Գործ ԵԱՔԴ/0029/01/15

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

24 սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ա.ԵՐԻՋԱՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ.ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆ` Հ. ՕՍԵՓՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Է.ԳԱՍՊԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2015թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2015 թվականի փետրվարի 27-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 14111615 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2015 թվականի մարտի 06-ի որոշում է կայացվել Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որպես մեղադրյալ ներգրավվելու մասին:
2015 թվականի մարտի 27-ի որոշմամբ թիվ 14111615 քրեական գործի նյութերով ոմն ՚Տիգրանիՙ կողմից Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանին ապօրինի թմրամիջոց իրացնելու և վերջինիս կողմից առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի կերպով թմրամիջոց ձեռք բերելու դեպքի առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14119315 քրեական գործը:
2015 թվականի ապրիլի 02-ին թիվ 14111615 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2015թ. դատավճռով. դատաքննության արագացված կարգի կիրառմամբ.
Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նա դատապարտվել է ազատազրկման վեց /6/ ամիս ժամկետով:
Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է նրան արգելանքի վերցնելու օրվանից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև.
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց հանդիսացող և քրեական գործին կցված Է.Գասպարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված 0.13 գրամ քաշով հաբի բեկորը /որում հայտնաբերվել է ՚բուպրենորֆինՙ տեսակի թմրամիջոց/ փաթեթավորված և կնիքված ՚ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 18ՙ ուղղանկյուն կնիքի դրոշմով/ հանձնել ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնին` սույն քրեական գործի նյութերով հարուցված թիվ 14119315 քրեական գործին կցելու համար:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2015թ. դատավճռի վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպանը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Նախաքննական մարմնի կողմից ամբաստանյալ Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն արարքի կատարման համար, որ նա 2015 թվականի փետրվարի 22-ին՝ ժամը 19-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 2-րդ թաղամասի թիվ 10 շենքի մոտ, առանց իրացնելու նպատակի ոմն ՚Տիգրանիցՙ ապօրինի ձեռք է բերել և պահել 2 հատ ՚Սուբոտեքսՙ տեսակի հաբ, որի մի մասը գործածել է անձամբ, իսկ մնացած մասը պահել իր սպորտային բաճկոնի աջ թևքի ճարմանդի մեջ, որը 2015 թվականի փետրվարի 26-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից հայտնաբերվել է Է.Գասպարյանի անձնական խուզարկությամբ:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Պաշտպանը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, վերաքննիչ բողոքը բավարարել, բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդահանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0029/01/15 քրեական գործով 16.06.2015 թվականի դատավճիռը և այն փոփոխել՝ ամբաստանյալ Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ազատազրկման ձևով պատիժը փոխարինելով այն պայմանական չկիրառելով՝ սահմանելով փորձաշրջան:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորոմներով.
Վկայակորելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ, 61-րդ հոդվածները, գտել է, որ դատարանի կողմից թույլ են տրվել նշված իրավանորմերի խախտումներ, դրանք մեկնաբանվել են սխալ, ի վնաս Էդուարդ Գասպարյանի:
Մասնավորապես դատարանի կողմից պատիժ նշանակելու հիմքում դրվել է ամբաստանյալի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորությոն աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը:
Տվյալ դեպքում հանցանք կատարած ամբաստանյալի գործողություններում բացակայում է հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դա որևէ կերպ չի հիմնավորվել դատական ակտով:
Ինչ վերաբերում է անձին, ապա այդ մասով դատարանն իրավացիրոեն մեջբերել է ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Որպես պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտել է հանցագործության ռեցիդիվը նկատի ունենալով այն փաստը, որ ամբաստանյալը նախկինում դիտավորությամբ կատարած հանցանքի համար ունեցել է դատվածություն:
Դատարանի կողմից թեև արձանագրվել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով սահմանված հանցագործության սանկցիայով նախատեսված է ոչ միայն ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելու իրավունք, գտել է, որ տվյալ դեպքում ամբաստանյալի պատիժը պետք է լինի ազատազրկման ձևով՝ անտեսելով ամբաստանյալի կողմից ներկայացված պատճառաբանությունները՝ պատիժը մեղամացնելու ուղղությամբ, այն է՝ Էդուարդ Գասպարյանն անկեղծորեն զղջացել է կատարած արարքի մեջ, ընդունել է այն, դատարանին է ներկայացրել բժշկական փաստաթղթեր՝ պարբերական բուժում նշանակվելու և վերջինիս կողմից այղ բուժումը ստանալու վերաբերյալ, այսինքն՝ վերջնիս կողմից ոչ միայն գիտակցվել է հանցագործության էությունը, այլև ակտիվ գործողություններ են կատարվել բուժման, ուղղվելու առումով:
Դատարանին նաև հայտարարվել է ամբաստանյալի փաստական ամուսնական հարաբերություններ հաստատելու մասին, որը նույնպես հիմք է հանդիսանում ամբաստանյալի կողմից երբևէ նման արարք կատարելը բացառելու համար: Բացի այդ, ռեցիդիվի կիրառումը, վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով, ինչի մասին նաև նշվել է դատավճռում, կարող է լուծվել հօգուտ անձի նկատմամբ պատիժ նշանակելու բարենպաստ պայմաններ նախատեսող նորմի, ինչը բխում է ՀՀ Սահմանադրությամբ և միջազգային իրավական ակտերով սահմանված մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնարար դրույթներից:
Գտել է, որ թեև դատարանի կողմից մատնանշվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1 հոդվածի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 375.3 հոդվածի 6-րդ մասով ամրագրված պատիժ նշանակելու հատուկ կանոնների միջև առկա հակասության մասին, սակայն դրանք սխալ են մեկնաբանվել, այսինքն չեն մեկնաբանվել հօգուտ ամբաստանյալի:
Գտել է, որ սույն գործի շրջանակներում դատարանի կողմից պետք է կիրառվեին, սակայն չեն կիրառվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու կանոնները:
Ի թիվս վերոհիշյալ պատճառաբանությունների, հատկանշական է համարել նշել նաև այն մասին, որ Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանը պատրաստակամություն է հայտնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառվելու պարագայում բուժման գործընթացն ավելի երկար ստանալ՝ նման արարքը բացառելու և նոր կյանք մտնելու նպատակից ելնելով: Հակառակ դեպքում, ազատազրկման ձևով պատիժը բացասական ձևով կանդրադառնա ամբաստանյալի ուղղման գործընթացին:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակներըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին /…/ՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներըՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետովՙ:
՚/…/ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը/:
՚/…/ Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
/…/ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու
բնույթին /…/ՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը/:
՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
՚/…/Դատարանի լայն հայեցողության շրջանակներում է նաև անձի պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների կիրառման հարցը, քանի որ համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն նույն հոդվածի առաջին մասում: Այնուհանդերձ, դատարանի այս լիազորությունը բացարձակ չէ, և որպես մեղմացնող հաշվի առնվող հանգամանքները պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ հանգամանքը պետք է իրական լինի, այսինքն՝ գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրա առկայությունը
բ/ այն պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը
գ/ այն հաստատված ճանաչելիս դատարանը պետք է պահպանի ապացուցման ընդհանուր քրեադատավարական կանոնները. հանգամանքի առկայությունը հաստատող ապացույցները պետք է վերաբերելի և թույլատրելի լինեն, դրանք պետք է հետազոտված լինեն դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև պետք է պահպանվեն ապացույցների ստուգման և գնահատման օրենսդրական պահանջներըՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հունիսի 1-ի` Պ.Բայրամյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 17, արձանագրվել է, որ. ՚/…/ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին/…/ՙ:
Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշմամբ, կետ 18, եզրահանգել է, որ. ՚Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավոր անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունըՙ:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` դատարան/ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել ինչպես ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի կողմից կատարած հանցագործության բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ հանցանքն ընդունել է, զղջացել է կատարած արարքի համար, բնութագրվում է դրական:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը դիտել է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքն:
Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիայի շրջանակներում արդեն իսկ նշանակվել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ` ազատազրկում 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով նաև, ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը` 6 վեց/ ամիս ժամկետով ազատազրկումը, պայմանականորեն չկիրառելը, չի կարող ապահովել պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տվյալ դեպքում, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Էդուարդ Գասպարյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև այն ռեալ կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար` սույն գործով վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով ևս բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպանության կողմի` վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ տալու և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Էդուարդ Ալբերտի Գասպարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.06.2015թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ