Գործ No ԵԱՔԴ/0131/01/15

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ23՚ սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օֆելյա Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Տիրայր Կարապետյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկու /ծնված 1992 թվականի դեկտեմբերի 27-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, աշխատում է ավտոլվացման կայանում` որպես ավտոլվացող, չամուսնացած, չդատված, հաշվառված և բնակվող` Երևան քաղաքի Վաղարշ Վաղարշյան փողոցի 1-ին շենքի 17-րդ բնակարանում/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2015 թվականի հուլիսի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով հարուցվել է թիվ 14141915 քրեական գործը:
2015 թվականի հուլիսի 14-ին Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունª չհեռանալու մասին:
2015 թվականի հուլիսի 24-ին թիվ 14141915 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկուն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙապօրինի կերպով կրել է հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին դասվող կռփազենքերի նմանողությամբ ինքնաշեն եղանակով պատրաստված սնկաձև մետաղյա առարկա, որը նրա մոտ հայտնաբերվել է 2015 թվականի հուլիսի 03-ին` ժամը 19:45-ին, Երևան քաղաքի Բաղրամյան 2 հասցեից` ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու կասկածանքով ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման ենթարկելուց հետո բաժնի վարչական շենքում կատարված վերջինիս անձնական խուզարկությամբ՚:

Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում Միքայել Դոբրովոլսկին իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, և, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, հրաժարվել է դատաքննության փուլում ցուցմունքն տալուց, միաժամանակ նշելով, որ պնդում է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքները:
Նախաքննության փուլում տված ցուցմունքում Մ.Դոբրովոլսկին նշել է, որ 2015թ. հունիսի 22-ից սկսած ամեն օր ներկա է գտնվել Բաղրամյան պողոտայում կազմակերպված հոսանքի թանկացման դեմ ազմակերպված հավաքին: 2015թ. հուլիսի 3-ին` ժամը 17:30-ին, տնից դուրս է եկել և ոտքով ուղևորվել դեպի Բաղրամյան պողոտա, որտեղ, ցայտաղբյուրից մոտ 2 մետր հեռավորության վրա` խոտածածկի վրա նկատել է փայլող առարկա և մոտեցել, տեսել է, որ կռփազենք է: Այն վերցրել է, լվացել և ամրացրել գոտկատեղին, այնուհետև գնացել Բաղրամյան պողոտայի սկզբնամաս, որտեղ էլ ոստիկաններն իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին:
Գ.թ. 26-28

Ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկուն վերագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.

Վկա Սարգիս Սաղաթելյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2015թ. հուլիսի 3-ին գտնվել է Մամիկոնյանց պողոտայում, երբ իրեն է մոտեցել ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցները և հրավիրել որպես ընթերակա ներկա գտնվելու անձնական խուզարկության: Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի վարչական շենքում, ժամը 19:55-ից մինչև 20:15-ը որպես ընթերակա ներկա է եղել Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկու անձնական խուզարկությանը, որի ընթացքում նրա գոտկատեղից հայտնաբերվել է կռփազենք: Նա հայտարարել է, որ այն իրեն է պատկանում: Դրանից հետո կռփազենքը ոստիկանության աշխատակցի կողմից փաթեթավորվել է:

Նախաքննության փուլում նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Վահան Հախվերդյանը:
Գ.թ. 35-37

Ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև.

Դատաքրեագիտական փորձագետի թիվ 1997-15 եզրակացության համաձայն` Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկու մոտ հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված սնկաձև մետաղյա առարկան պատրաստված է ինքնաշեն եղանակով կռփազենքերի նմանողությամբ, դասվում է հարվածող-փշրող սառը զենքերի շարքին:
Գ.թ. 16

Միքայել Դոբրովոլսկուն բերման ենթարկելու և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունների համաձայն` 2015 թվականի հուլիսի 3-ին` ժամը 19:45-ին Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկուն Երևան քաղաքի Բաղրամյան 2 հասցեից բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, որի վարչական շենքում իրականացրած անձնական խուզարկությամբ նրա գոտկատեղից հայտնաբերվել է կռփազենք:
Գ.թ. 6-9

Այլ փաստաթուղթ ճանաչված Էրիկ Ղուկասյանի զեկուցագրի համաձայն` 03.07.2015թ. ժամը 19:45-ին Երևան քաղաքի Բաղրամյան 2 հասցեից սառը զենք կրելու կասկածանքով ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման են ենթարկել Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկուն, որտեղ կատարված վերջինիս անձնական խուզարկությամբ նրա գոտկատեղից հայտնաբերվել է կռփազենք:
Գ.թ. 5

Իրեղեն ապացույց ճանաչված հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող կռփազենքերի նմանողությամբ ինքնաշեն եղանակով պատրաստված սնկաձև մետաղյա առարկայով և դրա զննման արձանագրությամբ:
Գ.թ. 48-49

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկու մեղավորությունը` ապօրինի կերպով սառը զենք կրելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, ապացուցված է, արարքը ճիշտ է որակվել:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե'ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկու կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դատարանը գտնում է, որ Արտյոմ Անդրեասյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով:
Որպես ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկու անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի կամար, նախկինում դատված չէ, առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, զբաղված է հանրօգուտ աշխատանքով:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Միքայել Դոբրովոլսկու նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող կռփազենքի նմանողությամբ ինքնաշեն եղանակով պատրաստված սնկաձև մետաղյա առարկան ոչնչացնել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Միքայել Գևորգի Դոբրովոլսկուն մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկիª 200.000 /երկու հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Միքայել Դոբրովոլսկու նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված հարվածող-փշրող սառը զենք հանդիսացող կռփազենքի նմանությամբ ինքնաշեն եղանակով պատրաստված սնկաձև մետաղյա առարկան ոչնչացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ