ԵԱՔԴ/0126/01/15



Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն


«03» մարտի 2020թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ` Հ.Արտաշեսյանի, Ա.Գեղամյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Վ.Մկրտչյանի, Էդ.Պետրոսյանի, Ա.Վարդանյանի,
տուժող Ա.Միրզոյանի,
ամբաստանյալ Հ.Շահնազարյանի,
պաշտպան Ա.Ալվանդյանի

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հրայր Հրանտի Շահնազարյանի` (ծնված 1969 թվականի սեպտեմբերի 06-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող` ք.Երևան, Ադոնցի 12-րդ շենք, բնակարան 17, անձնագիր` AK 0689682, որպես խափանման միջոց է ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը
ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Գ.Բեգոյանի 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել 62222114 քրեական գործը:
Նույն օրը Արմինե Միրզոյանը 62222114 քրեական գործով ճանաչվել է տուժող:
Քննիչի 2015 թվականի փետրվարի 28-ի որոշմամբ 62222114 քրեական գործով Կարեն Ջանիբեկի Գրիգորյանի կողմից Արմինե Արգենի Միրզոյանին առևանգելու, նրան բռնաբարելու և նրա նկատմամբ սեքսուալ բնույթի բռնի գործողություններ կատարելու, ինչպես նաև գողություն կատարելու կապակցությամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` նրա գործողություններում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Նույն օրը ՀԿԳ քննիչ Գ.Բեգոյանի կողմից որոշում է կայացվել ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով հարուցված 62222114 քրեական գործը ՀՀ գլխավոր դատախազություն ուղարկելու մասին` քննչական ենթակայության հարցը լուծելու նպատակով:
2015 թվականի մարտի 23-ին 62222114 քրեական գործը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունից ուղարկվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժին և նույն օրն ընդունվել ավագ քննիչ Ա.Կարապետյանցի վարույթ:
Ավագ քննիչ Ա.Կարապետյանցի 2015 թվականի հունիսի 09-ի որոշմամբ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը 62222114 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
«[Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը] 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ին՝ ժամը 01:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ահարոնյան 1/5 հասցեում գտնվող «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիրի առանձնասենյակում, օգտվելով Արմինե Արգենի Միրզոյանի անօգնական վիճակից, այնուհետև՝ նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ գլուխը լոգարանի պատին հարվածելով, պատճառել է մարմնական վնասվածք՝ աջից վերին կոպի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, բռնաբարել է՝ նրա կամքին հակառակ բնական ճանապարհով, նախ մահճակալի վրա, այնուհետև՝ նույն սենյակում առկա լոգարանում, սեռական հարաբերություն է ունեցել նրա հետ:(…) »:
Նույն օրը մեղադրյալ Հրայր Շահնազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Վ.Մկրտչյանը 2015 թվականի հուլիսի 03-ին հաստատել է 62222115 քրեական գործի մեղադրական եզրակացությունը և քրեական գործը, հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ, ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որն էլ Դատարանում ստացվել է 2015 թվականի հուլիսի 10-ին:
Դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2015 թվականի հուլիսի 14-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0126/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հուլիսի 24-ին նշանակվել դատական քննության:
2016 թվականի հունվարի 08-ի ՆՀ-3-Ա հրամանագրով դադարեցվել է Ա.Խաչատրյանի Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները:
2016 թվականի հունվարի 22-ին ԵԱՔԴ/0126/01/15 քրեական գործը վերամակագրվել և նույն թվականի հունվարի 25-ին հանձնվել է դատավոր Ռ.Մխիթարյանին:
Դատավոր Ռ.Մխիթարյանի 2016 թվականի հունվարի 25-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0126/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի փետրվարի 08-ին նշանակվել դատական քննության:
2016 թվականի մայիսի 23-ի ՆՀ-440-Ա հրամանագրով դադարեցվել է Ռ.Մխիթարյանի՝ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները:
2016 թվականի հունիսի 24-ին ԵԱՔԴ/0126/01/15 քրեական գործը վերամակագրվել և հունիսի 27-ին հանձնվել է դատավոր Ա.Մաթևոսյանին:
Դատավոր Ա.Մաթևոսյանի 2016 թվականի հունիսի 27-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0126/01/15 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և նույն թվականի հուլիսի 06-ի որոշմամբ նշանակվել դատական քննության:


Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Դատական քննության ընթացքում ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը հայտնեց, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: Տուժող Արմինե Միրզոյանն աշխատել է իր սրճարանում: Երեկոյան ժամ է եղել, երբ մտնելով սրճարան նկատել է, որ ինչ-որ մեկը վախվորած նստած է: Աշխատակիցներից հարցրել է, թե ով է, պատասխանել են, որ շներից վախեցել է և ներս է մտել իրենց մոտ: Սակայն մոտակայքում թափառող շները մինչ այդ որևէ մեկի վրա չեն հարձակվել, իսկ աշխատակիցները, երբ դուրս են եկել սրճարանից, այնտեղ շներ չեն նկատել: Աշխատակիցներին հորդորել է այդ աղջկան ջուր, թեյ կամ գարեջուր առաջարկել, աղջիկը գարեջուր է նախընտրել: Այնուհետև աշխատակիցների հետ միասին նստել և զրուցել են նրա հետ: Արմինեն հայտնել է, որ ԼՂՀ-ից է, հանրակացարանում է բնակվում, քրոջ հետ միասին, ինչպես նաև հայտնել է, որ աշխատանք չունի: Առաջարկել է իրենց մոտ մատուցողուհի աշխատել՝ 1-2 օր փորձնական ժամկետով: Համաձայնվել է: Որքանով հիշում է այդ օրն իր ընկեր Կարենը մեքենայով Արմինեին տարել է տուն: Հաջորդ օրն առավոտյան Արմինեն ներկայացել է աշխատանքի: Երեկոյան Կարենը զանգահարել է իրեն և հրավիրել ռեստորանային համալիր, մի քանի բաժակ ոգելից խմիչք օգտագործելուց հետո գնացել են սրճարան, որտեղ Կարենը հյուրասիրություն էր կազմակերպել: Արմինե Միրզոյանն էլ է խմել: Այնուհետև հարցրել է, թե արդյոք Արմինեին աշխատավարձ տվել են, և տեղեկանալով, որ նրան տվել են 2.000 ՀՀ դրամ գումար, որպես խրախուսանք, անձամբ նրան տվել է ևս 3.000 ՀՀ դրամ: Մեկ կամ երկու բաժակ խմելուց հետո Արմինեն ասել է, որ իրեն վատ է զգում, գինովցած է և չի կարող այդ վիճակով տուն գնալ: Զարմացել է, քանի որ հնարավոր չէր մեկ կամ երկու բաժակից գինովնալ: Արմինեին առաջարկել է գնալ մոտակա հյուրանոցներից մեկում հանգստանալ և նոր միայն գնա տուն: Արմինեն համաձայնվել է: Այդ ժամանակ սրճարանում եղել են նաև աշխատակիցները, Կարենը և հաճախորդներ: Կարենին խնդրել է, որպեսզի իր մեքենայով Արմինեին տանեն մոտակա հյուրանոցներից մեկը, որպեսզի նա քնի և հանգստանա: Ինքը նստած է եղել մեքենայի դիմացի հատվածում: Հասնելով տեղ՝ Կարենն իջել է մեքենայից և մատուցողուհու հետ զրուցել, ինչից հետո ներս են մտել, գարեջուր և սուրճ պատվիրել: Սենյակում տեսնելով ջակուզի՝ Արմինեն ցանկություն է հայտնել լողանալ, որպեսզի սթափվի: Ինքը սենյակում սուրճ է խմել և այդ պահին Արմինեն կանչել է իրեն: Մոտեցել է նրան և տեսել, որ նա ջակուզիում մերկ է: Արմինեն իրեն հրավիրել է իր մոտ: Առաջարկել է սեռական հարաբերություն ունենալ, ինչը մերժել է: Այդ ժամանակ Կարենն այդտեղ չի եղել, Կարենին ուղարկել էր հացատունը փակելու: Ջակուզիում շատ տաք է եղել, գոլորշի և Արմինեին հորդորել է դուրս գալ այնտեղից՝ օգնելու համար բռնելով ձեռքից: Հաջորդը, ինչ հիշում է՝ անկողնում է, հասկացել, որ ուշաթափվել է: Դրանից հետո դուրս է եկել և սառն օդից սթափվել է, մոտեցել են մատուցողուհուն, գումարը վճարել և գնացել տուն: Այդ ժամանակ հյուրանոցի բակում Արմինեին չի տեսել: Առավոտյան եկել են ոստիկանության աշխատակիցները, հրավիրել ոստիկանություն՝ բռնաբարություն կատարելու կասկածանքով: Հետագայում իր միջոցներով տեղեկացել է, որ Արմինեն առաջին անգամը չէ, որ ցանկացել է «շառ անել», թե իրեն բռնաբարել են: Կարենի և Արմինեի միջև սեռական հարաբերություն չի տեսել և տեղյակ չէ այդ մասին: Իր կարծիքով Արմինեի մարմնի վրա առկա կատուկները հնարավոր է առաջացած լիեն սեռական հարաբերության ժամանակ:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա են էական հակասություններ` Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել վերջինիս նախաքննական ցուցմունքների հակասության հատվածը:
Նախաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը Ա.Միրզոյանի վնասվածքների հետ կապված ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հնարավոր է նրա ձեռքը բաց թողնելու ժամանակ նա իներցիայի տակ գլուխը հարվածած լինի պատին կամ ջակուզիի այլ հատվածին կամ էլ դուրս գալիս ոտքը սայթաքած լինի ու մարմինը հարվածած լինի որևէ այլ տեղ:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով ամբաստանյալ Հ.Շահնազարյանը հայտնեց, որ և նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում նշել է հավանաբար բառը, հայտնել է իր կարծիքը, չի կարող ստույգ ասել, թե որ դեպքում կարող էին առաջանալ Ա.Միրզոյանի մարմնական վնասվածքները: Հայտնեց, որ չի իմացել, որ Կարենը սեռական հարաբերություն է ունեցել Արմինեի հետ, այդ մասին իմացել է հետագայում՝ հարցաքննության ընթացքում:
Սույն քրեական գործի քննության ընթացքում տուժող Արմինե Միրզոյանի ներկայությունը դատական նիստերին ապահովելու ուղղությամբ, դատարանի կողմից ձեռնարկված տարատեսակ միջոցները դրական արդյունք չեն տվել:
Քրեական գործի նախորդ դատաքննության ընթացքում տուժող Արմինե Միրզոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ որ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին նախկինում չի ճանաչել: Ամբաստանյալի հետ ծանոթացել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 02-ի լույս 03-ի գիշերը: Տուն գնալիս է եղել և այդ նպատակով հանրային տրանսպորտից իջել է կանգառում, այնտեղ գտնվող աղբամանի մոտ փողոցային շները հարձակվել են իր վրա: Հարձակումից վախեցել և բղավելով օգնություն է խնդրել: Այդ ժամանակ իր ձայնի վրա մոտեցել են Հր.Ներսիսյան փողոցում գտնվող, Հրայր Շահնազարյանին պատկանող, «Հացատան» աշխատակիցները, ովքեր իրեն ներս են հրավիրել, ջուր տվել և հանգստացրել: Այդ օրն էլ ծանոթացել է Հրայր Շահնազարյանի հետ: Հրայրն իրեն առաջարկել է աշխատել իր սրճարանում, որպես մատուցողուհի, ինքը համաձայնվել է: Այդ օրը Հրայրը և նրա ընկեր Կարենը մեքենայով իրեն ուղեկցել են տուն: Հաջորդ օրը՝ առավոտյան, ներկայացել է աշխատանքի, այնտեղ էր նաև Հրայր Շահնազարյանը, ում կողմից որևէ ավելորդություն չի նկատել: Այնուհետև եկել է Հրայրի ընկեր Կարենը, հայտնել, որ հորեղբայր է դարձել և առաջարկել նշել այդ առիթը: Այդ կապակցությամբ Կարենը բաժակները վիսկիով է լցրել: Ներկա են եղել բոլոր չորս աշխատակիցները: Ինքը ոգելից խմիչք շատ քիչ է օգտագործել՝ 50-100մ/գ չափով, սակայն, քանի որ ոգելից խմիչք ընդհանրապես չի օգտագործում, հնարավոր է, որ այդ չափը բավական է եղել իր վրա ազդեցություն թողնելու համար: Ներկաներից բոլորն էլ իրեն առաջարկել են խմել: Աշխատակիցների հեռանալուց հետո Հրայրենք իրեն ասել են, որ մնա, իրենք տուն կիջացնեն: Ինքը չի վախեցել մնալ, քանի որ Հրայրից և Կարենից բացի ներկա է եղել նաև Կարենի եղբայրը: Այնուհետև առաջարկել են ևս մեկ բաժակ խմել, ինչից հետո իրեն կիջացնեն տուն: Այդ բաժակն էլ խմելուց հետո իրեն ոչ թե վատ, այլ թույլ է զգացել: Ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանն իրեն տարել է խոհանոց, որտեղ ազատություն է տվել ձեռքերին, սակայն նրան թույլ չի տվել դիպչել իրեն: Այդ ժամանակ Հրայրը կանչել է Կարենին և ասել, որպեսզի մեքենան մոտեցնի հացատան մուտքի մոտ, ինչից հետո Հրայրը, գրկելով իրեն, տարել և նստացրել է ավտոմեքենայի հետնամասում: Ավտոմեքենան եղել է արտասահմանյան արտադրության, պետական՝ վերջում երկնիշ համարանիշներով և կայանված է եղել հացատան դիմաց, ավտոմեքենան Կարենն է վարել: Հիշում է, որ Կարենի եղբայրը նույնպես եղել է ավտոմեքենայում՝ նստած Կարենի կողքի նստատեղին: Նրանք իրեն տարել են «Լույս Աղբյուր» հյուրանոց: Հրայրը Կարենին ասել է, որ դուրս գա ավտոմեքենայից, մատուցողուհուն հարցնի, թե արդյոք ազատ սենյակ կա, ինչպես նաև մատուցողուհուն ասի, որ գնա ներս, որպեսզի չտեսնի իրենց: Կարենի եղբայրն այնտեղ եղել է մի քանի րոպե, նրան չի տեսել, սակայն լսել է ձայնը: Կարենի եղբայրն այնտեղից Էջմիածին քաղաք է գնացել: Դրանից հետո Հրայրն իրեն գրկած իջացրել է ավտոմեքենայից և տարել երկսենյականոց համար, որտեղ նաև ջակուզի է եղել: Այդ ընթացքում դիմադրություն ցույց չի տվել, չի բղավել և չի հարվածել, քանի որ վախեցել է: Հրայրն իրեն պառկացրել է մահճակալին և փորձել է հանել հագուստները: Երբ Հրայրին ասել է, որ չի ցանկանում սեռական հարաբերություն ունենալ, վերջինս քաշել է իր գլխից և հարվածել պատին, ինչից սակայն վնասվածք չի ստացել: Դրանից հետո Հրայրը պատռել է իր ներքնազգեստը, ինչից հետո իրենց միջև տեղի է ունեցել բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն: Ինքը գտնվել է մեջքի վրա պառկած դիրքում: Սեռական ակտը չի ավարտվել, համենայն դեպս ինքը չի զգացել: Այնուհետև Հրայրն իրեն գրկել և տեղափոխել է ջակուզի: Մինչ այդ չի բղավել, չի հարվածել, այլ միայն խոսքերով է ասել, որ չի ցանկանում: Այդ ժամանակ Կարենը հյուրանոցում չի եղել, այլ գնացած է եղել փակելու հացատունը: Հրայրը ջակուզիում փորձել է շարունակել սեռական հարաբերությունը և իրենց միջև կրկին բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն է եղել: Ջակուզիում Հրայրի կողմից բռնություն չի եղել, ուղղակի վերջինս եղել է ագրեսիվ, ինքն էլ վախից ոչինչ չի արել: Ամբաստանյալի հետ սեռական հարաբերությունը եղել է երկու անգամ, բնական ճանապարհով, սակայն սեռական ակտն ավարտին չի հասցվել: Մինչ այդ կույս չի եղել: Այնուհետև, երբ Հրայրը դուրս է եկել ջակուզիից, լույսերն անջատել և գնացել է մյուս սենյակ, այդ ժամանակ, մերկ ներս է մտել Կարենը և մտել ջակուզի: Կարենի հետ նույնպես ունեցել է սեռական հարաբերություն: Սկզբում եղել է մեջքի վրա պառկած, այնուհետև փորի: Կարեն Գրիգորյանի հետ սեռական հարաբերություն է ունեցել երկու անգամ, որոնցից մեկը հետանցքից: Նախկինում ոչ բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն չի ունեցել: Այնուհետև Կարենը հեռացել է մյուս սենյակ, ինչից հետո կրկին ջակուզի է մտել Հրայր Շահնազարյանը և սկսել տաք ջրով հարվածներ հասցնել իր դեմքին: Գոռացել է, իսկ Հրայրն էլ սկսել է ոտքերով հարվածել իրեն, այնուհետև գլուխը հարվածել է պատին: Այնուհետև, երբ արյուն է նկատել, բղավել է և Կ.Գրիգորյանից օգնություն է խնդրել, որից հետո նա մտնելով ներս և հասկանալով, որ ամեն ինչ կարող է շատ վատ վերջանալ, իրեն ասել է, որ վազելով նստի ավտոմեքենան: Այդ ամենից հետո հասցրել է վերցնել հագուստներից այն ինչը հնարավոր է եղել և վազելով նստել է ավտոմեքենան: Կարենն ավտոմեքենայով իրեն տարել է Զեյթուն թաղամասի հանրակացարանի բակ և հորդորել ոչ ոքի ոչինչ չասել: Իջնելով ավտոմեքենայից՝ միացրել է բջջային հեռախոսը և զանգահարել ոստիկանություն: Այնուհետև իրեն նկատել են «Պալոմա» հյուրանոցի աշխատակիցները, ովքեր ջուր են տվել իրեն, քանի որ լավ չի զգացել: Հյուրանոցի աշխատակիցներին ընդամենը հայտնել է, որ իրեն ծեծել են: Այնուհետև, երբ ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները, հյուրանոցի աշխատակիցները հեռացել են: Ոստիկանների ուղեկցությամբ գնացել են այն նույն հյուրանոցը, որտեղ որ գտնվել է և այնտեղ են եղել նաև Հրայրը և Կարենը, ովքեր չէին հասցրել հեռանալ: Դրանից հետո իրեն տեղափոխել են ոստիկանություն:
Պատասխանելով դատավարության կողմերի հարցերին՝ տուժող Ա.Միրզոյանը նշել է, որ բոլորին հայտնել է, որ իրեն ծեծել են, միայն քույրն է տեղյակ եղել, որ իրեն բռնաբարել են: Համաձայնություն չի տվել, որ իր հետ սեռական հարաբերություն ունենան, սակայն վախից չի էլ դիմադրել: Նախաքննության սկզբում այն վիճակին չի եղել, որ ամեն ինչ հիշի, հետագայում աստիճանաբար սկսել է վերհիշել, ինչով էլ պայմանավորված է եղել նախաքննական ցուցմունքներում նշված նոր հանգամանքները: Հայտնել է, որ իր պատռված կրծկալն առ այսօր չի հայտնաբերվել, անհետացել է հյուրանոցից: Նաև նշել է, որ հյուրանոց հասնելով ավտոմեքենայից իջնելուց բղավելու հնարավորություն ունեցել է, սակայն չի բղավել, քանի որ չի մտածել, որ հնարավոր է իր կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն տեղի ունենա: Նախքան սեռական հարաբերություն ունենալն իրեն թույլ է զգացել, եղել է ֆիզիկապես թույլ, սակայն գիտակցությունը եղել է պարզ, ամեն ինչ գիտակցել է, թե ինչ է կատարվում, ամեն ինչ լսել է: Սեռական հարաբերություն չունենալու հնարավորությունն օգտագործել է Հրայրին և Կարենին սեռական հարաբերություն չուզենալու մասին հայտնելով կամ լացելով:
Նախորդ դատական քննության ընթացքում դատական նիստերի դահլիճում հարցաքննվելիս տուժող Արմինե Միրզոյանը, չսպասելով մինչ հարցաքննության ավարտը և չենթարկվելով դատարանի օրինական պահանջներին՝ հեռացել էր դատական նիստերի դահլիճից՝ խուսափելով հարցաքննությունից:
Սույն դատական քննության ժամանակ, Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներով, որոշում կայացրեց հրապարակել տուժող Ա.Միրզոյանի նախաքննական ցուցմունքները: Նախաքննության ընթացքում տուժող Ա.Միրզոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. սեպտեմբեր ամսին ԼՂՀ-ից պետպատվերի շրջանակներում եկել է Երևան՝ սովորելու Սլավոնական համալսարանի զբոսաշրջության ֆակուլտետում։ Ամիսներ շարունակ պարապել և ընդունվել է, սակայն սեպտեմբերի 1-ին նորմալ հագուստ չունենալու պատճառով չի գնացել դասերի և որոշել է գտնել աշխատանք և համատեղել ուսումը։ 01.09.2014թ. ժամը 20:00-ից հետո ոտքով, Երևանի Ներսիսյան փողոցով անցնելիս, փողոցային շները հարձակվել են իր վրա, ինչից վախեցել և գոռացել է։ Դա նկատել են այդտեղ գտնվող «Հացատան» աշխատակիցները և իրեն օգնության հասել, ներս հրավիրել և ջուր տվել։ Որոշ ժամաակ անց շփվել է աշխատակիցների հետ, որտեղ իմացել է, որ կարող է այնտեղ աշխատանքի ընդունվել։ Աշխատանքի կապակցությամբ զրուցել է տնօրեն Հրայր Շահնազարյանի հետ և պայմանավորվել հաջորդ օրվանից աշխատանքի անցնելու վերաբերյալ։ Հաջորդ օրը՝ 02.09.2014թ., ժամը 10:30-ին գնացել է աշխատանքի, որտեղ հանդիպել է Հրայրին և նրա ընկեր Կարենին, որոնց հետ շփվելուց նորմալ տպավորություն է ստացել: Օրվա վերջում վերջում «Հացատանը» հաճախորդ է եղել, սպասել են մինչև ժամը 00:00-ն, որից հետո Հրայրն ու Կարենն են այցելել այնտեղ, հաշվարկ են արել, վերջացրել այն և ասել, որ առիթ ունեն՝ Կարենը հորեղբայր է դարձել, պետք է նշեն ու բաժակները լցրել են վիսկիով, կենաց են խմել, որից հետո Հրայրն ասել է, որ բոլոր աշխատողները կարող են գնալ, բացի իրենից, քանի որ իր հետ խոսելու բան ունի։ Ինքն սպասել է, երբ բոլորը գնացել են, որից հետո Հրայրը գնացել և նստել է իր մոտ, սկզբում գործից խոսել, այնուհետև կրկին Կարենի կենացը խմել՝ իր բաժակում ավելացնելով կոլա և սառույց։ Ինքն 5 րոպեի ընթացքում զգացել է, որ թուլանում է։ Այդ ժամանակ Հրայրն իրեն խոհանոց է տարել, ձեռքերով դիպչել իրեն և առաջարկել հանվել, սակայն ինքը չի համաձայնվել և նրան թույլ չի տվել իրեն դիպչել։ Այդ ժամանակ Հրայրը կանչել է Կարենին և ասել, որ մեքենան մոտեցնի հացատան մուտքի մոտ։ Կարենը մեքենան տարել է հենց սննդի օբյեկտի դիմաց, որից հետո Հրայրը գրկել է իրեն ու տարել մեքենան։ Օգնություն չի կանչել ու չի դիմադրել, քանի որ ի վիճակի չի եղել։ Ճանապարհին Հ.Շահնազարյանը պառկեցրել է իրեն մեքենայի դիմացի ու հետևի նստատեղերի միջնամասում, հանել է մազակալն ու տալով Կ.Գրիգորյանին՝ ասել է, որ նետի դուրս, որպեսզի մեքենայի մեջ չմնա։ Երբ հասել են «Լույս Աղբյուր» հյուրանոց, Հրայրը Կարենին ասել է, որ դուրս գա մեքենայից, մատուցողուհուն հարցնի, թե արդյոք ազատ սենյակ կա և մատուցողուհուն ասի որ գնա ներս, որպեսզի չտեսնի։ Դրանից հետո Հրայրն իրեն գրկած իջեցրել է ավտոմեքենայից և մտնելով սենյակ՝ պառկեցրել է մահճակալի վրա, հանել իր հագուստները, պատռել կարմիր վարտիքը և կապույտ գույնի կրծկալը։ Քանի որ շատ թույլ է եղել, չի կարողացել դիմադրել և միայն ասել է, որ չանի նման բան, փորձել է ծածկվել, սակայն Հ.Շահնազարյանը քաշել է իր մազերից և կարողացել է շատ հեշտությամբ սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ՝ բնական ճանապարհով, որից հետո իրեն տարել է լոգախցիկի մեջ և կրկին իր կամքին հակառակ բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն է ունեցել իր հետ, քաշել մազերից։ Կ.Գրիգորյանն այդ պահին սենյակում չի եղել, այլ գնացած է եղել փակելու «Հացատունը» և միացնելու դրա ահազանգման համակարգը։ Դրանից հետո ներս է մտել Կ.Գրիգորյանը և առաջարկել են երկուսով միաժամանակ սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ, սակայն ինքը կրկին մերժել է, որից հետո քաշել են մազերից, գլուխը մտցրել ջի մեջ և ասել «խեղդվի», բացել են սառը ջուրը, որից հետո տաք ջուրը և այդպես մի քանի անգամ։ Դրանից հետո Հրայրը գնացել է նախասրահ, իսկ Կարենը մնացել ջակուզիի մեջ, քաշել մազերից և իր կամքին հակառակ նախ բնական ճանապարհով՝ Կարենը վերևից, սեռական հարաբերություն է ունեցել իր հետ, այնուհետև փոխել է դիրքը՝ ինքը մեջքով, Կարենը սեռական հարաբերություն է ունեցել հետանցքից։ Ինքն ասել է, թե ոնց են աչքերին նայելու, իսկ Կարենն ասել է. «վերջում կտանեմ որ մոստի մոտ ուզես, քեզ կգցես»։ Դրանից հետո Կարենը դուրս է եկել և ներս է մտել Հ.Շահնազարյանը, ով իրեն առաջարկել է սեռական բնույթի խաթարված հարաբերություններ, որին մերժել է և Հրայրն սկսել է ծեծել իրեն, բռնել մազերից և գլուխը հարվածել պատին։ Այդ ժամանակ բղավել է Կ.Գրիգորյանին, նրանից օգնություն խնդրել, որից հետո նա մտել է ներս և հասկանալով, որ ամեն ինչ կարող է շատ վատ վերջանալ, Հ.Շահնազարյանին տարել մի կողմ և իրեն ասել է, որ շուտ նստի մեքենան։ Կարողացել է հագնել հագուստները, վերցնել բջջային հեռախոսը, որից հետո Կ.Գրիգորյանը մեքենայով իրեն տարել է Զեյթուն հանրակացարանի բակ, որտեղ ինքը բնակվել է, ասել, որ ձայն չհանի ու առավոտյան նորից գնա աշխատանքի։ Սակայն ինքը զանգահարել է ոստիկանություն։ Մինչ ոստիկանների ժամանելն իրեն օգնություն են ցույց տվել հարևանությամբ գտնվող օբյեկտի աշխատակիցները։ Որոշ ժամանակ անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցներ և իր հետ գնացել նույն հյուրանոց, որտեղ էլ դեռևս գտնվել են Հ.Շահնազարյանն ու Կ.Գրիգորյանը։ Ինքը բղավել է, որ նրանք են իրեն բռնաբարել։ Ոստիկանները մի քանի րոպե նրանց հետ զրուցելուց հետո իրեն տեղափոխել են ոստիկանություն, իսկ Հրայրը և Կարենը հյուրանոցի բակից հեռացել են։ Անօգնական վիճակը բացատրել է իր կողմից ոչ հաճախ ոգելից խմիչք օգտագործելով դրա ազդեցության տակ գտնվելով՝ վիսկի, պեպսի և սառույց միմյանց հետ խառնած վիճակում խմելով։ Հյուրանոցում Հրայրն իր հետ հացատնից վերցրած վիսկին լցրել է իր վրա և բերանը։ Իր հագին եղել է կարմիր վարտիք և կապույտ կրծկալ, որոնք պատռվել են Հրայր Շահնազարյանի կողմից և մնացել հյուրանոցում։ Իր կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն են ունեցել և Հրայր Շահնազարյանը և Կարեն Գրիգորյանը։ Նրանք երկուսն ել իր նկատմամբ բռնություն են գործադրել։ Հրայրը բռնություն գործադրել է նախ ավտոմեքենայի մեջ՝ քաշելով մազերից, հետո հյուրանոցում՝ մահճակալի վրա քաշել է մազերից, ինքը լացել է, ասել որ չանի, սակայն Հրայրն իր կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն է ունեցել, որից հետո լոգախցիկում գլուխը հարվածել է պատին և կրկին սեռական հարաբերություն ունեցել իր հետ։ Կարենը լոգախցիկում քաշել է մազերից, բռնել ծնոտից և ինչ որ սպառնալիք տվել, փորձել են երկուսով միասին խեղդել, բացել տաք և սառը ջուրը և Կարենն իր կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն է ունեցել։ Ա.Միրզոյանը հայտնել է նաև, որ Հ.Շահնազարյանի և Կ.Գրիգորյանի մարմինների վրա ակնհայտ նշաններ, սպիեր և խալեր չի տեսել սենյակի թույլ լուսավորության պատճառով։
Դատական նիստի ընթացքում վկա Բաղդասար Եղիազարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Դավիթ Անհաղթ փողոցի 6-րդ շենքի 717-րդ բնակարանում և հանդիսանում է նշված շենքի համատիրության նախագահը: Ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին չի ճանաչում, ճանաչում է տուժող Արմինե Միրզոյանին, որպես նույն շենքի բնակիչ: Քանի որ դեպքի մանրամասները չի հիշում, խնդրեց հիմք ընդունել իր նախաքննական ցուցմունքը: Վերհիշելով հայտնեց, որ երբ մուտք է գործել իր բնակարան, նկատել է տուժողին` գլխին սրբիչ փաթաթած: Արմինեն զրուցել է իր կնոջ հետ: Տուժողին հարցրել է, թե ինչի համար է այդ վիճակում, վերջինս պատասխանել է, որ աշխատում է սրճարանում, որտեղ էլ իրեն ծեծի են ենթարկել և բռնաբարել: Հարցրել է, թե արդյոք ոստիկանություն դիմել է, ինչին ստացել է դրական պատասխան և իմացել այդ կապակցությամբ քրեական գործ հարուցված լինելու մասին: Արմինեն իրեն վատ է զգացել և բողոքել է գլխացավից: Առաջարկել է շտապօգնություն կանչել, սակայն Արմինեն խուսափել է, հայտնելով, որ միջոցներ չունի: Այնուհետև Արմինեին իր նախաձեռնությամբ տեղափոխել է «Իզմիրլյան» բժշկական կենտրոն, բժիշկները հետազոտել են և հայտնել, որ որևէ խնդիր չկա: Դրանից հետո Արմինեին տեղափոխել է նրա քրոջ բնակարան:
Պատասխանելով մեղադրողի հարցերին` վկան հայտնեց, որ չի իմացել, որ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանը հացատուն ունի: Չի հիշում Արմինե Միրզոյանի վրա մարմնական վնասվածքներ նկատել է, թե` ոչ: Որքանով հիշում է, երբ շոշափել է նրա գլուխը, այտուցված մաս եղել է, դեմքին արյան հետքեր չեն եղել, կապտուկներ չի հիշում եղել են, թե` ոչ: Արմինեն վնասվածներ չի ունեցել, սրբիչը փաթաթած է եղել գլխացավի պատճառով: Դեպքի մասին տուժողն իրեն պատմել է հիվանդանոցից վերադառնալու ժամանակ, ավտոմեքենայում և մատնացույց անելով սրճարանը` հայտնել է, որ տեղի աշխատակիցներն են իրեն այդ վիճակի մեջ գցել: Չի շեշտել որպես բռնաբարողներ, սակայն որպես իրեն ծեծի ենթարկողներ նշել է Հրայր և Կարեն անունները: Նշեց, որ տուժողն գտնվել է նյութական վատ վիճակում, ԼՂՀ-ից տեղափոխվել է քրոջ մոտ, ով ունեցել է երկու անչափահաս երեխա: Դեպքից հետո տուժողը տեղափոխվել է այդ շենքից: Քույրը նրան վռնդել է տանից: Տուժողի քույրն իրեն հայտնել է, որ Արմինեի կողմից պատմած դեպքը, իբրև նրա հետ պատահածը, ամբողջությամբ սուտ է: Արմինեն բնակվել է իրենց շենքում մեկ տարուց քիչ ավել, մի քանի ամիս բնակվել է, այնուհետև անհետացել ամիսներով, հետո նորից հայտնվել: Իրենց շենքում բնակվելու ընթացքում Արմինեն իր վարքը չի ցուցադրել: Նրա մասնակցությամբ վիճաբանություն եղել է, երբ տեղափոխվել է հարևան մասնաշենք բնակվելու: Վիճաբանության պատճառը եղել է այն, իբրև ինչ-որ ուսանողներ փորձել են ուշ ժամի ներխուժել իր սենյակ և իրեն բռնաբարել: Ճշտել է և իմացել, որ ընդամենը շփոթել են սենյակի դուռը: Մի քանի օր անց, երբ հանդիպել է Արմինե Միրզոյանին, նա իրեն հայտնել է, որ փորձել են իրեն բռնաբարել: Դա եղել է այս դեպքից առաջ: Երբ Արմինե Միրզոյանը գտնվել է իրենց տանը, չի հիշում նրա գլուխը շոշափել է, թե՝ ոչ: Երբ դեպքի վերաբերյալ հարցուփորձ է արել տուժող Արմինե Միրզոյանի քրոջից` Լիլիայից, վերջինս հայտնել է, որ իր կարծիքով Արմինեն բոլորին ստում է:
Վկա Բաղդասար Եղիազարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքի հակասության հատվածը:
Վկա Բաղդասար Եղիազարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ գնացել է տուն և նկատել, որ իրենց տանն է գտնվում Արմինեն, նրա աջ աչքը կապտած է եղել, հարցրել է, թե ինչ է եղել, վերջինս էլ պատասխանել է, որ ինչ-որ աշխատանքի է տեղավորվել և աշխատատեղի մարդիկ ծեծել և բռնաբարել են իրեն: Դրանից հետո ցույց է տվել դատաբժշկի ուղեգիրն ու ասել, որ տեղեկանք է հարկավոր բնակության վայրից, որպեսզի ներկայանա հիվանդանոց:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Բ.Եղիազարյանը հայտնեց, որ նախաքննական ցուցմունքն ստորագրելուց առաջ կարդացել է այն, համապատասխանում է իրականությանը, ցուցմունքը տվել է կամավոր: Պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը: Եթե գրի է առնվել, որ Արմինեի աչքը եղել է կապտած վիճակում, ուրեմն այդպես էլ եղել է:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Գոհար Գսպոյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ամբաստանյալ Հր.Շահնազարյանին չի ճանաչում, իսկ տուժող Արմինե Միրզոյանին ճանաչում է որպես իր հարևանուհու քույր: Արմինեն, ով գլխին վնասվածք է ունեցել, գնացել է իրենց բնակարան` քրոջ տան բանալին վերցնելու նպատակով: Նրան հայտնել է, որ քույրը բանալին իր մոտ չի թողել: Այդ ժամանակ Արմինեն հայտնել է, որ երկու անձինք իրեն ծեծի են ենթարկել և բռնաբարել են: Ստույգ չի հիշում, բայց որքանով հիշում է, Արմինեն տվել է Հրայր անունը: Չի հիշում նրա դեմքի վնասվածքը եղել է աչքի, թե ճակատի հատվածում, սակայն գլխի հատվածում վնասվածք տեսել է: Դրանից հետո նա հեռացել է, իսկ ինքը մանրամասների մասին չի հետաքրքրվել: Դրանից հետո երեկոյան Արմինեն կրկին գնացել է իրենց բնակարան և երբ տուն է եկել ամուսինը, նույնպես նկատել է Արմինեին և հարցրել, թե ինչ է պատահել: Արմինեն իրեն վատ է զգացել և ամուսինը նրան տեղափոխել է հիվանդանոց:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Սուրեն Մկրտչյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիրում, որպես պահակ: Ամբաստանյալին և տուժողին չի ճանաչում: Դեպքի վերաբերյալ հայտնեց, որ դեպքի օրը, երբ ժամանել են ոստիկանները, իրեն, հյուրանոցի մատուցողուհուն և տնօրենին հրավիրել են այն սենյակը, որտեղ տեղի էր ունեցել միջադեպը: Ցույց են տվել սենյակի պատին առկա կարմիր հետքը, լոգարանում առկա մազը: Մինչ ոստիկանության ժամանելն իրեն ոչինչ հայտնի չի եղել: Երբ ինքը մտել է սենյակ ամեն ինչ եղել է նորմալ վիճակում: Սենյակում հագուստ իրեն չի հանդիպել: Մինչ ոստիկանների գալը սենյակ չի մտել: Այդ օրը, մինչ ոստիկանների գալը և առհասարակ, աղմուկ, լացի ձայն կամ արտառոց բան չի նկատել: Երբ ուշ ժամի ավտոմեքենա է ժամանել, կանչել է համապատասխան աշխատակցին, սակայն չի նկատել, թե ավտոմեքենայի մեջ ով կա, քանի որ չի երևացել: Ավտոմեքենայի համարանիշները չի հիշում: Չի լսել, որ ինչ-որ աղջիկ ոստիկանների ներկայաությամբ հայտնի, թե իրեն բռնաբարել են: Չի հիշում, որ զննության ընթացքում ինչ-որ աղջիկ հայտնած լինի, թե այդ մազը պատկանում է իրեն: Դեպքի հետ կապված ամբաստանյալին առաջին անգամ տեսել է ոստիկանների հետ միասին: Բացառում է, որ պատին եղած կարմիր հետքն արյուն լիներ, հակառակ դեպքում գետնին նույնպես արյան հետքեր կհայտնաբերվեին: Իր հիշելով զննություն կատարելու ժամանակ սենյակում բացի իրենից, մատուցողուհուց, իրենց տնօրենից և ոստիկանության աշխատակիցներից այլ անձ չի եղել: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է իրականաությունը, ցուցմունք տալիս իրեն չեն ուղղորդել:
Վկա Սուրեն Մկրտչյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքի հակասության հատվածը:
Վկա Սուրեն Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ լսել է ձայներ և նկատել, որ ավտոմեքենայով ոստիկաններ են ժամանել, որի մեջից լսվել է աղջկա ձայն: Դրանից հետո ՏՏ 02 համարով ավարտվող համարանիշի ավտոմեքենան դուրս է եկել, սակայն չի նկատել, թե ով կամ քանի հոգով են նստել այդ ավտոմեքենան: Այնուհետև կատարվել է զննություն և նկատել է, որ պատի վրայից կարմիր հետքի նմուշ վերցրեցին, իսկ ջակուզիից` մազի նմուշ: Այդ աղջիկը հայտնել է, որ արյունը և մազը պատկանում են իրեն:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Ս.Մկրտչյանը հայտնեց, որ չի հիշում, թե դեպքի վայրում մատուցողուհուց բացի այլ աղջկա նկատած լինի: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է իրականությունն ինչն արձանագրվել է քննիչի կողմից, սակայն հարցաքննության արձանագրությունը չի կարդացել, քանի որ ակնոցը մոտը չի եղել: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, չի հիշում և չի էլ բացառում, որ հնարավոր է այլ աղջիկ ներկա գտնված լինի: Ցուցմունք տալիս իր նկատմամբ բռնություն, սպառնալիք չի գործադրվել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Համլետ Կարապետյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիրում, որպես տնօրեն: Տուժող Արմինե Միրզոյանին չի ճանաչում, իսկ ամբաստանյալին ճանաչում է դեմքով, ով որպես հաճախորդ եղել է իրենց հյուրանոցում: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, խնդրեց հիմք ընդունել նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները: Վերհիշելով հայտնեց, որ երբ ամբաստանյալը գնացել է իրենց հյուրանոց, ինքը եղել է քնած և իրեն մատուցողուհին արթնացրել է այն ժամանակ, երբ ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները: Հրավիրել են սենյակ, որտեղ ջակուզիում մազեր են եղել, իսկ պատին կարմիր հետքեր: Այդ ժամանակ ներկա է եղել նաև տուժողը, իսկ ամբաստանյալն այնտեղ չի եղել: Իր ներկայությամբ տուժողի կողմից հայտարարություն չի եղել այն մասին, թե այդ մազը կամ պատի վրայի հետքը պատկանում է իրեն: Հնարավոր է նաև, որ հայտարարություն արած լինի, սակայն չի հիշում: Տուժողն ուղղակի ներկա է եղել: Իրեն հայտնել են, թե տուժողը սենյակում ներքնաշոր է կորցրել, սակայն կատարված խուզարկությամբ այն իրենց մոտ չի հայտնաբերել: Նրանց գնալուց հետո այդ սենյակ է մտել հավաքարարը, սակայն վերջինս հայտնել է, որ այնտեղ նման իր չի գտել: Տուժողի և ոստիկանների հյուրանոցում գտնվելու ժամանակ ամբաստանյալին չի տեսել, տուժողի կողմից բղավոցներ չի լսել: Չի կարող ասել պատին առկա կարմիր հետքը եղել է արյան, թե՝ շրթներկի: Չգիտի, թե ինչի հետք է եղել:
Վկա Համլետ Կարապետյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքի հակասության հատվածը:
Վկա Համլետ Կարապետյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հիշում է նաև, որ սենյակում` ջակուզիի մեջ, եղել են մազեր, իսկ պատին՝ կարմրավուն հետք, որոնց կապակցությամբ զննության մասնակից աղջիկը հայտարարել է, որ դրանք իր մազերն են և իր արյան հետքը:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա հակասության կապակցությամբ վկա Հ.Կարապետյանը հայտնեց, որ հստակ չի հիշում այդ մասին և չի էլ բացառում, որ եղած լինի:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Սարգիս Խեչյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իրեն պատկանող «Օպել Աստրա» մակնիշի ավտոմեքենայով տաքսի է վարում: Դեպքի վերաբերյալ իրեն ոչինչ հայտնի չէ: Հարցաքննությունից օրեր առաջ, ուշ ժամի իրեն զանգահարել է իր պատվիրատուներից Կարենը և նրա քեռու որդուն Զեյթուն թաղամասի Հր.Ներսիսյան փողոցում գտնվող հացատան մոտից տեղափոխել է Էջմիածին քաղաք: Հացատանը մոտենալիս ներս չի մտել, որևէ աղջիկ չի նկատել: Տեսել է միայն Կարենին և նրա քեռու որդուն, ում անունը չի հիշում:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Արթուր Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է Հրայր Շահնազարյանին, վերջինս հանդիսանում է իր հորաքրոջ որդու ընկերը: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, դեպքի մանրամասների մասին չի հիշում: Հիշում է, որ 2014 թվականի սեպտեմբեր ամսին, երբ հորեղբորորդին աղջիկ էր ունեցել, այդ առիթից հետո` ժամը 23:00-24:00-ն ընկած սահմաններում, ինքը, Կարենը և Հրայրը, Կարենի ավտոմեքենայով գնացել են Հրայրին պատկանող հացատուն, որտեղ միասին սուրճ են խմել, զրուցել, ինչից հետո Կարենն առաջարկել է տաքսի պատվիրել, որպեսզի իրեն տեղափոխի Էջմիածին քաղաքում գտնվող իր տուն: Երբ տաքսին մոտեցել է, Կարենը և Հրայրն իրեն ճանապարհել են, և ինքը նստելով տաքսի ավտոմեքենան, գնացել է տուն: Հետագայում է տեղեկացել, թե ինչ է կատարվել: Ինքը հացատանը ոգելից խմիչք չի օգտագործել և չի հիշում՝ սեղանին ոգելից խմիչք եղել է, թե`ոչ: Հացատուն գնալու նպատակը եղել է սուրճ խմելը: Այնտեղ այլ անձինք էլ են եղել, սակայն չի կարող ասել՝ նրանք հանդիսացել են աշխատակիցներ, թե հաճախորդներ: Դեպքի մասին առաջին անգամ տեղեկացել է քննչական բաժնից, երբ իրեն հրավիրել են հարցաքննության: Տեղեկացել է, որ Հրայրի կողմից սեռական ոտնձգություն է կատարվել հացատան աշխատակցի նկատմամբ: Այնուհետև Կարենից տեղեկացել է նաև, թե նա ինչի մեջ է մեղադրվում, Կարենն ասել է, որ որևէ առնչություն չունի դեպքի հետ: Հայտնեց, որ Կարենը Հայաստանի Հանրապետությունում չի: Իր ներկայությամբ տուժողը կամ այլ աշխատակիցը պատրաստակամություն չեն հայտնել ամբաստանյալի կամ Կարենի հետ ինչ-որ տեղ գնալ:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Գարիկ Բաղդասարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ մինչ դատավարությունն ամբաստանյալին և տուժողին չի ճանաչել: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, դեպքի մանրամասները չի հիշում: Հայտնեց, որ դեպքի ժամանակահատվածում` 2014 թվականի սեպտեմբերի 03-ին, աշխատել է «Արմոբիլ» ՓԲԸ-ում, որպես պահնորդ: Դեպքի օրը գտնվել է ծառայության մեջ` «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրի բակում գտնվող իր պահակակետում և ժամը 01:00-03:00-ն ընկած ժամանակահատվածում լսել է լացի ձայն: Դուրս է եկել և մոտեցել է այնքան, մինչև մթության մեջ նկատել է կռացած, նիհար աղջկա, ով լաց է եղել: Այդ մասին տեղեկացրել է հյուրանոցի աշխատակիցներին: Աշխատակիցներն այդ աղջկան հյուրանոցի հետնամասի մուտքով ներս են մտցրել և հանգստացնելու նպատակով ջուր տվել: Մոտավորապես 10-15 րոպե հետո հյուրանոց են ժամանել ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի երկու աշխատակից, հարցրել են, թե իրենց մոտից է արդյոք կանչը եղել, իսկ նիհարավուն, լացող աղջիկն էլ պատասխանել է, որ ինքն է զանգահարել ոստիկանություն, հանդիսանում է տուժող: Այնուհետև ոստիկանների ուղեկցությամբ այդ աղջիկը հեռացել է: Հետագայում տեղեկացել է, որ քրեական գործ է հարուցվել: Աղջկա հագուստները եղել են ամբողջական, պատառոտված կամ արյան հետքեր հագուստի վրա չեն եղել: Նրա վրա մարմնական վնասվածքներ չի նկատել, սակայն վերջինս եղել է վախվորած, կծկված: Աղջկան օգնություն են ցուցաբերել հյուրանոցի երկու աշխատակիցները, որնցից մեկի անունը Մարինե է: Որքանով հիշում է տուժողի և ոստիկանների հեռանալուց հետո Մարինեի հետ ունացած խոսակցություններից հասկացել է, որ աղջիկը մոտակա շենքի բնակիչ է: Այդ աղջկան չի հարցրել, թե ինչ է պատահել: Իր կարծիքով այդ աղջկան ինչ-որ մեկը ինչ-որ վատ բան էր արել: Դեպքի հաջորդ օրը, երբ արդեն ծառայությունն ավարտված է եղել, իրեն զանգահարել է հյուրանոցի մենեջերը և հայտնել, որ քրեական գործ է հարուցվել և ինքն էլ հանդիսանում է վկա:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Մարինե Մուրադյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ շուրջ 7 տարի աշխատում է «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում, որպես մատուցողուհի: 2014 թվականին հյուրանոցային համալիրի անվտանգությունն ապահովել են «Արմոբիլ» ՓԲԸ-ի ծառայողները: Դրսում ինչ-որ ցածրահասակ, փոքր կազմվածքով աղջիկ լացելիս է եղել, մոտեցել են նրան: Այդ աղջկա մարմնի և հագուստի վրա արտառոց բան չի նկատել: Իր մոտ տպավորվել է միայն աղջկա լացը: Որքանով հիշում է՝ այդ աղջիկը մինչ այդ ոստիկանություն է հրավիրած եղել: Դեպքի վերաբերյալ այլ մանրամասներ չի հիշում: Խնդրեց հիմք ընդունել իր նախաքննական ցուցմունքը:
Վկա Մարինե Մուրադյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Վկա Մարինե Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախաքննության ընթացքում վկա Մարինե Մուրադյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում, որպես մատուցողուհի: 2014 թվականի սեպտեմբերի 02-ի ժամը 10:00-ից եղել է աշխատանքի վայրում: Արդեն սեպտեմբերի 03-ին՝ ժամը 00:30-ի սահմաններում, երբ գտնվել է հյուրանոցում, իրեն է մոտեցել հյուրանոցի անվտանգության աշխատակից Գարիկը և իրեն ասել, որ շենքի հետնամասում ինչ որ աղջիկ լաց է լինում: Գարիկի հետ միասին հյուրանոցի հետնամուտքից դուրս են եկել բակ և նկատել մի աղջկա, ով ձեռքերը դրած է եղել գլխին և լաց է եղել: Նրանից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, սակայն վերջինս ոչինչ չի պատասխանել: Գնացել և նրա համար բաժակով ջուր է բերել, ինչից հետո կրկին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, վերջինս էլ պատասխանել է, որ իրեն ծեծել են: Երբ փորձել է նրան հանգստացնել, իրեն այդ աղջիկն ասել է, որ զանգահարել է ոստիկանություն, ինչից մի քանի րոպե անց եկել են ոստիկանության աշխատակիցները և այդ աղջկա հետ միասին հեռացել: Երբ ոստիկանները մոտեցել են աղջկան, ինքը նրանցից հեռու է գտնվել և չի լսել նրանց խոսակցությունները: Նշել է նաև, որ հյուրանոցի հարևանությամբ գտնվում է նաև Երևանի Դավիթ Անհաղթի փողոցի ուսանողական հանրակացարանը և այդ աղջիկը բնակվել է այդ հանրակացարանում, քանի որ այդ տարիներին աշխատելու ընթացքում մի քանի անգամ նկատել է, որ այդ աղջիկը մտնում և դուրս է գալիս այդ հանրակացարան: Այդ աղջկան չի ճանաչել և անունն էլ չգիտի: Աղջկան ծեծելու հանգամանքների վերաբերյալ չի հետաքրքրվել, քանի որ դա իրեն չի հետաքրքրել: Նրա մոտ մնացել է առավելագույնը 5 րոպե, ինչից հետո ժամանել են ոստիկանները: Այդ աղջիկը հյուրանոց չի մտել, նստած է եղել դրսում: Նրա ոչ դեմքին և ոչ էլ մարմնի այլ մասերին վնասվածքներ չի տեսել: Վերջինիս հագուստները պատռված չեն եղել: Իր հիշելով նրա հագին կրծկալ չի եղել, քանի որ ուսերին կանթեր չի նկատել Այդ աղջիկն իրենց հյուրանոցի հաճախորդը չի եղել, ոչ այդ օրը և ոչ էլ ընդհանրապես նրան չի տեսել:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Մ.Մուրադյանը հայտնեց, որ նախաքննության ընթացքում իր կողմից գրի առնված ցուցմունքը եղել է ճիշտ, համապատասխանում է իրակաանությանը: Հայտնել է այն ամենն ինչ իրեն հայտնի է եղել, ցուցմունք տվել է կամավոր, քննիչի կողմից ուղղորդում չի եղել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Մարինե Նադարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Էտնա» ռեստորանային համալիրում, որպես մատուցողուհի: Տուժող Արմինե Միրզոյանին չի ճանաչում, նրան տեսել է մեկ կամ երկու անգամ: Ճանաչում է ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին, աշխատել է վերջինիս հացատանը, որպես մատուցողուհի: Դեպքի վերաբերյալ իրեն ոչինչ հայտնի չէ: Արմինեն գնացել է հացատուն աշխատելու նպատակով: Եղել է, որ ինքը, Արմինեն և մյուս աշխատակից Կարինեն նստած լիեն մեկ սեղանի շուրջ և ոգելից խմիչք օգտագործեն: Չի հիշում տնօրեն Հ.Շահնազարյանը մասնակից եղել է, թե` ոչ: Չի հիշում նաև, թե ինչ առիթով: Արմինեն ոգելից խմիչք օգտագործել է: Իր հիշելով բոլորը միասին են դուրս եկել` 22:30-23:00-ի սահմաններում: Լսել է, որ Արմինեն բողոք է ներկայացրել տնօրեն Հ.Շահնազարյանի դեմ` բռնաբարության վերաբերյալ: Մեկ անգամ դեպքի վերաբերյալ ցուցմունք է տվել, որից հետո ոչ մեկի հետ կապ չի ունեցել: Չի հիշում, թե իրենցից բացի ով է եղել հացատանը, քանի որ երկար ժամանակ է անցել: Արմինեն իրենց մոտ է գնացել աշխատանքի ընդունվելու նպատակով: Հրայր Շահնազարյանի կողմից վատ և ավելորդ բաներ չի նկատել, եղել են աշխատանքային հարաբերություններ: Իր մոտ Արմինեն նորմալ մարդու տպավորություն չի թողել, ինչը կապված է եղել թե իր տեսքից, թե իր խոսելաձևից: Ոգելից խմիչք օգտագործելուց հետո Արմինեի մոտ գինովցածություն չի նկատել: Հրայր Շահնազարյանի կողմից Արմինե Միրզոյանի և ընդհանրապես աշխատակիցների նկատմամբ գրկախառնություն, ինչպես նաև քաշքշոց, կոպիտ խոսքեր չի նկատել: Հստակ չի հիշում՝ հացատնից դուրս գալիս Արմինեն մնացել է, թե` ոչ: Արմինեի հետ շփվել է մեկ կամ երկու օր:
Վկա Մարինե Նադարյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Վկա Մարինե Նադարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Հր.Ներսիսյան փողոցի 18/5 հասցեում գտնվող «Հացատանը», որպես մատուղոցուհի: 2014 թվականի սեպտեմբերի 2-ին, առաջին օրը գնացել է աշխատանքի նշված վայր, քանի որ այնտեղ մատուցողուհու պահանջ է եղել: Այդ օրը ծանոթացել է նաև նույնպես առաջին աշխատանքային օրն այնտեղ աշխատող Արմինե անունով աղջկա հետ, ով նույնպես եղել է մատուցողուհի: Ժամը 24:00-ի սահմաններում Հրայրն ու նրա ընկերը` Կարենը, գնացել են աշխատանքի վայր և սկսել են հաշվարկ անել: Դրանից հետո յուրաքանչյուրը մի քիչ վիսկի է խմել, քանի որ Կարենի ազգականը երեխա էր ունեցել: Արմինեն ասել է, որ վիսկին առանց ինչ-որ բանի չի կարում խմել, Կարինեն նրան կոլա և սառույց է տվել, ինչից հետո Արմինեն էլ է խմել: Իր ներկայությամբ Արմինեն խմել է մոտ երեք բաժակ վիսկի: Դրանից հետո Արմինեն ասել է, որ իրեն լավ չի զգում, չի ցանկանում այդ վիճակով գնալ տուն, որից հետո Հրայրն առաջարկել է գնալ հյուրանոցներից մեկը, քնել, հանգստանալ նոր միայն տուն գնալ: Այդ ժամանակ ինքը, Կարինեն և հավաքարար Լուիզան գնացել են տուն և տեղյակ չէ, թե հետագայում ինչ է եղել: Քանի որ Արմինեին առաջին անգամ է տեսել, նրան իր կյանքի մանրամասներից չի պատմել, նույնն էլ վերջինս: Ընդհանուր խոսակցություններից է տեղեկացել, որ Արմինե Միրզոյանը հաղորդում է ներկայացրել այն մասին, թե իբրև Հ.Շահնազարյանն ու Կ.Գրիգորյանն իրեն բռնաբարել են: Սակայն չի հավատում, որ Հրայրը նման բանի ընդունակ լինի, քանի որ շատ կարճ ժամանակում վերջինս իր մոտ դրական տպավորություն է թողել: Արմինե Միրզոյանին առաջին և վերջին անգամ տեսել է այդ օրը: Այդ ժամանակ հացատանը հաճախորդներ եղել են, սակայն նրանց հաշիվը փակված չի եղել: Կ.Գրիգորյանի ավտոմեքենան գտնվել է այնտեղ, սակայն չի հիշել, թե ինչ մեքենա է եղել: Օրվա վերջում Կարինեն 2.000 ՀՀ դրամ աշխատավարձ է տվել Արմինեին, այնուհետև Հրայրն էլ իր հերթին նրան տվել է 3.000 ՀՀ դրամ` ընդհանուր 5.000 ՀՀ դրամ: Որքանով հիշում է Արմինեի հագին այդ օրը եղել է կապտավուն շորտիկ և պլեչիկներով մայկա: Նրա ներքնազգեստը չի տեսել: Տեղյակ է, որ Արմինեն անցնելիս է եղել, շները հարձակվել են նրա վրա, մտել է հացատուն և այդ կերպ աշխատանք է գտել: Արմինե Միրզոյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ վկա Մ.Նադարյանը հայտնել է, որ Արմինե Միրզոյանի բոլոր ցուցմունքները կեղծ են, մինչ իր տուն գնալն Արմինեն իրեն վատ է զգացել և չի ցանկացել այդ ձևով տուն գնալ, Հրայրն էլ առաջարկել է ուրիշ տեղ գնա, մի քիչ հանգստանա, նոր տուն գնա: Առերեսման ժամանակ վկան հայտնել է, որ Արմինեն իրեն վատ է պահում և ստիպում է իրեն իր ցուցմունքից հրաժարվել: Ինքը սուտ ցուցմունք չի տալիս, հայտնում է իրականությունը:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Մ.Նադարյանը հայտնեց, որ Արմինեն որպես մարդ իրեն դուր չի եկել: Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո հիշեց դեպքի մանրամասները, այն ամբողոջությամբ համապատասխանում է իրականությանը, իրեն չեն ուղղորդել, ցուցմունքն ամբողջությամբ կարդացել է և ստորագրել: Չի հիշում՝ Արմինեի հագին կրծկալ եղել է, թե` ոչ:
Դատական նիստի ընթացքում որպես փորձագետ հրավիրված Վիգեն Ադամյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է փորձագետ, սույն քրեական գործով տվել է դատաբժշկական եզրակացություն: Դեպքի վերաբերյալ ունի աղոտ հիշողություններ: Հիշում է, որ փորձաքննության է ներկայացել փոքրիկ աղջիկ, ով հայտնել է, թե հյուրանոցում իրեն բռնաբարել են: Եթե չի սխալվում այդ աղջկա վրա առկա են եղել վնասվածնքներ:
Նախաքննության ընթացքում փորձագետ Վ.Ադամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Ա.Միրզոյանի վնասվածքների բնույթից և տեղակայումից ելնելով՝ դրանք կարող էին առաջանալ ինչպես ուղղակի հարվածի արդյունքում, այնպես էլ այլ անձի կողմից թևից քաշելու ժամանակ, հետ քաշվելու, ձեռքից ազատվելու և իներցիայով պատին ու լոգախցիկին համահարվածելուց: Իսկ Ա.Միրզոյանի հետանցքի շրջանում առաջացած վնասվածքն առաջացել է բութ առարկայի ներգործության, որպիսին կարող է լինել լարված առնանդամը և գիտության մեջ չկան այնպիսի չափորոշիչներ որոնցով հնարավոր լիներ պարզել հարաբերվողների դիրքը:
Դատական նիստի ընթացքում փորձագետ Վ.Ադամյանը հայտնեց, որ պնդում է իր նախաքննական ցուցմունքը, որում նաև առկա է իր ստորագրությունը:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Լուիզա Մանուշյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին և աշխատել է վերջինիս հացատանը, որպես հավաքարար, ինչպես նաև ամաններն է լվացել, իսկ տուժող Արմինե Միրզոյանին տեսել է մեկ անգամ, երբ աշխատել է նույն հացատանը: Իր նախաքննական ցուցմունքն ամբողջությամբ համապատասխանում է իրականությանը: Աշխատանքի ընթացքում բղավոցի ձայն է լսել, իրեն թվացել է, թե օգնություն են կանչում, այնուհետև նկատել է մի աղջկա, ով հուզված է եղել և լացել է: Նրան տեսել է աղբամանների մոտ, որտեղ նաև շներ են եղել: Նրան հրավիրել են ներս, ջուր տվել և հանգստացրել: Այնուհետև եկել է տնօրեն Հրայր Շահնազարյանը, ով հարցուփորձ է արել այդ աղջկան: Պարզվել է, որ նա ցանկանում է աշխատել և տնօրենն էլ նրան ընդունել է աշխատանքի: Ասել է, որ առավոտյան ներկայանա աշխատանքի: Ինքը մյուս աշխատակիցներից շուտ է տուն գնում:
Պատասխանելով դատավարության կողմերի հարցերին` նշեց, որ տուժող Ա.Միրզոյանը հացատանն աշխատել է մեկ օր: Այդ օրն ինքը տուն է գնացել ժամը 22:30-23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում` մյուս աշխատակից Կարինեի հետ, իսկ, քանի որ դեռևս հաճախորդներ են նստած եղել, Արմինեն և Հրայրը մնացել են: Նրանք նստած են եղել և հաց են կերել: Այդ օրն աշխատանքային հարաբերություններից բացի Արմինեի հետ որևէ խոսակցություն չի ունեցել: Սեղանին եղել է լիմոնադ և մեկ շիշ օղի: Չի նկատել, որ Արմինեն ոգելից խմիչք օգտագործի: Հաջորդ օրն առավոտյան ժամը 11:00-ին գնացել է աշխատանքի, սակայն հացատունը փակ է եղել, մինչև որ Հրայրի որդին բացել է այն: Հետագայում լսել է, որ Արմինեն Հրայրին մեղադրել է իրեն բռնաբարելու մեջ, ինչից զարմացել է: Ամբաստանյալին բնութագրում է դրական: Ամբաստանյալի և տուժողի հարաբերությունները եղել են աշխատանքային, ինչպես մնացած աշխատակիցների հետ: Ամբաստանյալի և տուժողի միջև չի լսել խոսակցություն, որ Հրայրն Արմինեին առաջարկած լինի տանի մի տեղ, որտեղ կհանգստանա և նոր միայն տուն գնա:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Կարինե Եփրեմյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին ճանաչում է, վերջինիս հետ ունեցել է աշխատանքային հարաբերություններ, իսկ տուժող Արմինե Միրզոյանին չի ճանաչում: Դեպքի վերաբերյալ հայտնեց, որ աշխատանքի է եղել, երբ տուժողն իրենց աշխատավայրի պատուհանի տակ լացել է, քանի որ վախեցել էր շներից: Նրան տարել են ներս, ջուր տվել, իսկ հաջորդ օրը նա ներկայացել է աշխատանքի, որպես մատուցողուհի: Իրենց տուն գնալուց հետո Արմինեն մնացել է աշխատանքի վայրում: Այնուհետև լսել է, թե նա կեղծիք է տարածել, թե իրեն բռնաբարել են: Հրայրից նման բան հավատալի չէ: Դեպքի մանրամասները չի հիշում: Դրանից հետո չեն աշխատել և իրենց ներկայացրել են քննության, որտեղ հայտնել է իր տեսածը: Արմինեի հետ մնացել է մինչև ժամը 22:30-23:00-ն, ինչից հետո Լուիզայի հետ հեռացել են: Այդ ժամանակ հացատանն են գտնվել Արմինեն, Հրայրը և հաճախորդներ, որոնք արդեն իրենց հաշիվը փակած են եղել: Արմինեն գտնվել է բառի մոտ, իսկ Հրայրն էլ դրսում հեռախոսով է խոսացել: Օրվա ընթացքում չի տեսել, որ Արմինեն և Հրայրը ոգելից խմիչք օգտագործեն: Հաջորդ օրն առավոտյան 10:30-ին ներկայացել են աշխատանքի, սակայն հացատունը փակ է եղել: Գնացել են տուն, որից հետո չի հիշում, թե ով, զանգահարել և հայտնել են, որ ներկայանան աշխատանքի: Հետագայում լսել է, թե իբրև Հրայրն Արմինեին բռնաբարել է: Երբ ներկայացել է աշխատանքի այնտեղ բազմաթիվ ոստիկաններ են եղել, այնուհետև եկել է Արմինեն՝ իր իրերը վերցնելու նպատակով: Նրա հետ խոսակցություն չի ունեցել, քանի որ նա եղել է «լրբացած»: Նրա դեմքին չի նայել: Չի հիշում, թե ինչ է եղել հագին: Դեմքին չի նայել, աչքի շրջանում կապտուկներ, վնասվածքներ չի տեսել: Նրա հետ աշխատել է մեկ օր, նրան բնութագրում է տարօրինակ՝ ելնելով նրա շարժուձևից և խոսելաձևից: Հրայր Շահնազարյանի հետ աշխատել է 3 տարի և ավելորդություն նրա կողմից չի նկատել: Հրայրի հետ այլ անձ լինելու հանգամանք իրեն հայտնի չէ: Արմինեի ասելով շները հարձակվել են իր վրա, վերջինիս ներս է հրավիրել հավաքարարը` Լուիզան: Մինչ իրենց գնալն Արմինեն չի հայտնել, որ իրեն վատ է զգում, չի հիշում, որ այդպիսի բան հայտնած լինի: Իրենք մատուցողուհի են փնտրել, իսկ Արմինեն էլ ասել է, որ աշխատանք է փնտրում: Իրեն ամբաստանյալը չի առաջարկել առիթ նշել և ոգելից խմիչք օգտագործել: Երբ հեռացել են, հացատանը եղել են Հրայրը, Արմինեն և հաճախորդներ:
Վկա Կարինե Եփրեմյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Վկա Կարինե Եփրեմյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ժամը 22:00-ից հետո եկել է Հրայրը` բարձր տրամադրությամբ, ոգելից խմիչք օգտագործած, սակայն սթափ վիճակում: Առաջարկել է մեկ բաժակ վիսկի խմել, լցրել են բաժակները ու սկսել խմել և զրուցել: Ներկա է եղել ինքը, Լուիզան, Արմինեն և Հրայրը: Յուրաքանչյուրը երկու բաժակ են խմել, ինչից հետո Արմինեն ասել է, որ իրեն լավ չի զգում, խմիչքն ազդեցություն էր գործել նրա նկատմամբ: Այնուհետև ինքն ու Լուիզան հեռացել են, քանի որ իրենց գնալու ժամն է եղել: Հացատանը նաև հաճախորդներ են ներկա եղել, որոնց հաշիվն արդեն փակված էր: Մինչ այդ Արմինեն ասել է, որ չի ցանկանում խմած վիճակում տուն գնալ, Հրայրն էլ առաջարկել է նստել և հանգստանալ, ասել է նաև, որ կտանի մի տեղ, կքնի, կհանգստանա հետո կգնա տուն: Իրենք հեռացել են և չգիտի, թե հետո ինչ է տեղի ունեցել: Կարենին ճանաչում է որպես Հրայրի ընկեր: Նա հաճախ է լինում հացատանը, սակայն, երբ իրենք հեռացել են, Կարենն այնտեղ չի եղել: Հաջորդ օրը Հրայրի ընդհանուր խոսակցությունից լսել է, որ Արմինեն ոստիկանությունում բողոքել է, թե իբրև նրան բռնաբարել են, սակայն իրականում նման բան չի եղել: Հրայրից և Կարենից նման բան չի հավատում: Դրանից հետո Արմինեին չի տեսել: Իր ներկայությամբ չի եղել, որ Հրայրը բոլորին ասի, որ գնան, բացի Արմինեից:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների կապակցությամբ վկա Կ.Եփրեմյանը հայտնեց, որ չի հիշում, որ Արմինեն ոգելից խմիչք խմած լինի: Ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանը հարբած չի եղել: Հրայրն իրենց առաջարկել է խմել, ինքը, Լուիզան, Հրայրն են խմել, բայց ենթադրում է, որ եթե բոլորը խմել են, ուրեմն Արմինեն էլ իրենց հետ: Արմինեն ասել է, որ իրեն լավ չի զգում: Հստակ չի հիշում, որ ամբաստանյալն Արմինեին ասի, որ կտանի մի տեղ, կքնի կհանգստանա, հետո կգնա տուն: Նախաքննական ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, իսկ դատարնում հայտնում է այն, ինչ հիշում է:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Լիլիա Միրզոյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ հանդիսանում է տուժող Արմինե Միրզոյանի քույրը, սակայն նրա հետ կապ չի պահպանում: Դժվարանում է հիշել դեպքի մանրամասները: Արմինե Միրզոյանն ապրել է իր տանը: Արմինեն գնացել է տուն և ասել, որ աշխատանքի է տեղավորվել և դրական է արտահայտվել տնօրինության հասցեին, ասել է, որ շատ լավ մարդիկ են: Հաջորդ օրը նա գնացել է աշխատանքի: Զանգահարել է նրա բջջային հեռախոսին, սակայն այն եղել է անջատված: Այնուհետև, երկու օր անց, երբ ինքը գնացել է տուն, նկատել է Արմինեին հատակին պառկած, քանի որ նրա անկողինը գետնին է եղել հավաքված: Արմինեն ասել է, որ իրեն լավ չի զգում, ինչի պատճառով շտապօգնություն է հրավիրել: Ասել է նաև, որ իրեն երկու անձ` Հրայրը և Կարենը, բռնաբարել են: Հայտնել է, որ իրեն վերջիններս տարել են «Լույս Աղբյուր» հյուրանոց: Հայտնել է, որ ինքը սթափ վիճակում չի գտնվել և իր բաժակի մեջ ինչ-որ բան են լցրել: Չի հիշում՝ քրոջ վրա մարմնական վնասվածքներ նկատել է, թե` ոչ: Դեպքից հետո Ջրվեժում` իր աշխատանքի վայրում, հանդիպել է Հրայր Շահնազարյանին, պարզելու, թե ինչն է եղել նման գործողության պատճառը, քանի որ Արմինեն ընդամենը մեկ օր է նրա մոտ աշխատել: Այդ ժամանակ Հրայրի հետ եղել է նաև Կարենը: Ինքը չի հավատում, որ Արմինեին բռնաբարած լինեն: Չի կարող ամբաստանյալին մեղադրել: Արմինեն անընդհատ նշել է, որ նրանք պետք է պատասխանատվության ենթարկվեն: Ներկայում Արմինեի գտնվելու վայրն իրեն հայտնի չէ: Հետագայում անձամբ է Արմինեին տանից հանել, սակայն պատճառը չի հիշում, հավանաբար դեպքի հետ է կապված եղել: Տեղյակ չէ, թե ով է վերջինիս հիվանդանոցային ծախսերը վճարել: Իր հետ միասին ապրելու ընթացքում եղել է, որ նա ընկերուհու տանը մնա, մի քանի ամիս էլ ԼՂՀ-ում է ապրել: Երբ իմացել է, որ նա կույս չէ, շատ է զարմացել: Չի իմացել, որ նա կույս չէ: Դեպքից հետո է տեղեկացել, որ մինչ դեպքը նա ևս կույս չի եղել: Եթե իմանար, չէր թողնի, որ նա ապրեր իրենց հետ միասին: Արմինեն հայտնել է, որ շներից վախեցել է և մի օբյեկտ է մտել, որտեղ իրեն ջուր են տվել և որտեղ էլ ընդունվել է աշխատանքի: Նրան հիմնականում ինքն է պահել, սակայն նրա կողմից ունեցած պարտքերի մասին ոչինչ իրեն հայտնի չէ: Դեպքի օրը, երբ նրան զանգահարել է, զանգ գնացել է, սական նա չի պատասխանել: Հաջորդ օրն Արմինեն զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ օբյեկտի տերերը նրան բռնաբարել են: Երբ տանը նա քնած է եղել, կապտուկներ նրա մարմնի հատվածներում չի նկատել: Իր մոտ տպավորվել է Արմինեի այն արտահայտությունը, թե «արել արել են, ինչու են ծեծել»: Արմինեին ասել է, որ շատ աղմուկ չհանի, քանի որ աղջիկ է, պետք չէ բոլորն այդ մասին իմանան, քանի որ իր ապագան կործանում է, վերջինս էլ պնդել է, որ նրանք պետք է «նստեն», չպետք է իր նման ազատ քայլեն ու շնչեն:
Վկա Լիլիա Միրզոյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջները, դատական նիստի ընթացքում հրապարակվեցին վկայի նախաքննական ցուցմունքների հակասության հատվածները:
Վկա Լիլիա Միրզոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ սեպտեմբերի երեքն է եղել, իսկ քույրը տուն չի գնացել սեպտեմբերի 02-ին: Սեպտեմբերի 03-ին մինչև ժամը 12:00-ն կրկին զանգահարել է քրոջը, սակայն չի պատասխանել, կրկին զանգահարել է և պատասխանել են ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնի աշխատակիցները, ովքեր հայտնել են, որ քույրը գտնվում է իրենց մոտ, նրա աշխատավայրում դեպք է տեղի ունեցել, քիչ հետ տուն կգնա: Դրանից հետո կրկին զանգահարել է Արմինեն հայտնել է, որ իրեն տանում են հետազոտության: Ժամը 18:00-ի սահմաններում կրկին զանգահարել է Արմինեին և նա ասել է, որ իրեն բռնաբարել են, վերջում էլ ծեծել: Հարցին, թե ով դա արել, պատասխանել է, որ իր աշխատավայրի տերն ու նրա ընկերն են արել: Երբ գիշերը ժամը 02-ի կողմերը գնացել է տուն, նկատել է, որ Արմինեն քնած է, սակայն նրան չի արթնացրել: Նկատել է, որ նրա ձախ աչքը եղել է կապտած: Առավոտյան Արմինեին ձայն է տվել, սակայն նա չի պատասխանել, ինչից հետո գնացել է հարևանի տուն սուրճ խմելու: Վերադառնալուց հետո մտել է լոգարան, քիչ անց դուրս եկել և նկատել, որ դուռը ծեծում են: Բացել է և նկատել, որ շտապօգնության աշխատակիցներն են եղել և պարզվել է, որ Արմինեն է կանչել: Արմինեն շտապօգնության աշխատակիցներին պատմել է բռնաբարության մասին, որից հետո նրան տեղափոխել են հիվանդանոց, իսկ ինքն էլ գնացել է աշխատանքի: Աշխատանքից վերադառնալուց հետո խոսել է Արմինեի հետ, վերջինս իրեն ասել է, որ իրեն բռնաբարողները ութ տարի պետք է նստեն, թող ավելի լավ է ութ տարի իրեն պահեն, ինքն էլ ասել է, որ եթե խնդիր կա, գնան խոսեն այդ անձանց հետ, պատճառն իմանան, քանի որ Արմինեն ասել է՝ լավ արել արել են, ինչու են ծեծել: Կոնկրետ օրը չի հիշում, իր աշխատավայր են գնացել Կարեն և Հրայր անվամբ մարդիկ, որոնց չի ճանաչել: Վերջիններս հայտնել են, որ Արմինեն իրենց դեմ է բողոքել, որ նրա ասածները չեն համապատասխանում իրականությանը, ոչ ոք նրան չի բռնաբարել, սեռական հարաբերություն եղել է, բայց Արմինեի կամքով, իսկ Կարենը հայտնել է, որ ընդհանրապես Արմինեին չի կպել: Գալու իմաստը եղել է այն, որ նրանք ցանկացել են հասկանալ քրոջ արածը, թե ինչու է հենց իրենց վրա սուտ բողոք գրել: Ինքնել ասել է, որ տեղյակ չէ, սակայն կխոսի Արմինեի հետ, բայց չի կարողացել նրա հետ նորմալ զրուցել:
Դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա էական հակասությունների առումով վկա Լ.Միրզոյանը հայտնեց, որ եթե ցուցմունքում գրել է, որ Արմինեի աչքը կապտած է եղել, հավանաբար այդպես էլ եղել է: Ներկայում չի կարողանում հիշել: Որքանով հիշում է նախաքննական ցուցմունքն ընթերցվել է բարձրաձայն: Քանի որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել դեպից օրեր հետո, բնականաբար այն ամբողջովին ճիշտ է, իսկ այժմ չի հիշում: Ստույգ չի կարող ասել Արմինեն իրեն ճիշտ է ասել, թե` ոչ, թե իբրև իրեն բռնաբարել են:
Դատաքննության ընթացքում ստացված տեղեկությունների համաձայն՝ վկա Կարեն Ջանիբեկի Գրիգորյանը բացակայում են Հայաստանի Հանրապետությունից, ուստի Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով առ այն. «(...) նախաքննության ընթացքում վկայի տված ցուցմունքների հրապարակումը, (...) դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)», որոշեց հրապարակել վկայի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Կարեն Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 02.09.2014թ. երեկոյան ընկերոջ՝ Հրայր Շահնազարյանի և քեռու որդու՝ Արթուր Բաղդասարյանի հետ Ավան թաղամասում գտնվող «Դրախտ» ռեստորանային համալիրում խնջույքի մասնակցելուց հետո վերադարձել են Հ.Շահնազարյանի «Հացատուն», որտեղ վիսկի են խմել, հյուրասիրել են նաև աշխատակիցներին, այդ թվում՝ նաև նոր մատուցողուհուն՝ Արմինե Միրզոյանին։ Այդ ընթացքում զանգել ու կանչել է իր ծանոթ տաքսու վարորդ Սարգսին և Ա.Բաղդասարյանին ճանապարհել է քաղաք էջմիածին։ Ա.Միրզոյանը հայտնել է, որ գինովցած է ու չի ցանկանում նման ձևով գնալ տուն, որից հետո՝ ժամը 02-ի սահմաններում, Հ.Շահնազարյանի ասելով, նրան ու Ա.Միրզոյանին իրեն հատկացված «Նիսսան Սանի» մակնիշի 022 ՏՏ 02 պ/հ ծառայողական մեքենայով տարել է «Լույս-Աղբյուր» հյուրանոցային համալիր։ Մեքենայի մեջ միացված է եղել ձայնարկիչը ու չի լսել, թե հետևում նստած Հ.Շահնազարյանն ու Ա.Միրզոյանն ինչ են զրուցել։ Երբ մտել են հյուրանոցի բակ, իրենց մեքենային մոտեցել է մատուցողուհին, որին ինքն ասել է, որ սենյակը ցույց տալուց հետո գնա, քանի որ հետը աղջիկ կա, ամաչում է, նա էլ համաձայնվել է և գնացել։ Դա ինքն ասել է առանց որևէ մեկի խնդրելու՝ մտածելով, որ Արմինեն կամաչի։ Այդ ժամանակ Հ.Շահնազարյանը հայտնել է, որ «Հացատան» ահազանգման համակարգը միացված չէ ու խնդրել է իրեն գնալ ու ստուգել, թե ամեն ինչ նորմալ է արդյոք, թե՝ ոչ։ Նորից իր մեքենայով վերադարձել է «Հացատուն», ստուգել ու փակել է պատուհանները, հոսանքները և անջատել էլեկտրական սարքերը, փակել է բոլոր դռներն ու միացրել ահազանգման համակարգը, ապա վերադարձել հյուրանոց։ Մտնելով սենյակ՝ տեսել է Հ.Շահնազարյանին անկողնու վրա պառկած, իսկ Ա.Միրզոյանին՝ ամբողջովին մերկ, լոգախցիկի մեջ։ Վերջինս ցանկություն է հայտնել, որ միանա իրեն, ինքն էլ հանել է հագուստներն ու մտել լոգախցիկի մեջ, որտեղ էլ փոխադարձ համաձայնությամբ սեռական հարաբերություն են ունեցել։ Ինքը եղել է մեջքի վրա պառկած, իսկ Ա.Միրզոյանն էլ նստած է եղել իր վրա։ Սեռական ակտը տևել է մոտ 10 րոպե և եղել է մեկ անգամ։ Ֆիզիոլոգիական առումով ակտն ավարտել է, սակայն կոնկրետ որտեղ՝ չի հիշում։ Այդ ընթացքում Հրայրը պառկած է եղել անկողնու վրա, քնած է եղել թե ոչ կամ տեսել է արդյոք իր սեռական հարաբերությունը Ա.Միրզոյանի հետ, չի կարող ասել, քանի որ Հ.Շահնազարյանի հետ այդ ժամանակ չի խոսել։ Դրանից հետո հագնվել ու գնացել է իրենց բակ։ Տեսնելով, որ Հ.Շահնազարյանի բնակարանի լույսերը վառվում են, կրկին գնացել է հյուրանոց, որտեղ տեսել է Ա.Միրզոյանին, ով խնդրել է իրեն տուն տանել ինչն էլ ինքը կատարել է։ Դարձյալ վերադարձել է հյուրանոց, Հ.Շահնազարյանի հետ փակել են հաշիվն, ու երբ ցանկացել են դուրս գալ, հյուրանոցի բակ են մտել ոստիկանները։ Հայտնել են, որ Հրայր անունով անձի են փնտրում, ով ինչ-որ բռնաբարություն է կատարել, սակայն իր կարծիքով ոստիկաններն այդ պահին իրենց բաժին տանելու հիմք չեն ունեցել և գնացել են տուն։ Հավելել է նաև, որ տեղյակ չէ, թե ինչով են զբաղվել Հ.Շահնազարյանն ու Ա.Միրզոյանն իր բացակայության ժամանակ։ Ա.Միրզոյանի հետանցքի վնասվածքի վերաբերյալ նշել է, որ սեռական հարաբերության ժամանակ նա եղել է իր վրա, ակտի ընթացքում նախաձեռնողականությունը եղել է նրա կողմից, ուստի չի բացառվում, որ իր սեռական անդամը, հեշտոցից բացի, մտած լինի նաև Ա.Միրզոյանի հետանցքը։ Ա.Միրզոյանին չի բռնաբարել, նրա ծնկներից չի քաշել, քանի որ նման դիրքով սեռական հարաբերության ժամանակ դրա կարիքը չի կարող լինել։ Նշել է նաև, որ Ա.Միրզոյանին տուն է տարել նաև նախորդ օրը՝ երեկոյան, քանի որ շներից վախեցած է եղել։ Կարեն Գրիգորյանն իր նախնական ցուցմունքներում և Ա.Միրզոյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ չի ընդունել վերջինիս հետ սեռական հարաբերություն ունենալու փաստը։
Դատական նիստի ընթացքում վկա Արսեն Հակոբյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ իր անձնական «Մերսեդես C 180» ունիվերսալ, մուգ կապույտ գույնի մեքենայով տաքսի է վարում, հիմնականում կայանում է Զեյթունի ուսանողական հանրակացարանի մոտ: Արմինե Սիրզոյանին ճանաչում է նշված տարածքից, որպես տվյալ հանրակացարանում բնակվող նրա քրոջ՝ Լիլիայի միջոցով, որն իր մշտական հաճախորդն է։ Արմինեն մի քանի անգամ մնացել է քրոջ մոտ, մի քանի անգամ քույրը հանել է բնակարանից, կանանց հետ մի քանի անգամ խնդիրներ են եղել, վիճաբանող անձ է Ա.Միրզոյանը։ Հրայր Շահնազարյանին ճանաչում է 3-4 տարի, նրա հացատանը մի քանի անգամ եղել է, նորմալ հարաբերություններ ունի նրա հետ։ Ենթադրյալ դեպքի հաջորդն օրն ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանը գնացել է իր մոտ և ասել, որ «շառի մեջ է ընկել», իր վրա Արմինե Միրզոյանը «շառ է անում»: Ինքն էլ հայտնել է, որ ճանաչում է նրա քրոջը և առաջարկել է հանդիպել վերջինիս քրոջը: Գնացել և հանդիպել են Արմինե Միրզոյանի քրոջ՝ Լիլիա Միրզոյանի հետ, ով ոչնչից տեղյակ չի եղել: Հրայրն ու Կարենը պատմել են Լիլիային իրականությանը, որից հետո հետ են գնացել։ Հրայրն ու Կարենն ասել են, որ որևէ սեռական հարաբերության չեն ունեցել Արմինեի հետ։ Դրանից հետո Լիլիայից իմացել է, որ քույրը դիմել է ոստիկանություն, դատաբժշկական փորձաքննության է նշանակվել: Այնուհետև, Հրայրի և Կարենի հետ զրուցելիս է եղել, նրանց ասել է, որ այդ հարցով իրեն չանհանգստացնեն և այդ պահին անցել է Արմինեն, ով տեսնելով նրանց՝ սկսել է բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ Կարենին ու Հրայրին, որից հետո Արմինեին զգուշացրել է, որ բերանը կամաց բացի, քանի որ դրսում է: Դրանից հետո նրան հրաժեշտ է տվել և այլևս որևէ շփում չի ունեցել նրանց հետ: Իր իմանալով Կարենն աշխատել է ԱԱԾ-ում: Արմինեն գոռալով ասում էր նաև, որ ութ տարի նրանց դատել է տալու, թող ութ տարի իրան թագուհու պես պահեն դրա փոխարեն: Ասել է նաև, որ թող հանրակացարանում սենյակ առնեն իր համար, որ չբողոքի։
Դատական նիստի ընթացքում վկա Նոնա Մանուչարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ աշխատում է «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցում, որպես մատուցողուհի: Ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին չի ճանաչում: Երկար ժամանակ է անցել, ինչի պատճառով դեպքի մասին չի հիշում: Գիշերը 01:00-02:00-ն ընկած ժամանակահատվածում հաճախորդ է եկել հյուրանոց, դուրս է եկել, դիմավորել է, վարորդը իջեցրել է ապակին, ասել է պետք չի ուղեկցել, իրենց հետի աղջիկն ամաչում է: Քանի որ մութ է եղել, այլ անձ չի տեսել: Տղային չի հիշում, իսկ աղջկան էլ չի տեսել: Մեկ ժամ անց զանգել սուրճ և ջուր են պատվիրել, ինչը տարել և դրել է սեղանին, բայց ոչ մեկի չի տեսել: Ժամը մոտավորապես 04:00-ին զանգահարել և հաշիվն են ուզել: Աղջկան չի տեսել: Աղմուկ գորգոռոց չի լսել: Մատուցողների սենյակից միչև այդ սենյակը եղել է մի քանի մետր, կոննկրետ չի կարող ասել: Պահակատունն ավելի մոտ է այդ սենյակին, քան մատուցողների սենյակը: Պահակատանը մարդ եղել է, սակայն չի հիշում, թե այդ օրը ով է եղել: Գիշերը ժամը 02:00-03:00-ին եթե ձայներ լինեին, հնարավոր չէր չլսել: Հաշիվը փակելուց հետո նրանց հետևից չի մտել ներս, քանի որ ուշ ժամ է եղել, թողել է, որպեսզի առավոտյան հավաքի սենյակը: Գիշերը եկել են ոստիկանները մի աղջկա հետ, աղջիկն ասել է, որ իրեն ծեծել են ու բռնաբարել, բայց ինքն այդ աղջկան չի տեսել: Աղջիկը գզգզված է եղել, կեղտոտ, վնասվածքներ չի տեսել աղջկա մարմնի վրա, ոչ էլ արյան հետքեր: Ոստիկաննների հետ եկած աղջիկը բղավել է, հայհոյել: Նրա պահվածքից պարզ է դարձել, որ նա նորմալ աղջիկ չէ: Ոստիկանների և աղջկա հետ մտել է ներս, սեղանի վրա տեսել է երկու բաժակ, մոխրաման, կոտրված բաժակ, ափսե չի եղել, արյուն չի տեսել: Ոստիկանության աշխատողներն իր ներկայությամբ սուրճի բաժակներն ու մոխրամանն են նայել: Հագուստ չի առգրավվել: Բազմոցի մոտից ներքնազգեստ չի առգրավվել, չի եղել, որ առգրավվեն: Լոգասենյակ մտել է ոստիկանության աշխատակիցների հետ, այն եղել է մաքուր: Վճարը կատարել է նույն տղամարդը, ով մեքենայի ապակին իջացրել է գալուց: Մեքենայի գնալուց էլ չի տեսել, ով է եղել: Ինքը տեսել է մեկ տղամարդու: Որպես վկա է մասնակցել է զննությանը: Աղջիկ էլ է մտել սենյակ, ասում է, որ այդ վայրում իրեն բռնաբարել են, ծեծել: Անուն չի նշել աղջիկը, ասում է, որ սենյակում են բռնաբարել: Հոգնակի է նշել, առանց անուններ տալու: Մեքենան որ եկել է, վարորդն ասել է մի եկեք, պետք լինի կկանչենք: մի տղամարարդ է տեսել, վարորդն է եղել, թե այլ տղամարդ՝ չի հիշում: Մոխրամանի մեջ կանացի շրթներկով ծխախոտ չի եղել: Մեքենային դիմավորել է, չի ուղեկցել, որովհետև ասել են, որ դրա կարիքը չկա: Եթե չասեին որ աղջիկն ամաչում է, նկատելի չէր որ աղջիկ կա, երկրորդ տղամարդ չի երևացել: Ջուրը և սուրճը դրել է սեղանին, դուրս եկել, ձայներ ներսից չի լսվել: Նույն տղամարդն է հաշիվը փակել, ով ասել էր՝ ներս գնա պետք լինի կկանչենք: Սենյակը զբաղված է եղել մոտ երկու ժամ: Հաշիվը փակելուց հետո, երբ մեքենան հասել է դարպասներին՝ ժամանել են ոստիկանները: Մինչև հաշիվ փակելը չի տեսել այդ համարից աղջիկ դուրս գա: Աղջիկը մտել է համար, աղջկա վրա մարմնական վնասվածք, արյան հետք չի եղել: Ամբողջական համարը զննել են, լոգարանն էլ են զննել, հետքեր չի հայտնաբերվել, ջակուզիում ինչ որ բան են փնտրել: Տղամարդուն տեսել է առաջին անգամ: Սենյակն առհասարակ հավաքում է հավաքարարը:
Սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են նաև մեղադրանքի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցները.
- դեպքի վայրի զննության արձանագրությունները, որոնց համաձայն՝ Երևանի Ահարոնյան 1/5 հասցեում գտնվող «Լույս Աղբյուր» Հյուրանոցային համալիրի թիվ 5-րդ հյուրասենյակի լոգախցիկի հատակից հայտնաբերվել և վերցվել են մազեր, իսկ պատի վրայից արնանման հետքեր։ Մասնակից Ա.Միրզոյանը մատնացույց էր արել մահճակալը և լոգախցիկը, որտեղ բռնաբարել են իրեն։ Ըստ Ա.Միրզոյանի հայտարարության՝ մազերը և արնանման հետքերը իրենն են՝ մազերը պոկվել են քաշելու ժամանակ, իսկ պատի վրայի արնանման հետքն առաջացել է հարվածների ժամանակ իր հոնքը վնասվելու և պատին հարվածվելուց,
- Հ.Ներսիսյան 18/5 հասցեում գտնվող «Հացատուն» սննդի օբյեկտի զննության 2014 թվականի սեպտեմբերի 03-ի արձանագրությունը, համաձայն որի՝ Ա.Միրզոյանն իր ցուցմունքներին նույնաբովանդակ հայտարարություն է արել, որ 03.09.2014թ. համակարգիչը գտնվող սենյակում է վիսկի խմել, Հ.Շահնազարյանն իրեն տարել է խոհանոց, ցանկացել սեռական հարաբերություն ունենալ, որտեղից էլ գրկած տարել և պառկեցրել է Կ.Գրիգորյանի մեքենայի մեջ,
- դեպքի վայրի զննությամբ «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիրի 5-րդ առանձնասենյակից վերցված մազերի և արնանման նյութի վերաբերյալ նշանակված դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 392 եզրակացությունը, որի համաձայն՝
1.փորձաքննությանը ներկայացված Արմինե Արգենի Միրզոյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է AB խմբին։
2. Փորձաքննությանը ներկայացված թղթե անձեռոցիկե խծուծի վրա տեղակայված կասկածելի հետքում հաստատվեց արյան առկայությունը, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է արյան AB խումբ ունեցող որևէ անձից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ Արմինե Միրզոյանից։
3. Փորձաքննությանը ներկայացված մազանման թելիկները մազեր են, պատկանում են մարդու, գլխի մազեր են, պոկված, ներկված, մազեր, և իրենց կառուցվածքային հիմնական հատկանիշներով նման են Արմինե Միրզոյանի գլխի 5 հատվածներից ներկայացված մազանմուշներին, հետևաբար նրանք դեպքի վայրում կարող էին թողնվել Արմինե Միրզոյանի գլխի մազերի հաշվին,
- դատաբժշկական թիվ 2634 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ Արմինե Միրզոյանի մոտ հայտնաբերվել են գլխի կողմնային, աջ ծնկահոդի շրջանի քերծվածքներ, աջից վերին կոպի, աջ սրունքի շրջանների արյունազեղումներ, աջից վերին կոպի շրջանի սալջարդ վերք, որոնք պատճառված են բութ առարկաների ազդեցությամբ, հնարավոր է գործի հանգամանքներում, նշված ժամանակին, որոնք ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին վերցրած, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։ Միաժամանակ Ա.Միրզոյանի հետանցքի շրջանում հայտնաբերվել է լորձաթաղանթի պատռվածք, որը պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, որպիսին կարող է հանդիսանալ լարված առնանդամը, հնարավոր է գործի հանգամանքներում, նշված ժամանակին, որն առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում,
- դատատոքսիկոքիմիական թիվ 14-2625 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ Արմինե Միրզոյանից վերցրած մեզի և մազի փորձանմուշների մեջ թմրամիջոցներ, հոգեմետ նյութեր, դեղամիջոցներ չեն հայտնաբերվել,
- դատահոգեբանական թիվ 14-2657 եզրակացությունը, որի համաձայն՝
1. Ա.Միրզոյանի մոտ չեն բացահայտվել այնպիսի անհատական հոգեբանական առանձնահատկություններ, որոնք կարող էին էապես ազդել նրա վարքի վրա հետազոտվող իրավիճակում:
2.Հաշվի են առնվել Ա.Միրզոյանի անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինտելեկտուալ և անձնային զարգացման մակարդակը, հոգեվիճակը և հետազոտվող իրավիճակի բովանդակությունը՝ նա կարող էր հասկանալ իր հետ կատարվող գործողությունների բնույթն ու նշանակությունը։
3. Հաշվի են առնվել Ա.Միրզոյանի հոգեկան վիճակը և հետազոտվող իրավիճակի առանձնահատկությունները՝ նա չէր կարող դիմադրություն ցույց տալ։
4.Դեպքի արդյունքում Ա.Միրզոյանը գտնվել է խիստ լարված հոգեվիճակում, նրա մոտ ախտորոշվել է «Նևրոտիկ ռեակցիա, Աստենոդեպրեսիվ սինդրոմ»,
- Ա.Միրզոյանի կողմից ներկայացված հաղորդման արձանագրությունը, որի համաձայն՝ 03.09.2014թ. ժամը 01:00-ին Երևան քաղաքի Ներսիսյան փողոցում գտնվող «Հացատան» տնօրեն ոմն Հրայրը՝ իր ընկեր Կարենի հետ, նշված հացատնից իրեն տարել են Երևան քաղաքի Ա.Ահարոնյան փողոցի վրա գտնվող «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիր, որտեղ առաջին հարկի սենյակում իր կամքին հակառակ սեռական հարաբերություն էին ունեցել իր հետ, որի ընթացքում Հրայրը հարվածներ է հասցրել մարմնի մասերին և գլխին, քաշել է մազերը և գլուխը հարվածել պատին՝ իրեն պատճառելով մարմնական վնասվածքներ,
- Հ.Շահնազարյանի և Կ.Գրիգորյանի մարմինների քննման արձանագրությունները, որի համաձայն՝ Հ.Շահնազարյանի մարմնի վրա առկա են բազմաթիվ հետվիրահատական և այլ սպիներ, իսկ Կ.Գրիգորյանի մարմնի վրա առկա են բազմաթիվ խալեր,
- ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ից ստացված գրությունը, որի համաձայն՝ Արմինե Արգենի Միրզոյանը Հ.Ներսիսյան փողոցում գտնվող «Հացատնից» Ա.Ահարոնյան փողոցում գտնվող «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիր է տեղափոխվել Կարեն Ջանիբեկի Գրիգորյանին ամրակցված «Նիսսան Սանի» 022 ՏՏ 02 պ/հ ավտոմեքենայով։ Ա.Միրզոյանին իր կամքին հակառակ Կ.Գրիգորյանի մեքենան նստեցրել է Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը։ Ա.Միրզոյանը միայնակ անօգնական վիճակում գտնվել է հյուրանոցի ներս ընկած սենյակում տեղադրված «ջակուզի» լողավազանի մեջ և փորձել է օգնություն կանչել, սակայն իրեն ոչ ոք չի օգնել, իսկ Հ.Շահնազարյանը վերջինիս չի թողել դուրս գալ ջրից, փոխարենը հարվածներ է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին՝ պատճառելով մարմնական վնասվածքներ։ Ա.Միրզոյանը վնասվածքներ ստացել է սեռական հարաբերության ընթացքում և հետո։
- ապացույց ճանաչված Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված սկավառակը ու «ԱրմենՏել», «Ղ-Տելեկոմ», «Օրանժ-Արմենիա» ՓԲԸ-ներից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումները, դրանք զննելու և վերարտադրելու մասին արձանագրությունները, որի համաձայն՝ 03.09.2014թ. Արմինե Միրզոյան տվյաներով ներկայացած մի աղջիկ զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել, որ գտնվում է Զեյթունի հանրակացարանի մոտ գտնվող «Պալոմայի» հետևի մուտքի մոտ, նշել է, որ երկու անձինք իրեն բռնաբարել են, ինքը գիտի նրանց տեղը և խնդրում է արագացնել, քանի որ բռնաբարողները դիմելու են փախուստի։
Հ.Շահնազարյանի 091-36-00-47 հեռախոսահամարը 03.09.2014թ. ժամը 00:56-ին սպասարկվել է Դրոյի 13, իսկ 03:26-ից մինչև 05։30-ն սպասարկվել է Ազատության 24 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից։
Ա.Միրզոյանի 094-01-14-19 հեռախոսահամարը 2014թ. սեպտեմբերի 3-ին ժամը 04:04-ին, 04:09-ին և 04:17-ին սպասարկվել է Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 6 հասցեում տեղակայված ալեհավաք կայանների կողմից։

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Հետազոտելով վկաներ Բ. Եղիազարյանի, Գ.Գսպոյանի, Ս.Մկրտչյանի, Հ.Կարապետյանի, Ս.Խչեյանի, Ա.Բաղդասարյանի, Կ.Եփրեմյանի, Մ. Մուրադյանի, Մ. Նաղդալյանի, Լ. Միրզոյանի ցուցմունքները, հրապարակելով տուժող Արմինե Միրզոյանի և վկա Կարեն Գրիգորյանի ցուցմունքները և քրեական գործում առկա փաստաթղթերը, համադրելով դրանք միմյանց հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝դատարանը գտնում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով« հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա« դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա« ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով« սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»:
«Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով վապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած» (Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով վերոհիշյալ որոշմամբ մեջբերված իրավական դիրքորոշումները` ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) «ապացույցների բավարարությունը» որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Անդրադառնալով անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին` Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ քրեական դատավարությունում կանխավարկածը օրենքով կամ նախադեպային իրավունքով հաստատված այն կանոնն է, որի համաձայն՝ որոշակի հանգամանք համարվում է հաստատված, քանի դեռ օրենքով սահմանված կարգով չի ապացուցվել հակառակը: Մարդու անմեղությունը քրեական դատավարության կարևորագույն կանխավարկածներից է, որն ամրագրված է ինչպես ՀՀ Սահմանադրությամբ, միջազգային պայմանագրերով և օրենքներով, այնպես էլ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքով: Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատված համարելը ոչ այլ ինչ է, քան անմեղության կանխավարկածի հաղթահարում: Միևնույն ժամանակ, անձին դատապարտելու համար համարժեք ապացույցների բավարար համակցության բացակայությունը նշանակում է, որ անձի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարված չէ: Այլ խոսքով՝ քրեական դատավարության ընթացքում չապացուցված մեղավորությունը հավասարազոր է ապացուցված անմեղության:
Հարկ է նշել նաև, որ անմեղության կանխավարկածն ամրագրող նորմերը, ինչպես նաև նախադեպային իրավունքը սահմանում են ոչ միայն այդ սկզբունքի բուն էությունը, այլև՝ դրա հաղթահարման, նույնն է, թե անձի մեղավորության հաստատման համար անհրաժեշտ դատավարական չափորոշիչները: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հակոբյանի գործով որոշման մեջ շեշտել է. «(…) ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով՝ հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը (…)» (Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշման 13-րդ կետը): Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել և իրավական դիրքորոշում է արտահայտել նաև Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով որոշման մեջ ( Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետը):
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ ( ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ. «(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
31.1. Ապացույցների թույլատրելիության հատկանիշը վերաբերում է դրանց ձևական կողմին: Դրա էությունը կազմում է ապացույցները ձեռք բերելիս օրենքով նախատեսված դատավարական պահանջների պահպանվածությունը և ենթադրում է.
աղբյուրի օրինականություն՝ ապացույցը պետք է ձեռք բերվի միայն օրենքով սահմանված աղբյուրներից (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մաս),
ձեռքբերման միջոցների օրինականություն՝ պետք է պահպանված լինեն ապացույցների ձեռքբերմանն ուղղված գործողություններ կատարելուն օրենքով առաջադրված պահանջները,
դատավարական ձևակերպում՝ ապացույցը, դրա ձեռքբերման գործընթացը պետք է օրենքով սահմանված կարգով ենթարկվեն դատավարական ձևակերպման,
լիազորված սուբյեկտ՝ այն պետք է ստացված լինի ապացույց ձեռք բերելու լիազորությամբ օժտված սուբյեկտի կողմից:
Ապացույցն անթույլատրելի ճանաչելու հիմքերը հստակ սահմանված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածով:
31.2. Վերաբերելիությունն ապացույցի կարողությունն է իր բովանդակությամբ ծառայելու ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքները, գործի քննության և լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ տվյալները բացահայտելուն և հաստատելուն: Այլ խոսքով՝ ապացույցի վերաբերելիության հատկանիշն արտացոլում է ապացույցի և գործի քննության ու լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքների միջև կապը: Ապացույցը կհամարվի վերաբերելի, եթե տեղեկություններ պարունակի գործի համար որևէ նշանակություն ունեցող փաստի մասին:
31.3. Ապացույցի արժանահավատության հատկանիշը նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը: Արժանահավատ է այն ապացույցը, որի ճշմարտացիությունը կասկած չի հարուցում: Ապացույցն արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելիս դատարանը պետք է հիմք ընդունի հետևյալ հանգամանքները.
ա) ապացույցի աղբյուրի հատկանիշները (օրինակ՝ փորձագետի ձեռնհասությունը, ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, որոշ դեպքերում հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական հատկանիշները, վիճակը, ինչպես նաև անձին վերաբերող այլ հատկանիշներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ այդ անձի կողմից գործի համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներն ընկալելու, մտապահելու, վերարտադրելու գործընթացի վրա),
բ) ապացույցի ձևավորման հանգամանքները (օրինակ՝ վկայի կողմից կոնկրետ հանգամանքն ընկալելու պայմանները, պաշտպանի, ներկայացուցչի ներկայությունը և այլն),
գ) ապացուցողական տեղեկությունը ձեռք բերելու միջոցը,
դ) ապացույցի բովանդակությունը կազմող տեղեկությունը հաստատող կամ հերքող հանգամանքների առկայությունը,
ե) նույն տեղեկության ստացումն այլ աղբյուրից:
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ՝ բազմակողմանի և մանրամասն գնահատելով փաստական տվյալների ստացման աղբյուրները և ապացույցի ձևավորման ամբողջ ընթացքը: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ վերջնական որոշում կարող է կայացվել դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Որոշակի փաստի վերաբերյալ այս կամ այն աղբյուրից ստացված տեղեկությունների արժանահավատությունը գնահատելու համար անհրաժեշտ է վերլուծել ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, համադրել դրանք այլ ապացույցների հետ, պարզել դրանց համապատասխանությունը կամ հակասությունը, հակասության դեպքում` դրա պատճառները:
Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումները պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա:
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը): Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն:
Վերջին դիրքորոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից, որի համաձայն՝ ՙԴատարանի դատավճիռը պետք է լինի պատճառաբանված: Պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները և որոշումները՚:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)» (Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
Վերահաստատելով Ֆ.Գալստյանի գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ դատարանը պարտավոր է իր դատական ակտում ամրագրել և թույլատրելիության, վերաբերելիության ու արժանահավատության տեսանկյունից գնահատման ենթարկել այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև նշել այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 3-րդ կետ): Հակառակ դեպքում ապացույցների գնահատումը, դրա արդյունքում դատարանի համապատասխան ներքին համոզմունքի ձևավորումը կկրեն սուբյեկտիվ բնույթ, կհանգեցնեն կամայականության և անձի արդար դատաքննության իրավունքի խախտման՝ սահմանափակելով նաև դատական ակտի օրինականությունը և հիմնավորվածությունը ստուգելու վերադաս դատարանի հնարավորությունը:
33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:»:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…) : Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում»:
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:» (Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 30-33-րդ կետերը):
Հրայր Հրանտի Շահնազարյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի համար, որ նա 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ին՝ ժամը 01:00-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Ահարոնյան 1/5 հասցեում գտնվող «Լույս Աղբյուր» հյուրանոցային համալիրի առանձնասենյակում, օգտվելով Արմինե Արմինե Միրզոյանի անօգնական վիճակից, այնուհետև՝ նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ գլուխը լոգարանի պատին հարվածելով, պատճառել է մարմնական վնասվածք՝ աջից վերին կոպի շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, բռնաբարել է՝ նրա կամքին հակառակ բնական ճանապարհով, նախ մահճակալի վրա, այնուհետև՝ նույն սենյակում առկա լոգարանում, սեռական հարաբերություն է ունեցել նրա հետ:
Ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի մեղավորությունն իրեն առաջադրված մեղադրանքում մեղադրանքի կողմը հիմնավորված է համարել հետևյալ ապացույցներով.
ա) տուժող Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքներով,
բ) վկաներ Բ. Եղիազարյանի, Գ.Գսպոյանի, Ս.Մկրտչյանի, Հ.Կարապետյանի, Ս.Խչեյանի, Ա.Բաղդասարյանի, Կ.Եփրեմյանի, Մ. Մուրադյանի, Մ. Նաղդալյանի, Լ. Միրզոյանի ցուցմունքներով,
գ) Երևանի Ահարոնյան 1/5 հասցեում գտնվող «Լույս Աղբյուր» Հյուրանոցային համալիրի թիվ 5-րդ հյուրասենյակի զննության արձանագրությունները,
դ) Հ.Ներսիսյան 18/5 հասցեում գտնվող «Հացատուն» սննդի օբյեկտի 2014 թվականի սեպտեմբերի 03-ի զննության արձանագրությունը,
ե) դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 392 եզրակացությունը,
զ) դատաբժշկական թիվ 2634 եզրակացությունը,
է) դատատոքսիկոքիմիական թիվ 14-2625 եզրակացությունը,
ը) դատահոգեբանական թիվ 14-2657 եզրակացությունը,
թ) Ա.Միրզոյանի կողմից ներկայացվա հաղորդման արձանագրությունը,
ժ) Հ.Շահնազարյանի և Կ.Գրիգորյանի մարմինների քննման արձանագրությունները, որի համաձայն՝ Հ.Շահնազարյանի մարմնի վրա առկա են բազմաթիվ հետվիրահատական և այլ սպիներ, իսկ Կ.Գրիգորյանի մարմնի վրա առկա են բազմաթիվ խալեր,
ի) ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊԳՎ-ից ստացված գրությունը, Երևան քաղաքի վարչությունից ստացված սկավառակը ու «ԱրմենՏել», «Ղ-Տելեկոմ», «Օրանժ-Արմենիա» ՓԲԸ-ներից ստացված հեռախոսահամարների վերծանումները, դրանք զննելու և վերարտադրելու մասին արձանագրությունները ։
Բռնաբարության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է տղամարդու սեռական հարաբերությամբ կնոջ հետ՝ նրա կամքին հակառակ, վերջինիս կամ այլ անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով կամ կնոջ անօգնական վիճակն օգտագործելով: Այսինքն, քննարկվող հանցագործության օբյեկտիվ կողմը ձևավորվում է հետևյալ երկու տեսակի գործողությունների կատարմամբ՝
1) սեռական հարաբերություն,
2) ֆիզիկական բռնության գործադրում կամ գործադրման սպառնալիք կամ տուժողի անօգնական վիճակի օգտագործում:
Բռնաբարության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ է նաև տուժողի կամ այլ անձի նկատմամբ ֆիզիկական բռնություն գործադրելը կամ դա գործադրելու սպառնալիքը կամ կնոջ անօգնական վիճակի օգտագործելը: Ընդ որում, ֆիզիկական կամ հոգեկան բռնություն գործադրելու դեպքում տուժողի կամքը ճնշվում է, իսկ նրա անօգնական վիճակն օգտագործելու դեպքում՝ անտեսվում: Արարքի կատարման նշված եղանակներն օրենքը սպառիչ է համարում: Ուստի այլ եղանակներով կնոջը սեռական հարաբերություն ունենալուն հարկադրելը չի կարող բռնաբարություն համարվել:
Խորհրդակցական սենյակում վերոգրյալ իրավական դատողությունների լույսի ներքո վերլուծելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները և գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ Դատարանը գտնում է, որ բացառապես տուժող Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքներն են պարունակում այնպիսի փաստական տվյալներ, որոնք վերաբերվում են ամբաստանյալ Հրայր Շահնազրայանի կողմից իրեն մեղսագրված բռնաբարություն կատարելու հանգամանքին, ինչ վերաբերում է սույն քրեական գործով հարցաքննված մյուս վկաներին, ապա նրանք Հրայր Շահնազարյանի կողմից Արմինե Միրզոյանին բռնաբարելու մասին տեղեկությունները փոխանցում էին՝ վկայակոչելով միայն վերջինիս խոսքերը: Վերլուծելով ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին առաջադրված մեղադրանքը՝ դատարանն արձանագրում է, որ վերջինիս մեղսագրվել է տուժող Արմինե Միրզոյանի անօգնական վիճակից օգտվելով, այնուհետև նաև նրա նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ նրա կամքին հակառակ բնական ճանապարհով, նախ մահճակալի վրա, այնուհետև՝ նույն սենյակում առկա լոգարանում, սեռական հարաբերություն է ունենալու հանգամանքը, մինչդեռ, դատարանի գնահատմամբ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի կողմից Ա.Միրզոյանի անօգնական վիճակն օգտագործելու, ինչպես նաև դիմադրությունը հաղթահարելու նպատակով բռնություն գործադրելու հանգամանքը չի հաստատվել գործով ձեռք բերված բավարար ապացույցների համակցությամբ:
Այսպես, անդրադառնալով տուժող Արմինե Միրզոյանի անօգնական վիճակին՝ դատարանը փաստում է հետևյալը.
Բռնաբարությունը համարվում է տուժողի անօգնական վիճակն օգտագործելով կատարված, եթե դա տեղի է ունեցել այնպիսի անձի նկատմամբ, ով որոշակի հանգամանքների ուժով մշտապես կամ ժամանակավորապես զրկված է եղել հանցավորին դիմադրություն ցույց տալու կամ իր նկատմամբ կատարվող արարքի բնույթը գիտակցելու հնարավորությունից: Տվյալ դեպքում խոսքն արտաքնապես առանց բռնության կատարվող սեռական ակտի մասին է, որը տեղի է ունենում այնպիսի վիճակում, երբ հանցավորի կողմից բռնություն չգործադրելը պայմանավորված է դիմադրություն ցույց տալու կամ կատարվող արարքի բնույթը չգիտակցելու՝ տուժողի անկարողությունը նման դեպքում կարող է պայմանավորված լինել նրա որոշակի ֆիզիկական կամ հոգեկան առանձնահատկություններով: Տուժողը համարվում է ֆիզիկական անօգնական վիճակում գտնվող, երբ գիտակցում է, որ իր հետ տեղի ունեցող գործողությունների սեքսուլ բնույթը և ցանկանում է հետ մղել դրանք, բայց ի վիճակի չի լինում դիմադրել հանցավորին՝ իր ֆիզիկական թերությունների կամ հիվանդության հետևանքով խիստ հյուծված լինելու կամ նման այլ պատճառներով: Տուժողը համարվում է հոգեպես անօգնական վիճակում գտնվող, երբ հանցավորի գործողությունների բնույթն ու նշանակությունը չգիտակցելու կամ չզգալու հետևանքով ՝ չի գիտակցում դիմադրելու անհրաժեշտությունը և հետևապես զրկված է լինում նաև պաշտպանական գործողությունների դիմելու կարողությունից: Նման անօգնականությունը կարող է պայմանավորված լինել մի շարք հանգամանքներով՝ տուժողի մանկահասակությամբ, հոգեկան հիվանդությամբ կամ անգիտակից վիճակով, որն էլ իր հերթին կարող էր առաջանալ նաև ալկոհոլային ծանր հարբածության հետևանքով:
Անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին՝ դատարանը փաստում է, որ թեև ձեռք բերված բավարար տվյալներով կարելի է հաստատված համարել այն հանգամանքը, որ «Լույս-Աստղ» հյուրանոցային համալիր գնալուց առաջ Արմինե Միրզոյանը օգտագործել էր ոգելից խմիչք, սական նրա գիտակցությունը բացառող ալկոհոլային ծանր հարբածության մասին, ինչի հետևանքով Արմինե Միրզոյանը չէր կարող գիտակցել իր հետ տեղի ունեցող գործողությունների սեքսուլ բնույթը, խոսք գնալ չի կարող: Վերոգրյալ դատողությանը դատարանը հանգում է հիմք ընդունելով նաև Արմինե Միրզոյանի ինչպես նախաքննական, այնպես էլ նախորդ կազմով դատաքննական ցուցմունքները, որտեղ նա բավականին հանգամանալից նկարագրել է սեռական ակտը: Արմինե Միրզոյանի՝ Հրայր Շահնազարյանին դիմադրելու ֆիզիկական անհնարինության մասին որևէ փաստական տվյալ սույն քրեական գործի քննության ընթացքում ևս ձեռք չբերվեց: Ավելին, Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքի համաձայն՝ սեռական հարաբերությունների ընթացքում դիմադրություն ցույց չի տվել, չի բղավել և չի հարվածել, այլ միայն խոսքերով է ասել, որ չի ցանկանում:
Ինչ վերաբերում է դատահոգեբանական թիվ 14-2657 եզրակացությունը, որի համաձայն՝ հաշվի առնվել Ա.Միրզոյանի հոգեկան վիճակը և հետազոտվող իրավիճակի առանձնահատկությունները՝ նա չէր կարող դիմադրություն ցույց տալ, ապա դատարանն արձանագրում է, որ յուրաքնաչյուր ապացույց դատարանի կողմից պետք է գնահատվի համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ: Հետևաբար, այլ ապացույցների բավարար համակցության բացակայության պայմաններում, հիմնվելով միայն նշված եզրակացության վրա, դատարանը չի կարող հաստատված համարել, որ Արմինե Միրզոյանը չի կարողացել դիմադրություն ցույց տալ ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանին։
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի կողմից Արմինե Միրզոյանի նկատմամբ բռնության գործադրմամբ վերջինիս կամքին սեռական հարաբերություններ ունենալու հանգամանքին, ապա պետք արձանագրել, որ վերոգրյալի կապակցությամբ Արմինե Միրզոյանը սույն քրեական գործի քննության ընթացքում հայտնել է իրարամերժ տվյալներ, մասնավորապես.
Ֆիզիկական բռնությունը հանցավորի հետ սեռական կապի մեջ մտնելուց խուսափելու նպատակով կնոջ ցուցաբերած դիմադրությունը ճնշելու, հաղթահարելու, ինչպես նաև նրա օգնության կանչելու հնարավորությունից զրկելու նպատակով տուժողի կամ այլ անձանց նկատմամբ ֆիզիկական ուժ գործադրելն է՝ նրանց ծեծելը, մարմնական վնասվածք հասցնելը և այլն: Բռնաբարության հանցակազմի առկայության համար անհրաժեշտ է, որ մինչև բռնության գործադրումը կամ դրա ընթացքում կնոջ դրսևորած վարքագիծը վկայի տվյալ անձի հետ սեռական հարաբերության մեջ մտնելու՝ նրա ցանկության բացակայության մասին: Գործադրվող բռնությունը պետք է կնոջ՝ առկա կամ սպասվելիք դիմադրությունը հաղթահարելու անհրաժեշտ միջոց հանդիսանա: Բռնաբարության համար բնութագրական է, որ տուժողը հանցավորի հետ սեռական հարաբերության մեջ է մտնում անհաղթահարելի ֆիզիկական ուժի ազդեցության տակ: Բացի դրանից, բռնություն գործադրելով՝ հանցավորը պետք է կենակցելու անմիջական նպատակ հետապնդի: Եթե բռնությունը գործադրվում է այլ նպատակով, ապա բռնաբարության հանցակազմը բացակայում է:
Արմինե Միրզոյանը դատարանի նախորդ կազմով դատաքննության ընթացքում հայտնել էր, որ «Լույս Աստղ» հյուրանոցում Հրայրն իրեն գրկած իջացրել է ավտոմեքենայից և տարել երկսենյականոց համար: Հրայրն իրեն պառկացրել էր մահճակալին և փորձել է հանել հագուստները: Երբ Հրայրին ասել է, որ չի ցանկանում սեռական հարաբերություն ունենալ, վերջինս քաշել է իր գլխից և հարվածել պատին, ինչից սակայն վնասվածք չի ստացել: Դրանից հետո Հրայրը պատռել է իր ներքնազգեստը, ինչից հետո իրենց միջև տեղի է ունեցել բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն, սեռական ակտը չի ավարտվել: Այնուհետև, Հրայրն իրեն գրկել և տեղափոխել է ջակուզի: Հրայրը ջակուզիում փորձել է շարունակել սեռական հարաբերությունը և իրենց միջև կրկին բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն է եղել: Ջակուզիում Հրայրի կողմից բռնություն չի եղել, ուղղակի վերջինս եղել է ագրեսիվ, ինքն էլ վախից ոչինչ չի արել:
Մինչդդեռ, նախաքննության ընթացքում Արմինե Միրզոյանը ցուցմունք էր տվել այն մասին, որ «Լույս Աստղ» հյուրանոցում Հրայրն իրեն գրկած իջեցրել է ավտոմեքենայից և մտնելով սենյակ՝ պառկեցրել է մահճակալի վրա, հանել իր հագուստները, պատռել կարմիր վարտիքը և կապույտ գույնի կրծկալը, քանի որ շատ թույլ է եղել, չի կարողացել դիմադրել և միայն ասել է, որ չանի նման բան, փորձել է ծածկվել, սակայն Հ.Շահնազարյանը քաշել է իր մազերից և կարողացել է շատ հեշտությամբ սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ՝ բնական ճանապարհով, որից հետո իրեն տարել է լոգախցիկի մեջ և կրկին իր կամքին հակառակ բնական ճանապարհով սեռական հարաբերություն է ունեցել իր հետ։ Հ.Շահնազարյանը, իրեն առաջարկել է սեռական բնույթի խաթարված հարաբերություններ, որին մերժել է և Հրայրն սկսել է ծեծել իրեն, բռնել մազերից և գլուխը հարվածել պատին։
Հատկանշական է, որ նախաքննության ընթացում Արմինե Միրզոյանը ցուցմունք էր տվել այն մասին, որ իր նկատմամբ բռնության կիրառմամբ իր կամքին հակառակ ինչպես սեռական հարաբերություն, այնպես էլ սեռական բնույթի բռնի գործողություններ է իրակացրել նաև սույն քրեական գործով վկայի դատավարական կարգավիճակ ունեցող Կարեն Գրիգորյանը: Մասնավորապես, Արմինե Միրզոյանը հայտնել էր, որ առաջարկել են երկուսով միաժամանակ սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ, սակայն ինքը մերժել է, որից հետո քաշել են մազերից, գլուխը մտցրել ջրի մեջ և ասել «խեղդվի», բացել սառը ջուրը, որից հետո տաք ջուրը և այդպես մի քանի անգամ։ Դրանից հետո Հրայրը գնացել է նախասրահ, իսկ Կարենը մնացել ջակուզիի մեջ, քաշել մազերից և իր կամքին հակառակ նախ բնական ճանապարհով՝ Կարենը վերևից, սեռական հարաբերություն է ունեցել իր հետ, այնուհետև փոխել է դիրքը՝ ինքը մեջքով, Կարենը սեռական հարաբերություն է ունեցել հետանցքից։ Ինքն ասել է, թե ոնց են աչքերին նայելու, իսկ Կարենն ասել է. «վերջում կտանեմ որ մոստի մոտ ուզես, քեզ կգցես»։
Դատարանը փաստում է, որ թեև դեպքի վայրի զննությամբ՝ Երևանի Ահարոնյան 1/5 հասցեում գտնվող «Լույս Աղբյուր» Հյուրանոցային համալիրի թիվ 5-րդ հյուրասենյակի լոգախցիկի հատակից հայտնաբերվել և վերցվել են մազեր, իսկ պատի վրայից՝ արնանման հետքեր, այնուամենայնիվ, գտնում է, որ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան չի կարող հաստատված համարել, որ այդ արնանման հետքերն առաջացել են հատկապես Հրայր Շահնազարյանի կողմից Արմինե Միրզոյանի նկատմամբ բռնություն գործադրելու հետևանքով, երբ ամբաստանյալը ջանում էր հաղթահարել կամ ճնշել սեռական կապի մեջ մտնելուց խուսափող Ա.Միրզոյանի ցուցաբերած դիմադրությունը:
Ապացույցի արժանահավատության տեսանկյունից գնահատելով Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքները, մասնավորապես հաշվի առնելով ապացույցի աղբյուրի այնպիսի հատկանիշ, ինչպիսինն է ցուցմունք տվող անձի շահագրգռվածությունը, Դատարանը գտնում է, որ տուժողի գործի ելքով շահագրգռվածությունը կասկած են հարուցում նրա հաղորդած փաստական տվյալների ճշմարտացիության վերաբերյալ: Դատարանը գտնում է, որ այս կամ այն ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ հիմնավորված որոշում կարող է կայացվել միայն դրա բովանդակությունն այլ աղբյուրներից ստացված տեղեկությունների հետ համադրելու արդյունքում: Մինչդեռ, սույն գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված մյուս բոլոր ապացույցներն ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի կողմից իրեն մեղսագրվող հանցավոր արարքի կատարումը հիմնավորող փաստական տվյալներ չեն պարունակում:
Մասնավորապես, Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքների արժանահավատության գնահատման տեսանկյունից հատկանշական են նրա քրոջ Լիլիա Միրզոյանի ցուցմունքները, երբ վերջինս ևս կասկածի տակ է դրել ամբաստանյալ Հրայր Շահբազյանի կողմից Արմինե Միրզոյանին բռնաբարելու հանգամանքը՝ նշելով, որ ինքը չի հավատում, որ Արմինեին բռնաբարած լինեն և չի կարող ամբաստանյալին մեղադրել:
Վկա Արսեն Հակոբյանն ականատես է եղել Արմինե Միրզոյանի այնպիսի վարքագծի, երբ վերջինս հրապարակայնորեն բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Կարեն Գրիգորյանին ու Հրայր Շահնազարյանին, Արմինե Միրզոյանը գոռալով ասում էր նաև, որ ութ տարի նրանց դատել է տալու, թող ութ տարի իրեն թագուհու պես պահեն դրա փոխարեն, ասել է նաև, որ թող հանրակացարանում սենյակ առնեն իր համար, որ չբողոքի։
Արմինե Միրզոյանի ցուցմունքների արժանահավատության տեսանկյունից հատկանշական է այն հանգամանքը, որ վերջինս սույն քրեական գործի քննության ընթացքում, չնայած դատարանի ձեռնարկած միջոցների, այդպես էլ չներկայացավ դատարան: Գործող քրեադատավարական օրենսդրությամբ նախատեսված գործիքակազմի գործադրմամբ՝ մի շարք հասցեներով ծանուցումներ ուղարկելով, բերման ենթարկելու մասին որոշումներ կայացնելով, այնուամենայնիվ չհաջողվեց ապահովել Արմինե Միրզոյանի ներկայությունը, մինչդեռ դատարանի աշխատակազմի հեռախոսազանգերին պատասխանելով՝ նա պարզապես հրաժարվում էր ներկայանալ:
Շարադրված փաստերը գնահատելով վերոհիշյալ իրավական վերլուծության լույսի ներքո` դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Հրայր Շահնազարյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք։ Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Հրայր Շահնազարյանի անմեղության կանխավարկածը հաղթահարելու և նրան մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանը կողմից, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքում ապացուցված չէ և սպառվել են ամբաստանյալ Հրայր Շահնազարյանի կողմից հանցագործությանը մասնակցություն ունենալու մասին վկայող նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները, ուստի Հր.Շահնազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման և նա պետք է արդարացվի։
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահանազարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը պետք է վերացնել:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների հարցին՝ դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո նախաքննության մարմնի 2015 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց` դեպքի վայր զննությամբ վերցված արյան և մազի նմուշներն անհրաժեշտ է ոչնչացնել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս Դատարանը պարտավոր է անդրադառնալ նաև քաղաքացիական հայցի, գույքի նկատմամբ կիրառված (կիրառվելիք) արգելանքի, քաղաքացիական հայցի հարցերին, սակայն Դատարանը, պարզելով, որ սույն քրեական գործով քաղաքացիական հայց առկա չէ, ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահանազարյանի գույքի վրա արգելանք չի կիրառվել, սահմանափակվում է այդ փաստերի արձանագրմամբ։
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով, 357-360-րդ, 364-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, Դատարանը`

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Հրայր Հրանտի Շահնազարյանի անմեղությունը` Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ, Հրայր Շահնազարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել և նրան արդարացնել` վերջինիս մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիմքով:
Հրայր Հրանտի Շահնազարյանին պարզաբանել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 22-րդ, 66-րդ և 67-րդ հոդվածներով նախատեսված արդարացվածի իրավունքները:
Հրայր Շահնազարյանի նկատմամբ ընտրված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցը վերացնել:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո նախաքննության մարմնի 2015 թվականի հունիսի 24-ի որոշմամբ իրեղեն ապացույց ճանաչված` դեպքի վայրի զննությամբ վերցված արյան և մազի նմուշները ոչնչացնել:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ