միջոցով վերը նշված երեք անձանց տրամադրվել է 48.391.000 ՀՀ դրամ գումար այդ կերպ օժանդակելով մի խումբ անձանց՝ Տիգրան Մուշեղյանի, Սերվենիկ Գրիգորյանի և Արթուր Գրիգորյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ խաբեության եղանակով «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերով գույքի՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակությանը, ինչը հիշյալ բանկի համար առաջացրել է ծանր հետևանքներ:
Այսպես՝ Արթուր Գևորգյանը իր մորաքրոջը՝ Վեներա Վարդանյանին 17.06.2014թ. տվել է իրականում 26.000 և 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված զարդեր, իմանալով, որ դրանք կեղծված են՝ պատրաստված չեն ոսկուց, ներկայացրել է, թե դրանք իրականում ոսկյա զարդեր են և խնդրել է նրա անունով գրավադրել բանկում վարկ ձևակերպելու համար՝ խոստանալով արագ մարել վարկը։ 17.06.2014թ. «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում ոսկերիչ-մասնագետ Կարեն եդիգարյանն իմանալով, որ Արթուր Գևորգյանի կողմից ուղարկված զարդերը իրականում պատրաստված չեն ոսկուց և վերջինս իր հանցակիցներ Տ.Մուշեղյանի և Ս.Գրիգորյանի հետ միասին կեղծ ոսկյա զարդերի գրավադրմամբ խաբեությամբ բանկից գումար հափշտակելու նպատակ ունի, օժանդակել է հիշյալ անձանց՝ զարդերը գնահատելով որպես ոսկյա, որի արդյունքում ձևակերպվել են թիվ 5344 և 5345 վարկային պայմանագրերը, որոնց դիմաց Վ. Վարդանյանին տրամադրվել է համապատասխանաբար 2.350.000 և 2.781.000 ՀՀ դրամ գումար, ինչը Վ.Վարդանյանը տվել է Ա.Գևորգյանին։ Նկարագրված եղանակով նախնական համաձայնության եկած հանցակիցներ Արթուր և Սերվենիկ Գևորգյանները ու Տիգրան Մուշեղյանը հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերի այդ գումարը։
Շարունակելով իր լիազորությունները բանկի շահերին հակառակ և հիշյալ հանցավոր խմբի օգտին օգտագործելը՝ Կարեն Եդիգարյանն իր մորաքրոջ որդի Տիգրան Մուշեղյանի խնդրանքով և նրա կողմից խաբեությամբ գումար հափշտակելուն օժանդակելու նպատակով 27.06.2014թ. «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ մեկ այլ վարկային պայմանագիր կնքելու նպատակով այցելած իր ծանոթ Արմեն Գալստյանին խնդրել է ոսկու գրավադրմամբ վարկ ձևակերպել։ Վերջինս համաձայնվել է, իսկ Կ.Եդիգարյանն արդեն իսկ իր քրոջ ամուսնու՝ Գևորգ Վարդանյանի անվամբ իրականում պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված և ոսկու արտաքին շերտ չպարունակող 11.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գրավադրված զարդերը, նրան ներկայացրած լինելով, թե դրանք ոսկյա զարդեր են և պատկանում են իրեն, ձևակերպվել է Ա.Գալստյանի անվամբ թիվ 5391 վարկային պայմանագրով։ Մինչ այդ գրավադրված զարդերի դիմաց Գ.Վարդանյանի անվամբ ձևակերպված պայմանագրով ստացված 2.400.000 ՀՀ դրամ գումարը Կ.Եդիգարյանը տվել է Տիգրան Մուշեղյանին։
Դրանից բացի, Կ.Եդիգարյանը չարաշահելով իր լիազորությունները Արթուր Գևորգյանի և հանցավոր խմբի մյուս անդամների կողմից խաբեությամբ բանկից գումարի շարունակական հափշտակությանը օժանդակելու նպատակով Ա.Գևորգյանի կողմից իրեն ներկայացված ակնհայտ կեղծ ոսկյա զարդերը՝ իրականում 30.000 և 29.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված իրերը, գնահատել է որպես ոսկյա զարդ և արդյունքում 24.06.2014թ. և 25.06.2015թ. կնքվել են թիվ 5386, 5377 վարկային պայմանագրերը, որոնց հիման վրա հիշյալ հանցավոր խմբի անդամներ Ա.Գևորգյանը, Ս.Գևորգյանը և Տ.Մուշեղյանը կրկին հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով գումար 7.328.000 ՀՀ դրամ։
Բանկից հափշտակություն կատարելու համար նախնական համաձայնության եկած հանցավոր խմբի անդամ Սերվենիկ Գևորգյանը՝ Արթուր Գևորգյանի մայրը, իր ծանոթ Հրաչյա Մկրտչյանին 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին խնդրել է բանկում ոսկու գրավադրմամբ վարկ ձևակերպել, որից հետո նրան տվել է իրականում 18.000 և 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված, ինչպես նաև պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված և ոսկու շերտ չպարունակող զարդեր՝ խաբելով, թե դրանք ոսկյա զարդեր են և խոստանալով, որ վարկն արագ մարելու է։ «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում ոսկերիչ-մասնագետ Կարեն Եդիգարյանը, չարաշահելով իր առևտրային կազմակերպության աշխատակցի լիազորությունները, օժանդակել է շարունակվող հանցագործությանը՝ զարդերը ձևականորեն ստուգելով և գնահատելով որպես ոսկյա, ինչի արդյունքում ձևակերպվել են թիվ 5228, 5268, 5283 և 5309 վարկային պայմանագրերը, որոնց դիմաց Հր.Մկրտչյանին տրամադրվել է ընդհանուր 3.250.000 և 4.649.000 ՀՀ դրամ գումար, որը վերջինս տվել է Կ.Եդիգարյանին, իսկ վերջինս էլ Ս.Գևորգյանին՝ արդյունքում հիշյալ նախնական համաձայնության խումբը՝ ի դեմս Արթուր և Սերվենիկ Գևորգյանների ու Տիգրան Մուշեղյանի, Կ.Եդիգարյանի օժանդակությամբ հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով 7.899.000 ՀՀ դրամ գումար։
Ի կատարումն հիշյալ հանցավոր խմբի նպատակների իրականացման՝ խմբի անդամների հետ նախնական համաձայնությամբ Բանկից խաբեությամբ գումարի հափշտակությունը շարունակելու նպատակով, Սերվենիկ Գևորգյանը իր քրոջ ամուսնուն՝ Միշա Բաղդասարյանին 18.06.2014թ. խնդրել է բանկում ոսկու գրավադրմամբ վարկ ձևակերպել, նրան տրամադրելով իրականում 18.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված զարդեր, ներկայացնելով, թե դրանք ոսկյա զարդեր են և պետք է տվյալ բանկի ոսկերիչ Կարենին օգնել: Նշված օրը «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում ոսկերիչ-մասնագետ Կարեն Եդիգարյանը կրկին օժանդակել է հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից խաբեությամբ գումար հափշտակելուն և, ձևականորեն ստուգելով զարդերը, գնահատել է որպես ոսկյա զարդ և արդյունքում ձևակերպվել է թիվ 5351 վարկային պայմանագիրը, որի դիմաց Մ.Բաղդասարյանին տրամադրվել Է 3.252.000 ՀՀ դրամ, որոնք վերջինս տվել Է Կ.Եդիգարյանին, իսկ վերջինս էլ ստացված գումարը հանձնել է հանցավոր խմբի անդամներին։
Դրանից բացի, հանցավոր խմբի անդամ Արթուր Գևորգյանն իր եղբոր միջոցով նրա կնոջը՝ Մարգարիտա Հակոբյանին 18.06.2014թ. տվել է իրականում 26.000, 24.000 և 32.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված զարդեր և, ներկայացնելով, թե դրանք ոսկյա զարդեր են և խոստանալով որ վարկն արագ մարելու է, նրան խնդրել Է դրանք գրավադնել բանկում վարկ ստանալու, գումարը իրեն տալու նպատակով։ Նույն օրը «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանը, չարաշահելով իր լիազորությունները, օժանդակել է հիշյալ խմբի անդամների կողմից խաբեությամբ գումար հափշտակելուն ձևականորեն ստուգելով զարդերը և գնահատելով որպես ոսկյա զարդ, արդյունքում ձևակերպվել է թիվ 5354, 5355, 5356 վարկային պայմանագրերը, որոնց դիմաց Մ.Հակոբյանին տրամադրվել է համապատասխանաբար 2.143.000, 2.962.000 և 3.182.000 ՀՀ դրամ գումարներ։ Մ.Հակոբյանը նշված գումարները ստանալուց հետո դրանք տվել է իր ամուսնուն Գարեգին Սարգսյանին, իսկ վերջինս էլ Տ.Մուշեղյանին, ով փաստացի հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով գումարը։
Բացի այդ, Կարեն Եդիգարյանը, չարաշահելով իր լիազորությունները Տիգրան Մուշեղյանի և հանցավոր խմբի մյուս անդամների կողմից Բանկից գումարի հափշտակություն կատարելը օժանդակելու նպատակով Տ.Մուշեղյանի խնդրանքով գնել է իրականում 26.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ պղնձից պատրաստված և ոսկու արտաքին շերտ չպարունակող զարդեր և 13.05.2014թ. տվել է Տ.Մուշեղյանի սանիկ Կարեն Հայրապետյանի /Մաջարյանը/ ընկերուհի Անի Հակոբյանին, ում Կ.Հայրապետյանը նախօրոք խնդրել է նրա անվամբ 20 օրով ոսկյա զարդեր գրավադնել պատճառաբանելով, որ իր անձնագրի հետ կապված խնդիրներ կան։ 13.05.2014թ. «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում Կ.Եդիգարյանը օժանդակել է հանցավոր խմբին և վերջինիս կողմից զարդերի սխալ գնահատման արդյունքում, կնքվել է թիվ 5221 վարկային պայմանագիրը, որով Ա.Հակոբյանին տրամադրվել է 4.324.000 ՀՀ դրամ:
Դրանից բացի, Արթուր Գևորգյանը մորեղբոր կնոջը՝ Գյուլվարդ Բարսեղյանին խնդրել է ընկերոջը օգնելու պատրվակով նրա անվամբ 1 ամսով ոսկյա զարդեր գրավադնել բանկում։ Գ.Բարսեղյանը Ա.Գևորգյանի կողմից ասված օրը՝ 26.06.2014թ., մոտեցել է «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ մոտեցել ոսկերիչ-գնահատող Կ.Եդիգարյանին, նրան հայտնել, որ Ա.Գևորգյանն է իրեն ուղարկել, որից հետո Կ.Եդիգարյանը, չարաշահելով իր լիազորությունները, օժանդակել է հանցավոր խմբին՝ սխալ գնահատելով իր մոտ գանվող իրականում 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված զարդերն ու արդյունքում թիվ 5389 վարկային պայմանագրով Գ.Բարսեղյանը դրամարկղից ստացել է 2.397.000 ՀՀ դրամ գումար, որը տրվել է Ա.Գևորգյանին, ով փաստացի հափշտակել է խոշոր չափերի գումարը։
Բացի այդ, Կարեն Եդիգարյանը չարաշահելով իր լիազորությունները, վերոհիշյալ հանցավոր խմբին օժանդակել է խաբեությամբ Բանկից գումար հափշտակել նաև 24.06.2014թ. և 26.06.2014թ.։ Այդ օրերին իր քրոջ ամուսնու՝ Գևորգ Վարդանյանի Կողմից Տ.Մուշեղյանի խնդրանքով բանկ ներկայացված իրականում 13.000 և 2.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված, ինչպես նաև պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված և ոսկու շերտ չպարունակող զարդերը գնահատել է որպես ոսկյա և թիվ 5378 և 5388 վարկային պայմանագրերով Գ.Վարդանյանին տրամադրվել է 2.862.000 և 749,000 ՀՀ դրամ գումար, ով այդ գումարը տվել է Կ.Եդիգարյանին, իսկ վերջինս էլ գործով չպարզված անձի միջոցով գումարն ուղարկել Տ.Մուշեղյանին։
12.06.2014թ. ևս Կ.Եդիգարյանը չարաշահել է իր լիազորությունները և օժանդակել հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից խաբեությամբ հափշտակություն կատարելուն, մասնավորապես Արթուր Գևորգյանն իր քենի՝ Սուսաննա Քարամյանին խնդրել է նրա անվամբ գրավադնել իրականում 15.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ՝ պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված, ինչպես նաև պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված զարդեր, դրանք ներկայացնելով որպես ոսկյա զարդեր և Ս.Քարամյանը չմերժելով Ա.Գևորգյանի խնդրանքը, գնացել է «ԲՏԱ Բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ, որտեղ Կ.Եդիգարյանը նրան է տվել նշված զարդերը, այնուհետև ձևականորեն ստուգելով և որպես ոսկյա զարդ գնահատելով այդ առարկաները, օժանդակել է թիվ 5330 վարկային պայմանագիր կնքելու միջոցով առանձնապես խոշոր չափերով 3.762.000 ՀՀ դրամ գումար հափշտակելուն։ (…)»։
4. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի համաձայն.
«(…) Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսյանի մեղավորությունը` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն` վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքի հափշտակություն կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
(…)
Այսպիսով, դատարանի համոզմամբ, Սերվենիկ Գևորգյանի` խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, վերոհիշյալ կանխամտածված գործողությունների տրամաբանական հաջորդականությունը վկայում է այն մասին, որ վերջինիս կողմից «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ից խարդախության եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ծագել է ի սկզբանե»:
5. 2017 թվականի դեկտեմբերի 01-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի վարույթ է ընդունվել թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝ Տիգրան Մուշեղյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
5.1 Առաջին ատյանի դատարանը 2018 թվականի մարտի 17-ին մերժել է թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 և թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու պաշտպան Գ.Գրիգորյանի միջնորդությունը։
6. Երևան քաղաքի դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը 2018 թվականի հունիսի 12-ին որոշում է կայացրել՝ թիվ 09122114 քրեական գործով վարույթը կարճելու և Արթուր Դավթի Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին՝ նրա արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Որոշման պատճառաբանական մասում դատախազն արձանագրել է. «(….) Արթուր Դավթի Գևորգյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն հիմնավորող ապացույցներ ձեռք չեն բերվել և սպառված են նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, (….)»։
Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման համաձայն` «Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի, Արթուր Գևորգյանի, Տիգրան Մուշեղյանի և Կարեն Եդիգարյանի վերաբերյալ քննվող քրեական գործից, նախաքննության ընթացքում, տարբեր ժամանակներում, անջատվել և իրարից առանձին մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան են ուղարկվել Կարեն Եդիգարյանի ու Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ գործի մասերը։ Առաջին ատյանի դատարանում դրանք նորից միացվել և քննվել են մեկ վարույթում։ Վերջիններիս վերաբերյալ քրեական գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ստացվել նաև ենթադրյալ հանցավոր խմբի մյուս անդամ Տիգրան Մուշեղյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատական նիստում քննության առնելով նշված քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպանի միջնորդությունը՝ արձանագրային որոշմամբ մերժել է այն, պատճառաբանելով, որ պաշտպանական կողմից հիմնավոր պատճառաբանություններ չեն ներկայացվել։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ արդար դատաքննության իրավունքի ապահովման երաշխավորը հանդիսանում է դատարանը։ Հետևաբար՝ նշված իրավունքի ապահովման տեսանկյունից քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու հարցը որոշելիս, դատարանը չպետք է սահմանափակվի դատավարության կողմերի միջնորդություններով և հիմնավորումներով։ Մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու անհրաժեշտության բացակայությունն ըստ էության պայմանավորել է ոչ թե Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ քրեական գործի անջատ քննությամբ դրա լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննությունն ապահովված լինելու հանգամանքով, այլ պաշտպանի կողմից հիմնավոր միջնորդություն ներկայացված չլինելով։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է գնահատեր, թե արդյոք Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքի բնույթը հնարավորություն էր տալիս ստուգելու այդ մեղադրանքի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը՝ չանդրադառնալով խմբի մյուս անդամներ Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի արարքներին և գնահատելու դրանք։ Հնարավոր էր արդյոք դրանց չանդրադառնալով՝ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվության հարցը որոշել անհրաժեշտ խորությամբ և ճշգրտությամբ, որպիսին հանդիսանում է ինչպես քրեական օրենքը ճիշտ կիրառելու պարտադիր բաղադրիչը, այնպես էլ դատարանի կողմից օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննության և արդար դատաքննության ապահովման բաղադրիչը։
Այստեղ պետք է նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտում կատարել է այնպիսի ձևակերպումներ, որոնցում առկա են դատողություններ դատի չտրված անձ՝ Տիգրան Մուշեղյանի մեղավորության վերաբերյալ, ինչով խախտվում է նաև դատական քննությունը միայն ամբաստանյալի նկատմամբ կատարելու քրեադատավարական պահանջը: Նշված հանգամանքն իր հերթին հանգեցնում է նաև վերջինիս իրավունքների, մասնավորապես՝ անմեղության կանխավարկածի և պաշտպանության իրավունքի խախտման, ինչպես նաև կանխորոշում է վերջինիս վերաբերյալ անջատված մասով գործի ելքը՝ դատավճռի փաստացի նախադատելիության ուժով, ինչը վտանգում է նաև տվյալ գործը քննող դատարանի անկախությունն ու անկողմնակալությունը։
Վերաքննիչ դատարանի նշված հետևությունը բխում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքից (օրինակ՝ Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճիռը (…))։
Վերը շարադրվածից ելնելով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու պաշտպանի միջնորդությունը մերժելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը բավարար չափով պատճառաբանված չէ, այն չի կարող համարվել օրինական ու հիմնավոր և հանգեցնում է գործի արդարացի քննության սկզբունքի խախտման։
13. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում խմբի կողմից հափշտակված գումարների ընդհանուր չափը կազմում է՝ 35.612.240 ՀՀ դրամ։ Մինչդեռ՝ նույն խմբին օժանդակություն ցուցաբերած Կարեն Եդիգարյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում խմբի կողմից հափշտակված գումարների ընդհանուր չափը կազմում է՝ 48.051.000 ՀՀ դրամ (48.391.000-340.000)։ Ընդ որում՝ Կարեն Եդիգարյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունից երևում է, որ հանցավոր խմբին վերագրվող մի շարք վարկային պայմանագրերով կատարված հափշտակությունների դրվագները չեն մեղսագրվել Սերվենիկ Գևորգյանին, սակայն վերջինիս առաջադրված մեղադրանքի ծավալը նույնպես կազմում է՝ 48.051.000 ՀՀ դրամ։
Առաջին ատյանի դատարանը չանդրադառնալով նշված հանգամանքներին վիճարկվող դատական ակտում ուղղակի նշել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է՝ չնշելով հափշտակված գումարի չափը։
Նշված հանգամանքն առաջացնում է անորոշություն այն առումով, որ հնարավոր չէ հասկանալ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով՝ 35.612.240 ՀՀ դրամի հափշտակության, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների ընդհանուր հափշտակած՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի համար։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այս առումով վիճարկվող դատական ակտը պատճառաբանված չէ։
14. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ վիճարկվող դատական ակտի կայացումից հետո, Դատախազի կողմից, 2018 թվականի հունիսի 12-ին, քրեական գործից անջատված մասով, ենթադրյալ հանցավոր խմբի մյուս անդամ Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև Դատախազի կողմից նշված որոշումը կայացվել է վիճարկվող դատական ակտի կայացումից հետո, այնուամենայնիվ արդարացման հիմքով ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամի նկատմամբ քրեական հետապնդման դադարեցման փաստը չի կարող անտեսվել սույն գործով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելիս։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ միայն Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումն արդարացման հիմքով դադարեցնելու փաստը բավարար է արձանագրելու, որ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը չի կարող համարվել օրինական և հիմնավոր՝ առնվազն այն նկարագրությամբ որը մեղսագրվում է նրան։
15. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված (…) նշված խախտումները, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամի նկատմամբ արդարացման հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցման փաստը առաջացրել են մի իրավիճակ, որը զրկում է Վերաքննիչ դատարանին վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգելու Սերվենիկ Գևորգյանի մասով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը։
16. (…) Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի թույլ տված դատական սխալները առկա իրավիճակում հանգեցրել են նրան, որ հնարավորություն չեն տալիս ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերացնելու ստորադաս դատարանի թույլ տված խախտումներն ու կայացնելու գործն ըստ էության լուծող նոր դատական ակտ, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի. Առաջին ատյանի դատարանի՝ բողոքարկված դատական ակտը պետք է մասնակի՝ Սերվենիկ Գևորգյանի մասով բեկանել և վերջինիս մասով քրեական գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը»։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ին որոշման մեջ, մասնավորապես, նշված է, որ․
«(…) 13. Վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերի վերլուծությունից բխում է, որ համապատասխան հիմքերի առկայության դեպքում վերաքննիչ դատարանը կարող է ոչ միայն բեկանել դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության, այլև կայացնել նոր դատական ակտ: Նշված լիազորության օրենսդրական ամրագրումը պայմանավորված է նրանով, որ վերաքննիչ դատարանում ապացույցներ, այդ թվում` լրացուցիչ ներկայացված, հետազոտելու և ըստ այդմ գործի փաստական կողմը վերանայելու իրավասությունը, թույլ տրված դատական սխալը ուղղելու և նոր դատական ակտ կայացնելու հնարավորություն է տալիս: Դեռ ավելին, ինչպես բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի կարգավորումներից՝ վերաքննիչ վերանայման նշված առանձնահատկություններով պայմանավորված՝ օրենսդիրն ուղղակիորեն նախատեսել է նաև վերաքննիչ դատարանի կողմից անձին առաջադրված մեղադրանքի շրջանակում արարքի իրավական գնահատականը՝ թե´ մեղմացնելու և թե´ խստացնելու առումով փոխելու իրավական հնարավորություն՝ դեպի վատթարացում շրջադարձի անթույլատրելիությունն ապահովելու պայմանով։
Բացի այդ, հարկ է նկատել, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից նոր դատական ակտ կայացնելու լիազորության նախատեսումը կոչված է նաև բացառելու դատական շրջապտույտը, այն բխում է դատավարական խնայողության և արդարադատության արդյունավետության շահից՝ այնքանով, որքանով երաշխավորում է արդար դատաքննության իրավունքի կարևորագույն տարրերից մեկը՝ ողջամիտ ժամկետում գործի քննության հիմնարար պահանջի իրացումը (5)։
14. Անդրադառնալով բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և գործը նոր քննության ուղարկելու վերաքննիչ դատարանի լիազորությանը՝ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է բեկանել բողոքարկված դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը՝ նպատակ ունենալով.
ա) լրացնել վերաքննության փուլում գործն ամբողջ ծավալով քննելու իրավազորության բացակայությունը,
բ) կանխել վերաքննիչ դատարանի կողմից որպես առաջին ատյանի դատարան հանդես գալու հնարավորությունը,
գ) ապահովել դատական ատյանների միջև գործառութային կապերի տրամաբանական բնույթը,
դ) երաշխավորել ամբաստանյալի արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունքը՝ նոր քննության արդյունքում առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատական ակտի հետ անհամաձայնության դեպքում վերաքննության կարգով բողոք ներկայացնելու տեսանկյունից (6)։
14.1. Վերահաստատելով վկայակոչված դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից տվյալ լիազորությունը ենթակա է իրացման այն դեպքերում, երբ վերաքննության գործառութային առանձնահատկություններով պայմանավորված՝ վերաքննիչ վերանայման գործիքակազմը բավարար չէ արձանագրված նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտումները վերացնելու համար, և առաջին ատյանի դատարանում գործի նոր քննությունն անհրաժեշտ է կայացվելիք դատական ակտի արդարացիությունը և արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունքն ապահովելու առումով։
14.2. Հետևաբար, յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, ելնելով կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքներից, բողոքարկված դատական ակտը բեկանելուց հետո նոր դատական ակտ կայացնելու կամ գործը նոր քննության ուղարկելու մասին որոշում կայացնելիս, վերաքննիչ դատարանը պետք է գնահատի, թե որքանով է վերաքննիչ վերանայման գործիքակազմը բավարար գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ քննությունն ապահովելու և արձանագրված դատական սխալները վերացնելու համար։ Ընդ որում, բոլոր այն դեպքերում, երբ վերաքննության գործառութային առանձնահատկությունները թույլ են տալիս լուծել նշված խնդիրները, վերաքննիչ դատարանի որոշումը, որպես կանոն, պետք է լինի նոր դատական ակտի կայացումը՝ ելնելով դատավարական խնայողության և արդարադատության արդյունավետության շահից։
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Քննիչի, դատախազի կամ դատարանի կողմից մեկ վարույթում կարող են միացվել մեկ կամ մի քանի հանցագործությունների կատարմանը մասնակցելու մեջ մեղադրվող մի քանի անձանց գործերը կամ մի անձի կողմից կատարված մի քանի հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը, ինչպես նաև ցանկացած այլ քրեական գործեր, եթե, դրանց փաստական հանգամանքներով պայմանավորված, առկա է բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն ապահովելու անհրաժեշտություն»:
Քրեական գործերը միացնելու դատավարական ինստիտուտի հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Պետրոս Նազարյանի գործով՝ արձանագրելով, որ «այն ամրագրում է կազմակերպական-տեխնիկական բնույթի դատավարական լիազորություն, որի միջոցով ապահովվում է քրեական գործերի քննության արդյունավետությունը։ Մասնավորապես, նշված դատավարական լիազորությամբ քրեական գործի քննության սահմանների ընդարձակումը նպատակ է հետապնդում ապահովել դատավարական ռեսուրսների խնայողությունը, երաշխավորել ողջամիտ ժամկետում գործի քննությունը, ինչպես նաև նպաստել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննությանը։ Այսինքն` քրեական գործերի միացման դատավարական լիազորության կենսագործումը պայմանավորվում է քրեական գործերի քննության արդյունավետության ապահովման օբյեկտիվ չափանիշով։
Ընդ որում (…) նշված չափանիշի առկայության գնահատմամբ քրեական գործերի միացման` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունը կրում է դիսպոզիտիվ բնույթ։ Մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասում օգտագործվող` «մեկ վարույթում կարող են միացվել» օրենսդրական ձևակերպումից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ քրեական գործերը միացնելու լիազորությունը հայեցողական է։ Այսինքն` քրեական գործերի միացման հայեցողական լիազորությունն իրականացնելու յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, անհրաժեշտ է հաշվի առնել միացվող քրեական գործերի միջև գոյություն ունեցող կապը, և թե այդ միացումը որքանով կնպաստի քրեական գործերի քննության արդյունավետության բարձրացմանը» (7):
16. Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ քրեական գործերի միացման` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունը, բացի նրանից, որ ունի հայեցողական բնույթ, պետք է նաև բավարարի քրեական գործերի միացման օբյեկտիվ հնարավորության չափանիշին: Այլ կերպ՝ հանցակցությամբ կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերի միացման կամ անջատման օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը կախված է ոչ միայն հանցակցության կոնկրետ ձևից, հանցակիցների մեղադրանքների փոխկապակցվածության բնույթից և դրանցով պայմանավորված՝ հանցակիցների վերաբերյալ քրեական գործերով մեղադրանքների փաստական հանգամանքների միջև կապի աստիճանից, այլ նաև քրեական գործերի հետագա համատեղ քննության օբյեկտիվ հնարավորությունից: Մասնավորապես, այն դեպքերում, երբ ենթադրյալ հանցակիցներից մեկի՝ հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքով պայմանավորված՝ մյուս հանցակիցների վերաբերյալ քրեական գործերն անջատվում և մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվում են դատարան, ապա նման անջատումն ինքնին կրում է օբյեկտիվ բնույթ:
17. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի, Արթուր Գևորգյանի, Տ.Մուշեղյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քննվող թիվ 09122114 քրեական գործից նախաքննության ընթացքում՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ին Կ.Եդիգարյանի մասն անջատվել և մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ուղարկվել, քանի որ գործով մյուս մեղադրյալները թաքնվել են քննությունից և այդ հիմքով գտնվել են հետախուզման մեջ (8)։ Որոշ ժամանակ անց, հետախուզման արդյունքում հայտնաբերվելուց հետո՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ուղարկվել Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ գործը, որը 2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ին արձանագրային որոշմամբ միացվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քրեական գործին (9): Հետագայում, երբ հայտնաբերվել է Տ.Մուշեղյանը, թիվ 09122114 քրեական գործից նրա վերաբերյալ մաս է անջատվել և 2017 թվականի նոյեմբերի 29-ին մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել Առաջին ատյանի դատարան: Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով դատաքննությունն ավարտվելուց հետո՝ դատական վիճաբանությունների փուլում՝ 2018 թվականի մարտի 17-ի դատական նիստում, ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպան Գ.Գրիգորյանը նախքան պաշտպանական ճառը հրապարակելը միջնորդել է սույն քրեական գործին միացնել Տիգրան Մուշեղյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործը, սակայն դատարանի արձանագրային որոշմամբ միջնորդությունը մերժվել է (10)։
18. Սույն փաստական հանգամանքների և վերոշարադրյալ իրավական նորմերի և իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է քրեական գործերի անջատման օբյեկտիվության չափանիշը, ինչպես նաև պատշաճ գնահատման չի ենթարկել դատաքննությունն ավարտված լինելու պայմաններում Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քրեական գործը Տ.Մուշեղյանի վերաբերյալ ստացված ու մեկ այլ դատավորի վարույթում գտնվող գործին միացնելու օբյեկտիվ հնարավորությունը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ, ինչպես իրավաչափորեն փաստել է բողոքաբերը (11), սույն գործի փաստական հանգամանքներն էականորեն տարբերվում են Վերաքննիչ դատարանի կողմից վկայակոչված՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի փաստական հանգամանքներից (12), քանի որ ի տարբերություն նշված գործի՝ վարույթի առանձնացումը սույն դեպքում a priori պայմանավորված է եղել գործով մյուս մեղադրյալների՝ վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու ու հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքով, և վարույթն իրականացնող մարմինը ողջամտորեն չէր կարող ենթադրել, թե նրանք երբ կհայտնաբերվեն։ Արդյունքում, վարույթն իրականացնող մարմինը, գնահատելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանք բավարար է համարել Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ գործը դատարան ուղարկելու համար։ Հակառակ մեկնաբանության պարագայում անձը կարող է տևական և անորոշ ժամանակով գտնվել քրեական հետապնդման ներքո, ինչն անհամատեղելի կլինի Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի բաղադրատարրը հանդիսացող՝ գործը ողջամիտ ժամկետում քննելու պահանջի հետ:
18.1. Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտում տվել է այնպիսի ձևակերպումներ, որոնցում առկա են դատողություններ դատի չտրված անձ՝ Տ.Մուշեղյանի մեղավորության վերաբերյալ, ինչով խախտվում է նաև դատական քննությունը միայն ամբաստանյալի նկատմամբ կատարելու քրեադատավարական պահանջը, Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածը և պաշտպանության իրավունքը (13)։ Վճռաբեկ դատարանն իր անհամաձայնությունն է հայտնում Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածի խախտման վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի հետևության հետ՝ արձանագրելով, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Տ.Մուշեղյանի մեղավորության հարց չի քննարկվել, ինչպես նաև վերջինիս կողմից վերաքննիչ վարույթում անմեղության կանխավարկածի խախտման հարց չի բարձրացվել։ Ավելին, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Կ.Եդիգարյանին և Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքները շարադրելուց հետո, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից խմբի կազմում խարդախության միջոցով հափշտակություն կատարելու փաստը՝ առանց վկայակոչելու խմբի որևէ այլ մասնակցի անուն (14)։ Բացի այդ, Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածի ենթադրյալ խախտումն անգամ չէր կարող հիմք ծառայել Սերվենիկ Գևորգյանի իրավունքների խախտում արձանագրելու, առավել ևս վերջինիս վերաբերյալ քրեական գործն Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար։
18.2. Վերաքննիչ դատարանը նաև փաստել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտից պարզ չէ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով՝ 35.612.240 ՀՀ դրամի, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների կողմից ընդհանուր՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակության համար։ Վերաքննիչ դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ ենթադրյալ խախտման առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը զրկված չի եղել վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ակտի վերանայման արդյունքում նշված խախտումը վերացնելու հնարավորությունից։
18.3. Ինչ վերաբերում է Վերաքննիչ դատարանի կողմից վկայակոչված այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճիռ կայացնելուց հետո՝ 2018 թվականի հունիսի 12-ին, ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամներից Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, ապա Վճռաբեկ դատարանը փաստում է որ նախ, ինչպես նշել է նաև Վերաքննիչ դատարանը, Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճիռ կայացնելուց հետո, երկրորդ՝ Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ կայացված՝ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը խմբի առկայությունը բացառող հանգամանք չէ, և, ի վերջո, Վերաքննիչ դատարանը դարձյալ զրկված չի եղել վերոնշյալ հանգամանքը գործի ելքի վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից գնահատելու հնարավորությունից:
19. Սույն որոշման 12-16-րդ կետերում ներկայացված իրավական նորմերը և դիրքորոշումները կիրառելով 17-18-րդ կետերում ներկայացված փաստերի և դրանց վերլուծության վրա՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանն ունեցել է իրավական հնարավորություն՝ դատական ստուգման ենթարկելու Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ դատավճռի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը՝ վերաքննիչ բողոքներում բարձրացված՝ ապացույցների գնահատման դատավարական պահանջների պահպանման և նյութական իրավունքի նորմերի կիրառման ճշտության տեսանկյունից: Մինչդեռ Վերաքննիչ դատարանը ոչ իրավաչափորեն որոշում է կայացրել քրեական գործը ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու մասին՝ անտեսելով դատավարական խնայողության և ողջամիտ ժամկետում գործի քննության հիմնարար պահանջը:
20. Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու ու գործը նույն դատարան նոր քննության ուղարկելու մասին Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հիմնավոր չէ:
21. Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 385-րդ, 394-րդ հոդվածների խախտումներ, որոնք իրենց բնույթով էական են, քանի որ ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի` բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և գործը նույն դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու հիմք են։
22. Նոր քննության ընթացքում Վերաքննիչ դատարանը պետք է ըստ էության քննության առարկա դարձնի ներկայացված վերաքննիչ բողոքները դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգի Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը։
23. Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ չեն վերացել ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերն ու պայմանները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը պետք է թողնել անփոփոխ(...)»:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներ․
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ժամանակ առ ժամանակ մեկնում է ՌԴ, որտեղ հիվանդանոցում են երկու որդիները` Գարեգին Սարգսյանը և Արթուր Գևորգյանը: Տիգրան Մուշեղյանին ճանաչում է շուրջ 6 տարի: Տարիների ընթացքում ունեցել են մտերիմ հարաբերություններ և Տ.Մուշեղյանն իր ընտանքի հետ ձեռք է բերել ջերմ հարաբերություններ, որդուն` Արթուր Գևորգյանին առաջարկել է դառնալ նրա երեխայի քավորը: Իրենք նրա հետ ծանոթացել են ՌԴ Մոսկվա քաղաքում: Շուրջ 1,5 տարի առաջգնացել է Տիգրանենց տուն` նրա կնոջը` Մարջան Ամիրխանյանին տեսակցելու Երևանի Կոմիտասումգտնվող նրանց տանը, որտեղգտնվել է նաև Տիգրանը: Վերջիններս իրեն ասել են, որ լուրջ ֆինանսական խնդիրներ ունեն և խնդրել են իրենցգումարով օգնել, ինչն էլ արել է խոսակցությունից ամիս ու կես հետո. ՌԴ-ից 300,000 ռուբլիգումար է ուղարկել Մարջանի անունով: Այդգումարն առաջացել էր իրենց մեքենայի վաճառքից: Տիգրանը պարբերաբար իր տղաներից խղճահարույց վիճակներովգումարներ է խնդրել, ասել է, որ օգնեն իրեն: Մինչ այդ Տիգրանը ՌԴ-ում արդեն դիմել էր Արթուրին և նրան խնդրել, որ իր ունեցած ոսկիները իրենց և իրենց բարեկամների անուններով ինչպեսգրավադնենք, այնպես էլգրավադրվածը անվանափոխենք` պատճառաբանելով, որ իրենք արդեն շատ են դրել իրենց անուններով, բացի այդգրավադրվածի 3 ամիսն արդեն լրացել է, իսկ բանկի աշխատողին` ոսկերիչ Կարենին էլ ստուգում են, որին մինչ այդ իրենք չեն ճանաչել և չեն էլ լսել նրա մասին: Ոսկերիչ Կարենին 1-ին անգամ տեսել է Տիգրանենց տանը մինչ իրենց բարեկամների հետ կապված վարկերի ձևակերպումը, որպես նրանց բարեկամի և որևէ այլ խոսակցություն չի եղել: Դրանից հետո որդին` Արթուրը, Երևանից զանգել է իրեն Մոսկվա, ասել, որ Տիգրանն իրեն առաջարկել է մի քանի անձնագիր տանել բանկում անվանափոխելու ևգրավներ դնելու: Ոչ միայն Տիգրանն է այդ մասին խնդրել Արթուրին և իրեն, այլ նաև Տիգրանի եղբայր Ժիրայրը և կինը` Մարջանը: Իրենք որևէ անօրինական բան չկասկածելով, ինչպես նաև հավատալով և վստահելով նրան, համաձայնվել են օգնել Տիգրանին:
Սկզբից Տիգրանը Երևանումգտնվելու ժամանակ Արթուրի միջոցով զանգել է մյուս որդուն` Գարեգին Սարգսյանին և նրա կնոջը Մարգարիտա Հակոբյանին: Նրանց անուններովգրավադրվել է Տիգրանի կողմից նրանց տրված ոսկիները Երևանի Զեյթուն թաղամասումգտնվող ՙԲՏԱ Բանկի՚ մասնաճյուղում: Հետագայում Գարեգինից տեղեկացել է նաև որ այդ նույն օրը Տիգրանի համար ոսկի էգրավադրվել նաև այլ անձանց` Ժիրայր Ամիրխանյանի և Համո անունով տղայի անվամբ: Մարգարիտան այդ օրըգրավադրում չի արել իր անվամբ, այլ նրա անվամբգրավադրվել է մի քանի օր անց: Գրավի դիմաց Գարեգինի կողմից ստացվածգումարներն ամբողջությամբ Տիգրանը այդ նույն պահին Ժիրայրի ՙմիգալկեքով՚ ավտոյի մեջ տվել է Տիգրանին: Մնացած մանրամասների չի տիրապետում: Դրանից հետո Տիգրանի խնդրանքով Արթուրը ստիպված դիմել է նաև իր հորեղբայր Գևորգ Գևորգյանին, նրա հարս Արշալույս Մինասյանին, ինչպես նաև Գյուլնարա Բարսեղյանին: Կոնկրետ օրերով չի կարող ասել: Եղել է դեպք, որ, ինքը խղճալով Տիգրանին, ստիպված անձամբ խնդրել է իր բարեկամներին իրենց անուններով Տիգրանի ոսկիներըգրավադնելու համար: Չի հիշում, թե այդ հարցով ում է դիմել: Արթուրը խնդրել է նաև իրենց այլ բարեկամների: Միշա Բաղդասարյանին և Վեներա Վարդանյանին ինքն է խնդրել, մյուսներին չի հիշում անվանական: Տիգրանն այդ ընթացքում անընդհատ կրկնել է, որ իրեն օգնեն,գործարքների հարցում, որ կարողանագումարները ստանալով նաև իրենց պարտքերը վերադարձնի: Տիգրանն իրեն և Արթուրին ասել է, որ շատ վատ մարդկանց ձեռքն է ընկել, ահավոր վիճակի մեջ է, եթե չփակի պարտքերը նրան կսպանեն: Դրանից հետո Տիգրանն իր խոստումը չի կատարել ևգրավադրված զարդերի վրա եկած տոկոսները մարելու համար Արշալույս Մինասյանի անվամբգրավադրված զարդերի վարկը մարելու համար, իրենք են ստիպված Մոսկվայում վաճառել որդու մեկ այլ մեքենա և դրանից ստացածգումարը 60,000 ռուբլի և 1,500 ԱՄՆ դոլար ուղարկել են Արշալույսին, քանի որ նա հղի է եղել և մտածմունքից վատացել էր: Նա տարել և մուծել է այդգումարները իր անվամբ: Տիգրանը շարունակել է իրենց համոզել և հավատացնել, որ ինքը սրիկա չէ, որ իրենցգումարները կվերադարձնի, իրենցգույքերը կվաճառեն և վարկերը կմարեն: Ինքն այդ բանկում եղել է ընդամենը մեկ անգամ հարսի` Մարգարիտայի հետ տոկոսները վճարելու համար: Այդ ժամանակ ինքը ցանկացել է հարսի անվամբգրավադրված ոսկիները անվամափոխել իր անվամբ, քանի որ նա փոքր երեխա ուներ և չէր կարող ամեն անգամգնալ, սակայն անձնագիրը ռուսական էր, և իրեն ասել են, որ հնարավոր չի լինի:
Մի քանի անգամ Կարենը զանգել է իրեն, չգիտի թե իր համարն ումից էր վերցրել, ասել է, որ զանգում է Տիգրանին, նա չի պատասխանում: Կարենն իրեն ասել է, որ Տիգրանը հնարավորություն չունի վարկերը մարելու:
Երբ Տիգրանը սկսեց չվճարել բանկի տոկոսագումարները, իսկ վարկառուները պահանջում էին, որ իրենց անունները հանվիգործարքներից, այդ ընթացքում իր հետ կապի էր դուրսգալիս Կարենը և մի քանի անգամ եղել է, որ նա ասել է, որ Տիգրանն իր թագավոր եղբայրն է, նա անպայմանգումարները կփակի, եթե չէ իրենք կհանեն, անգամ տունը կծախեն: Անձամբ ինքն այդ հարցով և պահանջի և խնդրանքի տեսքով բազմիցս դիմել է և՛ Տիգրանին, և՛ կնոջը, ինչը որևէ արդյունք չի տվել: Մեկ անգամ էլ Մարջանի խնդրանքով որպես վարկի մարումգումար է փոխանցել Կարենի անվամբ, Մարջանի ասելով նրա հաշիվները կալանքի տակ էր,գումարը Կարենը ստանալով կձևակերպեր: Գումարը փոխանցվել է 3 անգամ: Այդ պատմությունից հետո, շուրջ մեկ տարի է, ինչ Տիգրանը և Մարջանը իրենց հետ կապերը խզել են, տարբեր անձանցգումարներ պարտք լինելով, փոխել են իրենց հեռախոսահամարները և խուսափում են հանդիպումներից, ինչից էլ իրենք արդեն հասկացել են, որ նրանք իրենց ի սկզբանե խաբել են: Որդին` Գարիկը, ծանուցագիր ստանալով և քննչական բաժին ներկայանալուց հետո, իմացել է, որ այդգործարքների հետ կապված խնդիրներ կան: Իսկ մի քանի օր առաջ, երբ Հրաչից իմացել է, որ այդ քրեականգործով մարդ են կանչել, հասկացել է, որգործը չի ավարտվել, ինքնակամ որոշել է, որ պետք էգա Հայաստան և տեսնի, թե ինչ է կատարվում, քանի որ Տիգրանի համար դիմել է մարդկանց և վերջիններիս իր հետ միասին անմեղ տեղըգցել է պատմության մեջ:
Այդ ընթացքում տղայից` Գարեգինից տեղեկացել է, որ Կարենը դիմել է իրեն և Մասիվի Հրաչին, նրանց անվամբ ոսկիգրավադնելու հարցով, ասելով, որ ինքը ոսկի ունի, բայց քանի որ բանկի աշխատող է, իր անվամբ փեսայի համար չի կարող ոսկիգրավադնել: Իսկ փեսան Տիգրանի համար արդենգրավադրած է եղել: Արդյունքում Հրաչի և Գարեգինի անունով Կարենի ոսկիներըգրավադրվել են բանկում և ստացվածգումարները հենց նույն պահին բանկի շենքի հետևում փոխանցել են Կարենին:
Ս.Գևորգյանը իր և Տ.Մուշեղյանի կողմից նախնական պայմանավորվածությամբ կեղծ ոսկյա զարդերով Կ.եդիգարյանի օժանդակությամբ բանկիցգումարներ հափշտակելու հետ կապված հայտնել է, որ նման բան չի եղել, ինքը նման խոսակցություն չի ունեցել, նշվածգործարքներից տեղյակ չէ, ինքը ո՞նց կարող էր, իր ընտանիքի և բարեկամների հետ այդպես վարվել, ո՞նց կարող էր Տիգրանն իրեն տոմս առներ, երբ նա այդ ժամանակ իրենցից էրգումար խնդրում: Տիգրանը և Կարենը մորաքրոջ որդիներ են և եթե որևէ արարք կատարվել է, որում մեղադրում են իրեն, ապա դրա պայմանավորվածությունը, համաձայնությունը և կատարումը եղել է նրանց կողմից,ինչի զոհն են այսօր ինքն ու որդին: Ինքը կեղծ ոսկի չի ունեցել, Կարենին չի խնդրել իր ուղարկած անձանց անուններով կեղծ ոսկիգրավադրելով 28,000 ԱՄՆ դոլարին համարժեքգումար տալու համար, նման բան չի խնդրել և տրամաբանություն էլ չկար որևէ խնդրանքով Կարենին դիմել, քանի որ նրան չէր ճանաչում: Ինքը Կարենին ճանաչել է Տիգրանի միջոցով և այդ ընթացքում Տիգրանի ընտանիքի խնդրանքով, իրենց մոտ նախապես ձեռք բերելով վստահություն, նրան տվել է պարտքովգումարներ, որոնց անդորրագրերը կներկայացնի: Ինքը կեղծ ոսկիների մասին իմացել է, երբ տղային` Գարեգինին, կանչել են բաժին:
Տիգրանի խնդրանքով ինքն ու Արթուրը դիմել են իրենց բարեկամներին այդ հարցով իրենց օգնելու համար, թե բարեկամներիգործարքները ինչ կարգով են եղել, չի կարող ասել, քանի որ այստեղ չիգտնվել, սակայն ինչպես որդու, այնպես ել նրանց դեպքում միանշանակգիտի, որգումարները փոխանցվել են Տիգրանին: Իսկ Գարեգինից, վերջինիս կողմից քննչական բաժինգնալուց հետո տեղեկացել է, որգործարքը կատարվել է հետևյալ կերպ. Տիգրանը կամ Կարենը ոսկիները տոպրակով տվել են նրան, նստել են Կարենի դիմաց, ինչ-որ սև բանի վրա ոսկին քսել է, վրան նյութ է կաթացրել,գրել է օր.`մեկ շղթա, դրել տոպրակի մեջ: Գարեգինն այդ ոսկին չի տեսել, դրան ձեռք չի տվել: Գումարը և փաստաթղթերը բանկից ստանալուց հետո մի դեպքում տվել է Տիգրանին և Ժիրայրին, իսկ մի անգամ էլ Կարենին:
Ս.Գևորգյանը նշել է, որ Տիգրանն իրենց վստահությունը չարաշահելով, խաբեությամբգումարներ է վերցրել, որը մինչև օրս չի վերադարձրել: Այդ հարցով չի դիմել ոստիկանություն, քանի որ Տիգրանը չի հրաժարվել իր պարտքերից և ասել է, որ կվերադարձնի: Բացի այդ էլ, երբ ինքը նման բան է ասել Տիգրանին ոստիկանություն դիմելու հետ կապված, նա սպառնացել է, թե մեծ շրջապատ ունի, թե՛ էստեղ, թե՛ Մոսկվայում, ինքը թող հետևանքների մասին մտածի:
Այդ ընթացքում երբ իմացել է, ոսկիների հետ կապված խնդրի մասին, փորձել է կապնվել Տիգրանի հետ, սակայն նա Մոսկվայի բնակարանը վաճառել է, շատ մարդկանց պարտքեր ունի, իսկ իր բարեկամները իրեն էին մեղադրում, քանի որ իր խաթր ենգրավադրել իրենց անուններով:
Ինքը Կարենին զանգել է, երբ որ Կարենն արդեն հիվանդանոցում է պառկած եղել, երբ բանկերից իրենց զանգում էին և տոկոսները պահանջում: Զանգել է նրա փեսային, մորը, նրանց ասել է, որ իրենց և իրենց բարեկամներին այս պատմության միջից հանեն: Կարենն էլ ասել է, որ տունը կնոջ անունով է, մի հատ հողամաս ունի, չգիտի ինչքան կտան, կծախի կմուծի: Սակայն Տիգրանը, Մարջանը /Նարինեն/ և Կարենը որևէ բան չեն մուծել և վարկերիգումարները մնացել է իրենց վրա: Ինքը և որդիները Տիգրանի կողմից խաբվել են այս տարիների ընթացքում` ձևացնելով որպես իրենց ընտանիքի մարդ, իրենց օգտագործել է, իր հանցավոր մտադրությունների համար:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի` նշելով, որ ինքը խարդախությամբգումարների հափշտակությանը չի օժանդակել, այլ միայն օգնել է Տիգրանին` չարաշահելուվ իր լիազորությունները` որպես բանկի աշխատակից: Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ` դատաքննության փուլում Կարեն Եդիգարյանը ցուցմունք է տվել, որ մասնագիտությամբ ոսկերիչ է և 2014թ. ապրիլի 7-ից աշխատել է ՙԲՏԱ-Բանկ՚ ՓԲԸ-ի Զեյթուն մասնաճյուղում` որպես ոսկերիչ-գնահատող: Հենց ապրիլ ամսին իր մորաքրոջ տղա Տիգրան Ամիրխանյանը մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկեղեն էգրավադրել իրենց բանկում, չի հիշում, թե ում անվամբ, հնարավոր է Ժիրայր Ամիրխանյանի: Այդ ոսկեղենը իրական է եղել, որոնց մեջ եղել են իր կողմից նրանց համար պատրաստված զարդեր: Այդգրավադրված զարդերը մոտ մեկ շաբաթից վարկը մարելուց հետո, Տիգրանը հանել է: Դրանից հետո ինչքանով որ հիշում է, մոտավորապես 2014թ. մայիս ամսին /կոնկրետ օրը չի հիշում/ իր նույն մորաքրոջ որդի Տիգրան Ամիրխանյանը, որը ազգանունը փոխել է Մուշեղյանի, զանգահարել է իրեն իր 098-49-02-55, հեռախոսահամարին իր կողմից այն ժամանակ օգտագործվող 098-77-45-25, կամ 094-78-40-20 հեռախոսահամարներից մեկով և հայտնել, որ խոսելու բան ունի և հրավիրել իր տուն: Նույն օրը միայնակգնացել է նրանց տուն, որըգտնվում է Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար փողոցում /կոնկրետ հասցեն չգիտի/: Այդ ժամանակ հանդիպել է Տիգրան Մուշեղյանին և նրա կնոջը` Նարինեին /իրական անունը Մարջան/ և իր համար այդ ժամանակ մի անծանոթ կնոջ, որին ներկայացրել են Մարինե անունով: Խոսակցությունը սկսել է Տիգրանը, առանց որևէ մեկի ներկայության տան հյուրասենյակում` հայտնելով, որ պրոբլեմներ ունի և դրանք լուծելու համար իրեն անհրաժեշտ են մեծգումարներ: Տիգրանը խոսել է մոտավոր 20.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Պրոբլեմների մասով չի կոնկրետացրել, թե ում ինչքան և ինչ հանգամանքներով էգումարներ պարտք, միայն հայտնել է, որ եթե այդգումարները համապատասխան անձանց չհասցնի իր տունը ՙքանդվելու է՚ և ինքը կկախվի: Խղճից ելնելով հուսադրել է նրան, թե ինչ կախվելու մասին է խոսքը, և վերացական առանց որևէ բան խոսք տալու, ասել. ՙմի բան կմտածենք…՚ Այնուհետև երկուսով հյուրասենյակից տեղափոխվել են խոհանոց, որտեղգտնվել են Տիգրանի կին Նարինեն, և Մարինեն: Վերջինը միջին տարիքի` մոտ 55 տարեկան խնամված,գեղեցկադեմ, բարձրահասակ, շեկ մազերով կին է եղել, որին Տիգրանը ներկայացրել է որպես Մոսկվա քաղաքի իրենց հարազատի, ում հետ իրենք պետք է քավոր սանիկ դառնային: Տիգրանը բոլորի ներկայությամբ հայտնել է, որ բիժուտերիա կա, որը ուզում էգրավադրել իր աշխատավայրում և իր միջոցով: Այնուհետև բանկից ստացվածգումարով ուզում է ոսկիգնել, այն դնել շրջանառության մեջ, այսինքն` վաճառի այն և ստացված եկամուտներով փակի իր պարտքերը, որից հետո մարելու է բանկի պարտքերը և ոչ ոք ոչինչ չի իմանա` այդ ամենի համար նշելով կոնկրետ մեկ ամիս ժամանակահատված: Մարինեն էլ այդ ժամանակ միջամտել է խոսակցությանը, ասելով, որ ՙսաղ աշխարհը դրա վրա է՚ և Տիգրանին ասել, որ տոմս առնի իր համար, որպեսզի ՙթռնի՚ Մոսկվա` բիժուն բերելու համար, քանի որ այնտեղինը ավելի որակով է և արտաքինով իրական ոսկուց չի տարբերվում: Իրենց խոսակցությունն այդ ժամանակ ավարտվել է նրանով, որ ինքը նրանց կոնկրետ որևէ պատասխան և խոստում չի տվել, քանի որ նախկինում նման բան երբեք չի արել, անգամ մտքով էլ չի անցել: Տունգնալով նույն օրը երեկոյան իրեն երկու անգամ զանգել է Տիգրանը և ասել. ՙԱխպերս, կյանքս քեզանից է կախված, էտ բանը որ անես փողով ՙաբառոտ՚ կանեմ, պարտքերս կտամ, բանկի փողերն էլ կփակվեմ՚:
Այն հարցին, թե Տ.Մուշեղյանը, եթե ունեցել է մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկեղեն, ինչու այն չէր ցանկանումգրավադներ և դրա դիմացգումար ստանար, Կ.Եդիգարյանը պատասխանել է, որ այդ զարդերի հետ կապված Տիգրանն իրեն հայտնել է, որգումարը շատ լինելու համար իր իրական ոսկեղենն էլ է վաճառելու և այդ պատճառով դրանք չէր կարողգրավադներ: Նրան խղճալով և վստահելով, որպես իր արյունակից հարազատի, որին առանձնակի սիրել է, նույն օրը` նրա զանգերից հետո, հետ է զանգահարել նրան և հայտնել, որ մի բան կանի: Տիգրանն էլ շնորհակալություն է հայտնել և ասել, որգոնե այդ օրը հանգիստ կքնի: Երկու օր անց Տիգրանը կրկին իրեն զանգահարել և ասել է, որ աշխատանքիգնալուց իրենց տնովգնա: Ինքն այդպես էլ արել է և առավոտյան ժամը 08:00-ի սահմաններումգնացել է Տիգրանի տուն, ով նրան ընդունել է և ասել, որ սպասի խոհանոցում, մինչև ինքը կլվացվի: Այդ ժամանակ տանը տեսել է Նարինեին և Մարինեին, որոնք նույնպես այդ ժամանակ արթնացել և հերթովգնացել են խոհանոց: Խոհանոցում սեղանի վրա բաց վիճակով փռված են եղել մոտ 1 կիլոգրամ ընդհանուր քաշով տարբեր տեսակի դեղին և կարմրավունգույնի զարդեր, որոնք արտաքինից նման են եղել իրական ոսկյա զարդերի: Մարինեն այդ ժամանակ իրեն ասել է, որ նայի զարդերին և հայտնի, թե որոնք չեն տարբերվում իրականից դրանք ՙոսկերիչի աչքով՚ առանձնացնի, որպեսզի հարմար լինիգրավադրելու համար: Ինքն առանձնացրել է մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարգումարի զարդեր` մոտ 800գրամի, որոնք այդ ժամանակվա տարադրամով հավասարաչափ կլիներ 8.000.000 ՀՀ դրամին: Այդ ժամանակ իրենք պայմանավորվել են, որ նրանք բերեին բիժուտերիան ոսկեղենի տեղգրավադրելու համար: Հաջորդ օրը չի հիշում, թե ով է զանգել իրեն և ասել, որ բիժուտերիան բերում են, ինչից հետո Մարինեն եկել է ՙԲՏԱ-բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, տեղեկատուին հայտնել, որ ոսկի է ուզումգրավադնել, հարցնելով տոկոսագումարի և առավելագույնգրավի չափի վերաբերյալ: Այլ աշխատողներ նրանից խնդրել են անձնագիրը, և նրան հայտնել, որ իր անձնագորվ հնարավոր չի լինի ոսկեղենգրավադնել, քանի որ ինչ-որ խնդիր է եղել: Միաժամանակ Մարինեն իրեն չի մոտեցել և ցույց չի տվել, որ իրեն ճանաչում է: Նույն օրը ժամեր անց Մարինեի տղան` Գարիկը իր կնոջ հետգնացել են իրենց մասնաճյուղ և մոտենալով իրեն` ներկայացրել են իր տեսած զարդերը, որոնցից իսկույն հասկացել է, որ նրանց ուղարկել է Մարինեն: Առանց ավելորդ հարցեր տալու, վերցրել է ներկայացրած ոսկեղենը, արձանագրել, որ դրանք իբր իրական են և իրգնահատման ակտով մոտ 8.000.000 ՀՀ դրամի 3-4 վարկային պայմանագրով նրանքգումար են ստացել դրամարկղից և հեռացել: Դրանից անցել է մի քանի օր Տիգրանը կրկին զանգահարել է իրեն, ինչքանով որ հիշում է ՌԴ-ից և հայտնել, թե իբր իր պարտքերի համար իր աղջկան են տարել, փրկագին են պահանջում և իրենից է կախված երեխայի կյանքը և նույն եղանակով ուզել է ևս մեծգումար, որի չափը չի հիշում: Տիգրանին ասել է, որ մարդ չկա, ում անունով կարող էրգրավադնել, իսկ Տիգրանն էլ պատասխանել է, որ ինքը մարդ կուղարկի: Դրանից հետո 2-3 օր անց իրեն զանգահարել է Մարինեն և հարցրել է, թե Տիկոն իրեն որևէ բան ասել է, թե ոչ: Նրան պատասխանել է, որ ասել է, իսկ Մարինեն էլ իրեն ասել է, որ մարդ կմտնի բանկ` նկարագրելով զարդերի տեսակը` ասելով թե ինչքանգումարի է ուղարկել, արդեն քաշը համադրելով անհրաժեշտգումարի հետ: Իր հիշելով դրանից հետո Մարինեն և իր տղան` Արթուրը, անգամ Գարիկը իրենց ազգականներին ուղարկել են իր մոտ` նախապես նկարագրելով նրանց արտաքինը, թե ով է իրեն մոտենալու և ինչքանգումար է պետք: Ինքն էլ իբր ստուգել է բիժուտերիան,գնահատման ակտում ներկայացրել իրական ոսկի և այդ ակտի համաձայն` նրանց ուղարկած ազգականները դրամարկղից ստացել են միլիոնավորգումարներ ևգնացել: Ինքը մտածելով,թե քանի որ նրանք իրենց ազգականներին են բերում և վարկառու դարձնում, ուրեմն հաստատգումարները կվերադարձնեն և Տիգրանն էլ կազատվի իր խնդիրներից;
Այն հարցին, թե ինքը Տիգրանից ճշտել է այդգումարները նրան հասնելու հանգամանքը, Կ.Եդիգարյանը պատախանել է, որ սկզբնական շրջանում ճշտել և համոզվել է: Այդ ընթացքում Մարինեն և իր որդի Արթուր Գևորգյանը եկել-գնացել են ՌԴ-ից: Մի պահ, երբ Տիգրանը, Մարինեն և Արթուրըգտնվել է Մոսկվայում, Տիգրանն իրեն զանգել և կրկինգումար է խնդրել` իրեն ասելով, որ ինչ-որ մեկին էլիգումար է պարտք 5.500 դոլարի չափով և խնդրել որ մի բան անի: Ինքն էլ ստիպված Մալաթիայի շուկայի մոտից ոսկուն նմանվող բիժուտերիա էգնել և քրոջ ամուսնուն` Գևորգ Վարդանյանին, դրանք ներկայացնելով որպես ոսկի, և ասելով, որ այն ուղարկել է Տիգրանը և հարկավոր էգրավադնել, խնդրել էգրավադնել նրա անվամբ: Գ.Վարդանյանն էլ, առանց որևէ բան իմանալու և կասկածելու, համաձայնվել է: Հետո դրանից ստացածգումաը 5.500 ԱՄՆ դոլարի չափով Տիգրանի ասածով զանգահարել և պայմանավորվել է նրա ներկայացրած տղամարդու հետ, որի ոչ անունն է հիշում, ոչ հեռախոսահամարը և ոչ էլ դեմքը, միայն հիշում էր, որ նա Մարտունի քաղաքից է եղել, քանի որ իրեն կանչել է Մարտունի, իսկ ինքն էլ նրան համոզել և հանդիպել է Երևանի ՙՌայկոմ՚ կոչվող վայրում: Նրան տվել է այդգումարը: Դրանից հետո Տիգրանը իրեն ասել է, որ իր սանիկ Կարենը իրեն կզանգի և կրկին կբերի զարդերգրավադնելու համար` 10.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, քանի որ իրենգումար է պետք: Հաջորդ օրը մարտունեցի Կարենըգնացել է Անի Հակոբյանի հետ` նրան ներկայացնելով, որպես իր ընկերուհի, և նրա անվամբգրավադրել մոտ կես կիլոգրամի զարդեր, որի դիմաց ստացել է մոտ 4.5 մլն ՀՀ դրամ ևգնացել: Ինքը զանգել է Տիգրանին և համոզվել, որգումարը տեղ է հասել: Տիգրանն այդ ժամանակ ասել է, որ ինչ-որ հեղինակության պետք է շնորհակալության կարգով 100գրամանոց վզնոց նվեր տրվի որի համար իրեն խնդրել է կրկին զարդերգրավադնել, հուսադրելով, որ այդ հեղինակությունը իրեն լավություն է արել, ինչի հետևանքով իրգումարները հետ ենգալիս և ամեն ինչ կնկնի իր տեղը: Ինքն էլ Արթուրենց ավելացած զարդերը վերցրել և իրականի տեղգրավադրել է ընկերոջ եղբոր` Արմեն Գալստյանի անունով, ով պատահաբարգնացել է իրենց մասնաճյուղ`գրավադնելու իր անձնական ոսկեղենը: Նրան չի ասել, որ դրանք ոսկուց չեն և նա էլ առանց կասկածի ընդառաջել է իր խնդրանքը: Գալստյան Արմենի անունովգրավադրած զարդերիգումարը կազմել է մոտ 2 մլն ՀՀ դրամից ավելգումար, որով Խորենացի փողոցումգտնվող ոսկու շուկայիցգնել է 100գրամանոց տղամարդու վզնոց` խաչով, և այն Տիգրանի անունից իրեն զանգած տղամարդու հետ պայմանավորվելուց հետո, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի նախկին ՙՍթար՚ սուպերմարկետի մոտ հանդիպել և տվել է երկու անծանոթ մոտ 30 տարեկան տղամարդկանց: Այդ մասին հայտնել է Տիգրանին: Դրանից հետո Տիգրանը կրկին զանգել է իրեն և 40.000 ԱՄՆ դոլարգումար ուզել, ինչը մերժվել է իր կողմից: Տիգրանը շարունակել է զանգել, որի զանգերին չի պատասխանել: Հետո Մարինեն զանգել է իրեն ասել, թե ինչու չի պատասխանում Տիկոյի զանգերին, նրան պատասխանել է, որ 40.000 դոլար փող է ուզում և այդ ժամանակ Մարինեն բացվել է, զայրացած ասելով. ՙՀերիք ու բոլ եղավ, էտքան տվինք, կյանքներս կերավ, ամեն անգամ ասումա էս էլ ու վերջ՚, ավելացնելով, որ փող չտաս: Դրանից մի քանի օր անց Մարինեն ռուսական համարով զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ինքը 28.000 ԱՄՆ դոլարի զարդ ընդունի, որիգումարը ուզում է ստանալ իր անձնական ծախսերի համար, խնդրելով, որ այդ մասին Տիգրանին չասի, որը ինքը մի քանի օրից կհանի, քանի որ ոսկուգործ է անում: Ինքն էլ նրան, բարի ցանկացողի տեղ դնելով, համաձայնվել է, որից հետո նրա տղա Գարոն մարդկանց է ուղարկել 2-3 հոգի, ում անունները չի հիշում և այդ 28.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք մի քանի վարկայինգործերով իր կազմածգնահատման կեղծ ակտերով ստացել են այդգումարները: Գարոն այդ մարդկանց հետ բանկ չի մտել` ասելով որ չի ուզում իրեն այնտեղ տեսնեն: Այնուհետև Տիգրանը իրեն հաջորդ օրերին կրկին զանգել և ասել է, թե իբր իր ճակատին ատրճանակ են դրել և շտապ անհրաժեշտ է 40.000 ԱՄՆ դոլարգումար նրանց տալու համար, որպեսզի իր կյանքը փրկվի: Նրան ասել է, որ նման մարդ այլևս չկա, ում անունով կարող է դնել և այդ պահին հեռախոսավ իր հետ մի տղամարդ է խոսել և ռուսերեն ասել` կամ նրա կյանքը, կամ փողը: Սակայն ինքը չի խոսել և ոչինչ չի պատասխանել: Մտածում է, որ, հավանաբար, դա Տիգրանն է շոու սարքել: Այդ ժամանակահատվածում Մարինեն իրեն զանգել և ասել է, որ իր տղա Արթուրը իրեն զանգելու է և ասել է, որ հանդիպի նրա հետ, քանի որ խոսելու բան ունի: Այդ օրը ինքը Արթուրի հետ հանդիպել է Երևանի ՙԼունապարկի՚ կողքի սրճարանում, որի ժամանակ իրեն առաջարկել է բանկից նույն եղանակով կրկին 12.000 ԱՄՆ դոլարգումար հանել, որով Հոկտեմբերյանում էժան տուն է առնելու և թանկով ծախելու է և ստացված 5.000 ԱՄՆ դոլար օգուտը հավասար կկիսի իր հետ: Նրա ուղարկած 3 հոգու /որոնց չի հիշում/ միջոցով նույն եղանակով հանել է այդ չափիգումարը, սակայն Արթուրի խոստացածգումարից որևէգումար չի ուզել և չի ստացել և հետո Մարինեից իմացել է, որ ոչ մի տուն էլ չեն առել: Այդ ժամանակ ինքը կասկածել է, որ իրեն խաբել են: Դրա հաջորդ օրերին Տիգրանի կնոջ` Նարինեի /իրական անունը Մարջան/ հետ խոսելուց, վերջինս իրեն հայտնել է, որ իր քեռին Տիգրանին պարտք է 12.000 ԱՄՆ դոլարգումար և առաջարկել է իրեն, որ քեռուն այդ բիժուներից տան այդգումարի չափով, որը կգրավադնի իր մոտ ևգումարը ստանալով` պարտքը կվերադարձնի, իսկ հետո թող քեռին մարի բանկի վարկը: Միաժամանակ ասել է, որ Մարինեն էլ 80.000 ԱՄՆ դոլար է պարտք Տիգրանին և ինքն այդ ժամանակգլխի է ընկել, որ Տիգրանն իր կնոջից թաքուն, այդ խարդախ եղանակով իրեն օգտագործելով, բանկից ստացածգումարներով հնարավոր է Մարինեից հետ է ստացել իր պարտքը և մի բան էլ ավելին: Հետո բանկում աուդիտ է եղել, ինչից 7 օր անց բացահայտվել է խարդախությունը և իրեն ազատել են աշխատանքից: Դրանից հետո բանկը դիմել է ոստիկանություն, ինքը նյարդերից հիվանդացել է և հիվանդանոց պառկել: Այդ ընթացքում Տիգրանի հետ կապ է հաստատել և ասել, որ վարկերը մարի, իսկ նա միշտ հուսադրել է, որ ամեն ինչ շուտով լավ է լինելու, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել:
Այն հարցին, թե ովքեր են մարել մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամը բանկից վերցրած մոտ 58.000.000 ՀՀ դրամից, Կ.Եդիգարյանը պատասխանել է, որ մարել են իր հարազատները, թե ով որքան և ում անվամբ վարկերը, իրեն չեն ասել:
Մարինեն և Արթուրը իրեն և իր ընտանիքին տվել են բազմաթիվ սպառնալիքներ, որպեսզի ինքը նրանց անունները չտա: Ինքը դրանից վախեցած է եղել, մտածել է ընտանիքի անվտանգության մասին, այդ պատճառով սկզբնական ցուցմունքներում նրանց մասին չի հայտնել:
Վարկառուներ Լիլիթ Կարապետյանին, Գևորգ Վարդանյանին և Արմեն Գալստյանին ինքն է խնդրել նրանց անվաբ կեղծ ոսկիգրավադնելու համար: Դա Կատարել է Տիգրանի խնդրանքով ևգումարները հանձնել է այն մարդկանց, որոնց Տիգրանը նախապես հանձնարարել է իրեն: Նրանք չեն իմացել, որգրավադրված զարդերը ոսկուց չեն:
Հակոբյան Անիին խնդրել է Տիգրանի սանիկ Կարենը: Հակոբյան Համբարձումին ուղարկել է Տիգրանը: Սմբատյան Արամայիսին և Հակոբյան Վահանին բանկ է տարել Տիգրանի եղբայր Ժիրայրը: Բարսեղյան Անուշին, Մինասյան Արշալույսին, Բարսեղյան Յուրիկին, Բարսեղյան Գյուլվարդին, Գևորգյան Գևորգին, Բարսեղյան Միշային, Ստեփանյան Սոնային, Եղիազարյան Հովհաննեսին խնդրել և բանկ է տարել Արթուր Գևորգյանը:
Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին և Վեներա Վարդանյանին բանկ է տարել Մարինեն և Գարոն/Գարեգին Սարգսյան/: Վերջինս Մարինեի` Սերվենիկ Գևորգյանի տղան է, իսկ Մարգարիտա Հակոբյանը նրա կինը, ովքեր անձամբ են իրենց անվամբգրավադրել:
Ժիրայր Ամիրխանյանը անձամբ էգրավադրել կեղծ ոսկյա զարդեր, դրանց մասին քաջատեղյակ լինելով և նրա անվամբ կնքված վարկային պայմանագրերը անվանափոխվել է Հակոբյան Վահանի անվամբ: Կեղծիքը բացահայտվելուց հետո, Ժիրայրը զանգահարել և իրեն հրատապ կանչել է իր տուն և խնդրել, որ իր մասով կեղծիքների վերաբերյալ ինքը որևէ տեղ որևէ բան չհայտնի, իր նկատմամբ ցուցմունք չտա, հուսադրելով որ իր կողքին է և եթե իրեն ՙփրկի՚ դատվելուց, նա իրեն տեր կլինի: Միաժամանկ իրեն հույսեր է տվել, որ Տիգրանի հետ կփակեն նրա համար վերցրած փողերը, իսկ Մարինեի համար ասել է, թող Մարինեն փակվի, իրենք դրա հետգործ չունեն, այսինքն` Ժիրայրը տեղյակ է եղել ամեն ինչից:
Արթուր Գևորգյանի համարն է եղել 093-71-50-06, Մարինեինը` 093-38-85-03, ռուսական համարները` 9165866260, 9257750396, 9153235113, Տիգրանի ռուսական համարները`9853432886, 9160445178:
Տիգրան Մուշեղյանը, Արթուր Գևորգյանը և Սերվենիկ Գևորգյանն են ի սկզբանե հանցավոր խումբ ձևավորել և իրեն խաբելու միջոցով, օգտագործելով իր բանկային լիազորությունները տարբեր անձանց անուններով ոսկու փոխարենգրավադրված այլ մետաղներից պատրաստված զարդերի դիմաց ստացված ամբողջգումարները տվել է նրանց: Որևէգումար կամ շահ այս հանցավոր արարքից չի ստացել, այդ ամենն արել է Տիգրանի խնդրանքով խղճահարությունից դրդված և հոգեբանական ներգործության հետևանքով: Միաժամանակ նրանք իրեն հավաստիացրել են, որպես վարկ տրված ամբողջգումարները վերադարձնելու վերաբերյալ: Սակայն նրանք իրեն օգտագործելով, վերցրել ենգումարները և հափշտակել:
Վկա Հայրապետ Մանուկի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ում, որպես բանկայինգործունեության անվտանգության բաժնի պետ: ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում Կարեն Եղիայի Եդիգարյանը` որպես ոսկերիչ-գնահատող, աշխատանքի է անցել 2014թ. ապրիլ ամսից: 2014թ. հուլիս ամսին բանկի ներքին աուդիտի ծառայության պետի հանձնարարականի հիման վրա ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրված ոսկյա իրերի ստուգման նպատակով ձևավորված աշխատանքային խմբի ստուգման արդյունքներով պարզվել է, որ թվով 22 վարկայինգործերովգրավադրված ոսկյա իրերը իրականում ոսկուց չեն եղել, սակայն մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանը, տեղյակ լինելով այդ մասին,գնահատել է որպես ոսկի, որի հիման վրա այդգործերով քաղաքացիներին տրվել է 58.658.000 ՀՀ դրամգումար: Այդ ամենը նա կատարել է 2014թ. մայիսի 17-ից հուլիսի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում: Նշված տեղեկությունները պարզվելուց հետո զրույցի ընթացքում Կարեն Եդիգարյանն ընդունել է իր կողմից կատարված արարքը և խնդրել իրեն ժամանակ տրամադրել` իր բարեկամուհու` Մարինեի կողմից հասցված վնասը վերականգնելու համար: Դրանից հետո Մարինեն՝ Կարենի մորաքույրը, եկել է բանկ և պարտավորվել լուծել բոլոր հարցերը և վերադարձնելգումարները: Ընդհանուր առմամբ վարկերից մարվել է տասը միլիոն դրամից ավելիգումար:
Վկա Զարուհի Աշոտի Ավետիսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականից 2015 թվականն աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում որպես կառավարիչ: 2014թ. հունիսի 30-ից մինչև հուլիսի 6-ն ընկած ժամանակահատվածումգտնվել է արձակուրդում, որի ժամանակ իրեն զանգահարել է տվյալ մասնաճյուղի վարկային մասնագետ Արման Հակոբյանը և հայտնել Կ.Եդիգարյանի կասկածելի վարքագծի մասին: Ինքը արձակուրդից վերադառնալուց հետո, համեմատել է Կ.Եդիգարյանի կողմից կազմված վարկային պայմանագրերում նշված ևգրավի առարկա հանդիսացող զարդերի քանակը և քաշը պարկերում ամրակնքված զարդերի հետ` առանց տոպրակները բացելու և հայտնաբերելով էական տարբերություններ, այդ մասին զեկուցել է տնօրենին և նախաձեռնել հանձնաժողովային ստուգում իրականացնել: Հանձնաժողովի կողմից իրականացված ստուգումներով պարզվել է, որ շուրջ 22 վարկայինգործերովգրավադրված ոսկյա զարդերը ոսկուց չեն: Ստուգման ընթացքում վարկառուների կողմից մարվել է 10.722.990 ՀՀ դրամ` հափշտակված 58.658.000 ՀՀ դրամից, որոնցում տոկոսները չեն ներառվել: Վկան միաժամանակ հավելել է, որ համաձայն ներքին կանոնակարգի` ոսկու ստուգման համար ուղղակի պատասխանատու հանդիսացել է ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանը: Բանկի շահերից ելնելով չէր կարող խոչընդոտել թվով 6 վարկերի չմարմանը և չի կարող հայտնել, թե այդ պայմանագրերովգրավադրված զարդերը ոսկուց են եղել, թե ոչ:
Վկա Լուսինե Դավթի Գրիգորյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2007 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում` որպես վարկային մասնագետ: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով 2014թ. ապրիլ ամսից նշված մասնաճյուղում աշխատել է, որպես ոսկերիչ-գնահատող:
Կ.Եդիգարյանի կողմից կատարված կեղծիքների վերաբերյալ իմացել է աուդիտի կողմից իրականացված ստուգումներից հետո: Իմացել է, որ նա մի շարք վարկային պայմանագրերով որպեսգրավի առարկա և որպես ոսկի քաղաքացիներից ընդունել է կեղծ ոսկյա զարդեր և ենթադրում է, որ այդ քաղաքացիների միջոցով ստացել էգումարներ: Դրա մասին իրենցից որևէ մեկին Կ.Եդիգարյանը չի ասել: Վարկայինգործերի ևգումարների մասին ստույգ տեղեկություններ չունի: Իր կողմից կազմված թիվ 5387, 5417, 5197, 5408, 5378, 5388, 5380, 5331, 5394, 5391, 5380, վարկային պայմանագրերը կազմել է` հիմք ընդունելով ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի կազմած ակտերը: Ինքը չի ստուգելգրավի առարկայի որակական հատկանիշները, քանի որ դա իր պարտականությունը չէ: Գրավի առարկայի պատասխանատուն ոսկերիչն է:

Վկա Արման Կամոյի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԿենտրոն՚ մասնաճյուղում` որպես վարկային մասնագետ: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով 2014թ. ապրիլ ամսից նշված մասնաճյուղում աշխատել է, որպես ոսկերիչ-գնահատող: Աշխատանքի ընթացքում նրա կողմից որևէ վատ բան չի նկատել, նա իրեն դրսևորել է դրական կողմերով: Ոսկուգրավադրմանգործերից մեկն իր մոտ կասկած է առաջացրել և ինքն այդ մասին հայտնել է մասնաճյուղի կառավարչին: Սակայն Կ.Եդիգարյանը որևէ պատճառաբանություն չի ներկայացրել:
Կ.Եդիգարյանի կողմից կատարված կեղծիքների վերաբերյալ իմացել է հետագայում` աուդիտի կողմից իրականացված ստուգումներից հետո: Իմացել է, որ նա մի շարք վարկային պայմանագրերով որպեսգրավի առարկա և որպես ոսկի քաղաքացիներից ընդունել է կեղծ ոսկյա զարդեր: Վարկայինգործերի ևգումարների մասին ստույգ տեղեկություններ չունի: Իր կողմից կազմվել են թիվ 5381, 5403, 5396, 5395, 5385, 5384, 5383, 5376, 5221, 5377, 5386 վարկային պայմանագրերը, որոնցգրավի առարկա հանդիսացող ոսկյա զարդերը քաղաքացիների կողմից ոսկերիչ Կ.Եդիգարյանին ներկայացվելուց հետո, վերջինիս կողմից ստուգվել ևգնահատվել են դրանց քանակական և որակական հատկանիշները:
Վկա Գևորգ Վարդանի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կ.Եդիգարյանի փեսան է: 2014թ. հուլիսի սկզբին Կ.Եդիգարյանից իմացել է, որ նրա աշխատավայրումգործի հետ կապված խնդիրներ են եղել: Կ.Եդիգարյանն իրեն հայտնել է, որ տարբեր մարդկանց միջոցով այդ թվում նաև իր, որպես ոսկիգրավադրել է բիժուտերիա ևգումարները բանկից ստացել: Դա բացահայտվել է և նա չգիտի, թե ինչպես հարթի այդ հարցը և իրեն չի ցանկացել մանրամասներ հայտնել: Իր անվամբ 2014թ. երկու վարկային պայմանագրերի կնքման համար խնդրել է Կ.Եդիգարյանը: Վերջինս իրեն չի ասել, որ զարդերը ոսկուց չեն, միայն ասել էր, որ ներկայանա իր աշխատավայր, անձնագրով մոտենա իր մոտ` առանց որևէ զարդի: Ինքն էլ նշված օրերին միայն անձնագրով ներկայացել է նրա մոտ, որտեղ Կ.Եդիգարյանը իր սեղանի դարակից արդեն տոպրակի մեջ դրված զարդերը հանել և դրանց հետ դրել է իր ստորագրած պայմանագրի օրինակը, փաթեթավորել և կնիքել այն: Դրանից հետո Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով դրամարկղից ստացվածգումարները տվել է նրան` պայմանագրերի հետ միասին: Ինքը մոտավոր է իմացելգրավադրված զարդերի քանակի և քաշի վերաբերյալ, սակայն չի իմացել, որգրավադրվող զարդերը ոսկուց չեն, հակառակ դեպքում ինքը կհրաժարվեր իր անունովգրավ ձևակերպելուց: Ստացվածգումարների հետ կապված իրեն Կ.Եդիգարյանն ասել էր, որ ոսկի էգնելու պարտքերը տալու համար:
Կ.Եդիգարյանն իրեն ստացվածգումարներից որևէգումար չի տվել և որևէ բան չի խոստացել: Ինքը Կ.Եդիգարյանին օգնել է, քանի որ իր փեսան է: Կեղծիքը բացահայտվելուց հետո այդ մասին հարցրել է Կ.Եդիգարյանին, վերջինս իրեն հայտնել է, թե մորաքրոջ որդու՝ Տիկոյի պարտքերն է փակել:
Կարենը նաև ասել է, որ այդ ամենի մասնակից են եղել Տիկոն և Մարինեն /Սերվենիկը/: Մարինեի հետ ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել, և նա իրեն ասել է, որ քանի որգործը բացահայտվել է, պետք չէ, որ Կարենը որևէ ցուցմունք տա, ինքը 10 օրվա մեջգումարը՝ 16.500 ԱՄՆ դոլարը կուղարկի և բոլոր հարցերը կլուծեն: Սակայն Մարինենգումար ուղարկելը ձգձգել է, իսկ վերջին խոսակցության ժամանակ ասել, որ կրակի հետ է խաղում: Գումարը Մարինեն այդպես էլ չի ուղարկել, և այդ պատճառով Կարենը ցուցմունք է տվել այդ ամենի մասին:
Վկա Յուրիկ Լևիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 27.06.2014թ. իրենց տուն էգնացել իր մոր ծանոթ Վեներա Վարդանյանը, և խնդրել իր անվամբ ՙԲՏԱ բանկում՚գրավադրված ոսկեղենը անվանափոխել իր անունով: Քանի որ նրան ճանաչել է և նրա հետ մտերմություն են ունեցել, ինքը Վ.Վարդանյանին չի մերժել և նույն օրը երկուսովգնացել են Երևանի Զեյթուն թաղամաս` Վ.Վարդանյանի նշած բանկ: Մոտեցել են աշխատող տղաներից մեկին: Տեսել է փաթեթավորված 2 փաթեթ, որոնք իր ներկայությամբ չեն բացվել, միայն պայմանագիր է ստորագրել, որ համաձայն է անվանափոխելու համար: Ոսկու ոչ քանակն է իմացել, ոչգումարի չափը: Վ.Վարդանյանին վստահելով, չի մտածել, որ անօրինական որևէ բան կարող է լինել, չի ծանոթացել պայմանագրերին: Տեղյակ չի եղել, որ նշված վարկային պայմանագրերովգրավադրված զարդերը ոսկուց չեն, եթե իմանար, ապա նման քայլի չէրգնա: Վ.Վարդանյանը ոսկեղենը անվանափոխել է երկրից դուրսգնալու համար:
Վկա Արշալույս Սասունի Մինասյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանին չի ճանաչում: Իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում 25.06.2014թ.գրավադրված թիվ 5385, 5384 և 5383 պայմանագրերի վերաբերյալ հայտնել է, որ իրականում որևէ ոսկի առավել ևս կեղծ, չիգրավադրել: 25.06.2014թ. Ղարաբաղում բնակվող իր բարեկամուհի Մարգարիտա Հակոբյանն է իրեն խնդրել, որ իր հետգնա Երևանի Զեյթուն թաղամասումգտնվող ՙԲՏԱ բանկ՚ իր անվամբգրավադրված ոսկիները անվանափոխելու համար: Նրան օգնելու համար համաձայնվել է և նրա հետ նույն օրըգնացել են ՙԲՏԱ բանկի՚ ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ: Մոտեցել են ինչ-որ աշխատակցի, որին Մարգարիտը հայտնել է, որ ցանկանում են անվանափոխություն անել: Պոլիէթիլենային 3 տոպրակներով ոսկյա զարդերը հանել են, պոկել դրանց վրայի թղթերը, անունները փոխել են, ինքը տվել է իր անձնագիրը, լրացրել են իր տվյալները և նոր պայմանագրեր կազմել: Պայմանագիր կազմող տղան ոսկերիչին հարցրել է, թե հնարավոր չի արդյոք երեք պարկը դարձնել երկու, արագ լինելու համար, իսկ ոսկերիչը պատասխանել է, որ թող մնա այնպես, ոնց կա: Իմացել է, որ պայմանագրերը միլիոնների մասին են, սակայն արդեն համաձայնված է եղել: Բացի այդ Մարգարիտը իրեն հայտնել էր, որ վարկերը արագ կմարի: Ինքը չի մտածել, որ այդտեղ որևէ անօրինական բան կարող է լինել: Դրանից հետո իրեն զանգահարել են բանկից և ասել որ ոսկիների հետ կապված խնդիրներ կան: Մարգարիտը իրեն անծանոթ տղամարդու միջոցով 60 հազար ռուսական ռուբլի և 1500 ԱՄՆ դոլարգումար է ուղարկել, որոնցով մուծել է այդ վակերի դիմաց: Իր անունով անվանափոխված վարկերովգրավադրված կեղծ ոսկյա զարդերի հետ կապ չունի, դրանք անվանափոխվել է Մարգարիտի խնդրանքով:
Վկա Միշա Համբարձումի Բաղդասարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես բանկի ոսկերիչ, իսկ Սերվենիկ Գևորգյանն իր կնոջ քույրն է: 2014 թվականի հունիս-հուլիս ամիսներին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մարինեն /Սերվենիկ Գևորգյան/ խնդրել է իրեն, որ մոտենա ՙԲՏԱ բանկի՚ ոսկերիչ Կարենին` ոսկիգրավադնելու համար: Ոսկին պետք է Կարենը տար: Ոսկուգրավադրման դիմաց տրվելիքգումարն անհրաժեշտ էր Կարենի եղբոր` Տիգրանին օգնելու համար, ով պետք է դառնար Սերվենիկի որդու` Արթուրի երեխաների կնքահայրը: Ինքը համաձայնվել է ևգործարքը կատարվել է պայմանավորված ձևով: Ոսկերիչ Կարենը իր մոտից հանել է ոսկիները, լրացրել է փաստաթղթեր, որոնք ստորագրելուց հետո ինքը դրամարկղից ստացել էգումարը և տեղում տվել է Կարենին: Այդ ընթացքում Սերվենիկն ասել է, որ Տիգրանը տունը պետք է վաճառի ևգումարը վճարի: Սակայն սահմանված ժամկետումգումարը չեն վճարել: Ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննիչի մոտ:
Վկա Հովհաննես Անդրանիկի Եղիազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ զբաղվում է ավտոմքենաների վերանորոգմամբ և աշխատել է տարբեր ավտոսերվիսներում: 2011թ. աշխատել է Երևան քաղաքի ՙՓեթակ՚ առևտրի կենտրոնի մոտգործող ավտոսերվիսում, որըգտնվում է Արշակունյաց փողոցի խաչմերուկի հարևանությամբ: Աշխատանքի բերումով ծանոթացել է Արթուր Գևորգյանի հետ: Նրա խնդրանքով իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրել է մեկ հատ վզնոց և ստացված 2.000.000 ՀՀ դրամը տվել է նրան: Դրանից հետո իրեն զանգահարել են բանկից, հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիրներ կան, որի մասին տեղյակ է պահել Ա.Գևորգյանին: Պայմանավորվածության համաձայն վերջինիս հետ հանդիպել են ՙԼամբադա՚ կամրջի հարևանությամբ, Ա.Գևորգյանի տվածգումարով մարել է վարկը և հանել ոսկյա զարդերը և դրանք տվել Ա.Գևորգյանին:
Վկա Անուշ Յուրիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր բարեկամն է: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկ Գևորգյանի որդին՝ Արթուր Գևորգյանն իրեն խնդրել է իր անվամբ ոսկիգրավադնել բանկում, և ինքը համաձայնել է: Արթուրի հետ միասինգնացել են Զեյթունումգտնվող բանկ /բանկի անունը չի հիշում/, մոտեցել ոսկերիչ Կարենին և Արթուրի տված ոսկինգրավադրել են բանկում: Համապատասխան փաստաթղթերը ստորագրելուց հետո ոսկու դիմաց ստացել էգումարը և այն ամբողջությամբ տվել Արթուրին, սակայն թե որքան է եղելգումարը, չի հիշում: Մոտ մեկ ամիս հետոªգրավի վճարման օրը կրկին Արթուրի հետգնացել է բանկ,գումարը վճարել և ոսկին տվել Արթուրին: Ինքը տեղյակ չէ ոսկին իրական է եղել, թե կեղծ: Ինքը ոսկուգրավադրումից հետո դրա հետ կապված որևէ խնդիր չի եղել:
Վկա Սուսաննա Սուրենի Քարամյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենի Գևորգյանն իր բարեկամուհին է՝ իր մորաքրոջ թոռնիկի սկեսուրը, Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես ոսկերիչ: Արթուրն իր մորաքրոջ տղայի աղջկա` Աննա Մարգարյանի ամուսինը: 2014թ. հունիս ամսվա սկզբներին Սերվենիկ Գևորգյանը զանգահարել է իրեն, ասել, որ Տիգրանին մարդ է պետք, ում անունով կարող են ոսկիգրավադնել բանկում: Դրանից հետո ոսկերիչ Կարենը զանգահարել է իրեն, հանդիպել են, Կարենն իրեն է տվել սև տոպրակով ոսկին և ասել, որ մոտենա բանկ և այնգրավադնի իր մոտ: Ինքն այդպես էլ արել է: Գրավիգումարն ամբողջությամբ տվել է Կարենին, որից 10.000 ՀՀ դրամ Կարենը իրեն է տվել: Մոտ 15 օր հետո Կարենը շփոթված զանգահարել է իրեն և ասել, որ անվանափոխում պետք է անել: Ինքըգնացել է բանկ, ոսկուգրավն անվանափոխել են Սոնայի անվամբ: Ինքը տեղյակ չէ, արդյոք ոսկին կեղծ է եղել, թե ոչ:
Վկա Սոնա Կամոյի Ստեփանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր ամուսնու հորաքույրն է, Արթուր Գևորգյանը նրա որդին է Իսկ Կարենին տեսել է բանկում, որտեղ նա աշխատում էր որպես ոսկերիչ: Բացի այդ, նրա եղբայրը` Տիգրանը պետք է դառնար Արթուրի երեխաների քավորը: 2014թ. հունիս ամսին ամուսինը` Նարեկ Դարբինյանն իրեն ասել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի խնդրանքով պետք է բանկումգրավադրված ոսկու անվանափոխություն կատարեն: Ամուսնու հետգնացել են Երևան` ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, որտեղ մոտենալով Կարենին` Սուսաննա Քարամյանի անվամբգրավադրված զարդերն անվանափոխել են իր անվամբ:
Վկա Վեներա Սարգսի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ցուցմունքներով այն մասին, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր քույրն է, իսկ Արթուր Գևորգյանը` նրա որդին: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկի խնդրանքով Ռուսաստանի Դաշնությունումգտնվող Արթուրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Տիգրանի տղան ինչ-որ խնդիրներ ունի, օգնություն է պետք: Ինքը Տիգրանին չի ճանաչում: Իսկ օգնությունը կայանում էր նրանում, որ ինքը պետք է բանկում` Կարենի մոտ, իր անվամբ ոսկիգրավադներ ևգումարը հանձներ նրան: Ինքը համաձայնվել է ևգործարքը կատարվել է: Բանկի մոտ հանդիպել է ոսկերիչ Կարենին, վերջինս իրեն տվել է տոպրակով ոսկի և իրեն աել, որ մտնի բանկ, մոտենա իրեն և ոսկին տա իրեն: Ինքը տոպրակը չի բացել և ոսկին չի տեսել, պայմանավորվածության համաձայն մտել է բանկ, մոտեցել Կարենին և ոսկին իր անվամբգրավադրել է: Դուրս են եկել, ևգումարը տվել է Կարենին: Գումարի չափը չգիտի: Մոտ 10 օր անց իրեն են զանգահարել երեխաները և կանչել արտերկիր: Ինքը զանգահարել է Յուրիկ Բարսեղյանին, պայմանավորվել են ոսկուգրավն անվանափոխել նրա անվամբ, որպեսզի ինքը կարողանա երկրիցգնալ: Յուրիկ Բարսեղյանը համաձայնվել է և ոսկուգրավը անվանափոխվել է նրա անունով: Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Յուրիկ Բարսեղյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ ոսկին կեղծ է եղել: Մինչև այդ ինքն այդ մասին տեղյակ չի եղել: Դա իմանալուց հետո ինքը ստիպված երկրից չիգնացել: Զանգահարել է քրոջը և հայտնել ոսկու կեղծ լինելու մասին, քույրը զարմացել է, փաստորեն նա էլ տեղյակ չի եղել այդ մասին: Իր կարծիքով` Սերվենիկը չգիտեր ոսկու կեղծ լինելու մասին, եթե իմանար, իրեն չէր խնդրիգործարքը կատարել:
Վկան նշեց նաև, որ տեղյակ է, որ կեղծ ոսկուգրավադրում կատարվել է նաև իր եղբոր` Վարուժանի հարսի` Սոնայի անվամբ: Այլ մանրամասներ չգիտի:
Վկա Գյուլվարդ Լևիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյան իր ամուսնու քույրն է: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկ Գևորգյանը զանգահարել է ամուսնուն, խնդրել օգնել Տիգրան անունով մարդու, ով պետք է լիներ Սերվենիկի որդու` Արթուրի կնքահայրը: Սերվենիկի խնդրանքով ամուսնու հետգնացել են ՙԲՏԱ՚ բանկի Զեյթունի մասնաճյուղ և իր անվամբ ոսկերիչ Կարենի մոտ ոսկի ենգրավադրել, դրա դիմաց ստացել 5.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ և տվել Կարենին: Ոսկին տոպրակով դրված է եղել Կարենի մոտ` սեղանի վրա: Ինքը ոսկին չի տեսել և տեղյակ չի եղել, արդյոք ոսկին կեղծ էր, թե իրական: Վկան միաժամանակ նշեց, որ ոսկուգրավի դիմաց ստացվածգումարը վերցրել է ամուսինը, այդ պատճառով չի կարող հստակ ասել, ոսկու դիմաց տրվածգումարը դրամով է եղել, թե դոլարով: Մեկ ամիս անց բանկից ծանուցում է եկել`գրավի տոկոսները վճարելու վերաբերյալ: Իրենք զանգահարել են Սերվենիկին և հարցրել, թե ինչպես պետք է վճարենգումարը, Սերվենիկն ասել է, որ չանհանգստանան: Սակայն մինչև օրս այդգումարները Սերվենիկը չի վճարել և բանկի տոկոսներն ինքն է վճարում:
Վկա Մարգարիտա Գրիգորի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլի ցուցմունքները , որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր սկեսուրն է, իսկ Կարենը ոսկերիչ է: 2014թ. հունիս ամսին ամուսնու Արթուրը դիմել է իր ամուսնուն, որ նրա ծանոթ Տիգրանի ոսկիները բանկումգրավադնելու խնդրանքով: Ամուսնու և սկեսրոջ հետգնացել են Երևան քաղաքի Զեյթուն թաղամասի ՙԲՏԱ բանկ՚: Բանկի դիմաց ամուսինը իրեն տվել է տոպրակ, որի մեջ եղել են տարբեր տեսակի զարդեր, որոնց ուշադրություն չի դարձրել: Ամուսնու ասածի համաձայն` մտել է բանկ, մոտեցել ոսկերիչ Կարենին, նրան տվել զարդերը, որոնք եղել են շատ քանակության և դրա հետ կապված մի քանի վարկային պայմանագրեր են կնքվել: Դրամարկղից ստացվածգումարը բանկից դուրսգալուց հետո տվել է իր ամուսնուն, իսկ վերջինս էլ` Կարենին, որից հետո իրենք հեռացել են: Դրանից 10 օր անց Կարենը զանգահարել է իր ամուսնուն և հայտնել, որ պետք է վստահելի մարդգտնեն, վարկային պայմանագրերը անվանափոխելու համար: Ինքը անվանափոխության համար խնդրել է իր բարեկամուհի Արշալույս Մինասյանին: Վերջինիս ասել է, որգնալու է Ղարաբաղ և կարող է այնպես ստացվի, որ ոսկիները ավելի շուտ կարող է հանեն բանկից: Ա.Մինասյանը համաձայնվել է և իրենքգնացել են բանկ և կատարել անվանափոխություն: Իր հիշելով Արշալույսինգումար է տվել որպես տոկոսավճար մուծելու համար: Հետագայում իրենց բարեկամներից իմացել է, որ Արթուրը շատերին է խնդրել, ովքեր համաձայնվել են: Բանկի ոսկերիչ Կարենին նախկինում չի ճանաչել: Որքանովգիտի` Կարենի եղբայր Տիգրանը ՌԴ-ի Մոսկվա քաղաքում պետք է լիներ Արթուրի երեխաների քավորը: Արթուրի ասելով ոսկիները եղել են Տիգրանինը: Վերջինս ՀՀ-ում եղբայրներ ունի, որոնց անունները չգիտի: Իր կողմիցգրավադրված զարդերի ոսկի չլինելու մասին չի իմացել, միայն տեսել է, որ դրանք ոսկեգույն են, եղել են տոպրակի մեջ: Այդ հարցով փորձել են խոսել Արթուրի հետ, սակայն նա ասել է, որ Տիգրանը կգա և այդ հարցերին լուծում կտա:
Ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննչական բաժնում:
Վկա Գարեգին Անդրանիկի Սարգսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր մայրն է: 2014թ. ամռանը Տիգրան Ամիրխանյանը մորը խնդրել է իրեն օգնել և ոսկիգրավադնել, որի վճարումը հետագայում ինքը կկատարի: Մոր խնդրանքով ինքը և կինըգնացել են ՙԲՏԱ բանկ՚` ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանի մոտ և ոսկինգրավադրել: Ստացված ընդհանուրգումարը եղել է 7 միլիոն դրամից ավելի, որը ստանալուց հետոգումարը տվել են Կարենին: Ոսկին իրեն տվել էր Տիգրանը: Իսկ Կարենը Տիգրանի եղբայրն էր: Գրավի տոկոսների վճարման ժամանակ ոսկուգրավի անվանափոխություն է կատարվել եղբոր` Արթուր Գևորգյանի անվամբ: Ոսկինգրավադրելուց հետո Տիգրանն իրեն 10.000 ՀՀ դրամգումար է տվել` տուն`գյուղ հասնելու համար:
Վկան միաժամանակ նշել է, որ ոչ ինքը, ոչ մայրը տեղյակ չեն եղել, որ ոսկին կեղծ է եղել, Տիգրանն է կազմակերպել այդ ամենը:
Ինքը ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննիչից:
Վկա Արտակ Վարուժանի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականից աշխատում է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ում` որպես ներքին աուդիտի ծառայությանգլխավոր մասնագետ: Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես բանկի աշխատակից: 2014թ. հուլիս ամսին իր ղեկավարության կողմից տրված հանձնարարականի հիման վրա ստեղծվել է հանձնաժողովային խումբ, որի նախագահը եղել է ինքը: Հանձնաժողովը ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում իրականացրել էգրավադրված ոսկյա զարդերի ստուգում, որի ընթացքում ոսկերիչ-փորձագետը բացահայտել է, որգրավադրված ոսկու պարկերում առկա է եղել կեղծ ոսկի` մոտ 60.000 ԱՄՆ դոլարի չափով: Փորձագետի եզրակացության հիման վրա հանձնաժողովի կողմից կազմվել է արձանագրություն:
Վկա Հրաչյա Սարգսի Մկրտչյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ տաքսու վարորդ է, Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես ոսկերիչ, իսկ Սերվենիկ Գևորգյանին` Մարինեին` որպես հաճախորդ: 2014թ. ամռանը Մարինեն առաջարկել է իրենց ոսկեղենը 2-3 օրով իր անվամբգրավադնել: Ինքը համաձայնվել է և Կարենի տված ոսկյա զարդերըգրավադրել է նրա մոտ: Չորս անգամ պայմանագրեր է կնքել բանկում, և բոլոր դեպքերումգրավադրված զարդերը իրեն տվել է Կարենը տվյալ մասնաճյուղի դիմաց: Իրենգրավադնելու հարցում վստահություն էր ներշնչել Մարինեն, իսկ Կարենն էլ իր հերթին ասել է, որ մի քանի օրով են դնելու, որևէ խնդիր ինքը չի ունենալու, իրենք են ոսկին հանելու բակից, այսինքն` մարումներն անելու: Դրանից հետո, իր անվամբ դրած ոսկեղենը անվանափոխել են այլ մարդու անվամբ: Դրանից հետո ոչ Մարինեին, ոչ էլ Կարենին ոչ տեսել է, ոչ խոսել նրանց հետ: Ներկա պահին ինքը բանկի հետ որևէ խնդիր չունի: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե ոսկիներն իրական են եղել, թե ոչ, դրանք չի տեսել:
Վկա Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ բնակվում է Արմավիրի մարզի Նալբանդյանգյուղում: Սերվենիկ Գևորգյանն իր հանգուցյալ եղբոր կինն է: Եղբոր որդին խնդրել է իրեն օգնել, քանի որ բանկումգրավադրված ոսկիներ ունեն, սակայնգումար չունեն վարկը վճարելւ և ոսկին հանելու համար: Ինքը և իր որդու կինը համաձայնվել են օգնել: Հրաչյա Մկրտչյանի անունից վարկն անվանափոխվել է իր անվամբ, իսկ Մարգարիտայի անունից անվանափոխվել է հարսի անվաբ: Սերվենիկ Գևորգյանը և Արթուր Գևորգյանը խոստացել են այդգումարները վերադարձնել, Ս.Գևորգյանն ասել է, որ Տիգրանը տունը վաճառելու է ևգումարը կվերադարձնի, սակայն չեն վերադարձրել և ներկայումս իրենից է բռնագանձվում: Ինքը ոսկին չի տեսել, տեղյակ չի եղել, որ այն կեղծ է, եթե իմանար, չէր համաձայնվի: Ոսկու կեղծ լինելու մասին իմացել է քննչից:
Վկան նշել է նաև, որ բանկից զանգել են և իրեն հայտնել, որ ոսկեղենի հետ կապված խնդիր կա, սակայն ինքը բանկ չիգնացել, քանի որ Արթուրն իրեն ասել էր, որ ոչ մի բանի հետ ինքըգործ չունի, Տիգրանը պետք էգումարը վճարի: Հետագայում Արթուրի հետ չի կարողացել կապ հաստատել և այդ պատճառով խոսել է Սերվենիկ Գևորգյանի հետ: Հետագայում պարզվել է, որ Արթուրը Սերվենիկի խնդրանքով է իրեն խնդրել օգնել, իսկ Սերվենիկին էլ իր հերթին խնդրել է այլ անձ, հնարավոր է՝ Տիգրանը:
Վկա Նունուֆար Սուրենի Եդիգարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանն իր որդին է: Նա ծնված օրվանից ապրում է իրենց հետ` Արարատի մարզի Այնթապգյուղում: Ամուսնացել է ունի 1 տղա 10 տարեկա, ով առողջական խնդիրներ ունի աչքի հետ կապված: Կ.Եդիգարյանը սովորել է Այնթապի միջնակարգ դպրոցում, դրանից հետոգնացել է բանակ,գերազանց ծառայել է: Մոտ 6 ամիսգնացել է ոսկերչական դասընթացների: Դրանից հետո աշխատել է Երևանի նախկին բաղնիքի տեղըգտնվող ոսկու շուկայում: Դրանից հետո 2014թ. տեղավորվել է աշխատանքի ՙԲՏԱ բանկ՚-ում` որպես ոսկերիչ: Հետո հուլիս ամսին մի օր նագործից շատ վատ վիճակում վերադարձել է տուն: Մտածել է նրա ճնշումը բարձացել է և իրեն վատ է զգում, քանի որ հաճախ էր նրա մոտ նման բան լինում: Չի մտածել, որ աշխատանքի տեղը պրոբլեմներ է ունեցել: Հետո կրկին 2014թ. հուլիս ամսվա վերջին ամուսնու հեռախոսին զանգահարել էին ՙԳ.Լուսավորիչ՚ հիվանդանոցից և հայտնել, որ Կարենըգտնվում է իրենց մոտ: Ընտանիքի անդամներովգնացել և Կարենին այդ հիվանդանոցից տեղափոխել են Մասիսի հիվանդանոց: Նրա մոտ սրտի անբավարարոթյուն է եղել, արյան ճնշում և ներվերի հետ կապված պրոբլեմներ ուներ: Մեկ ամիս նա պառկել է հիվանդանոցում: Կարենին այդ ընթացքում հարցրել է, թե ի՞նչ է եղել, ի՞նչ է պատահել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում իրենց տանը խուզարկություն է արվել:Կարենը իրեն և ընդհանրապես ոչ մեկին չի ասել իր հետ կատարվածի մասին: Այդ ընթացքում բանկի մի աշխատակից Հայրապետ Վարդանյան անուն ազգանունովգնացել է Կարենին տեսակցելու: Այդ ժամանակ իյնքը միայն լսել է, որ նա Կարենին ասել է, որ թող բերեն փողերը փակվեն և իրեն խնդրեց դուրսգալ սենյակից: Նրանց խոսակցությունը չի լսել, բայց հասկացել է, որ Կարենը փողային խնդիրների մեջ է ընկել: Կարենը դրանից հետո էլ, իրեն այլ բան չի ասել: Իր մեջ էր պահել, տանջվել: Հիվանդանոցում Կարենը անընդհատ հեռախոսային խոսակցություններ է վարել Մարինե /Սերվենիկ Գևորգյան/ անունով մի անձնավորության հետ: Կարենը նրան անընդհատ ասել է.ՙՄարին բեր էտ ոսկիները, փողերը հետ տանք տերերին, պրծնենք, էս ի՞նչ օրը ինձ քցիր, ասիր տանեմ ծախեմ փողերը շուտ կուղարկեմ, բա խի՞ չարիր՚, իսկ որդու խոսակցությունից հասկացել էր, որ նա տարբեր պատճառաբանություններով անընդհատ խաբել էր Կարենին: Հետո ոսկու շուկայից ամուսիններ ենգնացել, Անժելա և Արտյոմ անուններով: Նրանք իրեն հայտնել են, որ Կարենը իրենցից 16,500 ԱՄՆ դոլարի կարգի ոսկի է վերցրել և իրենց փողը կամ զարդերն են պահանջել Կարենից: Նրչանք տեսնելով որ Կարենը իրականում լավ չէ,գնացել են, իրենց այլևս չեն անհանգստացրել, ասել են, որ ոչինչ որ ուշանա, միայն ապրանքը վերադարձվի իրենց: Անգամ իրենց տուն ենգնացել, և էլի բան չեն ասելգումարը վերադարձնելու հետ կապված, ցանկացել են որ Կարենը առողջանա:
Դրանից հետո Կարենին հարցրել է, թե ով է Մարինեն: Կարենն իրեն պատասխանել է, որ Մարինեին Կարենի հետ ծանոթացրել է իր քրոջ որդի Տիգրան Ամիրխանյանը, որի ներկայիս ազգանունը չգիտի, քանի որ փոխել է և ներկայումս Տիգրանըգտնվում է երկրից դուրս: Նա Մարինեյին Կարենի մոտ ներկայացրել է որպես քավոր-սանիկ: Կարենն իրեն մանրամասներ սկզբից չի ասել, հետո երբ ինքը Կարենին ասել է, որ եթե իրեն իրականությունը չպատմի, իրեն կթույնի և Աստվածաշունչը դրել է Կարենի դիմաց և խնդրել եմ, որ ճիշտը պատմի: Կարենն իր ձեռագրով ճիշտըգրել և տվել է իրեն: Ինքը Կարենին ասել է, որ այդ թուղթը ինքը ոչ ոքի բացի դատարանից չի տալու: Չի ցանկացել, որ ուրիշի կատարած հանցանքներն էլ վերցներ իր վրա, խոսքը Մարինեյի, Տիգրանի և Մարինեյի որդու մասին է, ովքեր նրան սկզբից էլ խաբել էին: Ինքը Կարենիգրած թղթում կարդացել է, որ այդգործը հենց սկզբից պլանավորել են Տիգրանը և Մարինեն` Կարենի միջոցով Կարենի աշխատավայրում բիժուգրավադնելով: Կարենին սկզբից կանչել են Տիգրանի տուն, նրան առաջարկել իր աշխատավայրում բիժուն ոսկու տեղգրավադնե, որպեսզիգումարը Տիգրանը վերցնի, իր հարցերը լուծի, քանի որ նեղության մեջ է եղել, որից հետո բանկի փողերը իբր շուտ կփակի: Կարենը նաևգրել է, որ Մարինեն այդ բիժուները Մոսկվայից է բերել, իր բարեկամների անուններով են բանկումգրավադրել: Գումարները Տիգրանի և Մարինեի կողմից են վերցվել: Միաժամանակ Կարենիգրած թղթում նշված է, որ այդ ընթացքում Մարինեն Կարենին խաբելու միջոցով Տիգրանիցգաղտնի 28,000 ԱՄՆ դոլարի կարգիգումար է բարեկամների անուններով բիժուներըգրավադրելով ստացել: Իսկ նրա տղան, Կարենին մի օր առաջարկել է, որ նա նույն ձևով բիժու դնի բանկում 12,000 ԱՄՆ դոլարի չափով, որ Հոկտեմբերյանում իբր էժանով տունգներ և թանկով վաճառեր, օգուտն էլ կիսվեին: Կարենը նրա խնդրանքը չի մերժել 12,000 դոլարի բիժու է բանկումգրավադրել ևգումարը տվել Մարինեյի տղային` որի անունը լսելովգիտի, որ Արթուր է: Կարենն իրեն հայտնել է, որ այդ բոլորըգրել է քննչական բաժնում իր փաստաբանի ներկայությամբ:
Հիվանդանոցում մի անգամ երբ ինքը Կարենի պալատում չէր, նրա հեռախոսին ռուսական համարից /որը չեմ հիշում/ զանգել են: Ինքը վերցրել է հեռախոսը, իրեն զրուցակիցը ասել է` Կարե՞ն, ինքը պատասխանել է, որ Կարենը չէ, այլ նրա մայրն է և ասել իր անունը` Նունե/ինչպես որ իրեն հակիրճ դիմում են/: Հարցրել է, թե ով է նա, իրեն պատասխանել է, որ Մարինեն է, հարցրել է ի՞նչ Մարինե, պատասխանել է Տիգրանի սանիկ: Ինքն հասկացել է, որ դա հենց այն Մարինեն է, որը Կարենին ոսկու հարցով ՙքաշել՚ է: Նրան հուզվելով միանգամից ասել է.ՙՄարինե ջան ես քո ոտը կլվանամ, Կարենս վատ վիճակի մեջ է, էտ վեկալած ոսկի է, փող է, ուղարկի, որ տանենք տանք ումից որ Կարենը վերցրել է, որ հարցը փակվի՚: Մարինեն ընդունել է, որ Կարենից ոսկեղեն է վերցրել, պատճառաբանել, թե իբր այդ ոսկիները ուրիշ քաղաքում են, ինքը պետք է մի քանի օրվա ընթացքում վերցնի և անձամբ կբերի: Դրանից հետո նա այլևս չի զանգել և չի պատասխանել իրենց զանգերին:
Երբ Կարենը դուրս էգրվել հիվանդանոցից, և տեսնելով, որ Մարինեն շարունակ չի պատասխանում իրենց զանգերին, զանգահարել են նրա տղա Արթուրին, որ նա մորը ասի ոսկիները հետ ուղարկելու համար: Արթուրն էլ Կարենին ասել էր, որ հանկարծ իրեն էլ չզանգի, մյուս անգամ եթե զանգի, նրա վիզը կկտրի: Արթուրը նույնպես հեռախոսը անջատել է և ոչ մի կապ այլևս չի եղել: Նաև Կարենի պատմելովգիտի, որ Մարինեն իրեն սպառնացել է, որ եթե Կարենը քննչականում իր անունը տա, ապա Կարենի երեխան կմեռնի:
Վկա Թամարա Եղիայի Վարդանյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ Կարեն Եդիգարյանի քույրն է: Միասին բնակվում են նույն հարկի տակ: Եղբայրը` լինելով ոսկերիչ, 2014թ. ապրիլ ամսից աշխատել է ԲՏԱ բանկում` որպես ոսկերիչ-գնահատող: Եղբոր պատմելովգիտի, որ 2014թ. ապրիլ-մայիս ամիսներին իրենց մորաքրոջ որդի Տիգրան Մուշեղյանը Կարենին խնդրել է նրան օգնել, ինչից իբր կախված է եղել նրա կյանքը: Նա Կարենին սկզբից հրավիրել է իր տուն, որտեղ ներկա են եղել նրա մտերիմ` /իր իմանալով իրար հետ քավոր-սանիկ/ Մարինե անունով մի կին, որի անունը հետո է իմացել, որ Սերվենիկ է: Նշված կնոջ և Տիգրանի կնոջ` Նարինեի/Մարջան/ ներկայությամբ Տիգրանը Կարենին խնդրել է կեղծ ոսկիներ դնել իր աշխատավայրի բանկում` իր պրոբլեմները լուծելու համար, որից հետո այդ նույն Մարինեն ասել է, որ իրեն Տիգրանը Մոսկվայի տոմս առնի, որպիսի այնտեղից ավելի որակով բիժուներ բերի ոսկու տեղ Կարենի բանկումգրավադնելու համար: Նրանք այդպես ել արել են: Մանրամասների չի տիրապետում, սակայն Կարենի պատմելովգիտեմ, որ այդ խոսակցությունից հետո օրեր անց Տիգրանը կրկին կանչել է Կարենին իր տուն, Սերվենիկի ներկայությամբ նրան ցույց են տվել շատ քանակության ոսկեգույն բիժուտերիա, Տիգրանն ու Մարինեն Կարենին ասել են, որ դրանց միջից ջոկի որն է համապատասխանում ոսկուն արտաքինով: Կարենն այդպես էլ արել է: Հետո Կարենը սիստեմատիկ այդգործողությունները շարունակել է, բոլորգումարները ստացել են Սերվենիկը իր բարեկամների միջոցով:Ամուսնուս անվամբ էլ է բիժու դրվել ոսկու փոխարեն, որի մասին Կարենը ոչ մեկիս չի ասել, ներկայացրել է, որ դրանք ոսկի են,գումարները պետք են Տիգրանին: Ճիտն ասած չգիտի մանրամասն, թե կոնկրետ ով ինչ է արել այդգործով, ինչքանգումար է ստացել: Երբ այդ կեղծիքները բացահայտվել են, Կարենը առողջական խնդիրներով պառկել է հիվանդանոց, որի ժամանակ նա հաճախակի զրուցել է ռուսական համարով այդ Մարինի` Սերվենիկի հետ: Կարենը այդ Սերվենիկից, որին Մարինով էր դիմում, անընդհատ խնդրել և պահանջել է ոսկու շուկայի Անժելայից վերցրած ոսկեղենը և դրա մի մասի վաճառքիգումարը վերադարձնել, սակայն Մարինեն նրան անընդհատ խաբել է: Ինքն անձամբ չի խոսել նրա հետ, սակայն բազմիցս ներկա էգտնվել այդ խոսակցությանը: Ինքը ներկա է եղել նաև մոր և Մարինեյի խոսակցությանը, որի ժամանակ մայրս խնդրել էր նրան նույն հարցով: Սակայն դա էլ օգուտ չի տվել: Այդ ոսկիները, մոտ 16,500 ԱՄՆ դոլարի Կարենը Անժելայից վերցրել է Մարինեյի խնդրանքով: Ինքն անձամբ ճանաչում է Անժելային, ով իր ամուսնու հետգնացել էր հիվանդանոց, Կարենին տեսակցելու: Նրանք այդքան ժամանակ իր եղբորը նեղություն չեն տվել, միայն պահանջել են իրենցգումարը: Երբ Կարենը հիվանդանոցից տուն է եկել, հեռախոսով իր ներկայությամբ կապնվել է Մարինեի տղա Արթուրի հետ, որի հետ բարձրախոսով էր խոսում, և պահանջում, որ կապնվի մոր հետ ևգումարը հետ վերադարձնելու համար, սակայն Արթուրը Կարենին սպառնացել է, ասել, որ իր կամ իր մոր անունը եթե մի տեղ տա, նրա վիզը կկտրի,գլուխը կուտի, երեխուն կկորցնի: Ինքն անձամբ է դա լսել: Կարենն էլ դրանից վախեցել էր, իրենք էլ էին վախեցել` շատը երեխու համար: Գիտի նաև, որ Մարինեն էլ է Կարենին ախ տվել նման ձևով: Մինչև 2015թ. հունվար ամիսը Կարենը ոչ մեկի անունը չի տվել, հետո երբ Տիգրանի հետ վերջնական խոսել և նրան ասել է, թե ինչպես է այդ հարցերը և բանկիգումարները մարելու, Տիգրանը հրաժարվել էգումարները մարելուց և ասել, որ ինչ ուզում է թող Կարենը անի: Ինքն անձամբ էլ է բազմիցս խոսել Տիգրանի հետ այդ հարցերով, նույն բանը նա իրեն է պատասխանել: Սկզբից հույս է տվել և ժամանակ ձգել, թե ամեն ինչ լավ է լինելու, սակայն այդպես էլ խաբել է: Նա ընդունել է, որ այդ բիժուներիգրավադրումից առաջացածգումարներից ինքը ստացել է: Միշտ էլ ընդունել է այդ հանգամանքը:
Տիգրանն իր հետ հեռախոսով խոսելուց մի քանի անգամ ասել է, որ այդ ամբողջգումարները բիժուներիգրավադրումից ստացված ինքը չի վերցրել,գումարի կոնկրետ չափ չի ասել, սակայն ասել է, որ ինքն ինչքան վերցրել է այդքանի տերն է: Նա ասել է, որ Մարինեն է իր բարեկամների անուններով շատգումարները վերցրել, թող ինքն էլ պատասխանը տա: Նա անընդհատ Մարինեի անունն է շեշտել,ինքն էլ ասէլ է, որ Մարինը իր մոտիկն է, թող ինքը զանգի և այդ հարցերը լուծի: Տիգրանն ասել է, որ նրանից տեղեկություն չունի: Անընդհատ հույս է տվել, որ Կարենին տեր է լինելու:
Վկա Անժելա Հմայակի Մխիթարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ՙԱնժելա Մխիթարյան՚ ԱՁ-ի տնօրենն է, ով զբաղվում է ոսկյա զարդերի առևտրով Երևանի Խորենացի 24 հասցեումգտնվող ոսկու տոնավաճառում: Արծրունի Մխիթարյանը ամուսինն է, ով իր հերթին հանդիսանում է ՙԿոլլետա՚ ՍՊԸ-ի տնօրենը: Նրա ընկերությունը զբաղվում է ոսկյա իրերի վերանորոգմամբ: Իրենք երկուսն էլ իրենցգործնեությունը ծավալում են Երևանի Խորենացի 24 հասցեում և միշտ միասին են աշխատում: 2014թ.գարնանը Կարեն Եդիգարյանին տվել են 16.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, որոնցգումարը Կ.Եդիգարյանը չի վերադարձրել և այն Կ.եդիգարյանի կողմից մարվում է մաս-մաս: Իրենք Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ բողոք չունեն:
Վկա Արծրունի Զավենի Մխիթարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ՙԿոլլետա՚ ՍՊԸ-ի տնօրենն է, Անժելա Մխիթարյանի ամուսինը: Իր ընկերությունը զբաղվում է ոսկյա իրերի վերանորոգմամբ: Իրենք երկուսն էլ իրենցգործնեությունը ծավալում են Երևանի Խորենացի 24 հասցեում և միշտ միասին են աշխատում: 2014թ.գարնանը Կարեն Եդիգարյանին տվել են 16.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, որոնցգումարը Կ.Եդիգարյանը չի վերադարձրել և այն Կ.եդիգարյանի կողմից մարվում է մաս-մաս: Իրենք Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ բողոք չունեն:
Վկա Լիանա Սերյոժայի Միրաքյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ շուրջ 2 տարի է` ինչ ճանաչում է Սերվենիկ Գևորգյանին, ում հետ ծանոթացել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում: Օգտագործում է 091-50-88-00 հեռախոսահամարը, իսկ իր անվամբ հաշվառված 093-38-85-03 հեռախոսահամարը նախկինում տվել է Ս.Գևորգյանին:
Վկա Վահան Գուրգենի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Արարատի մարզային վարչության Արարատի բաժնում: Կ.Եդիգարյանին անձամբ չի ճանաչում,գիտի որ նա իր նախկին անմիջական ղեկավարի` Արարատի Մարզային վարչության Մասիսի բաժնի ՊՊԾ ջոկի հրամանատար Ժիրայր Ամիրխանյանի բարեկամն է: Ժ.Ամիրխանյանը, հանդիսանալով իրգործընկերը, 25.06.2014թ. իրեն խնդրել է իր անվամբգրավադրված ոսկեղենը անվանափոխելու հարցով` պատճառաբանելով, որ վարկի պայմանագրի ժամկետը լրացել է: Չկարողանալով մերժել Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքը` նույն օրը նրա հետգնացել են ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, որտեղ Ժ.Ամիրխանյանը իրեն ծանոթացրել է իր բարեկամի` ոսկերիչ Կ.Եդիգարյանի հետ: Ինքը ստորագրել է համապատասխան պայմանագրերի տակ, որի ժամանակ Ժ.Ամիրխանյանն իրեն խոստացել է, որ մոտ օրերս ՌԴ-ումգտնվող իր եղբայր Նորոնգումարը կուղարկի և վարկը կմարվի և ինքը որևէ խնդիր չի ունենալու: Գործարքի ժամանակ վարկային մասնագետը բերել է պոլիէթիլենային թափանցիկ տոպրակներով զարդերը և Կ.Եդիգարյանը փոխել է դրանց վրայի պիտակները, որը իրենք ստորագրել են: Ժ.Ամիրխանյանի ասելով իմացել է, որ պայմանագիրը մեկ տարի ժամկետով է, իսկգրավը մոտ 3.500.000 դրամի չափով: Նախապես իմացել է, որ Ժ.Ամիրխանյանի եղբայրը ՌԴ-ում է, զբաղվում է տարբեր բիզնեսներով և նմանգումարների հետ Ժ.Ամիրխանյանը հաճախակի էրգործ ունենում: Դրանից հետո, երբ իմացել է, որ Ժ.Ամիրխանյանը ՊՊԾ-ի իրգործընկեր Արամայիս Սմբատյանին նույնպես նույն հարցով դիմել է և դրա հետ կապված բանկից զանգահարել են վերջինիս և հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիրներ կան, ինքն անհանգստացել է: Այնուհետև սկսել է անհանգստացնել Ժ.Ամիրխանյանին` վարկը արագ մարելու համար: Իր հիշելով 2014թ. հուլիսի 15-ին Ժ.Ամիրխանյանը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որգումարը ճարել է և ինքըգնալով Արարատի մարզի Արևաբույրգյուղումգտնվող նրա տուն, նրա կնոջից վերցրել է տոպրակովգումարը` մոտ 3.500.000 ՀՀ դրամի չափով, տարել է նշված բանկի դրամարկղ և մուծել այն: Միաժամանակ ստանալով պոլիէթիլենային տոպրակումգտնվող և ամրակնքված զարդերը` ավելացած 6.000 ՀՀ դրամի հետ միասին տարել և ՙՀանրապետական՚ հիվանդանոցի մոտ տվել է Ժ.Ամիրխանյանին: Զարդերի կեղծ լինելու մասին Ժ.Ամիրխանյանն իրեն ոչինչ չի հայտնել, ինքը դրա մասին, չի իմացել: Միայն երբ բանկից Ա.Սմբատյանին զանգահարելուց հետո վերջինս հանդիպել է Ժ.Ամիրխանյանին և պարզաբանում պահանջել, Ա.Սմբատյանից է իմացել, որ Ժ.Ամիրխանյանը նրան հայտնել է, որգրավադրված զարդերի մի մասը ոսկուց չեն:Դրանից հետո ինքը Ժ.Ամիրխանյանից պարզաբանում է պահանջել և վերջինս իրեն հայտնել է, որ իր եղբայրը այդ բոլոր զարդերըգնել է Ռուսաստանում ինչ-որ մեկից, որոնք, պարզվել են, կեղծ են ևգրավադրված զարդերը պետք է հանի և հետ ուղարկի:
Վկա Արամայիս Վաղինակի Սմբատյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Արարատի մարզային վարչության Մասիսի բաժնի ՊՊԾ դասակում` որպես ջոկի ավագ ոստիկան: Իր ջոկի հրամանատարն է Ժիրայր Ամիրխանյանը: Վերջինս 2014թ. հունիսի 26-ին խնդրել է իր անվամբ ոսկեղենգրավադնել` պատճառաբանելով, թե իր անվամբ այլ վարկեր կան, ունի նաև ժամկետնանց վարկ, որի պատճառով չի կարող իր անվամբգրավադնել: Համաձայնվել է և նույն օրը երկուսովգնացել են ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ: Ճանապարհին` ՙ3-րդ մաս՚ չհասած, Ժ.Ամիրխանյանը իր կողմից վարվող ՙՎԱԶ 2107՚ մակնիշի 070 ՈՍ 04 պ/հ-շի ավտոմեքենայով վերցրել է Կ.Եդիգարյանին, վերջինիս իր հետ ծանոթացնելով և ներկայացնելով որպես բարեկամի: Մինչ բանկ մտնելը` Ժ.Ամիրխանյանը իրեն տվել է մի շղթա, որը ոսկերիչը ստուգել է և կազմել պայմանագիր, որից հետո Ժ.Ամիրխանյանը դրամարկղից ստացել է մոտ 1.250.000 ՀՀ դրամ: Իմանալով նաև որ մեկ օր առաջ Ժ.Ամիրխանյանը նմանատիպ հարցով դիմած է եղել իրգործընկեր Վ.Հակոբյանին, նրան հարցրել է, թե ինչի համար է իրեն պետք այդքանգումարը: Հարցին Ժ.Ամիրխանյանը պատասխանել է, թե ՌԴ-ումգտնվող եղբայրը լուրջգործերի մեջ է և մի ընկերության հետ ունեն պայմանագիր` ըստ որի իրեն պետք էգումար վճարեն և այդգումարով պետք է վճարեր աշխատողների աշխատավարձը: Տվյալ պայմանագրովգրավադրված մնացած զարդերի մասին չի իմացել, հաստատ հիշում է, որ ինքը ոսկերիչին տվել է Ժ.Ամիրխանյանի տված մեկ շղթան:Դրանից հետո մոտ մեկ ժամ սպասել է Ժ.Ամիրխանյանի մեքենայի մեջ և հնարավոր է, որ այդ ընթացքում է Ժ.Ամիրխանյանը զարդերը ավելացրել: Չի իմացել, որ այդ զարդերը կարող են ոսկուց չլինել: Գործարքից 10-15 օր անց իրեն զանգահարել են բանկից, հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիր կա, սակայն չեն կոնկրետացրել, թե ինչումն է խնդիրը: Անհանգստացել և այդ հարցի հետ կապված հանդիպել է Ժ.Ամիրխանյանին և նրանից պարզաբանում պահանջել, որի ժամանակ վերջինս իրեն հայտնել է,որ ոսկեղենը կեղծ է, դրանք եղել են ՌԴ-ում, եղբայրըգնել է և ուղարկել է իրեն, հետո է պարզվել, որ կեղծ են և հիմա պետք է վարկերը մարեն, ոսկիները հանեն և հետ ուղարկեն: Ինքը չի հավատացել Ժ.Ամիրխանյանին, քանի որ կեղծ ոսկին նա չէր կարող ուրիշ տեղգրավադրեր և այդ պատճառով տարել էր իր ոսկերիչ բարեկամի մոտ: Նշված վարկիգումարը մարելու համար Ժ.Ամիրխանյանը իրեն Մասիս քաղաքի ,,Արարատ,, բանկի մասնաճյուղից տվել է իր անվամբ փոխանցված մոտ 1.200.000 ՀՀ դրամ, որից պակասել է 70.000 ՀՀ դրամ: Դրանից հետո ինքը ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի դրամարկղում մարել է վարկը ևգրավադրված շղթան` ավելացածգումարի հետ միասին, տվել է այդ երիտասարդին:
Վկա Լիլիթ Կոստանի Կարապետյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով ամուսնու հետ եղել է համադասարանցի, այնուհետև` ընկերներ: Վերջին տարիներին նրանց շփումը նվազել է, սակայն հարաբերություններըգտնվել են նորմալ վիճակում: Իր անվամբ 02.07.2014թ. թիվ 5417 վարկային պայմանագրով ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրված զարդերի հետ կապված հայտնել է, որ տվյալ պայմանագրովգրավադրված զարդերն իրենը չեն եղել, դրանք եղել են Կ.Եդիգարյանինը, ով խնդրել է իր ամուսնուն` Հայկ Եղիազարյանին դրանք իր անվամբգրավադրել: Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով հենց նույն օրը` հուլիսի 2-ին իր անձնագրով ներկայացել է նրա մոտ և ստորագրել նրա կողմից կազմած վարկային պայմանագիրը, որի ժամանակ Կարենն անգամ իրեն ցույց չի տվելգրավի առարկա հանդիսացող ոսկյա զարդերը: Իրեն խոստացել է, որ մեկ ամսում վարկը կմարի և ինքը, Կ.Եդիգարյանին մտերիմ մարդ համարելով, ստորագրել է այդ պայմանագիրը և դրամարկղից ստացվածգումարը բանկի տարածքից դուրս տվել է Կարենին: Դրանից հետո` 10-15 օր անց, Կարենն իրեն կրկին զանգահարել է, ասել, որ վարկի մուծումն ինքն արել է և խնդրել է բանկգնալ` ոսկին վերցնելու համար: Նույն օրը ինքըգնացել է բանկ, ստացել ոսկյա զարդերը, որի ժամանակ Կարենը բանկում չի եղել, սակայն իրենց պայմանավորվածության համաձայն` Կարենը մեկ ժամ անցգնացել է իրենց տուն և վերցրել այդ զարդերը: Դրանից հետո այդ զարդերի հետ կապված որևէ խոսակցություն նրա հետ չի եղել: Կարենն իրեն չի հայտնել, թե այդգումարով ինչ է անելու, ինքն ու ամուսինն էլ չեն հարցրել:
Զարդերի կեղծ լինելու մասին իմացել է ոստիկանությունում:
Վկա Հայկ Նորիկի Եղիազարյանը դատաքննությա փուլում ցուցմունք է տվել, որ Լիլիթ Կարապետյանի ամուսինն է: Կարեն Եդիգարյանն իր համադասարանցին է և ընկերը, ով 02.07.2014թ. իրեն խնդրել է իր ոսկյա զարդերըգրավադնել կնոջ անվամբ: Ինքը Կարենին չի մերժել և նույն օրը կինըգնացել է Կարենի ասած բանկի մասնաճյուղ, որտեղ վերջինս աշխատում է որպես ոսկերիչ: Կարենն իր կնոջը ստորագրել է տվել որոշ փաստաթղթեր, նրա անունով վարկ է ձևակերպել, անգամ ոսկիները ցույց չի տվել, որից հետո կինը դրամարկղից ստացածգումարը տվել է Կարենին: Այդգործարքի համար Կարենը ո՛չ իրեն, ո՛չ էլ կնոջը, որևէգումար չի տվել, նյութապես չի շահագրգռել: Գրավադրելուց 2 շաբաթ անց Կարենը զանգահարել է իր կնոջը և խնդրել բանկից ոսկյա զարդերը վերցնելու համար, ասելով, որ վարկիգումարը մարել է: Լիլիթը նույն օրըգնացել է տվյալ բանկ, ստացել էգրավադրված զարդերը և նույն օրը իրենց տանը դրանք տվել Կարենին:
Վկա Ժիրայր Ռոբերտի Ամիրխանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ տղան: Երբ երկու ամիս առաջ իր անվամբ ոսկիներ էգրավադրել, այդ ժամանակ Կ.Եդիգարյանն իրեն խնդրել է իր անվամբգրավադրել նաև իր ոսկին, քանի որ նա լինելով բանկի ոսկերիչ, չէր կարող իր անվամբ պայմանագիր կնքել: Ինքը համաձայնվել է: Իրգրավադրած զարդերիգումարը կազմել է 1.300.000, իսկ Կ.Եդիգարյանինը` 3.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքը այդգումարը վերցրել է իրենցգյուղում տնամերձ հողամասի վրա շինարարություն անելու համար: Իր վարկը մարել է մոտ 20 օրից, իսկ Կ.Եդիգարյանն իր անվամբգրավադրած զարդերի վարկը չի կարողացել ժամանակին մարել և նրան խնդրել է իր անունից վարկը հանելու համար: Կ.Եդիգարյանն էլ հայտնել է, որ նման մարդ չունի և այդ պահին պատահական ինքն իր հետ բանկգնացած աշխատակից Վահան Հակոբյանին է խնդրել անվանափոխության համար, ով չի մերժել, ինչից հետո տեղյակ չի եղել այդ ոսկեղենի ճակատագրից: Ժ.Ամիրխանյանը հայտնել է նաև, որ Ա.Սմբատյանին ոսկյա զարդերգրավադրելու համար չի խնդրել, նրան այդ հարցով խնդրել է Կ.Եդիգարյանը: Ա.Սմբատյանը իր հետ պատահամաբար էգտնվել այդ բանկում, երբ ինք ցանկացել է հանել իր սեփական ոսկիները: Հայտնել է նաև, որ Ա.Սմբատյանի վարկը կազմել է 1.300.000 դրամ, որը մարել է Կ.Եդիգարյանը և իր իմանալով Վ.Հակոբյանի վարկն էլ է մարված և չգիտի թե իր մորաքրոջ տղային այդքանգումարները որտեղից: Գրավադրված կեղծ զարդերից և իր եղբոր` Տ.Ամիրխանյանի և Կ.Եդիգարյանի միջև առկա պայմանավորվածությունից որևէ տեղեկություն չունի, ինքը կեղծ զարդեր չիգրավադրել, և ոչ ոքի չի խնդրել իր զարդերըգրավադնել:
Կարեն Եդիգարյանի և Ժիրայր Ամիրխանյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Կարեն Եդիգարյանը առերես պնդել է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները:
Վկա Արմեն Պետրոսի Գալստյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին` իր եղբոր Կարեն Գալստյանի միջոցով: Իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում 27.06.2014թ. կնքված թիվ 5391 վարկային պայմանագրի հետ կապված հայտնել է, որ այդ ժամանակահատվածում ցանկացել էգրավադնել իր ոսկյա զարդերը և եղբորից իմացել է, որ Կարեն Եդիգարյանը աշխատում է նշված բանկում: Վերջինս իր եղբորն ասել էր, որ իրենց բանկում վարկի պայմաններն ավելի լավ են, այսինքն` ոսկին ավելի բարձր ենգնահատում: Մտածելով, որ Կարենը ծանոթ է, 2014թ. հունիսի 27-ին եղբոր հետգնացել են բանկի այդ մասնաճյուղ` իր ոսկիներըգրավադրելու: Բանկում տեսել է Կարենին, որի հետ նախկինում շփում չի ունեցել: Իր ոսկիներըգրավադրելուց հետո, որի չափը կազմել է 577.000 ՀՀ դրամ, Կարենն իր եղբորն առանձին խնդրել է իր ոսկյա զարդերըգրավադրելու համար: Եղբայրն էլ իրեն է խնդրել, որգրավադնի Կարենի զարդերը, և ինքը չի մերժել եղբորը: Այդ ժամանակ Կարենը անվանափոխել է արդեն իսկ իր փեսայի Գևորգի անունով դրված ոսկիները: Գևորգը նույնպես այդ ժամանակ այնտեղ է եղել, որի հետ իրենք նախապես չէին պայմանավորվել: Գևորգի անունով դրված ոսկիները կազմել են 2.400.000 ՀՀ դրամ և Կարենն իրեն հավաստիացրել է, որ մեկ ամսվա ընթացքում այդգումարները մուծելու է և ինքը որևէ խնդիր չի ունենալու, իր բանկային պատմությունն էլ կլավանա մեծգումարների շրջանառության դեպքում: Գործարքը կնքել են, ինքը բանկից վերցրել է իր 577.000 ՀՀ դրամը և եղբոր հետ վերադարձել տուն: Իր մտքով չի անցել, որ այդ ոսկիները կարող է կեղծ եղած լինեն: Այդ մասին կոնկրետ իմացել է բանկի անվտանգության պետ Վարդանյանից: Եթե իմանար զարդերի կեղծ լինելու մասին, հաստատ իր անվամբ որևէ զարդ չէրգրավադնի:
Վկա Անի Հակոբի Հակոբյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ մինչև 2014թ. մայիս ամիսն աշխատել է Մարտունի քաղաքումգործող տարբերգեղեցկության սրահներում` որպես մատնահարդար: Շուրջ 2 տարի առաջ ծանոթացել է Կարեն Մաջարյանի հետ, ով որպես հաճախորդ, հաճախ է այցելելգեղեցկության սրահ: Որոշ ժամանակ շփվել է նրա հետ, սակայն, իմանալով, որ նա ամուսնացած է, ընտանիք ունի դադարեցրել է իրենց հարաբերությունները: Այդ ընթացքում Կարենը մեկնել է արտագնա աշխատանքի, ՌԴ Մոսկվա քաղաք: 2014թ. փետրվար ամսից Կարենը սկսել է զանգել իրեն և իրենք շարունակել են շփվել` որպես ընկերներ: Այդ ժամանակ Կարենն իրեն ասել է, որ ՌԴ-ից դեպորտ են արել, չի կարողացելգնալ Մոսկվա, այդ պատճառով փոխում էր ազգանունը: 2014թ. մայիսի կեսերին իրեն զանգահարել է Կարենը և ասել, որգումար է անհրաժեշտ, և իրենից 2000 ԱՄՆ դոլար է պարտքով խնդրել: Սակայն նրան պատասխանել է, որգումար չունի: Հաջորդ օրը Կարենն ասել է, որ ոսկյա զարդեր կան և առաջարկել է դրանք իր անվամբգրավադնել բանկում: Նրան հարցրել է, թե ինչու իր անվամբ չիգրավադնում, Կարենն ասել է, որ նոր անձնագիրը դեռ չի ստացել, Մասկվայում խնդիրներ կան,գումարը պետք է այնտեղ ուղարկի, 20 օրից վարկը կմարի` Մոսկվայիցգումար ուղարկելով: Ինքը վսահելով և ցնկանալով օգնել նրան, համաձայնվել է: Կարենն իրեն ասել է, որ պետք էգնան Երևան, ինքը զարմացել է, հարցրել, թե ինչու Մարտունիում չի ուզումգրավադնել, ինչին Կարենը պատասխանել է, որ ոսկին պետք է Երևանից վերցնի, բացի այդ բանկերից մեկում ինչ-որ ծանոթ ունի, որի մոտ պետք էգրավադնի: Չի հայտնել, թե ինչ շահ ունի իր ծանոթի մոտգրավադնելուց: Հաջորդ օրը` ժամը 12:00-ի սահմաններում, դուրս են եկել Մարտունիից և մեկնել Երևան: Իր հիշելովգնացել են Զեյթուն թաղամաս, ԲՏԱ բանկի մոտ նա զանգել է իր ծանոթին` Կարեն Եդիգարյանին: Մի քանի ժամ բանկի դիմաց սպասելուց հետո բանկի աշխատակից Կարենը դուրս է եկել բանկից նստել իրենց մեքենան: Իր ընկերը Կ.Եդիգարյանին ծանոթացրել է որպես ազգականի, այնուհետև երեքովգնացել են ինչ-որ շուկա և իրեն ասել, որ սպասի մեքենայում, իսկ իրենքգնացել են ոսկիները վերցնելու: Մոտ 20 րոպեից նրանք վերադարձել են տոպրակի մեջգտնվող ինչ-որ ոսկյա զարդերով, որոնք իր ծանոթ Կարենը հանել է տոպրակից /ոսկյա խաչեր և շղթաներ/ դրանք դրել մեքենայի ,,բարդաչոկում,,: Այդ ժամանակ պայմանավորվել էին, որ հաջորդ օրը իրենք պետք էգնան Մարտունի, որտեղից ինքը պետք է վերցներ իր սոցիալական քարտի հետ կապված փաստաթուղթը` այդ զարդերը բանկումգրավադնելու համար: Դրանից հետո բանկի աշխատակից Կարենը իջել է մեքենայից: Հաջորդ օրը իրենք Կարենի հետ միասին Մարտունիից վերադարձել են Երևան և բանկի մոտ հասնելով Կարենը բարդաչոկից հանելով ոսկյա զարդերը, դրանք տվել է իրեն` ասելով որ դնի պայուսակի մեջ: Ինքն այդպես էլ արել է և իրենք երկուսով մտել են բակ, մոտեցել բանկի աշխատակից Կարենին, նրան տվել իր փաստաթղթերը և ոսկյա զարդերը: Դրանից հետո իր ծանոթ Կարենն է վարել բոլոր խոսակցությունները, ինքը միայն ստորագրել է փաստաթղթերը: Վերջում մոտեցել են դրամարկղին, որտեղից կրկին ստորագրել է թղթեր և իր ծանոթ Կարենը ստացել էգումարը: Մինչ բանկ մտնելը իր ծանոթ Կարենն իրեն ասել էր, որ վերցնելու է 2.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ, բայց բանկում ոսկյա զարդերը հանձնելուց հետո, տեսել է, որ թղթի մեջգրվել է 4.000.000 ՀՀ դրամից ավելգումար: Ինքը զարմացել է, բարկացել Կարենի վրա, թե ինչու իրեն չի ասել այդ մասին, քանի որ չնայած այն բանին, որ իր զարդերը չեն, կարող է հետագայում իրենից տոկոսներ պահանջեն: Գումարը ստանալուց հետո Կարենը իր անվամբ ինչ-որգումար է փոխանցել Մասկվա, բայց թե ում և ինչքան չգիտի, միայն ստորագրել է փաստաթղթերը: Արդեն 2014թ. հունիսի կեսերին, երբ պետք է մեկներ ՌԴ, զանգել է Կարենին և հարցրել, թե երբ է նա հանելու զարդերը, իսկ նա պատասխանել է, որ դեռ չի մեկնել ՌԴ և երբ որգա, թող լիազորագիր տա իրեն, որպեսզի երկրում չլինելու դեպքում կարողանա զարդերը բանկից հանել: Սակայն Կարենն անընդհատ ձգձգել է և ինքը մեկնել է երկրից: Երբ վերադարձել է ՀՀ իրենց տուն ոստիկաններ են այցելել և հայտնել որ կեղծ ոսկիների հետ կապված պետք է ներկայանա Զեյթունի բաժին: Ինքը զանգահարել է Կարենին` բացատրություն պահանջելու համար, սակայն նա իրեն ասել է, որ դա կեղծ չի և ինքը այդ հարցերը կկարգավորի, անգամ նրա ծանոթ Տիգրանն է զանգել և նույն բանն իրեն ասել: Իր կարծիքով և իր ծանոթ Կարենը և բանկի աշխատակից Կարենը քաջատեղյակ են եղել զարդերի կեղծ լինելու մասին, քանի որ երբ ինքը իր ծանոթ Կարենին ասել է անվանափոխելու համար, նա միշտ խուսափել է դրանից:
Վկա Նորիկ Ռոբերտի Ամիրխանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ժիրայր և Տիգրան Ռոբերտի Ամիրխանյանները հանդիսանում են իր եղբայրները: Կարեն Եդիգարյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ որդին: 2014թ. ամռանը Կ.Եդիգարյանից տեղեկացել է, որ նրա աշխատավայրում` ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում ինչ-որգործարքներ է կատարել և որոշ խնդիրներ են առաջացել: Գնալով նշված բակի տեղամաս, տեղեկացել է, որ Կարենը բանկում աշխատելով, որպես ոսկերիչ, ինչ-որ զարդերգրավադրել է որպես ոսկի և բանկից ստացել է մոտ 50 մլն դրամ: Խոսելով բանկի աշխատակիցների հետ, փորձել է ինչ-որ ելքգտնել: Դրանից հետո հարազատ-բարեկամներով փորձել ենգումար ճարել վնասը վերականգնելու համար: Իրեն Տիգրան Ամիրխանյանի, Արթուր Գևորգյանի կողմից կեղծ ոսկիներգրավադրելուց ոչինչ հայտնի չէ:
Թվով 22 վարկայինգործերը զննություն կատարելու մասին արձանագրության համաձայն` վարկառուներ Վահան Հակոբյանի, Արամայիս Սմբատյանի, Անուշ Բարսեղյանի, Լիլիթ Կարապետյանի, Համբարձում Հակոբյանի և Հովհաննես Եղիազարյանի վարկայինգործերը լուծվել են, իսկգրավի առարկաները վերադարձվել, իսկ Յուրիկ Բարսեղյանի, Արշալույս Մինասյանի, Գևորգ Վարդանյանի, Գևորգ Գևորգյանի, Անի Հակոբյանի, Միշա Բաղդասարյանի, Սոնա Ստեփանյանի, Արմեն Գալստյանի, Արթուր Գևորգյանի և Գյուլվարդ Բարսեղյանի վարկային պայմանագրերը ընթացիկ են:
ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ից առգրավված թվով 37 վարկայինգործերը ճանաչվել են որպես ապացույց:
Դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 35501404 եզրակացության համաձայն` ներկայացված թվով 16 փաթեթներից թիվ 1-4, 7-10, 12 և 16 փաթեթներում առկա բոլոր զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով:
Թիվ 5, 11, 15 փաթեթներում առկա բոլոր զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 6 փաթեթում առկա 6,1, 6,2, 6,4, և 6,5 զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 6,3 և 6,6 զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 13 փաթեթում առկա 13,2 և 13.3 զարդերը պատրսատված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 13,1 և 13,4 զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 14 փաթեթում առկա 14,14,3 և 14,4 զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 14,2 զարդը պատրաստված է պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չի պարունակում:
Փորձաքննությանը ներկայացված թվով 16 փաթեթների մեջ առկա զարդերի ընդհանուր շուկայական միջին արժեքը ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 17.05.2014թ-ից 01.07.2014թ. ժամանակահատվածի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 340.000 ՀՀ դրամ:
ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ից առգրավված զարդերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:
ՙՂ-Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումների և դրանք զննելու մասին արձանագրության համաձան` Կ.Եդիգարյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին մշտական հեռախոսակապի մեջ էգտնվել Սերվենիկ Գևորգյանի, Տիգրան Մուշեղյանի և Արթուր Գևորգյանի հետ:
13.05.2014թ. Անի Հակոբյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն իր 098-49-02-55 հեռախոսահամարով ունեցել է Ս.Գևորգյանի հետ նրա 9257750396 հեռախոսահամարով 2 ելքային զանգ` 14:44 և 15:28-ին: Վերջինիս հետ ունեցել է 5 մուտքային զանգ ժամը 12:13-ից մինչև 17:44-ը` տարբեր տևողություններով:
17.06.2014թ. Վեներա Վարդանյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն ունեցել է Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ 3 ելքային զանգ, 10:44, 16:22 և 20:01-ին` տարբեր տևողություններով: Նրանից ստացել է 1 զանգ ժամը 20:04-ին, իսկ Տ.Մուշեղյաի 098-77-45-25 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 4 ելքային զանգ` ժ. 13:17-ից մինչև 16:16-ն ընկած ժամանակահատվածում և 3 մուտքային զանգ` ժամը 16:39-ից մինչև 18:27-ն ընկած ժամանակահատվածում:
18.06.2014. Միշա Բաղդասարյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 1 ելքային զանգ` ժամը 18-17-ին և 2 մուտքային զանգ` ժամը 12:33-ին և 18:16-ին:
24.06.2014թ. Գևորգ Վարդանյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 1 ելքային զանգ ժամը 13:02-ին և ստացել է նույն համարից 8 մուտքային զանգ` ժամը 09:20-ից 20:36-ն ընկած ժամանակահատվածում:Ունեցել է 3 ելէքային զանգ Ս.Գևորգյանի հետ նրա 9165866260 համարի հետ ժամը 13:38, 13:55 և 16:01-ին, և նույն համարից ստացել է 9 մուտքային զանգ 00:00-ից մինչև 16:54-ն ընկած ժամանակահատվածը:
25.06.2015թ. Արթուր Գևորգյանի անվամբ կնքված վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն ունեցել է Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ 4 ելքային զանգ ժամը 09:39-ից մինչև 20:36-ն ընկած ժամանակահատվածը, Ս.Գևորգյանի հետ 7 ելքային զանգ նրա 9165866260 հեռախոսահամարի հետ` ժամը 12:28-ից մինչև 23:28-ը և ստացել է 9 մուտքային զանգ Տ.Մուշեղյանի նույն համարից 09:39-ից մինչև 21:21-ը, իակ Ս.Գևորգյանի նույն համարից 7 անգամ ժամը 10:28-ից 23:28-ն ընկած ժամանակահատվածում` տարբեր տևողություններով:
26.06.2014թ. Գյուլվարդ Բարսեղյանի հետ կնքված վարկային պայմանագրի օրը Կ.Եդիգարյանը Ս.Գևորգյանի 093-38-85-03 հեռախոսահամարին զանգահարել է 13 անգամ ժամը 09:53-20:49 և Ս.Գևորգյանի 9165866260 համարից ստացել է 4 զանգ 09:49-21:45-ն ընկած ժամանակահատվածում:
27.07.2014թ. Արմեն Գալստյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը 9160445178 հեռախոսահամարով զանգահերել է Տ.Մուշեղյանին 00:34 և 17:31-ին և ստացել է 5 զանգ ժամը 09:16-17:11-ն ընկած ժամանակահատվածում տարբեր տևողություններով:
Հեռախոսազանգերի ձայնասկավառակների վերծանումները զննելու, այն ՍԵԿՏ համակարգում Ս.Գևորգյանի վերաբերյալ առկա տեղեկությունների հետ համեմատելու և վարկային պայմանագրերի հետ համադրելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի ,,Ղ.Տելեկոմ,, ՓԲԸ-ից ստացված թիվ 4433 վերծանումների ձայնասկավառակում առկա է 4,71 մբ ծավալ տեղեկատվությամբ 1 թղթապանակ, որում առկա են երկու ֆայլ` 4778 և 4778-1գրառմամբ: 1-ին ֆայլում առկա են 79153235113, 79160445178, 79165866260, 79257750396, 79853432886 հեռախոսահամարների զանգերը ՙՂ.Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ի բաժանորդային հեռախոսահամարների հետ:
02.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը ՌԴ-ից մուտք էգործել ՀՀ և 04.05.2014թ. ՀՀ-ից մեկնել է ՌԴ: 06.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը վերադարձել է և 07.05.2014թ. նրա որդու` Գարեգին Սարգսյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում: 08.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել Համբարձում Հակոբյանի անվամբ: 09.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից: 13.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել Անի Հակոբյանի անվամբ: 17.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը ժամանել է ՀՀ և 20.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել նրա ծանոթ Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ: 21.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից և ժամանել 26.05.2014թ.: Նույն օրըգրավադրում է կատարվել նրա որդու Գարեգին Սարգսյանի անվամբ, իսկ 27.05.2014թ. կրկին Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ: 28.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից: 02.06.2014 և 09.06.2014թթ Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ կրկին կատարվել էգրավադրում: 09.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել նաև Գարեգին Սարգսյանի անվամբ: 12.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի որդու` Արթուր Գևորգյանի կնոջ մորաքրոջ աղջկա` Սուսաննա Քարամյանի անվամբ: 17.06.204թ. Ս.Գևորգյանը ժամանել է ՀՀ և նույն օրըգրավադրում է կատարվել նրա քրոջ` Վեներա Վարդանյանի անվամբ` երկու վարկային պայմանագրերով:18.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի մեծ քրոջ` Բուրվենիկի ամուսնու` Միշա Բաղդասարյանի անվամբ: 18.06.2014թ. 3 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Սերվենիկ Գևորգյանի հարսի` Մարգարիտա Հակոբյանի անվամբ: 21.06.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից և վերադարձել 08.07.2014թ., այնուհետև մեկնել 13.07.2014թ. և ժամանել 05.08.2015թ., /կալանավորվել է/: 24.06.2014թ. 2 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Արթուր Գևորգյանի անվամբ: 25. 06.2014թ. Ա.Գևորգյանի խնդրանքովգրավադրում է կատարվել նրա հորեղբոր` Գևորգ Գևորգյանի անվամբ: 24.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Կարեն Եդիգարյանի փեսա Գևորգ վարդանյանի անվամբ: 25.06.204թ. Տիգրան Մուշեղյանի եղբայր Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքովգրավադրում է կատարվել ոստիկան Վահան Հակոբյանի անվամբ: 25.06.2015թ. 3 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի տեքրոջ հարս Արշալույս Մինասյանի անվամբ` Ա.Գևորգյանի խնդրանքով: 25.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Արթուր Գևորգյանի անվամբ: 26.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել ոստիկան Արամայիս Սմբատյանի անվամբ` Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքով: 26.06.2014թ. Կ.եդիգարյանի փեսա Գ.Վարդանյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում: 26.06.2014թ. Ս.Գևորգյանի բարեկամ Գյուլվարդ Բարսեղյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում Ա.Գևորգյանի խնդրանքով: 27.06.2014թ. Արմեն Գալստյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով: 27.06.2014թ. Ս.Գևորգյանի բարեկամուհի Սոնա ստեփանյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում, որին խնդրել է Ա.Գևորգյանը: 27.06.2014թ. Յուրիկ Բարսեղյանի անվամբ կնքվել է վարկային 2 պայմանագիր` Ս.Գևորգյանի խնդրանքով կատարվել է անվանափոխում: 30.06.2014թ. Անուշ Բարսեղյանի անվամբ կնքվել է վարկային պայմանագիր, ով Ս.Գևորգյանի քրոջ ամուսնու բարեկամն է: 30.06.2014թ. Հովհաննես Եղիազարյանի անվամբ կնքվելէ վարկային պայմանագիր, ում խնդրել է Ա.Գևորգյանը: 02.07.2014թ. Լիլիթ Կարապետյանի անվամբ կնքվել է վարկային պայմանագիր, ում խնդրել է Կ.Եդիգարյանը:
Լ.Միրաքյանի անվամբ հաշվառված և Ս.Գևորգյանի ու նրա որդի Արթուր Գևորգյանի կողմից օգտագործված 093.38-85-03 հեռխոսահամարից Գյուլվարդ Բարսեղյանի 077.38-17-02 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը` 26.06.2014թ. առկա են 3 մուտքային և 7 ելքային հեռախոսազանգեր տարբեր տևողությամբ և 093.38-85-03 հեռախոսահամարի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, ԿԻՐԶԱ և Ահարոնյան 18, որոնքգտնվում են բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
093-38-85-03 հեռախոսահամարից 25.06.2015թ. առկա են բազմաթիվ ելքային զանգեր ինչպես Կ.Եդիգարյանի 098-49-02-55, Ս.Գևորգյանի 9165866260, այնպես էլ, Արթուր Գևորգյանի անվամբ հաշվառված 093-53-77-42 հեռախոսահամարներին: 093-38-85-03 հեռախոսահամրից Արշալույս Մինասյանի 077-31-08-29 հեռախոսահամարին 27.06.2014թ. առկա է 1 ելքային հեռախոսազանգ 3:32 տևողությամբ և 1 զրոյական մուտքային:
093-38-85-03 հեռախոսահամարից Հովհաննես Եղիազարյանի 093-79-79-53 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը 30.06.2014թ. առկա է 12 ելքային հեռախոսազանգ, և 093.38-85-03 հեռախոսահամարի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, ԿԻՐԶԱ և Ահարոնյան 18, որոնքգտնվում են բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
093-38-85-03 հեռախոսահամրից Անուշ Բարսեղյանի 098-83-37-16 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը առկա են 6 ելքային հեռախոսազանգեր: 093.38-85-03 հեռախոսահամարի սպասարկած ալեհավաք կայանի իրավաբանական հասցեի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, Ահարոնյան 18, որըգտնվում է բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
2014թ. մայիսի 5-ից մինչև հուլիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում Տ.Մուշեղյանի կողմից օգտագործված 9160445178 հեռախոսահամարից Կ.եդիգարյանի 098-49-02-55 հեռախոսահամարի հետ առկա են 145 հեռախոսազանգ` տարբեր տևողությամբ:
Ս.Գևորգյանի կողմից օգտագործված 79257750396 հեռախոսահամարից 23.06.2014թ. Միշա Բաղդասարյանի հեռախոսահամարին առկա է հեռախոսազանգ 179 վայրկյան տևողությամբ:
Այդ ժամանակահատվածում Արթուր Գևորգյանի կողմից օգտագործված 093-71-50-06 հեռախոսահամարից Սոնա Ստեփանյանի 077-28-76-40 հեռախոսահամարին առկա են 16 ելքային և 10 մուտքային հեռախոսազանգ 24.06.2014թ. դրությամբ:
ՍԵրվենիկ Գևորգյանի 79165866260 հեռախոսահամարից Կ.եդիգարյանի 094-09-87-81 հեռախոսահամարին 22.07.2014թ մինչև 6.10.2014թ առկա է 92 հեռախոսազանգ /այդ թվում երբ Կ.Եդիգարյանըգտնվել է հիվանդանոցում/:
ՍԵրվենիկ Գևորգյանի 79165866260 հեռախոսահամարից Արթուր Գևորգյանի 098-53-77-42, տաքսու վարորդ Հրաչյա Մկրտչյանի 093-675552 հեռախոսահամարին, 093-38-85-03, Գյուլվարդ Բարսեղյանի 077-38-1702 Սոնա Ստեփանյանի 077-28-76-40 հեռախոսահամարներին 22.06.2014թ. մինչև 05.07.2014 առկա են բազմաթիվ հեռախոսազանգեր:
093-38-85-03 և 093-71-50-06 հեռախոսահամարներից Գևորգ Գևորգյանի և Արշալույս Մինասյանի համապատասխանաբար 098-89-70-13 և 077-31-08-29 հեռախոսահամարներին 27.06.2014թ մինչև 26.08.2014թ. ընկած ժամանակահատվածում առկա են 13 ելքային և 11 մուտքային հեռախոսազանգեր:
Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպան Գ.Գրիգորյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերն էության մեջ նույնական են ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի հետ:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքներում բողոքաբերները նշել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պատճառաբանված չէ, այն կայացվել է նյութկան և դատավարական իրավունքի նորմերի պահանջների խախտմամբ:
Ի հիմնավորումն վերոշարադրյալի բողոք բերած անձինք փաստարկել են, որ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնված է միայն գործով մյուս ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի ցուցմունքների վրա:
Իրենց անհամաձայնությունն արտահայտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքի հետ, բողոքաբերները նշել են, որ Սերվենիկ Գևորգյանը որևէ մեկին չի համոզել կամ հորդորել իրեն հանձնել որևէ գույք կամ գումար:
Բողոք բերած անձանց պնդմամբ՝ Սերվենիկ Գևորգյանի մասնակցությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով իրեն մեղսագրվող արարքում չի հաստատվում գործում առկա ապացույցներով:
Բողոքաբերները նշել են, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված դատավարական իրավունքի խախտումները դրսևորվել են պաշտպանական կողմի ներկայացրած միջնորդությունները մերժելու մեջ: Մասնավորապես բողոքաբերները փաստարկել են, որ Առաջին ատյանի դատարան միջնորդություններ են ներկայացրել դատաքննությունը վերսկսելու, լրացուցիչ ապացույց հետազոտելու, թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 և թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու մասին:
Բողոքաբերների պնդմամբ՝ վերը նշված միջնորդությունների բավարարման դեպքում միայն հնարավոր կլիներ բացահայտել գործով օբյեկտիվ ճշմարտությունը, ապահովել գործի օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Բողոք բերած անձինք գտնում են, որ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս ևս Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի նորմի խախտում:
Բողոքաբերները գտնում են, որ անհիմն է Սերվենիկ Գևորգյանի գույքի վրա դրված կալանքն անփոփոխ թողնելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը:
Բողոք բերած անձինք իրենց անհամաձայնությունն են արտահայտել նաև գործով մյուս ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու, ինչպես նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ նշանակված պատժի և այն պայմանականորեն չկիրառելու առնչությամբ:
Արդյունքում բողոքաբերները խնդրել են բեկանել Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը՝ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ: Կարեն Եդիգարյանին ճանաչել մեղավոր առաջադրված մեղադրանքներում և նրա նկատմամբ նշանակել առավելագույն պատիժ: Կամ գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության: Վերը նշված պահանջը չբավարարելու դեպքում՝ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ, կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կամ 64-րդ հոդվածները:
Վերաքննիչ դատարանում կողմերի արտահայտած դիրքորոշումները.
Պաշտպան Գ.Գրիգորյանը և ամբաստանյալ Ս.Գևորգյանը պնդել են վերաքննիչ բողոքները և խնդրել են այն բավարարել։
Դատախազ Բ.Ղազինյանն առարկել է վերաքննիչ բողոքների դեմ և խնդրել է դրանք մերժել։
Պաշտպան Գեորգի Մելիքյանը պնդեց միջնորդությունը և խնդրեց բավարարել այն։
Ամբաստանյալ Կ․Եդիգարյանը միացավ վերջինին։



Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
2021 թվականի հունիսի 30-ին ընդունված և 2022 թվականի հուլիսի 1-ին ուժի մեջ մտած Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 483-րդ հոդվածի 8-րդ մասի համաձայն՝
«Մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը կայացված դատական ակտերով վերաքննիչ և վճռաբեկ բողոքները բերվում և քննվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով»:
Վերոգրյալը հաշվի առնելով՝ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով ընդունվել է Առաջին ատյանի դատարանի վարույթ 2015 թվականի օգոստոսի 3-ին, ուստի սույն գործով բերված վերաքննիչ բողոքը պետք է քննվի 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված և 1999 թվականի հունվարի 12-ին ուժի մեջ մտած Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքով (այսուհետ՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք) սահմանված կարգով:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, լսելով պաշտպանի և ամբաստանյալի հիմնավորումները` վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ, դատախազի պատասխանը, վերաքննիչ բողոքների դեմ, ինչպես նաև ուսումնասիրելով Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2021 թվականի փետրվարի 25-ի որոշումը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և նրա պաշտպան Գայանե Գևորգյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները ենթակա են մերժման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Նախ` անդրադառնալով պաշտպանի և ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքների առաջին պահանջին այն է՝ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է հետևյալը․
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործություն է համարվում մեղավորությամբ կատարված` հանրության համար վտանգավոր այն արարքը, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով, իսկ նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը կամ անգործությունը, որը թեև ձևականորեն պարունակում է սույն օրենսգրքով նախատեսված որևէ արարքի հատկանիշներ, սակայն իր նվազ կարևորության պատճառով հասարակական վտանգավորություն չի ներկայացնում, այսինքն` ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձին, հասարակությանը կամ պետությանը էական վնաս չի պատճառել և չէր կարող պատճառել:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (...)»:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
1. յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում: Մասնավորապես` վկայակոչված որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(...) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ինչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ինչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև երբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե երբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները`
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով վերոհիշյալ որոշմամբ մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
«1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն` որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով` քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև` դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(...) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված` ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում` կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (...)» (տե՛ս Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ (տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին` ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ.
«(...) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (...)» (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի` որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման: Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
աղբյուրի օրինականություն` ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
ձեռքբերման միջոցների օրինականություն` պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
դատավարական ձևակերպում` ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
լիազորված սուբյեկտ` այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով:
Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով` ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ` փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ` վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ` բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս` դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն` «Դատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները»:
(...) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (...):
Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:» (տե՛ս Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 30-33-րդ կետերը):
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: Նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
Շարադրված մեկնաբանությունների և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին` Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով ձեռք բերված հավաստի ապացույցների համակցությունը բավարար է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու այն, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանը, խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, ի սկզբանե, առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու իր իրական մտադրությունը թաքցնելով, ձեռք է բերել մի շարք անձանց վստահությունը` խնդրելով նրանց անուններով <<ԲՏԱ բանկ>> ՓԲԸ-ումգրավադրել ոսկյա զարդեր, որոնք իրականում եղել են կեղծ:
Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, Սերվենիկ Գևորգյանի` խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, վերոհիշյալ կանխամտածված գործողությունների տրամաբանական հաջորդականությունը վկայում է այն մասին, որ վերջինիս կողմից <<ԲՏԱ բանկ>> ՓԲԸ-ից խարդախության եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ծագել է ի սկզբանե:
Վերաքննիչ դատարանը գնահատելով սույն քրեական գործով ձեռք բերված և Առաջին ատյանի դատարանում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից:
Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հիմնավորված ու պատճառաբանված են, իսկ քրեական գործի փաստական հանգամանքների մասին Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները հետազոտված ապացույցներին չհամապատասխանելու և 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պաշտպանի և ամբաստանյալի փաստարկները քրեական գործի նյութերում իրենց հաստատումը չեն գտնում, հետևաբար` չեն կարող հիմք հանդիսանալ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը բեկանելու համար:
Ինչ վերաբերում է պաշտպանի և ամբաստանյալի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքներում նշված փաստարկներին (պնդումներին), ապա հարկ է նկատել, որ դրանք Առաջին ատյանի դատարանի կողմից բազմակողմանի և Վերաքննիչ դատարանի համար ընդունելի վերլուծության են ենթարկվել, ուստի դրանց վերստին անդրադառնալու իրավական անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Իսկ ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտից պարզ չէ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով՝ 35.612.240 ՀՀ դրամի, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների կողմից ընդհանուր՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակության համար, ապա Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ հանցակիցների կողմից միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցանքի պայմաններում նրանցից յուրաքանչյուրի գործողության արդյունքում պատճառված վնասը կարող է տարբեր լինել, իսկ միասնական դիտավորության մեջ ընդգրկված վերջնական վնասը՝ նույնական, ինչը քննարկվող պարագայում 48.051.000 ՀՀ դրամն է:
Անդրադառնալով պաշտպանի և ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հաջորդ պահանջին այն է՝ Կարեն Եդիգարյանին ճանաչել մեղավոր առաջադրված մեղադրանքներում և նրա նկատմամբ նշանակել առավելագույն պատիժ, կամ գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության, Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է հետևյալը․
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «առաջին ատյանի դատարանների դատական ակտերի դեմ վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն ամբաստանյալը, նրա պաշտպանը և օրինական ներկայացուցիչը, մեղադրողը կամ վերադաս դատախազը, տուժողը, նրա ներկայացուցիչը, օրինական ներկայացուցիչը և իրավահաջորդը, իսկ սույն օրենսգրքի 376.1 հոդվածի 2-րդ և 2.1-րդ կետերով նախատեսված ակտերի դեմ՝ նաև արդարացվածը, դատապարտյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները: Քաղաքացիական հայցվորը, քաղաքացիական պատասխանողը կամ նրանց ներկայացուցիչները դատական ակտն իրավունք ունեն բողոքարկելու քաղաքացիական հայցի մասով։ Քաղաքացիական հայցի մասով վերաքննիչ բողոք բերելու իրավունք ունեն նաև տվյալ գործով կողմեր չհանդիսացող անձինք, եթե դատական ակտն առնչվում է նրանց շահերին։ Կասկածյալը, մեղադրյալը, նրանց պաշտպանները և օրինական ներկայացուցիչները, ինչպես նաև դիմողն իրավունք ունեն վերաքննության կարգով բողոքարկելու սույն օրենսգրքի 376․1 հոդվածի 3-6-րդ կետերով նախատեսված դատական ակտերը»:
1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 2.1-րդ մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքը թողնում է առանց քննության, եթե վերաքննիչ բողոքը ներկայացրել է այն անձը, որը վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավունք չուներ:
Վերոնշյալ կարգավորման կապակցությամբ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 2018 թվականի հունիսի 19-ի թիվ ՍԴՈ-1420 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ, եթե վերաքննիչ բողոք ներկայացրել է այն անձը, ով չուներ այդ իրավունքը, կամ բողոքը ժամկետանց է (բացակայում է այն վերականգնելու հիմնավոր որևէ պատճառ), կամ այն բերվել է այնպիսի դատական ակտի դեմ, որը ենթակա չէ վերաքննիչ բողոքարկման և նման այլ այնպիսի հիմքերի առկայությամբ, երբ անձը վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ փաստի ուժով, իրավական տեսանկյունից օբյեկտիվորեն անկարող է իրացնել դատական բողոքարկման իր իրավունքը, ապա վերջինի իրացման արգելքը, ինչը նախատեսված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 2-րդ մասում, իրավական պատշաճ գործընթացի արդյունքում կարող է գնահատվել իրավաչափ:
Վերոգրյալ իրավանորմերի համադրումից հետևում է, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել այն անձիք (ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մասով), ովքեր տվյալ գործի շրջանակներում բողոք բերելու իրավունք չունեին (ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մասով): Մասնավորապես, մեջբերված դրույթներից հետևում է, որ ինչպես բողոք բերելու իրավունք սահմանող ընդհանուր կանոններն, այնպես էլ հատուկ կանոնները սահմանել են համապատասխան դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավասությամբ օժտված սուբյեկտների ցանկն, ըստ որի՝ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանը և նրա պաշտպան Գայանե Գևորգյանը տվյալ դեպքում չունեն վերաքննիչ բողոք ներկայացնելու իրավունք (ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մասով), ուստի անհիմն պաշտպանի և ամբաստանյալի վերաքննիչ բողոքների վերը նշված պահանջը։
Բացի, այդ Վերաքննիչ դատարանի համար հատկանշական է, որ մեղադրանքի կողմը ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մասով վերաքննիչ բողոք չի ներկայացրել, հետևաբար Վերաքննիչ դատարանը չի կարող անդրադառնալ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մասով կայացված դատավճռին։
Անդրադառնալով պաշտպանի և ամբաստանյալի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հաջորդ պահանջին այն է՝ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ, կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կամ 64-րդ հոդվածները,
Վերաքննիչ դատարանը արձանագրում է հետևյալը․
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի դրույթները: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ՍԴ/0293/01/09 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «(...) պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատժի տեսակի և չափի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է հաշվի առնի կատարված հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` նրա պատասխանատվությունը մեղմացնող և (կամ) ծանրացնող հանգամանքները (...)»:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման առանձնահատկությունների կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի թիվ ՎԲ-145/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը`
«(...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի բովանդակությունից հետևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար անհրաժեշտ է հետևյալ երկու պայմաններից առնվազն մեկը`
- գործի բացառիկ հանգամանքները.
- խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կողմից կատարված հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Ինչպես նշված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածում, բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների, նպատակների, հանցավորի դերի, ինչպես նաև հանցանքը կատարելիս և դրանից հետո հանցավորի վարքի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել այն հանգամանքները, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի հանրային վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե դրանք որքանով են ազդել կատարված հանցանքի հասարակական վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա (...)»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-13/08 որոշմամբ նշել է, որ օրենքում օգտագործված «բացառիկ» բառը ենթադրում է, որ տվյալ փաստական հանգամանքը կամ դրանց համակցությունը դուրս են գալիս սովորական շրջանակներից: Այլ կերպ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման համար հիմք հանդիսացած մեղմացնող հանգամանքը կամ մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը պետք է այն աստիճան առանձնահատուկ լինեն, որ վերածվեն բացառության:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
(...):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2007 թվականի հունիսի 12-ի թիվ ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է. «ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշմամբ նշել է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր մեկ այլ` 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-201/07 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
(...)
Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ (իրական) պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
(...) Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը»:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, հաշվի է առել ոչ միայն վերջինի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանն որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ հաշվի է առել հետևյալը, որ վերջինս բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ վերջինս վատառողջ է, տառապում է <<Արտերիալ հիպերտենզիա 2-րդ աստիճան կրիզային ընթացք, ռիսկի բարձրգործոն, տրանզիստոր իշեմիկգրոհ>>, Դիսոցիատիվ /կոնվերսիոն/ խանգարում ձախակողմյան պսևդոհեմիպարեզով: Նևրասթենիա՚, <<Արգանդի վզիկի էքստրիպացիա հավելումներով>>, <<Գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում, ձախակողմյան հեմիպարեզ, իշեմիկ ինսուլտ ԱՄՈՒ զարկերակի ավազանում>> հիվանդություններով, խնամքի տակ են գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ երկու որդիները, մասնակիորեն հատուցել է հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը:
Միևնույն ժամանակ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով Սերվենիկ Գևորգյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը (հետախուզման մեջ գտնվելը), խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, գտել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանը 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նրա կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը (հետախուզման մեջ գտնվելը), խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, պատճառված վնասի չափը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն վերջինի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները:
Միաժամանակ, Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառելիության հարցին, հարկ է համարում նկատել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսված է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: Ընդ որում` բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալ եզրահանգումները, մասնավորապես` Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, պատճառված վնասի չափը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ նրա կատարած արարքի համար չի կարող նշանակվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ, այսինքն` նրա նկատմամբ կիրառելի չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածը:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքներում նշված` Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հանգամանքին, հարկ է համարում նկատել, որ.
Վերը նշված քրեաիրավական նորմերը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության են ենթարկվել մի շարք գործերով կայացված նախադեպային որոշումներում, և մշտապես վերահաստատվել է դիրքորոշումն առ այն, որ դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն այն մասին, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի գոյություն ունեցող այնպիսի օբյեկտիվ տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։ Այս կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը բազմիցս փաստել է, որ թեև պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսում, սակայն դատարանի հետևությունները պետք է, ի թիվս այլնի, հիմնված լինեն հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի ամբողջական գնահատման վրա` հաշվի առնելով այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են օրենքով պահպանվող հասարակական հարաբերության բնույթը, մեղքի ձևը և տեսակը, պատճառված վնասի չափը, հանցագործության հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, խախտված հասարակական հարաբերության կարևորությունը և պետության կողմից իրականացվող համապատասխան քրեաիրավական քաղաքականությունը, հանցավորի պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքն ու հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը և այլն (ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԷԴ/0132/01/13, ԵԱՆԴ/0060/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13, ՏԴ/0031/01/14, ՍԴ3/0174/01/14, ԵԱԴԴ/0011/01/14, ԵԱՔԴ/0091/01/14, ԵԿԴ/0039/01/15, ԱՐԴ/0031/01/15 և այլն)։
Ա. Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև ընդգծել է, որ. «[Հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը] հակադարձ համեմատական է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառելիության հնարավորությանը: Այլ խոսքով՝ որքան բարձր է հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանը, այնքան ցածր է դրա համար նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հավանականությունը» (տե՛ս Արամայիս Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 27-ի թիվ ԳԴ/0014/01/14 որոշումը):
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, մասնավորապես` Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, պատճառված վնասի չափը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, այսինքն` նրա նկատմամբ կիրառելի չէ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումը պայմանավորված է, մասնավորապես հետևյալ հանգամանքներով.
ա) խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը,
բ) մեղքի ձևը և տեսակը (ուղղակի դիտավորությամբ կատարված լինելը),
գ) պատճառված վնասի չափը:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վերը նշված հանգամանքների համակցությունն առավել, քան վկայում է ինչպես ամբաստանյալ անձի, այնպես էլ նրա կատարած հանցանքի հանրային բարձր վտանգավորության աստիճանի մասին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, սույն գործով հնարավոր չէ հասնել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությանը` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում նաև 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի պաշտպան Գեորգի Մելիքյանի միջնորդությունը, այն է՝ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ վաղեմության ժամկետներն անցած լինելու հիմքով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը․
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. ըստ բնույթի և հանրության համար վտանգավորության աստիճանի՝ հանցագործությունները դասակարգվում են` ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների:
2. ոչ մեծ ծանրության հանցագործություններ են համարվում դիտավորությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երկու տարի ժամկետով ազատազրկումը, կամ որոնց համար նախատեսված է ազատազրկման հետ կապ չունեցող պատիժ, ինչպես նաև անզգուշությամբ կատարված այն արարքները, որոնց համար սույն օրենսգրքով նախատեսված առավելագույն պատիժը չի գերազանցում երեք տարի ժամկետով ազատազրկումը:
(...)>>:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 75-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Անձն ազատվում է քրեական պատասխանատվությունից, եթե հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել են հետևյալ ժամկետները.
1) երկու տարի` ոչ մեծ ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
2) հինգ տարի` միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
3) տասը տարի` ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից.
4) տասնհինգ տարի` առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից:
2. Վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելու պահը: Տևող հանցագործության դեպքում վաղեմության ժամկետը հաշվարկվում է արարքը դադարելու, իսկ շարունակվող հանցագործության դեպքում` վերջին արարքը կատարելու պահից:
3. Վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատվում է, եթե մինչև նշված ժամկետներն անցնելն անձը կատարում է միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանք: Այս դեպքում վաղեմության ժամկետի հաշվարկն սկսվում է նոր հանցանքի ավարտված համարելու պահից:
4. Վաղեմության ժամկետի ընթացքը կասեցվում է, եթե անձը խուսափում է քննությունից կամ դատից: Այս դեպքում վաղեմության ընթացքը վերսկսվում է անձին ձերբակալելու կամ մեղայականով նրա ներկայանալու պահից: Ընդ որում, անձը չի կարող քրեական պատասխանատվության ենթարկվել, եթե ոչ մեծ ծանրության կամ միջին ծանրության հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից անցել է տասը տարի, իսկ ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցանքն ավարտված համարելու օրվանից՝ քսան տարի, և վաղեմության ժամկետի ընթացքն ընդհատված չի եղել նոր հանցագործությամբ>>:
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
<< 2. Նույն արարքը, որն առաջացրել է ծանր հետևանքներ՝
պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երեքհարյուրապատիկից հինգհարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով՝ երկուսից երեք ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը չորս տարի ժամկետով: (…)
Այսինքն` վերոգրյալ եզրահանգումների պայմաններում Կարեն Եդիգարյանին մեղսագրվող արարքը միջին ծանրության հանցագործություն է: Ըստ առաջադրված մեղադրանքի` Կարեն Եդիգարյանին մեղսագրվող` 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասի նախատեսված արարքն ավարտվել է 2015 թվականին:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը, նկատի ունենալով, որ Կարեն Եդիգարյանին մեղսագրվող հանցագործությունն ավարտված համարելու օրվանից անցել է ավելի քան 5 տարի և Վերաքննիչ դատարանի տրամադրության տակ առկա չէ փաստական որևէ տվյալ այն մասին, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետների ընթացքն ընդհատվել է նրա կողմից միջին ծանրության, ծանր կամ առանձնապես ծանր նոր հանցանքի կատարմամբ, գտնում է, որ Կարեն Եդիգարյանին պետք է ազատել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից` վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը՝ պետք է վերացնել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով 1998 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը



ՈՐՈՇԵՑ

Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և նրա պաշտպան Գայանե Գևորգյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքները մերժել` հիմք ընդունելով սույն որոշմամբ արձանագրված պատճառաբանությունները։
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի պաշտպան Գեորգի Մելիքյանի միջնորդությունը բավարարել․
Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճիռը Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի մասով բեկանել՝
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ 2003 թվականին ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը դադարեցել՝ վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով:
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը՝ վերացնել:
Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` այն ստանալու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում:



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԲԵԿԹԱՇՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐ Լ.ԱԼԱՎԵՐԴՅԱՆ


Սույն որոշման վերաբերյալ առկա է դատավոր Ռ.Մխիթարյանի հատուկ կարծիքը:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ










ԵԱՔԴ/0137/01/15

ՀԱՏՈՒԿ ԿԱՐԾԻՔ

(Թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով կազմի
դատավոր Ռ.Մխիթարյանի)


«25» հուլիսի 2023թ. ք.Երևան

ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավոր Ռ.Մխիթարյանս` որպես թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով կոլեգիալ կազմի դատավոր, համաձայն չլինելով նշված գործով Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և նրա պաշտպան Գայանե Գևորգյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքներն ամբողջությամբ մերժելու արդյունքում նշանակված պատիժն ամբաստանյալի կողմից ռեալ (իրական) կրելու անհրաժեշտության մասին նախագահող դատավոր Ա.Բեկթաշյանի և դատավոր Լ․Ալավերդյանի կարծիքի հետ, հայտնում եմ սույն հատուկ կարծիքը.

Հատուկ կարծիքի համար էական նշանակություն ունեցող hանգամանքները.
1. Նախաքննության մարմնի կողմից Սերվենիկ Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ․ «[Ն]ա, նախնական համաձայնության գալով մի խումբ անձանց՝ Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի հետ, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի օժանդակությամբ, խաբեության եղանակով` հիշյալ բանկում տարբեր անձանց միջոցով 340.000 ՀՀ դրամ արժեք ունեցող կեղծ ոսկյա զարդերի գրավադրմամբ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսպես` Սերվենիկ Գևորգյանը, Արթուր Գևորգյանը և Տիգրան Մուշեղյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին, նախնական համաձայնության են եկել խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար օգտագործել են իրենց ընկեր կամ բարեկամ հանդիսացող տարբեր անձանց` Յուրիկ Բարսեղյանին, Արմեն Գալստյանին, Գևորգ Գևորգյանին, Միշա Բաղդասարյանին, Արշալույս Մինասյանին, Անի Հակոբյանին, Գյուլվարդ Բարսեղյանին, Գևորգ Վարդանյանին, Սոնա Ստեփանյանին, Գարեգին Սարգսյանին, Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին, Մարգարիտա Հակոբյանին և Վեներա Վարդանյանին տարատեսակ պատճառաբանություններով խնդրելով նրանց անուններով «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում գրավադրել ոսկյա զարդեր: Այդ անձինք չգիտակցելով, որ հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից իրենց տրամադրված զարդերն իրականում պատրաստված չեն ոսկուց, այսինքն` գործելով անզգուշությամբ, դրանք ներկայացրել են «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ` ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանին, ով նախապես վերը նշված հանցավոր խմբին խոստացել է վերացնել հանցավոր նպատակին հասնելու բոլոր խոչընդոտները: Կատարելով խոստումը` Կ.Եդիգարյանն օժանդակել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գևորգյանին և Արթուր Գևորգյանին խաբեության եղանակով բանկից առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարել` ներկայացված 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդերը գնահատելով, որպես ոսկյա զարդ, ինչի արդյունքում հիշյալ անձինք վարկ ստանալու միջոցով բանկից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար»։
2․ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 դատավճռով Ս․Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Նույն օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցվել է Ս․Գևորգյանի՝ կալանքի տակ պահվելու 1 (մեկ) տարի 7 (յոթ) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը, և վերջնական պատիժ է թողնվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 10 (տասը) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
3․ Նախորդ կետում նշված դատավճռի՝ «Դատարանի իրավական վերլուծությունները» վերտառությամբ բաժնում Առաջին ատյանի դատարանը, ի թիվս այլնի, արձանագրել է. «(…) Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա վատառողջ է, տառապում է «Արտերիալ հիպերտենզիա 2-րդ աստիճան կրիզային ընթացք, ռիսկի բարձրգործոն, տրանզիստոր իշեմիկգրոհ», Դիսոցիատիվ /կոնվերսիոն/ խանգարում ձախակողմյան պսևդոհեմիպարեզով: Նևրասթենիա», «Արգանդի վզիկի էքստրիպացիա հավելումներով», «Գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում, ձախակողմյան հեմիպարեզ, իշեմիկ ինսուլտ ԱՄՈՒ զարկերակի ավազանում» հիվանդություններով, խնամքի տակ են գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ երկու որդիները, մասնակիորեն հատուցել է հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը: (…)»։
4․ Առաջին ատյանի դատարանի` 2018 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 դատավճռի դեմ բերված վերաքննիչ բողոքներով ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանը և պաշտպանը փաստարկել են, որ բողոքարկվող դատական ակտը պատճառաբանված չէ, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտմամբ:
Ի թիվս այլնի՝ խնդրել են ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ, կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ կամ 64-րդ հոդվածները:
5․ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (դատական կազմի դատավորների մեծամասնությունը) 2023 թվականի հուլիսի 25-ի թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 որոշմամբ ամբողջությամբ մերժելով ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները՝ ստորադաս դատարանի կողմից նշանակված պատժի ու Ս․Գևորգյանի կողմից այն ռեալ (իրական) կրելու նպատակահարմարության մասով նշել է․ «(…) Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս` պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, հաշվի է առել ոչ միայն վերջինի կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու դրա հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այլև նրա անձը բնութագրող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը:
Առաջին ատյանի դատարանն որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ հաշվի է առել հետևյալը, որ վերջինս բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ:
Առաջին ատյանի դատարանը, որպես ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտել այն, որ վերջինս վատառողջ է, տառապում է «Արտերիալ հիպերտենզիա 2-րդ աստիճան կրիզային ընթացք, ռիսկի բարձրգործոն, տրանզիստոր իշեմիկգրոհ», Դիսոցիատիվ /կոնվերսիոն/ խանգարում ձախակողմյան պսևդոհեմիպարեզով: Նևրասթենիա», «Արգանդի վզիկի էքստրիպացիա հավելումներով», «Գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում, ձախակողմյան հեմիպարեզ, իշեմիկ ինսուլտ ԱՄՈՒ զարկերակի ավազանում» հիվանդություններով, խնամքի տակ են գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ երկու որդիները, մասնակիորեն հատուցել է հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը:
Միևնույն ժամանակ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:
Առաջին ատյանի դատարանը, հաշվի առնելով Սերվենիկ Գևորգյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, գտել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանը 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նկատել, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափերը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, բազմակողմանի գնահատման է ենթարկել ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, նրա կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, պատճառված վնասի չափը, որպիսի պայմաններում իրավացիորեն վերջինի նկատմամբ նշանակել է արդարացի պատիժ, ինչը բխում է 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով սահմանված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար են նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար ու կարող է ապահովել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակները:
(…)
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, մասնավորապես` Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, պատճառված վնասի չափը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, այսինքն` նրանց նկատմամբ կիրառելի չէ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը:
Վերաքննիչ դատարանի վերոգրյալ եզրահանգումը պայմանավորված է, մասնավորապես հետևյալ հանգամանքներով.
ա) խախտված հասարակական հարաբերության բնույթն ու կարևորությունը,
բ) մեղքի ձևը և տեսակը (ուղղակի դիտավորությամբ կատարված լինելը),
գ) պատճառված վնասի չափը:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վերը նշված հանգամանքների համակցությունն առավել, քան վկայում է ինչպես ամբաստանյալ անձի, այնպես էլ նրանց կատարած հանցանքի հանրային բարձր վտանգավորության աստիճանի մասին:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առանց ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, սույն գործով հնարավոր չէ հասնել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությանը` սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը: Տվյալ դեպքում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում նաև 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից: (…)»։

Հատուկ կարծիքի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
6․ Էության մեջ համաձայն լինելով ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի՝ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ մեղավորության և ստորադաս դատարանի կողմից նրա նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափության, ինչպես նաև գործով մյուս ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդումը վաղեմության ժամկետն անցած լինելու հիմքով դադարեցնելու վերաբերյալ դատարանի կազմի դատավորների մեծամասնության հետևությունների հետ՝ միաժամանակ գտնում եմ, որ ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի և նրա պաշտպանի վերաքննիչ բողոքները մասնակի՝ ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու պահանջի մասով պետք է բավարարվեր՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ․
2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի (այսուհետ նաև՝ ՀՀ քրեական օրենսգիրք) 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին։
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
(...)»։
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու ինստիտուտը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի կողմից բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել մի շարք նախադեպային որոշումներում, և մշտապես վերահաստատվել է դիրքորոշումն առ այն, որ դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն այն մասին, որ հանցանք կատարած անձի ուղղվելը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու, պետք է հիմնվի գոյություն ունեցող այնպիսի օբյեկտիվ տվյալների համակողմանի վերլուծության վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն ընդգծել է, որ յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։ Պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները ։ Յուրաքանչյուր դեպքում պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը որոշելիս հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթի և աստիճանի համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների ամբողջական վերլուծությունը։ Մասնավորապես, հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը ։
Ընդ որում, անդրադառնալով պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները գնահատման ենթարկելու կարևորությանը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը մշտապես ընդգծել է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման հիմք են ոչ միայն կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, այլև հանցավորի անձը բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական, քրեաբանական և քրեաիրավական, ֆիզիկական հատկությունների համակցությունը (ընտանեկան դրությունը, վարքագիծը աշխատանքում և կենցաղում, աշխատունակությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, սեռը, դատվածությունը և այլն): Մասնավորապես ՀՀ վճռաբեկ դատարանը փաստել է հանցավորի ընտանեկան դրությունը, վերջինիս ընտանիքի կյանքի պայմանների վրա նշանակված պատժի ազդեցությունը, նրա խնամքին այլ անձանց առկայությունը, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղն ու դիրքը, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագիրը և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները գնահատման ենթարկելու անհրաժեշտությունը ։
Դրա հետ մեկտեղ, անդրադառնալով կոնկրետ սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերով պատիժ նշանակելու և այն կրելու նպատակահարմարությանն առնչվող հարցերին՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ սեփականության դեմ ուղղված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի նվազման տեսանկյունից հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնասը հարթելուն ուղղված հանգամանքներն էական նշանակություն ունեն ։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու հանցանք կատարած անձի ուղղվելու հնարավորության մասին դատարանը կարող է գալ համապատասխան եզրահանգման գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների համակցության վերլուծության արդյունքում` մասնավորապես գնահատման ենթարկելով պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող, ինչպես նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները: Վերջինի համատեքստում կարևորվում է նաև անձի առողջական վիճակի վերաբերյալ առկա տեղեկությունների վերլուծությունն ու գնահատումը, քանի որ անձի մոտ հիվանդության առկայությունը` ելնելով դրա բնույթից, տեսակից և ծանրության աստիճանից գործում առկա այլ տվյալների համակցությամբ, կարող է վկայել անձին ազատությունից զրկելու աննպատակահարմարության և առանց պատիժը փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության մասին, ինչը համահունչ է նաև պատիժ նշանակելու կարևորագույն` մարդասիրության սկզբունքին :
7․ Սույն գործի փաստերի համաձայն՝ ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանն Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել 2003 թվականի ապրիլի 18-ին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, որին հաշվակցվել է ամբաստանյալի՝ կալանքի տակ պահվելու 1 (մեկ) տարի 7 (յոթ) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը, և թողնվել է կրելու ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 10 (տասը) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին, որի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, իսկ ըստ տիպային բնութագրի ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանի՝ դասակարգվում է ծանր հանցագործությունների շարքին՝ պատիժ նախատեսելով ազատազրկում՝ չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա:
Տվյալ դեպքում, հանցանքը կատարվել է 2014 թվականի կեսերին, և 2015 թվականի օգոստոսի 5-ից մինչև 2017 թվականի մարտի 20-ը Ս․Գևորգյանը փաստացի գտնվել է անազատության մեջ։ Դրանից հետո ավելի քան 6 (վեց) տարի գտնվել է ազատության մեջ, և այդ ընթացքում նրա կողմից ոչ իրավաչափ վարքագիծ դրսևորված լինելու մասին վկայող որևէ փաստական տվյալ չի ստացվել։
Դրա հետ մեկտեղ, ինչպես երևում է սույն հատուկ կարծիքի 2-րդ կետում մեջբերվածից, Առաջին ատյանի դատարանը փաստել է, որ ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանը բնութագրվում է դրականորեն, նախկինում չի դատապարտվել:
Միևնույն ժամանակ, որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է գնահատել այն, որ նա վատառողջ է, մասնավորապես տառապում է «Արտերիալ հիպերտենզիա 2-րդ աստիճան կրիզային ընթացք, ռիսկի բարձրգործոն, տրանզիստոր իշեմիկգրոհ», Դիսոցիատիվ /կոնվերսիոն/ խանգարում ձախակողմյան պսևդոհեմիպարեզով: Նևրասթենիա», «Արգանդի վզիկի էքստրիպացիա հավելումներով», «Գլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում, ձախակողմյան հեմիպարեզ, իշեմիկ ինսուլտ ԱՄՈՒ զարկերակի ավազանում» հիվանդություններով, բացի այդ՝ նրա խնամքի տակ են գտնվում ֆիզիկապես վատառողջ երկու որդիները, և որ մասնակիորեն հատուցել է հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը:
Ընդ որում, վերը նշված հանգամանքների իրական լինելը որևէ կերպ կասկածի տակ չի դրվել և ընդունվել է նաև Վերաքննիչ դատարանի կողմից ։
8․ Նախորդ կետում արձանագրված և վերլուծված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 6-րդ կետում մեջբերված նորմերի և իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` գտնում եմ, որ տվյալ դեպքում առկա չէ որևէ ողջամիտ հիմնավորում առ այն, որ ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, ուստի այդ մասով դատական կազմի դատավորներ Ա.Բեկթաշյանի և Լ․Ալավերդյանի հետևության և դրա հիմքում դրված պատճառաբանությունների հետ չհամաձայնելով, ղեկավարվելով 1998 թվականի հուլիսի 1-ին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3611-րդ հոդվածով՝ մնում եմ այն հատուկ կարծիքին, որ Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 դատավճռով ամբաստանյալ Ս․Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նշանակված ազատազրկում պատիժը (դրա փաստացի չկրած մասը՝ երկու տարի տասն ամիս տասնհինգ օր ժամկետով ազատազրկումը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պետք է պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան։




ԴԱՏԱՎՈՐ Ռ.ՄԽԻԹԱՐՅԱՆ

Գործ No ԵԱՔԴ/0137/01/15

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ11՚ ապրիլի 2018 թվական քաղաք Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Միլենա Սարգսյանի
Շուշան Վանոյանի
Հասմիկ Արտաշեսյանի
Օֆելյա Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Դավիթ Կարապետյանի
Կարեն Բարսեղյանի
Էդգար Պետրոսյանի
պաշտպաններ Գայանե Գրիգորյանի
Գեորգի Մելիքյանի
Անահիտ Սոխակյանի
տուժողի ներկայացուցիչներ Միլենա Խաչումյանի
Լուսինե Խանամիրյանի
Մհեր Հակոբյանի
Մանե Մարտիրոսյանի
Անի Հովհաննիսյանի


Ավան նստավայրում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեականգործն ըստ մեղադրանքի
Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի /ծնված 1962 թվականի օգոստոսի 03-ին` Ապարան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված` Արմավիրի մարզ, Նալբանդյան 2-րդ թաղամաս, 1-ին փողոց, 7-րդ տուն/ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի /ծնված 1981 թվականի օգոստոսի 02-ին` Մասիս քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվող` Արարատի մարզ,գյուղ Այնթապ, 3-րդ շարք, 14-րդ տուն/ մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:


Գործի դատավարական նախապատմությունը

2014 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչականգլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 09122114 քրեականգործը:
2014 թվականի հուլիսի 22-ին Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հուլիսի 29-ին Կարեն Եդիգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի օգոստոսի 14-ին թիվ 09122114 քրեականգործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն:
2014 թվականի նոյեմբերի 19-ին քրեականգործն ըստ քննչական ենթակայության ուղարկվել է Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժին:
2015 թվականի հուլիսի 18-ին Կարեն Եդիգարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2015 թվականի հուլիսի 27-ին Սերվենիկ Գևորգյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
2015 հուլիսի 27-ին թիվ 09122114 քրեականգործից անջատվել է Կարեն Եդիգարյանի վերաբերյալգործը, որին շնորհվել է թիվ 09122114/1 համարը:
2015 թվականի հուլիսի 31-ին թիվ 09122114 քրեականգործով վարույթը կասեցվել է:
2015 թվականի հուլիսի 31-ին թիվ 09122114/1 քրեականգործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի օգոստոսի 05-ին Սերվենիկ Գևորգյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության ՙԶվարթնոց՚ օդանավակայանիգծային բաժին:
2015 թվականի օգոստոսի 05-ին թիվ 09122114 քրեականգործի վարույթը վերսկսվել է:
2015 թվականի օգոստոսի 06-ին Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ին թիվ 09122114 քրեականգործից անջատվել է Սերվենիկ Սարգսյանի վերաբերյալգործը, որին շնորհվել է թիվ 09120715 համարը:
2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ին թիվ 09120715 քրեականգործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ին դատարանի արձանագրային որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0186/01/15 քրեականգործը միացվել է Կարեն Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեականգործին:
2017 թվականի մարտի 17-ին դատարանի որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվելգրավը:
2017 թվականի մարտի 20-ին Սերվենիկ Գևորգյանն ազատվել է արգելանքից:



Գործի փաստական հանգամանքները

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա, նախնական համաձայնությանգալով մի խումբ անձանց` Արթուր Գևորգյանի և Տիգրոն Մուշեղյանի հետ, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեումգտնվող ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի օժանդակությամբ, խաբեության եղանակով` հիշյալ բանկում տարբեր անձանց միջոցով 340.000 ՀՀ դրամ արժեք ունեցող կեղծ ոսկյա զարդերիգրավադրմամբ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամգումար:
Այսպես` Սերվենիկ Գևորգյանը, Արթուր Գևորգյանը և Տիգրան Մուշեղյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին, նախնական համաձայնության են եկել խաբեության եղանակով ուրիշիգույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար օգտագործել են իրենց ընկեր կամ բարեկամ հանդիսացող տարբեր անձանց` Յուրիկ Բարսեղյանին, Արմեն Գալստյանին, Գևորգ Գևորգյանին, Միշա Բաղդասարյանին, Արշալույս Մինասյանին, Անի Հակոբյանին, Գյուլվարդ Բարսեղյանին, Գևորգ Վարդանյանին, Սոնա Ստեփանյանին, Գարեգին Սարգսյանին, Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին, Մարգարիտա Հակոբյանին և Վեներա Վարդանյանին տարատեսակ պատճառաբանություններով խնդրելով նրանց անուններով ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեումգտնվող ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրել ոսկյա զարդեր: Այդ անձինք չգիտակցելով, որ հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից իրենց տրամադրված զարդերն իրականում պատրաստված չեն ոսկուց, այսինքն`գործելով անզգուշությամբ, դրանք ներկայացրել են ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեումգտնվող ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ` ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանին, ով նախապես վերը նշված հանցավոր խմբին խոստացել է վերացնել հանցավոր նպատակին հասնելու բոլոր խոչընդոտները: Կատարելով խոստումը` Կ.Եդիգարյանը օժանդակել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գևորգյանին և Արթուր Գևորգյանին խաբեության եղանակով բանկից առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարել` ներկայացված 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդերըգնահատելով, որպես ոսկյա զարդ, ինչի արդյունքում հիշյալ անձինք վարկ ստանալու միջոցով բանկից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամգումար:՚:

Ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել, որ ՙնա, հանդիսանալով առևտրային կազմակերպության ծառայող` ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեումգտնվող ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին թվով 30 վարկային պայմանագրերով ոսկյա զարդերի փոխարեն, որպեսգրավ, ընդունել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գրիգորյանին ու Արթուր Գրիգորյանին պատկանող ինչպես պողպատից պատրաստված և ոսկու բարակ շերտով պատված, այնպես էլ պղնձի համաձուլվածքից պատրաստված և ոսկու արտաքին շերտ չպարունակող ընդհանուր 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդեր,գիտակցելով, որ դրանք իրականում պատրաստված չեն ոսկուց և Տ.Մուշեղյանը, Ս.Գրիգորյանը ու Ա.Գրիգորյանը կեղծ ոսկյա զարդերիգրավադրմամբ խաբեությամբ բանկիցգումար հափշտակելու նպատակ ունեն, ոսկերիչ-մասնագետի իր լիազորությունները բանկի շահերին հակառակ և Տիգրան Մուշեղյանի, Սերվենիկ Գրիգորյանի ու Արթուր Գրիգորյանի օգտին օգտագործելով, զարդերըգնահատել է որպես ոսկուց պատրաստված, ինչի արդյունքում բանկի կողմից վարկառուների միջոցով վերը նշված երեք անձանց տրամադրվել է 48.391.000 ՀՀ դրամգումար` այդ կերպ օժանդակելով մի խումբ անձանց` Տիգրան Մուշեղյանի, Սերվենիկ Գրիգորյանի և Արթուր Գրիգորյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ խաբեության եղանակով ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերովգույքի` 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակությանը, ինչը հիշյալ բանկի համար առաջացրել է ծանր հետևանքներ:՚:

Ապացույցների հետազոտում ևգնահատում

Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ժամանակ առ ժամանակ մեկնում է ՌԴ, որտեղ հիվանդանոցում են երկու որդիները` Գարեգին Սարգսյանը և Արթուր Գևորգյանը: Տիգրան Մուշեղյանին ճանաչում է շուրջ 6 տարի: Տարիների ընթացքում ունեցել են մտերիմ հարաբերություններ և Տ.Մուշեղյանն իր ընտանքի հետ ձեռք է բերել ջերմ հարաբերություններ, որդուն` Արթուր Գևորգյանին առաջարկել է դառնալ նրա երեխայի քավորը: Իրենք նրա հետ ծանոթացել են ՌԴ Մոսկվա քաղաքում: Շուրջ 1,5 տարի առաջգնացել է Տիգրանենց տուն` նրա կնոջը` Մարջան Ամիրխանյանին տեսակցելու Երևանի Կոմիտասումգտնվող նրանց տանը, որտեղգտնվել է նաև Տիգրանը: Վերջիններս իրեն ասել են, որ լուրջ ֆինանսական խնդիրներ ունեն և խնդրել են իրենցգումարով օգնել, ինչն էլ արել է խոսակցությունից ամիս ու կես հետո. ՌԴ-ից 300,000 ռուբլիգումար է ուղարկել Մարջանի անունով: Այդգումարն առաջացել էր իրենց մեքենայի վաճառքից: Տիգրանը պարբերաբար իր տղաներից խղճահարույց վիճակներովգումարներ է խնդրել, ասել է, որ օգնեն իրեն: Մինչ այդ Տիգրանը ՌԴ-ում արդեն դիմել էր Արթուրին և նրան խնդրել, որ իր ունեցած ոսկիները իրենց և իրենց բարեկամների անուններով ինչպեսգրավադնենք, այնպես էլգրավադրվածը անվանափոխենք` պատճառաբանելով, որ իրենք արդեն շատ են դրել իրենց անուններով, բացի այդգրավադրվածի 3 ամիսն արդեն լրացել է, իսկ բանկի աշխատողին` ոսկերիչ Կարենին էլ ստուգում են, որին մինչ այդ իրենք չեն ճանաչել և չեն էլ լսել նրա մասին: Ոսկերիչ Կարենին 1-ին անգամ տեսել է Տիգրանենց տանը մինչ իրենց բարեկամների հետ կապված վարկերի ձևակերպումը, որպես նրանց բարեկամի և որևէ այլ խոսակցություն չի եղել: Դրանից հետո որդին` Արթուրը, Երևանից զանգել է իրեն Մոսկվա, ասել, որ Տիգրանն իրեն առաջարկել է մի քանի անձնագիր տանել բանկում անվանափոխելու ևգրավներ դնելու: Ոչ միայն Տիգրանն է այդ մասին խնդրել Արթուրին և իրեն, այլ նաև Տիգրանի եղբայր Ժիրայրը և կինը` Մարջանը: Իրենք որևէ անօրինական բան չկասկածելով, ինչպես նաև հավատալով և վստահելով նրան, համաձայնվել են օգնել Տիգրանին:
Սկզբից Տիգրանը Երևանումգտնվելու ժամանակ Արթուրի միջոցով զանգել է մյուս որդուն` Գարեգին Սարգսյանին և նրա կնոջը Մարգարիտա Հակոբյանին: Նրանց անուններովգրավադրվել է Տիգրանի կողմից նրանց տրված ոսկիները Երևանի Զեյթուն թաղամասումգտնվող ՙԲՏԱ Բանկի՚ մասնաճյուղում: Հետագայում Գարեգինից տեղեկացել է նաև որ այդ նույն օրը Տիգրանի համար ոսկի էգրավադրվել նաև այլ անձանց` Ժիրայր Ամիրխանյանի և Համո անունով տղայի անվամբ: Մարգարիտան այդ օրըգրավադրում չի արել իր անվամբ, այլ նրա անվամբգրավադրվել է մի քանի օր անց: Գրավի դիմաց Գարեգինի կողմից ստացվածգումարներն ամբողջությամբ Տիգրանը այդ նույն պահին Ժիրայրի ՙմիգալկեքով՚ ավտոյի մեջ տվել է Տիգրանին: Մնացած մանրամասների չի տիրապետում: Դրանից հետո Տիգրանի խնդրանքով Արթուրը ստիպված դիմել է նաև իր հորեղբայր Գևորգ Գևորգյանին, նրա հարս Արշալույս Մինասյանին, ինչպես նաև Գյուլնարա Բարսեղյանին: Կոնկրետ օրերով չի կարող ասել: Եղել է դեպք, որ, ինքը խղճալով Տիգրանին, ստիպված անձամբ խնդրել է իր բարեկամներին իրենց անուններով Տիգրանի ոսկիներըգրավադնելու համար: Չի հիշում, թե այդ հարցով ում է դիմել: Արթուրը խնդրել է նաև իրենց այլ բարեկամների: Միշա Բաղդասարյանին և Վեներա Վարդանյանին ինքն է խնդրել, մյուսներին չի հիշում անվանական: Տիգրանն այդ ընթացքում անընդհատ կրկնել է, որ իրեն օգնեն,գործարքների հարցում, որ կարողանագումարները ստանալով նաև իրենց պարտքերը վերադարձնի: Տիգրանն իրեն և Արթուրին ասել է, որ շատ վատ մարդկանց ձեռքն է ընկել, ահավոր վիճակի մեջ է, եթե չփակի պարտքերը նրան կսպանեն: Դրանից հետո Տիգրանն իր խոստումը չի կատարել ևգրավադրված զարդերի վրա եկած տոկոսները մարելու համար Արշալույս Մինասյանի անվամբգրավադրված զարդերի վարկը մարելու համար, իրենք են ստիպված Մոսկվայում վաճառել որդու մեկ այլ մեքենա և դրանից ստացածգումարը 60,000 ռուբլի և 1,500 ԱՄՆ դոլար ուղարկել են Արշալույսին, քանի որ նա հղի է եղել և մտածմունքից վատացել էր: Նա տարել և մուծել է այդգումարները իր անվամբ: Տիգրանը շարունակել է իրենց համոզել և հավատացնել, որ ինքը սրիկա չէ, որ իրենցգումարները կվերադարձնի, իրենցգույքերը կվաճառեն և վարկերը կմարեն: Ինքն այդ բանկում եղել է ընդամենը մեկ անգամ հարսի` Մարգարիտայի հետ տոկոսները վճարելու համար: Այդ ժամանակ ինքը ցանկացել է հարսի անվամբգրավադրված ոսկիները անվամափոխել իր անվամբ, քանի որ նա փոքր երեխա ուներ և չէր կարող ամեն անգամգնալ, սակայն անձնագիրը ռուսական էր, և իրեն ասել են, որ հնարավոր չի լինի:
Մի քանի անգամ Կարենը զանգել է իրեն, չգիտի թե իր համարն ումից էր վերցրել, ասել է, որ զանգում է Տիգրանին, նա չի պատասխանում: Կարենն իրեն ասել է, որ Տիգրանը հնարավորություն չունի վարկերը մարելու:
Երբ Տիգրանը սկսեց չվճարել բանկի տոկոսագումարները, իսկ վարկառուները պահանջում էին, որ իրենց անունները հանվիգործարքներից, այդ ընթացքում իր հետ կապի էր դուրսգալիս Կարենը և մի քանի անգամ եղել է, որ նա ասել է, որ Տիգրանն իր թագավոր եղբայրն է, նա անպայմանգումարները կփակի, եթե չէ իրենք կհանեն, անգամ տունը կծախեն: Անձամբ ինքն այդ հարցով և պահանջի և խնդրանքի տեսքով բազմիցս դիմել է և՛ Տիգրանին, և՛ կնոջը, ինչը որևէ արդյունք չի տվել: Մեկ անգամ էլ Մարջանի խնդրանքով որպես վարկի մարումգումար է փոխանցել Կարենի անվամբ, Մարջանի ասելով նրա հաշիվները կալանքի տակ էր,գումարը Կարենը ստանալով կձևակերպեր: Գումարը փոխանցվել է 3 անգամ: Այդ պատմությունից հետո, շուրջ մեկ տարի է, ինչ Տիգրանը և Մարջանը իրենց հետ կապերը խզել են, տարբեր անձանցգումարներ պարտք լինելով, փոխել են իրենց հեռախոսահամարները և խուսափում են հանդիպումներից, ինչից էլ իրենք արդեն հասկացել են, որ նրանք իրենց ի սկզբանե խաբել են: Որդին` Գարիկը, ծանուցագիր ստանալով և քննչական բաժին ներկայանալուց հետո, իմացել է, որ այդգործարքների հետ կապված խնդիրներ կան: Իսկ մի քանի օր առաջ, երբ Հրաչից իմացել է, որ այդ քրեականգործով մարդ են կանչել, հասկացել է, որգործը չի ավարտվել, ինքնակամ որոշել է, որ պետք էգա Հայաստան և տեսնի, թե ինչ է կատարվում, քանի որ Տիգրանի համար դիմել է մարդկանց և վերջիններիս իր հետ միասին անմեղ տեղըգցել է պատմության մեջ:
Այդ ընթացքում տղայից` Գարեգինից տեղեկացել է, որ Կարենը դիմել է իրեն և Մասիվի Հրաչին, նրանց անվամբ ոսկիգրավադնելու հարցով, ասելով, որ ինքը ոսկի ունի, բայց քանի որ բանկի աշխատող է, իր անվամբ փեսայի համար չի կարող ոսկիգրավադնել: Իսկ փեսան Տիգրանի համար արդենգրավադրած է եղել: Արդյունքում Հրաչի և Գարեգինի անունով Կարենի ոսկիներըգրավադրվել են բանկում և ստացվածգումարները հենց նույն պահին բանկի շենքի հետևում փոխանցել են Կարենին:
Ս.Գևորգյանը իր և Տ.Մուշեղյանի կողմից նախնական պայմանավորվածությամբ կեղծ ոսկյա զարդերով Կ.եդիգարյանի օժանդակությամբ բանկիցգումարներ հափշտակելու հետ կապված հայտնել է, որ նման բան չի եղել, ինքը նման խոսակցություն չի ունեցել, նշվածգործարքներից տեղյակ չէ, ինքը ո՞նց կարող էր, իր ընտանիքի և բարեկամների հետ այդպես վարվել, ո՞նց կարող էր Տիգրանն իրեն տոմս առներ, երբ նա այդ ժամանակ իրենցից էրգումար խնդրում: Տիգրանը և Կարենը մորաքրոջ որդիներ են և եթե որևէ արարք կատարվել է, որում մեղադրում են իրեն, ապա դրա պայմանավորվածությունը, համաձայնությունը և կատարումը եղել է նրանց կողմից,ինչի զոհն են այսօր ինքն ու որդին: Ինքը կեղծ ոսկի չի ունեցել, Կարենին չի խնդրել իր ուղարկած անձանց անուններով կեղծ ոսկիգրավադրելով 28,000 ԱՄՆ դոլարին համարժեքգումար տալու համար, նման բան չի խնդրել և տրամաբանություն էլ չկար որևէ խնդրանքով Կարենին դիմել, քանի որ նրան չէր ճանաչում: Ինքը Կարենին ճանաչել է Տիգրանի միջոցով և այդ ընթացքում Տիգրանի ընտանիքի խնդրանքով, իրենց մոտ նախապես ձեռք բերելով վստահություն, նրան տվել է պարտքովգումարներ, որոնց անդորրագրերը կներկայացնի: Ինքը կեղծ ոսկիների մասին իմացել է, երբ տղային` Գարեգինին, կանչել են բաժին:
Տիգրանի խնդրանքով ինքն ու Արթուրը դիմել են իրենց բարեկամներին այդ հարցով իրենց օգնելու համար, թե բարեկամներիգործարքները ինչ կարգով են եղել, չի կարող ասել, քանի որ այստեղ չիգտնվել, սակայն ինչպես որդու, այնպես ել նրանց դեպքում միանշանակգիտի, որգումարները փոխանցվել են Տիգրանին: Իսկ Գարեգինից, վերջինիս կողմից քննչական բաժինգնալուց հետո տեղեկացել է, որգործարքը կատարվել է հետևյալ կերպ. Տիգրանը կամ Կարենը ոսկիները տոպրակով տվել են նրան, նստել են Կարենի դիմաց, ինչ-որ սև բանի վրա ոսկին քսել է, վրան նյութ է կաթացրել,գրել է օր.`մեկ շղթա, դրել տոպրակի մեջ: Գարեգինն այդ ոսկին չի տեսել, դրան ձեռք չի տվել: Գումարը և փաստաթղթերը բանկից ստանալուց հետո մի դեպքում տվել է Տիգրանին և Ժիրայրին, իսկ մի անգամ էլ Կարենին:
Ս.Գևորգյանը նշել է, որ Տիգրանն իրենց վստահությունը չարաշահելով, խաբեությամբգումարներ է վերցրել, որը մինչև օրս չի վերադարձրել: Այդ հարցով չի դիմել ոստիկանություն, քանի որ Տիգրանը չի հրաժարվել իր պարտքերից և ասել է, որ կվերադարձնի: Բացի այդ էլ, երբ ինքը նման բան է ասել Տիգրանին ոստիկանություն դիմելու հետ կապված, նա սպառնացել է, թե մեծ շրջապատ ունի, թե՛ էստեղ, թե՛ Մոսկվայում, ինքը թող հետևանքների մասին մտածի:
Այդ ընթացքում երբ իմացել է, ոսկիների հետ կապված խնդրի մասին, փորձել է կապնվել Տիգրանի հետ, սակայն նա Մոսկվայի բնակարանը վաճառել է, շատ մարդկանց պարտքեր ունի, իսկ իր բարեկամները իրեն էին մեղադրում, քանի որ իր խաթր ենգրավադրել իրենց անուններով:
Ինքը Կարենին զանգել է, երբ որ Կարենն արդեն հիվանդանոցում է պառկած եղել, երբ բանկերից իրենց զանգում էին և տոկոսները պահանջում: Զանգել է նրա փեսային, մորը, նրանց ասել է, որ իրենց և իրենց բարեկամներին այս պատմության միջից հանեն: Կարենն էլ ասել է, որ տունը կնոջ անունով է, մի հատ հողամաս ունի, չգիտի ինչքան կտան, կծախի կմուծի: Սակայն Տիգրանը, Մարջանը /Նարինեն/ և Կարենը որևէ բան չեն մուծել և վարկերիգումարները մնացել է իրենց վրա: Ինքը և որդիները Տիգրանի կողմից խաբվել են այս տարիների ընթացքում` ձևացնելով որպես իրենց ընտանիքի մարդ, իրենց օգտագործել է, իր հանցավոր մտադրությունների համար:

Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի` նշելով, որ ինքը խարդախությամբգումարների հափշտակությանը չի օժանդակել, այլ միայն օգնել է Տիգրանին` չարաշահելուվ իր լիազորությունները` որպես բանկի աշխատակից: Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ` դատաքննության փուլում Կարեն Եդիգարյանը ցուցմունք է տվել, որ մասնագիտությամբ ոսկերիչ է և 2014թ. ապրիլի 7-ից աշխատել է ՙԲՏԱ-Բանկ՚ ՓԲԸ-ի Զեյթուն մասնաճյուղում` որպես ոսկերիչ-գնահատող: Հենց ապրիլ ամսին իր մորաքրոջ տղա Տիգրան Ամիրխանյանը մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկեղեն էգրավադրել իրենց բանկում, չի հիշում, թե ում անվամբ, հնարավոր է Ժիրայր Ամիրխանյանի: Այդ ոսկեղենը իրական է եղել, որոնց մեջ եղել են իր կողմից նրանց համար պատրաստված զարդեր: Այդգրավադրված զարդերը մոտ մեկ շաբաթից վարկը մարելուց հետո, Տիգրանը հանել է: Դրանից հետո ինչքանով որ հիշում է, մոտավորապես 2014թ. մայիս ամսին /կոնկրետ օրը չի հիշում/ իր նույն մորաքրոջ որդի Տիգրան Ամիրխանյանը, որը ազգանունը փոխել է Մուշեղյանի, զանգահարել է իրեն իր 098-49-02-55, հեռախոսահամարին իր կողմից այն ժամանակ օգտագործվող 098-77-45-25, կամ 094-78-40-20 հեռախոսահամարներից մեկով և հայտնել, որ խոսելու բան ունի և հրավիրել իր տուն: Նույն օրը միայնակգնացել է նրանց տուն, որըգտնվում է Երևան քաղաքի Հրաչյա Քոչար փողոցում /կոնկրետ հասցեն չգիտի/: Այդ ժամանակ հանդիպել է Տիգրան Մուշեղյանին և նրա կնոջը` Նարինեին /իրական անունը Մարջան/ և իր համար այդ ժամանակ մի անծանոթ կնոջ, որին ներկայացրել են Մարինե անունով: Խոսակցությունը սկսել է Տիգրանը, առանց որևէ մեկի ներկայության տան հյուրասենյակում` հայտնելով, որ պրոբլեմներ ունի և դրանք լուծելու համար իրեն անհրաժեշտ են մեծգումարներ: Տիգրանը խոսել է մոտավոր 20.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ: Պրոբլեմների մասով չի կոնկրետացրել, թե ում ինչքան և ինչ հանգամանքներով էգումարներ պարտք, միայն հայտնել է, որ եթե այդգումարները համապատասխան անձանց չհասցնի իր տունը ՙքանդվելու է՚ և ինքը կկախվի: Խղճից ելնելով հուսադրել է նրան, թե ինչ կախվելու մասին է խոսքը, և վերացական առանց որևէ բան խոսք տալու, ասել. ՙմի բան կմտածենք…՚ Այնուհետև երկուսով հյուրասենյակից տեղափոխվել են խոհանոց, որտեղգտնվել են Տիգրանի կին Նարինեն, և Մարինեն: Վերջինը միջին տարիքի` մոտ 55 տարեկան խնամված,գեղեցկադեմ, բարձրահասակ, շեկ մազերով կին է եղել, որին Տիգրանը ներկայացրել է որպես Մոսկվա քաղաքի իրենց հարազատի, ում հետ իրենք պետք է քավոր սանիկ դառնային: Տիգրանը բոլորի ներկայությամբ հայտնել է, որ բիժուտերիա կա, որը ուզում էգրավադրել իր աշխատավայրում և իր միջոցով: Այնուհետև բանկից ստացվածգումարով ուզում է ոսկիգնել, այն դնել շրջանառության մեջ, այսինքն` վաճառի այն և ստացված եկամուտներով փակի իր պարտքերը, որից հետո մարելու է բանկի պարտքերը և ոչ ոք ոչինչ չի իմանա` այդ ամենի համար նշելով կոնկրետ մեկ ամիս ժամանակահատված: Մարինեն էլ այդ ժամանակ միջամտել է խոսակցությանը, ասելով, որ ՙսաղ աշխարհը դրա վրա է՚ և Տիգրանին ասել, որ տոմս առնի իր համար, որպեսզի ՙթռնի՚ Մոսկվա` բիժուն բերելու համար, քանի որ այնտեղինը ավելի որակով է և արտաքինով իրական ոսկուց չի տարբերվում: Իրենց խոսակցությունն այդ ժամանակ ավարտվել է նրանով, որ ինքը նրանց կոնկրետ որևէ պատասխան և խոստում չի տվել, քանի որ նախկինում նման բան երբեք չի արել, անգամ մտքով էլ չի անցել: Տունգնալով նույն օրը երեկոյան իրեն երկու անգամ զանգել է Տիգրանը և ասել. ՙԱխպերս, կյանքս քեզանից է կախված, էտ բանը որ անես փողով ՙաբառոտ՚ կանեմ, պարտքերս կտամ, բանկի փողերն էլ կփակվեմ՚:
Այն հարցին, թե Տ.Մուշեղյանը, եթե ունեցել է մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկեղեն, ինչու այն չէր ցանկանումգրավադներ և դրա դիմացգումար ստանար, Կ.Եդիգարյանը պատասխանել է, որ այդ զարդերի հետ կապված Տիգրանն իրեն հայտնել է, որգումարը շատ լինելու համար իր իրական ոսկեղենն էլ է վաճառելու և այդ պատճառով դրանք չէր կարողգրավադներ: Նրան խղճալով և վստահելով, որպես իր արյունակից հարազատի, որին առանձնակի սիրել է, նույն օրը` նրա զանգերից հետո, հետ է զանգահարել նրան և հայտնել, որ մի բան կանի: Տիգրանն էլ շնորհակալություն է հայտնել և ասել, որգոնե այդ օրը հանգիստ կքնի: Երկու օր անց Տիգրանը կրկին իրեն զանգահարել և ասել է, որ աշխատանքիգնալուց իրենց տնովգնա: Ինքն այդպես էլ արել է և առավոտյան ժամը 08:00-ի սահմաններումգնացել է Տիգրանի տուն, ով նրան ընդունել է և ասել, որ սպասի խոհանոցում, մինչև ինքը կլվացվի: Այդ ժամանակ տանը տեսել է Նարինեին և Մարինեին, որոնք նույնպես այդ ժամանակ արթնացել և հերթովգնացել են խոհանոց: Խոհանոցում սեղանի վրա բաց վիճակով փռված են եղել մոտ 1 կիլոգրամ ընդհանուր քաշով տարբեր տեսակի դեղին և կարմրավունգույնի զարդեր, որոնք արտաքինից նման են եղել իրական ոսկյա զարդերի: Մարինեն այդ ժամանակ իրեն ասել է, որ նայի զարդերին և հայտնի, թե որոնք չեն տարբերվում իրականից դրանք ՙոսկերիչի աչքով՚ առանձնացնի, որպեսզի հարմար լինիգրավադրելու համար: Ինքն առանձնացրել է մոտ 20.000 ԱՄՆ դոլարգումարի զարդեր` մոտ 800գրամի, որոնք այդ ժամանակվա տարադրամով հավասարաչափ կլիներ 8.000.000 ՀՀ դրամին: Այդ ժամանակ իրենք պայմանավորվել են, որ նրանք բերեին բիժուտերիան ոսկեղենի տեղգրավադրելու համար: Հաջորդ օրը չի հիշում, թե ով է զանգել իրեն և ասել, որ բիժուտերիան բերում են, ինչից հետո Մարինեն եկել է ՙԲՏԱ-բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, տեղեկատուին հայտնել, որ ոսկի է ուզումգրավադնել, հարցնելով տոկոսագումարի և առավելագույնգրավի չափի վերաբերյալ: Այլ աշխատողներ նրանից խնդրել են անձնագիրը, և նրան հայտնել, որ իր անձնագորվ հնարավոր չի լինի ոսկեղենգրավադնել, քանի որ ինչ-որ խնդիր է եղել: Միաժամանակ Մարինեն իրեն չի մոտեցել և ցույց չի տվել, որ իրեն ճանաչում է: Նույն օրը ժամեր անց Մարինեի տղան` Գարիկը իր կնոջ հետգնացել են իրենց մասնաճյուղ և մոտենալով իրեն` ներկայացրել են իր տեսած զարդերը, որոնցից իսկույն հասկացել է, որ նրանց ուղարկել է Մարինեն: Առանց ավելորդ հարցեր տալու, վերցրել է ներկայացրած ոսկեղենը, արձանագրել, որ դրանք իբր իրական են և իրգնահատման ակտով մոտ 8.000.000 ՀՀ դրամի 3-4 վարկային պայմանագրով նրանքգումար են ստացել դրամարկղից և հեռացել: Դրանից անցել է մի քանի օր Տիգրանը կրկին զանգահարել է իրեն, ինչքանով որ հիշում է ՌԴ-ից և հայտնել, թե իբր իր պարտքերի համար իր աղջկան են տարել, փրկագին են պահանջում և իրենից է կախված երեխայի կյանքը և նույն եղանակով ուզել է ևս մեծգումար, որի չափը չի հիշում: Տիգրանին ասել է, որ մարդ չկա, ում անունով կարող էրգրավադնել, իսկ Տիգրանն էլ պատասխանել է, որ ինքը մարդ կուղարկի: Դրանից հետո 2-3 օր անց իրեն զանգահարել է Մարինեն և հարցրել է, թե Տիկոն իրեն որևէ բան ասել է, թե ոչ: Նրան պատասխանել է, որ ասել է, իսկ Մարինեն էլ իրեն ասել է, որ մարդ կմտնի բանկ` նկարագրելով զարդերի տեսակը` ասելով թե ինչքանգումարի է ուղարկել, արդեն քաշը համադրելով անհրաժեշտգումարի հետ: Իր հիշելով դրանից հետո Մարինեն և իր տղան` Արթուրը, անգամ Գարիկը իրենց ազգականներին ուղարկել են իր մոտ` նախապես նկարագրելով նրանց արտաքինը, թե ով է իրեն մոտենալու և ինչքանգումար է պետք: Ինքն էլ իբր ստուգել է բիժուտերիան,գնահատման ակտում ներկայացրել իրական ոսկի և այդ ակտի համաձայն` նրանց ուղարկած ազգականները դրամարկղից ստացել են միլիոնավորգումարներ ևգնացել: Ինքը մտածելով,թե քանի որ նրանք իրենց ազգականներին են բերում և վարկառու դարձնում, ուրեմն հաստատգումարները կվերադարձնեն և Տիգրանն էլ կազատվի իր խնդիրներից;
Այն հարցին, թե ինքը Տիգրանից ճշտել է այդգումարները նրան հասնելու հանգամանքը, Կ.Եդիգարյանը պատախանել է, որ սկզբնական շրջանում ճշտել և համոզվել է: Այդ ընթացքում Մարինեն և իր որդի Արթուր Գևորգյանը եկել-գնացել են ՌԴ-ից: Մի պահ, երբ Տիգրանը, Մարինեն և Արթուրըգտնվել է Մոսկվայում, Տիգրանն իրեն զանգել և կրկինգումար է խնդրել` իրեն ասելով, որ ինչ-որ մեկին էլիգումար է պարտք 5.500 դոլարի չափով և խնդրել որ մի բան անի: Ինքն էլ ստիպված Մալաթիայի շուկայի մոտից ոսկուն նմանվող բիժուտերիա էգնել և քրոջ ամուսնուն` Գևորգ Վարդանյանին, դրանք ներկայացնելով որպես ոսկի, և ասելով, որ այն ուղարկել է Տիգրանը և հարկավոր էգրավադնել, խնդրել էգրավադնել նրա անվամբ: Գ.Վարդանյանն էլ, առանց որևէ բան իմանալու և կասկածելու, համաձայնվել է: Հետո դրանից ստացածգումաը 5.500 ԱՄՆ դոլարի չափով Տիգրանի ասածով զանգահարել և պայմանավորվել է նրա ներկայացրած տղամարդու հետ, որի ոչ անունն է հիշում, ոչ հեռախոսահամարը և ոչ էլ դեմքը, միայն հիշում էր, որ նա Մարտունի քաղաքից է եղել, քանի որ իրեն կանչել է Մարտունի, իսկ ինքն էլ նրան համոզել և հանդիպել է Երևանի ՙՌայկոմ՚ կոչվող վայրում: Նրան տվել է այդգումարը: Դրանից հետո Տիգրանը իրեն ասել է, որ իր սանիկ Կարենը իրեն կզանգի և կրկին կբերի զարդերգրավադնելու համար` 10.000 ԱՄՆ դոլարի չափով, քանի որ իրենգումար է պետք: Հաջորդ օրը մարտունեցի Կարենըգնացել է Անի Հակոբյանի հետ` նրան ներկայացնելով, որպես իր ընկերուհի, և նրա անվամբգրավադրել մոտ կես կիլոգրամի զարդեր, որի դիմաց ստացել է մոտ 4.5 մլն ՀՀ դրամ ևգնացել: Ինքը զանգել է Տիգրանին և համոզվել, որգումարը տեղ է հասել: Տիգրանն այդ ժամանակ ասել է, որ ինչ-որ հեղինակության պետք է շնորհակալության կարգով 100գրամանոց վզնոց նվեր տրվի որի համար իրեն խնդրել է կրկին զարդերգրավադնել, հուսադրելով, որ այդ հեղինակությունը իրեն լավություն է արել, ինչի հետևանքով իրգումարները հետ ենգալիս և ամեն ինչ կնկնի իր տեղը: Ինքն էլ Արթուրենց ավելացած զարդերը վերցրել և իրականի տեղգրավադրել է ընկերոջ եղբոր` Արմեն Գալստյանի անունով, ով պատահաբարգնացել է իրենց մասնաճյուղ`գրավադնելու իր անձնական ոսկեղենը: Նրան չի ասել, որ դրանք ոսկուց չեն և նա էլ առանց կասկածի ընդառաջել է իր խնդրանքը: Գալստյան Արմենի անունովգրավադրած զարդերիգումարը կազմել է մոտ 2 մլն ՀՀ դրամից ավելգումար, որով Խորենացի փողոցումգտնվող ոսկու շուկայիցգնել է 100գրամանոց տղամարդու վզնոց` խաչով, և այն Տիգրանի անունից իրեն զանգած տղամարդու հետ պայմանավորվելուց հետո, Երևանի Տիգրան Մեծ պողոտայի նախկին ՙՍթար՚ սուպերմարկետի մոտ հանդիպել և տվել է երկու անծանոթ մոտ 30 տարեկան տղամարդկանց: Այդ մասին հայտնել է Տիգրանին: Դրանից հետո Տիգրանը կրկին զանգել է իրեն և 40.000 ԱՄՆ դոլարգումար ուզել, ինչը մերժվել է իր կողմից: Տիգրանը շարունակել է զանգել, որի զանգերին չի պատասխանել: Հետո Մարինեն զանգել է իրեն ասել, թե ինչու չի պատասխանում Տիկոյի զանգերին, նրան պատասխանել է, որ 40.000 դոլար փող է ուզում և այդ ժամանակ Մարինեն բացվել է, զայրացած ասելով. ՙՀերիք ու բոլ եղավ, էտքան տվինք, կյանքներս կերավ, ամեն անգամ ասումա էս էլ ու վերջ՚, ավելացնելով, որ փող չտաս: Դրանից մի քանի օր անց Մարինեն ռուսական համարով զանգահարել է իրեն և խնդրել, որ ինքը 28.000 ԱՄՆ դոլարի զարդ ընդունի, որիգումարը ուզում է ստանալ իր անձնական ծախսերի համար, խնդրելով, որ այդ մասին Տիգրանին չասի, որը ինքը մի քանի օրից կհանի, քանի որ ոսկուգործ է անում: Ինքն էլ նրան, բարի ցանկացողի տեղ դնելով, համաձայնվել է, որից հետո նրա տղա Գարոն մարդկանց է ուղարկել 2-3 հոգի, ում անունները չի հիշում և այդ 28.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք մի քանի վարկայինգործերով իր կազմածգնահատման կեղծ ակտերով ստացել են այդգումարները: Գարոն այդ մարդկանց հետ բանկ չի մտել` ասելով որ չի ուզում իրեն այնտեղ տեսնեն: Այնուհետև Տիգրանը իրեն հաջորդ օրերին կրկին զանգել և ասել է, թե իբր իր ճակատին ատրճանակ են դրել և շտապ անհրաժեշտ է 40.000 ԱՄՆ դոլարգումար նրանց տալու համար, որպեսզի իր կյանքը փրկվի: Նրան ասել է, որ նման մարդ այլևս չկա, ում անունով կարող է դնել և այդ պահին հեռախոսավ իր հետ մի տղամարդ է խոսել և ռուսերեն ասել` կամ նրա կյանքը, կամ փողը: Սակայն ինքը չի խոսել և ոչինչ չի պատասխանել: Մտածում է, որ, հավանաբար, դա Տիգրանն է շոու սարքել: Այդ ժամանակահատվածում Մարինեն իրեն զանգել և ասել է, որ իր տղա Արթուրը իրեն զանգելու է և ասել է, որ հանդիպի նրա հետ, քանի որ խոսելու բան ունի: Այդ օրը ինքը Արթուրի հետ հանդիպել է Երևանի ՙԼունապարկի՚ կողքի սրճարանում, որի ժամանակ իրեն առաջարկել է բանկից նույն եղանակով կրկին 12.000 ԱՄՆ դոլարգումար հանել, որով Հոկտեմբերյանում էժան տուն է առնելու և թանկով ծախելու է և ստացված 5.000 ԱՄՆ դոլար օգուտը հավասար կկիսի իր հետ: Նրա ուղարկած 3 հոգու /որոնց չի հիշում/ միջոցով նույն եղանակով հանել է այդ չափիգումարը, սակայն Արթուրի խոստացածգումարից որևէգումար չի ուզել և չի ստացել և հետո Մարինեից իմացել է, որ ոչ մի տուն էլ չեն առել: Այդ ժամանակ ինքը կասկածել է, որ իրեն խաբել են: Դրա հաջորդ օրերին Տիգրանի կնոջ` Նարինեի /իրական անունը Մարջան/ հետ խոսելուց, վերջինս իրեն հայտնել է, որ իր քեռին Տիգրանին պարտք է 12.000 ԱՄՆ դոլարգումար և առաջարկել է իրեն, որ քեռուն այդ բիժուներից տան այդգումարի չափով, որը կգրավադնի իր մոտ ևգումարը ստանալով` պարտքը կվերադարձնի, իսկ հետո թող քեռին մարի բանկի վարկը: Միաժամանակ ասել է, որ Մարինեն էլ 80.000 ԱՄՆ դոլար է պարտք Տիգրանին և ինքն այդ ժամանակգլխի է ընկել, որ Տիգրանն իր կնոջից թաքուն, այդ խարդախ եղանակով իրեն օգտագործելով, բանկից ստացածգումարներով հնարավոր է Մարինեից հետ է ստացել իր պարտքը և մի բան էլ ավելին: Հետո բանկում աուդիտ է եղել, ինչից 7 օր անց բացահայտվել է խարդախությունը և իրեն ազատել են աշխատանքից: Դրանից հետո բանկը դիմել է ոստիկանություն, ինքը նյարդերից հիվանդացել է և հիվանդանոց պառկել: Այդ ընթացքում Տիգրանի հետ կապ է հաստատել և ասել, որ վարկերը մարի, իսկ նա միշտ հուսադրել է, որ ամեն ինչ շուտով լավ է լինելու, սակայն այդ ուղղությամբ որևէ քայլ չի ձեռնարկել:
Այն հարցին, թե ովքեր են մարել մոտ 10.000.000 ՀՀ դրամը բանկից վերցրած մոտ 58.000.000 ՀՀ դրամից, Կ.Եդիգարյանը պատասխանել է, որ մարել են իր հարազատները, թե ով որքան և ում անվամբ վարկերը, իրեն չեն ասել:
Մարինեն և Արթուրը իրեն և իր ընտանիքին տվել են բազմաթիվ սպառնալիքներ, որպեսզի ինքը նրանց անունները չտա: Ինքը դրանից վախեցած է եղել, մտածել է ընտանիքի անվտանգության մասին, այդ պատճառով սկզբնական ցուցմունքներում նրանց մասին չի հայտնել:
Վարկառուներ Լիլիթ Կարապետյանին, Գևորգ Վարդանյանին և Արմեն Գալստյանին ինքն է խնդրել նրանց անվաբ կեղծ ոսկիգրավադնելու համար: Դա Կատարել է Տիգրանի խնդրանքով ևգումարները հանձնել է այն մարդկանց, որոնց Տիգրանը նախապես հանձնարարել է իրեն: Նրանք չեն իմացել, որգրավադրված զարդերը ոսկուց չեն:
Հակոբյան Անիին խնդրել է Տիգրանի սանիկ Կարենը: Հակոբյան Համբարձումին ուղարկել է Տիգրանը: Սմբատյան Արամայիսին և Հակոբյան Վահանին բանկ է տարել Տիգրանի եղբայր Ժիրայրը: Բարսեղյան Անուշին, Մինասյան Արշալույսին, Բարսեղյան Յուրիկին, Բարսեղյան Գյուլվարդին, Գևորգյան Գևորգին, Բարսեղյան Միշային, Ստեփանյան Սոնային, Եղիազարյան Հովհաննեսին խնդրել և բանկ է տարել Արթուր Գևորգյանը:
Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին և Վեներա Վարդանյանին բանկ է տարել Մարինեն և Գարոն/Գարեգին Սարգսյան/: Վերջինս Մարինեի` Սերվենիկ Գևորգյանի տղան է, իսկ Մարգարիտա Հակոբյանը նրա կինը, ովքեր անձամբ են իրենց անվամբգրավադրել:
Ժիրայր Ամիրխանյանը անձամբ էգրավադրել կեղծ ոսկյա զարդեր, դրանց մասին քաջատեղյակ լինելով և նրա անվամբ կնքված վարկային պայմանագրերը անվանափոխվել է Հակոբյան Վահանի անվամբ: Կեղծիքը բացահայտվելուց հետո, Ժիրայրը զանգահարել և իրեն հրատապ կանչել է իր տուն և խնդրել, որ իր մասով կեղծիքների վերաբերյալ ինքը որևէ տեղ որևէ բան չհայտնի, իր նկատմամբ ցուցմունք չտա, հուսադրելով որ իր կողքին է և եթե իրեն ՙփրկի՚ դատվելուց, նա իրեն տեր կլինի: Միաժամանկ իրեն հույսեր է տվել, որ Տիգրանի հետ կփակեն նրա համար վերցրած փողերը, իսկ Մարինեի համար ասել է, թող Մարինեն փակվի, իրենք դրա հետգործ չունեն, այսինքն` Ժիրայրը տեղյակ է եղել ամեն ինչից:
Արթուր Գևորգյանի համարն է եղել 093-71-50-06, Մարինեինը` 093-38-85-03, ռուսական համարները` 9165866260, 9257750396, 9153235113, Տիգրանի ռուսական համարները`9853432886, 9160445178:
Տիգրան Մուշեղյանը, Արթուր Գևորգյանը և Սերվենիկ Գևորգյանն են ի սկզբանե հանցավոր խումբ ձևավորել և իրեն խաբելու միջոցով, օգտագործելով իր բանկային լիազորությունները տարբեր անձանց անուններով ոսկու փոխարենգրավադրված այլ մետաղներից պատրաստված զարդերի դիմաց ստացված ամբողջգումարները տվել է նրանց: Որևէգումար կամ շահ այս հանցավոր արարքից չի ստացել, այդ ամենն արել է Տիգրանի խնդրանքով խղճահարությունից դրդված և հոգեբանական ներգործության հետևանքով: Միաժամանակ նրանք իրեն հավաստիացրել են, որպես վարկ տրված ամբողջգումարները վերադարձնելու վերաբերյալ: Սակայն նրանք իրեն օգտագործելով, վերցրել ենգումարները և հափշտակել:

Վկա Հայրապետ Մանուկի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2012 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ում, որպես բանկայինգործունեության անվտանգության բաժնի պետ: ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում Կարեն Եղիայի Եդիգարյանը` որպես ոսկերիչ-գնահատող, աշխատանքի է անցել 2014թ. ապրիլ ամսից: 2014թ. հուլիս ամսին բանկի ներքին աուդիտի ծառայության պետի հանձնարարականի հիման վրա ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրված ոսկյա իրերի ստուգման նպատակով ձևավորված աշխատանքային խմբի ստուգման արդյունքներով պարզվել է, որ թվով 22 վարկայինգործերովգրավադրված ոսկյա իրերը իրականում ոսկուց չեն եղել, սակայն մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանը, տեղյակ լինելով այդ մասին,գնահատել է որպես ոսկի, որի հիման վրա այդգործերով քաղաքացիներին տրվել է 58.658.000 ՀՀ դրամգումար: Այդ ամենը նա կատարել է 2014թ. մայիսի 17-ից հուլիսի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում: Նշված տեղեկությունները պարզվելուց հետո զրույցի ընթացքում Կարեն Եդիգարյանն ընդունել է իր կողմից կատարված արարքը և խնդրել իրեն ժամանակ տրամադրել` իր բարեկամուհու` Մարինեի կողմից հասցված վնասը վերականգնելու համար: Դրանից հետո Մարինենª Կարենի մորաքույրը, եկել է բանկ և պարտավորվել լուծել բոլոր հարցերը և վերադարձնելգումարները: Ընդհանուր առմամբ վարկերից մարվել է տասը միլիոն դրամից ավելիգումար:

Վկա Զարուհի Աշոտի Ավետիսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2010 թվականից 2015 թվականն աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում որպես կառավարիչ: 2014թ. հունիսի 30-ից մինչև հուլիսի 6-ն ընկած ժամանակահատվածումգտնվել է արձակուրդում, որի ժամանակ իրեն զանգահարել է տվյալ մասնաճյուղի վարկային մասնագետ Արման Հակոբյանը և հայտնել Կ.Եդիգարյանի կասկածելի վարքագծի մասին: Ինքը արձակուրդից վերադառնալուց հետո, համեմատել է Կ.Եդիգարյանի կողմից կազմված վարկային պայմանագրերում նշված ևգրավի առարկա հանդիսացող զարդերի քանակը և քաշը պարկերում ամրակնքված զարդերի հետ` առանց տոպրակները բացելու և հայտնաբերելով էական տարբերություններ, այդ մասին զեկուցել է տնօրենին և նախաձեռնել հանձնաժողովային ստուգում իրականացնել: Հանձնաժողովի կողմից իրականացված ստուգումներով պարզվել է, որ շուրջ 22 վարկայինգործերովգրավադրված ոսկյա զարդերը ոսկուց չեն: Ստուգման ընթացքում վարկառուների կողմից մարվել է 10.722.990 ՀՀ դրամ` հափշտակված 58.658.000 ՀՀ դրամից, որոնցում տոկոսները չեն ներառվել: Վկան միաժամանակ հավելել է, որ համաձայն ներքին կանոնակարգի` ոսկու ստուգման համար ուղղակի պատասխանատու հանդիսացել է ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանը: Բանկի շահերից ելնելով չէր կարող խոչընդոտել թվով 6 վարկերի չմարմանը և չի կարող հայտնել, թե այդ պայմանագրերովգրավադրված զարդերը ոսկուց են եղել, թե ոչ:

Վկա Լուսինե Դավթի Գրիգորյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2007 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում` որպես վարկային մասնագետ: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով 2014թ. ապրիլ ամսից նշված մասնաճյուղում աշխատել է, որպես ոսկերիչ-գնահատող:
Կ.Եդիգարյանի կողմից կատարված կեղծիքների վերաբերյալ իմացել է աուդիտի կողմից իրականացված ստուգումներից հետո: Իմացել է, որ նա մի շարք վարկային պայմանագրերով որպեսգրավի առարկա և որպես ոսկի քաղաքացիներից ընդունել է կեղծ ոսկյա զարդեր և ենթադրում է, որ այդ քաղաքացիների միջոցով ստացել էգումարներ: Դրա մասին իրենցից որևէ մեկին Կ.Եդիգարյանը չի ասել: Վարկայինգործերի ևգումարների մասին ստույգ տեղեկություններ չունի: Իր կողմից կազմված թիվ 5387, 5417, 5197, 5408, 5378, 5388, 5380, 5331, 5394, 5391, 5380, վարկային պայմանագրերը կազմել է` հիմք ընդունելով ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի կազմած ակտերը: Ինքը չի ստուգելգրավի առարկայի որակական հատկանիշները, քանի որ դա իր պարտականությունը չէ: Գրավի առարկայի պատասխանատուն ոսկերիչն է:

Վկա Արման Կամոյի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2008 թվականից աշխատել է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԿենտրոն՚ մասնաճյուղում` որպես վարկային մասնագետ: Աշխատանքի բերումով ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով 2014թ. ապրիլ ամսից նշված մասնաճյուղում աշխատել է, որպես ոսկերիչ-գնահատող: Աշխատանքի ընթացքում նրա կողմից որևէ վատ բան չի նկատել, նա իրեն դրսևորել է դրական կողմերով: Ոսկուգրավադրմանգործերից մեկն իր մոտ կասկած է առաջացրել և ինքն այդ մասին հայտնել է մասնաճյուղի կառավարչին: Սակայն Կ.Եդիգարյանը որևէ պատճառաբանություն չի ներկայացրել:
Կ.Եդիգարյանի կողմից կատարված կեղծիքների վերաբերյալ իմացել է հետագայում` աուդիտի կողմից իրականացված ստուգումներից հետո: Իմացել է, որ նա մի շարք վարկային պայմանագրերով որպեսգրավի առարկա և որպես ոսկի քաղաքացիներից ընդունել է կեղծ ոսկյա զարդեր: Վարկայինգործերի ևգումարների մասին ստույգ տեղեկություններ չունի: Իր կողմից կազմվել են թիվ 5381, 5403, 5396, 5395, 5385, 5384, 5383, 5376, 5221, 5377, 5386 վարկային պայմանագրերը, որոնցգրավի առարկա հանդիսացող ոսկյա զարդերը քաղաքացիների կողմից ոսկերիչ Կ.Եդիգարյանին ներկայացվելուց հետո, վերջինիս կողմից ստուգվել ևգնահատվել են դրանց քանակական և որակական հատկանիշները:

Վկա Գևորգ Վարդանի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կ.Եդիգարյանի փեսան է: 2014թ. հուլիսի սկզբին Կ.Եդիգարյանից իմացել է, որ նրա աշխատավայրումգործի հետ կապված խնդիրներ են եղել: Կ.Եդիգարյանն իրեն հայտնել է, որ տարբեր մարդկանց միջոցով այդ թվում նաև իր, որպես ոսկիգրավադրել է բիժուտերիա ևգումարները բանկից ստացել: Դա բացահայտվել է և նա չգիտի, թե ինչպես հարթի այդ հարցը և իրեն չի ցանկացել մանրամասներ հայտնել: Իր անվամբ 2014թ. երկու վարկային պայմանագրերի կնքման համար խնդրել է Կ.Եդիգարյանը: Վերջինս իրեն չի ասել, որ զարդերը ոսկուց չեն, միայն ասել էր, որ ներկայանա իր աշխատավայր, անձնագրով մոտենա իր մոտ` առանց որևէ զարդի: Ինքն էլ նշված օրերին միայն անձնագրով ներկայացել է նրա մոտ, որտեղ Կ.Եդիգարյանը իր սեղանի դարակից արդեն տոպրակի մեջ դրված զարդերը հանել և դրանց հետ դրել է իր ստորագրած պայմանագրի օրինակը, փաթեթավորել և կնիքել այն: Դրանից հետո Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով դրամարկղից ստացվածգումարները տվել է նրան` պայմանագրերի հետ միասին: Ինքը մոտավոր է իմացելգրավադրված զարդերի քանակի և քաշի վերաբերյալ, սակայն չի իմացել, որգրավադրվող զարդերը ոսկուց չեն, հակառակ դեպքում ինքը կհրաժարվեր իր անունովգրավ ձևակերպելուց: Ստացվածգումարների հետ կապված իրեն Կ.Եդիգարյանն ասել էր, որ ոսկի էգնելու պարտքերը տալու համար:
Կ.Եդիգարյանն իրեն ստացվածգումարներից որևէգումար չի տվել և որևէ բան չի խոստացել: Ինքը Կ.Եդիգարյանին օգնել է, քանի որ իր փեսան է: Կեղծիքը բացահայտվելուց հետո այդ մասին հարցրել է Կ.Եդիգարյանին, վերջինս իրեն հայտնել է, թե մորաքրոջ որդուª Տիկոյի պարտքերն է փակել:
Կարենը նաև ասել է, որ այդ ամենի մասնակից են եղել Տիկոն և Մարինեն /Սերվենիկը/: Մարինեի հետ ինքը հեռախոսազրույց է ունեցել, և նա իրեն ասել է, որ քանի որգործը բացահայտվել է, պետք չէ, որ Կարենը որևէ ցուցմունք տա, ինքը 10 օրվա մեջգումարըª 16.500 ԱՄՆ դոլարը կուղարկի և բոլոր հարցերը կլուծեն: Սակայն Մարինենգումար ուղարկելը ձգձգել է, իսկ վերջին խոսակցության ժամանակ ասել, որ կրակի հետ է խաղում: Գումարը Մարինեն այդպես էլ չի ուղարկել, և այդ պատճառով Կարենը ցուցմունք է տվել այդ ամենի մասին:

Վկա Յուրիկ Լևիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 27.06.2014թ. իրենց տուն էգնացել իր մոր ծանոթ Վեներա Վարդանյանը, և խնդրել իր անվամբ ՙԲՏԱ բանկում՚գրավադրված ոսկեղենը անվանափոխել իր անունով: Քանի որ նրան ճանաչել է և նրա հետ մտերմություն են ունեցել, ինքը Վ.Վարդանյանին չի մերժել և նույն օրը երկուսովգնացել են Երևանի Զեյթուն թաղամաս` Վ.Վարդանյանի նշած բանկ: Մոտեցել են աշխատող տղաներից մեկին: Տեսել է փաթեթավորված 2 փաթեթ, որոնք իր ներկայությամբ չեն բացվել, միայն պայմանագիր է ստորագրել, որ համաձայն է անվանափոխելու համար: Ոսկու ոչ քանակն է իմացել, ոչգումարի չափը: Վ.Վարդանյանին վստահելով, չի մտածել, որ անօրինական որևէ բան կարող է լինել, չի ծանոթացել պայմանագրերին: Տեղյակ չի եղել, որ նշված վարկային պայմանագրերովգրավադրված զարդերը ոսկուց չեն, եթե իմանար, ապա նման քայլի չէրգնա: Վ.Վարդանյանը ոսկեղենը անվանափոխել է երկրից դուրսգնալու համար:

Վկա Արշալույս Սասունի Մինասյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանին չի ճանաչում: Իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում 25.06.2014թ.գրավադրված թիվ 5385, 5384 և 5383 պայմանագրերի վերաբերյալ հայտնել է, որ իրականում որևէ ոսկի առավել ևս կեղծ, չիգրավադրել: 25.06.2014թ. Ղարաբաղում բնակվող իր բարեկամուհի Մարգարիտա Հակոբյանն է իրեն խնդրել, որ իր հետգնա Երևանի Զեյթուն թաղամասումգտնվող ՙԲՏԱ բանկ՚ իր անվամբգրավադրված ոսկիները անվանափոխելու համար: Նրան օգնելու համար համաձայնվել է և նրա հետ նույն օրըգնացել են ՙԲՏԱ բանկի՚ ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ: Մոտեցել են ինչ-որ աշխատակցի, որին Մարգարիտը հայտնել է, որ ցանկանում են անվանափոխություն անել: Պոլիէթիլենային 3 տոպրակներով ոսկյա զարդերը հանել են, պոկել դրանց վրայի թղթերը, անունները փոխել են, ինքը տվել է իր անձնագիրը, լրացրել են իր տվյալները և նոր պայմանագրեր կազմել: Պայմանագիր կազմող տղան ոսկերիչին հարցրել է, թե հնարավոր չի արդյոք երեք պարկը դարձնել երկու, արագ լինելու համար, իսկ ոսկերիչը պատասխանել է, որ թող մնա այնպես, ոնց կա: Իմացել է, որ պայմանագրերը միլիոնների մասին են, սակայն արդեն համաձայնված է եղել: Բացի այդ Մարգարիտը իրեն հայտնել էր, որ վարկերը արագ կմարի: Ինքը չի մտածել, որ այդտեղ որևէ անօրինական բան կարող է լինել: Դրանից հետո իրեն զանգահարել են բանկից և ասել որ ոսկիների հետ կապված խնդիրներ կան: Մարգարիտը իրեն անծանոթ տղամարդու միջոցով 60 հազար ռուսական ռուբլի և 1500 ԱՄՆ դոլարգումար է ուղարկել, որոնցով մուծել է այդ վակերի դիմաց: Իր անունով անվանափոխված վարկերովգրավադրված կեղծ ոսկյա զարդերի հետ կապ չունի, դրանք անվանափոխվել է Մարգարիտի խնդրանքով:

/Գ.թ. 1-ին հատոր 91-92/

Վկա Միշա Համբարձումի Բաղդասարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես բանկի ոսկերիչ, իսկ Սերվենիկ Գևորգյանն իր կնոջ քույրն է: 2014 թվականի հունիս-հուլիս ամիսներին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Մարինեն /Սերվենիկ Գևորգյան/ խնդրել է իրեն, որ մոտենա ՙԲՏԱ բանկի՚ ոսկերիչ Կարենին` ոսկիգրավադնելու համար: Ոսկին պետք է Կարենը տար: Ոսկուգրավադրման դիմաց տրվելիքգումարն անհրաժեշտ էր Կարենի եղբոր` Տիգրանին օգնելու համար, ով պետք է դառնար Սերվենիկի որդու` Արթուրի երեխաների կնքահայրը: Ինքը համաձայնվել է ևգործարքը կատարվել է պայմանավորված ձևով: Ոսկերիչ Կարենը իր մոտից հանել է ոսկիները, լրացրել է փաստաթղթեր, որոնք ստորագրելուց հետո ինքը դրամարկղից ստացել էգումարը և տեղում տվել է Կարենին: Այդ ընթացքում Սերվենիկն ասել է, որ Տիգրանը տունը պետք է վաճառի ևգումարը վճարի: Սակայն սահմանված ժամկետումգումարը չեն վճարել: Ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննիչի մոտ:

Վկա Հովհաննես Անդրանիկի Եղիազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ զբաղվում է ավտոմքենաների վերանորոգմամբ և աշխատել է տարբեր ավտոսերվիսներում: 2011թ. աշխատել է Երևան քաղաքի ՙՓեթակ՚ առևտրի կենտրոնի մոտգործող ավտոսերվիսում, որըգտնվում է Արշակունյաց փողոցի խաչմերուկի հարևանությամբ: Աշխատանքի բերումով ծանոթացել է Արթուր Գևորգյանի հետ: Նրա խնդրանքով իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրել է մեկ հատ վզնոց և ստացված 2.000.000 ՀՀ դրամը տվել է նրան: Դրանից հետո իրեն զանգահարել են բանկից, հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիրներ կան, որի մասին տեղյակ է պահել Ա.Գևորգյանին: Պայմանավորվածության համաձայն վերջինիս հետ հանդիպել են ՙԼամբադա՚ կամրջի հարևանությամբ, Ա.Գևորգյանի տվածգումարով մարել է վարկը և հանել ոսկյա զարդերը և դրանք տվել Ա.Գևորգյանին:

Վկա Անուշ Յուրիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր բարեկամն է: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկ Գևորգյանի որդինª Արթուր Գևորգյանն իրեն խնդրել է իր անվամբ ոսկիգրավադնել բանկում, և ինքը համաձայնել է: Արթուրի հետ միասինգնացել են Զեյթունումգտնվող բանկ /բանկի անունը չի հիշում/, մոտեցել ոսկերիչ Կարենին և Արթուրի տված ոսկինգրավադրել են բանկում: Համապատասխան փաստաթղթերը ստորագրելուց հետո ոսկու դիմաց ստացել էգումարը և այն ամբողջությամբ տվել Արթուրին, սակայն թե որքան է եղելգումարը, չի հիշում: Մոտ մեկ ամիս հետոªգրավի վճարման օրը կրկին Արթուրի հետգնացել է բանկ,գումարը վճարել և ոսկին տվել Արթուրին: Ինքը տեղյակ չէ ոսկին իրական է եղել, թե կեղծ: Ինքը ոսկուգրավադրումից հետո դրա հետ կապված որևէ խնդիր չի եղել:

Վկա Սուսաննա Սուրենի Քարամյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենի Գևորգյանն իր բարեկամուհին էª իր մորաքրոջ թոռնիկի սկեսուրը, Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես ոսկերիչ: Արթուրն իր մորաքրոջ տղայի աղջկա` Աննա Մարգարյանի ամուսինը: 2014թ. հունիս ամսվա սկզբներին Սերվենիկ Գևորգյանը զանգահարել է իրեն, ասել, որ Տիգրանին մարդ է պետք, ում անունով կարող են ոսկիգրավադնել բանկում: Դրանից հետո ոսկերիչ Կարենը զանգահարել է իրեն, հանդիպել են, Կարենն իրեն է տվել սև տոպրակով ոսկին և ասել, որ մոտենա բանկ և այնգրավադնի իր մոտ: Ինքն այդպես էլ արել է: Գրավիգումարն ամբողջությամբ տվել է Կարենին, որից 10.000 ՀՀ դրամ Կարենը իրեն է տվել: Մոտ 15 օր հետո Կարենը շփոթված զանգահարել է իրեն և ասել, որ անվանափոխում պետք է անել: Ինքըգնացել է բանկ, ոսկուգրավն անվանափոխել են Սոնայի անվամբ: Ինքը տեղյակ չէ, արդյոք ոսկին կեղծ է եղել, թե ոչ:

Վկա Սոնա Կամոյի Ստեփանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր ամուսնու հորաքույրն է, Արթուր Գևորգյանը նրա որդին է Իսկ Կարենին տեսել է բանկում, որտեղ նա աշխատում էր որպես ոսկերիչ: Բացի այդ, նրա եղբայրը` Տիգրանը պետք է դառնար Արթուրի երեխաների քավորը: 2014թ. հունիս ամսին ամուսինը` Նարեկ Դարբինյանն իրեն ասել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի խնդրանքով պետք է բանկումգրավադրված ոսկու անվանափոխություն կատարեն: Ամուսնու հետգնացել են Երևան` ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, որտեղ մոտենալով Կարենին` Սուսաննա Քարամյանի անվամբգրավադրված զարդերն անվանափոխել են իր անվամբ:

Վկա Վեներա Սարգսի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ցուցմունքներով այն մասին, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր քույրն է, իսկ Արթուր Գևորգյանը` նրա որդին: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկի խնդրանքով Ռուսաստանի Դաշնությունումգտնվող Արթուրը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Տիգրանի տղան ինչ-որ խնդիրներ ունի, օգնություն է պետք: Ինքը Տիգրանին չի ճանաչում: Իսկ օգնությունը կայանում էր նրանում, որ ինքը պետք է բանկում` Կարենի մոտ, իր անվամբ ոսկիգրավադներ ևգումարը հանձներ նրան: Ինքը համաձայնվել է ևգործարքը կատարվել է: Բանկի մոտ հանդիպել է ոսկերիչ Կարենին, վերջինս իրեն տվել է տոպրակով ոսկի և իրեն աել, որ մտնի բանկ, մոտենա իրեն և ոսկին տա իրեն: Ինքը տոպրակը չի բացել և ոսկին չի տեսել, պայմանավորվածության համաձայն մտել է բանկ, մոտեցել Կարենին և ոսկին իր անվամբգրավադրել է: Դուրս են եկել, ևգումարը տվել է Կարենին: Գումարի չափը չգիտի: Մոտ 10 օր անց իրեն են զանգահարել երեխաները և կանչել արտերկիր: Ինքը զանգահարել է Յուրիկ Բարսեղյանին, պայմանավորվել են ոսկուգրավն անվանափոխել նրա անվամբ, որպեսզի ինքը կարողանա երկրիցգնալ: Յուրիկ Բարսեղյանը համաձայնվել է և ոսկուգրավը անվանափոխվել է նրա անունով: Դրանից մոտ մեկ շաբաթ անց Յուրիկ Բարսեղյանը զանգահարել է իրեն և ասել, որ այդ ոսկին կեղծ է եղել: Մինչև այդ ինքն այդ մասին տեղյակ չի եղել: Դա իմանալուց հետո ինքը ստիպված երկրից չիգնացել: Զանգահարել է քրոջը և հայտնել ոսկու կեղծ լինելու մասին, քույրը զարմացել է, փաստորեն նա էլ տեղյակ չի եղել այդ մասին: Իր կարծիքով` Սերվենիկը չգիտեր ոսկու կեղծ լինելու մասին, եթե իմանար, իրեն չէր խնդրիգործարքը կատարել:
Վկան նշեց նաև, որ տեղյակ է, որ կեղծ ոսկուգրավադրում կատարվել է նաև իր եղբոր` Վարուժանի հարսի` Սոնայի անվամբ: Այլ մանրամասներ չգիտի:

Վկա Գյուլվարդ Լևիկի Բարսեղյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյան իր ամուսնու քույրն է: 2014թ. հունիս ամսին Սերվենիկ Գևորգյանը զանգահարել է ամուսնուն, խնդրել օգնել Տիգրան անունով մարդու, ով պետք է լիներ Սերվենիկի որդու` Արթուրի կնքահայրը: Սերվենիկի խնդրանքով ամուսնու հետգնացել են ՙԲՏԱ՚ բանկի Զեյթունի մասնաճյուղ և իր անվամբ ոսկերիչ Կարենի մոտ ոսկի ենգրավադրել, դրա դիմաց ստացել 5.500 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ և տվել Կարենին: Ոսկին տոպրակով դրված է եղել Կարենի մոտ` սեղանի վրա: Ինքը ոսկին չի տեսել և տեղյակ չի եղել, արդյոք ոսկին կեղծ էր, թե իրական: Վկան միաժամանակ նշեց, որ ոսկուգրավի դիմաց ստացվածգումարը վերցրել է ամուսինը, այդ պատճառով չի կարող հստակ ասել, ոսկու դիմաց տրվածգումարը դրամով է եղել, թե դոլարով: Մեկ ամիս անց բանկից ծանուցում է եկել`գրավի տոկոսները վճարելու վերաբերյալ: Իրենք զանգահարել են Սերվենիկին և հարցրել, թե ինչպես պետք է վճարենգումարը, Սերվենիկն ասել է, որ չանհանգստանան: Սակայն մինչև օրս այդգումարները Սերվենիկը չի վճարել և բանկի տոկոսներն ինքն է վճարում:

Վկա Մարգարիտա Գրիգորի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննության փուլի ցուցմունքները , որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր սկեսուրն է, իսկ Կարենը ոսկերիչ է: 2014թ. հունիս ամսին ամուսնու Արթուրը դիմել է իր ամուսնուն, որ նրա ծանոթ Տիգրանի ոսկիները բանկումգրավադնելու խնդրանքով: Ամուսնու և սկեսրոջ հետգնացել են Երևան քաղաքի Զեյթուն թաղամասի ՙԲՏԱ բանկ՚: Բանկի դիմաց ամուսինը իրեն տվել է տոպրակ, որի մեջ եղել են տարբեր տեսակի զարդեր, որոնց ուշադրություն չի դարձրել: Ամուսնու ասածի համաձայն` մտել է բանկ, մոտեցել ոսկերիչ Կարենին, նրան տվել զարդերը, որոնք եղել են շատ քանակության և դրա հետ կապված մի քանի վարկային պայմանագրեր են կնքվել: Դրամարկղից ստացվածգումարը բանկից դուրսգալուց հետո տվել է իր ամուսնուն, իսկ վերջինս էլ` Կարենին, որից հետո իրենք հեռացել են: Դրանից 10 օր անց Կարենը զանգահարել է իր ամուսնուն և հայտնել, որ պետք է վստահելի մարդգտնեն, վարկային պայմանագրերը անվանափոխելու համար: Ինքը անվանափոխության համար խնդրել է իր բարեկամուհի Արշալույս Մինասյանին: Վերջինիս ասել է, որգնալու է Ղարաբաղ և կարող է այնպես ստացվի, որ ոսկիները ավելի շուտ կարող է հանեն բանկից: Ա.Մինասյանը համաձայնվել է և իրենքգնացել են բանկ և կատարել անվանափոխություն: Իր հիշելով Արշալույսինգումար է տվել որպես տոկոսավճար մուծելու համար: Հետագայում իրենց բարեկամներից իմացել է, որ Արթուրը շատերին է խնդրել, ովքեր համաձայնվել են: Բանկի ոսկերիչ Կարենին նախկինում չի ճանաչել: Որքանովգիտի` Կարենի եղբայր Տիգրանը ՌԴ-ի Մոսկվա քաղաքում պետք է լիներ Արթուրի երեխաների քավորը: Արթուրի ասելով ոսկիները եղել են Տիգրանինը: Վերջինս ՀՀ-ում եղբայրներ ունի, որոնց անունները չգիտի: Իր կողմիցգրավադրված զարդերի ոսկի չլինելու մասին չի իմացել, միայն տեսել է, որ դրանք ոսկեգույն են, եղել են տոպրակի մեջ: Այդ հարցով փորձել են խոսել Արթուրի հետ, սակայն նա ասել է, որ Տիգրանը կգա և այդ հարցերին լուծում կտա:
Ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննչական բաժնում:

Վկա Գարեգին Անդրանիկի Սարգսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Սերվենիկ Գևորգյանն իր մայրն է: 2014թ. ամռանը Տիգրան Ամիրխանյանը մորը խնդրել է իրեն օգնել և ոսկիգրավադնել, որի վճարումը հետագայում ինքը կկատարի: Մոր խնդրանքով ինքը և կինըգնացել են ՙԲՏԱ բանկ՚` ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանի մոտ և ոսկինգրավադրել: Ստացված ընդհանուրգումարը եղել է 7 միլիոն դրամից ավելի, որը ստանալուց հետոգումարը տվել են Կարենին: Ոսկին իրեն տվել էր Տիգրանը: Իսկ Կարենը Տիգրանի եղբայրն էր: Գրավի տոկոսների վճարման ժամանակ ոսկուգրավի անվանափոխություն է կատարվել եղբոր` Արթուր Գևորգյանի անվամբ: Ոսկինգրավադրելուց հետո Տիգրանն իրեն 10.000 ՀՀ դրամգումար է տվել` տուն`գյուղ հասնելու համար:
Վկան միաժամանակ նշել է, որ ոչ ինքը, ոչ մայրը տեղյակ չեն եղել, որ ոսկին կեղծ է եղել, Տիգրանն է կազմակերպել այդ ամենը:
Ինքը ոսկիների կեղծ լինելու մասին իմացել է քննիչից:

Վկա Արտակ Վարուժանի Վարդանյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2011 թվականից աշխատում է ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ում` որպես ներքին աուդիտի ծառայությանգլխավոր մասնագետ: Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես բանկի աշխատակից: 2014թ. հուլիս ամսին իր ղեկավարության կողմից տրված հանձնարարականի հիման վրա ստեղծվել է հանձնաժողովային խումբ, որի նախագահը եղել է ինքը: Հանձնաժողովը ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում իրականացրել էգրավադրված ոսկյա զարդերի ստուգում, որի ընթացքում ոսկերիչ-փորձագետը բացահայտել է, որգրավադրված ոսկու պարկերում առկա է եղել կեղծ ոսկի` մոտ 60.000 ԱՄՆ դոլարի չափով: Փորձագետի եզրակացության հիման վրա հանձնաժողովի կողմից կազմվել է արձանագրություն:

Վկա Հրաչյա Սարգսի Մկրտչյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ տաքսու վարորդ է, Կարեն Եդիգարյանին ճանաչում է որպես ոսկերիչ, իսկ Սերվենիկ Գևորգյանին` Մարինեին` որպես հաճախորդ: 2014թ. ամռանը Մարինեն առաջարկել է իրենց ոսկեղենը 2-3 օրով իր անվամբգրավադնել: Ինքը համաձայնվել է և Կարենի տված ոսկյա զարդերըգրավադրել է նրա մոտ: Չորս անգամ պայմանագրեր է կնքել բանկում, և բոլոր դեպքերումգրավադրված զարդերը իրեն տվել է Կարենը տվյալ մասնաճյուղի դիմաց: Իրենգրավադնելու հարցում վստահություն էր ներշնչել Մարինեն, իսկ Կարենն էլ իր հերթին ասել է, որ մի քանի օրով են դնելու, որևէ խնդիր ինքը չի ունենալու, իրենք են ոսկին հանելու բակից, այսինքն` մարումներն անելու: Դրանից հետո, իր անվամբ դրած ոսկեղենը անվանափոխել են այլ մարդու անվամբ: Դրանից հետո ոչ Մարինեին, ոչ էլ Կարենին ոչ տեսել է, ոչ խոսել նրանց հետ: Ներկա պահին ինքը բանկի հետ որևէ խնդիր չունի: Ինքը տեղյակ չի եղել, թե ոսկիներն իրական են եղել, թե ոչ, դրանք չի տեսել:

Վկա Գևորգ Հովհաննեսի Գևորգյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ բնակվում է Արմավիրի մարզի Նալբանդյանգյուղում: Սերվենիկ Գևորգյանն իր հանգուցյալ եղբոր կինն է: Եղբոր որդին խնդրել է իրեն օգնել, քանի որ բանկումգրավադրված ոսկիներ ունեն, սակայնգումար չունեն վարկը վճարելւ և ոսկին հանելու համար: Ինքը և իր որդու կինը համաձայնվել են օգնել: Հրաչյա Մկրտչյանի անունից վարկն անվանափոխվել է իր անվամբ, իսկ Մարգարիտայի անունից անվանափոխվել է հարսի անվաբ: Սերվենիկ Գևորգյանը և Արթուր Գևորգյանը խոստացել են այդգումարները վերադարձնել, Ս.Գևորգյանն ասել է, որ Տիգրանը տունը վաճառելու է ևգումարը կվերադարձնի, սակայն չեն վերադարձրել և ներկայումս իրենից է բռնագանձվում: Ինքը ոսկին չի տեսել, տեղյակ չի եղել, որ այն կեղծ է, եթե իմանար, չէր համաձայնվի: Ոսկու կեղծ լինելու մասին իմացել է քննչից:
Վկան նշել է նաև, որ բանկից զանգել են և իրեն հայտնել, որ ոսկեղենի հետ կապված խնդիր կա, սակայն ինքը բանկ չիգնացել, քանի որ Արթուրն իրեն ասել էր, որ ոչ մի բանի հետ ինքըգործ չունի, Տիգրանը պետք էգումարը վճարի: Հետագայում Արթուրի հետ չի կարողացել կապ հաստատել և այդ պատճառով խոսել է Սերվենիկ Գևորգյանի հետ: Հետագայում պարզվել է, որ Արթուրը Սերվենիկի խնդրանքով է իրեն խնդրել օգնել, իսկ Սերվենիկին էլ իր հերթին խնդրել է այլ անձ, հնարավոր էª Տիգրանը:

Վկա Նունուֆար Սուրենի Եդիգարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Կարեն Եդիգարյանն իր որդին է: Նա ծնված օրվանից ապրում է իրենց հետ` Արարատի մարզի Այնթապգյուղում: Ամուսնացել է ունի 1 տղա 10 տարեկա, ով առողջական խնդիրներ ունի աչքի հետ կապված: Կ.Եդիգարյանը սովորել է Այնթապի միջնակարգ դպրոցում, դրանից հետոգնացել է բանակ,գերազանց ծառայել է: Մոտ 6 ամիսգնացել է ոսկերչական դասընթացների: Դրանից հետո աշխատել է Երևանի նախկին բաղնիքի տեղըգտնվող ոսկու շուկայում: Դրանից հետո 2014թ. տեղավորվել է աշխատանքի ՙԲՏԱ բանկ՚-ում` որպես ոսկերիչ: Հետո հուլիս ամսին մի օր նագործից շատ վատ վիճակում վերադարձել է տուն: Մտածել է նրա ճնշումը բարձացել է և իրեն վատ է զգում, քանի որ հաճախ էր նրա մոտ նման բան լինում: Չի մտածել, որ աշխատանքի տեղը պրոբլեմներ է ունեցել: Հետո կրկին 2014թ. հուլիս ամսվա վերջին ամուսնու հեռախոսին զանգահարել էին ՙԳ.Լուսավորիչ՚ հիվանդանոցից և հայտնել, որ Կարենըգտնվում է իրենց մոտ: Ընտանիքի անդամներովգնացել և Կարենին այդ հիվանդանոցից տեղափոխել են Մասիսի հիվանդանոց: Նրա մոտ սրտի անբավարարոթյուն է եղել, արյան ճնշում և ներվերի հետ կապված պրոբլեմներ ուներ: Մեկ ամիս նա պառկել է հիվանդանոցում: Կարենին այդ ընթացքում հարցրել է, թե ի՞նչ է եղել, ի՞նչ է պատահել, քանի որ այդ ժամանակահատվածում իրենց տանը խուզարկություն է արվել:Կարենը իրեն և ընդհանրապես ոչ մեկին չի ասել իր հետ կատարվածի մասին: Այդ ընթացքում բանկի մի աշխատակից Հայրապետ Վարդանյան անուն ազգանունովգնացել է Կարենին տեսակցելու: Այդ ժամանակ իյնքը միայն լսել է, որ նա Կարենին ասել է, որ թող բերեն փողերը փակվեն և իրեն խնդրեց դուրսգալ սենյակից: Նրանց խոսակցությունը չի լսել, բայց հասկացել է, որ Կարենը փողային խնդիրների մեջ է ընկել: Կարենը դրանից հետո էլ, իրեն այլ բան չի ասել: Իր մեջ էր պահել, տանջվել: Հիվանդանոցում Կարենը անընդհատ հեռախոսային խոսակցություններ է վարել Մարինե /Սերվենիկ Գևորգյան/ անունով մի անձնավորության հետ: Կարենը նրան անընդհատ ասել է.ՙՄարին բեր էտ ոսկիները, փողերը հետ տանք տերերին, պրծնենք, էս ի՞նչ օրը ինձ քցիր, ասիր տանեմ ծախեմ փողերը շուտ կուղարկեմ, բա խի՞ չարիր՚, իսկ որդու խոսակցությունից հասկացել էր, որ նա տարբեր պատճառաբանություններով անընդհատ խաբել էր Կարենին: Հետո ոսկու շուկայից ամուսիններ ենգնացել, Անժելա և Արտյոմ անուններով: Նրանք իրեն հայտնել են, որ Կարենը իրենցից 16,500 ԱՄՆ դոլարի կարգի ոսկի է վերցրել և իրենց փողը կամ զարդերն են պահանջել Կարենից: Նրչանք տեսնելով որ Կարենը իրականում լավ չէ,գնացել են, իրենց այլևս չեն անհանգստացրել, ասել են, որ ոչինչ որ ուշանա, միայն ապրանքը վերադարձվի իրենց: Անգամ իրենց տուն ենգնացել, և էլի բան չեն ասելգումարը վերադարձնելու հետ կապված, ցանկացել են որ Կարենը առողջանա:
Դրանից հետո Կարենին հարցրել է, թե ով է Մարինեն: Կարենն իրեն պատասխանել է, որ Մարինեին Կարենի հետ ծանոթացրել է իր քրոջ որդի Տիգրան Ամիրխանյանը, որի ներկայիս ազգանունը չգիտի, քանի որ փոխել է և ներկայումս Տիգրանըգտնվում է երկրից դուրս: Նա Մարինեյին Կարենի մոտ ներկայացրել է որպես քավոր-սանիկ: Կարենն իրեն մանրամասներ սկզբից չի ասել, հետո երբ ինքը Կարենին ասել է, որ եթե իրեն իրականությունը չպատմի, իրեն կթույնի և Աստվածաշունչը դրել է Կարենի դիմաց և խնդրել եմ, որ ճիշտը պատմի: Կարենն իր ձեռագրով ճիշտըգրել և տվել է իրեն: Ինքը Կարենին ասել է, որ այդ թուղթը ինքը ոչ ոքի բացի դատարանից չի տալու: Չի ցանկացել, որ ուրիշի կատարած հանցանքներն էլ վերցներ իր վրա, խոսքը Մարինեյի, Տիգրանի և Մարինեյի որդու մասին է, ովքեր նրան սկզբից էլ խաբել էին: Ինքը Կարենիգրած թղթում կարդացել է, որ այդգործը հենց սկզբից պլանավորել են Տիգրանը և Մարինեն` Կարենի միջոցով Կարենի աշխատավայրում բիժուգրավադնելով: Կարենին սկզբից կանչել են Տիգրանի տուն, նրան առաջարկել իր աշխատավայրում բիժուն ոսկու տեղգրավադնե, որպեսզիգումարը Տիգրանը վերցնի, իր հարցերը լուծի, քանի որ նեղության մեջ է եղել, որից հետո բանկի փողերը իբր շուտ կփակի: Կարենը նաևգրել է, որ Մարինեն այդ բիժուները Մոսկվայից է բերել, իր բարեկամների անուններով են բանկումգրավադրել: Գումարները Տիգրանի և Մարինեի կողմից են վերցվել: Միաժամանակ Կարենիգրած թղթում նշված է, որ այդ ընթացքում Մարինեն Կարենին խաբելու միջոցով Տիգրանիցգաղտնի 28,000 ԱՄՆ դոլարի կարգիգումար է բարեկամների անուններով բիժուներըգրավադրելով ստացել: Իսկ նրա տղան, Կարենին մի օր առաջարկել է, որ նա նույն ձևով բիժու դնի բանկում 12,000 ԱՄՆ դոլարի չափով, որ Հոկտեմբերյանում իբր էժանով տունգներ և թանկով վաճառեր, օգուտն էլ կիսվեին: Կարենը նրա խնդրանքը չի մերժել 12,000 դոլարի բիժու է բանկումգրավադրել ևգումարը տվել Մարինեյի տղային` որի անունը լսելովգիտի, որ Արթուր է: Կարենն իրեն հայտնել է, որ այդ բոլորըգրել է քննչական բաժնում իր փաստաբանի ներկայությամբ:
Հիվանդանոցում մի անգամ երբ ինքը Կարենի պալատում չէր, նրա հեռախոսին ռուսական համարից /որը չեմ հիշում/ զանգել են: Ինքը վերցրել է հեռախոսը, իրեն զրուցակիցը ասել է` Կարե՞ն, ինքը պատասխանել է, որ Կարենը չէ, այլ նրա մայրն է և ասել իր անունը` Նունե/ինչպես որ իրեն հակիրճ դիմում են/: Հարցրել է, թե ով է նա, իրեն պատասխանել է, որ Մարինեն է, հարցրել է ի՞նչ Մարինե, պատասխանել է Տիգրանի սանիկ: Ինքն հասկացել է, որ դա հենց այն Մարինեն է, որը Կարենին ոսկու հարցով ՙքաշել՚ է: Նրան հուզվելով միանգամից ասել է.ՙՄարինե ջան ես քո ոտը կլվանամ, Կարենս վատ վիճակի մեջ է, էտ վեկալած ոսկի է, փող է, ուղարկի, որ տանենք տանք ումից որ Կարենը վերցրել է, որ հարցը փակվի՚: Մարինեն ընդունել է, որ Կարենից ոսկեղեն է վերցրել, պատճառաբանել, թե իբր այդ ոսկիները ուրիշ քաղաքում են, ինքը պետք է մի քանի օրվա ընթացքում վերցնի և անձամբ կբերի: Դրանից հետո նա այլևս չի զանգել և չի պատասխանել իրենց զանգերին:
Երբ Կարենը դուրս էգրվել հիվանդանոցից, և տեսնելով, որ Մարինեն շարունակ չի պատասխանում իրենց զանգերին, զանգահարել են նրա տղա Արթուրին, որ նա մորը ասի ոսկիները հետ ուղարկելու համար: Արթուրն էլ Կարենին ասել էր, որ հանկարծ իրեն էլ չզանգի, մյուս անգամ եթե զանգի, նրա վիզը կկտրի: Արթուրը նույնպես հեռախոսը անջատել է և ոչ մի կապ այլևս չի եղել: Նաև Կարենի պատմելովգիտի, որ Մարինեն իրեն սպառնացել է, որ եթե Կարենը քննչականում իր անունը տա, ապա Կարենի երեխան կմեռնի:

Հ.5գ.թ. 101-102

Վկա Թամարա Եղիայի Վարդանյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքը, որ Կարեն Եդիգարյանի քույրն է: Միասին բնակվում են նույն հարկի տակ: Եղբայրը` լինելով ոսկերիչ, 2014թ. ապրիլ ամսից աշխատել է ԲՏԱ բանկում` որպես ոսկերիչ-գնահատող: Եղբոր պատմելովգիտի, որ 2014թ. ապրիլ-մայիս ամիսներին իրենց մորաքրոջ որդի Տիգրան Մուշեղյանը Կարենին խնդրել է նրան օգնել, ինչից իբր կախված է եղել նրա կյանքը: Նա Կարենին սկզբից հրավիրել է իր տուն, որտեղ ներկա են եղել նրա մտերիմ` /իր իմանալով իրար հետ քավոր-սանիկ/ Մարինե անունով մի կին, որի անունը հետո է իմացել, որ Սերվենիկ է: Նշված կնոջ և Տիգրանի կնոջ` Նարինեի/Մարջան/ ներկայությամբ Տիգրանը Կարենին խնդրել է կեղծ ոսկիներ դնել իր աշխատավայրի բանկում` իր պրոբլեմները լուծելու համար, որից հետո այդ նույն Մարինեն ասել է, որ իրեն Տիգրանը Մոսկվայի տոմս առնի, որպիսի այնտեղից ավելի որակով բիժուներ բերի ոսկու տեղ Կարենի բանկումգրավադնելու համար: Նրանք այդպես ել արել են: Մանրամասների չի տիրապետում, սակայն Կարենի պատմելովգիտեմ, որ այդ խոսակցությունից հետո օրեր անց Տիգրանը կրկին կանչել է Կարենին իր տուն, Սերվենիկի ներկայությամբ նրան ցույց են տվել շատ քանակության ոսկեգույն բիժուտերիա, Տիգրանն ու Մարինեն Կարենին ասել են, որ դրանց միջից ջոկի որն է համապատասխանում ոսկուն արտաքինով: Կարենն այդպես էլ արել է: Հետո Կարենը սիստեմատիկ այդգործողությունները շարունակել է, բոլորգումարները ստացել են Սերվենիկը իր բարեկամների միջոցով:Ամուսնուս անվամբ էլ է բիժու դրվել ոսկու փոխարեն, որի մասին Կարենը ոչ մեկիս չի ասել, ներկայացրել է, որ դրանք ոսկի են,գումարները պետք են Տիգրանին: Ճիտն ասած չգիտի մանրամասն, թե կոնկրետ ով ինչ է արել այդգործով, ինչքանգումար է ստացել: Երբ այդ կեղծիքները բացահայտվել են, Կարենը առողջական խնդիրներով պառկել է հիվանդանոց, որի ժամանակ նա հաճախակի զրուցել է ռուսական համարով այդ Մարինի` Սերվենիկի հետ: Կարենը այդ Սերվենիկից, որին Մարինով էր դիմում, անընդհատ խնդրել և պահանջել է ոսկու շուկայի Անժելայից վերցրած ոսկեղենը և դրա մի մասի վաճառքիգումարը վերադարձնել, սակայն Մարինեն նրան անընդհատ խաբել է: Ինքն անձամբ չի խոսել նրա հետ, սակայն բազմիցս ներկա էգտնվել այդ խոսակցությանը: Ինքը ներկա է եղել նաև մոր և Մարինեյի խոսակցությանը, որի ժամանակ մայրս խնդրել էր նրան նույն հարցով: Սակայն դա էլ օգուտ չի տվել: Այդ ոսկիները, մոտ 16,500 ԱՄՆ դոլարի Կարենը Անժելայից վերցրել է Մարինեյի խնդրանքով: Ինքն անձամբ ճանաչում է Անժելային, ով իր ամուսնու հետգնացել էր հիվանդանոց, Կարենին տեսակցելու: Նրանք այդքան ժամանակ իր եղբորը նեղություն չեն տվել, միայն պահանջել են իրենցգումարը: Երբ Կարենը հիվանդանոցից տուն է եկել, հեռախոսով իր ներկայությամբ կապնվել է Մարինեի տղա Արթուրի հետ, որի հետ բարձրախոսով էր խոսում, և պահանջում, որ կապնվի մոր հետ ևգումարը հետ վերադարձնելու համար, սակայն Արթուրը Կարենին սպառնացել է, ասել, որ իր կամ իր մոր անունը եթե մի տեղ տա, նրա վիզը կկտրի,գլուխը կուտի, երեխուն կկորցնի: Ինքն անձամբ է դա լսել: Կարենն էլ դրանից վախեցել էր, իրենք էլ էին վախեցել` շատը երեխու համար: Գիտի նաև, որ Մարինեն էլ է Կարենին ախ տվել նման ձևով: Մինչև 2015թ. հունվար ամիսը Կարենը ոչ մեկի անունը չի տվել, հետո երբ Տիգրանի հետ վերջնական խոսել և նրան ասել է, թե ինչպես է այդ հարցերը և բանկիգումարները մարելու, Տիգրանը հրաժարվել էգումարները մարելուց և ասել, որ ինչ ուզում է թող Կարենը անի: Ինքն անձամբ էլ է բազմիցս խոսել Տիգրանի հետ այդ հարցերով, նույն բանը նա իրեն է պատասխանել: Սկզբից հույս է տվել և ժամանակ ձգել, թե ամեն ինչ լավ է լինելու, սակայն այդպես էլ խաբել է: Նա ընդունել է, որ այդ բիժուներիգրավադրումից առաջացածգումարներից ինքը ստացել է: Միշտ էլ ընդունել է այդ հանգամանքը:
Տիգրանն իր հետ հեռախոսով խոսելուց մի քանի անգամ ասել է, որ այդ ամբողջգումարները բիժուներիգրավադրումից ստացված ինքը չի վերցրել,գումարի կոնկրետ չափ չի ասել, սակայն ասել է, որ ինքն ինչքան վերցրել է այդքանի տերն է: Նա ասել է, որ Մարինեն է իր բարեկամների անուններով շատգումարները վերցրել, թող ինքն էլ պատասխանը տա: Նա անընդհատ Մարինեի անունն է շեշտել,ինքն էլ ասէլ է, որ Մարինը իր մոտիկն է, թող ինքը զանգի և այդ հարցերը լուծի: Տիգրանն ասել է, որ նրանից տեղեկություն չունի: Անընդհատ հույս է տվել, որ Կարենին տեր է լինելու:

Վկա Անժելա Հմայակի Մխիթարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ՙԱնժելա Մխիթարյան՚ ԱՁ-ի տնօրենն է, ով զբաղվում է ոսկյա զարդերի առևտրով Երևանի Խորենացի 24 հասցեումգտնվող ոսկու տոնավաճառում: Արծրունի Մխիթարյանը ամուսինն է, ով իր հերթին հանդիսանում է ՙԿոլլետա՚ ՍՊԸ-ի տնօրենը: Նրա ընկերությունը զբաղվում է ոսկյա իրերի վերանորոգմամբ: Իրենք երկուսն էլ իրենցգործնեությունը ծավալում են Երևանի Խորենացի 24 հասցեում և միշտ միասին են աշխատում: 2014թ.գարնանը Կարեն Եդիգարյանին տվել են 16.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, որոնցգումարը Կ.Եդիգարյանը չի վերադարձրել և այն Կ.եդիգարյանի կողմից մարվում է մաս-մաս: Իրենք Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ բողոք չունեն:

Վկա Արծրունի Զավենի Մխիթարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ՙԿոլլետա՚ ՍՊԸ-ի տնօրենն է, Անժելա Մխիթարյանի ամուսինը: Իր ընկերությունը զբաղվում է ոսկյա իրերի վերանորոգմամբ: Իրենք երկուսն էլ իրենցգործնեությունը ծավալում են Երևանի Խորենացի 24 հասցեում և միշտ միասին են աշխատում: 2014թ.գարնանը Կարեն Եդիգարյանին տվել են 16.000 ԱՄՆ դոլարի ոսկյա զարդեր, որոնցգումարը Կ.Եդիգարյանը չի վերադարձրել և այն Կ.եդիգարյանի կողմից մարվում է մաս-մաս: Իրենք Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ բողոք չունեն:

Վկա Լիանա Սերյոժայի Միրաքյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ շուրջ 2 տարի է` ինչ ճանաչում է Սերվենիկ Գևորգյանին, ում հետ ծանոթացել է ՌԴ Մոսկվա քաղաքում: Օգտագործում է 091-50-88-00 հեռախոսահամարը, իսկ իր անվամբ հաշվառված 093-38-85-03 հեռախոսահամարը նախկինում տվել է Ս.Գևորգյանին:

Վկա Վահան Գուրգենի Հակոբյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է ՀՀ ոստիկանության Արարատի մարզային վարչության Արարատի բաժնում: Կ.Եդիգարյանին անձամբ չի ճանաչում,գիտի որ նա իր նախկին անմիջական ղեկավարի` Արարատի Մարզային վարչության Մասիսի բաժնի ՊՊԾ ջոկի հրամանատար Ժիրայր Ամիրխանյանի բարեկամն է: Ժ.Ամիրխանյանը, հանդիսանալով իրգործընկերը, 25.06.2014թ. իրեն խնդրել է իր անվամբգրավադրված ոսկեղենը անվանափոխելու հարցով` պատճառաբանելով, որ վարկի պայմանագրի ժամկետը լրացել է: Չկարողանալով մերժել Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքը` նույն օրը նրա հետգնացել են ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ, որտեղ Ժ.Ամիրխանյանը իրեն ծանոթացրել է իր բարեկամի` ոսկերիչ Կ.Եդիգարյանի հետ: Ինքը ստորագրել է համապատասխան պայմանագրերի տակ, որի ժամանակ Ժ.Ամիրխանյանն իրեն խոստացել է, որ մոտ օրերս ՌԴ-ումգտնվող իր եղբայր Նորոնգումարը կուղարկի և վարկը կմարվի և ինքը որևէ խնդիր չի ունենալու: Գործարքի ժամանակ վարկային մասնագետը բերել է պոլիէթիլենային թափանցիկ տոպրակներով զարդերը և Կ.Եդիգարյանը փոխել է դրանց վրայի պիտակները, որը իրենք ստորագրել են: Ժ.Ամիրխանյանի ասելով իմացել է, որ պայմանագիրը մեկ տարի ժամկետով է, իսկգրավը մոտ 3.500.000 դրամի չափով: Նախապես իմացել է, որ Ժ.Ամիրխանյանի եղբայրը ՌԴ-ում է, զբաղվում է տարբեր բիզնեսներով և նմանգումարների հետ Ժ.Ամիրխանյանը հաճախակի էրգործ ունենում: Դրանից հետո, երբ իմացել է, որ Ժ.Ամիրխանյանը ՊՊԾ-ի իրգործընկեր Արամայիս Սմբատյանին նույնպես նույն հարցով դիմել է և դրա հետ կապված բանկից զանգահարել են վերջինիս և հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիրներ կան, ինքն անհանգստացել է: Այնուհետև սկսել է անհանգստացնել Ժ.Ամիրխանյանին` վարկը արագ մարելու համար: Իր հիշելով 2014թ. հուլիսի 15-ին Ժ.Ամիրխանյանը զանգահարել է իրեն, հայտնել, որգումարը ճարել է և ինքըգնալով Արարատի մարզի Արևաբույրգյուղումգտնվող նրա տուն, նրա կնոջից վերցրել է տոպրակովգումարը` մոտ 3.500.000 ՀՀ դրամի չափով, տարել է նշված բանկի դրամարկղ և մուծել այն: Միաժամանակ ստանալով պոլիէթիլենային տոպրակումգտնվող և ամրակնքված զարդերը` ավելացած 6.000 ՀՀ դրամի հետ միասին տարել և ՙՀանրապետական՚ հիվանդանոցի մոտ տվել է Ժ.Ամիրխանյանին: Զարդերի կեղծ լինելու մասին Ժ.Ամիրխանյանն իրեն ոչինչ չի հայտնել, ինքը դրա մասին, չի իմացել: Միայն երբ բանկից Ա.Սմբատյանին զանգահարելուց հետո վերջինս հանդիպել է Ժ.Ամիրխանյանին և պարզաբանում պահանջել, Ա.Սմբատյանից է իմացել, որ Ժ.Ամիրխանյանը նրան հայտնել է, որգրավադրված զարդերի մի մասը ոսկուց չեն:Դրանից հետո ինքը Ժ.Ամիրխանյանից պարզաբանում է պահանջել և վերջինս իրեն հայտնել է, որ իր եղբայրը այդ բոլոր զարդերըգնել է Ռուսաստանում ինչ-որ մեկից, որոնք, պարզվել են, կեղծ են ևգրավադրված զարդերը պետք է հանի և հետ ուղարկի:

Վկա Արամայիս Վաղինակի Սմբատյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Արարատի մարզային վարչության Մասիսի բաժնի ՊՊԾ դասակում` որպես ջոկի ավագ ոստիկան: Իր ջոկի հրամանատարն է Ժիրայր Ամիրխանյանը: Վերջինս 2014թ. հունիսի 26-ին խնդրել է իր անվամբ ոսկեղենգրավադնել` պատճառաբանելով, թե իր անվամբ այլ վարկեր կան, ունի նաև ժամկետնանց վարկ, որի պատճառով չի կարող իր անվամբգրավադնել: Համաձայնվել է և նույն օրը երկուսովգնացել են ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղ: Ճանապարհին` ՙ3-րդ մաս՚ չհասած, Ժ.Ամիրխանյանը իր կողմից վարվող ՙՎԱԶ 2107՚ մակնիշի 070 ՈՍ 04 պ/հ-շի ավտոմեքենայով վերցրել է Կ.Եդիգարյանին, վերջինիս իր հետ ծանոթացնելով և ներկայացնելով որպես բարեկամի: Մինչ բանկ մտնելը` Ժ.Ամիրխանյանը իրեն տվել է մի շղթա, որը ոսկերիչը ստուգել է և կազմել պայմանագիր, որից հետո Ժ.Ամիրխանյանը դրամարկղից ստացել է մոտ 1.250.000 ՀՀ դրամ: Իմանալով նաև որ մեկ օր առաջ Ժ.Ամիրխանյանը նմանատիպ հարցով դիմած է եղել իրգործընկեր Վ.Հակոբյանին, նրան հարցրել է, թե ինչի համար է իրեն պետք այդքանգումարը: Հարցին Ժ.Ամիրխանյանը պատասխանել է, թե ՌԴ-ումգտնվող եղբայրը լուրջգործերի մեջ է և մի ընկերության հետ ունեն պայմանագիր` ըստ որի իրեն պետք էգումար վճարեն և այդգումարով պետք է վճարեր աշխատողների աշխատավարձը: Տվյալ պայմանագրովգրավադրված մնացած զարդերի մասին չի իմացել, հաստատ հիշում է, որ ինքը ոսկերիչին տվել է Ժ.Ամիրխանյանի տված մեկ շղթան:Դրանից հետո մոտ մեկ ժամ սպասել է Ժ.Ամիրխանյանի մեքենայի մեջ և հնարավոր է, որ այդ ընթացքում է Ժ.Ամիրխանյանը զարդերը ավելացրել: Չի իմացել, որ այդ զարդերը կարող են ոսկուց չլինել: Գործարքից 10-15 օր անց իրեն զանգահարել են բանկից, հայտնել, որ ոսկու հետ կապված խնդիր կա, սակայն չեն կոնկրետացրել, թե ինչումն է խնդիրը: Անհանգստացել և այդ հարցի հետ կապված հանդիպել է Ժ.Ամիրխանյանին և նրանից պարզաբանում պահանջել, որի ժամանակ վերջինս իրեն հայտնել է,որ ոսկեղենը կեղծ է, դրանք եղել են ՌԴ-ում, եղբայրըգնել է և ուղարկել է իրեն, հետո է պարզվել, որ կեղծ են և հիմա պետք է վարկերը մարեն, ոսկիները հանեն և հետ ուղարկեն: Ինքը չի հավատացել Ժ.Ամիրխանյանին, քանի որ կեղծ ոսկին նա չէր կարող ուրիշ տեղգրավադրեր և այդ պատճառով տարել էր իր ոսկերիչ բարեկամի մոտ: Նշված վարկիգումարը մարելու համար Ժ.Ամիրխանյանը իրեն Մասիս քաղաքի ,,Արարատ,, բանկի մասնաճյուղից տվել է իր անվամբ փոխանցված մոտ 1.200.000 ՀՀ դրամ, որից պակասել է 70.000 ՀՀ դրամ: Դրանից հետո ինքը ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի դրամարկղում մարել է վարկը ևգրավադրված շղթան` ավելացածգումարի հետ միասին, տվել է այդ երիտասարդին:

Վկա Լիլիթ Կոստանի Կարապետյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին, ով ամուսնու հետ եղել է համադասարանցի, այնուհետև` ընկերներ: Վերջին տարիներին նրանց շփումը նվազել է, սակայն հարաբերություններըգտնվել են նորմալ վիճակում: Իր անվամբ 02.07.2014թ. թիվ 5417 վարկային պայմանագրով ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղումգրավադրված զարդերի հետ կապված հայտնել է, որ տվյալ պայմանագրովգրավադրված զարդերն իրենը չեն եղել, դրանք եղել են Կ.Եդիգարյանինը, ով խնդրել է իր ամուսնուն` Հայկ Եղիազարյանին դրանք իր անվամբգրավադրել: Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով հենց նույն օրը` հուլիսի 2-ին իր անձնագրով ներկայացել է նրա մոտ և ստորագրել նրա կողմից կազմած վարկային պայմանագիրը, որի ժամանակ Կարենն անգամ իրեն ցույց չի տվելգրավի առարկա հանդիսացող ոսկյա զարդերը: Իրեն խոստացել է, որ մեկ ամսում վարկը կմարի և ինքը, Կ.Եդիգարյանին մտերիմ մարդ համարելով, ստորագրել է այդ պայմանագիրը և դրամարկղից ստացվածգումարը բանկի տարածքից դուրս տվել է Կարենին: Դրանից հետո` 10-15 օր անց, Կարենն իրեն կրկին զանգահարել է, ասել, որ վարկի մուծումն ինքն արել է և խնդրել է բանկգնալ` ոսկին վերցնելու համար: Նույն օրը ինքըգնացել է բանկ, ստացել ոսկյա զարդերը, որի ժամանակ Կարենը բանկում չի եղել, սակայն իրենց պայմանավորվածության համաձայն` Կարենը մեկ ժամ անցգնացել է իրենց տուն և վերցրել այդ զարդերը: Դրանից հետո այդ զարդերի հետ կապված որևէ խոսակցություն նրա հետ չի եղել: Կարենն իրեն չի հայտնել, թե այդգումարով ինչ է անելու, ինքն ու ամուսինն էլ չեն հարցրել:
Զարդերի կեղծ լինելու մասին իմացել է ոստիկանությունում:

Վկա Հայկ Նորիկի Եղիազարյանը դատաքննությա փուլում ցուցմունք է տվել, որ Լիլիթ Կարապետյանի ամուսինն է: Կարեն Եդիգարյանն իր համադասարանցին է և ընկերը, ով 02.07.2014թ. իրեն խնդրել է իր ոսկյա զարդերըգրավադնել կնոջ անվամբ: Ինքը Կարենին չի մերժել և նույն օրը կինըգնացել է Կարենի ասած բանկի մասնաճյուղ, որտեղ վերջինս աշխատում է որպես ոսկերիչ: Կարենն իր կնոջը ստորագրել է տվել որոշ փաստաթղթեր, նրա անունով վարկ է ձևակերպել, անգամ ոսկիները ցույց չի տվել, որից հետո կինը դրամարկղից ստացածգումարը տվել է Կարենին: Այդգործարքի համար Կարենը ո՛չ իրեն, ո՛չ էլ կնոջը, որևէգումար չի տվել, նյութապես չի շահագրգռել: Գրավադրելուց 2 շաբաթ անց Կարենը զանգահարել է իր կնոջը և խնդրել բանկից ոսկյա զարդերը վերցնելու համար, ասելով, որ վարկիգումարը մարել է: Լիլիթը նույն օրըգնացել է տվյալ բանկ, ստացել էգրավադրված զարդերը և նույն օրը իրենց տանը դրանք տվել Կարենին:

Վկա Ժիրայր Ռոբերտի Ամիրխանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղի ոսկերիչ Կարեն Եդիգարյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ տղան: Երբ երկու ամիս առաջ իր անվամբ ոսկիներ էգրավադրել, այդ ժամանակ Կ.Եդիգարյանն իրեն խնդրել է իր անվամբգրավադրել նաև իր ոսկին, քանի որ նա լինելով բանկի ոսկերիչ, չէր կարող իր անվամբ պայմանագիր կնքել: Ինքը համաձայնվել է: Իրգրավադրած զարդերիգումարը կազմել է 1.300.000, իսկ Կ.Եդիգարյանինը` 3.000.000 ՀՀ դրամ: Ինքը այդգումարը վերցրել է իրենցգյուղում տնամերձ հողամասի վրա շինարարություն անելու համար: Իր վարկը մարել է մոտ 20 օրից, իսկ Կ.Եդիգարյանն իր անվամբգրավադրած զարդերի վարկը չի կարողացել ժամանակին մարել և նրան խնդրել է իր անունից վարկը հանելու համար: Կ.Եդիգարյանն էլ հայտնել է, որ նման մարդ չունի և այդ պահին պատահական ինքն իր հետ բանկգնացած աշխատակից Վահան Հակոբյանին է խնդրել անվանափոխության համար, ով չի մերժել, ինչից հետո տեղյակ չի եղել այդ ոսկեղենի ճակատագրից: Ժ.Ամիրխանյանը հայտնել է նաև, որ Ա.Սմբատյանին ոսկյա զարդերգրավադրելու համար չի խնդրել, նրան այդ հարցով խնդրել է Կ.Եդիգարյանը: Ա.Սմբատյանը իր հետ պատահամաբար էգտնվել այդ բանկում, երբ ինք ցանկացել է հանել իր սեփական ոսկիները: Հայտնել է նաև, որ Ա.Սմբատյանի վարկը կազմել է 1.300.000 դրամ, որը մարել է Կ.Եդիգարյանը և իր իմանալով Վ.Հակոբյանի վարկն էլ է մարված և չգիտի թե իր մորաքրոջ տղային այդքանգումարները որտեղից: Գրավադրված կեղծ զարդերից և իր եղբոր` Տ.Ամիրխանյանի և Կ.Եդիգարյանի միջև առկա պայմանավորվածությունից որևէ տեղեկություն չունի, ինքը կեղծ զարդեր չիգրավադրել, և ոչ ոքի չի խնդրել իր զարդերըգրավադնել:

Հ. 1,գ.թ. 134-136
Հ. 2գ.թ. 3-9, 189-190, 199-200, 300

Կարեն Եդիգարյանի և Ժիրայր Ամիրխանյանի միջև կատարված առերես հարցաքննության արձանագրության համաձայն` Կարեն Եդիգարյանը առերես պնդել է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները:

Հ.2գ.թ. 266-268

Վկա Արմեն Պետրոսի Գալստյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ճանաչում է Կարեն Եդիգարյանին` իր եղբոր Կարեն Գալստյանի միջոցով: Իր անվամբ ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում 27.06.2014թ. կնքված թիվ 5391 վարկային պայմանագրի հետ կապված հայտնել է, որ այդ ժամանակահատվածում ցանկացել էգրավադնել իր ոսկյա զարդերը և եղբորից իմացել է, որ Կարեն Եդիգարյանը աշխատում է նշված բանկում: Վերջինս իր եղբորն ասել էր, որ իրենց բանկում վարկի պայմաններն ավելի լավ են, այսինքն` ոսկին ավելի բարձր ենգնահատում: Մտածելով, որ Կարենը ծանոթ է, 2014թ. հունիսի 27-ին եղբոր հետգնացել են բանկի այդ մասնաճյուղ` իր ոսկիներըգրավադրելու: Բանկում տեսել է Կարենին, որի հետ նախկինում շփում չի ունեցել: Իր ոսկիներըգրավադրելուց հետո, որի չափը կազմել է 577.000 ՀՀ դրամ, Կարենն իր եղբորն առանձին խնդրել է իր ոսկյա զարդերըգրավադրելու համար: Եղբայրն էլ իրեն է խնդրել, որգրավադնի Կարենի զարդերը, և ինքը չի մերժել եղբորը: Այդ ժամանակ Կարենը անվանափոխել է արդեն իսկ իր փեսայի Գևորգի անունով դրված ոսկիները: Գևորգը նույնպես այդ ժամանակ այնտեղ է եղել, որի հետ իրենք նախապես չէին պայմանավորվել: Գևորգի անունով դրված ոսկիները կազմել են 2.400.000 ՀՀ դրամ և Կարենն իրեն հավաստիացրել է, որ մեկ ամսվա ընթացքում այդգումարները մուծելու է և ինքը որևէ խնդիր չի ունենալու, իր բանկային պատմությունն էլ կլավանա մեծգումարների շրջանառության դեպքում: Գործարքը կնքել են, ինքը բանկից վերցրել է իր 577.000 ՀՀ դրամը և եղբոր հետ վերադարձել տուն: Իր մտքով չի անցել, որ այդ ոսկիները կարող է կեղծ եղած լինեն: Այդ մասին կոնկրետ իմացել է բանկի անվտանգության պետ Վարդանյանից: Եթե իմանար զարդերի կեղծ լինելու մասին, հաստատ իր անվամբ որևէ զարդ չէրգրավադնի:

Հ. 1գ.թ. 137-138

Վկա Անի Հակոբի Հակոբյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ մինչև 2014թ. մայիս ամիսն աշխատել է Մարտունի քաղաքումգործող տարբերգեղեցկության սրահներում` որպես մատնահարդար: Շուրջ 2 տարի առաջ ծանոթացել է Կարեն Մաջարյանի հետ, ով որպես հաճախորդ, հաճախ է այցելելգեղեցկության սրահ: Որոշ ժամանակ շփվել է նրա հետ, սակայն, իմանալով, որ նա ամուսնացած է, ընտանիք ունի դադարեցրել է իրենց հարաբերությունները: Այդ ընթացքում Կարենը մեկնել է արտագնա աշխատանքի, ՌԴ Մոսկվա քաղաք: 2014թ. փետրվար ամսից Կարենը սկսել է զանգել իրեն և իրենք շարունակել են շփվել` որպես ընկերներ: Այդ ժամանակ Կարենն իրեն ասել է, որ ՌԴ-ից դեպորտ են արել, չի կարողացելգնալ Մոսկվա, այդ պատճառով փոխում էր ազգանունը: 2014թ. մայիսի կեսերին իրեն զանգահարել է Կարենը և ասել, որգումար է անհրաժեշտ, և իրենից 2000 ԱՄՆ դոլար է պարտքով խնդրել: Սակայն նրան պատասխանել է, որգումար չունի: Հաջորդ օրը Կարենն ասել է, որ ոսկյա զարդեր կան և առաջարկել է դրանք իր անվամբգրավադնել բանկում: Նրան հարցրել է, թե ինչու իր անվամբ չիգրավադնում, Կարենն ասել է, որ նոր անձնագիրը դեռ չի ստացել, Մասկվայում խնդիրներ կան,գումարը պետք է այնտեղ ուղարկի, 20 օրից վարկը կմարի` Մոսկվայիցգումար ուղարկելով: Ինքը վսահելով և ցնկանալով օգնել նրան, համաձայնվել է: Կարենն իրեն ասել է, որ պետք էգնան Երևան, ինքը զարմացել է, հարցրել, թե ինչու Մարտունիում չի ուզումգրավադնել, ինչին Կարենը պատասխանել է, որ ոսկին պետք է Երևանից վերցնի, բացի այդ բանկերից մեկում ինչ-որ ծանոթ ունի, որի մոտ պետք էգրավադնի: Չի հայտնել, թե ինչ շահ ունի իր ծանոթի մոտգրավադնելուց: Հաջորդ օրը` ժամը 12:00-ի սահմաններում, դուրս են եկել Մարտունիից և մեկնել Երևան: Իր հիշելովգնացել են Զեյթուն թաղամաս, ԲՏԱ բանկի մոտ նա զանգել է իր ծանոթին` Կարեն Եդիգարյանին: Մի քանի ժամ բանկի դիմաց սպասելուց հետո բանկի աշխատակից Կարենը դուրս է եկել բանկից նստել իրենց մեքենան: Իր ընկերը Կ.Եդիգարյանին ծանոթացրել է որպես ազգականի, այնուհետև երեքովգնացել են ինչ-որ շուկա և իրեն ասել, որ սպասի մեքենայում, իսկ իրենքգնացել են ոսկիները վերցնելու: Մոտ 20 րոպեից նրանք վերադարձել են տոպրակի մեջգտնվող ինչ-որ ոսկյա զարդերով, որոնք իր ծանոթ Կարենը հանել է տոպրակից /ոսկյա խաչեր և շղթաներ/ դրանք դրել մեքենայի ,,բարդաչոկում,,: Այդ ժամանակ պայմանավորվել էին, որ հաջորդ օրը իրենք պետք էգնան Մարտունի, որտեղից ինքը պետք է վերցներ իր սոցիալական քարտի հետ կապված փաստաթուղթը` այդ զարդերը բանկումգրավադնելու համար: Դրանից հետո բանկի աշխատակից Կարենը իջել է մեքենայից: Հաջորդ օրը իրենք Կարենի հետ միասին Մարտունիից վերադարձել են Երևան և բանկի մոտ հասնելով Կարենը բարդաչոկից հանելով ոսկյա զարդերը, դրանք տվել է իրեն` ասելով որ դնի պայուսակի մեջ: Ինքն այդպես էլ արել է և իրենք երկուսով մտել են բակ, մոտեցել բանկի աշխատակից Կարենին, նրան տվել իր փաստաթղթերը և ոսկյա զարդերը: Դրանից հետո իր ծանոթ Կարենն է վարել բոլոր խոսակցությունները, ինքը միայն ստորագրել է փաստաթղթերը: Վերջում մոտեցել են դրամարկղին, որտեղից կրկին ստորագրել է թղթեր և իր ծանոթ Կարենը ստացել էգումարը: Մինչ բանկ մտնելը իր ծանոթ Կարենն իրեն ասել էր, որ վերցնելու է 2.000 ԱՄՆ դոլարին համարժեք դրամ, բայց բանկում ոսկյա զարդերը հանձնելուց հետո, տեսել է, որ թղթի մեջգրվել է 4.000.000 ՀՀ դրամից ավելգումար: Ինքը զարմացել է, բարկացել Կարենի վրա, թե ինչու իրեն չի ասել այդ մասին, քանի որ չնայած այն բանին, որ իր զարդերը չեն, կարող է հետագայում իրենից տոկոսներ պահանջեն: Գումարը ստանալուց հետո Կարենը իր անվամբ ինչ-որգումար է փոխանցել Մասկվա, բայց թե ում և ինչքան չգիտի, միայն ստորագրել է փաստաթղթերը: Արդեն 2014թ. հունիսի կեսերին, երբ պետք է մեկներ ՌԴ, զանգել է Կարենին և հարցրել, թե երբ է նա հանելու զարդերը, իսկ նա պատասխանել է, որ դեռ չի մեկնել ՌԴ և երբ որգա, թող լիազորագիր տա իրեն, որպեսզի երկրում չլինելու դեպքում կարողանա զարդերը բանկից հանել: Սակայն Կարենն անընդհատ ձգձգել է և ինքը մեկնել է երկրից: Երբ վերադարձել է ՀՀ իրենց տուն ոստիկաններ են այցելել և հայտնել որ կեղծ ոսկիների հետ կապված պետք է ներկայանա Զեյթունի բաժին: Ինքը զանգահարել է Կարենին` բացատրություն պահանջելու համար, սակայն նա իրեն ասել է, որ դա կեղծ չի և ինքը այդ հարցերը կկարգավորի, անգամ նրա ծանոթ Տիգրանն է զանգել և նույն բանն իրեն ասել: Իր կարծիքով և իր ծանոթ Կարենը և բանկի աշխատակից Կարենը քաջատեղյակ են եղել զարդերի կեղծ լինելու մասին, քանի որ երբ ինքը իր ծանոթ Կարենին ասել է անվանափոխելու համար, նա միշտ խուսափել է դրանից:

Հ. 2գ.թ. 26-30

Վկա Նորիկ Ռոբերտի Ամիրխանյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ժիրայր և Տիգրան Ռոբերտի Ամիրխանյանները հանդիսանում են իր եղբայրները: Կարեն Եդիգարյանը հանդիսանում է իր մորաքրոջ որդին: 2014թ. ամռանը Կ.Եդիգարյանից տեղեկացել է, որ նրա աշխատավայրում` ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ի ՙԶեյթուն՚ մասնաճյուղում ինչ-որգործարքներ է կատարել և որոշ խնդիրներ են առաջացել: Գնալով նշված բակի տեղամաս, տեղեկացել է, որ Կարենը բանկում աշխատելով, որպես ոսկերիչ, ինչ-որ զարդերգրավադրել է որպես ոսկի և բանկից ստացել է մոտ 50 մլն դրամ: Խոսելով բանկի աշխատակիցների հետ, փորձել է ինչ-որ ելքգտնել: Դրանից հետո հարազատ-բարեկամներով փորձել ենգումար ճարել վնասը վերականգնելու համար: Իրեն Տիգրան Ամիրխանյանի, Արթուր Գևորգյանի կողմից կեղծ ոսկիներգրավադրելուց ոչինչ հայտնի չէ:

Հ.2գ.թ. 196-197

Թվով 22 վարկայինգործերը զննություն կատարելու մասին արձանագրության համաձայն` վարկառուներ Վահան Հակոբյանի, Արամայիս Սմբատյանի, Անուշ Բարսեղյանի, Լիլիթ Կարապետյանի, Համբարձում Հակոբյանի և Հովհաննես Եղիազարյանի վարկայինգործերը լուծվել են, իսկգրավի առարկաները վերադարձվել, իսկ Յուրիկ Բարսեղյանի, Արշալույս Մինասյանի, Գևորգ Վարդանյանի, Գևորգ Գևորգյանի, Անի Հակոբյանի, Միշա Բաղդասարյանի, Սոնա Ստեփանյանի, Արմեն Գալստյանի, Արթուր Գևորգյանի և Գյուլվարդ Բարսեղյանի վարկային պայմանագրերը ընթացիկ են:

Հ.1գ.թ. 47-54

ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ից առգրավված թվով 37 վարկայինգործերը ճանաչվել են որպես ապացույց:

Հ.1գ.թ. 55
Հ.3գ.թ. 10

Դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 35501404 եզրակացության համաձայն` ներկայացված թվով 16 փաթեթներից թիվ 1-4, 7-10, 12 և 16 փաթեթներում առկա բոլոր զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով:
Թիվ 5, 11, 15 փաթեթներում առկա բոլոր զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 6 փաթեթում առկա 6,1, 6,2, 6,4, և 6,5 զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 6,3 և 6,6 զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 13 փաթեթում առկա 13,2 և 13.3 զարդերը պատրսատված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 13,1 և 13,4 զարդերը պատրաստված են պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չեն պարունակում:
Թիվ 14 փաթեթում առկա 14,14,3 և 14,4 զարդերը պատրաստված են պողպատից և պատված են ոսկու բարակ շերտով: Թիվ 14,2 զարդը պատրաստված է պղնձի համաձուլվածքից և ոսկու արտաքին շերտ չի պարունակում:
Փորձաքննությանը ներկայացված թվով 16 փաթեթների մեջ առկա զարդերի ընդհանուր շուկայական միջին արժեքը ապրանքային վիճակի հաշվառմամբ, 17.05.2014թ-ից 01.07.2014թ. ժամանակահատվածի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 340.000 ՀՀ դրամ:

Հ. 2գ.թ. 234-236

ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲԸ-ից առգրավված զարդերը ճանաչվել են իրեղեն ապացույց:

Հ.4գ.թ. 96

ՙՂ-Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումների և դրանք զննելու մասին արձանագրության համաձան` Կ.Եդիգարյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին մշտական հեռախոսակապի մեջ էգտնվել Սերվենիկ Գևորգյանի, Տիգրան Մուշեղյանի և Արթուր Գևորգյանի հետ:
13.05.2014թ. Անի Հակոբյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն իր 098-49-02-55 հեռախոսահամարով ունեցել է Ս.Գևորգյանի հետ նրա 9257750396 հեռախոսահամարով 2 ելքային զանգ` 14:44 և 15:28-ին: Վերջինիս հետ ունեցել է 5 մուտքային զանգ ժամը 12:13-ից մինչև 17:44-ը` տարբեր տևողություններով:
17.06.2014թ. Վեներա Վարդանյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն ունեցել է Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ 3 ելքային զանգ, 10:44, 16:22 և 20:01-ին` տարբեր տևողություններով: Նրանից ստացել է 1 զանգ ժամը 20:04-ին, իսկ Տ.Մուշեղյաի 098-77-45-25 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 4 ելքային զանգ` ժ. 13:17-ից մինչև 16:16-ն ընկած ժամանակահատվածում և 3 մուտքային զանգ` ժամը 16:39-ից մինչև 18:27-ն ընկած ժամանակահատվածում:
18.06.2014. Միշա Բաղդասարյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 1 ելքային զանգ` ժամը 18-17-ին և 2 մուտքային զանգ` ժամը 12:33-ին և 18:16-ին:
24.06.2014թ. Գևորգ Վարդանյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ ունեցել է 1 ելքային զանգ ժամը 13:02-ին և ստացել է նույն համարից 8 մուտքային զանգ` ժամը 09:20-ից 20:36-ն ընկած ժամանակահատվածում:Ունեցել է 3 ելէքային զանգ Ս.Գևորգյանի հետ նրա 9165866260 համարի հետ ժամը 13:38, 13:55 և 16:01-ին, և նույն համարից ստացել է 9 մուտքային զանգ 00:00-ից մինչև 16:54-ն ընկած ժամանակահատվածը:
25.06.2015թ. Արթուր Գևորգյանի անվամբ կնքված վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանն ունեցել է Տ.Մուշեղյանի 9160445178 հեռախոսահամարի հետ 4 ելքային զանգ ժամը 09:39-ից մինչև 20:36-ն ընկած ժամանակահատվածը, Ս.Գևորգյանի հետ 7 ելքային զանգ նրա 9165866260 հեռախոսահամարի հետ` ժամը 12:28-ից մինչև 23:28-ը և ստացել է 9 մուտքային զանգ Տ.Մուշեղյանի նույն համարից 09:39-ից մինչև 21:21-ը, իակ Ս.Գևորգյանի նույն համարից 7 անգամ ժամը 10:28-ից 23:28-ն ընկած ժամանակահատվածում` տարբեր տևողություններով:
26.06.2014թ. Գյուլվարդ Բարսեղյանի հետ կնքված վարկային պայմանագրի օրը Կ.Եդիգարյանը Ս.Գևորգյանի 093-38-85-03 հեռախոսահամարին զանգահարել է 13 անգամ ժամը 09:53-20:49 և Ս.Գևորգյանի 9165866260 համարից ստացել է 4 զանգ 09:49-21:45-ն ընկած ժամանակահատվածում:
27.07.2014թ. Արմեն Գալստյանի վարկային պայմանագրի կնքման օրը Կ.Եդիգարյանը 9160445178 հեռախոսահամարով զանգահերել է Տ.Մուշեղյանին 00:34 և 17:31-ին և ստացել է 5 զանգ ժամը 09:16-17:11-ն ընկած ժամանակահատվածում տարբեր տևողություններով:

Հ.2գ.թ. 176, Հ.4գ.թ. 144-145

Հեռախոսազանգերի ձայնասկավառակների վերծանումները զննելու, այն ՍԵԿՏ համակարգում Ս.Գևորգյանի վերաբերյալ առկա տեղեկությունների հետ համեմատելու և վարկային պայմանագրերի հետ համադրելու մասին արձանագրությամբ, համաձայն որի ,,Ղ.Տելեկոմ,, ՓԲԸ-ից ստացված թիվ 4433 վերծանումների ձայնասկավառակում առկա է 4,71 մբ ծավալ տեղեկատվությամբ 1 թղթապանակ, որում առկա են երկու ֆայլ` 4778 և 4778-1գրառմամբ: 1-ին ֆայլում առկա են 79153235113, 79160445178, 79165866260, 79257750396, 79853432886 հեռախոսահամարների զանգերը ՙՂ.Տելեկոմ՚ ՓԲԸ-ի բաժանորդային հեռախոսահամարների հետ:
02.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը ՌԴ-ից մուտք էգործել ՀՀ և 04.05.2014թ. ՀՀ-ից մեկնել է ՌԴ: 06.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը վերադարձել է և 07.05.2014թ. նրա որդու` Գարեգին Սարգսյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում: 08.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել Համբարձում Հակոբյանի անվամբ: 09.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից: 13.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել Անի Հակոբյանի անվամբ: 17.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը ժամանել է ՀՀ և 20.05.2014թ.գրավադրում է կատարվել նրա ծանոթ Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ: 21.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից և ժամանել 26.05.2014թ.: Նույն օրըգրավադրում է կատարվել նրա որդու Գարեգին Սարգսյանի անվամբ, իսկ 27.05.2014թ. կրկին Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ: 28.05.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից: 02.06.2014 և 09.06.2014թթ Հրաչյա Մկրտչյանի անվամբ կրկին կատարվել էգրավադրում: 09.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել նաև Գարեգին Սարգսյանի անվամբ: 12.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի որդու` Արթուր Գևորգյանի կնոջ մորաքրոջ աղջկա` Սուսաննա Քարամյանի անվամբ: 17.06.204թ. Ս.Գևորգյանը ժամանել է ՀՀ և նույն օրըգրավադրում է կատարվել նրա քրոջ` Վեներա Վարդանյանի անվամբ` երկու վարկային պայմանագրերով:18.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի մեծ քրոջ` Բուրվենիկի ամուսնու` Միշա Բաղդասարյանի անվամբ: 18.06.2014թ. 3 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Սերվենիկ Գևորգյանի հարսի` Մարգարիտա Հակոբյանի անվամբ: 21.06.2014թ. Ս.Գևորգյանը մեկնել է ՀՀ-ից և վերադարձել 08.07.2014թ., այնուհետև մեկնել 13.07.2014թ. և ժամանել 05.08.2015թ., /կալանավորվել է/: 24.06.2014թ. 2 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Արթուր Գևորգյանի անվամբ: 25. 06.2014թ. Ա.Գևորգյանի խնդրանքովգրավադրում է կատարվել նրա հորեղբոր` Գևորգ Գևորգյանի անվամբ: 24.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Կարեն Եդիգարյանի փեսա Գևորգ վարդանյանի անվամբ: 25.06.204թ. Տիգրան Մուշեղյանի եղբայր Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքովգրավադրում է կատարվել ոստիկան Վահան Հակոբյանի անվամբ: 25.06.2015թ. 3 վարկային պայմանագրերովգրավադրում է կատարվել Ս.Գևորգյանի տեքրոջ հարս Արշալույս Մինասյանի անվամբ` Ա.Գևորգյանի խնդրանքով: 25.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել Արթուր Գևորգյանի անվամբ: 26.06.2014թ.գրավադրում է կատարվել ոստիկան Արամայիս Սմբատյանի անվամբ` Ժ.Ամիրխանյանի խնդրանքով: 26.06.2014թ. Կ.եդիգարյանի փեսա Գ.Վարդանյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում: 26.06.2014թ. Ս.Գևորգյանի բարեկամ Գյուլվարդ Բարսեղյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում Ա.Գևորգյանի խնդրանքով: 27.06.2014թ. Արմեն Գալստյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում Կ.Եդիգարյանի խնդրանքով: 27.06.2014թ. Ս.Գևորգյանի բարեկամուհի Սոնա ստեփանյանի անվամբ կատարվել էգրավադրում, որին խնդրել է Ա.Գևորգյանը: 27.06.2014թ. Յուրիկ Բարսեղյանի անվամբ կնքվել է վարկային 2 պայմանագիր` Ս.Գևորգյանի խնդրանքով կատարվել է անվանափոխում: 30.06.2014թ. Անուշ Բարսեղյանի անվամբ կնքվել է վարկային պայմանագիր, ով Ս.Գևորգյանի քրոջ ամուսնու բարեկամն է: 30.06.2014թ. Հովհաննես Եղիազարյանի անվամբ կնքվելէ վարկային պայմանագիր, ում խնդրել է Ա.Գևորգյանը: 02.07.2014թ. Լիլիթ Կարապետյանի անվամբ կնքվել է վարկային պայմանագիր, ում խնդրել է Կ.Եդիգարյանը:
Լ.Միրաքյանի անվամբ հաշվառված և Ս.Գևորգյանի ու նրա որդի Արթուր Գևորգյանի կողմից օգտագործված 093.38-85-03 հեռխոսահամարից Գյուլվարդ Բարսեղյանի 077.38-17-02 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը` 26.06.2014թ. առկա են 3 մուտքային և 7 ելքային հեռախոսազանգեր տարբեր տևողությամբ և 093.38-85-03 հեռախոսահամարի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, ԿԻՐԶԱ և Ահարոնյան 18, որոնքգտնվում են բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
093-38-85-03 հեռախոսահամարից 25.06.2015թ. առկա են բազմաթիվ ելքային զանգեր ինչպես Կ.Եդիգարյանի 098-49-02-55, Ս.Գևորգյանի 9165866260, այնպես էլ, Արթուր Գևորգյանի անվամբ հաշվառված 093-53-77-42 հեռախոսահամարներին: 093-38-85-03 հեռախոսահամրից Արշալույս Մինասյանի 077-31-08-29 հեռախոսահամարին 27.06.2014թ. առկա է 1 ելքային հեռախոսազանգ 3:32 տևողությամբ և 1 զրոյական մուտքային:
093-38-85-03 հեռախոսահամարից Հովհաննես Եղիազարյանի 093-79-79-53 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը 30.06.2014թ. առկա է 12 ելքային հեռախոսազանգ, և 093.38-85-03 հեռախոսահամարի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, ԿԻՐԶԱ և Ահարոնյան 18, որոնքգտնվում են բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
093-38-85-03 հեռախոսահամրից Անուշ Բարսեղյանի 098-83-37-16 հեռախոսահամարին նրա պայմանագրի կնքման օրը առկա են 6 ելքային հեռախոսազանգեր: 093.38-85-03 հեռախոսահամարի սպասարկած ալեհավաք կայանի իրավաբանական հասցեի տեղակայումը հանդիսանում է Երեվան, Ահարոնյան 18, որըգտնվում է բանկի տվյալ մասնաճյուղի հարևանությամբ:
2014թ. մայիսի 5-ից մինչև հուլիսի 2-ն ընկած ժամանակահատվածում Տ.Մուշեղյանի կողմից օգտագործված 9160445178 հեռախոսահամարից Կ.եդիգարյանի 098-49-02-55 հեռախոսահամարի հետ առկա են 145 հեռախոսազանգ` տարբեր տևողությամբ:
Ս.Գևորգյանի կողմից օգտագործված 79257750396 հեռախոսահամարից 23.06.2014թ. Միշա Բաղդասարյանի հեռախոսահամարին առկա է հեռախոսազանգ 179 վայրկյան տևողությամբ:
Այդ ժամանակահատվածում Արթուր Գևորգյանի կողմից օգտագործված 093-71-50-06 հեռախոսահամարից Սոնա Ստեփանյանի 077-28-76-40 հեռախոսահամարին առկա են 16 ելքային և 10 մուտքային հեռախոսազանգ 24.06.2014թ. դրությամբ:
ՍԵրվենիկ Գևորգյանի 79165866260 հեռախոսահամարից Կ.եդիգարյանի 094-09-87-81 հեռախոսահամարին 22.07.2014թ մինչև 6.10.2014թ առկա է 92 հեռախոսազանգ /այդ թվում երբ Կ.Եդիգարյանըգտնվել է հիվանդանոցում/:
ՍԵրվենիկ Գևորգյանի 79165866260 հեռախոսահամարից Արթուր Գևորգյանի 098-53-77-42, տաքսու վարորդ Հրաչյա Մկրտչյանի 093-675552 հեռախոսահամարին, 093-38-85-03, Գյուլվարդ Բարսեղյանի 077-38-1702 Սոնա Ստեփանյանի 077-28-76-40 հեռախոսահամարներին 22.06.2014թ. մինչև 05.07.2014 առկա են բազմաթիվ հեռախոսազանգեր:
093-38-85-03 և 093-71-50-06 հեռախոսահամարներից Գևորգ Գևորգյանի և Արշալույս Մինասյանի համապատասխանաբար 098-89-70-13 և 077-31-08-29 հեռախոսահամարներին 27.06.2014թ մինչև 26.08.2014թ. ընկած ժամանակահատվածում առկա են 13 ելքային և 11 մուտքային հեռախոսազանգեր:

Հ.5գ.թ. 113-114


Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանըգործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույցգնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ`գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ,գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսյանի մեղավորությունը` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն` վստահությունը չարաշահելու եղանակովգույքի հափշտակություն կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Լիա Ավետիսյանիգործով 2011թ. փետրվարի 24-ի որոշմամբ (ԵԿԴ/0176/01/09) արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
ՙԽաբեությունըգույքի սեփականատիրոջը կամգույքը տիրապետողին մոլորության մեջգցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը: Այսպիսով, խաբեությունը դրսևորվում է հետևյալ երկու եղանակով`
ա) իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրում,
բ) ճշմարտության մասին լռել:
Իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրման դեպքում հանցավորըգույքի սեփականատիրոջ կամգույքը տիրապետողի մոտ սխալ պատկերացում է ստեղծումգույքը նրա տնօրինությանն անցնելու օրինական հիմքերի մասին և առաջ բերումգույքի հանձնման օրինականության պատրանք (ակտիվ խաբեություն): Իրական, ճշմարիտ փաստերի խեղաթյուրումը կարող է իրականացվել կամ բանավոր խոսքի միջոցով կամ դրսևորվել որոշակիգործողություններով: Գործողությունների միջոցով փաստերի խեղաթյուրումը, սակայն, ենթադրում է տուժողի վրա հանցագործի առավել ակտիվ ներգործություն:
Ճշմարտության մասին լռելու դեպքում հանցավորը դիտավորյալ լռում է իրավական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքների մասին, որի արդյունքումգույքի սեփականատերը կամգույքը տիրապետողը մոլորության մեջ են ընկնումգույքը հանցավորին հանձնելու օրինական հիմքերի առկայության հարցում (պասիվ խաբեություն): Ճշմարտության մասին լռելը, սակայն, քրեորեն պատժելի է այն դեպքերում, երբ հանցագործը պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնց իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնի (...):
Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է այն հարցին, թե ինչ հատկանիշների հիման վրա է սահմանազատվում խարդախության հանցակազմը քաղաքացիաիրավական պարտավորությունների չկատարման կամ ոչ պատշաճ կատարման դեպքերից:
Տարբեր տեսակիգործարքների (առուվաճառք,գրավ, փոխառություն, այդ թվում` վարկային պայմանագիր և այլն) կատարման ժամանակ ծագող քաղաքացիական իրավահարաբերություններից խարդախության հանցակազմի սահմանազատման հիմնախնդրին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է` ելնելով այն հանգամանքից, որ անձի կողմից իրգույքային պարտավորությունների չկատարումը դեռևս չի վկայում անձի մոտ հանցանքի կատարման դիտավորության առկայության մասին: Այլ կերպ` անձի կողմից քաղաքացիաիրավական պարտավորության չկատարումը դեռևս չի վկայում վերջինիս արարքում խարդախության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի և հետևաբար, խարդախության հանցակազմի առկայության մասին:
Նշվածգործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ խարդախությունը քաղաքացիաիրավական պարտավորություններից տարանջատելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.
ա) Խարդախության դեպքում տուժողին խաբելու կամ նրա վստահությունը չարաշահելու մտադրությունն անձի մոտ ծագում է նախքանգույքը կամգույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
բ) Խարդախության դեպքում անձի մոտ քաղաքացիաիրավական պայմանագրով ստանձնած պարտավորությունները (գույքը փոխանցել, կատարել վարկային պարտավորությունը, պարտքը վերադարձնել և այլն) չկատարելու դիտավորությունը ծագում է նախքանգույքը կամգույքի նկատմամբ իրավունքներ ձեռք բերելը:
Դատարանն արձանագրում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանը խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, ի սկզբանե, առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն կատարելու իր իրական մտադրությունը թաքցնելով, ձեռք է բերել մի շարք անձանց վստահությունը` խնդրելով նրանց անուններով ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ումգրավադրել ոսկյա զարդեր, որոնք իրականում եղել են կեղծ:
Այսպիսով, դատարանի համոզմամբ, Սերվենիկ Գևորգյանի` խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, վերոհիշյալ կանխամտածվածգործողությունների տրամաբանական հաջորդականությունը վկայում է այն մասին, որ վերջինիս կողմից ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲԸ-ից խարդախության եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ծագել է ի սկզբանե:

Գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույցգնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ`գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, դատարանըգտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մեղավորությունը` իր լիազորությունները ՙԲՏԱ բանկ՚ ՓԲ ընկերության շահերին հակառակ ուրիշ անձանց օգտին օգտագործելու նպատակով օգտագործելու մեջ, որով ընկերության իրավունքներին ու օրինական շահերին էական վնաս է պատճառվել և առաջացրել ծանր հետևանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, ապացուցված է:
Ինչ վերաբերվում է Կարեն Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեադրանքին, ապա դատարանը, սույնգործով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելովգործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանքգնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ`գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վերլուծելով ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի, վկաների ցուցմունքները, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգում է հետևության, որգործով որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերվել ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախությանը` վստահությունը չարաշահելու եղանակովգույքի հափշտակություն կատարելուն օժանդակելու վերաբերյալ:

Դատարանն արձանագրում է, որ քրեականգործով չի ապացուցվել Կարեն Եդիգարյանի մասնակցությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքի կատարմանը, չի ապացուցվել կեղծ ոսկյա զարդերիգրավադրման ժամանակ նրա կողմից խարդախությամբ, անհատույցգումարներ հափշտակելուն օժանդակելու դիտավորությունը:
Քրեականգործում առկա փաստական տվյալներով չի հիմնավորվել, որ Կարեն Եդիգարյանն ի սկզբանե տեղյակ է եղել Ս.Գևորգյանի և մյուսների կողմից խարդախությամբգումարներ հափշտակելու նպատակին ևգիտակցաբար, օժանդակել է վերջիններիս, թույլ է տվել դրա առաջացումը:
Դատարանը հիմնավորված է համարում այն հանգամանքը, որ Կ.Եդիգարյանը տեղյակ է եղել, որ ներկայացված զարդերը կեղծ են, և իր լիազորությունները չարաշահելով`գործել է բանկի շահերին հակառակ, վստահ լինելով, որգրավի դիմաց տրված վարկերը կմարվեն: Քրեականգործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, որ Կարեն Եդիգարյանը դիտավորություն է ունեցել վնաս պատճառել բանկին և օժանդակել բանկիգումարներն անհատույց հափշտակելուն:
Դատարանըգտնում է, նախաքննության մարմնի և մեղադրողի կողմիցգործում առկա փաստական տվյալներն օբեկտիվորեն չենգնահատվել, ինչի արդյունքում բազմաթիվ չփարատված կասկածներ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում մինչդատական վարույթի ընթացքում չեն հետազոտվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՙՔրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչեւ դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում՚:
Նախաքննության, ինչպես նաև դատաքննության, ընթացքում Կ.Եդիգարյանը նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, որ /.../ ինքը մտածելով, որ, քանի որ նրանք իրենց ազգականներին են բերում և վարկառու դարձնում, ուրեմն հաստատգումարները կվերադարձնեն և Տիգրանն էլ կազատվի իր խնդիրներից: /.../ Տիգրան Մուշեղյանը, Արթուր Գևորգյանը և Սերվենիկ Գևորգյանն են ի սկզբանե հանցավոր խումբ ձևավորել և իրեն խաբելու միջոցով, օգտագործելով իր բանկային լիազորությունները տարբեր անձանց անուններով ոսկու փոխարենգրավադրված այլ մետաղներից պատրաստված զարդերի դիմաց ստացված ամբողջգումարները տվել է նրանց: Որևէգումար կամ շահ այս հանցավոր արարքից չի ստացել, այդ ամենն արել է Տիգրանի խնդրանքով խղճահարությունից դրդված և հոգեբանական ներգործության հետևանքով: Միաժամանակ նրանք իրեն հավաստիացրել են, որպես վարկ տրվածգումարներն ամբողջությամբ վերադարձնելու վերաբերյալ: Սակայն նրանք իրեն օգտագործելով, վերցրել ենգումարները և հափշտակել:

Այսպիսով, դատարանն արձանագրում է որ նախաքննության մարմինը որևէ հիմնավոր ապացույց ձեռք չի բերել այն մասին, որ Կ.Եդիգարյանն ի սկբանե տեղյակ է եղել Տ.Մուշեղյանի և Ս.Գևորգյանի` նախնական համաձայնությամբգումարներ հափշտակելու մտադրությանը և դիտավորությամբ օժանդակել է նրանց:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն`
ՙ1. Քրեականգործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեականգործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
/.../
2) արարքի մեջ հանցակազմ չկա.՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետեւյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքը այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2. Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
3. Եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո,գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանքգործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվիգործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այսպիսով, դատարանը փաստում է, որ ինչպես նախաքննությամբ ձեռք բերված, այնպես էլ դատաքննությամբ հետազոտված ևգնահատված քրեականգործի փաստական հանգամանքներով չի ապացուցվել ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքի կատարման մեջ և նրա արարքի մեջ բացակայում է հանցակազմը:

Անդրադառնալով Սերվենիկ Սարգսյի Գևորգյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով պատիժ նշանակելուն, դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեականգործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանըգտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասիգրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամայինգնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված` պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանիգործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:

Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա վատառողջ է, տառապում է ՙԱրտերիալ հիպերտենզիա 2-րդ աստիճան կրիզային ընթացք, ռիսկի բարձրգործոն, տրանզիստոր իշեմիկգրոհ՚, Դիսոցիատիվ /կոնվերսիոն/ խանգարում ձախակողմյան պսևդոհեմիպարեզով: Նևրասթենիա՚, ՙԱրգանդի վզիկի էքստրիպացիա հավելումներով՚, ՙԳլխուղեղի արյան շրջանառության սուր խանգարում, ձախակողմյան հեմիպարեզ, իշեմիկ ինսուլտ ԱՄՈՒ զարկերակի ավազանում՚ հիվանդություններով, խնամքի տակ ենգտնվում ֆիզիկապես վատառողջ երկու որդիները, մասնակիորեն հատուցել է հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասը:
Ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնբութագրվում է դրական, ամուսնացած է, նախկինում դատված չէ: Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք է դիտում, որ նա ընդունել է մեղքը և զղջացել կատարած արարքի համար, դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, աջակցել է հանցագործությունը բացահայտելուն և հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն, ֆիզիկապես վատառողջ է, տառապում է ՙՉափավոր նեյրոցիրկուլյատոր դիստոնիա խառը ձև: Աջ երիկամի միջին սիգմանտի հյուսվածքի կալցիֆիկատ 0.2-0.3 սմ, ձախից ստորին բաժակում քար 0.4 սմ՚ հիվանդությամբ, խնամքի տակ էգտնվում 2005 թվականին ծնված մանկահասակ երեխան:
Ամբաստանյալների պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորել է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, ևգտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունըե (տե՛ս Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի վերաբերյալ 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումը):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալգործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ էգնահատումգործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալգործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, դատարանըգտնում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով: Դատարանը միաժամանակգտնում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ լրացուցիչ պատիժ`գույքի բռնագրավում, նշանակելու անհաժեշտություն չկա, քանի որ տուժող ընկերությունների կողմից հստակեցված չէ հանցագործությամբ պատճառվածգույքային վնասի չափը:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակի և չափի և դրա կրման հարցերին` դատարանըգտնում է, որ նրա նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ ազատազրկման ձևով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ այն պայմանականորեն չկիրառել: Դատարանըգտնում է, որ ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելը և այն պայմանականորեն չկիրառելը համաչափ է կատարված կոնկրետ հանցագործության բնույթին, վտանգավորության աստիճանին, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձին և բավարար է պատժի նպատակների իրականացման տեսանկյունից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանն ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 12.06.2007թ. ՎԲ-124/07 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ ՙվկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործության տեսակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և դրա կիրառումը սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այն չի կարող կիրառվել՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է: Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` 2008 թվականի փետրվարի 1-ի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ ՙպատիժը պայմանականորեն չկիարառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածում սահմանված իրադրություններն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի` սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ ՙսոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը, մասնավորապես` տուժողին պատճառած վնասը հարթելը կամ այն հարթելուն ուղղված ողջամիտ միջոցներ ձեռնարկելը՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70 հոդվածի կիրառման կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել նաև մի շարք այլ որոշումներում: Մասնավորապես, Հ.Բաղդասարյանի վերաբերյալգործով որոշմամբ արձանագրել է, որ ՙ/.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվգոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին /…/՚: Մեկ այլ` Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալգործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 70հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը,գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը /…/՚: Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙՊատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրսգտնվելով դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանցգնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետգործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս: Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների,գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանիգնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը՚ /Վճռաբեկ դատարանի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08, թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, թիվ ՎԲ-192/07, թիվ ՎԲ-50/07, թիվ ՎԲ-55/07 , թիվ ՎԲ-201/07, թիվ ՎԲ-124/07, թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09, թիվ ԵԱՔԴ/0120/01/09 և մի շարք այլ որոշումներ/:
Վերը նշված օրենսդրական կարգավորումներից և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար անհրաժեշտ է դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատժատեսակն իրական կրելու: Ընդ որում, այդ համոզվածությունը պետք է հիմնված լինիգործի օբյեկտիվ տվյալների վրա, և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Այսպիսով, դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը, վերուծելով ևգնահատելովգործի վերոհիշյալ փաստական հանգամանքները, հաշվի առնելով Կարեն Եդիգարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև` պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որոնք էականորեն ազդում են հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա, հանգում է հետևության, որ Կարեն Եդիգարյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու, և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով կատարած հանցանքի համար ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույնգործով հնարավոր է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներն իրագործելու հնարավորությունը: Տվյալ դեպքում` դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Դատարանը միաժամանակ արձանագրում է, որ սույն քրեականգործի հանգամանքների, հանցանքը կատարելուց հետո ամբաստանյալ Կարեն Եդիգարյանի դրսևորած վարքագծի, ինչպես նաև սույն քրեականգործով հաստատված մեղմացնող հանգամանքների պայմաններում, ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելը ռեալ կրելու պայմանով, նույնիսկ նվազագույն չափով, չի կարող արդարացի լինել` մարդասիրական տեսանկյունից: Այլ կերպ ասած` դատարանըգտնում է, որ ազատազրկում պատժատեսակը ռեալ կրելու պարագայում սույնգործի հանգամանքների պայմաններում արդարացի և մարդասիրական պատիժ չի կարող համարվել Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ:

Անդրադառնալով քաղաքացիական հայցին ևգույքային վնասի հատուցմանը, դատարանըգտնում է, որ ՙԲՏԱ բանկ՚ փակ բաժնետիրական ընկերության իրավահաջորդ ՙՀայէկոնոմբանկ՚ բաց բաժնետիրական ընկերության և ՙՆաիրի Ինշուրանս՚ ապահովագրական սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության քաղաքացիական հայցը պետք է թողնել առանց քննության, քանի որ վերջիններիս կողմից քաղաքացիական դատավարության կարգով ներկայացվել են մի շարք հայցադիմումներ, և քաղաքացիականգործերի շրջանակներում շարունակում է քննության առնվել վնասի հատուցման հարցը: Բացի այդ, քաղաքացիական հայցվորների կողմից հստակեցված չէ հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված և մասնակիորեն հատուցվածգույքային վնասի չափը:
Հետևաբար, դատարանըգտնում է, որ ՙԲՏԱ բանկ՚ փակ բաժնետիրական ընկերության իրավահաջորդ ՙՀայէկոնոմբանկ՚ բաց բաժնետիրական ընկերությանը և ՙՆաիրի Ինշուրանս՚ ապահովագրական սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությանը պետք է վերապահել քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Դատարանը դատական ծախսերին չի անդրադառնում, քանի որ մեղադրողի կողմից դատական ծախսերի բռնագանձման վերաբերյալ միջնորդություն չի ներկայացվել:

Անդրադառնալով Սերվենիկ Գևորգյանի և Կարեն Եդիգարյանիգույքի վրա քննիչի դրված կալանքներին, դատարանը փաստում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 232-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
ՙԳույքի վրա կալանք դնելը կիրառվում է քաղաքացիական հայցը,գույքի հնարավոր բռնագրավումը, բռնագանձումը և դատական ծախսերն ապահովելու համար՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 238-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Գույքը, քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի որոշմամբ, ազատվում է կալանքից, եթե քաղաքացիական հայցը հետ վերցվելու, կասկածյալին կամ մեղադրյալին վերագրվող արարքի որակումը փոխվելու հետևանքով կամ այլ պատճառներով վերացել էգույքի վրա կալանք դնելուց բխող սահմանափակումների կիրառման անհրաժեշտությունը:
2. Քաղաքացիական հայցվորի կամ այլ շահագրգիռ անձանց միջնորդությամբ դատարանն իրավունք ունիգույքի վրա դրված կալանքը պահպանել նաև քրեականգործով վարույթի ավարտից հետո` մեկ ամսվա ընթացքում՚:
Դատարանն արձանագրում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից լիովին չի հատուցվել հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառվածգույքային վնասը, ուստի Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի անվամբգրանցված անշարժ և շարժականգույքի վրա քննիչի 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ դրված կալանքը, պետք է թողնել անփոփոխ` քաղաքացիական հայցն ապահովելու համար, իսկ Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի անվամբգրանցված անշարժ և շարժականգույքի վրա քննիչի 2014 թվականի օգոստոսի 02-ի որոշմամբ դրված կալանքը պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով խափանման միջոցներին, դատարանըգտնում է, որ Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվածգրավը նույնպես պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 143-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ/.../ 6. Եթե մեղադրյալը թաքնվել է քրեական վարույթն իրականացնող մարմնից կամ առանց թույլտվության մեկնել է այլ տեղանք, դատախազը դիմում է դատարան`գրավը պետության եկամուտ դարձնելու միջնորդությամբ: Գրավը պետության եկամուտ դարձնելու մասին դատարանի որոշումըգրավատուն կարող է բողոքարկել վերադաս դատարան:
7. Գրավը վերադարձվում էգրավատուին բոլոր դեպքերում, երբ չեն ապացուցվել սույն հոդվածի վեցերորդ մասով նախատեսված խախտումները կամգրավը` որպես խափանման միջոց վերացվում կամ փոխվում է: Գրավը վերադարձնելու մասին որոշումն ընդունում է քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը` համապատասխան խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոխելու մասին որոշում կայացնելու հետ միաժամանակ: /.../՚:
Դատարանըգտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, Սերվենիկ Գևորգյանի համար Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 900033097016 դեպոզիտ հաշվին որպեսգրավ մուծված 1.500.000 /մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը պետք է վերադարձնելգրավատու Գայանե Գրիգորյանին:

Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 163-րդ, 238-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` առանցգույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցել նախնական կալանքի տակգտնվելու 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օրը և Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 3 /երեք/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր ժամկետով` առանցգույքի բռնագրավման:
Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվածգրավը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` 900033097016 դեպոզիտ հաշվին որպեսգրավ մուծված 1.500.000 /մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը վերադարձնելգրավատու Գայանե Գրիգորյանին:

Ճանաչել և հռչակել Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան արդարացնել` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի ժամկետով:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:

ՙԲՏԱ բանկ՚ փակ բաժնետիրական ընկերության իրավահաջորդ ՙՀայէկոնոմբանկ՚ բաց բաժնետիրական ընկերության և ՙՆաիրի Ինշուրանս՚ ապահովագրական սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության քաղաքացիական հայցը թողնել առանց քննության` վերապահելով քաղաքացիական հայցի իրավունք` քաղաքացիական դատավարության կարգով հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված վնասի հատուցման հարցը լուծելու համար:
Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի անվամբգրանցված անշարժ և շարժականգույքի վրա քննիչի 2014 թվականի օգոստոսի 02-ի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի անվամբ գրանցված անշարժ և շարժականգույքի վրա քննիչի 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ դրված կալանքը թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙԲՏԱ Բանկ՚ ՓԲ ընկերությունից առգրավված զարդերը ուղղել հանցագործությամբ պատճառված վնասի հատուցմանը` վերադարձնելով ՙԲՏԱ բանկ՚ փակ բաժնետիրական ընկերության իրավահաջորդ ՙՀայէկոնոմբանկ՚ բաց բաժնետիրական ընկերությանը:

Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ








Գործ No ԵԱՔԴ/0137/01/15

ՈՐՈՇՈՒՄ

դատավճռի անհստակությունը վերացնելու մասին

ՙ12՚ ապրիլի 2018թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Մկրտչյանս, վերանայելով Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի վերաբերյալ 11.04.2018թ. դատավճիռը,

ՊԱՐԶԵՑԻ

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի /մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի /մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով/ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի վերաբերյալ դատավճռում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պատժի չափը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոններով հաշվելիս թույլ է տրվել վրիպակ և ՙ2 /երկու/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚ արտահայտության փոխարեն անուշադրության հետևանքով նշվել է ՙ3 /երեք/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 430-րդ հոդվածի համաձայն` ՙԴատավճիռ կամ այլ դատական որոշում կայացրած դատարանն իրավունք ունի լուծել դրա ի կատար ածման ընթացքում ծագած կասկածները և անհստակությունները, մասնավորապես`
1) հստակ որոշել հաշվարկվող պատժի չափը, եթե դատարանի դատավճռում այն սահմանված չէ.
3) լուծել խափանման միջոցների, դատական ծախսերը վերաբաշխելու և իրեղեն ապացույցների ճակատագրի հարցը, եթե այն լուծված չի եղել կամ լուծված է եղել ոչ հստակ.
4) մեկնաբանել իր որոշումների անհստակությունները՚:
Այսպիսով, գտնում եմ, որ դատավճռի մեջ տեղ գտած անհստակությունը պետք է վերացնել և դատավճռի եզրափակիչ մասում ՙ3 /երեք/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚ արտահայտությունը կարդալ ՙ2 /երկու/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 430-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով,

ՈՐՈՇԵՑԻ

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի և Կարեն Եղիայի Եդիգարյանի վերաբերյալ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի վերաբերյալ դատավճռում կատարել հստակեցում և դատավճռի եզրափակիչ մասում ՙ3 /երեք/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚ արտահայտությունը կարդալ ՙ2 /երկու/ տարի 10 /տասն/ ամիս 15 /տասնհինգ/ օր՚:



ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ

ԵԱՔԴ/0137/01/15




ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության
Վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15
Նախագահող դատավոր` Կ.Մարդանյան
Դատավորներ` Ա.Մնացականյան
Մ.Արղամանյան


ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` նաև Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
մասնակցությամբ դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ


2021 թվականի փետրվարի 25-ին ք.Երևանում


գրավոր ընթացակարգով քննության առնելով ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2014 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում հարուցվել է թիվ 09122114 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի հուլիսի 22-ի որոշմամբ Կարեն Եդիգարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի հուլիսի 29-ի որոշմամբ Կ.Եդիգարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
2014 թվականի նոյեմբերի 28-ից քրեական գործի նախաքննությունը շարունակվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 18-ի որոշմամբ Կ.Եդիգարյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշումներով Սերվենիկ Գևորգյանը, Տիգրան Մուշեղյանը և Արթուր Գևորգյանը ներգրավվել են որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։ Նույն օրը վերջիններիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, և նրանց նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը։
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործից անջատվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 09122114/1 համարը:
2015 թվականի հուլիսի 31-ին Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ 09122114/1 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, և դրան շնորհվել է ԵԱՔԴ/0137/01/15 համարը:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հուլիսի 31-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործով վարույթը կասեցվել է՝ մեղադրյալներ Սերվենիկ Գևորգյանի, Տ.Մուշեղյանի և Արթուր Գևորգյանի՝ քննությունից թաքնվելու հիմքով:
2015 թվականի օգոստոսի 5-ին Սերվենիկ Գևորգյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության «Զվարթնոց» օդանավակայանի գծային բաժին: Նույն օրը թիվ 09122114 քրեական գործով վարույթը վերսկսվել է, և Սերվենիկ Գևորգյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի օգոստոսի 6-ի որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը վերահաստատվել է:
Նախաքննության մարմնի՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 1-ի որոշմամբ թիվ 09122114 քրեական գործից անջատվել է Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 09120715 համարը:
2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ քրեական գործն ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, և դրան շնորհվել է ԵԱՔԴ/0186/01/15 համարը:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ի արձանագրային որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0186/01/15 քրեական գործը միացվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի՝ 2017 թվականի մարտի 17-ի որոշմամբ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել է, և որպես խափանման միջոց է ընտրվել գրավը՝ 1.500.000 (մեկ միլիոն հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
2.1. Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի (այսուհետ` նաև Առաջին ատյանի դատարան)՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռով Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի կանոնների կիրառմամբ՝ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցվել է նախնական կալանքի տակ գտնվելու 1 (մեկ) տարի 7 (յոթ) ամիս 15 (տասնհինգ) օրը, և Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 10 (տասը) ամիս 15 (տասնհինգ) օր ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Նույն դատավճռով ճանաչվել է Կարեն Եդիգարյանի անմեղությունը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և նա արդարացվել է` արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով: Կ.Եդիգարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 3 (երեք) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա Կ.Եդիգարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, և սահմանվել է փորձաշրջան՝ 2 (երկու) տարի ժամկետով:
3. Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի և վերջինիս պաշտպան Գ.Գրիգորյանի վերաքննիչ բողոքների քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ՝ նաև Վերաքննիչ դատարան) 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշմամբ բողոքները բավարարել է մասնակիորեն, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճիռը մասնակիորեն՝ Սերվենիկ Գևորգյանի մասով, բեկանել է և քրեական գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության։
4. Վերաքննիչ դատարանի վերոնշյալ որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը վճռաբեկ բողոք է բերել, որը Վճռաբեկ դատարանի` 2019 թվականի օգոստոսի 18-ի որոշմամբ ընդունվել է վարույթ: Վճռաբեկ դատարանը 2021 թվականի հունվարի 26-ի որոշմամբ սահմանել է վճռաբեկ բողոքի քննության գրավոր ընթացակարգ:
Ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպան Գ.Գրիգորյանի կողմից ներկայացվել է վճռաբեկ բողոքի պատասխան, որով վերջինս խնդրել է մերժել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը:
Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։

Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
5. Սերվենիկ Գևորգյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ «(…) [Ն]ա, նախնական համաձայնության գալով մի խումբ անձանց՝ Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի հետ, 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղի ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանի օժանդակությամբ, խաբեության եղանակով` հիշյալ բանկում տարբեր անձանց միջոցով 340.000 ՀՀ դրամ արժեք ունեցող կեղծ ոսկյա զարդերի գրավադրմամբ, հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար:
Այսպես` Սերվենիկ Գևորգյանը, Արթուր Գևորգյանը և Տիգրան Մուշեղյանը 2014թ. մայիս-հունիս ամիսներին, նախնական համաձայնության են եկել խաբեության եղանակով ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ: Հանցավոր նպատակին հասնելու համար օգտագործել են իրենց ընկեր կամ բարեկամ հանդիսացող տարբեր անձանց` Յուրիկ Բարսեղյանին, Արմեն Գալստյանին, Գևորգ Գևորգյանին, Միշա Բաղդասարյանին, Արշալույս Մինասյանին, Անի Հակոբյանին, Գյուլվարդ Բարսեղյանին, Գևորգ Վարդանյանին, Սոնա Ստեփանյանին, Գարեգին Սարգսյանին, Հրաչյա Մկրտչյանին, Սուսաննա Քարամյանին, Մարգարիտա Հակոբյանին և Վեներա Վարդանյանին տարատեսակ պատճառաբանություններով խնդրելով նրանց անուններով «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղում գրավադրել ոսկյա զարդեր: Այդ անձինք չգիտակցելով, որ հիշյալ հանցավոր խմբի կողմից իրենց տրամադրված զարդերն իրականում պատրաստված չեն ոսկուց, այսինքն` գործելով անզգուշությամբ, դրանք ներկայացրել են «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ի Երևան քաղաքի Դրոյի 3 հասցեում գտնվող «Զեյթուն» մասնաճյուղ` ոսկերիչ-գնահատող Կարեն Եդիգարյանին, ով նախապես վերը նշված հանցավոր խմբին խոստացել է վերացնել հանցավոր նպատակին հասնելու բոլոր խոչընդոտները: Կատարելով խոստումը` Կ.Եդիգարյանն օժանդակել է Տիգրան Մուշեղյանին, Սերվենիկ Գևորգյանին և Արթուր Գևորգյանին խաբեության եղանակով բանկից առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարել` ներկայացված 340.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ զարդերը գնահատելով, որպես ոսկյա զարդ, ինչի արդյունքում հիշյալ անձինք վարկ ստանալու միջոցով բանկից հափշտակել են առանձնապես խոշոր չափերով` 48.051.000 ՀՀ դրամ գումար» (1):
6. Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործի դատական քննության ընթացքում՝ դատական վիճաբանությունների փուլում, 2018 թվականի մարտի 17-ի դատական նիստում ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպան Գ.Գրիգորյանը, նախքան պաշտպանական ճառը հրապարակելը, միջնորդել է սույն քրեական գործին միացնել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանում 2017 թվականի նոյեմբերի 29-ին ստացված Տիգրան Մուշեղյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործը։ Առաջին ատյանի դատարանի արձանագրային որոշմամբ պաշտպանի միջնորդությունը մերժվել է (2):
6.1. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռի համաձայն՝ «Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսյանի մեղավորությունը` մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ առանձնապես խոշոր չափերով խարդախություն` վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքի հափշտակություն կատարելու մեջ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է: (…)
Այսպիսով, դատարանի համոզմամբ, Սերվենիկ Գևորգյանի` խմբի կազմում, նախնական համաձայնությամբ, վերոհիշյալ կանխամտածված գործողությունների տրամաբանական հաջորդականությունը վկայում է այն մասին, որ վերջինիս կողմից «ԲՏԱ բանկ» ՓԲԸ-ից խարդախության եղանակով հափշտակություն կատարելու մտադրությունը ծագել է ի սկզբանե» (3):
7. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշման համաձայն` «Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի, Արթուր Գևորգյանի, Տիգրան Մուշեղյանի և Կարեն Եդիգարյանի վերաբերյալ քննվող քրեական գործից, նախաքննության ընթացքում, տարբեր ժամանակներում, անջատվել և իրարից առանձին մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան են ուղարկվել Կարեն Եդիգարյանի ու Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ գործի մասերը։ Առաջին ատյանի դատարանում դրանք նորից միացվել և քննվել են մեկ վարույթում։ Վերջիններիս վերաբերյալ քրեական գործի դատաքննության ընթացքում մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ստացվել նաև ենթադրյալ հանցավոր խմբի մյուս անդամ Տիգրան Մուշեղյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը։ Առաջին ատյանի դատարանը, դատական նիստում քննության առնելով նշված քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպանի միջնորդությունը՝ արձանագրային որոշմամբ մերժել է այն, պատճառաբանելով, որ պաշտպանական կողմից հիմնավոր պատճառաբանություններ չեն ներկայացվել։
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն անտեսել է այն հանգամանքը, որ արդար դատաքննության իրավունքի ապահովման երաշխավորը հանդիսանում է դատարանը։ Հետևաբար՝ նշված իրավունքի ապահովման տեսանկյունից քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու հարցը որոշելիս, դատարանը չպետք է սահմանափակվի դատավարության կողմերի միջնորդություններով և հիմնավորումներով։ Մինչդեռ, Առաջին ատյանի դատարանը քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու անհրաժեշտության բացակայությունն ըստ էության պայմանավորել է ոչ թե Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ քրեական գործի անջատ քննությամբ դրա լրիվ, բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննությունն ապահովված լինելու հանգամանքով, այլ պաշտպանի կողմից հիմնավոր միջնորդություն ներկայացված չլինելով։
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը պետք է գնահատեր, թե արդյոք Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքի բնույթը հնարավորություն էր տալիս ստուգելու այդ մեղադրանքի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը՝ չանդրադառնալով խմբի մյուս անդամներ Արթուր Գևորգյանի և Տիգրան Մուշեղյանի արարքներին և գնահատելու դրանք։ Հնարավոր էր արդյոք դրանց չանդրադառնալով՝ Սերվենիկ Գևորգյանի պատասխանատվության հարցը որոշել անհրաժեշտ խորությամբ և ճշգրտությամբ, որպիսին հանդիսանում է ինչպես քրեական օրենքը ճիշտ կիրառելու պարտադիր բաղադրիչը, այնպես էլ դատարանի կողմից օբյեկտիվ, լրիվ և բազմակողմանի քննության և արդար դատաքննության ապահովման բաղադրիչը։
Այստեղ պետք է նշել, որ Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտում կատարել է այնպիսի ձևակերպումներ, որոնցում առկա են դատողություններ դատի չտրված անձ՝ Տիգրան Մուշեղյանի մեղավորության վերաբերյալ, ինչով խախտվում է նաև դատական քննությունը միայն ամբաստանյալի նկատմամբ կատարելու քրեադատավարական պահանջը: Նշված հանգամանքն իր հերթին հանգեցնում է նաև վերջինիս իրավունքների, մասնավորապես՝ անմեղության կանխավարկածի և պաշտպանության իրավունքի խախտման, ինչպես նաև կանխորոշում է վերջինիս վերաբերյալ անջատված մասով գործի ելքը՝ դատավճռի փաստացի նախադատելիության ուժով, ինչը վտանգում է նաև տվյալ գործը քննող դատարանի անկախությունն ու անկողմնակալությունը։
Վերաքննիչ դատարանի նշված հետևությունը բխում է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքից (օրինակ՝ Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճիռը (…))։
Վերը շարադրվածից ելնելով Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քրեական գործերը մեկ վարույթում միացնելու պաշտպանի միջնորդությունը մերժելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը բավարար չափով պատճառաբանված չէ, այն չի կարող համարվել օրինական ու հիմնավոր և հանգեցնում է գործի արդարացի քննության սկզբունքի խախտման։
13. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում խմբի կողմից հափշտակված գումարների ընդհանուր չափը կազմում է՝ 35.612.240 ՀՀ դրամ։ Մինչդեռ՝ նույն խմբին օժանդակություն ցուցաբերած Կարեն Եդիգարյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում խմբի կողմից հափշտակված գումարների ընդհանուր չափը կազմում է՝ 48.051.000 ՀՀ դրամ (48.391.000-340.000)։ Ընդ որում՝ Կարեն Եդիգարյանին վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունից երևում է, որ հանցավոր խմբին վերագրվող մի շարք վարկային պայմանագրերով կատարված հափշտակությունների դրվագները չեն մեղսագրվել Սերվենիկ Գևորգյանին, սակայն վերջինիս առաջադրված մեղադրանքի ծավալը նույնպես կազմում է՝ 48.051.000 ՀՀ դրամ։
Առաջին ատյանի դատարանը չանդրադառնալով նշված հանգամանքներին վիճարկվող դատական ակտում ուղղակի նշել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ապացուցված է՝ չնշելով հափշտակված գումարի չափը։
Նշված հանգամանքն առաջացնում է անորոշություն այն առումով, որ հնարավոր չէ հասկանալ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով՝ 35.612.240 ՀՀ դրամի հափշտակության, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների ընդհանուր հափշտակած՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի համար։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ այս առումով վիճարկվող դատական ակտը պատճառաբանված չէ։
14. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է նաև, որ վիճարկվող դատական ակտի կայացումից հետո, Դատախազի կողմից, 2018 թվականի հունիսի 12-ին, քրեական գործից անջատված մասով, ենթադրյալ հանցավոր խմբի մյուս անդամ Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով։
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ թեև Դատախազի կողմից նշված որոշումը կայացվել է վիճարկվող դատական ակտի կայացումից հետո, այնուամենայնիվ արդարացման հիմքով ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամի նկատմամբ քրեական հետապնդման դադարեցման փաստը չի կարող անտեսվել սույն գործով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելիս։
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ միայն Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումն արդարացման հիմքով դադարեցնելու փաստը բավարար է արձանագրելու, որ Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքը չի կարող համարվել օրինական և հիմնավոր՝ առնվազն այն նկարագրությամբ որը մեղսագրվում է նրան։
15. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված (…) նշված խախտումները, ինչպես նաև ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամի նկատմամբ արդարացման հիմքով քրեական հետապնդման դադարեցման փաստը առաջացրել են մի իրավիճակ, որը զրկում է Վերաքննիչ դատարանին վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգելու Սերվենիկ Գևորգյանի մասով վիճարկվող դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը։
16. (…) Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի թույլ տված դատական սխալները առկա իրավիճակում հանգեցրել են նրան, որ հնարավորություն չեն տալիս ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերացնելու ստորադաս դատարանի թույլ տված խախտումներն ու կայացնելու գործն ըստ էության լուծող նոր դատական ակտ, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակի. Առաջին ատյանի դատարանի՝ բողոքարկված դատական ակտը պետք է մասնակի՝ Սերվենիկ Գևորգյանի մասով բեկանել և վերջինիս մասով քրեական գործն ուղարկել նույն դատարան՝ նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը» (4):

Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում՝ ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
8. Բողոքի հեղինակի համոզմամբ` ստորադաս դատարանը, միակողմանի բացահայտելով ՀՀ Սահմանադրության 61-րդ հոդվածով, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի բովանդակությունը, հիմնվելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ փաստական հանգամանքներով էականորեն տարբերվող, սույն գործին ոչ վերաբերելի դիրքորոշման վրա, անտեսելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով և Վճռաբեկ դատարանի որոշումներով սահմանված պահանջները, հանգել է ոչ ճիշտ հետևությունների և թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն արտահայտվել է գործի արդարացի քննության սկզբունքի անտեսմամբ:
8.1. Բողոքաբերը նշել է, որ Վերաքննիչ դատարանը, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի, մասնավորապես Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով վճռից մի շարք դիրքորոշումներ մեջբերելով, հանգել է հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտում կատարել է այնպիսի ձևակերպումներ, որոնցում առկա են դատողություններ դատի չտրված անձ՝ Տ.Մուշեղյանի մեղավորության վերաբերյալ, ինչով խախտվում է նաև դատական քննությունը միայն ամբաստանյալի նկատմամբ կատարելու քրեադատավարական պահանջը: Վերաքննիչ դատարանը նշել է նաև, որ այդ հանգամանքն իր հերթին հանգեցնում է նաև վերջինիս իրավունքների, մասնավորապես՝ անմեղության կանխավարկածի և պաշտպանության իրավունքի խախտման, ինչպես նաև կանխորոշում է վերջինիս վերաբերյալ անջատված մասով գործի ելքը՝ դատավճռի փաստացի նախադատելիության ուժով, ինչը վտանգում է նաև տվյալ գործը քննող դատարանի անկախությունն ու անկողմնակալությունը: Բողոքաբերի պնդմամբ՝ Նավալնիի և Օֆիցերովի գործով հանգամանքներն էականորեն տարբերվում են սույն գործի փաստական հանգամանքներից։ Մասնավորապես, Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ վարույթի առանձնացումը պայմանավորված է եղել մյուս մեղադրյալների՝ հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքով, և վարույթն իրականացնող մարմինը ողջամտորեն չէր կարող ենթադրել, թե երբ նրանք կհայտնաբերվեն։ Բացի այդ, բողոքաբերը փաստել է, որ Սերվենիկ Գևորգյանը «վկայի»՝ որպես այլ գործով ամբաստանյալի կարգավիճակով ներգրավված է նաև Տ.Մուշեղյանի վերաբերյալ քննվող թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործով, ինչի արդյունքում երաշխավորվում է նրա պաշտպանության իրավունքը։
8.2. Ըստ բողոքաբերի՝ անհիմն է նաև Վերաքննիչ դատարանի այն դիրքորոշումը, որ դատավճռից հնարավոր չէ հասկանալ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով 35.612.240 ՀՀ դրամի, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների կողմից ընդհանուր՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակության համար: Բողոքի հեղինակի կարծիքով, ակնհայտ է, որ հանցակիցների կողմից միասնական դիտավորությամբ կատարված հանցանքի պայմաններում նրանցից յուրաքանչյուրի գործողության արդյունքում պատճառված վնասը կարող է տարբեր լինել, իսկ միասնական դիտավորության մեջ ընդգրկված վերջնական վնասը՝ նույնական, ինչը քննարկվող պարագայում 48.051.000 ՀՀ դրամն է:
9. Բողոքաբերը նշել է, որ Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ կայացված քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքում խմբի հատկանիշի առկայությունը որևէ կերպ չի չեզոքացնում, քանզի խմբի մեջ է մտնում նաև Տ.Մուշեղյանը, ինչը նշանակում է, որ նախնական համաձայնությամբ խումբը, միևնույն է, առկա է։
10. Վերոգրյալի հիման վրա, բողոք բերած անձը խնդրել է Սերվենիկ Գևորգյանի մասով բեկանել թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով Վերաքննիչ դատարանի՝ 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշումը և օրինական ուժ տալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատավճռին։

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
11. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. հիմնավոր է արդյո՞ք Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու ու գործը նույն դատարան նոր քննության ուղարկելու մասին Վերաքննիչ դատարանի որոշումը:
12. ՀՀ Սահմանադրության 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ և անաչառ դատարանի կողմից իր գործի արդարացի, հրապարակային և ողջամիտ ժամկետում քննության իրավունք»:
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ՝ նաև Եվրոպական կոնվենցիա) 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք, (…) նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք: (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
(…)
2) ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը: Չբեկանված մասով դատական ակտը մտնում է օրինական ուժի մեջ.
(…)
4) մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից (…)»:
13. Վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերի վերլուծությունից բխում է, որ համապատասխան հիմքերի առկայության դեպքում վերաքննիչ դատարանը կարող է ոչ միայն բեկանել դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության, այլև կայացնել նոր դատական ակտ: Նշված լիազորության օրենսդրական ամրագրումը պայմանավորված է նրանով, որ վերաքննիչ դատարանում ապացույցներ, այդ թվում` լրացուցիչ ներկայացված, հետազոտելու և ըստ այդմ գործի փաստական կողմը վերանայելու իրավասությունը, թույլ տրված դատական սխալը ուղղելու և նոր դատական ակտ կայացնելու հնարավորություն է տալիս: Դեռ ավելին, ինչպես բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի կարգավորումներից՝ վերաքննիչ վերանայման նշված առանձնահատկություններով պայմանավորված՝ օրենսդիրն ուղղակիորեն նախատեսել է նաև վերաքննիչ դատարանի կողմից անձին առաջադրված մեղադրանքի շրջանակում արարքի իրավական գնահատականը՝ թե´ մեղմացնելու և թե´ խստացնելու առումով փոխելու իրավական հնարավորություն՝ դեպի վատթարացում շրջադարձի անթույլատրելիությունն ապահովելու պայմանով։
Բացի այդ, հարկ է նկատել, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից նոր դատական ակտ կայացնելու լիազորության նախատեսումը կոչված է նաև բացառելու դատական շրջապտույտը, այն բխում է դատավարական խնայողության և արդարադատության արդյունավետության շահից՝ այնքանով, որքանով երաշխավորում է արդար դատաքննության իրավունքի կարևորագույն տարրերից մեկը՝ ողջամիտ ժամկետում գործի քննության հիմնարար պահանջի իրացումը (5)։
14. Անդրադառնալով բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և գործը նոր քննության ուղարկելու վերաքննիչ դատարանի լիազորությանը՝ Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ վերաքննիչ դատարանն իրավասու է բեկանել բողոքարկված դատական ակտը և գործն ուղարկել նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը՝ նպատակ ունենալով.
ա) լրացնել վերաքննության փուլում գործն ամբողջ ծավալով քննելու իրավազորության բացակայությունը,
բ) կանխել վերաքննիչ դատարանի կողմից որպես առաջին ատյանի դատարան հանդես գալու հնարավորությունը,
գ) ապահովել դատական ատյանների միջև գործառութային կապերի տրամաբանական բնույթը,
դ) երաշխավորել ամբաստանյալի արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունքը՝ նոր քննության արդյունքում առաջին ատյանի դատարանի կողմից կայացված դատական ակտի հետ անհամաձայնության դեպքում վերաքննության կարգով բողոք ներկայացնելու տեսանկյունից (6)։
14.1. Վերահաստատելով վկայակոչված դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ վերաքննիչ դատարանի կողմից տվյալ լիազորությունը ենթակա է իրացման այն դեպքերում, երբ վերաքննության գործառութային առանձնահատկություններով պայմանավորված՝ վերաքննիչ վերանայման գործիքակազմը բավարար չէ արձանագրված նյութական կամ դատավարական իրավունքի խախտումները վերացնելու համար, և առաջին ատյանի դատարանում գործի նոր քննությունն անհրաժեշտ է կայացվելիք դատական ակտի արդարացիությունը և արդյունավետ դատական պաշտպանության իրավունքն ապահովելու առումով։
14.2. Հետևաբար, յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, ելնելով կոնկրետ գործի փաստական հանգամանքներից, բողոքարկված դատական ակտը բեկանելուց հետո նոր դատական ակտ կայացնելու կամ գործը նոր քննության ուղարկելու մասին որոշում կայացնելիս, վերաքննիչ դատարանը պետք է գնահատի, թե որքանով է վերաքննիչ վերանայման գործիքակազմը բավարար գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ, օբյեկտիվ քննությունն ապահովելու և արձանագրված դատական սխալները վերացնելու համար։ Ընդ որում, բոլոր այն դեպքերում, երբ վերաքննության գործառութային առանձնահատկությունները թույլ են տալիս լուծել նշված խնդիրները, վերաքննիչ դատարանի որոշումը, որպես կանոն, պետք է լինի նոր դատական ակտի կայացումը՝ ելնելով դատավարական խնայողության և արդարադատության արդյունավետության շահից։
15. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Քննիչի, դատախազի կամ դատարանի կողմից մեկ վարույթում կարող են միացվել մեկ կամ մի քանի հանցագործությունների կատարմանը մասնակցելու մեջ մեղադրվող մի քանի անձանց գործերը կամ մի անձի կողմից կատարված մի քանի հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը, ինչպես նաև ցանկացած այլ քրեական գործեր, եթե, դրանց փաստական հանգամանքներով պայմանավորված, առկա է բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն ապահովելու անհրաժեշտություն»:
Քրեական գործերը միացնելու դատավարական ինստիտուտի հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Պետրոս Նազարյանի գործով՝ արձանագրելով, որ «այն ամրագրում է կազմակերպական-տեխնիկական բնույթի դատավարական լիազորություն, որի միջոցով ապահովվում է քրեական գործերի քննության արդյունավետությունը։ Մասնավորապես, նշված դատավարական լիազորությամբ քրեական գործի քննության սահմանների ընդարձակումը նպատակ է հետապնդում ապահովել դատավարական ռեսուրսների խնայողությունը, երաշխավորել ողջամիտ ժամկետում գործի քննությունը, ինչպես նաև նպաստել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննությանը։ Այսինքն` քրեական գործերի միացման դատավարական լիազորության կենսագործումը պայմանավորվում է քրեական գործերի քննության արդյունավետության ապահովման օբյեկտիվ չափանիշով։
Ընդ որում (…) նշված չափանիշի առկայության գնահատմամբ քրեական գործերի միացման` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունը կրում է դիսպոզիտիվ բնույթ։ Մասնավորապես, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 28-րդ հոդվածի 1-ին մասում օգտագործվող` «մեկ վարույթում կարող են միացվել» օրենսդրական ձևակերպումից հետևում է, որ վարույթն իրականացնող մարմնի՝ քրեական գործերը միացնելու լիազորությունը հայեցողական է։ Այսինքն` քրեական գործերի միացման հայեցողական լիազորությունն իրականացնելու յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում, անհրաժեշտ է հաշվի առնել միացվող քրեական գործերի միջև գոյություն ունեցող կապը, և թե այդ միացումը որքանով կնպաստի քրեական գործերի քննության արդյունավետության բարձրացմանը» (7):
16. Վճռաբեկ դատարանը կրկնում է, որ քրեական գործերի միացման` քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունը, բացի նրանից, որ ունի հայեցողական բնույթ, պետք է նաև բավարարի քրեական գործերի միացման օբյեկտիվ հնարավորության չափանիշին: Այլ կերպ՝ հանցակցությամբ կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերի միացման կամ անջատման օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը կախված է ոչ միայն հանցակցության կոնկրետ ձևից, հանցակիցների մեղադրանքների փոխկապակցվածության բնույթից և դրանցով պայմանավորված՝ հանցակիցների վերաբերյալ քրեական գործերով մեղադրանքների փաստական հանգամանքների միջև կապի աստիճանից, այլ նաև քրեական գործերի հետագա համատեղ քննության օբյեկտիվ հնարավորությունից: Մասնավորապես, այն դեպքերում, երբ ենթադրյալ հանցակիցներից մեկի՝ հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքով պայմանավորված՝ մյուս հանցակիցների վերաբերյալ քրեական գործերն անջատվում և մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվում են դատարան, ապա նման անջատումն ինքնին կրում է օբյեկտիվ բնույթ:
17. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Սերվենիկ Գևորգյանի, Արթուր Գևորգյանի, Տ.Մուշեղյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քննվող թիվ 09122114 քրեական գործից նախաքննության ընթացքում՝ 2015 թվականի հուլիսի 27-ին Կ.Եդիգարյանի մասն անջատվել և մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ուղարկվել, քանի որ գործով մյուս մեղադրյալները թաքնվել են քննությունից և այդ հիմքով գտնվել են հետախուզման մեջ (8)։ Որոշ ժամանակ անց, հետախուզման արդյունքում հայտնաբերվելուց հետո՝ 2015 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, մեղադրական եզրակացությամբ Առաջին ատյանի դատարան է ուղարկվել Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ գործը, որը 2015 թվականի հոկտեմբերի 27-ին արձանագրային որոշմամբ միացվել է Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քրեական գործին (9): Հետագայում, երբ հայտնաբերվել է Տ.Մուշեղյանը, թիվ 09122114 քրեական գործից նրա վերաբերյալ մաս է անջատվել և 2017 թվականի նոյեմբերի 29-ին մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել Առաջին ատյանի դատարան: Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0137/01/15 քրեական գործով դատաքննությունն ավարտվելուց հետո՝ դատական վիճաբանությունների փուլում՝ 2018 թվականի մարտի 17-ի դատական նիստում, ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի պաշտպան Գ.Գրիգորյանը նախքան պաշտպանական ճառը հրապարակելը միջնորդել է սույն քրեական գործին միացնել Տիգրան Մուշեղյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0183/01/17 քրեական գործը, սակայն դատարանի արձանագրային որոշմամբ միջնորդությունը մերժվել է (10)։
18. Սույն փաստական հանգամանքների և վերոշարադրյալ իրավական նորմերի և իրավական դիրքորոշումների հաշվառմամբ՝ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Վերաքննիչ դատարանն անտեսել է քրեական գործերի անջատման օբյեկտիվության չափանիշը, ինչպես նաև պատշաճ գնահատման չի ենթարկել դատաքննությունն ավարտված լինելու պայմաններում Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ քրեական գործը Տ.Մուշեղյանի վերաբերյալ ստացված ու մեկ այլ դատավորի վարույթում գտնվող գործին միացնելու օբյեկտիվ հնարավորությունը:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ, ինչպես իրավաչափորեն փաստել է բողոքաբերը (11), սույն գործի փաստական հանգամանքներն էականորեն տարբերվում են Վերաքննիչ դատարանի կողմից վկայակոչված՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի՝ Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի փաստական հանգամանքներից (12), քանի որ ի տարբերություն նշված գործի՝ վարույթի առանձնացումը սույն դեպքում a priori պայմանավորված է եղել գործով մյուս մեղադրյալների՝ վարույթն իրականացնող մարմնից թաքնվելու ու հետախուզման մեջ գտնվելու հանգամանքով, և վարույթն իրականացնող մարմինը ողջամտորեն չէր կարող ենթադրել, թե նրանք երբ կհայտնաբերվեն։ Արդյունքում, վարույթն իրականացնող մարմինը, գնահատելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանք բավարար է համարել Սերվենիկ Գևորգյանի և Կ.Եդիգարյանի վերաբերյալ գործը դատարան ուղարկելու համար։ Հակառակ մեկնաբանության պարագայում անձը կարող է տևական և անորոշ ժամանակով գտնվել քրեական հետապնդման ներքո, ինչն անհամատեղելի կլինի Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով երաշխավորված արդար դատաքննության իրավունքի բաղադրատարրը հանդիսացող՝ գործը ողջամիտ ժամկետում քննելու պահանջի հետ:
18.1. Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանը վիճարկվող դատական ակտում տվել է այնպիսի ձևակերպումներ, որոնցում առկա են դատողություններ դատի չտրված անձ՝ Տ.Մուշեղյանի մեղավորության վերաբերյալ, ինչով խախտվում է նաև դատական քննությունը միայն ամբաստանյալի նկատմամբ կատարելու քրեադատավարական պահանջը, Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածը և պաշտպանության իրավունքը (13)։ Վճռաբեկ դատարանն իր անհամաձայնությունն է հայտնում Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածի խախտման վերաբերյալ Վերաքննիչ դատարանի հետևության հետ՝ արձանագրելով, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Տ.Մուշեղյանի մեղավորության հարց չի քննարկվել, ինչպես նաև վերջինիս կողմից վերաքննիչ վարույթում անմեղության կանխավարկածի խախտման հարց չի բարձրացվել։ Ավելին, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Կ.Եդիգարյանին և Սերվենիկ Գևորգյանին առաջադրված մեղադրանքները շարադրելուց հետո, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել Սերվենիկ Գևորգյանի կողմից խմբի կազմում խարդախության միջոցով հափշտակություն կատարելու փաստը՝ առանց վկայակոչելու խմբի որևէ այլ մասնակցի անուն (14)։ Բացի այդ, Տ.Մուշեղյանի անմեղության կանխավարկածի ենթադրյալ խախտումն անգամ չէր կարող հիմք ծառայել Սերվենիկ Գևորգյանի իրավունքների խախտում արձանագրելու, առավել ևս վերջինիս վերաբերյալ քրեական գործն Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու համար։
18.2. Վերաքննիչ դատարանը նաև փաստել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտից պարզ չէ, թե Սերվենիկ Գևորգյանը մեղավոր է ճանաչվել իրեն վերագրվող արարքի փաստական հանգամանքների նկարագրությունում նշված դրվագներով՝ 35.612.240 ՀՀ դրամի, թե նաև իրեն չվերագրվող դրվագներով խմբի մյուս անդամների կողմից ընդհանուր՝ 48.051.000 ՀՀ դրամի հափշտակության համար։ Վերաքննիչ դատարանի կողմից արձանագրված վերոգրյալ ենթադրյալ խախտման առնչությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը զրկված չի եղել վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ակտի վերանայման արդյունքում նշված խախտումը վերացնելու հնարավորությունից։
18.3. Ինչ վերաբերում է Վերաքննիչ դատարանի կողմից վկայակոչված այն հանգամանքը, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճիռ կայացնելուց հետո՝ 2018 թվականի հունիսի 12-ին, ենթադրյալ հանցավոր խմբի անդամներից Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է՝ հանցակազմի բացակայության հիմքով, ապա Վճռաբեկ դատարանը փաստում է որ նախ, ինչպես նշել է նաև Վերաքննիչ դատարանը, Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ հանցակազմի բացակայության հիմքով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճիռ կայացնելուց հետո, երկրորդ՝ Արթուր Գևորգյանի նկատմամբ կայացված՝ քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը խմբի առկայությունը բացառող հանգամանք չէ, և, ի վերջո, Վերաքննիչ դատարանը դարձյալ զրկված չի եղել վերոնշյալ հանգամանքը գործի ելքի վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից գնահատելու հնարավորությունից:
19. Սույն որոշման 12-16-րդ կետերում ներկայացված իրավական նորմերը և դիրքորոշումները կիրառելով 17-18-րդ կետերում ներկայացված փաստերի և դրանց վերլուծության վրա՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանն ունեցել է իրավական հնարավորություն՝ դատական ստուգման ենթարկելու Սերվենիկ Գևորգյանի վերաբերյալ դատավճռի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը՝ վերաքննիչ բողոքներում բարձրացված՝ ապացույցների գնահատման դատավարական պահանջների պահպանման և նյութական իրավունքի նորմերի կիրառման ճշտության տեսանկյունից: Մինչդեռ Վերաքննիչ դատարանը ոչ իրավաչափորեն որոշում է կայացրել քրեական գործը ստորադաս դատարան նոր քննության ուղարկելու մասին՝ անտեսելով դատավարական խնայողության և ողջամիտ ժամկետում գործի քննության հիմնարար պահանջը:
20. Հետևաբար, Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը բեկանելու ու գործը նույն դատարան նոր քննության ուղարկելու մասին Վերաքննիչ դատարանի որոշումը հիմնավոր չէ:
21. Վերոգրյալի հաշվառմամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը թույլ է տվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ, 385-րդ, 394-րդ հոդվածների խախտումներ, որոնք իրենց բնույթով էական են, քանի որ ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, և համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի` բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու և գործը նույն դատարան՝ նոր քննության ուղարկելու հիմք են։
22. Նոր քննության ընթացքում Վերաքննիչ դատարանը պետք է ըստ էության քննության առարկա դարձնի ներկայացված վերաքննիչ բողոքները դրանց հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգի Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի ապրիլի 11-ի դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը։
23. Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ չեն վերացել ամբաստանյալ Սերվենիկ Գևորգյանի նկատմամբ խափանման միջոց կիրառելու հիմքերն ու պայմանները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ և 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով և Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ, 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 403-406-րդ, 415.1-րդ, 418.1-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վճռաբեկ բողոքը բավարարել մասնակիորեն: Ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2019 թվականի մարտի 11-ի որոշումը բեկանել և գործն ուղարկել նույն դատարան` նոր քննության:
2. Ամբաստանյալ Սերվենիկ Սարգսի Գևորգյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված գրավը թողնել անփոփոխ:
3. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման:



Նախագահող` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ

(1)Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 5, թերթեր 237-270։
(2)Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 15, թերթեր 190-193։
(3)Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 7, թերթեր 118-137։
(4)Տե՛ս քրեական գործ, հատոր 8, թերթեր 57-80։
(5)Տե'ս, mutatis mutandis, ՀՀ Սահմանադրական դատարանի` 2007 թվականի դեկտեմբերի 11-ի թիվ ՍԴՈ-720, 2009 թվականի սեպտեմբերի 22-ի թիվ ՍԴՈ-832 որոշումները, Վճռաբեկ դատարանի՝ Լիլիթ Վարդանյանի և Զարինե Այվազյանի գործով 2019 թվականի սեպտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0016/01/14 որոշումը:
(6)Տե'ս Հրաչ Մակարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ՍԴ3/0019/01/11 որոշման 19-րդ կետը։
(7)Տե'ս Պետրոս Նազարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ի թիվ ՇԴ3/0056/01/16 որոշման 16-րդ կետը։
(8)Տե՛ս սույն որոշման 1-ին կետը:
(9)Տե՛ս սույն որոշման 2-րդ կետը։
(10)Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը։
(11)Տե՛ս սույն որոշման 8.1-րդ կետը։
(12)Տե'ս Նավալնին և Օֆիցերովն ընդդեմ Ռուսաստանի գործով Եվրոպական դատարանի՝ 2016 թվականի փետրվարի 23-ի վճիռը, գանգատներ 46632/13 և 28671/14։
(13)Տե՛ս սույն որոշման 7-րդ կետը։
(14)Տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը։