Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0020/01/15
Վիճակագրական տողի համար :
7.30
Պատասխանող
Լևոն Բաբայան
Լևոն Բաբայան Յուրիի
Լևոն Բաբայան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Վազգեն Ռշտունի
Կարեն Մարդանյան
Անդրանիկ Մնացականյան
Մհեր Արղամանյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Վազգեն Ռշտունի
Կարեն Մարդանյան
Անդրանիկ Մնացականյան
Մհեր Արղամանյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2017-03-17 | 15:00 | 5 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2016-10-04 | Գործ No ԵԱՔԴ/0020/01/15 ՈՐՈՇՈՒՄ ԴԱՏԱՎՃԻՌԸ ՎԵՐԱՆԱՅԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ ՙ04՚ հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբª դատավոր Ա.Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Մ.Սարգսյանի մասնակցությամբ` դատախազ Հ.Հարությունյանի Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ՀՀ ԱՆ ՙԿոշ՚ քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի դիմումը` իր նկատմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.09.2015թ. դատավճիռը վերանայելու մասին, ՊԱՐԶԵՑ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.09.2015թ. դատավճռով Լևոն Յուրիի Բաբայանը /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից, ներկայումս ՀՀ ԱՆ ՙԿոշ՚ ՔԿՀ կալանավոր/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: 2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով այն արարքի համար, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚: 09.09.2016թ. դիմումով դատապարտյալ Լևոն Բաբայանը խնդրել է վերանայել նշված դատավճիռը, դատական նիստն անցկացնել իր բացակայությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 16.05.2016թ. ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած: Նույն օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` օրենսգիրքը լրացվել է հետևյալ բովանդակությամբ 267.1-ին հոդվածով, համաձայն որի` ՙ1. Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգությունը՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափերով. 2) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների խոշոր չափերով. 2) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 4. Սույն հոդվածի առաջին, երկրորդ կամ երրորդ մասերով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների առանձնապես խոշոր չափերով. 2) կազմակերպված խմբի կողմից. 3) մաքսային կամ սահմանային հսկողություն իրականացնող անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասներկու տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ:՚: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի. ՙ1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: 2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից՚: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի. ՙ1. Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն: 2. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի: 3. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:՚: Այսպիսով, դատապարտյալ Լևոն Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիան առավել խիստ է, քան նախկին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված սանկցիան, ուստի պատժի մասով դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 379-րդ հոդվածներով, 437-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 438-րդ հոդվածով, դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.09.2015թ. դատավճիռը` ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով, համապատասխանեցնել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016թ. մայիսի 16-ին ընդունված ՀՀ օրենքի դրույթներին. Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատավճռի մնացած մասերը թողնել անփոփոխ: Որոշումը տասնօրյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ | ||||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-09-10 | 12:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-08-24 | 14:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-08-19 | 15:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-07-30 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-06-25 | 14:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-06-17 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-06-03 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-05-13 | 16:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-05-08 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-04-27 | 12:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-04-14 | 12:00 | 5 | Կայացել է |
ԵԱՔԴ/0020/01/15
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
Վ.Ռշտունի
Ռ.Դավոյան
Հ.Հարությունյան
<<17>> մարտի 2017թ. ք.Երևան
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճռի համաձայն՝ ամբաստանյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ Լևոն Յուրր Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով՝գույքի՝ մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
2016 թվականի հուլիսի 7-ին ՀՀ ԱՆ <<Կոշ>> ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լևոն Բաբայանը դիմում է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ խնդրելով վերանայել իր նկատմամբ կայացված 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը, և իր կատարած արարքը համապատասխանեցնել ՀՀ գործող օրենսդրությանը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը՝ ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ:
2016 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2016 թվականի հոկտեմբերի 18-ին:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Դատախազ Հ.Հարությունյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանը դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար:
Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի համաձայն՝ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսացել մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխած թմրանյութերի քանակը և հատկապես դա չի հանդիսացել նշված հանցակազմի որակյալ հատկանիշ ու անկախ ՀՀ մաքսանենգությամբ տեղափոխված թմրանյութի քանակից նշված հանցանքը կատարած անձը ենթակա է եղել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝ օրենսգրքում լրացված 267.1-րդ հոդվածը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ ՀՀ պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար, և սույն հոդվածն ունի որակյալ հատկանիշներ, որոնք վերաբերում են նաև զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությանը:
Տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանի արարքի համապատասխանեցումը գործող օրենսդրությանը պետք է կատարվի հետևյալ երկու հանգամանքների համատեղ ապահովման արդյունքում. առաջինը՝ վերջինի արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածի այն մասին և կետին, որի ձևակերպումն առավելապես համընկնում է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, երկրորդը՝ այդ համապատասխանեցման արդյունքում չպետք է խախտվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները:
Դատարանի կողմից թեև առաջին պայմանն ապահովված է, այսինքն՝ կատարված արարքի ձևակերպումը և գործող օրենսդրությամբ նշված արարքի կատարման համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի ձևակերպումն բավականին համընկնում է, սակայն դատարանի կողմից տվյալ դեպքում խախտվել է 2-րդ պայմանը, այսինքն՝ արարքը համապատասխանեցվելու արդյունքում ծանր հանցագործության կատարման համար դատապարտված Լևոն Բաբայանը դառնում է առանձնապես ծանր հանցանքի կատարման համար դատապարտված անձ, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն: Ստացվում է, որ խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները. համապատասխանեցման արդյունքում այլ կերպ վատթարանում է դատապարտյալի վիճակը, քանի որ դատապարտյալի նկատմամբ կայացված դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու արդյունքում մեղսագրված հանցանքի ծանրության հետ անմիջականորեն կապված են լինելու անձի դատվածության մարման ժամկետը, հետագայում նրա կողմից այլ հանցանքի կատարման դեպքում ռեցիդիվի տեսակի որոշումը, համաներման և քրեադատավարական ու քրեակատարողական ոլորտի այլ հետևանքները:
Տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով այլ կերպ վատթարացել է դատապարտյալի վիճակը՝ խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները:
Այնինչ, օրինական և հիմնավորված որոշում կայացնելու համար դատարանը պարզապես պետք է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի նախկինում գործող 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված արարքը համապատասխանեցներ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքին, քանի որ կարևոր է ոչ միայն անձի կատարած արարքի բովանդակության հնարավորին չափով համընկնումը համապատասխանեցվող հոդվածի բովանդակությանը, այլև՝ հնարավորին չափով հոդվածի բովանդակության համընկնումը նախկինում գործող հոդվածի բովանդակության հետ, որով անձը մեղավոր է ճանաչվել, իսկ տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժը կորցրած 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիան բովանդակային առումով առավելապես համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 1-ին մասի բովանդակությանը, ինչպես նաև համընկնում է նշված հանցանքների տեսակը՝ երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ:
Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 որոշումը, կայացնել նոր դատական ակտ և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 դատավճռով հաստատված Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի կիրառմամբ համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքին՝ այդ հանցավոր արարքը կատարելու համար, ինչպես նաև հանցագործությունների համակցությամբ նշանակված պատիժը թողնելով անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով առաջին ատյանի դատարանի որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և ներկայացված նյութերը, գտնում է, որ դատախազ Հ.Հարությունյանի բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով։ Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։ Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։ Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը։
Վերոգրյալ իրավանորմերից բխում է, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ընդհանուր կանոնը կայանում է նրանում, որ անձը պատասխանատվության կարող է ենթարկվել հանցանքի պահին գործող օրենքով։ Նշված կանոնից միանշանակ բացառություն են այն դեպքերը, երբ հանցանքի կատարումից հետո արարքի հանցավորությունը վերացվում է, պատիժը մեղմացվում է կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավվում է։ Նշվածից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածը փոխլրացնում է նույն օրենսգրքի 12-րդ հոդվածին:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները: Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` եթե իրավական ակտն ընդունվել է ի կատարումն կամ համաձայն նույն կամ ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտի, ապա այդ ակտը մեկնաբանվում է` առաջին հերթին հիմք ընդունելով ավելի բարձր իրավական ուժ ունեցող ակտի դրույթներն ու սկզբունքները: Ուստի ներպետական օրենսդրության կարգավորումների նշանակությունը և նպատակը հասկանալու համար հարկ է նաև անդրադարձ կատարել ժամանակի ընթացքում օրենքի գործողության իրավահարաբերությունները կանոնակարգող միջազգային հիմնարար փաստաթղթերին:
Այսպես` Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության համար հանցագործության մեջ մեղավոր ճանաչվել, եթե դրանք կատարվելու պահին գործող ազգային օրենքներով կամ միջազգային իրավունքով հանցագործություն չեն համարվել: Չի կարող նաև ավելի ծանր պատիժ նշանակվել, քան այն, որը կարող էր սահմանվել հանցանքը կատարելու ժամանակ:
Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող մեղավոր ճանաչվել որևէ գործողության կամ թողտվության հետևանքով որևէ քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, որը, այն կատարվելու պահին գործող ներպետական օրենսդրության կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, չի հանդիսացել քրեական հանցագործություն: Հավասարապես, չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը կիրառման էր ենթակա քրեական հանցագործության կատարման պահին: Եթե հանցագործությունը կատարվելուց հետո օրենքով ավելի թեթև պատիժ է սահմանվում, այդ օրենքի գործողությունը տարածվում է տվյալ հանցագործի վրա:
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության հետևանքով մեղավոր ճանաչվել որևէ հանցագործության մեջ, որը, կատարման պահին գործող ներքին կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, քրեական հանցագործություն չէ:
Ամփոփելով վերը նշված միջազգային իրավական նորմերի կարգավորումները՝ պետք է նկատել, որ դրանց հիմնական նպատակն ավելի ծանր պատիժ նշանակելու կամ վատթարացնող նոր օրենք կիրառելու հնարավորության բացառումն է:
<<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած:
Նախքան վերը նշված փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների, խիստ ներգործող, թունավոր նյութերի մաքսանենգությունը պատժվում էր ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
2016 թվականի հունիսի 25-ին ուժի մեջ մտած <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգիրքը լրացվել է 267.1-րդ հոդվածով, որն ունի հետևյալ բովանդակությունը.
<<1. Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգությունը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` երկուսից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրա
միջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափերով.
2) մի խումբ անձանց կողմից համաձայնությամբ`նախնական
պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների խոշոր չափերով.
2) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով`
պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
4. Սույն հոդվածի առաջին, երկրորդ կամ երրորդ մասերով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների առանձնապես խոշոր չափերով.
2) կազմակերպված խմբի կողմից.
3) մաքսային կամ սահմանային հսկողություն իրականացնող անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով`
պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասներկու տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ:>>:
Վերը նշված օրենսդրական փոփոխություններից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած, սակայն Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության ձևով կատարված արարքների հանցավորությունը չի վերացել, քանի որ միևնույն փոփոխությամբ նշված արարքների համար պատասխանատվությունը նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Այլ կերպ ասած, եթե մինչև 2016 թվականի հունիսի 25-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքով Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար պատասխանատվություն էր նախատեսված 215-րդ հոդվածով, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը նշված փոփոխությամբ այն նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Ընդ որում` հատկանշական է, որ օրենսդրի կողմից վերը նշված փոփոխությունը կատարվել է նույն իրավական ակտով, այսինքն` առանց ժամանակային խզման, ինչը նշանակում է, որ չի եղել այնպիսի ժամանակահատված, որ մաքսանենգության համար մեղավորը քրեական պատասխանատվությունից ազատված լինի:
Տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին:
Վերաքննիչ դատարանը համակարծիք չէ առաջին ատյանի դատարանի նշված դիրքորոշման հետ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է նախատեսված ազատազրկում` ութից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, իսկ մինչ օրենսդրական փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսվել է ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: Այսինքն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը առանձնապես ծանր հանցագործություն է, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը եղել է ծանր հանցագործություն:
Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքով հանցագործությունների դասակարգումը կարևոր է ոչ միայն պատժի տեսակը և չափն ընտրելիս, այլ նաև կարևոր նշանակություն ունի հետագա քրեաիրավական և քրեակատարողական հարաբերությունների տարածման առումով. մասնավորապես՝ ռեցիդիվը գնահատելիս, վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելիս, պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելիս, մեղադրական դատավճռի վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով պատժից ազատելիս, դատվածության մարման ժամկետները հաշվարկելիս, կարճաժամկետ մեկնում տրամադրելիս, տեսակցություններ տրամադրելիս, պատիժը կատարելու համար ուղղիչ հիմնարկի տեսակը որոշելիս և այլն:
Այսինքն՝ նշվածից պարզ է դառնում, որ անձի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով որակելու դեպքում՝ անձի վիճակը, թե պատժի նշանակման և, թե հետագա իրավահարաբերությունների տարածման առումով վատթարանում է: Հետևաբար, նշված նորմը չի կարող տարածվել մինչ այդ փոփոխությունը հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ դատախազ Հ.Հարությունյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում նշված այն հարցին, որ դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին, քանի որ նշված հոդվածների դիսպոզիցիաները բովանդակային առումով առավել նման են և երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ, իսկ թմրանյութի չափը նշված հանցակազմերում առհասարակ սահմանված չէ և պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսանում:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչը որպես հանցակազմի որակյալ հատկանիշ չէր նախատեսում մաքսանենգության առարկայի՝ չափը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածում որպես հանացակազմը որակյալ դարձնող հատկանիշներն են զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությունը:
Տվյալ գործի նյութերից երևում է, որ Լևոն Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար: Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի իմաստով մաքսանենգության առարկայի չափն առկա է և Լևոն Բաբայանի կողմից փաստացի կատարած արարքը՝ առանձնապես խոշոր չափերի թմրանյութի մաքսանենգությունը, չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիային, այլ համապատասխանում է նույն հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Իսկ նման պայմաններում արարքի համապատասխանեցումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին արհեստականորեն կբարելավի հանցանք կատարած անձի իրավական վիճակը, քանի որ կարևոր է փաստացի կատարած արարքը, դրա բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, տվյալ դեպքում` թմրանյութի չափը: Եվ քանի որ, ինչպես արդեն նշվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն, իսկ 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսվածը՝ ծանր, ուստի վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ չտալու սկզբունքից ելնելով՝ համապատասխանեցման անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված մեկնաբանությունները, գալիս է այն եզրահանգման, որ առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը պետք է բեկանել և Լևոն Բաբայանի դիմումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի համաձայն իր կատարած արարքը ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքին համապատասխանեցնելու մասին, մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 412-րդ, 437-րդ և 438-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշումը բեկանել՝ մերժելով դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի դիմումը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
Վ.Ռշտունի
Ռ.Դավոյան
Հ.Հարությունյան
<<17>> մարտի 2017թ. ք.Երևան
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճռի համաձայն՝ ամբաստանյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ Լևոն Յուրր Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով՝գույքի՝ մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
2016 թվականի հուլիսի 7-ին ՀՀ ԱՆ <<Կոշ>> ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լևոն Բաբայանը դիմում է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ խնդրելով վերանայել իր նկատմամբ կայացված 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը, և իր կատարած արարքը համապատասխանեցնել ՀՀ գործող օրենսդրությանը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը՝ ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ:
2016 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2016 թվականի հոկտեմբերի 18-ին:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Դատախազ Հ.Հարությունյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանը դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար:
Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի համաձայն՝ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսացել մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխած թմրանյութերի քանակը և հատկապես դա չի հանդիսացել նշված հանցակազմի որակյալ հատկանիշ ու անկախ ՀՀ մաքսանենգությամբ տեղափոխված թմրանյութի քանակից նշված հանցանքը կատարած անձը ենթակա է եղել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝ օրենսգրքում լրացված 267.1-րդ հոդվածը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ ՀՀ պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար, և սույն հոդվածն ունի որակյալ հատկանիշներ, որոնք վերաբերում են նաև զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությանը:
Տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանի արարքի համապատասխանեցումը գործող օրենսդրությանը պետք է կատարվի հետևյալ երկու հանգամանքների համատեղ ապահովման արդյունքում. առաջինը՝ վերջինի արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածի այն մասին և կետին, որի ձևակերպումն առավելապես համընկնում է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, երկրորդը՝ այդ համապատասխանեցման արդյունքում չպետք է խախտվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները:
Դատարանի կողմից թեև առաջին պայմանն ապահովված է, այսինքն՝ կատարված արարքի ձևակերպումը և գործող օրենսդրությամբ նշված արարքի կատարման համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի ձևակերպումն բավականին համընկնում է, սակայն դատարանի կողմից տվյալ դեպքում խախտվել է 2-րդ պայմանը, այսինքն՝ արարքը համապատասխանեցվելու արդյունքում ծանր հանցագործության կատարման համար դատապարտված Լևոն Բաբայանը դառնում է առանձնապես ծանր հանցանքի կատարման համար դատապարտված անձ, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն: Ստացվում է, որ խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները. համապատասխանեցման արդյունքում այլ կերպ վատթարանում է դատապարտյալի վիճակը, քանի որ դատապարտյալի նկատմամբ կայացված դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու արդյունքում մեղսագրված հանցանքի ծանրության հետ անմիջականորեն կապված են լինելու անձի դատվածության մարման ժամկետը, հետագայում նրա կողմից այլ հանցանքի կատարման դեպքում ռեցիդիվի տեսակի որոշումը, համաներման և քրեադատավարական ու քրեակատարողական ոլորտի այլ հետևանքները:
Տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով այլ կերպ վատթարացել է դատապարտյալի վիճակը՝ խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները:
Այնինչ, օրինական և հիմնավորված որոշում կայացնելու համար դատարանը պարզապես պետք է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի նախկինում գործող 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված արարքը համապատասխանեցներ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքին, քանի որ կարևոր է ոչ միայն անձի կատարած արարքի բովանդակության հնարավորին չափով համընկնումը համապատասխանեցվող հոդվածի բովանդակությանը, այլև՝ հնարավորին չափով հոդվածի բովանդակության համընկնումը նախկինում գործող հոդվածի բովանդակության հետ, որով անձը մեղավոր է ճանաչվել, իսկ տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժը կորցրած 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիան բովանդակային առումով առավելապես համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 1-ին մասի բովանդակությանը, ինչպես նաև համընկնում է նշված հանցանքների տեսակը՝ երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ:
Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 որոշումը, կայացնել նոր դատական ակտ և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 դատավճռով հաստատված Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի կիրառմամբ համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքին՝ այդ հանցավոր արարքը կատարելու համար, ինչպես նաև հանցագործությունների համակցությամբ նշանակված պատիժը թողնելով անփոփոխ:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով առաջին ատյանի դատարանի որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և ներկայացված նյութերը, գտնում է, որ դատախազ Հ.Հարությունյանի բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով։ Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։ Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։ Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը։
Վերոգրյալ իրավանորմերից բխում է, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ընդհանուր կանոնը կայանում է նրանում, որ անձը պատասխանատվության կարող է ենթարկվել հանցանքի պահին գործող օրենքով։ Նշված կանոնից միանշանակ բացառություն են այն դեպքերը, երբ հանցանքի կատարումից հետո արարքի հանցավորությունը վերացվում է, պատիժը մեղմացվում է կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավվում է։ Նշվածից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածը փոխլրացնում է նույն օրենսգրքի 12-րդ հոդվածին:
<<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները: Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` եթե իրավական ակտն ընդունվել է ի կատարումն կամ համաձայն նույն կամ ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտի, ապա այդ ակտը մեկնաբանվում է` առաջին հերթին հիմք ընդունելով ավելի բարձր իրավական ուժ ունեցող ակտի դրույթներն ու սկզբունքները: Ուստի ներպետական օրենսդրության կարգավորումների նշանակությունը և նպատակը հասկանալու համար հարկ է նաև անդրադարձ կատարել ժամանակի ընթացքում օրենքի գործողության իրավահարաբերությունները կանոնակարգող միջազգային հիմնարար փաստաթղթերին:
Այսպես` Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության համար հանցագործության մեջ մեղավոր ճանաչվել, եթե դրանք կատարվելու պահին գործող ազգային օրենքներով կամ միջազգային իրավունքով հանցագործություն չեն համարվել: Չի կարող նաև ավելի ծանր պատիժ նշանակվել, քան այն, որը կարող էր սահմանվել հանցանքը կատարելու ժամանակ:
Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող մեղավոր ճանաչվել որևէ գործողության կամ թողտվության հետևանքով որևէ քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, որը, այն կատարվելու պահին գործող ներպետական օրենսդրության կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, չի հանդիսացել քրեական հանցագործություն: Հավասարապես, չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը կիրառման էր ենթակա քրեական հանցագործության կատարման պահին: Եթե հանցագործությունը կատարվելուց հետո օրենքով ավելի թեթև պատիժ է սահմանվում, այդ օրենքի գործողությունը տարածվում է տվյալ հանցագործի վրա:
Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության հետևանքով մեղավոր ճանաչվել որևէ հանցագործության մեջ, որը, կատարման պահին գործող ներքին կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, քրեական հանցագործություն չէ:
Ամփոփելով վերը նշված միջազգային իրավական նորմերի կարգավորումները՝ պետք է նկատել, որ դրանց հիմնական նպատակն ավելի ծանր պատիժ նշանակելու կամ վատթարացնող նոր օրենք կիրառելու հնարավորության բացառումն է:
<<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած:
Նախքան վերը նշված փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների, խիստ ներգործող, թունավոր նյութերի մաքսանենգությունը պատժվում էր ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
2016 թվականի հունիսի 25-ին ուժի մեջ մտած <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգիրքը լրացվել է 267.1-րդ հոդվածով, որն ունի հետևյալ բովանդակությունը.
<<1. Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգությունը`
պատժվում է ազատազրկմամբ` երկուսից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրա
միջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափերով.
2) մի խումբ անձանց կողմից համաձայնությամբ`նախնական
պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների խոշոր չափերով.
2) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով`
պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ:
4. Սույն հոդվածի առաջին, երկրորդ կամ երրորդ մասերով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է`
1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների առանձնապես խոշոր չափերով.
2) կազմակերպված խմբի կողմից.
3) մաքսային կամ սահմանային հսկողություն իրականացնող անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով`
պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասներկու տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ:>>:
Վերը նշված օրենսդրական փոփոխություններից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած, սակայն Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության ձևով կատարված արարքների հանցավորությունը չի վերացել, քանի որ միևնույն փոփոխությամբ նշված արարքների համար պատասխանատվությունը նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Այլ կերպ ասած, եթե մինչև 2016 թվականի հունիսի 25-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքով Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար պատասխանատվություն էր նախատեսված 215-րդ հոդվածով, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը նշված փոփոխությամբ այն նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Ընդ որում` հատկանշական է, որ օրենսդրի կողմից վերը նշված փոփոխությունը կատարվել է նույն իրավական ակտով, այսինքն` առանց ժամանակային խզման, ինչը նշանակում է, որ չի եղել այնպիսի ժամանակահատված, որ մաքսանենգության համար մեղավորը քրեական պատասխանատվությունից ազատված լինի:
Տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին:
Վերաքննիչ դատարանը համակարծիք չէ առաջին ատյանի դատարանի նշված դիրքորոշման հետ հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է նախատեսված ազատազրկում` ութից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, իսկ մինչ օրենսդրական փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսվել է ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: Այսինքն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը առանձնապես ծանր հանցագործություն է, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը եղել է ծանր հանցագործություն:
Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքով հանցագործությունների դասակարգումը կարևոր է ոչ միայն պատժի տեսակը և չափն ընտրելիս, այլ նաև կարևոր նշանակություն ունի հետագա քրեաիրավական և քրեակատարողական հարաբերությունների տարածման առումով. մասնավորապես՝ ռեցիդիվը գնահատելիս, վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելիս, պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելիս, մեղադրական դատավճռի վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով պատժից ազատելիս, դատվածության մարման ժամկետները հաշվարկելիս, կարճաժամկետ մեկնում տրամադրելիս, տեսակցություններ տրամադրելիս, պատիժը կատարելու համար ուղղիչ հիմնարկի տեսակը որոշելիս և այլն:
Այսինքն՝ նշվածից պարզ է դառնում, որ անձի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով որակելու դեպքում՝ անձի վիճակը, թե պատժի նշանակման և, թե հետագա իրավահարաբերությունների տարածման առումով վատթարանում է: Հետևաբար, նշված նորմը չի կարող տարածվել մինչ այդ փոփոխությունը հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ դատախազ Հ.Հարությունյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում նշված այն հարցին, որ դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին, քանի որ նշված հոդվածների դիսպոզիցիաները բովանդակային առումով առավել նման են և երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ, իսկ թմրանյութի չափը նշված հանցակազմերում առհասարակ սահմանված չէ և պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսանում:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչը որպես հանցակազմի որակյալ հատկանիշ չէր նախատեսում մաքսանենգության առարկայի՝ չափը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածում որպես հանացակազմը որակյալ դարձնող հատկանիշներն են զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությունը:
Տվյալ գործի նյութերից երևում է, որ Լևոն Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար: Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի իմաստով մաքսանենգության առարկայի չափն առկա է և Լևոն Բաբայանի կողմից փաստացի կատարած արարքը՝ առանձնապես խոշոր չափերի թմրանյութի մաքսանենգությունը, չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիային, այլ համապատասխանում է նույն հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Իսկ նման պայմաններում արարքի համապատասխանեցումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին արհեստականորեն կբարելավի հանցանք կատարած անձի իրավական վիճակը, քանի որ կարևոր է փաստացի կատարած արարքը, դրա բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, տվյալ դեպքում` թմրանյութի չափը: Եվ քանի որ, ինչպես արդեն նշվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն, իսկ 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսվածը՝ ծանր, ուստի վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ չտալու սկզբունքից ելնելով՝ համապատասխանեցման անհրաժեշտությունը բացակայում է:
Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված մեկնաբանությունները, գալիս է այն եզրահանգման, որ առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը պետք է բեկանել և Լևոն Բաբայանի դիմումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի համաձայն իր կատարած արարքը ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքին համապատասխանեցնելու մասին, մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 412-րդ, 437-րդ և 438-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
Դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշումը բեկանել՝ մերժելով դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի դիմումը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ
Գործ No ԵԱՔԴ/0020/01/15
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՙ10՚ սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օֆելյա Կիրակոսյանի
Շուշան Վանոյանի
Ռուզաննա Պետրոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Արսեն Կոստանդյանի
պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանին
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած,դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի հուլիսի 11-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14148814 քրեական գործը:
2014 թվականի հուլիսի 11-ին Լևոն Բաբայանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2015 թվականի մայիսի 26-ին թիվ 83154015 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚:
Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում Լևոն Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ
Ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին վերագրվող արարքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Փաստաթղթերը զննելու մասին արձանագրության համաձայնª 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 դրամ, որից ապառք 10.867.392 դրամ, տույժ 515.849 դրամ: 18.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 դրամի չափով ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որից հարկի գումարը` 10.743.301 դրամ, տույժը` 467.335 դրամ:
Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից 06.05.2015թ. ստացված գրության զննությամբ պարզվել է, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, որից ԱԱՀ-10.689.215 ՀՀ դրամ, եկամտային հարկ 424.729 ՀՀ դրամ:
12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին հայտարարության զննությամբ պարզվել է, որ դրա 2-րդ կետում նշած է, որ ՙչունի ժամկետանց պարտքեր ՀՀ հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով՚: Հայտարարության վերջում առկա է ՍՊԸ տնօրեն Ա.Սանոսյան գրառումը, իսկ դրա դիմաց Ա.Սանոսյանի ստորագրությունն է, իսկ փաստաթղթի տակ առկա է ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի անվանումով կլոր կնիք, իսկ հայտարարությունը թվագրված է 12.02.2014թ.:
ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխան գրության զննությամբ, պարզվել է, որ այն 3 թերթից է, ստորագրված է պետի պաշտոնակատար Հ.Թունյանի կողմից, թվագրված է 12.05.2015թ., գրության համարն է 05/033-1028: Համաձայն գրության ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով:
Գ.Թ 61-62
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացողª 18.02.2014թ. դրությամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի համաձայնª նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 ՀՀ դրամ, 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն ՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 ՀՀ դրամ, Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից ստացված գրությամբ այն մասին, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, 12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի տնօրեն Ա.Սանոսյանի կողմից ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ ներկայացված հայտարարությունով, ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխանով, համաձայն որի ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով:
Գ.Թ 63-65
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի մեղավորությունը իրավունք վերապահող պաշտոնական ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, դատարանը գտնում է, որ Արտյուշա Սանոսյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով:
Որպես ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Լևոն Յուրիի Բաբայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2014 թվականի հուլիսի 11-ից:
Լևոն Բաբայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և մաքսանենգության առարկա հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 1 կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերը, ՀՀ քրեական դատավարության 103.1 հոդվածի 1-ին մասի կարգով բռնագանձել` հօգուտ պետության:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՙ10՚ սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օֆելյա Կիրակոսյանի
Շուշան Վանոյանի
Ռուզաննա Պետրոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Արսեն Կոստանդյանի
պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանին
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած,դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի հուլիսի 11-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14148814 քրեական գործը:
2014 թվականի հուլիսի 11-ին Լևոն Բաբայանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2015 թվականի մայիսի 26-ին թիվ 83154015 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚:
Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում Լևոն Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ
Ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին վերագրվող արարքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով.
Փաստաթղթերը զննելու մասին արձանագրության համաձայնª 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 դրամ, որից ապառք 10.867.392 դրամ, տույժ 515.849 դրամ: 18.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 դրամի չափով ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որից հարկի գումարը` 10.743.301 դրամ, տույժը` 467.335 դրամ:
Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից 06.05.2015թ. ստացված գրության զննությամբ պարզվել է, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, որից ԱԱՀ-10.689.215 ՀՀ դրամ, եկամտային հարկ 424.729 ՀՀ դրամ:
12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին հայտարարության զննությամբ պարզվել է, որ դրա 2-րդ կետում նշած է, որ ՙչունի ժամկետանց պարտքեր ՀՀ հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով՚: Հայտարարության վերջում առկա է ՍՊԸ տնօրեն Ա.Սանոսյան գրառումը, իսկ դրա դիմաց Ա.Սանոսյանի ստորագրությունն է, իսկ փաստաթղթի տակ առկա է ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի անվանումով կլոր կնիք, իսկ հայտարարությունը թվագրված է 12.02.2014թ.:
ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխան գրության զննությամբ, պարզվել է, որ այն 3 թերթից է, ստորագրված է պետի պաշտոնակատար Հ.Թունյանի կողմից, թվագրված է 12.05.2015թ., գրության համարն է 05/033-1028: Համաձայն գրության ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով:
Գ.Թ 61-62
Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացողª 18.02.2014թ. դրությամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի համաձայնª նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 ՀՀ դրամ, 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն ՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 ՀՀ դրամ, Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից ստացված գրությամբ այն մասին, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, 12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի տնօրեն Ա.Սանոսյանի կողմից ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ ներկայացված հայտարարությունով, ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխանով, համաձայն որի ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով:
Գ.Թ 63-65
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի մեղավորությունը իրավունք վերապահող պաշտոնական ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, դատարանը գտնում է, որ Արտյուշա Սանոսյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով:
Որպես ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Լևոն Յուրիի Բաբայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2014 թվականի հուլիսի 11-ից:
Լևոն Բաբայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և մաքսանենգության առարկա հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 1 կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերը, ՀՀ քրեական դատավարության 103.1 հոդվածի 1-ին մասի կարգով բռնագանձել` հօգուտ պետության:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0020/01/15
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 18-03-2015 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | ԵԱՔԴ/0020/01/15 |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14148814 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Լևոն Բաբայանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 11.07.2014թ. <Հայփոստ> ՓԲԸ-ի թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող <Հայփոստ> ՓԲԸ-ի միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ՝ մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <B-8> դրոշմվածքով, օվալաձև թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ: |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հայրանուն | Յուրիի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 7.30 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 19-03-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 20-03-2015 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 23-03-2015 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 23-03-2015 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 14-04-2015 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Գրիգորյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Ա. |
| Ազգանուն | Կոստանդյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 27-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 08-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 13-05-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 03-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 25-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-07-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 19-08-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-08-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-09-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 10-09-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 10-09-2015 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
| Լրացուցիչ պատիժ |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ No ԵԱՔԴ/0020/01/15 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՙ10՚ սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Օֆելյա Կիրակոսյանի Շուշան Վանոյանի Ռուզաննա Պետրոսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող Արսեն Կոստանդյանի պաշտպան Մարինե Ֆարմանյանին Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած,դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով: Գործի դատավարական նախապատմությունը 2014 թվականի հուլիսի 11-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14148814 քրեական գործը: 2014 թվականի հուլիսի 11-ին Լևոն Բաբայանը ձերբակալվել է: 2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 2015 թվականի մայիսի 26-ին թիվ 83154015 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚: Ապացույցների հետազոտում Առաջադրված մեղադրանքում Լևոն Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին վերագրվող արարքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով. Փաստաթղթերը զննելու մասին արձանագրության համաձայնª 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 դրամ, որից ապառք 10.867.392 դրամ, տույժ 515.849 դրամ: 18.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 դրամի չափով ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որից հարկի գումարը` 10.743.301 դրամ, տույժը` 467.335 դրամ: Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից 06.05.2015թ. ստացված գրության զննությամբ պարզվել է, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, որից ԱԱՀ-10.689.215 ՀՀ դրամ, եկամտային հարկ 424.729 ՀՀ դրամ: 12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին հայտարարության զննությամբ պարզվել է, որ դրա 2-րդ կետում նշած է, որ ՙչունի ժամկետանց պարտքեր ՀՀ հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով՚: Հայտարարության վերջում առկա է ՍՊԸ տնօրեն Ա.Սանոսյան գրառումը, իսկ դրա դիմաց Ա.Սանոսյանի ստորագրությունն է, իսկ փաստաթղթի տակ առկա է ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի անվանումով կլոր կնիք, իսկ հայտարարությունը թվագրված է 12.02.2014թ.: ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխան գրության զննությամբ, պարզվել է, որ այն 3 թերթից է, ստորագրված է պետի պաշտոնակատար Հ.Թունյանի կողմից, թվագրված է 12.05.2015թ., գրության համարն է 05/033-1028: Համաձայն գրության ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով: Գ.Թ 61-62 Ապացույց ճանաչված, այլ փաստաթուղթ հանդիսացողª 18.02.2014թ. դրությամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի համաձայնª նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.210.636 ՀՀ դրամ, 21.02.2014թ. դրությյամբ մնացորդների վերաբերյալ տեղեկանքի զննությամբ պարզվել է, որ նշված օրվա դրությամբ ՙՓայտե տուն ՚ ՍՊԸ-ի ժամկետանց հարկային պարտավորությունները կազմել են 11.383.241 ՀՀ դրամ, Աշտարակի տարածքային հարկային տեսչությունից ստացված գրությամբ այն մասին, որ ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ն 2014թ. փետրվարի 12-ի դրությամբ ունեցել է ժամկետանց հարկային պարտավորություններ, որոնք կազմել են 11.113.946 ՀՀ դրամ, 12.02.2014թ. ընթացակարգերի հրավերով սահմանված մասնակցության իրավունքի պահանջներին իր տվյալների համապատասխանության մասին ՙՓայտե տուն՚ ՍՊԸ-ի տնօրեն Ա.Սանոսյանի կողմից ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ ներկայացված հայտարարությունով, ՙԳնումների աջակցման կենտրոն՚ ՊՈԱԿ-ից ստացված պատասխանով, համաձայն որի ՙԳնումների մասին՚ ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` գնումների ընթացակարգերին մասնակցելու իրավունք չունեն անձինք, որոնք ունեն ժամկետանց պարքտեր Հայաստանի Հանրապետության հարկային և պարտադիր սոցիալական ապահովության վճարների գծով: Գ.Թ 63-65 Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի մեղավորությունը իրավունք վերապահող պաշտոնական ակնհայտ կեղծ փաստաթուղթ օգտագործելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է: Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: (…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը): Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի կատարած հանցագործության բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրա կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, դատարանը գտնում է, որ Արտյուշա Սանոսյանն իր կատարած` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 325-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության համար ենթակա է պատժի տուգանքի ձևով: Որպես ամբաստանյալ Արտյուշա Սանոսյանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չէ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը` ՎՃՌԵՑ Լևոն Յուրիի Բաբայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª պատիժ նշանակել ազատազրկում 1 /մեկ/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: Պատժի սկիզբը հաշվել 2014 թվականի հուլիսի 11-ից: Լևոն Բաբայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և մաքսանենգության առարկա հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 1 կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերը, ՀՀ քրեական դատավարության 103.1 հոդվածի 1-ին մասի կարգով բռնագանձել` հօգուտ պետության: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 10-09-2015 |
| Այլ նշումներ | Գործ No ԵԱՔԴ/0020/01/15 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՙ10՚ սեպտեմբերի 2015թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Օֆելյա Կիրակոսյանի Շուշան Վանոյանի Ռուզաննա Պետրոսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող Արսեն Կոստանդյանի պաշտպան Դավիթ Մնացականյանի Մարինե Ֆարմանյանի Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով: Գործի դատավարական նախապատմությունը 2014 թվականի հուլիսի 11-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 266-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14148814 քրեական գործը: 2014 թվականի հուլիսի 11-ին Լևոն Բաբայանը ձերբակալվել է: 2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 2014 թվականի հուլիսի 17-ին թիվ 14148814 քրեական գործն ըստ քննչական ենթակայության հանձնելու համար ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն: 2014 թվականի հուլիսի 22-ին ՀՀ գլխավոր դատախազության գրությամբ թիվ 14148814 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ ֆինանսների նախարարության քննչական գլխավոր վարչություն և 2014 թվականի հուլիսի 24-ին ընդունվել է վարույթ: 2015 թվականի մարտի 10-ին քրեական գործից անջատվել է թմրամիջոցով ծանրոցն ուղարկող անձի վերաբերյալ մասը, այն առանձնացվել է առանձին վարույթում և շնորհվել 84100215 համարը: 2015 թվականի մարտի 12-ին Լևոն Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ: 2015 թվականի մարտի 16-ին թիվ 14148814 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚: Ապացույցների հետազոտում Առաջադրված մեղադրանքում Լևոն Բաբայանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ բնակվել է Աղայան 9 հասցեում` իր մոր և անչափահաս երեխաների հետ: 2006թ. իր մոտ հայտնաբերվել է սեմինոմա օնկոլոգիական հիվանդություն, որի բուժման համար 2009թ. մեկնել է Ֆրանսիայի Հանրապետության Մարսել քաղաք: Այնտեղ ծանոթացել է Բոմոն թաղամասի բնակիչ ոմն Ժաննայի հետ: Ինքը մոտ 8 ամիս բնակվել է Ժաննայի տանը և նույն քաղաքում ստացել բուժում, որի ընթացքում բժիշկն իրեն նշանակել է ՙՍուբուտեքս՚ տեսակի դեղամիջոց` ՙB 8՚ և ՙB 2՚ հաբերի տեսքով: Քանի որ Ֆրանսիայում ընդունված կարգի համաձայն դեղամիջոցները ստացվում են բուժման կուրսով, ուստի դեղահաբերն ավելացել են: 2010թ. ինքը վերադարձել է Հայաստան: Ալիխանյան փակուղի տուն 7/3 հասցում ունի սեփական բնակարան, որտեղ չի բնակվում: Դեպքից մոտ 20-25 օր առաջ տեսել է փոստատար Վահագին և նրան տվել իր բջջային հեռախոսահամարը ու խնդրել, որ փոստի միջոցով որևէ նամակ կամ ծանրոց լինելու դեպքում զանգահարի իրեն, քանի որ այդ հասցեում ոչ ոք չի բնակվում և հեռախոսին էլ ոչ ոք չի պատասխանի: 2014թ. հուլիսի 11-ին իրեն է զանգահարել փոստատար Վահագնը և հայտնել, որ իր հասցեով ապրանք է եկել, որ անձնագրով ներկայանա թիվ 19 փոստային բաժանմունք և ստանա այն: Ինքը գնացել է փոստային բաժանմունք, ներկայացրել անձնագիրը և ստացել իրեն հասցեագրված փաթեթը: Մեքենայի մոտ վերադառնալիս վազելով իրեն են մոտեցել քաղաքացիական հագուստով 10-ից ավելի անձինք, որի ընթացքում իր ձեռքի ծանրոցը ձեռքից բաց է թողել մեքենայի մոտ: Այդ անձինք ներկայացել են որպես ոստիկանության աշխատակիցներ, հարցրել են արդյոք փաթեթն իրենն է, ինքը դրական է պատասխանել, դրանից հետո իրեն նստեցրել են մեքենան և տարել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ոստիկանությունում բացել են փաթեթը և հայտնաբերել բժշկական փաստաթղթեր, ամսագիր, մատիտներ և խաղալիք ավտոմեքենաներ, որոնց փաթեթները բացված են եղել: Մեքենաների մեջ հայտնաբերել են պոլիէթիլենային տոպրակի մեջ փաթաթված 46 հատ դեղահաբեր` ՙB 8՚ գրառմամբ: Ինքը չի իմացել, թե ում կողմից և ինչ է ուղարկվել, ինքը որևէ մեկի հետ համաձայնության չի եկել, որ իրեն թմրամիջոց ուղարկեն: Հնարավոր է, որ իր ծանոթ Ժաննան դա ուղարկած լինի, սակայն ինքը հստակ չի կարող ասել, քանի որ նախնական պայմանավորվածություն չի ունեցել որևէ մեկի հետ: Ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանին վերագրվող արարքը հիմնավորվել է դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցներով. Վկա Վահագն Վասիլի Կուրղինյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննության փուլում տված ցուցմունքները և ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է ՙՀայփոստ՚ ՓԲԸ-ում` որպես փոստատար: Լևոն Բաբայանին ճանաչում է որպես Ալիխանյան փողոցի բնակիչ: 2014թ. հուլիս ամսին փոստային թիվ 19 բաժանմունքի վարիչ Սահականուշ Մադոյանն իրեն ասել է, որ Ալիխանյան 7 հասցեի բնակչին տեղյակ պահի, որ փաթեթ ունի ստանալու և որ գա ստանա, շատ շտապ է: Մինչ այդ, մոտ 10-15 օր առաջ Լևոն Բաբայանն իրեն տվել էր իր բջջային հեռախոսահամարը և ասել, որ եթե իր անունով որևէ փաթեթ կամ կապոց լինի, իրեն ասի: Ինքը զանգահարել է Լ.Բաբայանին և հայտնել, որ ծանրոց ունի ստանալու, որ գա փոստային բաժանմունք և վերցնի այն: Հետագայում իմացել է, որ ծանրոցում թմրամիջոց է հայտնաբերվել: Վկա Սահականուշ Սուրենի Մադոյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է թիվ 19 փոստային բաժանմունքի ավագ օպերատոր: Լևոն Բաբայանին ճանաչում է որպես այդ փոստային բաժանմունքի հաճախորդի: 2014թ. ամռանը, կոնկրետ օրը չի հիշում, ՙՀայփոստ՚-ից և ոստիկանությունից իրեն տեղեկացրել են, որ Լ.Բաբայանի անվամբ առաքանի է գալու, այն ստանալու և ստացողին հանձնելու դեպքում իրենց տեղեկացնեն: Երբ առաքանին ստացվել է, նամակատարը զանգահարել է հաճախորդին, հայտնել ծանրոցի ստանալու մասին և ասել, որ անձնագրով մոտենա և փոստային բաժանմունքից ստանա: Այդ մասին ինքը զանգահարել և հայնել է ոստիկանությանը: Զանգահարելուց անմիջապես հետո Լ.Բաբայանը չի եկել, քանի որ Սիսիանում է եղել: Երբ առաքանին եկել է, ինքն այդ մասին հայտնել է նաև ոստիկանությանը, ոստիկանության աշխատակիցն ասել է, որ ծանրոցը տան առաքանուն: Լ.Բաբայանն իր անձնագրով և իր ստորագրությամբ ստացել է ծանրոցը: Դատաքիմիական փորձագետի թիվ 231 Ք-14 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված 45 հատ ամբողջական և 1,59 գրամ ընդհանուր քաշով թվով 6 կտոր դեղահաբերում հայտնաբերվել է բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոց, որի ընդհանուր քաշը կազմել է 0,3918 գրամ: Հ.1 գ.թ. 18-19 Դատատոքսիկոքիմիական փորձագետի թիվ 0430 եզրակացության համաձայն` Լևոն Յուրիի Բաբայանի մեզի փորձանմուշում հայտնաբերվել են ափիոիդային շարքի անալգետիկ` բուպրենորֆինի թմրալկալոիդներ: Հ.1 գ.թ. 121 11.07.2014թ. անձին խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրության համաձայն` մանկական խաղալիք կարմիր գույնի մեքենայի մեջ հայտնաբերվել են 25 պոլիէթիլենային փոքր փաթեթներ, որոնց մեջ եղել են օվալաձև ՙB-8՚ գրառմամբ 23 ամբողջական և 2 հատ նույն հաբերի կտորներ, իսկ մոոխրագույն մանկական խաղալիք մեքենայի մեջ հայտնաբերվել են 24 պոլիէթիլենային փոքր փաթեթներով սպիտակ գույնի օվալաձև ՙB-8՚ գրառմամբ 22 ամբողջական և 4 հատ նույն հաբերի կտորներ: Հ.1 գ.թ. 4-5 10.03.2015թ. որպես այլ փաստաթուղթ, ապացույց ճանաչված` 2014թ. հուլիսի 11-ին, ժամը 10:07-ին 055 15-40-64 հեռախոսահամարի և 094 93-80-34 հեռախոսահամարի միջև տեղի ունեցած հեռախոսազրույցի ձայնագրառման ամփոփագրի համաձայն` Վահագն Կուրղինյանը հեռախոսզանգով Լևոն Բաբայանին հայտնել է, որ ապրանքը եկել է և կարող է վերցնել այն: Հ.1 գ.թ. 168-169 Հ.3 գ.թ. 191 Իրեղեն ապացույց ճանաչված` 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերով: Հ.3 գ.թ. 199 Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանի մեղավորությունը թմրամիջոցների, որոնց տեղափոխման համար սահմանված են հատուկ կանոններ, մաքսանենգություն կատարելու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, և առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափերով թմրամիջոցներ ապօրինի ձեռք բերելու և պահելու մեջ` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, ապացուցված է, արարքը ճիշտ է որակվել: Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: (…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը): Հաշվի առնելով ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանի կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, դրանց կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցագործությունը կատարելուց հետո նրա դրսևորած վարքագիծը, դատարանը գտնում է, որ Լևոն Բաբայանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման համար ենթակա է պատժի ազատազրկման ձևով: Որպես ամբաստանյալ Լևոն Բաբայանի անձը բնութագրող, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում, որ նրա խնամքի տակ է գտնվում 2003 թվականին ծնված մեկ մանկահասակ երեխան, ֆիզիկապես վատառողջ է` տառապում է օնկոլոգիական հիվանդությամբ: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել: Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և մաքսանենգության առարկա հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 1 կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերը պետք է ուղարկել ՀՀ ֆինանսների նախարարության քննչական գլխավոր վարչություն` թիվ 84100215 քրեական գործին կցելու համար: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը` ՎՃՌԵՑ Լևոն Յուրիի Բաբայանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: Պատժի սկիզբը հաշվել 2014 թվականի հուլիսի 11-ից: Լևոն Բաբայանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Քրեական գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և մաքսանենգության առարկա հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 1 կնիքով կնիքված փաթեթում առկա 0,3798 գրամ բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ 18,99 գրամ քաշով դեղահաբերը, ուղարկել ՀՀ ֆինանսների նախարարության քննչական գլխավոր վարչություն` թիվ 84100215 քրեական գործին կցելու համար: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 14-10-2015 |
|---|
Ներկայացվել է դիմում/ միջնորդություն
| Ամսաթիվ | 20-09-2016 |
|---|---|
| Ներկայացվել է դիմում միջնորդություն | Դատավճիռը վերանայելու մասին |
| Դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
| Նշանակվել է դատական նիստ | 04-10-2016 |
| Որոշումը | Գործ No ԵԱՔԴ/0020/01/15 ՈՐՈՇՈՒՄ ԴԱՏԱՎՃԻՌԸ ՎԵՐԱՆԱՅԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ ՙ04՚ հոկտեմբերի 2016թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբª դատավոր Ա.Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Մ.Սարգսյանի մասնակցությամբ` դատախազ Հ.Հարությունյանի Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ՀՀ ԱՆ ՙԿոշ՚ քրեակատարողական հիմնարկի դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի դիմումը` իր նկատմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.09.2015թ. դատավճիռը վերանայելու մասին, ՊԱՐԶԵՑ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.09.2015թ. դատավճռով Լևոն Յուրիի Բաբայանը /ծնված 1969 թվականի հունիսի 16-ին` Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնացած, դատվածություն չունեցող, բնակվող` Երևան քաղաքի Աղայան փողոցի 9-րդ շենքի 92-րդ բնակարանում, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է` 2014 թվականի հուլիսի 11-ից, ներկայումս ՀՀ ԱՆ ՙԿոշ՚ ՔԿՀ կալանավոր/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով դատապարտվել է ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասովª ազատազրկման` 2 /երկու/ տարի ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում 4 /չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: 2014 թվականի հուլիսի 12-ին Լևոն Բաբայանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով այն արարքի համար, որ ՙնա 2014 թվականի հուլիսի 11-ին ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության թիվ 19 փոստային բաժանմունքում, փոստային և սուրհանդակային փոխադրումներ իրականացնող ՙՀայփոստ՚ ՓԲ ընկերության միջոցով Ֆրանսիայի Հանրապետությունից, քննությամբ չպարզված անձից, ծանրոցով մաքսանենգությամբ` մաքսային հսկողությունից թաքցնելու եղանակով, ձեռք է բերել և պահել առանձնապես խոշոր չափի 0,3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ ՙB-8՚ դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ, որը հայտնաբերվել է նույն օրը ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից` Լևոն Բաբայանի անձնական խուզարկությամբ՚: 09.09.2016թ. դիմումով դատապարտյալ Լևոն Բաբայանը խնդրել է վերանայել նշված դատավճիռը, դատական նիստն անցկացնել իր բացակայությամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 16.05.2016թ. ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած: Նույն օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` օրենսգիրքը լրացվել է հետևյալ բովանդակությամբ 267.1-ին հոդվածով, համաձայն որի` ՙ1. Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգությունը՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երկուսից վեց տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափերով. 2) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների խոշոր չափերով. 2) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ: 4. Սույն հոդվածի առաջին, երկրորդ կամ երրորդ մասերով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է՝ 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների առանձնապես խոշոր չափերով. 2) կազմակերպված խմբի կողմից. 3) մաքսային կամ սահմանային հսկողություն իրականացնող անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով՝ պատժվում է ազատազրկմամբ՝ ութից տասներկու տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ:՚: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածի. ՙ1. Արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով: 2. Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը՝ անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից՚: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի. ՙ1. Արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան կատարած անձանց, այդ թվում` այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն: 2. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի: 3. Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը:՚: Այսպիսով, դատապարտյալ Լևոն Բաբայանին առաջադրված մեղադրանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիան առավել խիստ է, քան նախկին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված սանկցիան, ուստի պատժի մասով դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ: Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 379-րդ հոդվածներով, 437-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 438-րդ հոդվածով, դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.09.2015թ. դատավճիռը` ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով, համապատասխանեցնել Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016թ. մայիսի 16-ին ընդունված ՀՀ օրենքի դրույթներին. Հայաստանի Հանրապետության 2003 թվականի ապրիլի 18-ի քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատավճռի մնացած մասերը թողնել անփոփոխ: Որոշումը տասնօրյա ժամկետում կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 14-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 4 հատորից. 1-ինը՝ 278, 2-րդը՝ 229, 3-րդը՝ 221, 4-րդը՝ 165 թերթից: |
| Գործին կից նյութերը | 3-րդ հատորին կցված է թվով 3 լազերային սկավառակ մեկ փաթեթում |
| Այլ նշումներ | Լևոն Բաբայանի անձնական իրերը հանձնվել է գրասենյակ (2 փաթեթ) |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 14-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 4 հատոր. 1-ի հատորը՝ 278 թերթից,2-րդ հատոր ՝229 թերթից,3-րդ հատոր՝ 221 թերթից,4-րդ հատոր՝ 165 թերթից: |
| Գործին կից նյութերը | 3-րդ հատորին կցված է թվով 3 լազերային սկավառակ մեկ փաթեթում |
| Այլ նշումներ | Լևոն Բաբայանի անձնական իրերը հանձնվել է իրեղեն ապացույցների պահպանման սենյակ (2 փաթեթ) |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 12-10-2016 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 14-10-2016 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 4 հատոր. 1-ի հատորը՝ 278 թերթից,2-րդ հատոր ՝229 թերթից,3-րդ հատոր՝ 221 թերթից,4-րդ հատոր՝ 165 թերթից: |
| Գործին կից նյութերը | թվով 3 լազերային սկավառակ մեկ փաթեթում |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-22043/16 |
Գործը ստացվել է փոփոխվելուց հետո
| Ամսաթիվ | 08-06-2017 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 13-06-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 5 հատոր. 1-ի հատորը՝ 278 թերթից,2-րդ հատոր ՝229 թերթից,3-րդ հատոր՝ 221 թերթից,4-րդ հատոր՝ 165 թերթից, 5-րդը՝ 52 թերթից: |
| Գործին կից նյութերը | 3-րդ հատորին կցված է թվով 3 լազերային սկավառակ մեկ փաթեթում |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 14-06-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 278,299,221,165,52 |
Բողոքարկվել է
| Բողոքարկվել է | Ըստ էության լուծող դատական ակտը |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 30-08-2018 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 30-08-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատոր՝ 278, 229, 221, 165, 57 |
| Գործին կից նյութերը | 3-րդ հատորին կցված է թվով 3 լազերային սկավառակ մեկ փաթեթում |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-159593/18 |
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 20-11-2018 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 21-11-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 5 հատոր՝ 278, 229, 221, 165, 73 |
| Գործին կից նյութերը | 3 լազերային սկավառակ՝ 3-րդ հատորին կցված |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 21-11-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատոր՝ 278, 229, 221, 165, 73 |
| Գործին կից նյութերը | 3 լազերային սկավառակ՝ 3-րդ հատորին կցված |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0020/01/15
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 14-10-2016 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 11-10-2016 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Հ |
| Ազգանուն | Հարությունյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Լևոն Բաբայան Վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ : Ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 04.10.2016թ. որոշումը , կայացնել նոր դատական ակտ և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 10.09.2015թ, կայացված թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 դատավճռով հաստատված Լևոն Յուրիի Բաբայանի կողմից կատարված` ՀՀ քր.օր. 215 հոդ. 2-րդ մասով նախատեսված արարքը , ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 16.05.2016թ. ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի կիրառմամբ համապատասխանեցնել ՀՀ քր. օր. 267.1 հոդ. 1-ին մասով նախատեսված արարքին` թողնելով անփոփոխ այդ հանցավոր արարքը կատարելու համար , ինչպես նաև հանցագործությունների համակցությամբ նշանակված պատիժը : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 18-10-2016 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
Միջանկյալ դատական ակտը մակագրվել է դատարանի նախագահի կողմից
| Ամսաթիվ | 17-10-2016 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Վազգեն |
| Ազգանուն | Ռշտունի |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 18-10-2016 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 28-10-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատարանի ծանրաբեռնվածության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 22-11-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Մեկ այլ գործով խորհրդակցական սենյակում գտնվելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-12-2016 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Դատարանի ծանրաբեռնվածության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 01-02-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | Կողմերի բացակայության պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 17-03-2017 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է մասնակի
| Ամսաթիվ | 17-03-2017 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 17-03-2017 |
| Ստորադաս դատարանի ակտը բեկանվել է մասնակի | Մասնակի բեկանվել է դատական ակտը և բեկանված մասով փոփոխվել |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԱՔԴ/0020/01/15 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատական նիստերի քարտուղար դատախազ Վ.Ռշտունի Ռ.Դավոյան Հ.Հարությունյան <<17>> մարտի 2017թ. ք.Երևան դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև դատարան) 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշման դեմ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը` ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճռի համաձայն՝ ամբաստանյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ Լևոն Յուրր Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով՝գույքի՝ մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: 2016 թվականի հուլիսի 7-ին ՀՀ ԱՆ <<Կոշ>> ՔԿ հիմնարկի դատապարտյալ Լևոն Բաբայանը դիմում է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան՝ խնդրելով վերանայել իր նկատմամբ կայացված 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը, և իր կատարած արարքը համապատասխանեցնել ՀՀ գործող օրենսդրությանը: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը՝ ըստ մեղադրանքի Լևոն Յուրիի Բաբայանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով, համապատասխանեցվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Դատավճիռը մնացած մասով թողնվել է անփոփոխ: 2016 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի տեղակալ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը, իսկ վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ նյութերը ստացվել են 2016 թվականի հոկտեմբերի 18-ին: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. Դատախազ Հ.Հարությունյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանը դատարանի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար: Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի համաձայն՝ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու համար հանցակազմի պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսացել մաքսանենգությամբ ՀՀ տարածք տեղափոխած թմրանյութերի քանակը և հատկապես դա չի հանդիսացել նշված հանցակազմի որակյալ հատկանիշ ու անկախ ՀՀ մաքսանենգությամբ տեղափոխված թմրանյութի քանակից նշված հանցանքը կատարած անձը ենթակա է եղել պատասխանատվության ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: Ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի՝ 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն՝ օրենսգրքում լրացված 267.1-րդ հոդվածը քրեական պատասխանատվություն է սահմանում Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ ՀՀ պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար, և սույն հոդվածն ունի որակյալ հատկանիշներ, որոնք վերաբերում են նաև զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությանը: Տվյալ դեպքում Լևոն Բաբայանի արարքի համապատասխանեցումը գործող օրենսդրությանը պետք է կատարվի հետևյալ երկու հանգամանքների համատեղ ապահովման արդյունքում. առաջինը՝ վերջինի արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի հոդվածի այն մասին և կետին, որի ձևակերպումն առավելապես համընկնում է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքին, երկրորդը՝ այդ համապատասխանեցման արդյունքում չպետք է խախտվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները: Դատարանի կողմից թեև առաջին պայմանն ապահովված է, այսինքն՝ կատարված արարքի ձևակերպումը և գործող օրենսդրությամբ նշված արարքի կատարման համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետի ձևակերպումն բավականին համընկնում է, սակայն դատարանի կողմից տվյալ դեպքում խախտվել է 2-րդ պայմանը, այսինքն՝ արարքը համապատասխանեցվելու արդյունքում ծանր հանցագործության կատարման համար դատապարտված Լևոն Բաբայանը դառնում է առանձնապես ծանր հանցանքի կատարման համար դատապարտված անձ, քանի որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն: Ստացվում է, որ խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները. համապատասխանեցման արդյունքում այլ կերպ վատթարանում է դատապարտյալի վիճակը, քանի որ դատապարտյալի նկատմամբ կայացված դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու արդյունքում մեղսագրված հանցանքի ծանրության հետ անմիջականորեն կապված են լինելու անձի դատվածության մարման ժամկետը, հետագայում նրա կողմից այլ հանցանքի կատարման դեպքում ռեցիդիվի տեսակի որոշումը, համաներման և քրեադատավարական ու քրեակատարողական ոլորտի այլ հետևանքները: Տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով այլ կերպ վատթարացել է դատապարտյալի վիճակը՝ խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները: Այնինչ, օրինական և հիմնավորված որոշում կայացնելու համար դատարանը պարզապես պետք է Լևոն Բաբայանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի նախկինում գործող 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղսագրված արարքը համապատասխանեցներ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքին, քանի որ կարևոր է ոչ միայն անձի կատարած արարքի բովանդակության հնարավորին չափով համընկնումը համապատասխանեցվող հոդվածի բովանդակությանը, այլև՝ հնարավորին չափով հոդվածի բովանդակության համընկնումը նախկինում գործող հոդվածի բովանդակության հետ, որով անձը մեղավոր է ճանաչվել, իսկ տվյալ դեպքում ակնհայտ է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ուժը կորցրած 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի դիսպոզիցիան բովանդակային առումով առավելապես համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1 հոդվածի 1-ին մասի բովանդակությանը, ինչպես նաև համընկնում է նշված հանցանքների տեսակը՝ երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ: Ելնելով վերոգրյալից՝ բողոքաբերը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 որոշումը, կայացնել նոր դատական ակտ և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 դատավճռով հաստատված Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը, ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ին ընդունված թիվ ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի կիրառմամբ համապատասխանեցնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքին՝ այդ հանցավոր արարքը կատարելու համար, ինչպես նաև հանցագործությունների համակցությամբ նշանակված պատիժը թողնելով անփոփոխ: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը, բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում դատական ստուգման ենթարկելով առաջին ատյանի դատարանի որոշման օրինականությունը և հիմնավորվածությունը, ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և ներկայացված նյութերը, գտնում է, որ դատախազ Հ.Հարությունյանի բողոքը ենթակա է մասնակի բավարարման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ Սահմանադրության 73-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`անձի իրավական վիճակը վատթարացնող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ չունեն: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ անձի իրավական վիճակը բարելավող օրենքները և այլ իրավական ակտերը հետադարձ ուժ ունեն, եթե դա նախատեսված է այդ ակտերով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12-րդ հոդվածը սահմանում է, որ արարքի հանցավորությունը և պատժելիությունը որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով։ Հանցանքը կատարելու ժամանակ է համարվում հանրության համար վտանգավոր գործողությունը (անգործությունը) իրականացնելու ժամանակը` անկախ հետևանքները վրա հասնելու պահից: Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածի` արարքի հանցավորությունը վերացնող, պատիժը մեղմացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավող օրենքը հետադարձ ուժ ունի, այսինքն՝ տարածվում է մինչև այդ օրենքն ուժի մեջ մտնելը համապատասխան արարք կատարած անձանց, այդ թվում՝ այն անձանց վրա, ովքեր կրում են պատիժը կամ կրել են դա, սակայն ունեն դատվածություն։ Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենքը հետադարձ ուժ չունի։ Պատասխանատվությունը մասնակիորեն մեղմացնող և միաժամանակ պատասխանատվությունը մասնակիորեն խստացնող օրենքը հետադարձ ուժ ունի միայն այն մասով, որը մեղմացնում է պատասխանատվությունը։ Վերոգրյալ իրավանորմերից բխում է, որ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու ընդհանուր կանոնը կայանում է նրանում, որ անձը պատասխանատվության կարող է ենթարկվել հանցանքի պահին գործող օրենքով։ Նշված կանոնից միանշանակ բացառություն են այն դեպքերը, երբ հանցանքի կատարումից հետո արարքի հանցավորությունը վերացվում է, պատիժը մեղմացվում է կամ հանցանք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ բարելավվում է։ Նշվածից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 13-րդ հոդվածը փոխլրացնում է նույն օրենսգրքի 12-րդ հոդվածին: <<Իրավական ակտերի մասին>> ՀՀ օրենքի 86-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` իրավական ակտը մեկնաբանվում է դրանում պարունակվող բառերի և արտահայտությունների տառացի նշանակությամբ` հաշվի առնելով օրենքի պահանջները: Իրավական ակտի մեկնաբանությամբ չպետք է փոփոխվի դրա իմաստը: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` եթե իրավական ակտն ընդունվել է ի կատարումն կամ համաձայն նույն կամ ավելի բարձր իրավաբանական ուժ ունեցող իրավական ակտի, ապա այդ ակտը մեկնաբանվում է` առաջին հերթին հիմք ընդունելով ավելի բարձր իրավական ուժ ունեցող ակտի դրույթներն ու սկզբունքները: Ուստի ներպետական օրենսդրության կարգավորումների նշանակությունը և նպատակը հասկանալու համար հարկ է նաև անդրադարձ կատարել ժամանակի ընթացքում օրենքի գործողության իրավահարաբերությունները կանոնակարգող միջազգային հիմնարար փաստաթղթերին: Այսպես` Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության համար հանցագործության մեջ մեղավոր ճանաչվել, եթե դրանք կատարվելու պահին գործող ազգային օրենքներով կամ միջազգային իրավունքով հանցագործություն չեն համարվել: Չի կարող նաև ավելի ծանր պատիժ նշանակվել, քան այն, որը կարող էր սահմանվել հանցանքը կատարելու ժամանակ: Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի 15-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող մեղավոր ճանաչվել որևէ գործողության կամ թողտվության հետևանքով որևէ քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ, որը, այն կատարվելու պահին գործող ներպետական օրենսդրության կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, չի հանդիսացել քրեական հանցագործություն: Հավասարապես, չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը կիրառման էր ենթակա քրեական հանցագործության կատարման պահին: Եթե հանցագործությունը կատարվելուց հետո օրենքով ավելի թեթև պատիժ է սահմանվում, այդ օրենքի գործողությունը տարածվում է տվյալ հանցագործի վրա: Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին եվրոպական կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ոչ ոք չի կարող որևէ գործողության կամ անգործության հետևանքով մեղավոր ճանաչվել որևէ հանցագործության մեջ, որը, կատարման պահին գործող ներքին կամ միջազգային իրավունքի համաձայն, քրեական հանցագործություն չէ: Ամփոփելով վերը նշված միջազգային իրավական նորմերի կարգավորումները՝ պետք է նկատել, որ դրանց հիմնական նպատակն ավելի ծանր պատիժ նշանակելու կամ վատթարացնող նոր օրենք կիրառելու հնարավորության բացառումն է: <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած: Նախքան վերը նշված փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների, խիստ ներգործող, թունավոր նյութերի մաքսանենգությունը պատժվում էր ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 2016 թվականի հունիսի 25-ին ուժի մեջ մտած <<Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին>> 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՀ օրենքի 9-րդ հոդվածի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգիրքը լրացվել է 267.1-րդ հոդվածով, որն ունի հետևյալ բովանդակությունը. <<1. Եվրասիական տնտեսական միության մաքսային սահմանով կամ Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և (կամ) դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգությունը` պատժվում է ազատազրկմամբ` երկուսից վեց տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 2. Սույն հոդվածի առաջին մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է` 1) թմրա միջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի չափերով. 2) մի խումբ անձանց կողմից համաձայնությամբ`նախնական պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 3. Սույն հոդվածի առաջին կամ երկրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է` 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների խոշոր չափերով. 2) պաշտոնեական դիրքն օգտագործելով` պատժվում է ազատազրկմամբ` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: 4. Սույն հոդվածի առաջին, երկրորդ կամ երրորդ մասերով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է` 1) թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների առանձնապես խոշոր չափերով. 2) կազմակերպված խմբի կողմից. 3) մաքսային կամ սահմանային հսկողություն իրականացնող անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով` պատժվում է ազատազրկմամբ` ութից տասներկու տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ:>>: Վերը նշված օրենսդրական փոփոխություններից պարզ է դառնում, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածը ճանաչվել է ուժը կորցրած, սակայն Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության ձևով կատարված արարքների հանցավորությունը չի վերացել, քանի որ միևնույն փոփոխությամբ նշված արարքների համար պատասխանատվությունը նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Այլ կերպ ասած, եթե մինչև 2016 թվականի հունիսի 25-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքով Հայաստանի Հանրապետության պետական սահմանով թմրամիջոցների, հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի և դրանց պրեկուրսորների մաքսանենգության համար պատասխանատվություն էր նախատեսված 215-րդ հոդվածով, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը նշված փոփոխությամբ այն նախատեսվել է 267.1-րդ հոդվածով: Ընդ որում` հատկանշական է, որ օրենսդրի կողմից վերը նշված փոփոխությունը կատարվել է նույն իրավական ակտով, այսինքն` առանց ժամանակային խզման, ինչը նշանակում է, որ չի եղել այնպիսի ժամանակահատված, որ մաքսանենգության համար մեղավորը քրեական պատասխանատվությունից ազատված լինի: Տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Վերաքննիչ դատարանը համակարծիք չէ առաջին ատյանի դատարանի նշված դիրքորոշման հետ հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի սանկցիայով պատիժ է նախատեսված ազատազրկում` ութից տասներկու տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ, իսկ մինչ օրենսդրական փոփոխությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նախատեսվել է ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով` գույքի բռնագրավմամբ: Այսինքն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված արարքը առանձնապես ծանր հանցագործություն է, իսկ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը եղել է ծանր հանցագործություն: Հատկանշական է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքով հանցագործությունների դասակարգումը կարևոր է ոչ միայն պատժի տեսակը և չափն ընտրելիս, այլ նաև կարևոր նշանակություն ունի հետագա քրեաիրավական և քրեակատարողական հարաբերությունների տարածման առումով. մասնավորապես՝ ռեցիդիվը գնահատելիս, վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով քրեական պատասխանատվությունից ազատելիս, պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելիս, մեղադրական դատավճռի վաղեմության ժամկետն անցնելու հետևանքով պատժից ազատելիս, դատվածության մարման ժամկետները հաշվարկելիս, կարճաժամկետ մեկնում տրամադրելիս, տեսակցություններ տրամադրելիս, պատիժը կատարելու համար ուղղիչ հիմնարկի տեսակը որոշելիս և այլն: Այսինքն՝ նշվածից պարզ է դառնում, որ անձի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետով որակելու դեպքում՝ անձի վիճակը, թե պատժի նշանակման և, թե հետագա իրավահարաբերությունների տարածման առումով վատթարանում է: Հետևաբար, նշված նորմը չի կարող տարածվել մինչ այդ փոփոխությունը հանցանք կատարած անձանց նկատմամբ: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում անդրադառնալ դատախազ Հ.Հարությունյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում նշված այն հարցին, որ դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի կողմից կատարված՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը պետք է համապատասխանեցվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին, քանի որ նշված հոդվածների դիսպոզիցիաները բովանդակային առումով առավել նման են և երկուսն էլ հանդիսանում են ծանր հանցագործություններ, իսկ թմրանյութի չափը նշված հանցակազմերում առհասարակ սահմանված չէ և պարտադիր հատկանիշ չի հանդիսանում: Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ի տարբերություն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ինչը որպես հանցակազմի որակյալ հատկանիշ չէր նախատեսում մաքսանենգության առարկայի՝ չափը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածում որպես հանացակազմը որակյալ դարձնող հատկանիշներն են զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերով թմրանյութերի մաքսանենգությունը: Տվյալ գործի նյութերից երևում է, որ Լևոն Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել առանձնապես խոշոր չափերի՝ 0.3918 գրամ ընդհանուր քաշով բուպրենորֆին տեսակի թմրամիջոցի պարունակությամբ <<B-8>> դրոշմվածքով, օվալաձև, թվով 45 հատ ամբողջական դեղահատեր և նույն դեղահատերի կոտրատված թվով 6 կտորներ ՀՀ մաքսային սահմանով, առանց մաքսային հսկողության ՀՀ տեղափոխելու համար: Այսինքն՝ տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի իմաստով մաքսանենգության առարկայի չափն առկա է և Լևոն Բաբայանի կողմից փաստացի կատարած արարքը՝ առանձնապես խոշոր չափերի թմրանյութի մաքսանենգությունը, չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի դիսպոզիցիային, այլ համապատասխանում է նույն հոդվածի 4-րդ մասի 1-ին կետին: Իսկ նման պայմաններում արարքի համապատասխանեցումը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 1-ին մասին արհեստականորեն կբարելավի հանցանք կատարած անձի իրավական վիճակը, քանի որ կարևոր է փաստացի կատարած արարքը, դրա բնույթը և վտանգավորության աստիճանը, տվյալ դեպքում` թմրանյութի չափը: Եվ քանի որ, ինչպես արդեն նշվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 267.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված արարքը համարվում է առանձնապես ծանր հանցագործություն, իսկ 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսվածը՝ ծանր, ուստի վատթարացնող օրենքին հետադարձ ուժ չտալու սկզբունքից ելնելով՝ համապատասխանեցման անհրաժեշտությունը բացակայում է: Այսպիսով՝ Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերը նշված մեկնաբանությունները, գալիս է այն եզրահանգման, որ առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը պետք է բեկանել և Լևոն Բաբայանի դիմումը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին 2016 թվականի մայիսի 16-ի ՀՕ-83-Ն ՀՀ օրենքի համաձայն իր կատարած արարքը ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքին համապատասխանեցնելու մասին, մերժել: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 412-րդ, 437-րդ և 438-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ Դատախազ Հ.Հարությունյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակի: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2016 թվականի հոկտեմբերի 4-ի որոշումը բեկանել՝ մերժելով դատապարտյալ Լևոն Բաբայանի դիմումը: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Վ.ՌՇՏՈՒՆԻ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 17-03-2017 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 05-06-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 278, 229, 221, 165, 44 |
| Գործին կից նյութեր | թվով 3 լազերային սկավառակ 1 փաթեթում` կցված քրեական գործի 3-րդ հատորին |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 05-06-2017 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 278, 229, 221, 165, 44 |
| Գործին կից նյութերը | թվով 3 լազերային սկավառակ 1 փաթեթում` կցված քրեական գործի 3-րդ հատորին |
| Ուր | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Գրության համարը | Ե-16086/17 |
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 29-08-2018 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 22-08-2018 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Դատապարտյալ |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Լևոն |
| Ազգանուն | Բաբայան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Լևոն Բաբայան Վերանայել դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի դիմումը` իր կատարած Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.09.2015թ. դատավճռով հաստատված արարքը << ՀՀ քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումեր կատարելու մասին >> ՀՀ ԱԺ 06.12.2017թ. ՀՀ օրենքի կիրառմամբ գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքին համապատասխանեցնելու մասին , և փոփոխել վերջնական պատիժը /կամ իրեն ազատել հետագա պատիժը կրելուց / |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
Գործը ստացվել է
| Գործի ստացման ամսաթիվ | 03-09-2018 |
|---|---|
| Գործը ստացվել է | Երևան քաղաքի դատարան |
Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ
| Ըստ էության լուծող դատական ակտեր | Դատավճիռ (արդարացման/մեղադրական) |
|---|
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 03-09-2018 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Կարեն |
| Ազգանուն | Մարդանյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Անդրանիկ |
| Ազգանուն | Մնացականյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Մհեր |
| Ազգանուն | Արղամանյան |
Բողոքի վարույթի ընդունումը մերժվել է
| Ամսաթիվ | 07-09-2018 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակությունը | Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՆՈՐ ՀԱՆԳԱՄԱՆՔՈՎ ԴԱՏԱԿԱՆ ԱԿՏԻ ՎԵՐԱՆԱՅՄԱՆ ՎԱՐՈՒՅԹԻ ՀԱՐՈՒՑՈՒՄԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ §07¦ սեպտեմբերի 2018թ. ք. Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) հետևյալ կազմով` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ ուսումնասիրելով թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը նոր հանգամանքով վերանայելու մասին դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի կողմից բերված բողոքն ու դրա հիման վրա ստացված քրեական գործը. Պ Ա Ր Զ Ե Ց՝ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 դատավճռով՝ Լևոն Յուրիի Բաբայանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ, 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասերով և դատապարտել. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասով՝ ազատազրկման 4 (չորս) տարի ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ մասով՝ ազատազրկման 2 (երկու) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Լևոն Յուրիի Բաբայանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` գույքի` մաքսանենգության առարկաների բռնագրավմամբ: Դատավճիռը մտել է օրինական ուժի մեջ: 2018 թվականի օգոստոսի 29-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել Դատավճիռը նոր հանգամանքով վերանայելու մասին դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի կողմից բերված բողոքը: Քրեական գործը Վերաքննիչ դատարան է ստացվել 2018 թվականի սեպտեմբերի 03-ին, իսկ դատարանի կազմը նախագահող դատավորին է հանձնվել 2018 թվականի սեպտեմբերի 04-ին: Էական նշանակություն ունեցող փաստերը. Դատավճռով Լևոն Յուրիի Բաբայանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 3-րդ, 215-րդ հոդվածի 2-րդ մասերով` առանց իրացնելու նպատակի առանձնապես խոշոր չափերով 0,3918 գրամ քաշով «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի ապօրինի շրջանառության և մաքսանենգության համար: Մինչև 2018 թվականի հունիսի 28-ը գործող խմբագրությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի` թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանող թիվ 1 հավելվածի համաձայն` «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի 0,3918 գրամը հանդիսացել է առանձնապես խոշոր չափ, քանի որ առանձնապես խոշոր չափ է սահմանված եղել ավելի քան 0,2 գրամը): 2017 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ընդունված (ուժի մեջ է մտել պաշտոնական հրապարակումից վեց ամիս հետո) «Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» թիվ ՀՕ-241-Ն օրենքի 4-րդ հոդվածի համաձայն` ուժը կորցրած է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի` թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանող թիվ 1 հավելվածը, իսկ նույն օրենքի 1-ին հոդվածի 5.3 մասի համաձայն` թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանում է ՀՀ կառավարությունը: ՀՀ կառավարության 2018 թվականի հունիսի 27-ի թիվ 707-Ն որոշման` թմրամիջոցների և հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութերի մանր, զգալի, խոշոր և առանձնապես խոշոր չափերը սահմանող թիվ 1 հավելվածի համաձայն` «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի 0,3918 գրամը կրկին հանդիսանում է առանձնապես խոշոր չափ, քանի որ առանձնապես խոշոր չափ է սահմանված ավելի քան 0,025 գրամը): Վերաքննիչ դատարանի իրավական վերլուծությունները. ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի համաձայն` «Ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողության կամ անգործության համար, որը կատարման պահին հանցագործություն չի հանդիսացել: Չի կարող նշանակվել ավելի ծանր պատիժ, քան այն, որը ենթակա էր կիրառման հանցանք կատարելու պահին: Արարքի պատժելիությունը վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենքն ունի հետադարձ ուժ»: ՀՀ սահմանադրական դատարանն իր 2017 թվականի փետրվարի 14-ի թիվ ՍԴՈ-1348 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը. «[Ա]րարքի պատժելիությունը վերացնող օրենքը հետադարձությամբ կիրառելու հատուկ քրեադատավարական կարգի բացակայության պայմաններում, մինչև ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից համապատասխան իրավակարգավորումների հստակեցումը և իրավակարգավորման բացի հաղթահարումը, ելնելով ՀՀ Սահմանադրության 72-րդ հոդվածի անմիջական գործողությունից և վերջինիս` սույն որոշման մեջ բացահայտված բովանդակությամբ կիրառումն ապահովելու, ինչպես նաև անձի հիմնական իրավունքների և ազատությունների արդյունավետ դատական պաշտպանությունն ապահովելու համար իրավակիրառ պրակտիկայի շրջանակներում արարքի պատժելիությունը վերացնող օրենքի հետադարձ կիրառումը պատիժ կրող անձանց նկատմամբ անհրաժեշտ է իրականացնել նոր հանգամանքի հիմքով դատական ակտի վերանայման վերաբերյալ իրավակարգավորումների շրջանակներում` արարքի պատժելիությունը վերացնող օրենքի ուժի մեջ մտնելը դիտարկելով որպես դատական ակտը վերանայելու համար նոր հանգամանք»: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4268 հոդվածի համաձայն՝ «1. Դատարանը դատական ակտը նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանքներով վերանայում է վերանայման վարույթ հարուցելու որոշման հիման վրա: 2. Դատարանը վերանայման վարույթի հարուցումը մերժում է, եթե՝ 1) բողոքը ներկայացվել է դրա համար սույն օրենսգրքով նախատեսված ժամկետի խախտմամբ, և այն վերականգնելու մասին միջնորդություն չի ներկայացվել, կամ 2) առերևույթ բացակայում է նոր երևան եկած հանգամանքը, կամ (...) 4) դատական ակտը վերանայելու համար հիմք դարձած նոր հանգամանքը հաստատող ապացույց չի ներկայացվել, և եթե դատարանին հայտնի չէ նման հանգամանքի առկայությունը, կամ 5) բողոքը ներկայացրել կամ ստորագրել է ոչ պատշաճ անձը, կամ այն ընդհանրապես ստորագրված չէ: (...)»: Ուսումնասիրելով նոր հանգամանքով դատական ակտը վերանայելու բողոքը և ստացված քրեական գործը` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ տեղի ունեցած օրենսդրական փոփոխությունների արդյունքում Դատավճռով հաստատված՝ դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի արարքների հանցավորությունը չի վերացել, ինչպես նաև նրա վիճակը որևէ կերպ չի բարելավել, քանի որ «Բուպրենորֆին» տեսակի թմրամիջոցի առանձնապես խոշոր չափի (ավելի քան 0,2 գրամը) նվազագույն սահմանն ավելի է նվազեցվել (ավելի քան 0,025 գրամը): Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատավճիռը վերանայելու համար նոր հանգամանք առկա չէ, որպիսի պայմաններում վերանայման վարույթ հարուցումը ենթակա է մերժման: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 4261 և 4268 հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը. Ո Ր Ո Շ Ե Ց՝ Դատապարտյալ Լևոն Յուրիի Բաբայանի կողմից բերված բողոքի հիման վրա թիվ ԵԱՔԴ/0020/01/15 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ի դատավճիռը նոր հանգամանքով վերանայելու վարույթի հարուցումը մերժել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն ստանալու պահից տասնհինգօրյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 13-11-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատորից. 278, 229, 221, 165, 71 թերթերից |
| Գործին կից նյութեր | 3-րդ հատորին կցված թվով 3 լազերային սկավառակ 1 փաթեթում: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 13-11-2018 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 5 հատորից. 278, 229, 221, 165, 71 թերթերից |
| Գործին կից նյութերը | 3-րդ հատորին կցված թվով 3 լազերային սկավառակ 1 փաթեթում: |
| Ուր | Երևան քաղաքի դատարան |
| Գրության համարը | Ե-39545/18 |