ԵԱՔԴ/0084/01/15


Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

«06» մարտի 2019թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան) հետևյալ կազմով՝

նախագահությամբ՝ դատավոր Ա.Մաթևոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Հ.Արտաշեսյանի,
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.Առաքելյանի,
ամբաստանյալ Հ.Գալստյանի,
պաշտպան Մ.Ֆարմանյանի,

դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Հայկ Վաչեի Գալստյանի` ծնված 1974 թվականի մարտի 22-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, նախկինում դատված`
1. Երևանի Մյասնիկյանի շրջանի ժող. դատարանի 16.12.1997թ.-ի դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 7 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 20.02.1998թ. որոշմամբ արարքը վերավորակվել է 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, ՀՀ Ազգային ժողովի 15.09.1998թ. «ՀՀ անկախության հռչակման 7-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշմամբ 03.11.1998թ. ազատվել է պատժի կրումից,
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 02.04.1999 թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 92-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 6 ամիս ժամկետով,
3. Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2000թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 88-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 տարի ժամկետով, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորքի համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 06.08.2003թ. որոշմամբ արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետին և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 4 տարի ժամկետով,
4. Երևանի Ավան և Նոր-Նորքի համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 29.08.2002թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 229-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 06.08.2003թ. որոշմամբ արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասին և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 1 տարի ժամկետով,
5. Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 15.07.2004թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, 09.09.2005թ. պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատժի կրումից,
6. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 14.11.2005թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժամկետով,
7. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժամկետով,
8. Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.03.2011թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի 4 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատժի 1 տարի 1 ամիս 10 օր ժամկետով ազատազրկման ձևով չկրած մասից 8 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, պատժի սկիզբը հաշվել 2010թվականի հոկտեմբերի 4-ից, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 27.06.2011թ. որոշմամբ վերանայվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճիռը: Հայկ Գալստյանի կատարած հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետից համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասին և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 20.07.2004թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատիժը համարվել է կրած: Վերանայվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.03.2011թ. թիվ ԵԷԴ/0151/01/10 դատավճիռը: Հայկ Գալստյանի կատարած հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետից համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Հայկ Գալստյանը դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատիժը կրած լինելու պատճառաբանությամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին կետի կիրառումը դատավճռից հանվել է և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 4 տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 4-ից,
9. Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.04.2012թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին մասնակի գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 30-ի դատավճռով նշանակված և այն վերանայելու մասին նույն վարչական շրջանների դատարանի 2011թ. հունիսի 27-ի որոշմամբ սահմանված պատժի չկրած մասից` 2 տարի 5 ամիս 17 օր ժամկետով ազատազրկումից 2 տարին և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 4-ից,
դատվածությունը չմարված, հաշվառված և բնակվել է ք.Երևան, Զ.Սարկավագի 126/1 շենք, 16 բնակարան հասցեում, որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը, կալանքի տակ է 2015 թվականի հունիսի 07-ից, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի մայիսի 04-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է 09108615 քրեական գործը:
2015 թվականի մայիսի 13-ին Հայկ Գալստյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2015 թվականի մայիսի 27-ին 09108615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և շնորհվել ԵԱՔԴ/0084/01/15 համարը:
2015 թվականի հունիսի 07-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է 09110415 քրեական գործը:
2015 թվականի հունիսի 10-ին Հայկ Գալստյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով:
2015 թվականի հունիսի 10-ին Հայկ Վաչեի Գալստյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով` մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
[Հայկ Վաչեի Գալստյանը] ապօրինի կերպով կրվող սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակի գործադրմամբ Վաղինակ Մուրադյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս նկատմամբ և հափշտակել 80.000 ՀՀ դրամ արժեքով ոսկյա մատանին:
Այսպես` 2015 թվականի հունիսի 7-ին` ժամը 17:00-ի սահմաններում, Հայկ Գալստյանը, նստելով Վաղարշակ Մուրադյանի կողմից վարվող տաքսի ավտոմեքենան, պատվիրել է այն վարել տարբեր վայրեր, որից հետո` ժամը 18:30-ի սահմաններում հասնելով Երևան քաղաքի Զ. Սարկավագի 126/1 շենքի մոտ Վ.Մուրադյանի մատին եղած ոսկյա մատանուն տիրանալու նպատակով Հ. Գալստյանը վերջինիս ասել է, որ այն հավանել է ու իր համար նույն մատանուց պատվիրելու համար այն հարազատներին ցույց տալու և ուղեվարձը վճարելու պատրվակով առաջարկել է միասին բարձրանալ իր բնակարան: Վերելակով նշված շենքի 6-րդ հարկ բարձրանալիս Վ. Մուրադյանը Հ. Գալստյանի խնդրանքով մատից հանել և նրան է փոխանցել իր 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին, ապա շենքի 6-րդ հարկի հարթակ դուրս գալուն պես Վ. Մուրադյանը պահանջել է վերադարձնել մատանին, սակայն Հ.Գալստյանը, փաստացի խաբեությամբ տիրացած լինելով ուրիշի գույքին, մերժել է` ասելով, թե ինչ մատանու մասին է խոսքը: Երբ Վ.Մուրադյանը շարունակել է պահանջել վերադարձնել իր գույքը, Հ. Գալստյանը հափշտակված ոսկյա մատանին իր մոտ պահելու նպատակով իր կողմից կրվող ուսապարկի միջից հանել է սև գույնի պատյանով սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակը և այն պահելով Վ.Մուրադյանի ուղղությամբ, հարձակում է գործել՝ կտրուկ շարժվել է դեպի վերջինս` ասելով, որ փախչի այդտեղից: Վ. Մուրադյանը, իր կյանքի համար իրական վտանգ զգալով, անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ Հ. Գալստյանը իր կողմից ապօրինի կրվող սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակի գործադրմամբ Վ.Մուրադյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել է վերջինիս 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանին (...)»:
2015 թվականի հունիսի 16-ին 09110415 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջաննրի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և շնորհվել ԵԱՔԴ/0106/01/15 համարը:
2015 թվականի հունիսի 26-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0084/01/15 և ԵԱՔԴ/0106/01/15 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում` գործի քննությունը շարունակելով ԵԱՔԴ/0084/01/15 համարով:
2015 թվականի հունիսի 01-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է 09110115 քրեական գործը:
2015 թվականի հունիսի 15-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է 14135615 քրեական գործը, որը նույն թվականի հունիսի 30-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ընդունվել է վարույթ, միացվել 09110115 քրեական գործին` գործի քննությունը շարունակելով 09110115 համարով:
2015 թվականի հունիսի 29-ին Հայկ Գալստյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2015 թվականի հուլիսի 07-ին 09110115 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջաննրի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան և շնորհվել ԵԱՔԴ/0127/01/15 համարը:
2015 թվականի հուլիսի 27-ի որոշմամբ ԵԱՔԴ/0084/01/15 և ԵԱՔԴ/0124/01/15 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում` գործի քննությունը շարունակելով ԵԱՔԴ/0084/01/15 համարով:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչվել և հռչակվել է Հայկ Գալստյանի անմեղությունը` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հ.Գալստյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` համապատասխանաբար 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս, 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս, 9 (ինը) ամիս և 1 (մեկ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ` հանցանաքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, վերջինիս նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 8 (ութ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Հ.Գալստյանը և մեղադրող Ա.Առաքելյանը, որոնց քննության արդյունքում ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2016 թվականի մայիսի 16-ին վերաքննիչ բողոքները մերժել է, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճիռը` թողել օրինական ուժի մեջ:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի մայիսի 16-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է ներկայացրել ամբաստանյալ Հ.Գալստյանի պաշտպան Մ.Ֆարմանյանը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2017 թվականի ապրիլի 12-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը բավարարվել է մասնակիորեն: Ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով, 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճիռը և այն օրինական ուժի մեջ թողնելու մասին ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2016 թվականի մայիսի 16-ի որոշումը մասնակիորեն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով բեկանվել է և գործն այդ մասով ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2017 թվականի ապրիլի 12-ի որոշման 14-16-րդ կետերի համաձայն՝
« 14. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ նախաքննության մարմնի կողմից Հ.Գալստյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ապօրինի կերպով կրվող սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակի գործադրմամբ Վ.Մուրադյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս նկատմամբ և հափշտակել 80.000 ՀՀ դրամ արժեքով ոսկյա մատանի (տե՛ս սույն որոշման 5-րդ կետը)։
Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ Հ.Գալստյանը տուժողից վերցրած ոսկյա մատանին իր մոտ պահելու նպատակով իր կողմից կրվող ուսապարկի միջից հանել է որսորդական դանակի սև գույնի պատյանը և այն պահելով Վ.Մուրադյանի ուղղությամբ՝ հարձակում է գործել՝ ասելով, որ փախչի այդտեղից (տե՛ս սույն որոշման 6-րդ կետը)։ Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հ.Գալստյանին ճանաչել է անմեղ՝ ապացուցված չհամարելով դեպքին նախորդող և դեպքի պահին ամբաստանյալի մոտ սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակի առկայությունը։ Միևնույն ժամանակ ստորադաս դատարանը հաստատված է համարել Հայկ Գալստյանի այդ արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի առկայությունը (տե՛ս սույն որոշման 2-րդ և 6-րդ կետերը)։
Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին, գտնելով, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ եզրակացության, դատական ակտը թողել է անփոփոխ (տե՛ս սույն որոշման 3-րդ և 7-րդ կետերը)։
15. Սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով 12-13-րդ կետերում մեջբերված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարաններն ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանին մեղավոր են ճանաչել զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ ավազակության համար այն պայմաններում, երբ ապացուցված չեն համարել նրա մոտ դանակի առկայության փաստը։ Հետևաբար Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Գալստյանի արարքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի առկայության վերաբերյալ ստորադաս դատարանների հետևությունները հիմնավոր չեն։
15.1. Անդրադառնալով բողոքաբերի՝ սույն որոշման 8.1-րդ կետում շարադրված փաստարկներին` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, գործով բոլոր ապացույցների (տուժողներ Վալերիկ Պոչիկյանի, Հասմիկ Բաբախանյանի ցուցմունքների, զննության՝ 2015 թվականի մայիսի 26-ի արձանագրության և դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 1282 եզրակացության) բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման արդյունքում ստորադաս դատարանները հանգել են հիմնավոր հետևության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունները կատարելու մեջ Հայկ Գալստյանի մեղավորության վերաբերյալ։
16. Ամփոփելով վերոնշյալը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ստորադաս դատարանները, հաստատված չհամարելով դեպքի պահին ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի մոտ դանակի առկայության փաստը և, միևնույն ժամանակ, վերջինիս մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված` զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ ավազակության համար, կիրառել են այն հոդվածը, որը ենթակա չէր կիրառման՝ թույլ տալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված՝ քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում։ Արդյունքում ստորադաս դատարանները թույլ են տվել գործի ելքի վրա ազդող դատական սխալ, ինչը հիմք է ստորադաս դատարանների դատական ակտերն այդ մասով բեկանելու և գործն Առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության ուղարկելու համար։ Նոր քննության ընթացքում անհրաժեշտ է սույն որոշման իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո բազմակողմանի վերլուծության և գնահատման ենթարկել գործի հանգամանքները և արդյունքում օրենքով սահմանված կարգով հանգել համապատասխան հետևության»։
2018 թվականի օգոստոսի 08-ին կայացած դատական նիստի ընթացքում մեղադրող Ա.Առաքելյանը ներկայացրեց ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստայնին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու և ՀՀ քրեական օրենսգքրի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով նոր մեղադրանք առաջադրելու մասին որոշում՝ մեղադրանքի փաստական կողմի հետևյալ նկարագրությամբ.
[Հայկ Վաչեի Գալստայնը] գույք հափշտակելու դիտավորությամբ Վաղարշակ Մուրադյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հարձակում է գործել վերջինիս նկատմամբ և հափշտակել 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին:
Այսպես՝ 2015 թվականի հունիսի 7-ին` ժամը 17:00-ի սահմաններում, Հայկ Գալստյանը, նստելով Վաղարշակ Մուրադյանի կողմից վարվող տաքսի ավտոմեքենան, պատվիրել է այն վարել տարբեր վայրեր, որից հետո` ժամը 18:30-ի սահմաններում հասնելով Երևան քաղաքի Զ. Սարկավագի 126/1 շենքի մոտ Վ.Մուրադյանի մատին եղած ոսկյա մատանուն տիրանալու նպատակով Հ. Գալստյանը վերջինիս ասել է, որ այն հավանել է ու իր համար նույն մատանուց պատվիրելու համար այն հարազատներին ցույց տալու և ուղեվարձը վճարելու պատրվակով առաջարկել է միասին բարձրանալ իր բնակարան: Վերելակով նշված շենքի 6-րդ հարկ բարձրանալիս Վ. Մուրադյանը Հ. Գալստյանի խնդրանքով մատից հանել և նրան է փոխանցել իր 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա մատանին, ապա շենքի 6-րդ հարկի հարթակ դուրս գալուն պես Վ. Մուրադյանը պահանջել է վերադարձնել մատանին, սակայն Հ.Գալստյանը, փաստացի խաբեությամբ տիրացած լինելով ուրիշի գույքին, մերժել է` ասելով, թե ինչ մատանու մասին է խոսքը: Երբ Վ.Մուրադյանը շարունակել է պահանջել վերադարձնել իր գույքը, Հ. Գալստյանը հափշտակված ոսկյա մատանին իր մոտ պահելու նպատակով իր կողմից կրվող ուսապարկի միջից հանել է սև գույնի դանակի համար նախատեսված պատյանը, այն պահելով Վ.Մուրադյանի ուղղությամբ, հարձակում է գործել՝ կտրուկ շարժվել է դեպի վերջինս` ասելով, որ փախչի այդտեղից: Վ. Մուրադյանը, իր կյանքի համար իրական վտանգ զգալով, անմիջապես դիմել է փախուստի, իսկ Հ. Գալստյանը իր կողմից ապօրինի կրվող սառը զենք հանդիսացող որսորդական դանակի գործադրմամբ Վ.Մուրադյանի կյանքի համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով հափշտակել է վերջինիս 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մատանին (...)»:



Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և դրանց գնահատումը.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, բազմաթիվ անգամ արդեն նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 235-րդ հոդվածով իրեն մեղավոր չի ճանաչում, քանի որ իր արարքը չի կարող որակվել որպես ավազակային հարձակում: Գտնում է, որ ինքն ավազակային հարձակում չի կատարել: Դեպքից անցել է ավելի քան երեք տարի, չի կարող վերհիշել դեպքի մանրամասները: Դեպքի օրը տաքսի ավտոմեքենա է կանգնեցրել, վարորդը գնացել է իր հետ, միասին բարձրացել են իրենց շքամուտք: Մինչև շքամուտք բարձրանալը, ցանկանալով տեսնել վարորդի ձեռքին եղած մատանին, խնդրել է այն տա իրեն, վարորդը տվել է, նա վերցրել նայել է, մատանին եղել է իր մոտ, և խոսակցության ընթացքում ասել է Վ.Մուրադյանին՝ «փախի ստեղից:» Եթե Վ.Մուրադյանը տեսել է դանակի պատյանը, դա չի նշանակում է, որ նա տեսել է դանակը կամ դանակի շեղբը: Տուժողի ցուցմունքները, որտեղ վերջինս նշում է դանակի երկարության մասին, չի համապատասխանում իրականաությանը: Իրականում իր մոտ եղել է դանակի պատյան, որը գտնվել է իր պայուսակի մեջ: Դա չի նշանակում, որ կտորից պատյանով կարող է Վ.Մուրադյանին վնասել կամ ինչ-որ քայլ անել նրա նկատմամբ: Եթե այդ պահին հաներ սուր կամ բութ գործիք դա միանշանակ կդիտվեր որպես ավազակային հարձակման փորձ: Տուժողին դանակի պատյանը ցույց չի տվել, այլ պայուսակից բանալին հանելիս դա է հայտնվել ձեռքում: Ինքը պատյանով չի սպառնացել: Եթե նույնիսկ Վ.Մուրադյանը պատյանը տեսներ, դանակ չէր կարող տեսնել, քանի որ դանակ չի եղել: Միանշանակ ինքը տուժողին չի սպառնացել: Գտնում է, որ իր արարքը պետք է ճիշտ որակվի: Ինքը խնդրելով՝ վերցրել է մատանին և հետ չի վերադարձրել, ինչը չի կարող որակվել ավազակային հարձակում: Խելամիտ չէ, որ տաներ և իր բնակարանի դիմաց ավազակային հարձակում կատարեր:
Մեղադրողի այն հարցին թե ինչն է եղել պատճառը, որ իր պայուսակում պատյան է պահել, ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը պատասխանեց, որ պատյանը գնել էր «Վերնիսաժ» կոչվող տոնավաճառից, այլ ոչ թե կանխամտածված պահել էր իր պայուսակում: Պատյանը գնել էր նույն այդ օրը, տուժողն էլ էր տեղյակ, նա սպասել է, ինքը իջել մեքենայից և տոնավաճառից գնել պատյանը: Նա այդ մասին ցուցմունք է տվել նախաքննության ընթացքում, պնդել նաև առերեսման ժամանակ, սակայն դա չի արձանագրվել:
Ինչ վերաբերում է այն հանգամանքին, որ ոստիկանության բաժին իրեն բերման ենթարկելուց հետո իր պայուսակում հայտնաբերվել է դանակ և պատյան, ապա այդ դանակն իրավապահ մարմինների ներկայացուցիչները տանից են բերել, դա եղել է «քրեականի» և «քննչականի» համագործակցության արդյունքը:
Մատանին վերցրել է ծնողին ցույց տալու նպատակով՝ հետագայում նույնից պատվիրելու համար: Տուժողին ներկայացել է Կարեն անունով, այդպես է ճիշտ գտել: Իրական անունը չի ասել: Իր արարքը խարդախություն է՝ համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներին, խաբեությամբ ուրիշի գույքը հափշտակելու մեջ իրեն մեղավոր ճանաչում է: Ինքը շատերին իր իրական անունը չի հայտնում, ինչի պատճառը հանգամանքներից ելնելով չի կարող բարձրաձայնել: Տուժողն իրեն տվել է 8000 կամ 10.000 ՀՀ դրամ գումար, առևտուր անելու համար, որը տուն բարձրանալուց հետո պետք է վերադարձներ Վ.Մուրադյանին: Տուժողի մատանին նկատել է ավտոմեքենայի մեջ: Իրեն մեղավոր է ճանաչում միայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով: Դանակն ունեցել է տանը, պատյանն էլ գնել է, որպեսզի դանակը դներ պատյանի մեջ և վաճառեր:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված մատանին դատարանում հետազոտելիս ամբաստանյալը հայտարարեց, որ դա այն նույն մատանին չէ, որը հետազոտվել էր նախորդ դատական քննության ընթացքում, այս մատանին ավելի թանկարժեք է, քան նախորդը: Համոզված է, որ մատանին փոխել են: Սակայն հետագայում դատարանի այն հարցին, թե արդյոք պնդում է իր այս հայտարարությունը, ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը հայտնեց, որ չի կարող ասել այդ մատանին է, թե՝ ոչ, հնարավոր է ջղայնացած ժամանակ ավելորդ բաներ է ասել: Այդ կապակցությամբ հաղորդում չի ցանկանում ներկայացնել, իր այդ ցուցմունքը չի պնդում: Դատարանում հնարավոր է շատ բան հայտնի, դա իր կարծիքն է, իր խոսքի իրավունքը:
Դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի դատաքննական ցուցմունքը, գտնում է, որ այն անարժանահավատ է: Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը մտացածին է, իրականությանը չհամապատասխանող և նպատակ է հետապնդում ամեն գնով խուսափել ավազակության համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
Տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի ներկայությունը դատական նիստերին հնարավոր չի եղել ապահովել: Մասնավորապես, ՀՀ ոստիկանության քրեական հետախուզության գլխավոր վարչությանից 2017 թվականի նոյեմբերի 03-ին 3/10711 թվակիր և 2018 թվականի մարտի 07-ին 3/2016 թվակիր գրություններով ստացված տեղեկատվության համաձայն՝ Վաղարշակ Սարգսի Մուրադյանը դեռևս 2016 թվականի ապրիլի 17-ին մեկնել է Հայաստանի Հանրապետությունից, ուստի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342 և 343 հոդվածի պահանջներով առ այն, որ նախաքննության կամ նախորդ դատաքննության ընթացքում վկայի (տուժողի) տված ցուցմունքների հրապարակումը դատական քննության ժամանակ թույլատրվում է, երբ վկան (տուժողը) դատական նիստից բացակայում է այնպիսի պատճառներով, որոնք բացառում են նրա դատարան ներկայանալու հնարավորությունը(...)», որոշեց հրապարակել տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի նախաքննական և նախորդ դատաքննական ցուցմունքները:
Տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ԱՁ-ի կարգավիճակով վարում է հոր` Սարգիս Մուրադյանի անվամբ հաշվառված, սակայն իրեն պատկանող «Օպել Վեկտրա Բ» մակնիշի, 34 UT 798 հ/հ ավտոմեքենան: Շուրջ 4 տարի է, ինչ վարում է տաքսի ավտոմեքենա` հիմնականում Երևանի տարբեր վայրերում: Վարում է ամեն օր` առավոտյան ժամը 8:00-ի սահմաններից մինչև ժամը 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածը: Նշված ավտոմեքենայի կողային հատվածներում փակցրել է տաքսու նշանները, իսկ վարորդի կողային դռան վրա դրսից անգլերեն տառերով փակցված է «ԲԻՄԱ» գրառումը: 2015 թվականի հունիսի 7-ին, առավոտյան ժամը 8:00-ի սահմաններում սովորականի պես դուրս է եկել աշխատանքի: Ժամը 17:00-ի սահմաններում գտնվել է Երևան քաղաքի Աբովյանի անվան պուրակի երթուղայինի կանգառում: Այդ ժամանակ մոտեցել և իր ավտոմեքենան է նստել մի տղամարդ` մոտ 40-45 տարեկան և պատվիրել, որպեսզի վարի դեպի Այնթափ գյուղ: Ինքը վարել է դեպի նշված գյուղի ուղղությամբ Խանջյան, Արշակունյաց փողոցներով: Ճանապարհին այդ տղամարդը խոսակցության ընթացքում իրեն ներկայացել է «Կարեն» անունով և իրենք զրուցել են տարբեր թեմաներով: Խոսակցության ընթացքում Կարենն իրեն ասել է, որ իբր ոստիկանության գաղտնի աշխատակից է, հետախույզ է, Հրազդան քաղաքից է գալիս, բռնաբարության հոդվածով, «ռոզիսկի» տակ մարդ են բռնել: Համազգեստ չի հագնում և ունի տարբեր խանութներ Երևան քաղաքում: Հասել են Այնթափ գյուղի սկզբնամաս, որտեղ Կարենն իրեն ասել է, որ կանգնի, ապա իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է ինչ-որ տեղ, որից հետո իրեն է տվել հեռախոսը և ասել, որ խոսի ու իմանա, թե կոնկրետ որտեղ են գնալու: Վերցնելով նրա հեռախոսը` խոսել է ինչ-որ մի տղամարդու հետ, նրան ասել, որ Այնթափ գյուղի սկզբնամասում եմ, սակայն զրուցակիցն իրեն ասել է, որ սխալ են գնացել և պետք է Թաիրով գյուղ գնային, այլ ոչ թե Այնթափ: Կարենին հարցրել է, թե ինչու է իրեն սխալ ասել հասցեն, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ խառնել է: Հեռախոսազրույցի ընթացքում իր հետ խոսող զրուցակիցը չի ներկայացել և ասել է, որ գնան Թաիրով գյուղի դպրոցի մոտ: Շրջադարձ կատարելով՝ հետ են գնացել Թաիրով գյուղի ուղղությամբ: Մինչև Թաիրով հասնելը՝ Կարենը ճանապարհին իրեն առաջարկել է կանգնել և հաց ուտել: Նորագավիթ թաղամասի մաքսատան մոտակայքում իրենք կանգնել են և Կարենն իրեն լահմաջո է հյուրասիրել իր հաշվին, ապա շարունակել են ճանապարհը: Հասնելով Թաիրով գյուղի դպրոցի մոտ` Կարենն իջել է ավտոմեքենայից, իսկ իրեն ասել, որ սպասի: Դրանից հետո մոտ 20 րոպե անց, վերադարձել է և ասել, որ գնան Քանաքեռի ուղղությամբ` իր տուն: Մինչ այդ, երբ Կարենն իջել էր ավտոմեքենայից, նրան այդ ժամանակ որևիցե մեկը չի դիմավորել: Քանաքեռ գնալու ճանապարհին, Կարենն իրեն ասել է, որ գնա Աբովյան փողոցի «Սաս» սուպերմարկետի ուղղությամբ: Երբ հասել են այնտեղ, Կարենն իրեն ասել է, որ իր մոտ դոլար է և դրամ չունի, ապա իրենից խնդրել է գումար` տուն հասնելուց հետո հետ վերադարձնելու պայմանով: Նրան «Սաս» սուպերմարկետի դիմաց, մեքենայի մեջ առձեռն տվել է 8000 ՀՀ դրամ՝ ութ հատ 1000 ՀՀ դրամանոց և Կարենը իջնելով գնացել է առևտուր անելու, իսկ վերադառնալուց հետո կրկին շարունակել են ճանապարհը: Մեքենան վարելու ընթացքում, ճանապարհին Կարենը, տեսնելով իր աջ ձեռքի միջնամատի ոսկյա մատանին՝ «քառակուսի գլխով», սև ու սպիտակ քարերով, ասել է, որ այն շատ է իր դուրը եկել: Ժամը 18-ի սահմաններում իրենք հասել են Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 126/1 շենքի բակ, որը սպիտակ շենք է` երկու մուտքով: Կարենն իրեն առաջարկել է բարձրանալ իրենց տուն, որտեղ կվճարի և՜ ուղևարձը՝ 6.000 ՀՀ դրամ, և՜ իր տված 8.000 ՀՀ դրամը: Ինքը նրան չի մերժել և երկուսով մտել են առաջին մուտք, այնուհետև՝ վերելակ: Կարենի հետ միասին վերելակով բարձրանալու ժամանակ, վերջինս իրեն նորից ասել է, որ իր ձեռքի մատանին շատ է իրեն դուր եկել, խնդրել է այն հանել մատից, որպեսզի ցույց տա իր տան անդամներին՝ իրեն նույնից պատրաստել տալու և հետ վերադարձնելու պայմանով: Վերելակում ինքը ձեռքից հանել է մատանին, տվել նրան, իսկ երբ բարձրացել են այդ շենքի 6-րդ հարկ և դուրս են եկել վերելակից, ինքը Կարենին ասել է, որ վերադարձնի իր մատանին, և ինքն անձամբ ցույց կտա այն նրա տան անդամներին, քանի որ այդ պահին կասկածել է նրա վրա: Այդ պատճառով նրանից հետ է պահանջել իր մատանին, սակայն այդ ժամանակ Կարենն ընդառաջ է գնացել դեպի իրեն ու ասել. «ինչ մատանի, փախի ըստուց», իսկ ինքը կրկին պնդել է, որ իրեն վերադարձնի իր մատանին, սակայն Կարենն իր ձեռքի կախովի պայուսակի գրպանից, որն այդ պահին բաց է եղել, հանել է սև գույնի մոտ 30 սմ երկարությամբ դանակի պատյան և կրկին իրեն ասել «փախի ըստուց»: Ինքը խուճապահար եղած և վախենալով, որ վերջինս իրեն կարող է այդ պատյանի դանակով հարվածել՝ վազելով իջել է աստիճաններից: Կարենը մի քանի քայլ իր ետևից իջել է, և տեսնելով, որ գնում է, այլևս չի շարունակել իջնելը: Այդ դանակը, երբ հանել է պայուսակից իր պատյանի մեջ է եղել, այսինքն՝ դանակի շեղբը չի երևացել, ինքն այն չի տեսել, իսկ այդ պատյանը սև գույնի կտորից է եղել, դանակի պոչը, որտեղից նա ձեռքով բռնած է եղել, ևս չի տեսել, թե ինչ գույնի է: Ինքը հասկացել է, որ դա դանակ է, քանի որ այն արտաքինից թեկուզ պատյանի մեջ է եղել և շեղբը չի երևացել, սակայն ընդհանուր դանակի տեսք է ունեցել: Երբ Կարենը հանել է պատյանը, ինքն այդ պահին նրանից գտնվել է մոտ 2 կամ 2,5 մետր հեռավորության վրա և հանելուց հետո անմիջապես վազելով իջել է աստիճաններից: Այդ շենքի բակում մոտ 10 րոպե կանգնել է, որպեսզի տեսնի, թե Կարենը կիջնի արդյոք, թե` ոչ, սակայն վերջինս չի իջել և ինքը դրանից հետո զանգահարել է ոստիկանություն և հայտնել կատարվածի մասին: Հետագայում ոստիկանությունում իրեն ճանաչման ներկայացրած թվով 4 անձանցից ճանաչել է 07.06.2015թ. իրեն «Կարեն» անունով ներկայացած անձին, որի իրական անուն-ազգանունը Հայկ Գալստյան է:
Նախաքննության ընթացքում տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը պնդել է նաև իր ցուցմունքը Հայկ Գալստյանի հետ կատարված առերեսման ժամանակ:
Նախորդ դատաքննության ընթացքում տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2015 թվականի հունիսի 07-ին, ժամը 17:00-ի սահմաններում իրեն է մոտեցել ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը, նստել է իր տաքսի ավտոմեքենան, նրա պատվերով վարել է մեքենան տարբեր վայրերով: Վերջինս իրեն ներկայացել է որպես «Կարեն» անունով: Նրա պատվերով մեքենան վարել է դեպի «Սաս» սուպերմարկետի մոտ, որտեղ իրենից գումար է խնդրել, ասել է, որ տուն վերադառնալիս ուղեվարձի հետ միասին կվերադարձնի, ինքն էլ համաձայնվել է ու տվել նրան գումար: Ճանապարհին իրեն ասել է, որ հավանում է իր մատանին: Հասել են նրանց շենքի բակ, մտել վերելակ, որտեղ Հայկ Գալստյանն իրենից խնդրել է տալ մատանին, որպեսզի տան անդամներին ցույց տա իր համար նույնատիպ մատանի պատրաստելու համար: Վերելակից դուրս գալուց հետո Հայկն իրեն կասկածելի է թվացել, խնդրել է նրան վերադարձնել մատանին, ասել է, որ նրանց տանը գումարն իրեն վերադարձնելուց նրա տան անդամներին անձամբ ցույց կտա այդ մատանին: Հայկը հարցրել է՝ թե ինչ մատանի, ինքը կրկին պահնաջել է վերադարձնել իր մատանին: Այդ ժամանակ Հայկն իր պայուսակից հանել է սև գույնի կտորից դանակի համար նախատեսված պատյանը, որի մի կողմը ուղիղ է եղել, իսկ մյուս կողմը` թեք, առաջացել է դեպի իրեն ու ասել է «փախի ստեղից», ինչից ինքը վախեցած փախել է` մտածելով, որ հնարավոր է դանակ էլ լինի, որը կարող է Հայկ Գալստյանը հանել ու իրեն հարվածել: Հայկի ձեռքին ինքը դանակ կամ դանակի բռնակ կամ շեղբ չի տեսել:
Ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի մեղքը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում հիմնավորվում է նաև քրեական գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
- անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին 2015թվականի հունիսի 07-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` Հայկ Գալստյանի ձախ ձեռքի ճկույթից հայտնաբերվել է 5.68 գրամ քաշով դեղին մետաղից մատանի, Հ. Գալստյանի պարանոցից հայտնաբերվել է սև գույնի արհեստական կաշվից պատրաստված պայուսակ, որի դիմացի մասում առկա է «LUIS VUITTON» գրառումը,
- առարկաներ ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 թվականի հունիսի 07-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված երեք մատանիները, ճանաչել է երկրորդ համարի մատանին և հայտարարել, որ դա այն մատանին է, որը 2015 թվականի հունիսի 07-ին իրենից «Կարեն» անունով ներկայացած անձը բացահայտ հափշտակել է Երևան քաղաքի Զ. Սարկավագի 126/1 շենքում,
- առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 թվականի հունիսի 09-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված չորս դանակները, ճանաչել է չորրորդ համարի դանակը և հայտարարել, որ դանակը չի տեսել, սակայն պատյանն այն նույն պատյանն է, որը տեսել է 2015 թվականի հունիսի 07-ին Հայկ Գալստյանի ձեռքին,
- առարկաները ճանաչման ներկայացնելու մասին 2015 թվականի հունիսի 09-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը, զննելով իրեն ճանաչման ներկայացված չորս պայուսակները, ճանաչել է երկրորդ համարի տակ գտնվող «LUIS VUITTON» գրառմամբ պայուսակը և հայտարարել է, որ նշված պայուսակը 2015 թվականի հունիսի 7-ին եղել է Հայկ Գալստյանի մոտ,
- անձին ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ 2015 թվականի հունիսի 08-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վաղարշակ Մուրադյանն իրեն ճանաչման ներկայացված 4 անձանցից ճանաչել է ձախից 3-րդ համարի ներքո կանգնած Հայկ Վաչեի Գալստյանին և հայտնել է, որ դա այն անձն է, ով իրեն ներկայացել է «Կարեն» անունով, վերելակի մեջ իրենից վերցրել է իր մատանին, այնուհետև իրենց մուտքում ցույց տալով դանակը ասել է «փախի ստուց»,
- դեպքի վայրի զննության մասին 2015 թվականի հունիսի 08-ի արձանագրությամբ, որի համաձայն` տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Զ. Սարկավագի 126/2 շենքի բակը, որտեղ իրեն պատկանող ավտոմեքենայով «Կարեն» ներկայացած անձի հետ 2015 թվականի հունիսի 07-ին գնացել և կայանել են իր ավտոմեքենան, այնուհետև երկաթյա աստիճանավանդակով իջել են Զ. Սարկավագի 126/1 շենքի բակ: Մատնացույց է արել նշված շենքի առաջին մուտքը և վերելակը, որով բարձրացել են շենքի 6-րդ հարկ, որտեղ էլ Կարենին է տվել իր ոսկյա մատանին: Վ. Մուրադյանը մատնացույց է արել նաև 6-րդ հարկում գտնվող թիվ 16 բնակարանը և նույն հարկի հարթակը, որտեղ Կարենն իր պայուսակից հանել է պատյանով դանակ և ասել է, որ ինքը փախնի,
- սառը զենքի փորձաքննության փորձագետի թիվ 1775-15 եզրակացությամբ, որի համաձայն` փորձաքննության ներկայացված դանակը հանդիսանում է գործարանային արտադրության ընդհանուր նշանակության որսորդական դանակ, դասվում է քաղաքացիական շեղբավոր սառը զենքերի շարքին,
- հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 013812 արձանագրությամբ, որի համաձայն` 2015 թվականի հունիսի 07-ին Վաղարշակ Մուրադյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ նույն օրը՝ ժամը 16:30-ի սահմաններում Աբովյան պուրակում իրեն մոտեցել է մի տղամարդ և պատվիրել, որպեսզի նրան տանի Այնթափ գյուղ: Դրանից հետո ևս 2 տեղ նրան տեղափոխելուց հետո բերել է Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքի Սարկավագի փողոցի 126/1 շենք, որտեղ վերջինս ներկայացել է որպես Կարեն, և տեսնելով իր ձեռքի ոսկյա մատանին իրեն խնդրել է, որպեսզի իր հետ բարձրանա իրենց տուն մատանին տանեցիներին ցույց տալու նպատակով: Երբ նրա հետ նշված շենքի վերելակով բարձրացել է վերև, նա իրենից վերցրել է իր ձեռքի մատանին: Երբ դուրս են եկել վերելակից, ինքը ցանկացել է հետ վերցնել մատանին, նա իրեն սպառնացել է իր մոտ եղած դանակով, ասել է փախի, որից հետո ինքը վախենալով դիմել է փախուստի: Իրեն պատճառել է մոտ 150.000 ՀՀ դրամի նյութական վնաս:
Դատաքննության ժամանակ զննվել են նաև իրեղեն ապացույց հանդիսացող դանակն` իր պատյանով և մատանին:

Դատարանի կողմից հաստատված փաստական հանգամանքները.
Դատաքննությամբ հետազոտված վերոգրյալ ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատված է համարում հետևյալը.
2015 թվականի հունիսի 07-ին ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանը նստել է տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի կողմից վարվող տաքսի ավտոմեքենան և վերջինիս պատվիրել է այն վարել տարբեր ուղղություններով: Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանը նկատել է տուժողի մատին եղած մատանին: Նույն օրը՝ ժամը 18:30-ի սահմաններում, հասնելով Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի 126/1 շենքի մոտ, ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը տուժողին հայտնել է, որ հավանել է նրա մատանին և նույն մատանուց պատվիրելու նպատակով հարազատներին ցույց տալու և ուղեվարձը վճարելու պատրվակով առաջարկել է բարձրանալ նշված շենքում գտնվող իրենց բնակարան: Շենքի վերելակում տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը մատից հանել և Հայկ Գալստյանի խնդրանքով նրան է փոխանցել իր մատանին: Հասնելով շենքի 6-րդ հարկի հարթակ՝ տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը պահանջել է ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանից վերադարձնել մատանին, սակայն վերջինս հրաժարվել է՝ ասելով, թե ինչ մատանու մասին է խոսքը: Երբ տուժողը կրկնել է իր մատանին վերադարձնելու պահանջը, ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանն ուսապարկի միջից հանել է որսորդական դանակի համար նախատեսված սև գույնի պատյանը, այն պահել է տուժող Վ.Մուրադյանի ուղղությամբ, կտրուկ շարժվել նրա վրա՝ ասելով, որ փախնի այդտեղից: Տուժող Վ.Մուրադյանը մտածելով, որ ամբաստանյալի ձեռքում կարող է դանակ լինել, իր կյանքի համար իրական վտանգ զգալով՝ անմիջապես դիմել է փախուստի:

Դատարանի իրավական վերլուծությունը, նշանակվող պատժի վերաբերյալ եզրահանգումը և դատավճռով լուծման ենթակա այլ հարցեր.
Դատարանը, հետազոտելով վերոգրյալ ապացույցները, գնահատելով դրանք իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանը ավազակությամբ հափշտակել է տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի մատանին :
Այսինքն` ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը կատարել է հանցավոր արարքներ՝ նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով, հետևաբար՝ ամբաստանյալը քրեական պատասխանատվության և պատժի ենթակա է այդ հոդվածով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի մեղավորության վերաբերյալ հետևության հանգելիս Դատարանն անհրաժեշտ է համարում քննարկման առարկա դարձնել պաշտպանական կողմի դիրքրոշումն առ այն, որ ամբաստանյալի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրիք 176-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի հատկանիշներին.
Այսպես,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Ավազակությունը՝ ուրիշի գույքը հափշտակելու նպատակով հարձակում[ն է], որը կատարվել է կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով (...):
2. Ավազակությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) խոշոր չափերով գույք հափշտակելու նպատակով,
3) բնակարան, պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների գործադրմամբ՝
(...)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակություն[ն է]
(...)
2. Կողոպուտը, որը՝
1) կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
2) կատարվել է խոշոր չափերով,
3) կատարվել է՝ պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով,
4) զուգորդվել է կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով՝
(...):
3. Կողոպուտը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով,
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
2) կազմակերպված խմբի կողմից՝
(...)»:
Մեջբերված քրեաիրավական դրույթների վերլուծությունից երևում է, որ ավազակությունը, ինչպես նաև կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտը երկօբյեկտ հանցակազմեր են, այսինքն ոտնձգում են երկու օբյեկտների դեմ, այն է՝ հիմնական անմիջական օբյեկտը սեփականությունն է, իսկ լրացուցիչ օբյեկտը մարդու կյանքն է կամ առողջությունը:
Սուբյեկտիվ կողմից վերոնշյալ հանցակազմերը բնութագրվում են շահադիտական դրդման առկայությամբ, որը զուգորդվում է բռնության հետ:
Բռնության հասկացությանը Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «¥...¤ բռնությունը` որպես քրեորեն հետապնդելի արարք, դիտավորությամբ, անձի կամքին հակառակ կամ առանց նրա կամքը հաշվի առնելու կատարված ցանկացած արարք է, որի արդյունքում անձը զրկվել է կյանքից, կամ սահմանափակվել է նրա ազատությունը, կամ նրա առողջությանը վնաս է պատճառվել, կամ նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ, ֆիզիկական կամ հոգեկան տառապանք» (Արևիկ և Ծովինար Սահակյանների գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ի թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշման 18-րդ կետը):
Մեջբերված դիրքորոշման լույսի ներքո գնահատելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ և 176-րդ հոդվածներով նախատեսված հանցակազմերը՝ դատարանը փաստում է, որ ավազակության հասարակ և որակյալ տեսակների դեպքում օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ հանդիսացող բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը կարող են լինել բացառապես կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր, իսկ կողոպուտի որակյալ տեսակի դեպքում բռնությունը կամ դրա սպառնալիքը պետք է լինեն կյանքի և առողջության համար ոչ վտանգավոր: Հետևաբար յուրաքանչյուր դեպքում անձի արարքը որպես ավազակություն կամ ծանրացնող հանգամանքներում կատարված կողոպուտ որակելիս պետք է գործի բավարար փաստական տվյալներով հիմնավորել, թե ինչում է արտահայտվել բռնության կամ դրա սպառնալիքի բովանդակությունը, և արդյոք դրանք կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր են եղել, թե ոչ:
Կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքը հանդիսանում է հոգեբանական բռնության տարատեսակ և կարող է դրսևորվել տարբեր ձևերով` խոսքով, ժեստերով, զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրմամբ կամ այնպիսի այլ գործողությունների կատարմամբ, որոնք ելնելով կոնկրետ գործի հանգամանքներից, տուժողի կյանքի կամ առողջության համար իրական սպառնալիք են ներկայացնում: Հետևաբար, այն դեպքում, երբ զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաների ցուցադրումը կամ հանցավորի դրսևորած այլ գործողությունները` ժեստը, մարմնաշարժումը և այլն, զուգորդված չեն տուժողի կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու կամ դա գործադրելու սպառնալիքի դրսևորման հետ, արարքը ենթակա է որակման ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով՝ որպես կյանքի կամ առողջության համար ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելու սպառնալիքով զուգորդված կողոպուտ:
Այն դեպքերում, երբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքն արտահայտվում է այլ գործողություններով կամ խոսքով, արարքը ավազակություն կամ կողոպուտ որակելու նպատակով անհրաժեշտ է գնահատել սպառնալիքի բնույթը, մասնավորապես այն, թե սպառնալիքն իրական է, թե ոչ:
Ժ.Ղուկասյանի և այլոց վերաբերյալ 2013 թվականի փետրվարի 15-ի որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(...) Բռնություն գործադրելու սպառնալիքի իրական լինելը ենթադրում է, որ տուժողը բավարար հիմքեր պետք է ունենա վախենալու դրա իրականացումից: Այլ կերպ ասած` տուժողը պետք է գիտակցի, որ հանցավորի պահանջը չկատարելու դեպքում սպառնալիքն անմիջապես կիրագործվի և իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն կգործադրվի: Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ թեև սպառնալիքի իրական լինելը հաստատելու համար տուժողի սուբյեկտիվ ընկալման գնահատումը կարևոր է, այդուհանդերձ առաջնային նշանակություն ունի օբյեկտիվ իրադրության գնահատումը: Այլ խոսքով՝ սպառնալիքն իրական լինելու վերաբերյալ միայն տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը չի կարող հիմք հանդիսանալ արարքը ավազակություն որակելու համար: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սպառնալիքը կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու վերաբերյալ տուժողի սուբյեկտիվ ընկալումը կարող է պայմանավորված լինել նրա հուզական, հոգեֆիզիկական, նյարդային և առողջական վիճակով, տարիքով, զգայունության, մտավոր զարգացման աստիճանով և մի շարք այլ գործոններով: Ուստի սպառնալիքի՝ կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր կամ ոչ վտանգավոր լինելու հարցի պարզաբանման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել գործով հաստատված բոլոր հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման ժամանակը, տեղը և եղանակը, հանցագործի անձը, նրանց քանակը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը, այնպիսի բացահայտ գործողությունների կատարումը, որոնք վկայում են ֆիզիկական բռնություն գործադրելու հանցավորի մտադրության կամ պատրաստակամության մասին և այլն (...):»
Սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները վերլուծելով վերոգրյալ դատողությունների և Վճռաբեկ դատարանի նշված որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո՝ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի կողմից տուժող Վաղարշակ Մուրադյանին ուղղված սպառնալիքը վերջինիս կողմից ընկալվել է իրական: Տուժողի սուբյեկտիվ ընկալմամբ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի պահանջը չկատարելու դեպքում վերջինիս կողմից իրեն ուղղված սպառնալիքը կարող էր անմիջապես իրագործվել, այն է՝ իր կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրվեր:
Ընդ որում դատարանը նման հետևության է հանգում հաշվի առնելով ոչ միայն տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի սուբյեկտիվ ընկալումը, այլ նաև սույն քրեական գործի քննությամբ հաստատված հանգամանքների համակցությունը` հանցագործության կատարման տեղը և եղանակը, հանցագործի անձը, տուժողի կողմից սպառնալիքի բնույթի սուբյեկտիվ ընկալումը, այնպիսի բացահայտ գործողությունների կատարումը, որոնք վկայում են ֆիզիկական բռնություն գործադրելու հանցավորի մտադրության կամ պատրաստակամության մասին:
Այսպես, տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի կողմից ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի սպառնալիքը կյանքի կամ առողջության համար վտանգավոր ընկալելու հանգամանքը պայմանավորված է նաև սույն քրեական գործի քննությամբ հաստատված հետևյալ փաստական հանգամանքներով՝
- հանցագործության կատարման տեղը՝ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը տուժող Վաղարշակ Մուրադյանին սպառնալիք է ուղղել Երևան քաղաքի Զ. Սարկավագի 126/1 շենքի շենքի 6-րդ հարկի հարթակաում, որտեղ միայնակ են գտնվել, այլ անձիք ներկա չեն եղել,
- հանցագործության կատարման եղանակը՝ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանն ուսապարկի միջից հանել է որսորդական դանակի համար նախատեսված սև գույնի մոտ 30սմ երկարություն ոնեցող պատյանը, այն պահել է տուժող Վ.Մուրադյանի ուղղությամբ, կտրուկ շարժվել նրա վրա՝ ասելով, որ փախնի այդտեղից, ինչը բավարար էր տուժող Վաղարշակ Մուրադյանի համար ենթադրելու, որ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը պատրաստակամ է իր նկատմամբ գործադրելու ֆիզիկական բռնություն:
Թեև սույն քրեական գործի քննությամբ բավարար ապացույցների համակցությամբ չի հաստատվել ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի կողմից ավազակություն կատարելու ընթացքում որսորդական դանակի գործադրման փաստը, սակայն դատարանը, ամփոփելով վերոգրյալը, գտնում է, որ տուժող Վաղարշակ Մուրադյանը բավարար հիմքեր ունեցել է ենթադրելու և ենթադրել է, որ մոտ 30սմ երկարություն ունեցող որսորդական դանակի համար նախատեսված սև գույնի պատյանում կարող է դանակ լինել, ամբաստանյալի պահանջը չկատարելու դեպքում վերջինս կարող է այդ դանակը գործադրել, ինչի արդյունքում էլ իր կյանքի և առողջության համար իրական վտանգ զգալով՝ անմիջապես խուճապահար դիմել է փախուստի: Հետևաբար, ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի արարքին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով տրված իրավական գնահատականն իրավաչափ է և բխում է սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքներից:
Դատարանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելու հարցին, արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի տեսակները»:
Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ` ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները` ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…)Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին:
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
Դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետը, որպես ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք է դիտում հանցանք կատարելու ռեցիդիվը և հանցանքւ որպես արհեստ կատարելը (հիմք՝ ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից 2018 թվականի նոյեմբերի 19-ին 6/7-3152 թվակիր գրությամբ ստացված տեղեկանքը):
Այսպես՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվը վտանգավոր է համարվում՝
1) դիտավորությամբ հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում երկու անգամից ոչ պակաս ազատազրկման է դատապարտվել դիտավորյալ հանցագործության համար.
2) ծանր հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում ազատազրկման է դատապարտվել ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար:
3. Հանցագործությունների ռեցիդիվն առանձնապես վտանգավոր է համարվում անձի կողմից՝
1) դիտավորությամբ այնպիսի հանցանք կատարելու դեպքում, որի համար նա դատապարտվում է ազատազրկման, եթե անձը նախկինում երեք անգամից ոչ պակաս ցանկացած հաջորդականությամբ ազատազրկման է դատապարտվել միջին ծանրության դիտավորյալ հանցագործության, ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար.
2) այնպիսի ծանր հանցանք կատարելու դեպքում, որի համար նա դատապարտվում է ազատազրկման, եթե անձը նախկինում երկու անգամ ազատազրկման է դատապարտվել ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար.
3) առանձնապես ծանր հանցանք կատարելու դեպքում, եթե անձը նախկինում դատապարտվել է ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործության համար:
(...):»
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝
«4. Դատվածությունը մարվում է՝
1) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում՝ փորձաշրջանն անցնելուց հետո.
2) ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո.
3) ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո.
4) ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց հինգ տարի անցնելուց հետո.
5) առանձնապես ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց ութ տարի անցնելուց հետո: »
Ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանը Երևանի Մյասնիկյանի շրջանի ժող. դատարանի 16.12.1997թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 4-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 7 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 20.02.1998թ. որոշմամբ արարքը վերավորակվել է 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 3 տարի ժամկետով, ՀՀ Ազգային ժողովի 15.09.1998թ. «ՀՀ անկախության հռչակման 7-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին» որոշմամբ 03.11.1998թ. ազատվել է պատժի կրումից,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 02.04.1999թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 89-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 92-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 6 ամիս ժամկետով,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Շենգավիթ համայնքի առաջին ատյանի դատարանի 05.04.2000թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 88-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 տարի ժամկետով, Երևան քաղաքի Ավան և Նոր-Նորքի համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 06.08.2003թ. որոշմամբ արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետին և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 4 տարի ժամկետով,
- այնուհետև Երևանի Ավան և Նոր-Նորքի համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 29.08.2002թ. դատավճռով 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 229-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, 1961թ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 37-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 8 տարի ժամկետով, նույն դատարանի 06.08.2003թ. որոշմամբ արարքը համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասին և պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 1 տարի ժամկետով,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 15.07.2004թ.-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ և 4-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի ժամկետով, 09.09.2005թ. պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատժի կրումից,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 14.11.2005թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժամկետով,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատապարտվել է ազատազրկման 6 տարի ժամկետով,
- այնուհետև Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.03.2011թ. դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 5 տարի 4 ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատժի 1 տարի 1 ամիս 10 օր ժամկետով ազատազրկման ձևով չկրած մասից 8 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման, պատժի սկիզբը հաշվել 2010 թվականի հոկտեմբերի 4-ից, Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 27.06.2011թ. որոշմամբ վերանայվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճիռը: Հայկ Գալստյանի կատարած հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետից համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասին և պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ, նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևանի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 20.07.2004թ. դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 2 տարի 6 ամիս ժամկետով: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատիժը համարվել է կրած: Վերանայվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 30.03.2011թ. ԵԷԴ/0151/01/10/ դատավճիռը: Հայկ Գալստյանի կատարած հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 3-րդ կետից համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերին: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով Հայկ Գալստյանը դատապարտվել է ազատազրկման 4 տարի ժամկետով: Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների առաջին ատյանի դատարանի 24.02.2006թ. թիվ 1-47 դատավճռով նշանակված պատիժը կրած լինելու պատճառաբանությամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի 1-ին կետի կիրառումը դատավճռից հանվել է և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 4 տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի4 -ից,
- այնուհետև Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 16.04.2012թ.-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 6 ամիս ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատժին մասնակի գումարվել է Երևանի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011թ. մարտի 30-ի դատավճռով նշանակված և այն վերանայելու մասին նույն վարչական շրջանների դատարանի 2011թ. հունիսի 27-ի որոշմամբ սահմանված պատժի չկրած մասից` 2 տարի 5 ամիս 17 օր ժամկետով ազատազրկումից 2 տարին և Հայկ Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվվել է 2010թ. հոկտեմբերի 4-ից,
Այսինքն, ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանը, նախկինում ազատազրկման դատապարտված լինելով դիտավորյալ հանցագործությունների համար, կատարել է նոր դիտավորյալ հանցագործություն, հետևաբար, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիմքով նշված դատվածությունները մարված չեն, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի հիմքով՝ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ:
Քննարկելով ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի նկատմամբ պատժատեսակ և պատժաչափ նշանակելու հարցը՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքի համար պատիժ է նախատեսվում բացառապես ազատազրկման ձևով՝ երեքից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրվմամբ կամ առանց դրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
Հանցագործությունների վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երկու երրորդից:
Հանցագործությունների առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի երեք քառորդից»:
Հիմք ընդունելով նշված հոդվածների իրավական կարգավորումները, ինչպես նաև սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի կատարած հանցավոր արարքների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այդ թվում` նրա կատարած կոնկրետ արարքը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, դրանք համադրելով նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի հետ, Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է պատիժ նշանակել 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրաման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոնների կիրառմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով պատժին անհրաժեշտ է մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժները և ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Միևնույն ժամանակ դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանը Երևան քաղաքի Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2017 թվականի օգոստոսի 3–ին մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 317-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանքում և դատապարտել ազատազրկման 1 (մեկ) տարի ժամկետով:
Հայկ Վաչեի Գալստյանի նկատմամբ պատժի սկիզբը հաշվել դատավճռի հրապարակման պահից՝ 2017 թվականի օգոստոսի 3–ից, հետևաբար սույն դատավճռի կայացման օրվա դրությամբ ամբաստանյալ Հայկ Գալստայնն ամբողջությամբ կրել է իր նկատմամբ վերոգրյալ դատավճռով նշանակված պատիժը:
Դատարանը, քննության առնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցը և հաշվի առնելով ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի մեղսագրված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթն ու աստիճանը, հանցավորի անձը, պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, հանգում է հետևության, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը չի համապատասխանի արդարության և պատասխանատվության անհատականացման քրեաիրավական սկզբունքներին:
Անդրադառնալով ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին` Դատարանը գտնում է, որ խափանման միջոցը վերացնելու կամ փոփոխելու հիմքերը բացակայում են՝ պայմանավորված ամբաստանյալ Հայկ Գալստյանին իրական պատժի՝ ազատազրկաման դատապարտելու և կայացված դատավճռի ի կատար ածումն ապահովելու անհրաժեշտությամբ: Միևնույն ժամանակ, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Հ.Գալստյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման սկիզբը պետք հաշվել նրան փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից՝ 2015 թվականի հունիսի 07-ից:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո՝ տուժող Վաղարշակ Մուրադյանին պատկանող մատանին վերադարձնել վերջինիս, իսկ սառը զենքերի շարքին դասվող դանակը` իր պատյանով, ոչնչացնել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճիռը մնացած մասով անհրաժեշտ է թողնել անփոփոխ:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով, դատարանը`
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Հայկ Վաչեի Գալստյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասի կանոնների կիրառմամբ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 179-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 324-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված պատիժները և ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 5 (հինգ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Ամբաստանյալ Հայկ Վաչեի Գալստյանի պատժի կրման սկիզբը հաշվել 2015 թվականի հունիսի 07-ից:
Հայկ Վաչեի Գալստյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ մինչև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո տուժող Վաղարշակ Մուրադյանին պատկանող մատանին վերադարձնել վերջինիս, իսկ սառը զենքերի շարքին դասվող դանակը` իր պատյանով, ոչնչացնել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի դեկտեմբերի 15-ի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռը հրապարակման օրվանից մեկամսյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան։


ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆ