ԵԱՔԴ/0075/01/15

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ

Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանը`

նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան
քարտուղարությամբ` Ն. Այվազյանի
մասնակցությամբ
մեղադրողներ` Ա. Դոլինյանի, Գ. Աղաջանյանի
պաշտպաններ` Ա. Գարոյանի, Ս. Մնացականյանի


2015 թվականի հոկտեմբերի 16-ին, Երևան քաղաքում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լաերտ Հակոբի Սարգսյանի, ծնված 1976 թվականի օգոստոսի 29-ին, Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուրի, խնամքին մեկ անձ, նախկինում դատված՝ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն համայնքների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2009թ. հուլիսի 09-ի դատավճռով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 2-րդ, 3-րդ կետերով դատապարտվել է ազատազրկման երեք (3) տարի վեց (6) ամիս ժամկետով, պատժի կրումից ազատվել է 11.05.2012թ., դատվածությունը չմարված, չի աշխատում, հաշվառված և բնակվում է Երևան քաղաքի Զ.Քանաքեռցու 4-րդ նրբանցք 12 տուն հասցեում, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2015 թվականի ապրիլի 22-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09107815 քրեական գործը:
2015 թվականի մայիսի 12-ին կասկածյալ Լաերտ Հակոբի Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նախաքննության մարմնի 2015 թվականի մայիսի 15-ի որոշմամբ Լաերտ Հակոբի Սարգսյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով:
2015 թվականի մայիսի 21-ին թիվ 09107815 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան՝ ըստ էության քննելու համար:
2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Լաերտ Հակոբի Սարգսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա 2015 թվականի մարտի 26-ին երեկոյան, Արթուր Ավետիսյանի կամքին հակառակ, ուղղակի դիտավորությամբ ապօրինի մուտք է գործել վերջինիս սեփականության իրավունքով պատկանող՝ Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի /Զ.Քանաքեռցու/ 12 շենքի թիվ 2 բնակարան, այնտեղ է տեղափոխել անկողին, մի քանի այլ անհրաժեշտ իրեր և մինչև 2015 թվականի ապրիլի 14-ը բնակվել է նշված բնակարանում:
3. Արագացված դատական քննություն.
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Լաերտ Հակոբի Սարգսյանը միջնորդեց դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարեց, որ առաջադրված մեղադրանքն իրեն պարզ է, համաձայն է իրեն առաջադրված մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու բնույթն ու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: Միջնորդությունը հաստատեց նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Գարոյանը:
Մեղադրող Ա.Դոլինյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Տուժող Ա.Ավետիսյանը նույնպես դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751 և 3752 հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել դատական քննության արագացված կարգ կիրառելու մասին:
4.Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Լաերտ Սարգսյանը 2015 թվականի մարտի 26-ին երեկոյան, Արթուր Ավետիսյանի կամքին հակառակ, ապօրինի մուտք է գործել սեփականության իրավունքով վերջինիս պատկանող՝ Երևան քաղաքի Զ.Սարկավագի /Զ.Քանաքեռցու/ 12 շենքի թիվ 2 բնակարան, այնտեղ է տեղափոխել անկողին, մի քանի այլ անհրաժեշտ իրեր և մինչև 2015 թվականի ապրիլի 14-ը բնակվել է նշված բնակարանում:
Այսինքն` Լ.Սարգսյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Կատարած արարքի համար ամբաստանյալ Լաերտ Հակոբի Սարգսյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48 հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61 հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները՚:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Որպես ամբաստանյալ Լ.Սարգսյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, մայրը գտնվում է նրա խնամքին:
Որպես ամբաստանյալ Լ.Սարգսյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը: Ամբաստանյալ Լաերտ Սարգսյանը դիտավորությամբ հանցանք է կատարել, նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար դատվածություն ունենալով:
Հաշվի առնելով Լաերտ Սարգսյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ինչպես նաև այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայով նախատեսված է պատիժ նաև կալանքի ձևով, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար ամբաստանյալ Լաերտ Սարգսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել կալանքի ձևով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն ՙ...Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2014 թվականի մայիսի 31-ի թիվ ՏԴ/0071/0/13 որոշմամբ արտահայտել է իրավական դիրքորոշում այն մասին, որ ՙարագացված դատաքննության պարագայում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի 6-րդ մասով նախատեսված պատիժ նշանակելու կարգը հանցանք կատարած անձանց համար ավելի նախընտրելի է ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելու՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածով նախատեսված կարգի համեմատությամբ, քանի որ օրենսդիրն ամբաստանյալի կողմից արագացված դատաքննություն կատարելուն համաձայնություն տալու և մեղսագրված արարքն ընդունելու պարագայում առանց որևէ սահմանափակումների պատժաչափի նշանակման հարցում արտոնյալ պայմաններ է նախատեսել (արագացված դատաքննության էության ու նշանակության վերաբերյալ mutatis mutandisտե՛ս ՀՀ սահմանադրական դատարանի թիվ ՍԴՈ-931 որոշումը):
Մինչդեռ անձի արարքում հանցագործությունների ռեցիդիվի առկայության դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածով նախատեսված են ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի սանկցիայի շրջանակներում անձի նկատմամբ ավելի խիստ պատիժ նշանակելու կանոններ:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի 6-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի հարաբերակցության իրավական կարգավորման անորոշությունը և դրանց միջև առկա հակասությունը պետք է լուծվի հօգուտ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելու բարենպաստ պայմաններ նախատեսող նորմի, ինչը բխում է ՀՀ Սահմանադրությամբ և միջազգային իրավական ակտերով սահմանված մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնարար դրույթներից:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածով և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի 6-րդ մասով ամրագրված պատիժ նշանակելու հատուկ կանոնների միջև առկա է հակասություն, որը ենթակա է լուծման հօգուտ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3753 հոդվածի 6-րդ մասի:՚
Ամբաստանյալ Լ.Սարգսյանը կալանքի ձևով նշանակվող պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, իսկ նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, պետք է թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատարանը գտնում է, որ տուժող Արթուր Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցի հարցը պետք է համարել լուծված, նկատի ունենալով, որ նա ամբաստանյալի նկատմամբ որևէ նյութական պահանջ չունի, որի մասին տուժողը հայտնել է դատաքննության ընթացքում:
Դատարանը գտնում է, որ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչի 18.05.2015թ. որոշմամբ ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ Ա.Ավետիսյանի Երևան քաղաքի, Քանաքեռ-Զեյթուն, Սարկավագի փողոցի 12 շենքի թիվ 2 բնակարանի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցման N 15052013-01-0139 ՀՀ վկայականը պետք է պահել սույն քրեական գործի հետ:
Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսերն ամբաստանյալից ենթակա չեն բռնագանձման, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168 հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախս սույն քրեական գործով չկա, իսկ 2-8-րդ կետերով նախատեսված դատական ծախսերն արագացված դատական քննության կարգ կիրառելու դեպքում, համաձայն նույն օրենսգրքի 3753 հոդվածի 8-րդ մասի, ամբաստանյալից բռնագանձման ենթակա չեն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360, 365, 369-373, 3753 և 3754 հոդվածներով, դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Լաերտ Հակոբի Սարգսյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 147 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նրան դատապարտել կալանքի մեկ ամիս ժամկետով:
Լաերտ Հակոբի Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվել նրան արգելանքի վերցնելու օրվանից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Լաերտ Հակոբի Սարգսյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Արթուր Ավետիսյանի քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված:
Ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթ հանդիսացող՝ Ա.Ավետիսյանի Երևան քաղաքի, Քանաքեռ-Զեյթուն, Սարկավագի փողոցի 12 շենքի թիվ 2 բնակարանի անշարժ գույքի նկատմամբ իրավունքի պետական գրանցման N 15052013-01-0139 ՀՀ վկայականը պահել սույն քրեական գործի հետ:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
Դատավճիռը չի կարող բողոքարկվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395 հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված հիմքով:

Դատավոր` ստորագրություն
Բնագրի հետ ճիշտ է`
Դատավոր` Լ. Ավետիսյան