ԵԱՔԴ/0012/01/15






ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

28 նոյեմբերի 2017թ. ք. Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը (այսուհետ նաև՝ Դատարան),

նախագահությամբ դատավոր՝ Ա.Նիկողոսյանի,
քարտուղարությամբ՝ Ե.Կարապետյանի,
Կ.Գրեյանի,
Ա.Վարդանյանի,
Լ.Իսպիրյանի,
մասնակցությամբ՝

մեղադրող՝ Դ.Կարապետյանի,
պաշտպան՝ Գ.Ղուլյանի,
ամբաստանյալ՝ Է.Քոչարյանի,
տուժողներ՝ Ա.Կարապետյանի,
Հ.Գորենլիի,

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի՝
Էմմա Համլետի Քոչարյանի (ծնված 28.02.1983.թ, ազգությամբ՝ հայ, ՀՀ քաղաքացի, ամուսնալուծած, խնամքին՝ 1 անչափահաս երեխա, միջնակարգ կրթությամբ, նախկինում՝ չդատված, հաշվառված՝ ՀՀ Լոռու մարզ, քաղաք Տաշիր, Երևանյան փողոց, 1-ին թաղամաս, 51 տանը) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով,



ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1.1 2014 թվականի դեկտեմբերի 20–ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09136514 նախաքննական համարով քրեական գործը։
Նույն օրը Արման Վանիկի Կարապետյանը ճանաչվել է տուժող։
2015 թվականի փետրվարի 12–ին Էմմա Համլետի Քոչարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176–րդ հոդվածի 1–ին մասով։
Նույն օրը մեղադրյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին։
Նույն օրը մեղադրյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2015 թվականի փետրվարի 16-ին մեղադրյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության ԵՔՎ Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:
Թիվ 09136514 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը կազմվել է 2015 թվականի փետրվարի 27–ին։
2. Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը՝ թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/15 համարի ներքո, մակագրվել և 2016 թվականի մարտի 3–ին հանձնվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանին։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2015 թվականի մարտի 24–ին ՀՀ ՔԿ ԵՔՔՎ Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 137-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14118115 նախաքննական համարով քրեական գործը։
2015 թվականի մարտի 28–ին Էմմա Համլետի Քոչարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով։
Թիվ 14118115 քրեական գործով մեղադրական եզրակացությունը կազմվել է 2015 թվականի մարտի 31–ին։
2016 թվականի ապրիլի 2–ին քրեական գործն ուղարկվել է Երեւան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան։
Քրեական գործը թիվ ԵԱՔԴ/0032/01/15 համարի ներքո, մակագրվել և 2016 թվականի ապրիլի 3–ին հանձնվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանին։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
2016 թվականի ապրիլի 7–ին կայացվել է որոշում Էմմա Քոչարյանի վերաբերյալ թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/15 քրեական գործը թիվ ԵԱՔԴ/0032/01/15 քրեական գործին միացնելու և թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/15 համարի ներքո քրեական գործի քննությունը շարունակելու մասին որոշում։
ՀՀ Նախագահի 2016 թվականի հունվարի 8–ի ՆՀ–3–Ա հրամանագրով դադարեցվել են Ա.Խաչատրյանի՝ Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը՝ թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/15 համարի ներքո, վերամակագրվել և 2016 թվականի հունվարի 21–ին հանձնվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավոր Ռ.Մխիթարյանին։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
ՀՀ Նախագահի 2016 թվականի մայիսի 23–ի ՆՀ–440–Ա հրամանագրով դադարեցվել են Ռ.Մխիթարյանի՝ Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավորի լիազորությունները։
Դատավորների միջև քրեական գործերի բաշխման էլեկտրոնային համակարգի միջոցով, քրեական գործը՝ թիվ ԵԱՔԴ/0012/01/16 համարի ներքո, վերամակագրվել և 2016 թվականի հունիսի 24–ին հանձնվել է ինձ։ Նույն օրը կայացվել է քրեական գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշում։
3. Թիվ 09136514 նախաքննական համարով քրեական գործով մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն ենթադրյալ հանցանքը կատարելու համար, որ նա 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին՝ ժամը 23:30-ին, համացանցի «знакомства@mail.ru» կայքի միջոցով ծանոթացել է Արման Վանիկի Կարապետյանի հետ, վերջինիս հետ պայմանավորվել են հանդիպել 2014թ. դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 6 հասցեում գտնվող «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում՝ սեռական հարաբերություն ունենալու նպատակով, որի դիմաց ինքը Արման Կարապետյանից պահանջել է 20.000 ՀՀ դրամ գումար: Այնուհետև, մտնելով հյուրանոցի այն սենյակը, որտեղ իրեն սպասելիս է եղել Արման Կարապետյանը, նախօրոք պահանջել է պայմանավորված գումարը և այն հափշտակելով՝ անմիջապես հեռացել է այդտեղից: Արման Կարապետյանը Էմմա Քոչարյանի հետևից դուրս է եկել՝ ձայն տալով հյուրանոցի աշխատակիցներին, որ կանգնեցնեն Էմմա Քոչարյանին: Հետևելով վերջինիս՝ հյուրանոցից մոտ 20 մետր հեռավորության վրա հասել է Էմմա Քոչարյանին, բռնել նրա ձեռքից և պահանջել հետ վերադարձնել հափշտակված գումարը: Սակայն Էմմա Քոչարյանը, շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները, Արման Կարապետյանի պարանոցից քաշել-պոկելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է զգալի չափի՝ 400.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա շղթան՝ իր ոսկյա խաչով, և դիմել փախուստի՝ Արման Կարապետյանին պատճառելով 420.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Թիվ 14118115 նախաքննական համարով քրեական գործով մեղադրական եզրակացության եզրափակիչ մասի համաձայն՝ Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն ենթադրյալ հանցանքը կատարելու համար, որ նա 2015 թվականի մարտի 20-ին փորձել է գաղտնի հափշտակել Հ.Գորենլիին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի՝ 3.200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Rolex Cellini» տեսակի ժամացույցը, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով:
2015 թվականի մարտի 20-ին մարմնավաճառությամբ զբաղվող Էմմա Համլետի Քոչարյանը սեռական բնույթի ծառայություններ մատուցելու նպատակով Հարիթյուն Գորենլիի հետ գնացել է վերջինիս պատկանող Մալխասյանց 1/11 շենքի բնակարան, որտեղ Հ.Գորենլիի՝ սուրճ պատրաստելու ընթացքում խոհանոցում գտնվելու ժամանակ, օգտվել է առիթից և ննջասենյակի մահճակալի մոտ գտնվող դարակում նկատելով Հ.Գորենլիին պատկանող, 3.200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Rolex Cellini» տեսակի ժամացույցը՝ գաղտնի հափշտակելու նպատակով վերցրել է այն և դրել իր պայուսակի մեջ: Վերադառնալով ննջասենյակ՝ Հարիթյուն Գորենլին նկատել է Էմմա Քոչարյանի կասկածելի վարքագիծը, ստուգել վերը նշված պահարանի դարակն ու հասկացել, որ Է.Քոչարյանը հափշտակել է ժամացույցը, որից հետո պահանջել է հետ վերադարձնել այն: Հարիթյուն Գորենլիի պահանջը լսելով՝ Էմմա Քոչարյանը շփոթվել է և սկսել անտեղի գոռգոռալ, որի ժամանակ Հ.Գորենլին թափահարել է Է.Քոչարյանի պայուսակը, որի միջից վայր է ընկել նշված ժամացույցը: Տեղի ունեցածից հետո Հ.Գորենլին, վերցնելով ժամացույցը, Է.Քոչարյանին դուրս է հանել իր բնակարանից: Արդյունքում Է.Քոչարյանը չի կարողացել հանցանքն ավարտին հասցնել իր կամքից անկախ հանգամանքներով:

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
4. Սույն քրեական գործով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը՝
ա) նկատելով Հ.Գորենլիին պատկանող, 3.200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Rolex Cellini» տեսակի ժամացույցը փորձել է գողանալ այն, որպիսի գործողությունը ավարտին չի հասցվել,
բ) արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին,
գ) բացի այդ, բացահայտ եղանակով հափշտակել է Ա.Կարապետյանին պատկանող 20.000 ՀՀ դրամ գումարը,
դ) արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-õµ մասի հատկանիշներին:
5. Դատարանի կողմից հաստատված վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը հիմնված է ներքոշարադրյալ փաստական տվյալների վրա.
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը հայտնեց, որ չի ընդունում իր մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176–րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում։
6. Դատաքննության ընթացքում ըստ սահմանված ապացույցների հետազոտման կարգի՝ սկզբում Դատարանը լսեց տուժողներին, վկաներին, այնուհետև հետազոտվեցին քրեական գործի նյութերը, որից հետո Դատարանը լսեց ամբաստանյալին։
Տուժող Արման Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակության ցուցմունք. «Ժամերն արդեն չեմ հիշի երկար ժամանակ է անցել: Դեպքը եղել է այսպես. ինձ ծառայություններ մատուցելու համար զանգել եմ այս անձնավորությանը, հանդիպել ենք «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում, շատ քիչ ժամանակ անց մոտ 10-15 րոպե հետո, երբ գումարը վերցրել է ինձնից, գնացելա: Դեպքի օրը երեկոյան, ես ինտերնետ ծանոթության կայքից իր հեռախոսահամարն եմ վերցրել, զանգահարել եմ տվյալ հեռախոսահամարով, շփվել ենք, պայմանավորվել ենք պայմանների մասին, պայմանավորվել ենք հանդիպել «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում, ես մտել եմ «Պալոմա» հյուրանոցային համալիր, զանգահարել եմ, ասել եմ, որ համարում եմ գտնվում: Պայմանավորվել ենք 1-2 ժամվա համար 20.000 դրամ, պայամանավորվել ենք սեռական հարաբերության ծառայություն մատուցելու համար, սահմանափակում հարաբերությունների մեջ չի եղել: Երբ որ ինքը մոտեցել է, առաջարկել եմ սուրճ խմել, ես այդ ժամանակ սուրճ էի խմում, ինքը չի հրաժարվել, ես մատուցողին ասել եմ սուրճ բերի, ես իրան առաջարկել եմ ինչ-որ հյուրասիրություն, ինքը հրաժարվել է, ասելա՝ չեմ ուզում: Այդ պահին մորաքրոջս երեխեն ինձ պիտի կրիչով բան փոխանցեր, մոտեցելա տեղ, սուրճը սեղանին դրած, ինքը երևի չընդունեց, ասեց երկուսով, երեխեն դուրս եկավ, գնաց, սուրճն էլ չխմեց: Էդ աղջիկն ասեց, որ գումարը սկզբից տամ, ես արդեն 15 րոպեա ստեղ նստած եմ, ես գումարը փոխանցել եմ իրան, ինքը գումարը վերցրել է, գնացելա, ասեց, բա թե իմ ժամանակը լրացելա, ես բան ու գործ չունեմ անելու էսքան ժամանակ ստեղ նստած եմ եղել: Նա դուրսա եկել հյուրանոցից մոտ 20 մետր հեռավորության վրա էր արդեն, ինքը կուրտկայով էր, ձեռքից բռնել եմ, ասել եմ ինչ ես անում, ուրիշ բան չկա, ուրիշ մարդ չկա, որ դու կարող ես սենց վերաբերվել, գումարս հետ տուր գնա ու տեղ վիճաբանություն, լեզվակռիվ, նա փորձում էր փողոցն անցնել, ես կուրտկայի թևքից բռնեցի, նա ձեռքը հանեց կուրտկայի թևքից, պտտվեց, սենց բրդեց կամ հրեց, որ ես իրան թողնեի, իրա ձեռքում պայուսակ կար, այդ ժամանակ պայուսակը ընկավ, ես զգացի ցեպիս պտտոց եկավ, ասեցի ցեպս թող, ցեպս տուր, ու ինքը արագ քայլերով հեռացավ, ես մի քանի անգամ ասեցի ցեպս թող, ցեպս պոկեցիր վզիցս: Իմ վզին ցեպ կար՝ խաչով, երբ որ ինքն ինձ բրդեց, երբ որ ես իրա ձախ ձեռքը բռնել էի, շրջադարձ արեց և ձեռքով հրեց ինձ, որպեսզի ինձնից ազատվի, ես չընկա, ձեռնափայտով ինձ պահեցի ու կռացա, էդ պահին պտտոց լսեցի ու զգացի, որ ցեպս պոկվավ, իր ձեռքից պայուսակն ընկավ, ու ինքն արագ քայլերով հեռացավ, ես ասեցի ցեպս հետ տուր, ցեպս պոկեցիր, էդ պահը, թե ինքը ոնցա պոկել ես չեմ տեսել իմ մեջքիցա եղել, ես չեմ կարող սուտ խոսել, չեմ էլ ուզում իմ վրա մեղք վերցնել, ու ինքը հեռացավ: Վերադարձել եմ հյուրանոցային համալիր, արդեն տղաները՝ աշխատողները, որ տեսել են տենց բաներ, Արթուրը, երբ որ գնացելա, իրանց մոտիցա տաքսի զանգել, ես երբ որ հետ եկա, իրանք արդեն հյուրանոցային համալիրից զանգեցին, ասեցին, թող վերադառնա, ես, երբ որ եկա, ասեցի՝ տաքսի կանչեք, իրանք ասեցին տաքսի արդեն կանչել ենք, էդ նույն տաքսին վերադառնումա, տենց դուրս եմ եկել, սպասեցի Արթուրը եկավ, էդ ընթացքում պայուսակն իմ մոտ էր, ինքը չգիտեր պայուսակն իմ մոտա, թե՝ ուրա: Երբ որ Արթուրն արդեն եկավ, տաքսիին խնդրեցինք լույսերը գցել էդ տեղը, ասեցինք նավսյակի դրսում էլ նայենք, նայեցինք, տեսանք՝ չկա ցեպը: Էդ ընթացքում ինքը զանգեց ինձ, ես չեմ հիշում, թե քանի անգամ, ոնցա զանգել, ասեց, որ պայուսակս կթողնես տեղ, ես էլ ասեցի՝ ցեպս բեր, տուր, խնդիր չկա, կվերադարձնեմ: Եթե չեմ սխալվում ես զանգահարեցի, ասեցի ցեպս հետ տուր, ինքը սկզբից պայուսակի հետ կապված ոչ մի բան չասեց, հետո, երբ որ ինքը երևի հիշեց, որ պայուսակի մեջ ID քարտ կա, արդեն սկսեց, թե պայուսակիս մեջ ID քարտ կա, լիքը փող կա, սենց բաներ, ես հասկացա, որ արդեն ինքն ուրիշ բաներա խոսում, ես ասեցի, լավ ես ոչ պայուսակի ձեռք եմ տալիս, ոչ էլ ինձ պետքա, ես ընդհանրապես ուզում էի տուն գնայի, անկեղծ ասած, ես ոչ մի բանի հավես չունեի, ոչ ոստիկանություն էի ուզում դիմել ոչ էլ, որովհետև ասենք դա էդ դեպքը չէր էլի, ուղղակի երբ որ ինքը սկսեց, թե պայուսակիս մեջ լիքը փող կա, սկզբից ասեց, թե 150.000 կա, հետո ասեց, թե 60.000 կա, հետո էլ ասեց, թե ոսկի կա, ուղղակի, ասեցի արդեն խնդիրներ չունենալու համար, պրոբլեմի մեջ չընկնեի, ուղղակի ճիշտ հասկացեք, ես էդ տղեն չեմ, որ դրա համար ոստիկանություն դիմեի, ինձ պետք չէր, ոչ իմ տված 20.000-ը, ոչ էլ էդ ցեպը: Ես մոտեցել եմ բաժանմունք, ասել եմ՝ տղերք, խնդրում եմ, նայեք մեջի պարունակությունը, ժամը 1-ն էր, դեպքից մի 20 րոպե, հետո ոչ ավել, հետո սկսեց ինքն ինձ ՍՄՍ-ներ ուղարկել, ամեն մեկի բովանդակությունը մյուսից ավելի հետաքրքիր, քֆուրներն էլ չասեմ, թե մի ոտանի, պիտի սատկես մորդ գերեզմանի վրա, սենց բաներ: Երբ որ նստած էի ոստիկանությունում, ասեցի տղերք, նայեք՝ մեջն ինչ կա, հենց էդ պահին ՍՄՍ ստացա, ոնց որ տունս էլ տարար, նոթբուկս էլ, սենց բաներ, անկեղծ ասած ես ապշեցի, որ կարդացի, ՍՄՍ էր ուղարկել, թե տանս բանալիներն էլա մեջը, ոնց որ տունս էլ ես թալանել, սենց ինչ-որ բան, ես հասկացա, լավա՝ էդ պահին, ես գտնվում էի ոստիկանության հենց բաժնում, ես չէի կարող ֆիզիկապես էդ գործողությունը կատարեի, ընդեղ ինչ-որ ասեց, մարդկանց կբերեմ, որ ինձ ծեծել ես, բռնաբարել ես, ես խնդրեցի տղաներին, ասեցի, որ առավոտ ամենաառաջին հնարավորության դեպքում ուղարկեն փորձաքննության, որովհետև ես ոչ մի բան չեմ արել: Առավոտյան քննիչը, չեմ հիշում՝ քանիսն էր, կազմեց ամեն ինչ, ես ստորագրեցի, գնացինք դատաբժշկի մոտ ու տենց: Առերեսման ժամանակ ես իրան առաջարկել եմ, որ ինձ որևէ բան պետք չի, ես պատրաստ եմ եղել իրանից որևէ բան չուզելու, ինքը նայում է իմ աչքերի մեջ, ասում է՝ չէ դու ինձ 60.000 փող ես պարտք: Հետո իրա տատիկը մոտեցավ, բա թե սխալա արել երեխան, սենց-սենց, ես իրան ասեցի մայրիկ ջան համաձայն եմ, սխալա արել, ես ստոր մարդ չեմ, բայց ասում եմ քո աղջիկը էդ չի ուզում, ինքն ասում է ինչ-որ 60.000, կամ էլ ասում է ես իրան բռնաբարել եմ, ես ասեցի մայրիկ ջան ինձ ոչ մի բան չեմ ուզում, ինձ ոչ մի բան պետք չի, ինձ համար իմ պատիվնա շատ կարևոր բան, որ ինձ ոչ մեկ չասի, որ ես որևէ մեկին բռնաբարել եմ և այլն: Երկու տարի անցելա, եթե որևէ բան մոռացել եմ, հիշողության խնդիրա»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ Դուք «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում էիք, աշխատողներին ասե՞լ էիք, թե ով է գալու Ձեզ մոտ, ուղեկցեն սենյակ, չուղեկցեն, տուժողը պատասխանեց. «Եթե չեմ սխալվում, 5-րդ համարն էր, ես իրան ասեցի 5-րդ համարն է, աշխատողներին էլ ասեցի մոտս մարդա գալու»:
Մեղադրողի հարցին, թե կասե՞ք, Ձեր սենյակ մտնելուց հետո կոնկրետ ինչ գործողություններ եք կատարել, հագուստով նստել եք, հաց եք կերել, ինչ եք արել մինչև ամբաստանյալի գալը, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, ես հագուստով չէի կարող նստել, ասեմ ինչի համար, ես ընդհանրապես, որ շարժվում եմ, քրտնում եմ, էդ ժամանակ էլ վերարկուով էի, ես ընդհանրապես, որտեղ մտնում եմ վերարկուս հանում եմ, փողկապով էլ էի, ես միշտ արձակում եմ փողկապս, սոռոչկայիս կոճակները քանդում եմ, բաճկոնս էլ եմ հանել, կոշիկս էլ եմ հանել, որովհետև շատ տաք էր համարում, որովհետև իսկականից իմ համար ամառն անտանելի է, ձմեռն էլ բաց պատուհանով եմ քնում, էդա եղել իմ գործողությունը մինչև իր գալը, ես վերնաշապիկով էի, փողկապը հանած, վերակուս հանված, բաճկոնս հանված, կոշիկս էլ եմ հանել, դրել եմ կողքս»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր սենյակ մտնելուց հետո որքա՞ն ժամանակ անց եկավ ամբաստանյալը, տուժողը պատասխանեց. «Երբ որ ես զանգեցի իրան, ասեցի, թե որ համարում եմ, կարծեմ ինքն ասեց, որ մանումենտով բարձրանումա, հստակ չեմ կարող հիշել, չեմ ուզում ստել, էդքանն եմ հիշում, երևի մի 10 րոպե, հլը ես իրան հեռախոսով հարցրեցի, որովհետև սուրճ էի ուզել, ասեցի, թե ինչ-որ բան կուզենաս մինչև քո գալը ու երբ որ ինքը եկավ, իմ սուրճը նոր էին բերել, ես հլը նոր էի կում անում, էդ մատուցողին էլ ասեցի՝ ինչա ցանկանում, իրան հարցրեք, ինքը կարծեմ մենակ սուրճ ուզեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Ձեր ազգականը ե՞րբ եկավ, տուժողը պատասխանեց. «Իրա սուրճը դեռ չէին բերել, որովհետև երբ որ ազգականին ուղեկցեցի իրենց երկուսի սուրճը իրար բերեցին, որովհետև ազգականս դեռ սուրճը նոր էր կում անում, ասեց, չհասկացա էս երկուսով եք եկել, Արթուրիկն ասեց չէ, ես իրան պրոստո բան եմ փոխանցում ու գնաց, սուրճն էլ չխմեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե Արթուրը որքա՞ն ժամանակ մնաց այնտեղ, տուժողը պատասխանեց. «Երևի 4-5 րոպեից, 6 րոպեից ոչ ավել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն՝ 4-5 րոպե, 6 րոպե մնացել է Արթուրը, հետո իր գնալուց հետո Էմմա Քոչարյանը որքա՞ն ժամանակ էր միայնակ Ձեզ հետ, տուժողը պատասխանեց. «Ինձ հետ երևի մի 3 րոպե, որովհետև ես սուրճը չէի հասցրել խմել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Արթուրի հեռանալուց հետո սուրճը մնաց Արթուրի սեղանին, իր սուրճը խմած չէր ըստ Ձեր խոսքերի, տուժողը պատասխանեց. «Արթուրի գնալուց հետո ես իրա հետ երկու բառ եմ փոխանակել, ասել եմ ինչի համար, ինքը սկզբից բա թե ես տասը րոպեա նստած եմ, գումարը սկզբից տուր»:
Մեղադրողի հարցին, թե հենց Արթուրը դուրս եկավ, ի՞նչ խոսակցություն եղավ Ձեր մեջ, տուժողը պատասխանեց. «Ես ասեցի ինչի համար, երևի մտածեց՝ երկու հոգով ենք եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն Դուք հարց տվեցիք, ինքը Ձեր հարցի հիման վրա, տուժողը պատասխանեց. «Ասեցի, ինչի համար ես տենց ասում, պրոստո երեխեն բան պիտի փոխանցեր ինձ, ինքը մի-քիչ մունատով ասեց, թե ես 10-15 րոպեա նստած եմ, բաճկոնս կողքս դրած էր, ծոցագրպանից հանել եմ 20.000 դրամը, տվել եմ իրան, ինքը վերցրեց ու դուրս եկավ, ասեց վսյո իմ ժամանակը լրացավ ու դուրս եկավ, ինձ թվաց, թե սկզբից հումորա անում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք այդ ժամանակ հանվե՞լ էիք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, մենակ բաճկոնս եմ հանել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ասացիք՝ ինքը դուրս եկավ, Դուք իր հետևից, եթե չեմ սխալվում, ասացիք իր հագին վերարկու կար, տուժողը պատասխանեց. «Ինքը, եթե չեմ սխալվում, կուրտկայի տակից ցանցատիպ բլուզկա էր հագել, եթե չեմ սխալվում կարիչնիվի կոժից կուրտկա էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ ինքը ներսում էր կուրտկան հագի՞ն էր, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, էդ պահին հագը չէր, գիրկը դրած էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ դուրս եկավ, կուրտկան հագի՞ն էր, տուժողը պատասխանեց. «Կուրտկան թևին գցած էր, մի ձեռքին փողը ու հեռախոսն էր, մյուս ձեռքին կուրտկան էր թևին գցած»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ի՞նչ ձևով դուրս եկաք, կոշիկները հագաք, ոտաբոբիկ եք դուրս եկել, տուժողը պատասխանեց. «Ոտաբոբիկ եմ դուրս եկել ես, նասկիով եմ եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձեռնափայտը վերցրի՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, ես կարում եմ մի ոտքի վրա թռվռալով գնալ, մոտեցա դռանը, ասեցի խնդրում եմ կանգնեցրեք ադմինիստրացիայի ժողովրդին ու նորից թռվռալով հետ գնացի ձեռնափայտս վերցրի, ինքը մտածեց երևի մի ոտքով ես չեմ հասնի հետևից»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ երբ որ կանգնեցրին, կանգնե՞ց ինքը, տուժողը պատասխանեց. «Չեմ տեսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ դուրս եկաք, ինքը դեպի ու՞ր էր գնացել, տուժողը պատասխանեց. «Բարձացել էր դեպի Դավիթ Անհաղթ»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ դուրս եկաք սենյակից ի՞նչ արեցիք, տուժողը պատասխանեց. «Անցել եմ ադմինիստրացիայի կողքով, ինչ-որ ռեպլիկ եմ գցել, թե ինձ են ուզում քցած լինեն, հետո էդ ադմինիստրացիայի աշխատողներից մեկը եկավ հետևիցս, երբ որ ես մոտեցա իրան, ես իրա թևքից բռնեցի, ինքն ուրիշ անունով էր ներկայացել, կարծեմ՝ Մանե էր ներկայացել, ասեցի չհասկացա էս ինչ ես անում ուրիշ մարդ չկա գցելու, եկել ես ինձ ես ուզում գցած լինես, կամ էդ ինչ եմ արել, սենց ինչ-որ խոսակցություն, էդ ժամանակ էդ տղաներից մեկը խոսակցության գրեթե 90 տոկոսի սահմաններում կողքսա կանգնած եղել, երբ որ էդ տղան գնացելա, ինքն ուզում էր փողոցը փախնել, ձեռքը թողել էի, ինքն ուզում էր փողոցն անցնել»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ պահին և Դուք ի՞նչ դիրքում էիք, որ զգացիք՝ վզնոցը պոկվեց, տուժողը պատասխանեց. «Կռանալու պահին, իմ գլուխը ծնկից մի քիչ վերև էր, երևի մոտ 60-70 մետր բարձրության վրա»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ էդ վզնոցի պոկվելու ձայնը զգացի՞ք, խեղտոց զգացիք, ինչ զգացիք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ պտտոցն եմ զգացել, տենց հաստ ցեպ չէր, որ խեղդոցը զգայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր վերնաշապիկը տաբատի մեջ էր դրված, թե դուրս էր, շապիկը նույնպես, տուժողը պատասխանեց. «Ես չեմ կարող հիշել, անկեղծ, չեմ ուզում սուտ խոսեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ հարցը տալիս եմ այն նպատակով, որ հնարավո՞ր էր, որ վերնաշապիկի տակից, կամ շապիկի տակից ընկներ գետնին, տուժողը պատասխանեց. «Անկեղծ եմ ասում, ես մտածել եմ, որ ինքն ինձ բրդելուց ձեռքն ընկելա, պոկվելա, մտածել եմ, որ ինքը չի ուզում գողանալ, ես չեմ էլ մտածում, որ ինքն ուզեցելա գողանալ, անկախ ամեն ինչից ինձ չի թվում, որ ինքն էդ մարդնա, ես էդ պահին իսկականից նայել եմ, կողքերս նայել եմ, ասեցի երևի խաչս ընգած լինի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ստուգեցի՞ք վերնաշապիկի տակ, տուժողը պատասխանեց. «Հա, ասեմ, երբ ստուգեցի, ես հիշեցի, վերնաշապիկս մեջնա եղել, երբ որ ես եկա սենյակ, կոճակս արձակեցի, շալվարս իջեցրեցի, որ թափ տամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ «պտտոցը» զգացիք, վեր կացաք, ինքն անմիջապես քայլեց դեպի փողոցը, տուժողը պատասխանեց. «Ինքն ինձ թվում է՝ էդ ժամանակ օգտվեց այդ իրավիճակից, երբ որ ինքն ինձ բրդեց, ես հավասարակշռությունս կորցրեցի, իրա պայուսակն ընկավ, ուղղակի էդ հավասարակշռությունը կորցնելու պահին թևքը բաց թողեցի, որպեսզի կարողանամ ինձ պահել և ինքը, հենց դրանից օգտվելով, որ սուտ չասեմ երևի մի քանի մետր վազելա, ես զգացի, որ չեմ կարող իրա հետևից ինչքան էլ արագ քայլեմ, ինչքան էլ ինձ լավ զգամ, չէի կարող վազել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այդ ժամանակ ականատես վկաներ կայի՞ն, ադմինիստրացիայի աշխատողը օրինակ, տուժողը պատասխանեց. «Էդ պահին ադմինիստրացիայից ոչ մեկ չի եղել, թե ուրիշ մարդ եղել է այդ կողմերը, չեմ կարող ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդքան ժամանակ խոսել եք, ի՞նչ էր պատճառաբանում, ինչու չի տալիս Ձեր գումարը, տուժողը պատասխանեց. «Ոչ մի բան չէր ասում, ասում էր՝ 15 րոպես լրացելա, գնում եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե առաջին զանգն իր կողմից ե՞րբ եղավ Ձեզ, տուժողը պատասխանեց. «Ես չեմ հիշում առաջինը ես եմ զանգել, թե ինքը, կարծեմ՝ ես եմ զանգնել, ասել եմ ցեպս հետ տուր, փողը տարել ես, լավ, ցեպս խի ես տանում, եթե չեմ սխալվում ես եմ առաջինը զանգել, ինքը սկզբից անջատեց, բան չասեց, ինքն իրա պայուսակի մասին կամ, որ ID քարտ կա, ինքը վերհիշեց հետո, ինքը սկզբից ոչ մի պայման չէր դնում, որ ես վերադարձնեմ «Պալոմա» հյուրանոցային համալիր, ինքը երբ որ հիշեց, որ ID քարտ կա մեջn ինքը ասեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր եղբայրը «Պալոմա»-ից գնալուց հետո որքա՞ն ժամանակ հետո վերադարձավ, տուժողը պատասխանեց. «Երևի 4-5 րոպե հետո ոչ ավել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իր վերադառնալուց հետո Ձեր և Ձեր ազգականի գործողությունները կնկարագրե՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Անկեղծ ասած, ապշել էր, ասեց էս ինչա եղել բան, երկու բառով պատմեցի, տենց մանրամասն չեմ պատմել, ասեցի փողը գցեց հերիք չի, ցեպն էլ տարավ, հետո չեմ հիշում ինքն իրա հեռախոսով զանգեց, թե իմ, հետո սկսեցինք էդ տարածքը նայել, հետո ինքն ասեց, որ մարդ կարամ բերեմ, որ ծեծել ես ինձ, բռնաբարել ես, բա թե պայուսակիս մեջ փող էլ կա, վերադարձրա ադմինիստրացիա, ու հետո ՍՄՍ-ները սկսեցի ստանալ»:
Մեղադրողի հարցին, թե լավ այդ ամբողջ խոսակցության ընթացքում ինքը շղթայի մասին որևէ արտահայտություն չի՞ արել՝ տարել եմ, չեմ տարել, կտամ, չեմ տա, տուժողը պատասխանեց. «Ինքը չի ասել, որ ինքը ցեպը տարել է, ես եմ ասել ցեպս տարար, չեմ հիշում ինքը ոնցա պատասխանել, բայց ես չեմ հիշում, որ ինքը ասած լինի, թե ինքն է տարել, կամ լավ եմ արել, կամ նման մի բան»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ Դուք արդեն ման էիք եկել, ինչու՞ Ձեր ազգականի հետ նորից ման եկաք, տուժողը պատասխանեց. «Ասեմ՝ ինչի համար, որովհետև տաքսու լույսը գցում էր, էդ պահին, որ մենք երկուսով էինք, այդ պահին էդքան լուսավոր էր, այդ պահին, որ տաքսու լույսը գցում էր ավելի լուսավոր էր, ոսկին կերևար»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ եղանակ էր, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, ձյուն միանշանակ չկար, որովհետև ես ոտաբոբիկ նասկիով էի ու ձեռնափայտով էլ չէի կարող այդքան մետրը քայլել կընկնեի հաստատ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այդ ճանապարհը քարքարո՞տ էր, փոշոտ էր, տուժողը պատասխանեց. «Հենց էդ բուլիժնիկի ճանապարհնա»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն եթե շղթան լիներ, Դուք կարո՞ղ էիք գտնել, տուժողը պատասխանեց. «Իմ կարծիքով հա, որովհետև ցեպը փայլում էր, չէր կարող չփայլեր, ոսկի էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե լավ Դուք ասում եք, որ Դուք բողոք չունեիք, լավ ոստիկանություն գնալու նպատակն ո՞րն էր, տուժողը պատասխանեց. «Ես հիմա էլ բողոք չունեմ, նպատակն այն էր, որ ես որպես տղամարդ եմ էս հարցին նայել, սառնասիրտ եմ վերաբերվել, քանի որ երբ որ լսում ես, որ ասում են, որ ես մարդ կբերեմ, որ դու ինձ բռնաբարել ես, ծեծել ես, կամ ասենք պայուսակիս մեջ 150.000 էր, հետո 60.000, ես իմ ինչքան գրամ ոսկի կար, տանս բանալիները մեջը, հետո ՍՄՍ-ը, որ տունս թալանել ես ոնց որ, ամենաշատը դրա համար»:
Մեղադրողի հարցին, թե բացի Ձեր նշածից ուրիշ այլ հանցագործության մեջ մեղադրե՞լ է Ձեզ, ասենք ոսկեղեն գողանալ, տուժողը պատասխանեց. «Էդ ինքն առերեսման մեջ ասեց, կարծեմ բռասլետ ու ցեպ ասեց, ինչի եմ հիշում, որովհետև ես իրան առերեսման ժամանակ ասեցի, որ արի հիմա էլ ստորագրեմ, որ ինձ ոչ մի բան պետք չի, ամոթա էլի ինձ սազական չի, ես ասել եմ, որ կասեմ, որ վերադարձրել ես, կամ տենց բան չի եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այդ դեպքից հետո եղե՞լ է, որ առանձին հանդիպեք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, չի եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե հնարավո՞ր է, որ Դուք մոռացած լինեք սկզբնական Ձեր պայմանավորվածության 1-2 ժամը շատ լայն ժամանակ է, հնարավոր է, որ պայմանավորված լինեք 1 անգամ՝ 15 րոպե ժամանակով, տուժողը պատասխանեց. «Չի կարող նման բան լինել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք հիշու՞մ եք՝ Ձեր բարեկամի գնալուց հետո Ձեր խոսակցությունը և այդ պահին մատուցողը մտել է Ձեզ մոտ, թե՝ ոչ, տուժողը պատասխանեց. «Անկեղծ, չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ուղղակի արձակե՞լ էիք Ձեր վերնաշապիկի կոճակները, թե՝ հանել էիք, տուժողը պատասխանեց. «Արձակել էի, չէի հանել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր սենյակը մե՞կ սենյականոց էր, երկու սենյականոց էր, ինչպիսի կահավորանք ուներ, տուժողը պատասխանեց. «Իմ վերհիշելով դռնից ներս ես մտնում, աջ թևի վրա «գ»-աձև դրած էր բազմոցներ, աջ թևի վրա կարծեմ կախիչներ կար ու կարծեմ, որ գնում ես ձախ բազմոցի կողքով արդեն ննջասենյակն էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք անձամբ ննջասենյակից օգտվե՞լ եք, տուժողը պատասխանեց. «Ես անձամբ չեմ օգտվել, ես մի քայլ անգամ առաջ չեմ եկել, նույնը թեև աղջկա մասին է խոսքը»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք լոգարանից օգտվել եք երկուսո՞վ, տուժողը պատասխանեց. «Ոչ, ինքն իրա նստած տեղից մեկ մետր անգամ առաջ չի եկել, ես չեմ հիշում, կարողա լվացված լինեմ, չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր շղթան ինչքան ժամանակ է, որ ունեիք, տուժողը պատասխանեց. «Անկեղծ ասեմ չեմ հիշում, էդ նվերն եղել է կնունքի կապակցությամբ, ես կնունքիս խաչը կորցրել էի, դրանից հետո պապաս Իսպանիայից էդ խաչն առավ ու նվեր տվեց, ես այդ ժամանակ Իսպանիայում էի, 2009-2010 թվականներն էին»:
Պաշտպանի հարցին, թե եղե՞լ է, որ այդ ժամանակահատվածում, որ անզգուշորեն կոճկած լինեք, կամ թույլ լինի և ընկնի, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, չի եղել, հեշտ պոկվելը հա, տենց եսիմ ինչ ամուր չէր, ինքը բարակ էր, ինքը հաստ ցեպ չէր, որ տենց դժվարությամբ պոկվեր»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ Դուք, որ ասել եք Ձեզ գցել են, ի՞նչ ի նկատի ունեիք, որ սեռական հարաբերություն չեք ունեցել, դրա համար են գցել, տուժողը պատասխանեց. «Այո, եթե գումարը վերցրել են և ծառայությունը չեն մատուցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե կարո՞ղ եք ասել, թե ամբաստանյալը, որ պահին հարմարեցրեց Ձեր շղթան պոկել, ինչպես վերցրեց, եթե տեսել եք, գետնից ընկած վերցրեց, Ձեր պարանոցից վերցրեց, ինչպե՞ս դա կատարվեց, Դուք դա տեսե՞լ եք, տուժողը պատասխանեց. «Ես պարզ, անկեղծ պատասխանում եմ, ես չեմ ասում, որ ինքն ուզեցելա ինձանից շղթան գողանալ, ոչ էլ իրան մեղքի տակ թողնեմ, ես չեմ կարա ասեմ, որ ինքը ցանկացել է ցեպը վերցնել, կամ նպատակը դա է եղել, զգացել եմ կռանալու պահին, որ շղթաս պոկվելա»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ամբաստանյալից նյութական պահանջ ունե՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Ես ոչ մեկից ոչ մի պահանջ չունեմ, ես ինքս ինձնից պահանջ ունեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք երկրորդ անգամ էիք ուզում սեռական հարաբերություն ունենալ, թե առաջինն էլ չէր տեղի ունեցել, տուժողը պատասխանեց. «Ընդհանրապես չի եղել, որովհետև մենք ընդհանուր սենյակում մնացել ենք, եթե վերցնենք Արթուրն էլ գնալ-գալը, մատուցողների գալ գնալն էլ 3-4 րոպեից ոչ ավել, որ առանձին մնացել ենք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ամենաշատը վախենում էիք բռնաբարությա՞ն մեղադրանքից, թե՝ գողության, տուժողը պատասխանեց. «Գողության համար, ինքը, որ գրել էր, ես արդեն ոստիկանությունում էի, ես վախենում էի, որ ինքը կփորձի ինձ մեղադրել բռնաբարության մեջ, հետո գողության, անկեղծ ասած, էդ պահին ես չեմ կարող ասել, որն էր ավելի անհանգստացնում ինձ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե եթե Ձեր միջև սեռական հարաբերություն չի եղել, ինչի՞ համար էիք անհանգստանում, որ կմեղադրի բռնաբարության մեջ, տուժողը պատասխանեց. «Որովհետև ինքն ասեց, որ մարդ կբերի, որ կասեն, որ ես իրան ծեծել եմ, ասումա, որ վրես կապտուկներ էլ կան, բռնաբարել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե կարո՞ղ էր գետնին ընկած լինել, տուժողը պատասխանեց. «Եթե գետնին ընկած լիներ, իմ դեմը պիտի ընկած լիներ, ես չեմ տեսել, չեմ գտել»:
Տուժող Հարիթյուն Գորենլին դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Այդ աղջկա համարը վերցրեցի, գտա, զանգեցի, հանդիպեցինք, հետո իմ տուն տարա, հետո ես սուրճ պիտի եփեի, խոհանոցը ուրիշ տեղ էր, մենք ուրիշ տեղ էինք նստած, հետո ես միշտ զգույշ եմ, դարակը բացեցի, ոսկի ժամացույց ունեի, նայեցի տեսա չկա, ասեցի՝ ժամացույցը տուր, ասեց՝ ես չեմ վերցրել, ասեցի՝ սուտ մի ասա, ուրիշ մեկը չկա քեզնից բացի: Ինքը պայուսակ ուներ, ասեցի պայուսակդ դատարկի, ես իր ձեռքից քաշեցի պայուսակը վերցրեցի, ինքը չուզեց տալ, հետո դատարկեցի ժամացույցը գտա պայուսակի մեջից, գետնին ընկավ: Հետո ինքն ասեց, որ ինձ 15.000 դրամ պիտի տաս, եկել եմ պիտի տաս, ինքը գողություն անի: Ծաղկաման ունենք փայտի այն կպավ ինձ և գետնին արյուն եկավ, հետո գոռում է, որ իմ 15.000-ը տուր, գնաց: Հետո տեսա, որ ֆոտոապարատս էլ չկա, ինքը գողացել էր: Մի ոստիկան ընկեր ունեմ, իրան պատմեցի, ընկերոջս պատմեցի, ինքն ասեց, որ անունը բանն ասա, ես ճամփա պիտի գնամ, այսօր չէ մյուս օրը Իտալիա պիտի մեկնեմ, կարևորը ժամացույցը գտար, ապարատը հիմա կառնենք: Եկա ոստիկանություն, ես կարծեցի շուտ պետքա գրենք, ես գնամ, մինչև առավոտը 4-ը ընդեղ էի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք Էմմա Քոչարյանին ինչի՞ համար էիք կանչել Ձեր բնակարան, տուժողը պատասխանեց. «Սեքսի համար»:
Մեղադրողի հարցին, թե սեռական հարաբերություն եղա՞վ Ձեր մեջ, տուժողը պատասխանեց. «Բան չի եղել, գնացինք, սուրճ պատրաստեցի, ինքը նստած էր անկողնու վրա, ես սուրճը պատրաստում էի խոհանոցում»:
Մեղադրողի հարցին, թե որքա՞ն տևեց Ձեր բացակայությունը ննջասենյակից, տուժողը պատասխանեց. «Մինչև սուրճը կպատրաստվեր»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչու՞ Ձեր մտքով անցավ այդ դարակը նայել, տուժողը պատասխանեց. «Ես իմ տունը այդպես աղջիկ-մաղջիկ չեմ բերում, բայց բան էր եղել, նեղված էի, փոփոխություն էր, սուրճը դնելու ժամանակ միտքս եկավ ժամացույցը»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք որ վերադարձաք ինքը նույն տեղու՞մ էր նստած, տուժողը պատասխանեց. «Հա, հա, պայուսակն էլ ուսը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իր դեմքի արտահայտությունի՞ց Ձեզ մոտ կասկած առաջացավ, թե ինչը կասկած հարուցեց, որ ուզեցիք նայել ժամացույցը տեղում է, թե՝ ոչ, միայն որ փողոցից էիք աղջիկ բերել, դրա՞ համար, տուժողը պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Ձեր ննջասենյակում այլ արժեքավոր իրեր կայի՞ն, տուժողը պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն՝ միակ արժեքավոր իրը դարակու՞մ էր, տուժողը պատասխանեց. «Դարակներ կային, որ կանացի բաներ էին դրած»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այն վայրը, որտեղ դրված էր դարակը և անկողինն իրարից շա՞տ հեռու հեռավորության վրա էին գտնվում, այսինքն՝ պետք է քայլեր, որ մոտենար, թե կարող էր ձեռք գցել և վերցնել, տուժողը պատասխանեց. «Անկողինը սենյակում էր, դարակները 3-4 մետր հեռավորության վրա էին, պետք է քայլելով գնային, որ հասնեին»:
Մեղադրողի հարցին, թե նկարագրեք Ձեր գործողությունները, երբ որ նկատեցիք, որ չկա, տուժողը պատասխանեց. «Իրեն ասեցի ժամացույցը գողացել ես, տուր ժամացույցը, հետո ասեցի տուր, պայուսակդ նայեմ, չտվեց, զոռով պայուսակը ձեռքից քաշեցի, դատարկեցի միջինը գետնին, ժամացույցն ընկավ գետնին, վստահ էի, որ ինքն է տարել, որովհետև ուրիշ մեկը մեր տուն եկած չկար»:
Մեղադրողի հարցին, թե պայուսակը քաշելուց, Ձեր միջև քաշքշուկ տեղի ունեցե՞լ է, տուժողը պատասխանեց. «Հա, հա, ինքը դանակ ուներ իր մոտ, ասեցի էս ինչ է, դանակ է, ասեց ամեն այս գործ անողները ունեն դանակ, դանակով վախեցնում էր ինձ, այդ ժամանակ ձեռքս վնասվեց»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ Դուք մտաք տուն, մինչև սուրճ եփելը որևէ խոսակցություն, զրույց չի՞ եղել, Դուք միանգամից իրեն ուղարկեցիք անկողին, Դուք էլ գնացիք սուրճ դնելու, տուժողը պատասխանեց. «Ես իրան տարա միանգամից ննջասենյակ, նստեցինք, ես գնացի սուրճ եփելու»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք երբ իր հետ պայմանավորվում էիք, Դուք ի՞նչ եք պայմանավորվել, ինչ եք անելու, քանի անգամ, քանի րոպե, որքան գումար, տուժողը պատասխանեց. «Ուզելա 15.000 դրամ, մեկ անգամ, րոպե-մոպե չի ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք երբ իրեն տարաք Ձեր տուն, ինչու՞ միանգամից ննջասենյակ տարաք, տուժողը պատասխանեց. «Մեր գործը ննջասենյակում էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ Դուք սուրճը եփում էիք, ինքը պայուսակը բռնած նստած էր անկողնու՞մ, տուժողը պատասխանեց. «Հա»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ Դուք որոշեցիք նայել ժամացույցը, Դուք սուրճը եփելու ընթացքու՞մ հիշեցիք, որ ոսկեղենը թողել եք ննջասենյակում, թե՝ արդեն սուրճը բերել էիք, այդ ժամանակ նայեցիք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, սուրճը ես դրել էի անկողնու վրա, նոր հետո նայեցի, ասեցի հոպ, չկա ժամացույցը»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ քաշքշոցներն ինչքա՞ն ժամանակ են տևել, տուժողը պատասխանեց. «Մոտավորապես 3-4 րոպե»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինքը ծաղկամանն ինչպե՞Ս վերցրեց, երկու ձեռքով վերցրեց, թե՝ մեկ, տուժողը պատասխանեց. «Շատ թեթև ծաղկաման է, փայտ է, բայց շատ թեթև»:
Պաշտպանի հարցին, թե ծաղկամանը հիմա կա՞, տուժողը պատասխանեց. «Հա, կա, ինչի չկա»:
Պաշտպանի հարցին, թե չկոտրվե՞ց, տուժողը պատասխանեց. «Երեք մաս ունի, մեկ մասը որ վնասված էր, գնացի վերանորոգեցի, ինքը կտրեց, վերանորոգեց, մեկ հատը, երեք մասից մեկ մասը»:
Պաշտպանի հարցին, թե վերջին հաշվով Դուք 15.000 դրամը տվեցի՞ք իրեն, տուժողը պատասխանեց. «Ինչի պիտի տայի, գողությունն արել է, մի հատ էլ 15.000 տայի, քանի որ առաջինը հարաբերութուն չի եղել, երկրորդն էլ գողություն է արել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ե՞րբ իմացաք որ ապարատը չկա, տուժողը պատասխանեց. «Առավոտյան, երբ ոստիկանությունից եկա, այդ ժամանակ իմացա, որ ապարատն էլ չկա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք այդ ապարատի մասին տանը չգիտեի՞ք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, հետո իմացա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հաղորդում տվեցիք ոստիկանություն, նոր դրանից հետո՞ իմացաք, տուժողը պատասխանեց. «Չէ, դիմումը չգրած տեսել եմ՝ ապարատը չկա, ապարատն էլ դիմումի մեջ գրած է»:
Վկա Վահրամ Ցեցյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Աշխատում եմ «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում որպես գանձապահ: Դեպքը տեղի է ունեցել աշխատանքի վայրում, ես ներկա չեմ եղել, մենակ տեսել եմ, որ իրանք իրար հետևից դուրս են եկել՝ Էմման և տուժողը, հետո ներսա մտել տուժողը և ասել, որ իրանից Էմման ցեպա առևանգել՝ խաչով»:
Մեղադրողի հարցին, թե Էմմա Քոչարյանին այդ օրն առաջի՞ն անգամ էիք տեսնում, վկան պատասխանեց. «Առաջին չէ, բայց երկրորդ կամ երրրորդ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ես ուզում եմ կենտրոնանաք ու հիշեք նախ տուժողին, հետո՝ ում հետ եկավ, սկիզբը վերհիշեք, վկան պատասխանեց. «Տուժողը մեկ ոտքը չկար, հաշմանդամա պատերազմի, քաչալ գլխով, կոստյում գալստուկով տղա էր, եկավ մտավ իր ընկերոջ հետ, սուրճ պատվիրեց, սենյակը տրամադրեցի, ընկերը գնաց, դրանից հետո Էմմանա եկել, մտել սենյակ, 10 րոպե հետո Էմման դուրսա եկել սենյակից դեպի դուրս, էդ տղան էլ՝ իրա հետևից, իմ դիմացով են գնացել, հետո այդ տղան ներս եկավ, ձեռքին պայուսակ կար և պնդում էր որ Էմման իրանից բանա գողացել, տարել»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտեղի՞ց դուրս եկավ այդ տղան, վկան պատասխանեց. «Տղան համարից դուրս եկավ դուրս Էմմայի հետևից, հետո ներս եկավ ներս՝ պայուսակն իրա ձեռքում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ ձևով դուրս եկավ այդ տղան, վկան պատասխանեց. «Մայկայով էր, շալվարով և ոտաբոբիկ»:
Մեղադրողի հարցին, թե հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ինքը դուրս եկավ, գոռաց կանգնեցրեք, կանգնեցրեք, բայց չէի կարող կանգնեցնել, որովհետև հեռու էր արդեն, հետո ինքը դուրս եկավ փողոց, ես էլ իրանց հետևից դուրս եկա, ինքն Էմմային կանգնեցրեց, իրանք զրուցում էին արդեն մեր հիմնարկությունից մի 20 մետր վերև, «Նռենի»-ի մոտ, ես այնտեղից թողել, հետ եմ եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ էին խոսում, լսեցի՞ք, վկան պատասխանեց. «Ինչ-որ գումար էին ուզում, տղան Էմմային էր ասում գումարս վերադարձրա, Էմման տղային էր ասում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ գումարի մասին էին խոսում, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ՝ ինչ գումարի մասին էր խոսքը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ գումարի չափը չեն խոսե՞լ, վկան պատասխանեց. «Չեմ լսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իրենք վիճու՞մ էին, բարձրաձայն էին խոսում, թե՝ ուղղակի զրուցում էին, վկան պատասխանեց. «Ոչ, բարձրաձայն էին խոսում, ոչ էլ վիճում էին, տղան ասում էր վերդարձրու, Էմման երևի ասում էր չէ, էդքանը»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այլ պատճառաբանություն չե՞ք լսել՝ ինչի էր Էմման ասում չեմ վերադարձնի, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հետագա խոսակցությունների ընթացքում Դուք իմացա՞ք, թե ինչ գումար էր, ինչի համար էին խոսում, վկան պատասխանեց. «Հա, հետո տղան պատմեց, որ ինչ-որ տղան գումարա տվել, Էմման չի մնացել գումարի դիմաց, աղջիկա կանչել, դրա համար էլ տվելա, կարա մերսման համար լինի, կարա՝ ուրիշ բանի»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ Դուք մտաք ներս, տղան ամեն ինչ պատմե՞ց, հետո ներս մտավ ինչ արեց, վկան պատասխանեց. «Հագնվեց, պայուսակը վերցրեց, ասեց, հիմա ես դիմելու եմ ոստիկանություն, որ ցեպս՝ խաչով, չկա»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ է եղել շղթան, ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Իրա, էդ տղայի պատմելով, երբ որ քաշքշել են իրար, պոկել, տարելա Էմման»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինքը, որ դուրս եկավ, միջանցքում կանգնած սպասու՞մ էր, թե շենքից դուրս եկավ, վկան պատասխանեց. «Շենքից դուրս են եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իր հետևից մարդ չեկա՞վ, վկան պատասխանեց. «Իրա ընկերոջն է կանչել, բայց էդ ընկերոջ կանչելը ես արդեն չեմ տեսել, էդ ընկերն ինչ-որ եկելա, վերևը ման են եկել, ընկերը եկավ, ինձնից ֆոնար ուզեց, ես ասի՝ չունեմ, մյուս օրն արդեն ոստիկաններն են եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ մոտ լինու՞մ են դեպքեր, որ հաճախորդները տաքսի ծառայություն ուզեն, Դուք ինքներդ հրավիրեք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ ժամանակ ո՞ր տաքսի ծառայության հետ եք համագործակցել, վկան պատասխանեց. «Էդ ժամանակ «Կոնցերտո» տաքսի եմ զանգել, որովհետև էդ տղային, որ իրա ընգերը բերել էր, «Կոնցերտո»-ով էին եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչի՞ համար էիք այդ տաքսին կանչել, վկան պատասխանեց. «Որ իրա ընկերը գար, ինձ մոտ համարը չկար էդ տղայի, ես զանգեցի էդ տաքսի ծառայություն, որպեսզի ասեի, որ իրա ընգերոջ հետ գար վարորդը, ինձ էդ տղան էր խնդրել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ Էմման երկու անգամ ևս եկել է, էլի՞ տղամարդկանց հետ է եկել, թե՝ մենակ, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ՝ էդ արդեն, բայց դե պարզ է, որ մենակ չէր գա»:
Մեղադրողի հարցին, թե վերադառնալիս, Դուք նշեցիք, որ ձեռքին պայուսակ է եղել, ի՞նչ պայուսակ էր, վկան պատասխանեց. «Աղջկա պայուսակն էր, մեր դեմը բացեց, մեջից հանեց մի հատ քարտ ու դրեց մեջը, դուրս եկավ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ երբ եկան հաճախորդները, դրանից հետո Էմման եկավ 10 րոպե հետո, Դուք ճի՞շտ եք հիշում այդ ժամանակը, վկան պատասխանեց. «Հստակ հիշում եմ 10 րոպեն, որովհետև մինչև սուրճը ուզեցին, տարան, կտևեր 7-10 րոպե, ավել չէր լինի հաստատ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Էմմայի գալուց առա՞ջ էր այդ տղայի ընկերը հեռացել, թե՝ գալուց հետո, վկան պատասխանեց. «Չէ, մինչև գալը»:
Պաշտպանի հարցին, թե սուրճը խմե՞լ էր, վկան պատասխանեց. «Կարար խմած լիներ, կարար՝ չէ, ես չեմ տեսել բաժակը դատարկ էր, թե՝ ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք դուրսը, որ իրենց խոսելով տեսաք, ինչպե՞ս էին խոսում, քաշքշոց, հրոց, կամ նման բան կար, վկան պատասխանեց. «Չէ, նորմալ խոսում էին»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ երբ դուրս եկավ Էմմայի հետևից շապիկո՞վ էր, Դուք նրա վզին շղթա տեսել եք, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե եթե տեսնեիք, կհիշեի՞ք հիմա, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հիշի»:
Պաշտպանի հարցին, թե պայուսակը կնկարագրեք, վկան պատասխանեց. «Փայլփլուն պայուսակ էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե լուսավորությունն ինչպիսի՞ն էր, այդ լուսավորության տակ վզի փայլփլուն բան չէիք նկատի, վկան պատասխանեց. «Դե տղան վազելով նենց անցավ, որ ես չէի նկատի»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ պայուսակը բացեց, գնաց իր սենյակ, դրանից հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, երևի զանգեց ոստիկանություն»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ օրը Ձեզ մոտ ոստիկանությու՞ն եկել է, վկան պատասխանեց. «Ինչքան գիտեմ, գիշերը»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչպիսի՞ եղանակ էր, կարող եք վերհիշել, վկան պատասխանեց. «Ցուրտ էր, բայց ինչ եղանակ էր՝ չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ հետագայում Էմման «Պալոմա» կապ հաստատել է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ոչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե հստակ հիշու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Գիտեմ, որ զանգ եղել է, բայց չգիտեմ էդ տղանա զանգել, թե՝ Էմման»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ դուրս եկավ Էմման և գնաց, ինչքա՞ն ժամանակ հետո դուրս եկավ ճաղատ այդ երիտասարդը, ով գտնվում էր սենյակում, վկան պատասխանեց. «Երևի վայրկյաններ, մի 10-15 վայրկյան հետո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչի՞ շուրջ էր վեճը, վկան պատասխանեց. «Գումարի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ չափի գումարի, վկան պատասխանեց. «Չափը ստույգ չեմ հիշում, դեպքից հետո իմ հետ դեպքա պատահել, այդքան չեմ հիշում ամեն բան, իմ հիշելով 20.000-ի խնդիր էր, ասում էր վերադարձրա իմ 20.000-ը, Էմման էլ ասում էր չեմ վերադարձնի, հիշում եմ, որ ասում էր իմ ժամանակս փողա, ես եկել եմ ու գումար հետ տալու չունեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե անկախ ինչից չպետք է գումարը հետ տա, վկան պատասխանեց. «Այդ հանգամանքներին արդեն ներկա չեմ եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք վստա՞հ եք, որ հերթականությունը լավ եք հիշում, թե ով, երբ եկավ, եկեք նորից սկսենք, եկավ երիտասարդը, մենակ, թե ինչ-որ մեկի հետ, վկան պատասխանեց. «Մեկ այլ տղայի հետ, եկան, մտան սենյակ, հետո այդ տղան դուրս եկավ, դեռ չէր եկել Էմման»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե լա՞վ եք հիշում, որ Էմման դեռ չէր եկել, վկան պատասխանեց. «Այդքան էլ լավ չեմ հիշում, բայց իմ հիշելով տղան դուրսա եկել մինչև Էմման եկելա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Տղան եկավ, պատվիրեց երկու բաժակ սուրճ, հետո ընկերը դուրս եկավ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մինչև սուրճ բերելը դուրս եկավ այդ երիտասարդը, թե՝ դրանից հետո, վկան պատասխանեց. «Երևի, ինչքան հիշում եմ կոֆեն խմել էր, նոր էր դուրս եկել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դուրս գալուց հետո ինչքա՞ն ժամանակ հետո եկավ այդ տղան, վկան պատասխանեց. «Երևի մի 15 րոպե հետո, կոֆե ուզեց Էմման, հետո երևի մի 15 րոպե հետո էլ Էմմանա դուրս եկել սենյակից»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք հիշում եք Ձեր նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե առերես հարցաքննության ժամանակ Ձեզ ի՞նչ պարզ դարձավ, Ձեզ համար որևէ բան պարզվեց, թե՝ ոչ, օրինակ ինչի շուրջ էր վեճը տեղի ունենում, վկան պատասխանեց. «Ինչ-որ 20.000 դրամի ու վզի ցեպով, դրանով դիմել են ոստիկանություն»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչի համար էր տվել այդ 20.000 դրամը, վկան պատասխանեց. «Դե պարզա, չեմ ուզում բառերով ասեմ, ինչ-որ բան մատուցվելա, հենց նենց տեղը ովա ում 20.000 տալիս»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մատուցվե՞լ է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, ես ընդեղ չեմ եղել, չեմ կարա ասեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այսինքն՝ վեճի տրամաբանությունը ո՞րն է, վկան պատասխանեց. «Տղան ասելա 20.000-ը տուր, Էմման էլ չի տվել, թե ներսում ինչա կատարվել, չգիտեմ, ես այնտեղ չեմ եղել»:
Հրապարակվեց վկա Վահրամ Ցեցյանի՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 7-ին դատավոր Ա.Խաչատրյանի նախագահությամբ կայացված դատական նիստի ժամանակ տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «Տղան եկավ, համար ուզեց, ես եմ համարները տալիս, տրամադրեցի սենյակը, ինքը գնաց սենյակ, դրանից հետո Էմման է եկել, 15-20 րոպե հետո դուրսա եկել սենյակից, իրա հետևից տղան դուրս է եկել, իրանք վիճաբանել են: Դրանից հետո ես մտել եմ ներս, տղան եկավ, ասեց, որ վզի ցեպը պոկել, տարելա, ձեռքում կար պայուսակ փայլուն բաներով և քարտ, չեմ տեսել ինչ էր քարտի վրա գրված, քանի որ բառի ստոյկի մյուս կողմում էի կանգնած, դրանից հետո ֆոնար ուզեց ինձանից, ես ասեցի՝ չունեմ, ինքը հեռախոսի լույսով դուրս եկավ՝ ցեպը ման գալու: Դրանից հետո եկել հագնվել է և գնացելա»:
Մեղադրողի հարցին, թե որքա՞ն ժամանակ անց դուրս եկան սենյակից, վկան պատասխանեց. «15-20 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ էր ասում, որ հետևից դուրս եկավ, վկան պատասխանեց. «Ասում էր կանգնի-կանգնի, փողս հետ տուր, ասում էր իմ 20.000-ս հետ տուր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ 20.000-ի մասին էր խոսքը, վկան պատասխանեց. «Չեմ իմանում, չեմ հիշում, որովհետև ներկա չեմ եղել այդքան այդ պահին»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ 20.000 դրամը վերադարձրե՞ց այդ աղջիկը, վկան պատասխանեց. «Չեմ իմանում, իրանց մոտ չեմ եղել այդ ժամանակ, վերադարձա սեղանի մոտ, դրանից հետո մի 10 րոպե հետո տղան մտելա, սեղանի մոտ եկելա, ձեռքին պայուսակ կար, գնացելա, հագնվելա, դուրսա եկել, մանա եկել, երևի ոչ մի բան չի գտել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպես լսեցիք նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, որ լսել եք, որ աղջիկն ասում է՝ ինչ կապ ունի, որ սեռական հարաբերություն չի եղել, 15 րոպե մնացել եմ ներսում, ուրեմն փողս տուր, նման բան եղե՞լ է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը ճի՞շտ է, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե պնդու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ենթադրում եք, որ սեռական հարաբերություն չի եղել, թե այդ պահից եք ենթադրում, թե՝ ուղղակի այնտեղի պարագաներից, վկան պատասխանեց. «Այո, պարագաներից, ոչ մի բան ձեռք տված չէր, ամեն ինչ տեղում էր 5-10 րոպեում էլ դժվար հասցնեին հագնվեին»:
Պաշտպանի հարցին, բայց Դուք ասացիք, որ 20 րոպե են մնացել, վկան պատասխանեց. «5 րոպե տևել է, որ կոֆեն բերեն, խմեն, էդքանը, ոչ ավել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք ենթադրում եք, որ եթե անկողինը ձեռք տված չէր, ուրեմն սեռական հարաբերություն չի՞ եղել, վկան պատասխանեց. «Հիմնականում, եթե բան է լինում, մի քիչ ավելի երկար են մնում»:
Ամբաստանյալի հարցին, թե ես զանգեցի հյուրանոց, հարցրի դրամապանակ թողել է, թե՝ ոչ, հիշու՞մ եք նման բան, վկան պատասխանեց. «Նման բան հիշում եմ, բայց ում հեռախոսով եմ խոսել, էդ չեմ հիշում, խոսակցություն եղել է աղջկա հետ, պորտմանի վերաբերյալ, ասելա, թե պայուսակս, պորտմանս կարող է այդտեղա, ես հիշում եմ այդպիսի բան, բայց մանրամասն չեմ հիշում»:
Ամբաստանյալի հարցին, թե իսկ հիշու՞մ եք՝ ես Ձեզ ասացի, թե ինչ է եղել մեջը, վկան պատասխանեց. «Չէ, էդ չեմ հիշում, պորտմանի վերաբերյալ զանգի պահը հիշում եմ, բայց խոսակցությունը չեմ հիշում, նենց չի, որ ես պորտման չեմ տեսել իր ձեռքը»:
Ամբաստանյալի հարցին, թե գումարի մասին որևէ բան լսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ, գումարի մասին չեմ հիշում»:
Հրապարակվեցին վկա Վահրամ Ցեցյանի նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2014թ. դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 00:30-ի սահմաններում, ես գտնվում էի նշված աշխատանքիս վայրում, երբ ներս մտավ ձեռնափայտերով մի տղամարդ, պատվիրեց համար ու ներս մտավ նշված համարը՝ 4-րդը և դրանից մոտ 10 րոպե անց մի իգական սեռի ներկայացուցիչ ներս մտավ մեր հյուրանոց ու առանց որևէ խոսք ասելու մտավ վերը նշված թիվ 4 համարը: Դրանից անմիջապես հետո նշված համարից սուրճ պատվիրեցին, մատուցողն այն տարավ նշված համար, որից մոտ 2 րոպե անց նշված համարից դուրս եկավ մինչ այդ ներս մտած վերը նշված աղջիկը ու ցտեսություն ասելով ինձ՝ քայլելով դուրս եկավ հյուրանոցից ու դրանից անմիջապես հետո նույն համարից կիսահագնված վիճակում դուրս եկավ նշված ձեռնափայտերով տղամարդ ու նայելով իմ ուղղությամբ՝ ասաց, որ կանգնեցնենք նշված աղջկան ու ինքը ձեռնափայտերով արագ տեմպով դուրս գալով հյուրանոցից՝ գնաց դեպի նշված աղջկա հետևից, որից հետո անմիջապես ես նույնպես դուրս եկա հյուրանոցից ու նշված տղայից մոտ 10 մետր դեպի հետ, դուրս եկանք արագ քայլելով դեպի Կ.Ուլնեցի փողոցի ուղղությամբ և որոշ տարածություն բարձրանալով դեպի Դ.Անհաղթ փողոցի ուղղությամբ, տեսա, որ նշված տղան կանգնեցրեց վերը նշված աղջկան, ու երբ ես հասա իրանց, այդ պահին նշված տղան քաղաքակիրթ ձևով ասում էր նշված աղջկան, որպեսզի իրեն վերադարձնի մինչ այդ իր կողմից տված 20.000 ՀՀ դրամ գումարը, ու ես, մտածելով ու տեսնելով, որ նրանք առանց միմյանց քաշքշելու նշված գումարի վերադարձման շուրջ զրուցում էին միմյանց հետ, այդ պահին ես վերջիններիս առանց որևէ խոսք ասելու հետ վերադարձա հյուրանոց, քանի որ հյուրանոցի դրամարկղի մոտ ոչ-ոք չկար: Դրանից մոտ 5 րոպե անց նշված տղամարդը վերադարձավ հյուրանոց և ինձ ասաց, որ նշված աղջիկը պոկել է իր շղթան ու խաչը և դիմել փախուստի ու ցույց տվեց ինձ մի փայլուն քարերով պատված ոսկեգույն կանացի պայուսակ ու ասաց, որ սա այն աղջկա պայուսակն է, որն ինձ մոտ է, այդ պահին նրա ձեռքին էր, նաև որքանով որ չեմ սխալվում նշված աղջկա վերաբերյալ ինչ-որ քարտի տեսքով փաստաթուղթ: Դրանից հետո նշված տղան մտավ վերը նշված իր համարը և մի քանի րոպեից, արդեն լիովին հագնված վիճակում, դուրս եկավ հյուրանոցից ու հեռացավ: Դրանից մոտ 20 րոպե անց նշված տղամարդը վերադարձավ հյուրանոց ու մոտենալով ինձ՝ ասաց, որ եթե ոստիկանությունից ինչ-որ մեկը նշված դեպքի շուրջ ինձ հարցնի, փոխանցի նրանց իմ հեռախոսահամարը (...) Նշված տղային ես առաջին անգամ տեսել եմ վերը նշված օրը, իսկ ինչ վերաբերում է նշված աղջկան, նրա դեմքն ինձ շատ ծանոթ էր, կոնկրետ չեմ հիշում, թե որտեղ եմ տեսել, սակայն, ամենայն հավանականությամբ, նրան տեսել եմ մեր հյուրանոցում: (...) Ես որևէ բռնություն, քաշքշոց կամ հարվածներ հասցնել նրանց կողմից չեմ նկատել (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 24-25),
բ) 2015 թվականի փետրվարի 17-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին եկել եմ աշխատանքի: Նույն օրը՝ գիշերը 11-ից 12:00 ժամանակահատվածում, մեր հյուրանոց եկավ մի տղամարդ, որի աջ ոտքը կոտրված էր և նա քայլում էր երկու ձեռանփայտով: Նա մոտեցավ ինձ, հարցրեց ազատ համար ունենք, թե՝ ոչ, ես պատասխանեցի, որ ունենք և դրամադրեցի N4 սենյակը: Ես նրան անձամբ ուղեկցեցի սենյակ (...) մոտ 10-15 րոպե հետո ներս մտավ մի աղջիկ, որին ես ուղեկցեցի 4 համար: Դրանից անմիջապես հետո 4 համարից սուրճ պատվիրեցին, 3-5 րոպե հետո մատուցողն այն տարավ նշված համար և վերադարձավ: Մատուցողի վերադառնալուց հետո մոտ 10 րոպե չանցած դուրս եկավ այդ աղջիկը, արագ քայլերով փորձում էր հեռանալ, նա հագնված էր: Գնաց դեպի հյուրանոցի դուռը: (...) իմ կանգնած վայրից՝ բարի հետևից, դուռ չի երևում, ես երբ լսեցի դրսի դռան փակվելու ձայնը, այդ պահին համարից դուրս եկավ այդ տղամարդը՝ գոռալով, որ «կանգնեցրեք», ինքը ձեռնափայտերով դուրս եկավ հյուրանոցից, նշեմ, որ ոտաբոբիկ էր և գնաց այդ աղջկա հետևից, նրան անմիջապես հետևեցի: Հյուրանոցից 10 մետր հեռավորության վրա՝ դեպի Դավիթ Անհաղթի ուղղությամբ, տեսա, որ նշված տղան կանգնեցրել էր այդ աղջկան: Ես հասա այն պահին, երբ այդ տղան հանգիստ տոնով խոսում էր և հետ էր պահանջում իր 20.000 դրամը: Այդ աղջիկն ասում էր, որ չի վերադարձնելու, ինչ կապ ունի, որ հարաբերություն չի ունեցել, ինքը 15 րոպե մնացել է և դա դրա գումարն է: Ես էլ, տեսնելով, որ նրանք հանգիստ զրուցում են և քննարկում են փողի վերադարձնելու հետ կապված հարցերը, հետ վերադարձա հյուրանոց, քանի որ երկար ժամանակ չէի կարող բացակայել իմ աշխատանքի վայրից, ինձ հետ ոչ ոք չի եղել: Այդ պահին մենք երեքով ենք կանգնած եղել այնտեղ: Թե ինձանից հետո մեկ մոտեցել է նրանց, ես չեմ կարող ասել: (...) մենք անվտանգության աշխատողներ, տեսախցիկներ չունենք: Մոտ 5 րոպե անց այդ տղան հետ վերադարձավ և նրա ձեռքում կար փայլուն կանացի պայուսակ: Նա ինձ ասեց, որ այդ աղջիկն իր պարանոցի ոսկյա շղթան՝ խաչով, պոկել է և դիմել է փախուստի: (...) նա իմ ներկայությամբ պայուսակը չի բացել, սակայն իր ձեռքին կար պլաստիկ քարտ և ինքն իրեն խոսում էր, ասելով չես կորի, նայելով այդ քարտին, լսելով նրա խոսակցությունը ես ենթադրեցի, որ այդ աղջկա վերաբերյալ փաստաթուղթ է: Նա մտավ իր համար, մի քանի րոպե հետո հագնված դուրս եկավ և հեռացավ հյուրանոցից: (...) իմ ներկայությամբ այդ աղջիկը և տղան իրար չեն հարվածել, իմ ներկայությամբ այդ աղջիկը ոսկյա շղթան չի հափշտակել, ես դա իմացել եմ այդ տղայի խոսքերով (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 78-79),
գ) Վկա Վահրամ Ցեցյանի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի փետրվարի 19-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) Ժամը 11-ից 12-ը եկավ մի տղամարդ, սենյակ ուզեց, ես նրան տրամադրեցի N 4 սենյակը: Անց 10-15 րոպե նրան մոտեցավ մի աղջիկ, նրանք սուրճ պատվիրեցին, սուրճը տանելուց հետո 5-10 րոպե հետո, աղջիկը դուրս եկավ սենյակից, իսկ նրա հետևից կիսահագնված դուրս եկավ տղան՝ ասելով «կանգենցրեք»: Ես գտնվում էի իմ աշխատանքի վայրում, բարի հետևում: Երբ նրանք դուրս եկան, ես գնացի նրան հետևից: Ես հասա ձեզ այն պահին, երբ տղան ասում էր 20.000 դրամը հետ տուր, իսկ դու ասում էիր, որ 15 րոպե ներսում եմ եղել և դրա համար վերցնում եմ, ինչ կապ ունի հարաբերություն ունեցել եմ, թե՝ ոչ: Դուք հանգիստ կանգնած խոսում էիք: Ես երկար չեմ կարա թողնել իմ աշխատանքի վայրը և վերադարձա: Ես եղել եմ մենակ: Մոտ 10-15 րոպե հետո վերադարձավ տղան, ձեռքին կար փայլուն պայուսակ, գնաց համար, հագնվեց և դուրս եկավ համարից: Նրա ձեռքում կար ինչ-որ քարտ, որին նայելով ինքն իրեն խոսում էր, որ չես կորի: Դու համարում մնացել ես մոտ 10-15 րոպե, նույնիսկ սուրճին ձեռք չէիր տվել: Ես ներսում չեմ եղել, չեմ տեսել, ենթադրում եմ, որ ոչինչ չի եղել: (...) Այդ տղան, երբ եկավ մեր մոտ, շատ կոկիկ հագնված էր: Ես չեմ տեսել նրանց միջև վիճաբանություն իմ ներկայությամբ, դուք խոսել եք առանց քաշքշոցների, ես թողել, հեռացել եմ իմ աշխատանքի վայրը: Այդ երբ գնաց իր համար, նրանից հետո եկավ մի տղամարդ և շուտ հեռացավ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 84-86),
դ) 2015 թվականի փետրվարի 19-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) հիշել եմ, որ 2014 թվականի դեկտեմբերի 20-ին կատարված դեպքի վերաբերյալ, որ գիշերվա ժամը 11-12-ն ընկած ժամանակահատվածում մեր հյուրանոց մտավ կոստյումով կոկիկ հագնված մի տղամարդ, որի աջ ոտքը կոտրված էր և նա քայլում էր 2 ձեռնափայտով, գրագետ և հարգալից խոսում էր, զգացվում էր, որ չէր օգտագործել ալկոհոլ: Նրան ուղեկցեցի N4 սենյակ (...) 5-7 րոպե անց նրան մոտեցավ մի ուրիշ տղամարդ, ով ինձ ասեց, որ գնում է N4 սենյակ՝ իր եղբոր մոտ, ես նրան ցույց տվեցի սենյակի տեղը: Նրա մտնելուց հետո նրանք սուրճ պատվիրեցին, երբ սուրճ մատուցեցին, եկավ այդ աղջիկը: Երբ այդ աղջիկը եկավ, մոտ 2 րոպե անց այդ տղան դուրս եկավ, նա նույնիսկ սուրճին ձեռք չէր տվել: Երբ, որ Արմանն այդ աղջկա հետ դրսում վիճաբանում էր իր 20.000 դրամի համար, ներս եկավ, մի փայլուն պայուսակ ձեռքը մտավ սենյակ, հագնվեց և դուրս եկավ, 20 րոպե հետո նորից ներս մտավ այն տղայի հետ՝ եղբոր հետ, և հարցրեցին լապտեր ունեմ, թե՝ չէ, ես պատասխանեցի, որ չունեմ: Նրանք դրսում ասացին, որ փնտրում են խաչը՝ վզնոցի վրայի, և նրանք իրար հետ հեռացան: Ես լսեցի, որ Արմանն ասում էր, որ իր վզնոցն այդ աղջիկը պոկել, տարել էր, իսկ խաչը կարող էր պոկված և ընկած լինել գետենին: Հետո ես չիմացա, թե նրանք գտան, թե՝ չէ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 89-90):
Վկան հայտարարեց որ. «Ես հիշում եմ, որ ես Էմմայի հետ խոսացել եմ, բայց տղայի հեռախոսով, թե՝ իմ մոտի հեռախոսով, էդ չեմ հիշում, լսել եմ, որ Էմման ասել է, որ ես ցեպը գցել եմ ձեռքիցս, չեմ վեկալել հետս, տղան ասում էր ցեպս բեր, պայուսակդ հետ տամ, ես հիշում եմ, որ հեռախոսով խոսացել եմ: Այդքանը չեմ կարող հիշել, երրորդ տարինա անցնում, կարողա ժամանակի վերաբերյալ հակասություններ լինեն, պնդում եմ նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը:
Վկա Մարինե Մուրադյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Սկզբից տղան է եկել, հետո՝ աղջիկը ու շատ կարճ ժամանակահատված է եղել ու հետո Վահրամն ասեց՝ գնա, սենյակը մաքրի, ես ասեցի, բա ինչի շուտ դուրս եկան, ասեց, որ աղջիկը 20.000 դրամ էր վերցրել տղայից, տղան հետևից դուրս է եկել, հետո ցեպնա խաչով պոկել, մնացածը արդեն չեմ իմանում ես, ոչ տեսել եմ, ոչ էլ: Ինձ այդ ամեն ինչը պատմել է Վահրամը, Վահրամը պատմել է, որ աղջիկն ասել է, որ նստել եմ էդքան, պիտի ինձ վճարես, տղան չի ուզեցել վճարել, աղջիկը վերցրել է, ուզեցել է գնալ , տղան հետևից է դուրս եկել, դրսում էլ ցեպն է պոկել, էդքանը Վահրամն է ինձ ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարո՞ղ եք տղային նկարագրել, վկան պատասխանեց. «Դե մի ոտքը կտրած էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք որտե՞ղ էիք, երբ տղան եկավ, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դու՞ք եք դուռը բացել, վկան պատասխանեց. «Ոչ, ես ընդհանրապես դուռ չեմ բացում»:
Մեղադրողի հարցին, թե պատվերը Դու՞ք եք վերցնում, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ տղային կարո՞ղ եք նկարագրել, երբ մտաք սենյակ, հագուստով էր, ինչպիսին էր արտաքինը, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, հիշում եմ, որ ոտքն էր կտրած»:
Մեղադրողի հարցին, թե դրանից հետո Դուք ու՞ր գնացիք, վկան պատասխանեց. «Իմ հանգստի սենյակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ որտե՞ղ է գտնվում Ձեր հանգստի սենյակը, վկան պատասխանեց. «Բարի հետևը»:
Մեղադրողի հարցին, թե Վահրամը Ձեզ մոտավորապես ե՞րբ ասաց՝ գնա, հավաքի, ուզում եմ հասկանալ՝ ինչքան տևեց, վկան պատասխանեց. «Երևի էլի մի 20 րոպե, չեմ կարողանում հիշել»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ երբ, որ դուրս եկաք, Ձեր դրած ապրանքը կա՞ր, վկան պատասխանեց. «Դե բնականաբար կար, բայց չեմ հիշում դատարկ էր, թե՝ ոչ»:
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ հիշու՞մ էիք, վկան պատասխանեց. «Երևի»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հիշում եք այդ ժամանակ Ձեզ այդպիսի հարց տրվե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը ճի՞շտ էր, վկան պատասխանեց. «Այո, այն ժամանակ ավելի թարմ էր հիշողությունս, ճիշտ եմ ասել, իրոք բաներ կար՝ չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ տղան չի ուզել տալ, աղջիկը վերցրել, գնացել է, կմանրամասնե՞ք՝ ինչ է նշանակում այն, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, ոչ մի բան, այսինքն՝ աղջիկն ասել է պիտի ինձ 20.000 տաս, տղան ասել է ինչի համար տամ, չեմ տալիս, աղջիկը վերցրել է, գնացել, այսինքն՝ գողացել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ Վահրամը Ձեզ ասել է, որ գողացե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Դե, եթե ուզել է, չի տվել, գողացել է, երևի, ես չգիտեմ, ինձ Վահրամն ասել է՝ 20.000 դրամ վերցրել է, գնացել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ Էմման եկել է 20 րոպե հետո, Դուք անձամբ չե՞ք տեսել գալը, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ գնալը տեսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասացիք, որ 20.000 դրամ վերցրել է, ասել է, որ ուղղակի նստելու համար, այդպե՞ս է, վկան պատասխանեց. «Հա, ասել է, որ փողն ուզել է, ասել է, որ նստել է այդքան ժամանակ, պիտի գումարը տա, ինձ ամեն դեպքում այդպես է ասել Վահրամը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դու՞ք եք մարքում սենյակը իրենցից հետո, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ վիճակում էր սենյակը, կարող եք նկարագրել, վկան պատասխանեց. «Դե եսիմ, սեղանն եմ հավաքում, սեղանից բացի ես ոչ մի ուրիշ պարտականություն չունեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչպիսի՞ն էր սենյակը, խառնված էր, անկողինը քանդած էր, վկան պատասխանեց. «Չէ, երևի շատ քիչ իրենք մնացին, դժվար քանդած լիներ, չէ, հաստատ չէին օգտագործել սենյակը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք որ մտաք, տարաք սուրճը, նկարագրեք մարդկանց դիրքերը, ով որտեղ էր նստած, ով ինչ դիրքում էր, ինչ վիճակում էր, վկան պատասխանեց. «Կարծեմ մի փոքր իրարից հեռու էին նստած, չեմ կարում հիշեմ, թե ոնց էին նստած»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ հիշու՞մ էք՝ ինչպիսի հագուստով էին, հագնված էին, հանված էին, վկան պատասխանեց. «Աղջիկը նոր էր մտել, ես որ սուրճը տվել եմ, հագնված էր, տղամարդը կարծեմ մայկայով էր, կոնկրետ չեմ հիշում, եթե սխալ ասեմ, չեմ հիշում»:
Հրապարակվեց վկա Մարինե Մուրադյանի՝ 2015 թվականի փետրվարի 19-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2014 թվականի դեկտեմբերի 20-ին եղել եմ աշխատանքի վայրում: Ժամը 24:00-ի սահմաններում հյուրանոց եկավ մոտ 40 տարեկան, կտրված ոտքով, ձեռնափայտով քայլող տղամարդ, ով տեղավորվեց 4-րդ համարի սենյակում: Այդ տղամարդը պատվիրեց սուրճ և ջրեղեն, որը ես տարել եմ այդ սենյակ և դրել նախասրահի սեղանի վրա: Մոտավորապես 15 րոպե անց այդ տղամարդու մոտ եկավ մոտ 30 տարեկան, երկար մազերով մի աղջիկ, որի սենյակ մտնելուց հետո նրանք պատվիրեցին մեկ բաժակ սուրճ: Այդ սուրճը ես կրկին տարել եմ թիվ 4 սենյակ, դրել նախասրահի սեղանին, որի շուրջ դեմ-դիմաց, շորերը հագներին, նստած էին նշված տղամարդը և նրան միացած աղջիկը: Այդ ընթացքում ես նրանց խոսակցությանը ուշադրություն չեմ դարձրել, սուրճը դրել, դուրս եմ եկել: Դրանից հետո ես գնացել եմ իմ սենյակ և սպասել, որ, եթե պատվեր լինի, գնամ դա մատուցելու: Կես ժամ անց մոտավորապես, բարմեն Վահրամն ինձ ասաց, որ վերը նշված թիվ 4 սենյակը կարգի բերեմ, քանի որ այցելուները գնացել էին: Այդ ժամանակ Վահրամն ինձ ասաց, որ վերը նշված աղջիկը 20.000 դրամ վերցրել էր ձեռնափայտով տղայից և դուրս եկել հյուրանոցից, այդ տղան էլ ձեռնափայտով մի կերպ վազել է հետևից և դրսում այդ աղջիկը պոկել է այդ տղայի վզի ցեփը ու փախել: Դրանից հետո գնացել եմ թիվ 4 սենյակ, հավաքել նախասրահի սեղանի վրայի բաժակները, իսկ այդ սենյակում ուրիշ հավաքելու բան չկար, քանի որ մահճակալն օգտագործված չէր, և սենյակում այլ թափված բաներ չկային: Ավելացնեմ, որ նշված ձեռնափայտով տղային սկզբում հյուրանոց էր ուղեկցում իր տարիքի մի տղա, ով նրան տեղավորեց սենյակում և քիչ անց գնաց: Նշեմ նաև, որ նշված ձեռնափայտով տղան նրան ուղեկցող տղան և այնտեղ եղած աղջիկն ինձ անծանոթ էին (…) նրանց միջև վեճ կամ լարված խոսակցություն չեմ լսել: Ես այդ աղջկա արարքները չեմ տեսել, դրա մասին իմացել եմ բարմեն Վահրամի պատմելով, ով այդ ամենը տեսել է (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 87-88):
Պաշտպանի հարցին, թե եթե տղայի պարանոցին ոսկյա շղթա լիներ կնկատեի՞ք, վկան պատասխանեց. «Եթե ես իմանայի, այսպիսի դեպք կլիներ, ես հիմա կհիշեի ու կնկատեի, ես չեմ հիշում եղել է, թե՝ ոչ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, որ իրար դեմ դիմաց նստած էին տղան և աղջիկը, տղան շապիկով, մի ուրիշ տեղ ասում եք հագնված էին, այսօր ասում եք չեմ հիշում, հիմա հագնվա՞ծ էին, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ես հիմա չեմ հիշում, երևի տղան մայկայով է եղել, այն ժամանակ դեպքը ավելի թարմ է եղել, այն ժամանակ ավելի լավ կհիշեի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ Վահրամը Ձեզ ասա՞ց, որ տղայի վզին հետք տեսել է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չի ասել»:
Հրապարակվեց վկա Մարինե Մուրադյանի՝ 2015 թվականի սեպտեմբերի 7-ին դատավոր Ա.Խաչատրյանի նախագահությամբ կայացված դատական նիստի ժամանակ տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «Դեպքը, որ եղել է ես իմ հանգստի սենյակում եմ եղել, կոնկրետ դեպքին ներկա չեմ եղել, հետո ինձ Վահրամն է պատմել, որ աղջիկը մտել էր, 20.000 դրամ էր վերցրել, հետո տղան, մի ոտքը կտրած էր, դուրս եկել հետևից, ինքն էլ ցեպը պոկել է էդ պահին, բայց ինձ Վահրամն է պատմել, ես չեմ տեսել ոչ մի բան»:
Մեղադրողի հարցին, թե ամբաստանյալին ճանաչու՞մ եք, ինքն է եղել այն ժամանակ, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիշու՞մ եք նրանց գալը, վկան պատասխանեց. «Աղոտ եմ հիշում, սկզբից տղան եկավ, հետո՝ աղջիկը, պատվերը տվեցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե դեպքի մասին ե՞րբ իմացաք, վկան պատասխանեց. «Երբ աղջիկն արդեն գնացել էր, տղան հետևից էր վազել, դրանից հետո»:
Մեղադրողի հարցին, թե մոտավորապես Ձեր մտնել-դուրս գալուց հետո ինչքա՞ն ժամանակ էր անցել, վկան պատասխանեց. «Երևի մի 15-20 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ տղան մտնելուց հետո որևէ բան չի՞ ասել, վկան պատասխանեց. «Ասել է, որ ցեպը տարավ, էդ տղան վատ վիճակի մեջ էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք լսե՞լ եք նման բան, վկան պատասխանեց. «Ես նորից եմ ասում, կոնկրետ դեպքերը Վահրամից գիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ Դուք կոնկրետ այդ տղայից մի բան լսեցի՞ք, որ մտավ ներս, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ տեսել էդ ժամանակ այդ տղային, ինձ Վահրամը կանչեց ներս, ասեց տղան ֆոնար է ուզում»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ ֆոնարն ուզելու ժամանակ այդ տղան ներսու՞մ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ֆոնարն ի՞նչ էին անում, վկան պատասխանեց. «Ցեպն էին ուզում գտնել, էդ տղան, որ աղջկա հետևից դուրս է եկել, էդ աղջիկը ցեպը պոկել, տարել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե գտա՞ն, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Մեղադրողի հարցին, թե եթե շղթան պոկել, տարել է, էլ ի՞նչն էին փնտրում, վկան պատասխանեց. «Երևի կասկածել էին, որ կարողա փախնելու ընթացքում ընգած լինի»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ Դուք մտաք սենյակ՝ պատվերը վերցնելու, տղան ինչպե՞ս էր նստած, վկան պատասխանեց. «Տղան մայկայով էր նստած, շալվարը հագն էր, բայց վերնազգեստը հանած էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ինչ-որ զարդ, շղթա նկատե՞լ եք նրա վզին, վկան պատասխանեց. «Չէ, որ ասեմ, սուտ կլինի, ես ոչ մի բան չեմ տեսել, ես չեմ հիշում, էդ շուտա եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե հիմա չե՞ք հիշում, թե՝ չեք տեսել, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ներկա եղե՞լ եք, որ աղջիկն իր գնալուց հետո զանգահարել է «Պալոմա» հյուրանոցային համալիր և ինչ-որ բան է հարցրել, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում ես»:
Դատական նիստի նախագահողի հարցին, թե տեղեկացա՞ք՝ ոսկյա շղթան գտան, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չգիտեմ»:
Դատական նիստի նախագահողի հարցին, թե իսկ ի՞նչ գումարի մասին էր խոսքը, վկան պատասխանեց. «20.000 դրամ, աղջիկն ուզել է, ասել է, որ ես կես ժամ նստել եմ կողքդ, դու պիտի վճարես»:
Դատական նիստի նախագահողի հարցին, թե ասում եք՝ շղթան աղջիկն էր տարել, իսկ Վահրամը, որ Ձեզ պատմել է, ինքն անձամբ ներկա գտնվե՞լ է վեճին, այդ ոսկյա շղթան պոկելուն, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ իմանում, տղայի պատմելով՝ Վահրամը պատմել է ինձ»:
Վկա Սերգեյ Ավանեսովը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Այդ ժամանակ, երբ ես աշխատում էի տաքսու վարորդ, պատվերա եղել, գնացել եմ հյուրանոց, մի հատ տղայի, չեմ հիշում՝ ուր պետք է տանեի, հետո ինքն առևտուր էր անում սուպերմարկետում, այդ ժամանակ դիսպետչերը զանգեց, ասեց, որ դուրս գամ, մոտենամ հյուրանոց, հյուրանոց մոտեցա այդ ժամանակ մի տղա դուրս եկավ ինվալիդ, երկու կաստիլներով էր, և ինքը վրդովված, ճիշտն ասած ես մենակ էդ եմ բան անում, դեմքն էլ չեմ հիշում, որ փողը վերցրելա և ցեպը խաչով պոկել և փախել է: Դրանից հետո ես սկզբից տարել եմ Արաբկիրի քաղմաս, հետո այնտեղ ասեցին, չէ, պետքա գնաք Զեյթունի և տարել եմ Զեյթունի քաղմաս: Իրանք երկուսով ցեպի մասին էին խոսում մենակ, չեմ հիշում, երկուսով իրար հետ խոսում էին այդ պահով, էդ ցեպի մասին էր խոսում, կարծեմ բուլիժնիկի վրա էլ ֆառերը միացնել տվեցին, ինչ-որ նայում էին բուլիժնիների վրա, իրանք ասեցին՝ լույսերը միացրա մի հատ, նայում էին, ինչ էին նայում, ես չգիտեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե կհիշե՞ք երբ էր, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձմեռ էր, ամառ էր, այդ էլ չեք հիշում, վկան պատասխանեց. «Չէ, կարողա մինչև նոր տարի, դեկտեմբեր ամիսը ոնց-որ, կոնկրետ չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե ձյուն կա՞ր, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չոր էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ անձնավորությանը Դուք մինչև այդ ինչ-որ մի տեղ տարե՞լ էիք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, առաջին անգամ, ես իրա դեմքն էլ, որ հիմա տեսնեմ, չեմ հիշի»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ անձնավորությանը որտեղի՞ց վերցրիք, վկան պատասխանեց. «Հյուրանոցից»:
Մեղադրողի հարցին, թե մյուս տղային, մինչ այդ, վկան պատասխանեց. «Հա, եղբայրն էր, սուպերմարկետից ինքն առևտուր արեց ու գնաց տուն, Կոմիտասի Սիթիից»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ զանգեցին, ասացին, հետ վերադարձեք հյուրանո՞ց, այդ տղայի հե՞տ հետ վերադարձաք, վկան պատասխանեց. «Այո, մենք կանգնեցինք հետևի մուտքի մոտ, ինքը հետևի մուտքի մոտից եկավ վրդովված»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ հագուստով էր, հագուստով չէր, վկան պատասխանեց. «Հագուստով էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք մեքենայի մե՞ջ էիք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ Դուք մեքենայի մեջ էիք, ի՞նչ իմացաք, որ նա վրդովված է, վկան պատասխանեց. «Որովհետև շատ բարձր գոռալով խոսում էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ պահին կոնկրետ ի՞նչ ասաց, որ Ձեր ուշադրությունը գրավեց, վկան պատասխանեց. «Դե իրանք նստեցին մեքենան, որ գնան, արդեն մեքենայի մեջ, որ խոսում էին, ես էդ տենց լսեցի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչքա՞ն տևեց իր գոռալով խոսելը դրսում, վկան պատասխանեց. «Տենց շատ արագ»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմնական խոսակցությունն ավտոմեքենայի մե՞ջ եղավ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե այնտեղից միանգամից գնացիք ոստիկանությու՞ն, թե՝ ասում էիք ինչ-որ «բուլիժնիկներ»-ով վարում էիք, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, կարծեմ սկզբից տենցա եղել, հետո գնացել ենք ոստիկանություն, մեկը, հետո՝ մյուսը»:
Մեղադրողի հարցին, թե մինչև «բուլիժնիկ» ման գալը լսեցիք այդ խոսակցությունը, վկան պատասխանեց. «Հա, մեքենայի մեջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ նպատակով էր այդ տղան եկել այդտեղ, վկան պատասխանեց. «Այդ ժամանակ ես իմացա, որ այդ տղան ինտերնետով ծանոթացել է այդ աղջկա հետ, հրավիրել հյուրանոց՝ սեքսի համար, «она взяла эти деньги», ինքը գումարը վերցրել է իրա ասելով, հետո պոկելա ցեպը խաչով և հեռացելա»:
Մեղադրողի հարցին, թե սեքսուալ բնույթի այդ գործողություններից առաջ իրենք ծանոթ եղե՞լ են, վկան պատասխանեց. «Իմ իմանալով՝ չէ, ու ասելա էդ էր մնացել, որ տենց ինվալիդ քեզ հետ լինեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինքն ի՞նչ ասաց, ինչու գնացիք ոստիկանության բաժին, այդ տղան ինչու էր ուզում գնալ ոստիկանության բաժին, վկան պատասխանեց. «Ինչքան հասկացա, էդ ցեպոչկեն տո լի իրա պապանա տվել, իրա համար շատ թանկ էր, ու բողոքի, որ իրա ցեպը տարել են»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչի՞ համար էիք լուսավորել «բուլիժնիկներ»-ը, տեղյակ եք արդյոք, վկան պատասխանեց. «Իմ կարծիքով, ըստ երևույթին, այդ բանն ընկած էր այդտեղ, դրա համար»:
Մեղադրողի հարցին, թե իրենք ասացին, որ այդ աղջիկը հետը տարավ, էլ ինչու՞ էին փնտրում, վկան պատասխանեց. «Ես հասկացա, որ էդ մասումա եղել, ուզում էին իմանային, որ տարելա, կարողա պատահի՝ մի բան ընգած լինի, իրանք նայեցին, տեսան, որ չկա, նոր էդ ժամանակ ասեցին, գնանք քաղմաս»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ այդ ընթացքում զանգեր, հաղորդագրություններ, հնարավոր է՝ խոսած լինի այդ աղջկա հետ, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, կարողա եղած լինի, բայց չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ժամը կհիշե՞ք, որ ժամն էր, վկան պատասխանեց. «Գիշերա եղել, մութա եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ նա մոտեցավ հետևի մուտքից, կարո՞ղ եք նկարագրել ինչ հետևի մուտքի մասին է խոսքը, վկան պատասխանեց. «Հյուրանոցում գոյություն ուներ երկու մուտք, մեկը ներսի կողմից էր, մյուսը՝ դիմացից»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչ-որ բան փնտրվե՞ց հետո, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասում եք, որ ինքը պատմում էր վրդովված, որ շղթան տարել է, ինչպես է տարել, ասա՞ց, վկան պատասխանեց. «Ես ճիշտն ասած ոչ ինձ հետաքրքել է, ոչ էլ մի բան, չեմ իմացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ խոսակցության ընթացքում նա կոնկրետ նշե՞ց, թե ով է տարել, վկան պատասխանեց. «Իրենց խոսակցությունից իմացա, որ այդ աղջիկն է տարել, ով, որ փողը վերցրել է»:
Պաշտպանի հարցին, թե ոստիկանության բաժին ոսկեղենի՞ պատճառով դիմեց, վկան պատասխանեց. «Էդքան չեմ կարող ասել, ինձ համար կարևորը տանելն էր, իսկ թե ինչի համար, ոնց, իրանք պետք է որոշեին»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք այդ տղայի մոտ ինչ-որ վնասվածք, որևէ ցավացող տեղ, կամ ասեր որ մի տեղս ցավում է, լսե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում, չգիտեմ»:
Վկա Գուրգեն Հովագիմյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Ինձ ինչ հայտնի է եղել, ես արդեն նշել եմ, քիչ բաներ են հայտնի, բավականին ուշ է եղել, չեմ կարող մանրամասն ասել: Հիշում եմ, որ ինչ-որ բան էին գողացել, որ ոստիկանները գտել էին, անունները չգիտեմ, որ նշեմ՝ ով ումից էր գողացել, չեմ ճանաչում: Հիշում եմ, որ ոստիկանության բաժնում էի, ոստիկանները, թե քննիչները, չեմ հիշում, ժամացույց էր, ասել են գտել են, ումից են գողացել և վերադարձրել են տիրոջը»:
Մեղադրողի հարցին, թե գործով տուժող Հարություն Գորենլիին ճանաչու՞մ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե որտեղի՞ց եք ճանաչում, վկան պատասխանեց. «Իր հետ ծանոթացել եմ մաքսակետում, բավականին ժամանակ առաջ, մի սեղանի շուրջ նստել ենք, աշխատանքի եմ եղել այնտեղ, ծանոթացել ենք, աշխատել եմ այդ ժամանակ Բավրայի մաքսատանը, իջել եմ ընդմիջման, ինքն այնտեղ է եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե որ ծանոթացաք, ի՞նչ խոսեցիք, վկան պատասխանեց. «Սուրճ եմ խմել, ինքն այդ ժամանակ այնտեղ է եղել, բարևելա, հեռախոսի զարյադչնիկա ուզել, անունները, բան, տենց, հետո հարցրեց որտեղ ես ապրում, ասեցի՝ որտեղ եմ ապրում, հետո համարն ուզեց, ասեց, որ Արմավիրովա անցնում, էդ վախտ գալուց հանդիպի»:
Մեղադրողի հարցին, թե դրանից հետո ե՞րբ հանդիպեցիք Հարություն Գորենլիին, վկան պատասխանեց. «Ահագին ժամանակ էր անցել, այդպես չեմ հիշում, պատահական զանգելա, Արմավիրում էի, տեսել եմ, իրեն ճանապարհել եմ Երևան կարծեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե տեսաք, ի՞նչ խոսեցիք, վկան պատասխանեց. «Բարևեցինք, մի երկու րոպեի չափ խոսել ենք, դե ինքը, որ տարիքով մեծ էր, ինչ պիտի խոսեինք, ոչ ընկեր կարող է լինել, ոչ էլ ինչ-որ ուրիշ բան»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ-որ դեպքի մասին Ձեզ պատմե՞լ է, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մի բան, խոսել ենք՝ բարև, ոնց ես, սենց բաներ»:
Պաշտպանի հարցին, թե խնդրում եմ ժամանակագրական առումով վերհիշել Ձեր երկրորդ հանդիպումը Հարություն Գորենլիի հետ, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած չեմ հիշում, բայց ոնց-որ ամառ էր, երկու կամ մեկ տարի առաջ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ժամանակահատվածում՝ առաջին և երկրորդ հանդիպումի միջև ընկած ժամանակահատվածում, եղե՞լ են զանգեր, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե երբ որ ինքը Ձեզ զանգահարեց, Դուք իրեն ճանաչեցի՞ք, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, չէ, պարզ լեզվով չէր խոսում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ զանգի ու հանդիպման միջև ընկած ժամանակահատվածը որքա՞ն էր, ժամեր անցան, օրեր անցան, վկան պատասխանեց. «Այդ նույն օրը, ինքը զանգեց, ասեց՝ Արմավիրում է»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ հանդիպման ժամանակ Ձեր խոսակցության բովանդակությունն ինչպիսի՞ն էր, վկան պատասխանեց. «Հանդիպել ենք, բարևել ենք, ոնց ես, ոնց չես, ասեցի, բա որտեղից ես գալիս, ասեց Վրաստանից եմ գալիս, բա որտեղ ես գնում, Երևան, տենց մի քանի բան»:
Պաշտպանի հարցին, թե նրա ստորագրությունն ինչպիսի՞ն էր, վկան պատասխանեց. «Նորմալ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Հարություն Գորենլիի հետ Ձեր հանդիպումից հետո, երբ և որտեղ է եղել, ինչ հանգամանքներում, կամ եղել է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ հանդիպել, մեկ էլ ոստիկանությունում»:
Պաշտպանի հարցին, թե երկրորդ անգամ, որ հանդիպեցիք ոստիկանությունում, որտեղ էր, շենքի բակում էր, ներսում էր, վկան պատասխանեց. «Շենքում, համ կաբինետում է եղել, համ միջանցքում, բայց իր հետ չեմ շփվել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ոստիկանության աշխատակիցներից ի՞նչ իմացաք, վկան պատասխանեց. «Իրենք կանչել էին, ասել էին կներկայանաք, գնացի, ասեցին, թե սենց-սենց բան է եղել, Դուք տեղյակ եք, ասեցի, ես ոչ մի բանից էլ տեղյակ չեմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեզ կոնկրետ այդպիսի հարց տվել են, թե տեղյակ եք Գորենլիի հետ տեղի ունեցածի մասին, վկան պատասխանեց. «Կոնկրետ այդպիսի շարադրությունով, չէ, չեն ասել, Դուք տեղյակ եք, կամ նման մի բան»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ այդ ժամացույցը Դուք տեսա՞ք, վկան պատասխանեց. «Հա, տեսել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչ-որ փաստաթղթի տակ ստորագրե՞լ եք՝ կապված այդ ժամացույցի հետ, կամ, որ հանձնում են ժամացույցը Գորենլիին, վկան պատասխանեց. «Չէ, այդպիսի բան չեմ ստորագրել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նախազգուշացվե՞լ եք նախաքննության ժամանակ, որ պետք է ճշմարտացի ցուցմունքներ տաք, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, չեմ հիշում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ոստիկանություն գնալուց հետո կարող է տուժողը Ձեզ զանգած լինի, եթե զանգել է, ի՞նչ եք խոսել, վկան պատասխանեց. «Հա, զանգելա, չեմ վերցրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հիշու՞մ եք, որ նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, վկան պատասխանեց. «Հա, հիշում եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք եք ցուցմունք տվել, ոչ-ոք Ձեզ չի թելադրել, ոչ-ոք չի ստիպել ցուցմունք տալուց, վկան պատասխանեց. «Ես եմ տվել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք կոնկրետ ի՞նչ եք աշխատում մաքսատանը, վկան պատասխանեց. «Մի քանի օր է եղել հրամանս, եթե չեմ սխալվում որպես հաշվապահ էր, բայց չեմ աշխատել, մի քանի օրից դուրս եմ եկել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ առիթով հանդիպեցիք Հ.Գորենլիին, վկան պատասխանեց. «Ճաշարան կար մաքսակետում, իջել եմ այնտեղ, ընդմիջում պետք է անեի, հաց-մաց եմ կերել, ինքը եկավ, նստեց իմ դիմացը, սուրճ էր խմում, հեռախոսի զարյադչնիկ ուզեց, պատից միացրած էր, տվեցի, տենց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հեռախոսի համար ինչու՞ տվեցիք իրեն, անծանոթ մարդ էր, Ձեզնից տարիքով մեծ, ըստ Ձեզ՝ Ձեզ հետ ընկեր չի կարող լինել, խոսում էր Ձեզ ոչ հասկանալի լեզվով, ինչի համար տվեցիք այդ դեպքում, վկան պատասխանեց. «Ինքը, երբ մենք խոսում էինք, սկսեց պատմել իր մասին, հետո ասեց, որ Արմավիր շուտ-շուտ եմ գնում-գալիս, ես ոչ մի բան չարեցի, էդ ժամանակա, հետո խնդրեց համարս, ճիշտն ասած առաջին անգամ չտվեցի, որովհետև անծանոթ էր, հետո երկրորդ-երրորդ անգամ, որ ասեց, ասեց, որ Արմավիր շուտ-շուտ եմ գնում-գալիս, քեզ տեսնեմ նոր գնամ, տենց էդ ժամանակ տվեցի, նենց չի, որ ինքն ինչ-որ ակնկալիք ուներ ինձնից, ոչ էլ ես իրենից»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ո՞ր թվականն էր, վկան պատասխանեց. «Մի քանի տարի առաջ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տվեցիք համարը, զանգահարեց, վերցրիք, ի՞նչ ասաց, վկան պատասխանեց. «Բարևեց, մի քիչ անհասկանալի ձևով էր խոսում, դժվարությամբ տեղը բերեցի իրեն, ասեց, որ Արմավիրում եմ մի հատ տեսնեմ քեզ, նոր գնամ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե նպատակը կարող եք ասել, ի՞նչ նպատակով էր ուզում Ձեզ տեսնել, վկան պատասխանեց. «Ոչ մի նպատակ չկար»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե «դու»-ով էիք իր հետ խոսում, թե՝ «Դուք»-ով, վկան պատասխանեց. ««Դու»-ով»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մտերի՞մ էիք իրար հետ, վկան պատասխանեց. «Չէ, մտերիմ չենք եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչու՞ էիք «դու»-ով խոսում, վկան պատասխանեց. «Բա ոնց խոսեի, ես իր հետ ոչ մի ընդհանուր բան չեմ ունեցել, դրանից հետո ես իրեն ոչ տեսել եմ հետո, ոչ մի բան, ինքը չի զանգել, ասել, արի ստեղ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք 5 րոպե առաջ ասացիք, որ ինքը զանգել է, Դուք չեք պատասխանել, հիմա ճիշտը ո՞րն է, վկան պատասխանեց. «Ես իրա հետ կապված ոչ մի բան չունեմ, ոչ ընկերական, ոչ բարեկամական, ոչ մի բան, ուղղակի սխալմունք է եղել, հիմա համարս տվել եմ, ինքն էլ զանգել է»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչու՞մն էր Ձեր սխալը, հիմա մարդը զանգել է, հանդիպել եք, ասում եք՝ սխալվել եք, վկան պատասխանեց. «Որ համարս տվել եմ, ու էսօր եկել, հասել եմ ստեղ, ինչի համար պետք է ես գամ, հասնեմ դատարան, անիմաստ, ոչ ընկերա, ոչ բարեկամ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ինչի՞ մասին էիք զրուցում, վկան պատասխանեց. «Մենք տեսել ենք մի քանի րոպե, չեմ կարող ասել, թե ինչքան ժամանակ էր, բայց շատ կարճ էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որտե՞ղ հանդիպեցիք, վկան պատասխանեց. «Արմավիր քաղաքում՝ կենտրոնական մասում, կանգնած մայթի՝ վրա խոսում էինք»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս պայմանավորվեցիք, որտեղ պայմանավորվեցիք, վկան պատասխանեց. «Ասեց՝ էս ինչ արձանի մոտ եմ, Արմավիրում, ես էլ գնացել եմ արձանի մոտ, տեսա՝ ինքն արձանի մոտ կանգնածա, գնացի, սովորական բարևեցի, ասեցի բարև ձեզ, ասեց բարև, ոնց ես, ես ասեցի լավ եմ, ինչ կա, ոնց ես, ոչ մի բան, սովորական, ասեց եկա, ստեղով էի անցնում, ասեցի քեզ տեսնեմ, գնամ, ասեցի ինչի համար ես զանգել, ինչ-որ բան կար, որ ինձ զանգել ես, ասեց, չէ, հենց նենց»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդպիսի դեպք էլի լինում էր, որ անծանոթ մարդու հետ պայմանավորվեք ուղղակի տեսնելու համար, թեկուզ երիտասարդ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չի եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ գնաց, Ձեր հաջորդ հանդիպումը ե՞րբ եղավ, վկան պատասխանեց. «Ես իր հետ չեմ հանդիպել, ոստիկանությունից, որ զանգեցին, ասեցին, էդ ժամանակ, զանգեցին, ասեցին, որ ինքն է համարդ տվել, ասել է Ձեր ընկերն է, ես էլ ասեցի, ես իրա ընկերը չեմ, չեմ էլ ճանաչում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե, երբ որ կանչեցին ի՞նչ ասացին, հիշում եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ընդեղ, որ սպասել եմ, ես ահագին սպասել եմ, ոչ մեկի հետ չեմ շփվել, ոչ մի բան չեմ խոսացել, հետո ոնց-որ իր օգնականն էր, իրա մոտ ցուցմունքը գրել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչ դեպք էր, հիշում եք ինչու էին կանչել, վկան պատասխանեց. «Բան չեն ասել, իրանք ուղղակի ասեց քննիչն ասեց, որ ներկա լինես, որ էդ ժամացույցն ու ապարատը տալիս ենք, նախադասությունը չեմ հիշում, բայց իմաստը էդա եղել»:
Հրապարակվեց վկա Գուրգեն Հովագիմյանի՝ 2016 թվականի մայիսի 12-ին դատավոր Ռ.Մխիթարյանի նախագահությամբ կայացված դատական նիստի ժամանակ տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «Ինչ-որ ոսկի ժամացույց է գողացվել և ոստիկանի միջոցով հետ է վերադարձվել: Տեղեկություն չունեմ այդ ժամացույցի մասին, միայն ականատես եմ եղել, որ վերադարձրել են այն»:
Մեղադրողի հարցին, թե Հարությունին որտեղի՞ց եք ճանաչում, նա ով է, վկան պատասխանեց. «Հարությունին ճանաչել եմ, երբ որ ես ընդունվել էի մաքսակետում աշխատանքի, ճաշարանում հաց էի ուտում, ինքը եկավ, նստեց, սուրճ խմեց, տենց ծանոթացանք իրար հետ, հետո ես ապրում եմ Արմավիր քաղաքում, ինքը եկել է այնտեղ, որպես ծանոթ զանգահարել է, իրար հետ հանդիպել ենք, մի հինգ րոպեով իրար տեսել ենք»:
Մեղադրողի հարցին, թե որքա՞ն ժամանակ անց, այդ հաջորդ հանդիպումը եղավ, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ հետո ի՞նչ եղավ, վկան պատասխանեց. «Հետո, երբ որ ես տեղափոխվել եմ ուրիշ տեղ, աշխատանքս փոխել էի, ինձ Արաբկիրի քննչականից զանգեցին, ասեցին, որ էս գործով կանչում ենք, ու այդպես գնացել եմ այնտեղ»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք Արմավիրում հանդիպել եք, հետո նո՞ր են Ձեզ ոստիկանություն կանչել, թե՝ հակառակը, վկան պատասխանեց. «Չէ, Արամավիրում տեսել եմ, հետո ահագին ժամանակ անցելա, նոր էդ վախտ են զանգել, կանչել ոստիկանությունից»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ընթացքում, երբ Դուք գնացել եք ոստիկանություն, այդ ընթացքում Դուք նրա հետ որևէ հեռախոսային զանգ, կամ որևիցե այլ շփում չե՞ք ունեցել, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Պաշտպանի հարցին, թե տեղյակ չե՞ք եղել նրա ճակատագրից, նրա հետ ինչ է եղել, վկան պատասխանեց. «Չէ, ինքը ինձ ոչ բարեկամ է, ոչ էլ որ ես տեղյակ լինեմ, չէ, ես տեղյակ չեմ եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք նախաքննության ժամանակ ցուցմունք տվե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե համաձա՞յն եք եղել այդ ցուցմունքի հետ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ Դուք ստորագրել եք մեկ ցուցմունքի տակ, որտեղ Դուք այդպիսի բաներ չեք ասել, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, ինձ այնտեղ ասեցին, որ ես իրավունք չունեմ չստորագրելու»:
Պաշտպանի հարցին, թե այսինքն՝ ճնշու՞մ են գործադրել Ձեր նկատմամբ, վկան պատասխանեց. «Չէ, ճնշում չեն գործադրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ տեղյակ եք ինչ-որ ժամացույցից, ի՞նչ ժամացույցի մասին է խոսքը, վկան պատասխանեց. «Ես չգիտեմ՝ իրականում այդ ժամացույցը ոսկիա թե՝ չէ, բայց ոսկեգույն էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տեսե՞լ եք Դուք այդ ժամացույցը, վկան պատասխանեց. «Այո, երբ որ ոստիկանության աշխատողն ինքն առձեռն հանձնեց Հարությունին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ ե՞րբ էր առաջին հանդիպումը, վկան պատասխանեց. «Ինչքան հիշում եմ, 2015 թվականի ձմռանն էր, մոտավորապես մեկ տարի առաջ, 2014 թվականի վերջին, ինչքան հիշում եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ այդ երկրորդ հանդիպման հատվածն ինչքա՞ն տևեց, երբ երկրորդ անգամ հանդիպեցիք Հարությունին, վկան պատասխանեց. «Չեմ կարող հիշել, ճիշտն ասած, երկար ժամանակ էր անցել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե որևէ բան հայտնե՞ց Ձեզ Հարությունը, վկան պատասխանեց. «Ոչ մի տպավորիչ բան չի ասել, որ ես կարողանամ հիշել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե երբ որ Ձեզ կանչեցին նախաքննության մարմին, Դուք չհարցրի՞ք, թե ինչի համար են Ձեզ կանչել, վկան պատասխանեց. «Ես հարցրեցի, ոստիկանության աշխատողներն ասեցին որպես վկա, որ դու ճանաչում ես Հարությունին, որ քո ընկերնա, Հարությունին էլ հարցրեցի՝ ինչի համար ես տվել համարս, ասեցին որպես վկա, հետո լրացեցին անձնական տվյալներս ու սենյակում էդ ժամացույցը տվել են Հարությունին, ու դուրս ենք եկել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ որ այդ ժամացույցը հանձնեցին, որևէ փաստաթուղթ կազմեցի՞ն, Ձեզ տվեցին, որ ստորագրեք այդ փաստաթղթի տակ, վկան պատասխանեց. «Չէ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դրանից հետո Դուք առնչվեցիք Հարությունի հետ, թե այլևս չեք առնչվել, վկան պատասխանեց. «Դրանից հետո բաժնից դուրս ենք եկել, էդ ժամանակ իրանից հարցրեցի, ասեցի՝ ինչի համար ես իմ համարը տվել, ասեց դե որ մենակ եմ, մարդ չկա դրա համար, ես ասեցի, բա լավ ես որևէ բանից տեղյակ չեմ, չեմ իմացել, որ էդ ժամացույցը գողացել են, ես գամ ստեղ, ինչ պիտի ասեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ իմացաք, որ ժամացույցը գողացել են, վկան պատասխանեց. «Հարությունն ասեց, որ գողացել են, քննիչն էլ որ խոսեց ես հասկացա, որ գողացել են ու գտել, բերել են, հետ են տվել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այլ առարկա, իր գողացված լինելու հանգամանքի վերաբերյալ չի՞ հայտնել Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Չէ, միայն ժամացույցի վերաբերյալ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչով կպատճառաբանեք Ձեր նախաքննության ընթացքում և դատարոնւմ տված ցուցմունքների հակասությունը, ինչով կպատճառաբանեք, որ դատաքննության ընթացքում խոսում եք միայն ժամացույցի մասին, իսկ նախաքննության ընթացքում այլ բան, վկան պատասխանեց. «Ժամացույցի հետ կապված ես ուղղակի տեսել եմ, էդքան մի բան, ես չեմ տեսել ֆոտոխցիկը»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ցուցմունք եք տվել նախաքննության ընթացքում, որ Հարություն Գորենլին պատմել է ինչ-որ անախորժ պատմության մասին, նման բան եղել է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե ե՞րբ է եղել դա, վկան պատասխանեց. «Որ պետք է գայի բաժին, այդ ժամանակ՝ իրար հետ գնալու ժամանակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչ է պատմել, վկան պատասխանեց. «Որ սենց բան է եղել, ես հիմա հաստատ իրա բառերը չեմ կարող ասել, ուղղակի տեղյակ եմ եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նքը Ձեզ զանգեց, թե՝ բաժնից զանգեցին, վկան պատասխանեց. «Բաժնից զանգեցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպե՞ս եղավ, որ միասին գնացիք, վկան պատասխանեց. «Գնացել եմ, ինքն այնտեղ է եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ անախորժ պատմության մասին առաջին անգամ այնտե՞ղ եք լսել, ինքն է Ձեզ պատմել, վկան պատասխանեց. «Ոչ թե ինքը, այլ օգնականը, ում մոտ լրացրել եմ էդ բաները»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք նախաքննության ժամանակ նշել եք, որ վերջրերս Հարութը պատմել է, այդ «վերջերս»-ը ե՞րբ էր, վկան պատասխանեց. «Մինչև ցուցմունք տալը, մինչև այնտեղ գնալը, էդ եղել է մի քանի օր առաջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ է եղել դա, ե՞րբ եք տեսել իրեն, վկան պատասխանեց. «Չեմ տեսել, հեռախոսով ենք խոսել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հեռախոսով խոսելիս ինչ ասա՞ց, վկան պատասխանեց. «Ասեց, որ բաժնին ինքն է համարս տվել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ անախորժ դեպքի մասին Հարութը երբ պատմեց Ձեզ, վկան պատասխանեց. «Մինչև բաժին գնալը, մի քանի օր առաջ, հեռախոսով եմ խոսել ու մի քանի օր հետո գնացել եմ բաժին, պատմեց, որ ինչ որ բան են գողացել, բառը չեմ հիշում տենց էդ ապարատի, ասեց, որ դեպքա եղել, գնացել եմ բաժին, նոր եմ իմացել, որ կոնկրետ ինչ է եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե ոստիկանությունից որ կանչեցին, մինչև քննիչի մոտ մտնելը, տեսե՞լ եք Գորենլիին, վկան պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ժամանա՞կ պատմեց, որ իր հետ դեպք է տեղի ունեցել, վկան պատասխանեց. «Մենք իրար հետ բարձրացել ենք, ինքն ինձ չի պատմել մանրամասն, ուղղակի ասել է, որ սենց բան է եղել»:
Պաշտպանի հարցին, թե այդ ցուցմունքը Ձեզ թելադրե՞լ են, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեն թելադրել, կարդացել եմ ու ստորագրել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այն, ինչ, որ կարդացիք, Դուք դրա մասին տեղյա՞կ էիք, վկան պատասխանեց. «Ես այնտեղ եմ տեղեկացել»:
Պաշտպանի հարցին, այնտեղ ասելով՝ քննիչի սենյակու՞մ, վկան պատասխանեց. «Հա, քննիչի օգնականն էր կարծեմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե քննչական բաժնից դուրս գալուց հետո նրա հետ որևէ կապ հաստատե՞լ եք, վկան պատասխանեց. «Մեկ անգամ հեռախոսով եմ խոսել, զանգն Իտալիայից էր, ստեղի համար չէր, մի քանի ամիս առաջ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե իսկ եթե խիստ անձնական գաղտնիք չէ, կարո՞ղ եք ասել՝ ինչի մասին եք խոսել, վկան պատասխանեց. «Ճիշտն ասած, դրանից հետո չէի էլ ուզում խոսել իր հետ, ուղղակի խոսել եմ, որևէ բանի մասին չենք խոսել, գործի հետ կապված բացարձակ բան չի խոսել»:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեց վկա Գուրգեն Հովագիմյանի՝ 2015 թվականի մարտի 28-ին նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) արդեն մեկ ամիս է, ինչ ճանաչում եմ Հարիթյուն Գորենլիին, վերջինիս հետ գտնվում ենք նորմալ փոխհարաբերությունների մեջ: Վերջերս Հարիթյունը պատմել է ինձ, որ մարտի 20-ին իր հետ անախորժ դեպք է պատահել, սակայն մանրամասների մասին չի հաղորդել: Ինձ միայն հայտնի է, որ իր պատմած անախորժության հետևանքով կորցրել է իր թվային ֆոտոխցիկը: Դեպքի մանրամասներից տեղյակ չեմ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 87-88):
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ կասեք այն կապակցությամբ, որ նախկինում՝ դատաքննության ժամանակ, նշել եք Ձեր խոսակցության մասին, իսկ հիմա չասացիք, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ կարող հիշել, թե երկու տարի առաջ ինչ եմ արել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա հիշեցի՞ք այդ դեպքը, որ խոսել եք Գորենլլիի հետ հեռախոսով, վկան պատասխանեց. «Հա, բայց չեմ կարող հիշել, թե ինչ եմ խոսել, հիշում եմ, որ ինչ-որ խոսել եմ իր հետ, բայց թե ինչ եմ խոսել, չեմ կարող հիշել»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա չե՞ք հիշում, թե՝ չի եղել այդպիսի բան, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք Ձեր նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի մեջ հիշատակել եք միայն ֆոտոապարատի մասին, իսկ դատաքննության ընթացքում ասացիք նաև ժամացույցի մասին, ի՞նչ կասեք այդ մասին, եթե Ձեր ասելով՝ քննիչն էր Ձեզ ուղղորդում, ապա ինչու՞ այն ժամանակ՝ նախաքննության ընթացքում, ժամացույցի մասին որևէ բան չեք ասել, վկան պատասխանեց. «Չգիտեմ, ես հիշում եմ, որ երկու առարկա էր»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա Ձեզ Գորենլին պատմե՞լ է հեռախոսով, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Ես չեմ հիշում, որ Գորենլին պատմած լինի, ես այդպիսի բան չեմ հիշում, ինձ ոստիկանությունում են ասել¬»:
Մեղադրողի հարցին, թե կարո՞ղ է այն ժամանակ հնարել եք, որ ասում եք զանգել է ու պատմել դեպքի մասին, վկան պատասխանեց. «Այն ժամանակ, որ զանգելա, ես չեմ հիշում, որ պատմած լինի, ինձ էդ ամեն ինչի մասին պատմել են բաժնում, ես ոչ մի բանի մասին տեղյակ չեմ եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք այդ դատաքննության ընթացքում չասացիք երրորդ զանգի մասին, վկան պատասխանեց. «Ինձ ընդհանրապես հետաքրքիր չի եղել, որ ես հիշեի, ես չեմ կարա հիշեմ՝ ոնց է եղել, ես ոչ մի բան չունեմ թաքցնելու, ես, ինչ որ ասել եմ, ցուցմունք տվել եմ, հիմք ընդունեք, ես չեմ հիշում, թե իրա հետ քանի անգամ եմ խոսել, ինչ է ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այսինքն՝ ասում եք հիմք ընդունեք, նախորդ դատական նիստի ընթացքում ինչ տվյալ հաղորդել եք, ճիշտ է, չեք հնարել, վկան պատասխանեց. «Ճիշտ է, ես չեմ հնարում»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեզ ինչ-որ մեկն ուղղորդել է այդ ցուցմունքը տալուն, վկան պատասխանեց. «Չէ, ոչ մեկ չի ստիպել¬»:
Մեղադրողի հարցին, թե հիմա երբ որ ոստիկանությունից զանգել են, Դուք զանգել եք իրեն, վկան պատասխանեց. «Իմ հիշելով, երբ որ ոստիկանությունից ինձ զանգել են, ես զանգել եմ, ասել եմ՝ ինչ է եղել, դու ես տվել իմ համարը, կամ ինձ չճանաչելով հանդերձ՝ իմ համարը խի ես տվել ոստիկանությանը, ինքն ասել է՝ հա, ես եմ տվել, դե որպես իմ ընկեր, որ դու գաս, իմ կողքը լինես, սենց ինչ-որ բաներ էր ասում, հիմա բառ առ բառ ես չեմ հիշում, որ ասեմ, գնացել եմ ոստիկանություն, այնտեղ եմ իմացել, որ ինչ-որ ապարատ կա և այլն և այլն»:
Մեղադրողի հարցին, թե հստակ հայտնեք, որ ձայնագրության մեջ լսեցինք, ասել եք, որ Հարությունն ինձ զանգեց, պատմեց իր հետ տեղի ունեցած դեպքը, այն սուտ է, վկան պատասխանեց. «Չեմ հիշում ես էդ դեպքը, չեմ ասում սուտ է կամ ճիշտ է, չեմ կարող հստակ ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե նախաքննության ընթացքում, կոնկրետ այն, ինչ, որ դատարանում այսօր հնչեց, Դուք ցուցմունք տվել եք, Ձեր արտասանած բառերով, Ձեր արտաբերած բառերով այդ ցուցմունքը գրվել է, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Էդ ես չեմ գրել, էդ իրենք են գրել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք այդպիսի եղելություն ասե՞լ եք, թե՝ ոչ, վկան պատասխանեց. «Չէ, չեմ պատմել ոչ մի բան»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հրապարկվեց Ձեր նախաքննության ցուցմունքը, նաև հրապարակվեց նախկինում դատարանում Ձեր տված ցուցմունքը, ի՞նչ կասեք այսքան հակասության մասին, ինչն էր պատճառը, վկան պատասխանեց. «Ես բառ առ բառ չեմ կարող հիշել, թե մեկ տարի առաջ ինչ եմ ասել, չեմ հիշել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր ցուցմունքը Դու՞ք եք ստորագրել, վկան պատասխանեց. «Հա»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե կարդացել եք, նո՞ր եք ստորագրել, Դուք եք գրել, որ կարդացի, ճիշտ է, որի համար ստորագրում եմ, Դու՞ք եք գրել դա, վկան պատասխանեց. «Կարելի է ասել, հա»:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին վկա Արթուր Միքայելյանի՝ նախաքննութան ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2015 թվականի փետրվարի 21-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին (…) զանգեց Արմանը և ասաց, որ գնում է «Պալոմա» (…) նրա զանգից 15 րոպե հետո ես զանգեցի նրան, նա ասեց, որ «Պալոմա» հյուրանոցում է, ես ասացի, որ գալիս եմ: (…) Մոտ ժամը 00:30-ի սահմաններում ես հասա «Պալոմա» հյուրանոց: Իմ և այդ աղջկա ներս մտնելը համընկավ, սակայն ես չառաջացա և թողեցի, որ ինքն առաջինը մտնի սենյակ, հետո ես մտա: (…) նկատեցի, որ Արմանը փողկապը թուլացրել էր և որքանով հիշում եմ վերնաշապիկի մի քանի կոճակներ արձակված էին: (…) երբ ես Արմանի հետ մեր գործերից էի խոսում, նա մեզ ընդհատեց՝ ասելով. «բա ասեցիր դու մենակ ես», Արմանը պատասխանեց. «հա, ախպերսա, գնումա», հետո այդ աղջիկն ասեց. «փողը հիմա կտաս», Արմանն ասեց. «համբերի 2 րոպե, ախպերս գնումա, կհանեմ, կտամ, ինչ խնդիր կա»: Ես սուրճս խմեցի (…) անմիջապես դուրս եկա (…) Ես նստեցի տաքսի մեքենան, գնացինք Կոմիտասի «Երևան Սիթի» սուպերմարկետ (…) Երբ դուրս եկա, տաքսու վարորդն ինձ ասեց, որ «Պալոմա» հյուրանոցում ինչ-որ միջադեպ է եղել կապված Արմանի հետ (…) Մոտ 3-4 րոպե հետո հասանք «Պալոմա», տեսա, որ Արմանը «Պալոմա» հյուրանոցի մոտ (…) կանգնած էր: Ես իջա, հարցրեցի, թե ինչ է պատահել, Արմանն ինձ ասեց, որ. «ցեփը պոկել, փախել է»: Ես անմիջապես գնացել եմ հյուրանոց, հարցրել, թե տեսախցիկներ ունեն, նրանք պատասխանել են, որ ոչ: Հետո միացա Արմանին և միասին սկսեցինք փնտրել շղթան, սակայն չգտանք: Նշեմ, որ Արմանն ամբողջությամբ հագնված էր, չեմ հիշում այդ աղջկա պայուսակը ձեռքին էր, թե՝ ոչ: (…) Ես Արմանից դեպքի մանրամասները չհարցրի, անմիջապես Արմանից վերցրեցի այդ աղջկա հեռախոսահամարը և զանգահարեցի նրան՝ պահանջելով հետ վերադարձնել ոսկյա շղթան: Խոսակցության ընթացքում այդ աղջիկը մեզ ասում էր, որ կգնա ոստիկանություն, կասի, որ իրեն ծեծել են, բռնաբարել են, կամ իր պայուսակի մեջ եղել է իր տան բանալին կամ որ իր տունը թալանել ենք: Հետո՝ խոսակցության ընթացքում, ասեց, որ պայուսակը թողենք «Պալոմա» հյուրանոցում՝ 150.000 ՀՀ դրամի հետ միասին, հետո մի քանի անգամ այդ գումարի չափը փոխեց: (…) մենք այդպես էլ ոսկյա շղթա՝ ոսկյա խաչով, չգտանք (…) Հետագայում Արմանն ինձ պատմեց, որ իմ դուրս գալուց հետո պահանջել է իր 20.000 ՀՀ դրամ գումարը և առանց իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալու, անմիջապես դուրս է եկել հյուրանոցից: (…) մոտ 10 մետր հեռավորության վրա հասել է վերջինիս, պահանջել է վերադարձնել, սակայն այդ աղջիկը չի վերադարձրել գումարը և խոսակցության ընթացքում քաշել, պոկել է իր ոսկյա շղթան՝ խաչով, և դիմել է փախուստի: Ընթացքում այդ աղջիկը գցել է պայուսակը, որի մեջ հետագայում իմացա, որ կար ID քարտ (…) Արմանն ինձ ասեց, որ. «կնունքիս ցեփը՝ խաչով, պոկել, փախել է»: Արմանն ասում էր՝ կարող է խաչն ընկած լինի և այն փնտրում էր իր շորերի մեջ, գետնին: (…) Մտել ենք հյուրանոց և լապտեր ենք ուզել բարմենից՝ ասելով, որ խաչ ենք ման գալիս, սակայն բարմենը լապտեր չտվեց, քանի որ չուներ: (…) նրան ասացի, որ էլ ինչ է ման գալիս, եթե պոկել, փախել է, նա ինձ ասեց, որ կարողա խաչն ընկած լինի, քանի որ շղթան փրթվել էր: Տեսնելով, որ չենք կարող գտնել, զանգել եմ այդ աղջկան և ասել եմ, որ. «խաչը հետ վերադարձնես, քեզ 15 րոպե ժամանակ, քանի որ դա կնունքի խաչ է»: Նա ինձ պատասխանեց. «այդտեղ նայեք, շպրտել եմ»: Դրանից հետո սկսեցինք կրկին ման գալ, այս անգամ որոնման տարածքը մեծացրեցինք, եթե շպրտած լիներ, հնարավոր չէր, որ չգտնեինք, քանի որ ուշ ժամ էր, փողոցում մենակ մենք էինք (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 91-93),
բ) Վկա Արթուր Միքայելյանի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի փետրվարի 23-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) Դու ընդհատեցիր իմ ու Արմանի խոսակցությունը քո գումարի հետ կապված ու Արմանի մենակ լինելու հետ կապված: Ես, նկատելով, որ դու լարված ես, չխմելով (…) սուրճը գնացի (…) տաքսիով: (…) 10-12 րոպե անց իմ հեռանալուց հետո, տաքսու վարորդին կապ էին տվել ու ասել, որ դեպք է տեղի ունեցել Արմանի հետ (…) Հետ գալով հյուրանոց, տեսնելով Արմանին՝ նրանից իմացա, որ շղթան խաչով գողացել ես: Զանգեցի քեզ ու ժամանակ տվեցիմ որ վերադարձնես, որին դու պատասխանեցիր, որ շպրտել ես: Մենք ման էինք գալիս գոնե խաչը գտնեինք, բայց որ չգտանք նորից զանգեցի, ասեցի, որ գողացել ես ու չես շպրտել, որին դու պատասխանեցիր, որ կբողոքես իմ ու Արմանի վրա, իբր մենք քեզ ծեծել ենք, ու որ պայուսակդ թողենք հյուրանոցի աշխատողների մոտ ու 100.000 փող, որ գաս վերցնես, հաջորդ զանգի ժամանակ ասեցիր 60.000 դրամ ու պայուսակդ թողենք հյուրանոցում, չորրորդ զանգի ժամանակ ասեցիր, որ կբողոքես, որ մենք քեզ ծեծել ենք ու բռնաբարել, եթե 150.000 ու պայուսակդ չբերենք ինչ-որ մի տեղ (…) Քո շպրտել բառից հետո ման էինք գալիս, որ գտնեինք, բայց վերջում հասկացանք, որ չես շպրտել (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 97-99),
7. Այնուհետև հետազոտվեցին քրեական գործում առկա հետևյալ փաստաթղթերը.
1) 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն որի. «(...) Ժամանելով Մալխասյանց 1/11 շենքի բակ՝ կասկածյալ Է.Քոչարյանը հայտարարեց, որ դա այն վայրն է՝ շենքը, որտեղ բնակվում է տուժողը (...) Է.Քոչարյանը մատնացույց արեց նշված պահարանի մեջտեղի դարակը և հայտարարեց, որ հենց այդտեղից է ինքը գողացել ոսկյա ժամացույցը տուժողի բացակայության ընթացքում, որից հետո դրել է պայուսակի մեջ: (...) մատնացույց արեց սենյակի այն հատվածը, որտեղ ինքը դանակով սպառնացել է տուժողին (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 58-59),
2) 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն որի. «(...) Դեպքի վայրը գտնվում է Երևան քաղաքի Մալխասյանց 1/11 շենքի 13 բնակարանում (...) Մասնակիցը հայտարարեց, որ հենց նշված պահարանի մեջտեղի հատվածում է դրված եղել ժամացույցը (...) տուժողը մատնացույց արեց սենյակի դռան դիմացի (…) հատվածը և հայտարարեց, որ հենց այդտեղ են ինքը և Էմմա Քոչարյանը քաշքշել միմյանց: Նույն վայրում է նաև ինքը վնասել ձեռքի ափը, երբ Է.Քոչարյանը սկսել է դանակով սպառնալ (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 56-57),
3) Դատահետքաբանական, դատաապրանքագիտական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 1414441504 եզրակացությունը՝ համաձայն որի. «(…) 1. Փորձաքննությանը ներկայացված «Rolex Cellini» տեսակի ապարանջանով ժամացույցի կշիռը, մետաղի տեսակը և հարգը բերված են սույն եզրակացության «Մետաղի հետազոտություն» բաժնում: 2.3. Փորձաքննությանը ներկայացված ժամացույցի իրանի և գոտիներից մեկի վրա առկա են սահմանափակ մակերեսով կոշտ առարկայի անմիջական փոխազդեցության ու հետագա շփման հետևանքով առաջացած վնասվածքներ ու հետքեր, որոնց առաջացման մեխանիզմը տրված է «Հետքաբանական հետազոտություն» բաժնում: 4. Փորձաքննությանը ներկայացված, հետազոտման առարկա հանդիսացող և որոշմամբ առաջադրված «Rolex Cellini» տեսակի ապարանջանով ժամացույցի առկա ապրանքային վիճակի շուկայական միջին արժեքը 2015 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 3.200.000 ՀՀ դրամ (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 79-82),
Հետազոտվեցին նաև քրեական գործում առկա այլ փաստաթղթերը:
Ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանը դատաքննության ընթացքում տվեց հետևյալ բովանդակությամբ ցուցմունք. «Սոցիալական ցանցից Արման Կարապետյանը վերցրել էր իմ հեռախոսահամարը, զանգահարեց, մենք պայմանավորվեցինք, որ պետք է հանդիպենք «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում, մենք պայմանավորվել էինք գումարի չափը 20.000 դրամ, և ես իրա ասած ժամին գնացել եմ «Պալոմա» հյուրանոց, նշեմ, որ իր բարեկամը գնացել էր հյուրանոց, ինքը ներսն է եղել, որ ես մտել եմ, մտել եմ ներս, մի 10 րոպե նստել եմ, ես իրան հարցրել եմ Դուք մենակ եք լինելու, թե՝ ինքն էլ է լինելու, ինքն ասեց, չէ, ինքը գնումա և ինքն ինձ ասեց, որ սուրճ կխմես, ասեցի՝ այո, մատուցողուհին սուրճը բերել է, իրա բարեկամը մի 10 րոպե հետո դուրս է եկել, և մենք պայմանավորվեցինք, որ մի անգամ հարաբերություն պետք է լինի, մի անգամ ենք պայամանվորվել: Ինքն ինձ վճարել է 20.000 դրամ, ես իրան չեմ ասել հենց հիմա իմ գումարը տուր, ես ուղղակի ասել եմ գումարս վճարի, նոր, ինքն ինձ վճարել է 20.000 դրամ, և երբ որ ես մտել եմ ներս, ինքն արդեն հանված էր, սպիտակ մայկայով էր նստած բազմոցի վրա, հարաբերությունը եղել է ինչպես կարգն է, հարաբերությունը լինելուց հետո ինքն ասեց, որ պետք է երկրորդ անգամ լինի, ես իրեն ասեցի՝ չէ որ մենք պայմանավորվեցինք, որ պետք է մեկ անգամ լինի, ասեցի երկրորդի համար պետք է վճարես, ինքը տեղ սկսեց իմ հետ վիճաբանվել, բա ոնց կլինի տենց, սենց բաներ, ես ասեցի, որ ես դուրս եմ գալիս, մենք պայմանավորվել ենք մեկ անգամ, դա եղել է , ես գնում եմ: Ես հագնվեցի, դուրս եկա, ինքն իմ հետևից հայհոյանքներով, գոռգռալով, ուժե դուրս էր գալիս հյուրանոցի համարից, գոռում էր բարմենին ու մատուցողին, բա թե կանգնեցրեք իրեն, ինքն իմ գումարը գողացել է, ես ասեցի ես իրա գումարը չեմ գողացել, ինքն իմ գումարը տվել է իմ ծառայությունների համար, ես գնում եմ: Արդեն դուրս էի եկել փողոց ու սկսվեց ամենահավորը, քաշքշել, չգիտեմ՝ ինչ, կուրտկայիս թևն այնպես էր բռնել, որ ամբողջությամբ ճղվել էր, հայհոյանքներ, ամբողջ շենքի ժողովուրդը դուրս էր եկել, նայում էր, այնպիսի հայհոյանքներ էր տալիս, ես իրան բացարձակապես ոչ հայհոյել եմ, ոչ բրդել եմ, ու ինքը, որ ասում է, որ ցեպ եմ պոկել, ես իրա վզին ընդհանրապես ցեպ չեմ տեսել, ես որ սկզբից ներս մտա, իր հագին սպիտակ մայկա էր, եթե իր վզին ցեպ լիներ, ես կտեսնեի, ես ընդհանրապես իր վզին ցեպ չեմ տեսել: Հայհոյանքները շարունակվեց, քաշքշուկը շարունակվեց ու ես իմ թևի վրա սենց պայուսակս էր, մեջը ID քարտս է եղել, իմ պարագաներն է եղել ու 60.000 գումար է եղել, ինքը որ ասում է, որ ես գցել եմ իմ ձեռքից, ինքը քաշեց, պոկեց՝ պայուսակի ցեպն էլ հետը, ասեց, բա չես փախնի, պայուսակդ մոտսա, հեսա, ես էլ ասեցի պայուսակս տուր, ասեց՝ չեմ տալիս, երբ որ 20.000 կտաս, էդ ժամանակ կտամ, ես ասեցի, բայց ինչի պիտի տամ, դու զանգել ես, կանչել ես, ինչ պետք է եղել, եղել է, ես իմ գումարն եմ վերցրել, ես ավել գումար չեմ վերցրել քեզնից: Ինքն իմ պայուսակը, որ վերցրել է, մի կես ժամ հետո զանգել եմ հյուրանոց, հարցնելու համար, թե պայուսակս թողել է այնտեղ, թե՝ ոչ, ինձ պատասխանել են, որ ոչ: Ես իրեն երեք անգամ զանգել եմ իր հեռախոսահամարին, ասել եմ, որ իմ պայուսահը հետ տար, ասել է, թե երբ որ իմ 20.000 դրամը հետ կբերես, էն ժամանակ: Ուղղակի ինքն ինձ շատ վիրավորեց, ես ընդամենը գումարն եմ վերցրել, ես ավել գումար, կամ ոչ ցեպ եմ տեսել իր վզին, կամ ոչ ցեպ եմ պոկել, իր վզին ցեպ չի եղել: Ինչ վերաբերում է, որ ես ասել եմ հեսա կզնագեմ միլիցիայություն, ինչ, տենց բաներ չի եղել, ես ընդհանրապես այդպիսի բաներ չեմ ասել, ես ընդամնեը իր բարեկամի տղային ասել եմ իմ պայուսակը տարեք, հետ տվեք հյուրանոց, ես կգնամ, այնտեղից կվերցնեմ: Ինքն ինձ ասեց, բա երբ որ իմ ցեպը հետ կբերես, ես ասեցի ինչ ցեպի մասին է խոսքը, ես ընդհանրապես ցեպ չեմ տեսել, ես ցեպ չեմ պոկել ու ոչ էլ տեսել եմ ցեպ իր վզին, եթե ես ցեպ տեսած լինեի իր վզին, կամ պոկած լինեի, ես չէի ասի իմ 60.000-ը տարեք հետ տվեք: Իսկ մյուսը՝ էլի էդ ցանցով զանգեց Գորենլին, զանգահարեց ինձ, կանչեց իրա տուն՝ Արամ Խաչատրյան, Կոմիտասի խաչմերուկի վրա հանդիպեցինք, որ պետք է գնայինք տուն, գնացինք տուն, մի քիչ սենյակը պուճուր էր, ասեց, գնամ հաց սարքեմ, կոֆե դնեմ, կգամ, հետո եկավ, ասեց, բա թե ինչի համար, որ եկել ենք, թող լինի, ես էլ ասեցի գումարս վճարի, նոր, մենք պայմանավորվել էինք, որ 15.000 պետք է վճարի ինձ, ասեց, բա թե հիմա մանր չունեմ մոտս, կիջնեմ, կմանրեմ, կտամ էդ ժամանակ, ես ասեցի լավ: Էդ ամեն ինչը տեղի ունենալու ընթացքում ես նկատեցի, որ ինքը ֆոտոապարատով ինչ-որ բան էր անում, լույս էր վառվում էդ ֆոտոապարատի մեջ: Ես ինձ ոչ մի բանում մեղավոր չեմ ճանաչում, միայն էդ ֆոտոապառատի համար եմ մեղավոր ճանաչում, քանի որ ֆոտոապարատը, որ լույս էր վառում, ես մտածեցի, որ նկարում է էդ ամեն ինչը, դրա համար ինքը, որ ներս մտավ, ես մտածեցի, որ ինքը նկարում է էդ ամեն ինչը, դրեցի գրպանս ապարատը, ես մեղավոր եմ ճանաչում, որ ես վերցրել եմ ֆոտոապարատը, բայց հետո իրեն հետ եմ տվել, ես տարա ֆոտոապարատը, որ ինքը իմ գումարը չվճարեց, ես տարա էդ ապարատը վաճառեմ, որ գոնե իմ գումարը հանեմ, բայց հետո, որ տենց եղավ, ես էդ նույն տեղից գնացել, հետ եմ գնել, բերել իրեն եմ տվել, իսկ ժամացույց ես չեմ տեսել: Դանակի հետ կապված, որ ինքն ասում էր, ինքնա հաց պատրաստելուց եղել, ինքն է դանակով ներս մտել, էդ վիճաբանության ժամանակ էլ հլը ասենք բրդում էր, խփում էր, ինչ էր անում, սենց բաներ, ես հազիվ եմ դուրս եկել էդ տանից: Արաբկիրի միլիցիայությունում էլ ինձ ժամը 6-ին կանչել են Արաբկիրի բաժին, ժամը 1:30 ինձ բաց են թողել, երեք հոգի կանգնած իմ գլխի վերևում, ասում էին էսի պիտի գրես, սենց պիտի գրես, ես այդտեղից դուրս եմ եկել, գնացել եմ 6-րդ վարչություն, զուտ նրա համար, որ ամեն մեկը մի բան էին ասում ու վիրավորում էին ինձ: Ասում էին, որ էսի սենց չգրես, կեթաս, ներքնաշոր կլվանաս, կեթաս պոլ կլվանաս, սենց կանես, նենց կանես, ինչ ասես ասում էին»:
Պաշտպանի հարցին, թե առաջին դեպքը, որ պատմեցիք, դրա մոտավոր ամսաթիվ, տարեթիվ կարո՞ղ եք հիշել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ամսաթիվ չեմ հիշում, բայց դեկտեմբեր ամիսն էր, մոտավորապես 2014 թվականը»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասում եք, որ ներս մտաք, տղան նստած էր առանց հագուստի՝ շապիկով, Դուք հստակ հիշու՞մ եք, որ ոսկյա շղթա չեք տեսել իր վզին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ասում եք, երբ որ դուրս եկաք, ինքը Ձեր հետևից դուրս եկավ, տեղի ունեցավ քաշքշուկ, նկարագրեք այդ ժամանակ Ձեր և Արման Կարապետյանի գործողությունները, Դուք ինչ դիրքով էիք կանգնած և ինչ էր կատարվում ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես տեսա, որ ինքը թևիցս բռնելա, «Պալոմա» հյուրանոցի դարպասներից մի 100 մետր անցել ենք, ինքը Դավիթ Անհաղթ գնացող ճանապարհի վրա, ինքն իմ թևից բռնեց, էնքան ուժեղ էր բռնել, որ ասում էի, թող թևս ցավում է, բռնել էր դիմացի մասից, դիմացս կանգնած էր, բռնեց, ասեց 20.000 դրամս տուր հենց հիմա, ես ասեցի չեմ տալիս, ինչի համար պիտի տամ, չէ որ պայմանավորվել ենք ինչ եղել է, իրան ասել եմ ընդամենը ձեռքս թող, իրան ընդհանրապես չեմ բրթել»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ որ ուզենայիք կկարողանայի՞ք հրել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, ինքը շատ բոյով էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր քաշքշուկը մոտավորապես քանի՞ րոպե է տևել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մոտավորապես 15 րոպե, էդ ընթացքում քաշքշում էր, ասում էր փողս հետ տուր, պորտմանս էդ ընթացքում ինքն արդեն թևիս տակից պոկեց, վերցրեց, ես ասում էի պորտմանս հետ տուր, ինքն ասում էր, երբ որ 20.000 կտաս, էդ ժամանակ կտամ»:
Պաշտպանի հարցին, թե ասում եք հարևանություն էր դուրս եկել, որևիցե մեկը խառնվել, կամ ինչ-որ մեկը մոտեցե՞լ է Ձեզ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, ոչ մեկը, «Պալոմայի» աշխատողները, դուրսը կանգնած, տեսել են, մի 100 մետրի վրա կանգնած էին, ու ոչ մեկ չի մոտեցել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր վեճը տեղի ունեցավ պայմանավորվածությա՞ն հետ կապված, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, պայմանավորվածության հետ կապված, ոնց-որ ասում էր երկրորդ անգամ պետք է լինի, ես էլ ասում էի չէ, ինչի համար երկրորդ անգամ լինի, մեր պայմանավորվածությունը մի անգամ է եղել, ես դուրս եմ գալիս»:
Պաշտպանի հարցին, թե միջադեպից հետո Ձեր և Արման Կարապետյանի առաջին խոսակցությունը ե՞րբ է եղել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքն ինձ չի զանգել, ես եմ իրեն զանգել 15 րոպե չի անցել, ասել եմ իմ պորտմանը տար, հետ տուր հյուրանոցին, ինքն ինձ չի զանգել, ինքն էլ ինձ ասեց, երբ որ ցեպս հետ կտաս, ցեպս պոկել ես, նոր էդ ժամանակ կտանեմ, հետ կտամ, ես էլ ասեցի ինչ ցեպ, ասեցի ես ցեպ չեմ տեսել ու ընդհանրապես, ինքն էլ ասում էր բա ցեպս չկա, վզիս չի, ես էլ ասում էի ես ընդհանրապես ցեպ չեմ տեսել»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր խոսակցությունը միայն հեռախոսայի՞ն է եղել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքը նաև ՍՄՍ էր ուղարկել, գրել էր, որ ցեպս հետ տուր, պոկել ես, ես էլ գրել էի, որ ես ցեպ չեմ տեսել, որ մի հատ էլ պոկեի»:
Պաշտպանի հարցին, թե լուսավորություն կա՞ր, լուսավոր էր այդտեղ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա կար, ոչինչ էլի»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ եղանակն ինչպիսի՞ն էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Խոնավ, անձրևոտ եղանակ էր, ձյուն չկար ամեն դեպքում, որովհետև գետինը թաց էր»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք պնդու՞մ եք, որ Դուք իր վզին շղթա չեք տեսել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք ֆոտոխցիկը Ձեզ հետ վերցրի՞ք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, ֆոտոխցիկը, որ ես դրել էի պայուսակիս մեջ, էդ պայուսակիս մեջ էր մնացել»:
Պաշտպանի հարցին, թե երկրորդ հաճախորդի հետ Ձեր վեճն ինչի՞ց սկսվեց, ինչն էր պատճառը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Վեճը սկսվեց նրանից, որ ես ասեցի, որ արդեն ուշ է ու ես պիտի գնամ, ասեցի ինչ, որ պայմանավորվել ենք, թող լինի, էդ ամեն ինչը տեղի ունեցավ, հետո վեճը բռնկվեց նրանից, որ ես նկատեցի, որ ֆոտոապարատով ինչ որ բան էր անում, ես ասեցի, այդ ինչ ես անում, ասեց ոչ մի բան, հետո ինքը որ գնաց խոհանոց, ես ապարատը վերցրեցի, ինքը որ հետ եկավ, ասեց բա թե ինչի ես ապարատիս ձեռք տալիս, սենց ինչ-որ բաներ, ասեց ապարատս չկա ուրա, ես ասեցի ես շատ գիտեմ ուրա, ասեց ստեղ դրած էր, չկա, հետո գնաց, սկսեց ինչ-որ դարակները ստուգել, ես շատ գիտեմ ինչ»:
Պաշտպանի հարցին, թե այլ առարկա մտաբերե՞ց, որ չկա, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, այդպիսի բան չի ասել»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ փորձե՞ց Ձեզ զննել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Պայուսակս քաշեց, ասեց հլը մի հատ պայուսակդ նայեմ, պայուսակս գցեց ձեռքիցս, ամբողջ պայուսակիս պարունակությունը թափվել էր գետնին, ու տենց վեճը սկսեց, ես սկսեցի հավաքել թափվածը, ամեն ինչը դրել եմ պայուսակիս մեջ ու իրա ձեռքին դանակ կար, որ ինքը ներս մտավ, բա թե կմորթեմ, սենց կանեմ, նենց կանեմ, սկսեց վիրավորել, բա թե դուրս արի տնիցս, ես էլ դուրս եմ եկել՝ առանց գումարը վերցնելու»:
Պաշտպանի հարցին, իսկ այդ պահին, քաշքշուկ տեղի ունեցել է, հարվածներ եղե՞լ են, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, ինքն է հարվածել ինձ, իմ ձեռքին կապույտներ կային, որը ես ցույց եմ տվել Արաբկիրի միլիցիայությունում»:
Պաշտպանի հարցին, թե իսկ ինչու՞ չբողոքեցիք Ձեր կապտուկների համար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Դե համ ուշ էր արդեն, համ էլ եղել է, որ երկու-երեք անգամ ես բողոքել եմ Արաբկիրի բաժնում դիմել եմ, ինձ ոչ մեկ ոչ օգնել է, ոչ էլ ինչ-որ ուրիշ բան, եղել է, որ ես գործով տեղ եմ գնացել ինձի հաճախորդը գումար չի տվել ու ինձ ծեծել է, ես գնացի, դիմեցի իրենց իրենք ինձ ոչ մի ձևով չօգնեցին, դրա համար ես մտածեցի, որ նույն պատասխանն եմ ստանալու»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք այս դեպքի մասին ինչ-որ մեկին պատմել եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իմ տատիկին եմ պատմել, տատիկս առաջին գործով Արման Կարապետյանի հետ փորձեց լեզու գտնել, եկավ Երևան, ասեց, ինչա եղել, որ բողոք ես ներկայացրել , ինքը կոպիտ ձևով սկսեց վիրավորել, փորձեցինք լեզու գտնել, ոչ մեկն էլ ոչ մի բան չարեց»:
Պաշտպանի հարցին, թե Դուք այսքանից հետո Ձեզ մեղավոր ճանաչու՞մ եք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, ես ինձ մեղավոր չեմ ճանաչում»:
Պաշտպանի հարցին, թե ինչո՞վ է պայմանավորված, որ նախաքննության ժամանակ մի մասով ընդունել եք ներկայացված մեղադրանքը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ուղղակի ֆոտոապարատը վերցնելու համար, ուղղակի դրել եմ պայուսակիս մեջ, քանի որ տեսա, որ նկարում է»:
Պաշտպանի հարցին, թե Ձեր խնամքին ինչ-որ մեկը կա՞, կամ հիվանդություն ունեք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես անչափահաս երեխա ունեմ, տղաս 12 տարեկան է, մայրս հիվանդ է, տատիկս թոշակառու է, ու բոլորին ես եմ պահում, թղթերը ներկայացրել եմ»:
Պաշտպանի հարցին, թե հիմա Դուք ինչո՞վ եք զբաղվում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հիմա աշխատում եմ հյուրանոցային համալիրում, լվացքատան աշխատող եմ, գրանցված չեմ, բայց աշխատում եմ, ինչ էլ արել եմ ժամանակին, արել եմ ընտանիքիս ծանր դրությունից ելնելով, որ ընտանիքիս ծախսերը հոգամ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ պայուսակ էր Ձեր ձեռքին և դրամապանակը, մինչև «Պալոմա» հյուրանոց գնալը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Պայուսակը քարերով պայուսակ էր, իսկ դրամապանակը եղել է ռոզովի գույն, կարմիր»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչքա՞ն գումար կար, մինչև հյուրանոց գնալը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «60.000 դրամ կար»:
Մեղադրողի հարցին, թե ե՞րբ նկատեցիք, որ հաշմանդամ է Արման Կարապետյանը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Երբ ներս մտա, ինքը, որ հանված էր, սոռոչկան հանած էր, շալվարը տենց չէ, մայկայով էր, բայց հենց ներս մտա, նկատեցի, որ հաշմանդամ է»:
Մեղադրողի հարցին, թե գումարի հետ կապված ի՞նչ խոսակցություն եղավ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես ասեցի, որ գումարս վճարի, որովհետև ես երկար ժամանակով չեմ եկել»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ ժամանակ որտեղ էիք գտնվում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Նստած էի բազմոցին»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ սենյակ ունե՞ր համարը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, սենյակ ուներ, բայց ինքը չկարողացավ գնալ սենյակ»:
Մեղադրողի հարցին, թե գումարը որ ուզեցիք, ի՞նչ ասաց, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ասեց հեսա կվճարեմ, հանեց 20.000 դրամանոցը, տվեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե 20.000 դրամը տվեց ու հանվե՞ց, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, հենց տեղ, բազմոցի վրա, որովհետև ես առաջարկեցի գնալ սենյակ, ինքն ասեց, ես չեմ կարող այդքան գնալ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դու՞ք էլ հանվեցիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ 20.000-ն ի՞նչ արեցիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Եղել է իմ բռի մեջ, իսկ սեռական հարաբերության ժամանակ դրել եմ հեռախոսի տակ, իսկ դուրս գալուց բռիս մեջ է եղել»:
Մեղադրողի հարցին, թե որքա՞ն տևեց Ձեր սեռական հարաբերությունը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի 10 րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե այնտեղ լողանալու տեղ կա՞ր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դու՞ք էլ լողացաք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե այդ լողանալն ինչքա՞ն տևեց, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի երկու րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե լողանալուց հետո ի՞նչ տեղի ունեցավ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Լողանալուց հետո հենց եկել եմ, ասել է, բա թե երկրորդ անգամ էլ պիտի մնաս, ու այդտեղից արդեն վիճաբանությունը սկսել է»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչքա՞ն տևեց Ձեր վիճաբանությունը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մի երեք րոպե»:
Մեղադրողի հարցին, թե վիճաբանությունից հետո Ձեր գործողությունները, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Վիճաբանեցինք, դրանից հետո դուրս եմ եկել, ես իմ հեռախոսն եմ վերցրել, գումարը, որն իմ ձեռքին էր ու պայուսակս»:
Մեղադրողի հարցին, թե երբ որ Ձեր վիճաբանությունը տեղի էր ունենում արդեն դրսում, պայուսակն ինչպե՞ս հայտնվեց իր մոտ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Պայուսակս թևիս վրա էր գցած, ինքը, որ իմ թևը բռնել էր, ես ասեցի թևս թող, ինքն իմ պայուսակս քաշեց»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինքը չէ՞ր տեսել, որ գումարը Ձեր ձեռքում է, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, որովհետև գումարը հեռախոսիս տակ էր՝ ձեռքիս մեջ»:
Մեղադրողի հարցին, թե 60.000-ը պայուսակի մեջ էր, 20.000-ը Ձեզ մոտ, Դուք հանգիստ 60.000-ը թողնում եք պայուսակի մեջ, գնում եք 20.000-ի համար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Որովհետև ինքն էնքան վիրավորեց ու խփեց, ես արդեն հոգնել էի, ես իրեն ասեցի, որ գնում եմ ոստիկանություն, իմ ID քարտը, իմ բանալին, իմ պայուսակը իրա ձեռքում է եղել, ես իրեն ասեցի, որ հանգիստ կարող եմ գնալ ու ասել, որ դու վերցրել ես»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչու՞ չգնացիք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Բայց ուր գնայի, գնայի նորից Արաբկիրի ոստիկանություն, որ ասեի, ասեին դու ես եկել էլի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչպե՞ս կբացատրեք այն հանգամանքը, որ թե հեռախոսային վերծանման րոպեներով, թե վկաների կողմից ցուցմունք տալու ժամանակ նշվել է, որ 15 րոպե հետո վերադարձել է, ինչպես կբացատրեք, որ Դուք նշում եք, որ լողանալ, հարաբերություն, վեճ, այդքան ժամանակ է տևել, ինչպես կբացատրեք այն, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ես ասում եմ, որ երկար ժամանակ է անցել, կարող է 10 րոպե լիներ, կարող է 5 րոպե լիներ, բաներ կա, որ ես չեմ հիշում արդեն»:
Մեղադրողի հարցին, թե Ձեր ներկայությամբ վկաները ցուցմունք տվեցին, որ սուրճը բացարձակ խմած չէր և 5 րոպե հետո այդ աղջիկը դուրս եկավ, որից հետո դուրս եկավ նաև տղան, այդ կապակցությամբ ի՞նչ կասեք, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իրենք ամեն ինչը հերքում են, իրենք հերքեցին էն փաստը, որ ես զանգահարել եմ իրենց, ասել եմ պորտմանս բերել, թողել է, ասեցին՝ ոչ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Գորենլիի տանը, ե՞րբ էիք ֆոտողցիկը առաջին անգամ տեսել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Էն ժամանակ, երբ որ մենք հարաբերություն ունեցանք»:
Մեղադրողի հարցին, թե նախաքննության ժամանակ այդպիսի ցուցմունք տվե՞լ եք, որ այդ ժամանակ եք տեսել ֆոտոխցիկը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, որովհետև չէին թողում խոսայի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ եք ասել, երբ եք նկատել այդ ֆոտոխցիկը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Իրանք ասում էին, որ սենց գրի, գրի, որ մեքենայի մեջ ես վերցրել, քննիչը թելադրում էր, թե ես ինչ գրեի»:
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք ասում եք, որ ժամացույց ընդհանրապես չեք տեսել, նախաքննության ընթացքում այդ մասին ի՞նչ եք նշել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չեմ հիշում, ես չեմ ասել, իրենք ասել են, ես գրել եմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե Գորենլիի ձեռքի վրա առկա են քերծվածքներ, ի՞նչ կասեք այդ մասին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Էդ ինքն է իրեն արել, ես իրեն չեմ արել, ինքը հոգեկան հիվանդ էր, կարողա հետոյա արել, որովհետև հոգեկան խանգարումներ ուներ, որ ապարատը վերցրեցի, տենց անիրական նկարներ էր մեջը, խանգարված մարդ էր, տկլոր աղջիկների նկարներ էր, ում հետ ինքը եղել էր, իրանց նկարել էր, ես եմ ջնջել, երկրորդ օրն եմ ջնջել, որ տանեմ, վաճառեմ, որ գումարս գոնե հետ վերադարձնեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ ինչո՞վ կբացատրեք, որ նախաքննության ընթացքում բոլորովին այլ տվյալներ եք հաղորդել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Էդի ես չեմ տվել, ժամը 6-ից մինչև 1:30 գիշերը ինձ երեք հոգի, կողքս նստած, թելադրում էին, թե ես ինչ գրեմ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ովքե՞ր էին թեալդրողները, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Քննիչները, մեկն ասում էր, կչռփեմ հեսա, կընկնես աթոռի վրայից, մեկն ասում էր, հեսա կուղարկենք, կգնաս, կանանց գաղութում ներքնաշորեր կլվանաս, էդի ես գնացել եմ 6-րդ վարչությունում եմ ասել»:
Մեղադրողի հարցին, թե ինչքա՞ն գումար կար, մինչև հյուրանոց գնալը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «60.000 դրամ կար»:
Մեղադրողի հարցին, այս պահին Դուք հանցագործության մասին հաղորդում եք տալիս և խնդրում եմ նշեք այդ երեքի անունները, կամ գոնե նկարագրեք նրանց, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Երկու տղա էին, մեկ աղջիկ»:
Մեղադրողի հարցին, թե պնդու՞մ եք, որ Ձեր նկատմամբ անօրինական ազդեցություն են գործադրել, ճնշել է վարույթն իրականացնող մարմինը, այդ աղջիկ քննիչը և երկու տղա քննիչները Ձեզ ուղղորդել են, ստիպել են գրել մի բան, որն իրականում Դուք չեք արել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Մեղադրողի հարցին, թե ի՞նչ են ստիպել գրել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ստիպել են գրել, որ բաց թողենք, գնաս, որ տուն թողենք գնաս, թե չէ սաղ գիշեր ստեղ կմնաս, կամ էլ կուղարկենք կանանց գաղութ»:
Մեղադրողի հարցին, թե իսկ որքա՞ն են պահել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ժամը 18:00-ից մինչև 1:30՝ Արաբկիրի բաժնում, կաբինետի մեջ նստած եմ եղել, ասում էին գրի, որ քո համար էլ լավ լինի, որ դուրս գաս ստեղից, թե չէ կուղարկենք կանանց գաղութ»:
Մեղադրողի հարցին, թե ասում էին գրի, որ հանգացործություն ես կատարել, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, ես էդ ժամացույցի գույնն էլ չէի տեսել, չգիտեի՝ էդ ժամացույցն ինչ գործվածք ունի, բայց ընդեղ գրված է, որ 720 պրոբանոց ժամացույց է, որ 13.000 դոլարանոց է, ես ընդհանրապես տենց բան չեմ գրել, ես չգիտեմ էդ ժամացույցը քանի պրոբ է եղել, քանի գրամ է եղել, բայց այնտեղ թղթերի մեջ ասում էին բոլորը, որ սենց գրի, 720 պրոբ, էս գույնի, էս գործվածքի, որ ես չեմ տեսել էդի, ընդհանրապես չէի տեսել դրա գործվածքը ժամացույցի»:
Մեղադրողի հարցին, թե ո՞վ էր Ձեզ կանչել բերքահավաքի և ինչ բերքահավաք էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Բերքահավաք էր, ծառերի տակ չաշկա էի անում, ուղղակի գնացել էի հողի հետ գործ անելու»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Դուք նշեցիք, որ մտաք հյուրանոցային համալիր, որտեղ Արմանն էր, նա նստած էր բազմոցին, շապիկով, տաբատը դեռ հանած չէր, սեռական հարաբերություն տեղի ունեցավ, սեռական հարաբերությունը բնակա՞ն ճանապարհով տեղի ունեցավ Ձեր միջև, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, բազմոցի՞ վրա, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե դրանից հետո նոր Ձեզ տրվեց համապատասխան գումարը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, դրանից առաջ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչու՞ էր Արմանը հետևողական, որ Դուք այդ գումարը տայիք, եթե իր մոտ կար արդեն Ձեր պայուսակը, որի մեջ կար արդեն 60.000 դրամ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքը չգիտեր, երևի, որ այդքան գումար կար մեջը, ինքը վերցրեց պորտմանս, 20.000 դրամ գումարը մոտս էր, քաշքշեց, հայհոյեց, ես ասեցի, լավ հենց հիմա կգնամ ոստիկանություն, էդ պահին ֆռաց, ինձ ասեց, թե ուզում ես գնա, բայց իմ գումարս հետ կտաս, նոր, բայց մի 10 րոպե հետո զանգել եմ, ասել եմ պորտմանս տար, թող հյուրանոցում, ես եմ ասել, որ մեջը գումար կա, իմ ID քարտը, իմ բանալին»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հաղորդագրություններով հայհոյե՞լ եք տուժողին, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, ՍՄՍ-ների մեջ եղել է, որովհետև նեղված եմ եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ծաղրե՞լ եք նրա հաշմանադամությունը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոչ, տենց բան չի եղել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե սովորաբար գումարը սկզբի՞ց եք վերցնում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե այդ դեպքում ինչպե՞ս կբացատրեք Գորենլիից հետո գումարը վերցնելը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Որովհետև ասեց կիջնեմ հետդ, կմանրեմ, կտամ, մտածեցի՝ մեծահասակ մարդա, չի խաբի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տեսաք, որ նկարում էր, սեռական ակտի՞ ժամանակ էր նկարում, թե՝ հետո, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հարաբերությունը, որ տեղի ունեցավ, ես արդեն վեր կացա, որ հագնվեմ, տեսա, որ ապարատը դրված է սեղանի վրա, կարմիր լույս է վառվում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե տեսանկարահանու՞մ էր անում, թե՝ լուսանկարահանում էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ոնց-որ վիդեո էր անում»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե հետո որ տարաք, չնայեցի՞ք վիդեո էր, թե՝ լուսանկար էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, ֆոտո կար, ֆոտո էր նկարել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչպե՞ս եք ասում, որ կարծես՝ վիդեո էր, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Էդ պահին ինձ թված, որ վիդեո էր, քանի որ կարմիր լույս էր վառվում, ես, այդ ժամանակ ինքը, որ ներս մտավ, ես վախից դրեցի պայուսակիս մեջ ապարատը»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ի՞նչ եք արել այդ լուսանկարները, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ջնջել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե մե՞րկ վիճակում էր Ձեզ լուսանկարել, թե՝ հագնված, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Մերկ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե բա Դուք նկարելիս չէի՞ք նկատում, որ նկարում է, ինչպես էր առանց ձեռքը ապառատին կպնելու, սեղանին դրված նկարել Ձեզ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինքը թայմեր էր դրել, էդի ֆոտոների վրա լինում է»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեզ հարցրե՞լ էր նկարի թույլտվություն, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, չէր հարցրել»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե էլի նկարներ կայի՞ն, բացի Ձեր նկարներից, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Հա, կային, էլի մերկ աղջկա նկարներ էին, ես ջնջել եմ դրանք, որ առավոտյան տանեմ վերնիսաժ, վաճառեմ, վաճառել եմ 20.000 դրամով, իմ գումարը վերցրել եմ, բայց երկրորդ օրը, որ ինձ Արաբկիրի բաժին կանչեցին, ես գնացել եմ, գումարը հետ եմ տվել, ապարատը վերցրել եմ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր նախաքննական ցուցմունքի հետ կապված, այն Ձեր կամքի դրևորումը չէ, այսինքն՝ Ձեզ ստիպե՞լ են գրել Ձեր նախաքննության ցուցմունքները, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե միայն առաջի՞ն դրվագով, թե՝ երկուսով էլ, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Չէ, Արմանի ժամանակ չի եղել, էդ ժամանակ արդեն ուրիշ քննիչ էր, այդ ժամանակ Զեյթունի բաժինն էր, իսկ Գորենլիի ժամանակ Արաբկիրն էր»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե Ձեր պաշտպանն ասաց, որ այլևս չեք զբաղվում մարմնավաճառությամբ, աշխատում եք, երբվանի՞ց չեք զբաղվում, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Երբ որ դատական նիստերը սկսեց, այդ ժամանակ, Ձեզանից առաջ»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչո՞վ է պայմանավորված Ձեր սուտ ասելը դատարանին, կապված Ձեր բարեկամի մահվան հետ, որ ինքը պաշտպանության նախարարության զինծառայող է և մահացել է զինվորական ծառայություն իրականացնելիս, նշել էիք նաև անուն- ազգանուն, նշել էիք նաև, որ դատարանը կարող է պարզել, նման մարդ մահացել է, թե՝ ոչ և դատական նիստերին Ձեր բացակայությունների համար, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Ինձ կանչել էին բերքահավաքի՝ Նոյեմբերյանի շրջանի Բագրատաշեն գյուղ, գնացել էի այնտեղ, որ գումարի դիմաց բերք հավաքեի, ուղղակի ծանր վիճակ էր, ես էլ ամաչեցի, դրա համար սուտ ասեցի»:
Դատական նիստը նախագահողի հարցին, թե ինչո՞վ է պայմանավորված Ձեր ուղղվելը, ամբաստանյալը լռեց և չպատասխանեց հարցին:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվեցին ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանի՝ նախաքննության ընթացքում տված հետևյալ ցուցմունքները.
ա) 2015 թվականի փետրվարի 16-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) կլիներ մոտ 2014թ. դեկտեմբեր ամսվա կեսերին, նա ինձ հարցրեց, թե արդյոք ես ծառայություններ մատուցում եմ, թե՝ ոչ և եթե այո, ապա ինչ պայմաններով, ես նրան պատասխանեցի, որ այո, ծառայություններ մատուցում եմ 20.000 դրամով, նա համաձայնեց և ինձ կանչեց «Պալոմա» հյուրանոց, որը գտնվում էր Զեյթուն համայնքում, ես նրա նշած ժամին գնացի «Պալոմա» հյուրանոց, նա արդեն համարում էր և ինձ էր սպասում: Ես ներս մտա համար, մատուցողի ուղեկցությամբ (…), երբ մտա, տեսա, որ համարում գտնվող բազմոցին նստած էր հաշմանդամ մի տղամարդ, որի աջ ոտքը կտրված էր, նրա կողքին դրված էին ձեռնափայտերը, ես այտեղ մնացել եմ մոտ 15-16 րոպե, որից առաջին 2 րոպեն մենք զրուցել և ծանոթացել ենք իրար հետ (…) նա ինձ ասեց՝ քանի որ դժվարությամբ էր շարժվում, մենք հարաբերություն ունենանք հենց սպասասրահում, որտեղ ինքը նստած էր, ես համաձայնեցի և այդ ժամանակ ծառայությանս գումարը նախօրոք ուզեցի մինչև հարաբերություն սկսելը, նա վճարեց, մենք ունեցանք սեռական հարաբերություն, երբ ավարտեցինք, ես հագա իմ վերարկուն, որպեսզի դուրս գամ, նա ինձ սեռական բնույթի հայհոյանք տվեց՝ ասելով, որ 15 րոպեյվա համար այդքան գումար վճարի, ես նրան ասեցի, որ ես նրան զգուշացրել էի, որ պիտի շուտ դուրս գամ և ես իրան ասեցի, որ ես քեզ զգուշացրել էի հիմա ծառայությունս արել եմ ու դուրս եմ գալիս: Նա ասեց դու դուրս չես գալու: Դուռը բացեցի, դուրս եկա, նա անմիջապես եկավ իմ հետևից, գրեթե հասել էի բարի մոտ և նա դուրս եկավ և սեռական բնույթի հայհոյանքներ հնչեցնելով իմ հասցեին և աշխատակիցներին ասում էր, որ նրանք ինձ բռնեին, սակայն ինձ ոչ-ոք ձեռք չտվեց, ես դուրս եկա հյուրանոցից մոտ մի 20 մետր հյուրանոցից հեռավորության վրա նա ինձ հասավ, ձախ ձեռքի ձեռնափայտով խփեց գլխիս, որից ես զգացի ուժեղ ցավ, սակայն վնասվածք չեմ ստացել: Նա ձախ ձեռքով բռնել էր ձախ ձեռքս՝ արմունկից վերև ընկած հատվածը, և քաշքշում էր՝ սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով և իր գումարը հետ պահանջելով: Ես էլ նրան ասում էի, որ գումարը հետ չեմ տալու, քանի որ ես իմ ծառայությունը մատուցել եմ: Նա ինձ քաշքշում էր, ընթացքում բռնեց ձախ ձեռքիս դաստակից և աջ ձեռքով, ձեռնափայտը ներքև գցելով՝ քաշեց իմ աջ ձեռքում գտնվող դրամապանակը, որն արծաթագույն էր, փայլուն քարերով և երկար շղթայով, քաշելու ընթացքում ձեռքս ցավեցրեց, և ես այն բաց թողեցի, նա վերցրեց իր ձեռնափայտը, իմ դրամապանակը և հեռացավ: Իմ դրամապանակի մեջ եղել է 60.000 ՀՀ դրամ գումար՝ 3 հատ 20.000-անոց, իմ ID քարտը, 1 հատ տան բանալի: Նշեմ, որ իմ ձախ ձեռքին կար ոսկյա թևնոց, որը կլիներ մոտ 5 գրամ, այն Արմանի քաշքշելու ընթացքում պոկվել էր, և ես չէի նկատել, ես նկատեցի այն ժամանակ, երբ հեռացել էի այդտեղից: (…) Քանի որ ուզում էի շուտ պրծնել այդ պատմությունից և իր հայհոյանքներից և շուտ հեռանայի այդ վայրից, այդ իսկ պատճառով չհետևեցի նրան և չվերցրեցի դրամապանակս: (…) հյուրանոցի 2 աշխատակիցները, որոնց ներկայությամբ էլ այդ ամենը տեղի է ունեցել, նրանք սկզբից մինչև վերջ ներկա են եղել և տեսել են, թե ինչպես է Արմանն ինձ հարվածել, քաշքշել, իմ ձեռքից խլել իմ դրամապանակը (…) ես 20.000 ՀՀ դրամ վերցրել եմ իմ մատուցած ծառայության համար, իսկ նրանից ոչ մի շղթա չեմ հափշտակել (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 65-67),
բ) Տուժող Արման Կարապետյանի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի փետրվարի 17-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին՝ ժամը 23:30-ի սահմաններում, դու ինձ զանգեցիր, հարցրեցիր իմ պայմանները և ես ասեցի, դու համաձայնեցիր և պայմանավորվեցինք հանդիպել «Պալոմա» հյուրանոցում: Ես եկա, պայմանավորվեցինք, որ դու ինձ վճարես 20.000 դրամ մեկ անգամվա համար, որը պետք է լիներ 15 րոպե, ես եկա ներս, դու ինձ վճարեցիր նախօրոք իմ ծառայության մատուցած գումարը և ես սպասեցի մինչև սուրճդ խմես, վերջացնելուց հետո մենք ունեցանք սեռական հարաբերություն, և ես ուզեցա դուրս գամ, դրանից հետո դու ինձ սկսեցիր վիրավորել՝ ասելով, որ շատ քիչ ես մնացել, պիտի մնաս ես քեզ ասեցի, որ մենք պայմանավորվել էինք, որ պիտի 1 անգամ լինի, և ես եղել եմ քո հետ, մատուցել եմ իմ ծառայությունը և հիմա դուրս եմ գալիս, դու շարունակեցիր ինձ վիրավորել, ես հագնվեցի, դուրս եկա, և դու, ինձ հետևելով, դուրս գալով փողոց, ձեռքիցս քաշելով, անբարո հայհոյանքներ տալով և գլխիս խփելով, պահանջեցիր վերադարձնել գումարը, այդ ժամանակ ես ասեցի, որ չեմ տալու քեզ գումար, քանի որ ես իմ ծառայությունն եմ մատուցել, իսկ դու, ինձ շարունակելով հայհոյել, պահանջում էիր վերադարձնել գումարը, որպեսզի վատ բան չլինի և ես շուտ ազատվեմ այդ վիճակից, ես փորձեցի քեզնից ազատվեմ, բայց դու չէիր թողնում ձեռքս, ցավեցնելով և հայհոյանքներ տալով շարունակեցիր ինձ վիրավորել, խլեցիր իմ ձեռքում գտնվող դրամապանակս, որի մեջ եղել է 60.000 ՀՀ դրամ գումար և ձեռքիս եղել է ոսկյա շղթա, որը քո քաշելուց և ձեռքս բռնելուց պոկվել էր, ընկել, կորել էր: Այդ ամեն ինչին ներկա էին եղել «Պալոմա»-ի աշխատողները եղել են 10 մետր հեռավորության վրա բոլորը տեսել են, որ դու դրամանապանակս պոկել ես իմ ձեռքից և մտել ներս : Ես քեզ ներկայացել եմ ոչ թե Մանան, այլ Էմմա: Ես ինձ մեղավոր չեմ ճանաչում, ես նույնիսկ չեմ տեսել, որ քո վզին կար ոսկյա շղթա, դու սուտ ես ասում, որ ես, շրջապտույտ կատարելով, հայտնվել եմ քո մեջքի հետևում և պոկել քո վզի շղթան (...) Երբ ես ներս մտա նա հագնված նստած էր կոֆե բերելուց հետո դու ինձ վճարեցիր իմ գումարը՝ 20.000 ՀՀ դրամը, և ես քո հետ ունեցա սեռական հարաբերություն, առաջինը դու հանեցիր քո վերնաշապիկը (...) արձակեցիր 4-5 կոճակ, որի տակից կար սպիտակ մայկա, չնայած նրա պարանոցը բաց էր, սակայն ես ոսկյա շղթա չեմ նկատել: Պայուսակս ես չեմ գցել գետնին, դու խլեցիր իմ աջ ձեռքից: Մեջը կար տան բանալին 60.000 ՀՀ դրամ գումար ID քարտա (...) եղել է օրալ հարաբերություն և այն տևել է 10 րոպե, ես որտեղ մտնում եմ, ես ժամ եմ նայում, քանի որ ես չեմ սիրում երկար մնալ և այնտեղ մնացել եմ 16 րոպե, դուրս գալուց ժամը նայել եմ: Ես այնտեղ էի մոտ 5-6 րոպե, երբ սկսվել է սեռական հարաբերությունը, ես ներս մտնելուց նստել եմ բազմոցի վրա՝ քեզանից մոտ 1 մետր հեռավորության վրա, սուրճը բերելուց հետո հանել եմ իմ պիջակը, վերնաշապիկս իջեցրել եմ և մենք ունեցանք օրալ հարաբերության (մինետ) (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 74-77),
գ) Վկա Վահրամ Ցեցյանի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի փետրվարի 19-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) Եկել եմ 2014 թվականի դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 11:00-ից 12:00-ի սահմաններում, ես եկա «Պալոմա» հյուրանոց իմ ծառայությունը մատուցելու համար մի տղամարդու, որի հետ պայմանավորվել էի, նա ինձ ասել էր, որ 4 համարում է, ես մոտեցա քեզ, ասեցի, որ գնում եմ 4 համար, դու տեղը ցույց տվեցիր, ես, մենակով գնացի այդ սենյակ, ես մտել եմ, սենյակում կային 2 տղամարդ իմ մտնելուց հետո այդ տղամարդը սուրճ էր ուզել, երբ ես նստեցի բազմոցին, նա իր սուրճը չէր խմել և մի 2-3 րոպեյվա ընթացքում նա դուրս եկավ, և մենք այդ ժամանակ պատվիրել էինք սուրճը, որը մատուցեցին մի 4-5 րոպեյվա ընթացքում: Դրանից հետո մեր միջև եղավ սեռական հարաբերություն, որից հետո 15 րոպեյվա ընթացքում ես դուրս եկա, բայց մեր միջև տեղի ունեցավ վիճաբանություն, ես փորձեցի դուրս գամ, նա ինձ փորձում էր կանգնեցնել և աշխատողին ասելով կանգնեցրեք իրեն, ես արդեն հասել էի դռան մոտ, ինչ-որ մեկը որ կանգնած էր բարի մոտ, ես ասեցի իրեն, որ այդ մարդուն հասկացրեք, որ ես իմ գործն եմ արել և դուրս եմ գալիս, դրանից հետո, դուրս գալով փողոց՝ մենք վիճաբանում էինք, դու հասար այն ժամանակ, որ մենք վիճում էինք: Այդ տղան ինձնից իր 20.000 ՀՀ դրամն էր ուզում: Ես ասեցի որ չեմ տալիս, քանի որ 15 րոպե ես ներսում եմ եղել, իմ ծառայություն մատուցած գումարն եմ վերցրել, դու կանգնած էիր, երբ այդ տղան իմ ձեռքից քաշքշում էր և ես ասում էի թող այդ ժամանակ դու ասեցիր դե տուր հետ գումարը, թող գնա, ես քո ասածի պես չեմ ասել, այլ ասել եմ, որ ծառայությունս ես մատուցել եմ: Դու հետ էիր վերադարձել և կանգնած էիր դարպասի մոտ, ինչ-որ մեկի հետ (...) Դու կանգնած էիր այնտեղ և հաստատ տեսար, որ նա քաշքշում էր ինձ և իմ ձեռքից վերցրեց իմ դրամապանակը և վերադարձավ դեպի հյուրանոց: Ես մտածեցի, որ նա իմ պայուսակի մեջ կար փաստաթուղթ, նա կտեսնի, կթողնի հյուրանոցում, մինչ այդ ես զանգել էի այդ տղային՝ ասելով, որ դրամապանակս թող «Պալոմա» հյուրանոցի բարի մոտ, իսկ նա ասեց ինձ, որ չեմ թողնելու, ես իրեն ասեցի, որ դրամապանակում կա գումար, նա ինձ ասեց, որ չկա, ես էլ ասեցի, որ թքած ամեն ինչի վրա, միայն դրամապանակս գոնե թող բարի մոտ, այդ ժամանակ, չանցած 15-20 րոպեյվա ընթացքում, զանգել եմ Պալոմա» հյուրանոց, խոսել եմ քեզ հետ, հարցրել եմ, թե արդյոք իմ դրամապանակը թողել են այդտեղ, դու ասել ես՝ չէ (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 84-86),
դ) 2015 թվականի փետրվարի 23-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Ես ներս մտա, կային 2 տղամարդ, ես հարցրեցի, թե ում հետ եմ խոսել հեռախոսով, Արմանն ասեց, որ իմ և ես ասեցի, որ ես քիչ ժամանակով եմ եկել, գումարս վճարի, որ հարաբերություն ունենանք, Արմանն ասեց հեսա նստի մի քիչ, թող կոֆե եմ ասել բերեն և կսկսենք: Սուրճը բերելուց հետո այդ երկրորդ տղամարդը դուրս եկավ, նա սենյակում մոտավորապես մի 3 րոպե էր նստել: Դրանից հետո ես Արմանին ասեցի, որ դե սկսենք, Արմանն ասեց, որ ես չեմ կարող գնալ սենյակ, արի այստեղ՝ բազմոցին, անենք, նախօրոք ասեցի, որ ես իմ պահպանակով եմ անելու և նա ասել էր, որ իր մոտ կա, ես ասեցի հանի պահպանակը, նա հանեց, տվեց ինձ, և ես իր շորերը կիսատ հանեցի, մնացածը նա ասեց ես կանեմ, թող, նա իջեցրեց իր շալվարը՝ կիսատ, և ես օգնեցի, որ իջեցնի շալվարը և ես հագցրեցի պահպանակը և մենք ունեցանք օրալ սեքս՝ «մինետ» (…) տևեց մոտավորապես 5-7 րոպե (…) ես կիսահագնված վիճակում էի, շալվարս և ներքնաշորս իջեցրել էի, բայց չէի հանել, վերնաշապիկս էլ բարձրացրել էի վերև: (…) երբ թափեցի աղբը, եկա նախասրահ, բարձրացրեցի շորերս և պատրաստվում էի գնալ, նա ինձ ասեց, էլի մնամ, սակայն ես իրեն ասեցի, որ ես քեզ նախօրոք ասել էի, որ ես քիչ ժամանակով եմ գալիս և մեկ անգամ եմ լինելու: Դրանից հետո ես դուրս եկա, նա ինձ փորձեց կանգնեցնել, դուրս եկավ իմ հետևից միջանցք՝ բարմենին ասելով ախպեր բռնի դրան, հետո ես բարմենին ասեցի, որ այս մարդուն հասկացրեք, որ ես իմ գործն արել եմ և դուրս եմ գալիս և անմիջապես դուրս եկա, բարմենն ինձ որևէ բան չասեց: Դրանից հետո ես դուրս եկա փողոց, չէի հեռացել մոտ մի 10 մետր (…) նա ինձ հասավ, որքանով ես հիշում եմ, մայկայով էր և ոտաբոբիկ, նշեմ, որ երբ ես ներս մտա սենյակ, նրա վերնաշապիկի կոճակները՝ 4-5 հատ, արձակած էին, հետո, երբ այդ տղան գնացել էր, նա հանեց իր վերնաշապիկը և մնաց մայկայով: Այդպես էլ դուրս եկավ իմ հետևից: (…) ես նրա վզին ոսկյա շղթա չեմ տեսել, եթե (…) լիներ, ես անպայման կտեսնեի: Երբ ես դուրս եկա, նա ինձ հասավ, բռնեց ձեռքս, պահանջեց իր գումարը, ես իրեն ասեցի, որ ես իմ գործն արել եմ և գումարս վերցրել եմ և դուրս եմ եկել: Նա ինձ չէր թողնում, շարունակում էր վիրավորել և ձեռքս չթողնել, ես ձախ ձեռքով հրեցի իրեն և այդ ժամանակ նա ուժով վերցրեց իմ դրամապանակը՝ շղթայով էր այն, շղթան գցած էր թևիս, իսկ դրամապանակը՝ թևից տակ, իսկ ձեռքիս մեջ 2 հեռախոսներս էին: Երբ որ ես նրան բրթեցի, իմ պայուսակը թևատակիցս ազատվեց, նա քաշեց և վերցրեց դրամապանակս (…) քաշեց, մնաց իր ձեռքում, դրանից հետո ես ասեցի տուր, սակայն այդ պահին չեմ նշել, թե ինչ կա իմ դրամապանակի մեջ: Դրանից հետո նա գնաց դեպի հյուրանոց, սակայն ես իրեն չհետևեցի, որովհետև մտածեցի, որ չի տա, քանի որ գումար կար մեջը: Ես կարող էի այդ դրամապանակս վերցնել ամեն կերպ, բայց հաշվի առնելով նրա վիճակը՝ ես ասեցի քո մուրը քո գլուխ (…) Չէի հեռացել մոտ մի 5 մետր, ես նայեցի, տեսա, որ նա նայում էր դրամապանակս: Դրանից հետո ես գնացի դեպի փողոց, նստեցի պատահական մի տաքսի և տաքսու միջից ես զանգեցի իրեն, ես ասեցի, որ դրամապանակում գումար կա, և ես ասեցի, որ գումարը վերցրու դրամապանակս, թող բարմենի մոտ, իսկ նա պատասխանեց, որ դրամապանակում գումար չկա, ես իրեն պատասխանեցի, որ կա, վերցրու և թող բարմենի մոտ: Սակայն ես նրան գումարի չափ չեմ ասել, բայց դրամապանակում կար 60.000 ՀՀ դրամ գումար: Նա այդ ժամանակ պատասխանեց, որ չեմ թողնելու, գումարս վերադարձրու նոր, ես նրան պատասխանեցի, որ ինձ իմ դրամապանակն էր պետք, վերցրու գումարը և թող «Պալոմա» հյուրանոց: Դրանից հետո ես իրեն չեմ զանգել, զանգել եմ «Պալոմա» հյուրանոց՝ մոտ մի 30 րոպե հետո և հարցրել, թե արդյոք ձեզ մոտ թողել են դրամապանակ, նրանք էլ պատասխանեցին, որ ոչ: (…) մոտ 20 րոպե հետո ինձ զանգեց մի տղամարդ և հայհոյանքներ տալով՝ ինձ հարցնում էր, թե ինչու եմ տարել վզնոցը, և ես պատասխանեցի, որ ես վզնոց չեմ տեսել: Նա ինձ ասեց, որ իր եղբոր վզին եղել է ոսկյա շղթա և հիմա չկա, ես իրեն պատասխանեցի, որ չեմ տեսել, նա շարունակում էր պնդել՝ ասելով, որ եթե վերցրել ես, հետ վերադարձրու, քանի վատ չի եղել, ես իրեն պատասխանեցի ինչ ուզում ես, արա, ես ոչ տեսել եմ, ոչ էլ գիտեմ: Նա ինձ ասեց եթե վերցրել ես, հետ տուր, քանի միլիցիայություն չենք մտել, ես պատասխանեցի, որ հենց հիմա էլ կարաս մտնես, քանի որ ես չեմ վերցրել, ես վախենալու բան չունեմ, ես չեմ վերցրել: Դրանից հետո մի քանի անգամ ես զանգել եմ Արմանին և ասել, որ իմ դրամապանակը թող մի տեղ, գամ, վերցնեմ, նա ինձ շարունակ ասում էր, որ չեմ թողնելու (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 94-96),
ե) Վկա Արթուր Միքայելյանի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի փետրվարի 23-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) Ես մտել եմ ներս, դու արդեն այդտեղ էիր իմ մտնելուց հետո մի 3-4 րոպեյվա ընթացքում կոֆեն բերեցին, դու այն կիսատ խմելով թողեցիր և 4-5 րոպեյվա ընթացքում դուրս եկար: Դու սենյակում մնացիր ընդամենը 3-4 րոպե: Դու հելար, գնացիր, մեր մեջ ինչ պետք էր, եղավ: Նախօրոք ասեմ, որ ես ասեցի քո ներկայությամբ նախօրոք ասեցի Արմանին, որ գումարս պետք է տաս, հեսա կտամ, ախպերս դուրս գա, Արմանն ասաց՝ կտամ, մինչև գումարի խոսակցությունը ես ասել եմ, որ ես քեզ չասեցի, որ 1 հոգի պիտի լինի, և Արմանը պատասխանեց՝ ախպերսա, հեսա գնումա: Վերջացնելուց հետո ես դուրս եկա, իմ հետևից դուրս եկավ Արմանը, նրա հետ վիճաբանեցինք մոտ 10-20 րոպե, դրանից հետո ես նստեցի տաքսի, որ գնամ տուն: 20-25 րոպեյվա ընթացքում զանգեցիր ինձ դու և ասեցիր, որ ոսկյա ցեփ եմ գողացել, որը եղել է Արմանի պարանոցին, ես պատասխանել եմ քեզ, որ ես չեմ տեսել վզնոց, ոչ էլ վերցրել եմ, դու պատասխանեցիր, որ մինչև առավոտ, եթե այդ վզնոցը ես չտամ, դու ասեցիր, որ մենք հիմա միլիցիայություն կդիմենք, ես քեզ պատասխանել եմ, որ ինչ ուզում ես, արա, ես վախենալու չունեմ, քանի որ չեմ տեսել վզնոց: Դու ինձ շարունակում էիր պնդել և վիրավորել, որ ես գողացել եմ, բայց ես իրականում այդ վզնոցը չեմ էլ տեսել: Ես, երբ քեզ զանգեցի, ես գումարի անուն դաժե չեմ էլ ասել, ես ուղղակի ասել եմ, որ ինձ միայն իմ դրամապանակն է պետք, թողեք բարմենի մոտ: Երկրորդ զանգի ժամանակ ես ասել եմ, որ ես ցեփ չեմ գողացել, ինձ իմ դրամապանակն է պետք և ասեցի, որ իմ պասպորտն է մեջը: Ես քեզ ասեցի, որ պայուսակիս մեջ իմ պասպորտն ու բանալինա տան, թող բարմենի մոտ, դու պատասխանեցիր, որ մինչև ոսկյա շղթան հետ չբերեմ, չեմ տալու, իսկ ես քեզ պատասխանեցի, որ ես չեմ տեսել ու ընդհանրապես չգիտեմ: Ես ձեզանից փող չեմ ուզել (...)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 1, թերթ 97-99),
զ) 2015 թվականի մարտի 24-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) Սույն թվականի մարտի 20-ին (…) զանգահարեց մի տղամարդ, մենք զրուցեցինք միմյանց հետ, նա ցանկություն հայտնեց գումարի դիմաց սեռական հարաբերություն ունենալ և պայմանավորվեցինք 15.000 դրամի դիմաց, մեկ անգամ սեռական հարաբերություն ունենալ: (…) Այդ անձը ներկայացել էր Ռաֆիկ անունով, ես էլ՝ Նարե: (…) ասացի, որ չեմ սիրում հյուրանոցներ, լավ է, որ գնում ենք տուն, քանի որ հենց ինքն էլ առաջարկեց դա: Որոշակի տարածություն անցնելուց հետո ես պահանջեցի, որ տա գումարը (…) Այդ մարդն էլ պատասխանեց, որ ամոթ չի, հո չի խաբի ինձ (…) հասել ենք մինչև իր շենքի մոտ, որքանով հիշում եմ, Արամ Խաչատրյան փողոցն է: (…) Քանի որ նախապես հրաժարվել էր փողը տալուց, ես մեքենայի հետևի նստատեղին տեսա, որ դրված է ապարատ՝ տեսանկարահանող սարք (…) վերցրեցի և դրեցի պայուսակիս մեջ: (…) այսինքն գողացա ապարատը շահադիտական նպատակով, որ հետո վաճառեմ: (…) Ես հասկացա, որ երկարացնում է այդ մարդը, ասեցի, որ գումարս տա, եթե հարաբերություն լինելու է, անենք, եթե չէ՝ ես գնում եմ: (…) Դրանից հետո ես բացեցի կառավաթի կողքի դարակը և տեսա ոսկեգույն ժամացույց: Այդ ժամանակ ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ դա նույնպես գողանալ: Ժամացույցն ուսումնասիրելուց հետո կողքից տեսա խփած պրոբ, կասկածեցի, որ կարող է դաժե ոսկուց լինի, դրեցի պայուսակս և հանգիստ նստեցի, մի քանի րոպեից այդ մարդը վերադարձավ սենյակ և մոտեցավ այդ դարակին: (…) Այդ մարդը բացեց դարակը և տեսնելով, որ ժամացույցն անհետացել է, հարցրեց ինձ՝ ես եմ վերցրել արդյոք ժամացույցը, թե՝ չէ, ես ժխտեցի՝ ասելով, որ ես չեմ վերցրել, բայց նա չհավատաց: Դրանից հետո այդ մարդը ձեռքիցս բռնեց, ասեց դու ես տարել ժամացույցը, տուր, ես էլ, տեսնելով, որ շուխուրա գնում, պայուսակից հանեցի և տվեցի հետ ժամացույցը: (…) Այդ մարդը հանգիստ չթողեց ինձ, սկսեց պահանջել պայուսակը բացել, ձայնը բարձրացնել, ես էլ ասեցի 15.000-ս տուր, ես գնում եմ, նա էլ պատասխանեց, որ ոչ մի բան չեմ տալու: Ես նույնպես ջղայինացա, այդ ժամանակ պայուսակիցս հանեցի դանակը և սկսեցի սպառնալ, որ եթե 15.000-ս չտա ու դեմս չազատի, կմորթեմ: Այդ մարդը շատ արագ աջ ձեռքը գցեց դանակի կողմ, ձեռքով բռնեց դանակի երկաթե մասը ու քաշեց, որից դանակը կոտրվեց, իր ձեռքն էլ թեթև վնասվեց: Դրանից հետո այդ մարդը քաշքշելով դուրս հանեց ինձ տնից: (…) Ժամացույցն ամբողջությամբ ոսկեգույն էր, կլոր թվացույցով, ռեմենի մասը՝ փափուկ մետաղից հյուսվածքներով: (…) Այդ ժամանակ նման դիտավորություն չեմ ունեցել միայն տանը, երբ տեսա ոսկյա ժամը, ինձ մոտ դիտավորություն առաջացավ նաև դա գողանալ (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 43-47),
է) Տուժող Հարիթյուն Գորենլիի և Էմմա Քոչարյանի միջև 2015 թվականի մարտի 24-ի առերես հարցաքննության արձանագրությունը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(...) Ես լսեցի ինձ հետ առերես հարցաքննվող Հ.Գորենլիի ցուցմունքը և նրա ցուցմունքն ընդունում եմ մասնակի: Կան բաներ, որ նա ճիշտ չի ասում, օրինակ այն, որ ես նրան իբր ծաղկամանով հարվածել եմ, և ծաղկամանը դիպչել է նրա ուսին և այն, որ դանակը պահել եմ նրա փորին և սպառնացել, որ իրեն կմորթեմ: Իրականում ես ծաղկամանով նրա ուսին չեմ խփել և դանակը պահելով նրա առջև՝ դղ պահանջել եմ, որ նա ինձ վճարի կորցրած ժամանակի գումարը՝ 15.000 ՀՀ դրամ: Մնացածի մասին կասեմ, որ ես մեկ հանգամանքի հետ համաձայն չեմ, քանի որ ես ինքս եմ, իմ կամքով ժամացույցը վերադարձրել Հ.Գորենլիին (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 54-55),
ը) 2015 թվականի մարտի 26-ի ցուցմունքը՝ հետևյալ բովանդակությամբ. «(…) ցանկանում եմ օժանդակել նախաքննությանը, որպեսզի օրենքի սահմաններում ինձ մեղմ վերավերվեք, ես գողություններ կատարել եմ շահադիտական նպատակներով՝ հեշտ միջոցով գումար ճարելու համար, բայց բռնվել եմ և զղջում եմ կատարածիս համար (…) ժամացույցը ես տվել եմ ինքնակամ, ձեռքս տարել եմ պայուսակս, հանել, տվել եմ իրան, որովհետև շատ էր համը հանում (…) ժամացույցը տեսնելուց հետո միայն ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ այն գողանալու, նամանավանդ, որ պրոբը տեսա՝ վրեն խփած (…)» (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 76-77):
Մեղադրողի հարցին, թե Դուք Ձե՞ր ձեռքով եք գրել ցուցմունքը, ամբաստանյալը պատասխանեց. «Այո, ինչ թելադրել են, այն էլ գրել եմ»:
Ամբաստանյալը հրաժարվեց մնացած հարցերին պատասխանելուց՝ հայտնելով, որ ավելացնելու բան չունի:
8. Դատական վիճաբանությունների փուլում Մեղադրողը միջնորդեց Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ՝ պատիժները մասնակիորեն գումարելու եղանակով նրան դատապարտել ազատազրկման՝ 4 տարի 6 ամիս ժամկետով:
Պաշտպանն իր ճառում հայտնեց, որ որևէ փաստական տվյալներ ձեռք չեն բերվել առ այն, որ իր պաշտպանյալը հափշտակել է Ա.Կարապետյանի 20.000 ՀՀ դրամը: Իր պաշտպանյալին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվում է բացառապես տուժողի և վերջինիս եղբոր ցուցմունքներով և այդ արարքը հիմնավորող որևէ այլ փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել: Փաստական տվյալ ձեռք չի բերվել նաև Ա.Կարապետյանի ոսկյա շղթայի իրական արժեքի վերաբերյալ:
Պաշտպանը նշեց նաև, որ եթե ամբաստանյալը Հ.Գորենլիի ժամացույցը հափշտակած լիներ և պայուսակի մեջ դրած լիներ, ապա պայուսակը թափահարելու ընթացքում կընկներ նաև մինչ այդ պայուսակում դրված տեսախցիկը:
Հ.Գորենլիի ժամացույցը ենթադրաբար հափշտակելու վերաբերյալ հիմնավորող որևէ տեղեկություն վկա Գ.Հովագիմյանի ցուցմունքներով ձեռք չի բերվել:
Պաշտպանը նշեց նաև, որ իր պաշտպանյալն ունի ի ծնե հիվանդ երեխա, հաշմանդամ մայր:
Վերոգրյալի հիման վրա Պաշտպանը խնդրեց Դատարանին իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքներում վերջինիս անմեղ ճանաչել, իսկ եթե Դատարանն այնուամենայնիվ հանգի այն հետևության, որ իր պաշտպանյալը կատարել է նրան մեղսագրվող հանցանքները, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Ամբաստանյալն իր ճառում հայտնեց, որ աշխատում է, իր երեխայի և մոր խնամքը ինքն է իրականացնում և խնդրեց հնարավորինս մեղմ վերաբերվել:

Դատարանի իրավական վերլուծությունները.
9. Ուսումնասիրելով և հետազոտելով քրեական գործի նյութերն ըստ մեղադրանքի՝ Էմմա Համլետի Քոչարյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետով և 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով, վերլուծելով գործով նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, համադրելով դրանք այլ ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ՝ Դատարանն անդրադառնում է ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղսագրվող արարքների որակման իրավաչափության հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված են արդյո՞ք արարքները, որոնց կատարման մեջ մեղադրվում է Էմմա Համլետի Քոչարյանը,
բ) այդ արարքները համապատասխանում են արդյո՞ք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին,
գ) ապացուցված է արդյո՞ք Էմմա Համլետի Քոչարյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքներըը կատարելը.
դ) ապացուցված է արդյո՞ք Էմմա Համլետի Քոչարյանի մեղավորությունն իրեն մեղսագրվող հանցանքները կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի ո՞ր հոդվածով, մասով, կետով են նախատեսված դրանք.
10. Անդրադառնալով սույն որոշման 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ։
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի (…)»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում՝
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության՝ քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից։
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ՝ դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում» երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում։ Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»։
11. «Ապացույցների բավարարություն» հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 գործով կայացված որոշման 14-15-րդ, 16–19–րդ կետերում։
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա» և «ապացույցների բավարարություն» հասկացությունները, նշել է. «(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության։ Որոշելով ապացույցների բավարարությունը՝ վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար։
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը։
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն՝ օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած։ Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը։
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած»։
12. Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագյանի և Վահրամ Սահակյանի վերաբերյալ 2014 թվականի հոկտեմբերի 31–ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով կայացված որոշման 30-32–րդ կետերում արձանագրել է.
«(…) [Ա]նմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար։
(…) «[Ն]երքին համոզմունքը» սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է։ Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ)։ Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ)։
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից։ Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա։ Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա։
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է։ (…)
32. Ապացույցների գնահատման արդյունքում ձևավորված ներքին համոզմունքն իրավական նշանակություն է ստանում և օբյեկտիվացվում ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս՝ դատավարական որոշումների հիմնավորման և պատճառաբանման չափանիշի միջոցով (սույն չափանիշի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների մասին տե՛ս նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 18-րդ կետը)։ Ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն։
(…)
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը։ Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը։ Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր)։ Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած»։
13. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանը, վերլուծելով և գնահատելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, անհրաժեշտ է համարում նշել, որ դրանք prime facie (առերևույթ) հաստատում են հետևյալ հանգամանքները.
ա) 2015 թվականի մարտի 20-ին Հ.Գորենլիին պատկանող առանձնապես խոշոր չափերի՝ 3.200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Rolex Cellini» տեսակի ժամացույցը գաղտնի հափշտակելու փորձի փաստը հաստատվում է.
• Տուժող Հարիթյուն Գորենլիի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) դարակը բացեցի, ոսկի ժամացույց ունեի, նայեցի տեսա չկա (…) ես իր ձեռքից քաշեցի պայուսակը վերցրեցի, ինքը չուզեց տալ, հետո դատարկեցի ժամացույցը գտա պայուսակի մեջից, գետնին ընկավ (…)»,
• Վկա Գուրգեն Հովագիմյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Հարությունն ասեց, որ գողացել են, քննիչն էլ որ խոսեց ես հասկացա, որ գողացել են ու գտել, բերել են, հետ են տվել (…)»,
• 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությամբ՝ համաձայն որի. «(...) Է.Քոչարյանը մատնացույց արեց նշված պահարանի մեջտեղի դարակը և հայտարարեց, որ հենց այդտեղից է ինքը գողացել ոսկյա ժամացույցը տուժողի բացակայության ընթացքում, որից հետո դրել է պայուսակի մեջ (...)»,
• Դատահետքաբանական, դատաապրանքագիտական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 1414441504 եզրակացությամբ՝ համաձայն որի. «(…) 4. Փորձաքննությանը ներկայացված, հետազոտման առարկա հանդիսացող և որոշմամբ առաջադրված «Rolex Cellini» տեսակի ապարանջանով ժամացույցի առկա ապրանքային վիճակի շուկայական միջին արժեքը 2015 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 3.200.000 ՀՀ դրամ (…)»,
• Ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Դրանից հետո ես բացեցի կառավաթի կողքի դարակը և տեսա ոսկեգույն ժամացույց: Այդ ժամանակ ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ դա նույնպես գողանալ: Ժամացույցն ուսումնասիրելուց հետո կողքից տեսա խփած պրոբ, կասկածեցի, որ կարող է դաժե ոսկուց լինի, դրեցի պայուսակս և հանգիստ նստեցի (...) ժամացույցը տեսնելուց հետո միայն ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ այն գողանալու, նամանավանդ, որ պրոբը տեսա՝ վրեն խփած (…)»:
բ) 2014թ. դեկտեմբերի 20-ին՝ ժամը 00:30-ից մինչև 01:00-ն ընկած ժամանակահատվածում՝ Երևան քաղաքի Դ.Անհաղթ 6 հասցեում գտնվող «Պալոմա» հյուրանոցային համալիրում՝ սեռական հարաբերություն ունենալու դիմաց Արման Կարապետյանից 20.000 ՀՀ դրամ գումար պահանջելու, այնուհետև այն հափշտակելով՝ անմիջապես այդտեղից հեռանալու փաստը հաստատվում է.
• Տուժող Արման Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ինքը գումարը վերցրել է, գնացելա, ասեց, բա թե իմ ժամանակը լրացելա, ես բան ու գործ չունեմ անելու էսքան ժամանակ ստեղ նստած եմ եղել: (…) ինքը մի-քիչ մունատով ասեց, թե ես 10-15 րոպեա նստած եմ, բաճկոնս կողքս դրած էր, ծոցագրպանից հանել եմ 20.000 դրամը, տվել եմ իրան, ինքը վերցրեց ու դուրս եկավ, ասեց վսյո իմ ժամանակը լրացավ ու դուրս եկավ, ինձ թվաց, թե սկզբից հումորա անում (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) իմ հիշելով 20.000-ի խնդիր էր, ասում էր վերադարձրա իմ 20.000-ը, Էմման էլ ասում էր չեմ վերադարձնի, հիշում եմ, որ ասում էր իմ ժամանակս փողա, ես եկել եմ ու գումար հետ տալու չունեմ (…) Տղան ասելա 20.000-ը տուր, Էմման էլ չի տվել (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Ես հասա այն պահին, երբ այդ տղան հանգիստ տոնով խոսում էր և հետ էր պահանջում իր 20.000 դրամը: Այդ աղջիկն ասում էր, որ չի վերադարձնելու (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) աղջիկն ասել է պիտի ինձ 20.000 տաս, տղան ասել է ինչի համար տամ, չեմ տալիս, աղջիկը վերցրել է, գնացել, այսինքն՝ գողացել է (…) ինձ Վահրամն ասել է՝ 20.000 դրամ վերցրել է, գնացել է (…)»,
• Վկա Արթուր Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Հետագայում Արմանն ինձ պատմեց, որ իմ դուրս գալուց հետո պահանջել է իր 20.000 ՀՀ դրամ գումարը և առանց իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալու, անմիջապես դուրս է եկել հյուրանոցից: (…)»:
14. Սույն կետի «բ» ենթակետում հաստատված դեպքի կապակցությամբ Դատարանը հարկ է համարում փաստել, որ 20.000 ՀՀ դրամը վերցվել է առանց նախնական պայմանավորվածությամբ նախատեսված սեռական բնույթի ծառայությունները մատուցելու, որպիսի հանգամանքը հատատվում է հետևյալ փաստական տվյալներով.
• Տուժող Արման Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ինքը մի-քիչ մունատով ասեց, թե ես 10-15 րոպեա նստած եմ, բաճկոնս կողքս դրած էր, ծոցագրպանից հանել եմ 20.000 դրամը, տվել եմ իրան, ինքը վերցրեց ու դուրս եկավ, ասեց վսյո իմ ժամանակը լրացավ ու դուրս եկավ, ինձ թվաց, թե սկզբից հումորա անում (…) ինքն իրա նստած տեղից մեկ մետր անգամ առաջ չի եկել, ես չեմ հիշում, կարողա լվացված լինեմ, չեմ հիշում (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) «Այո»: [Պատասխանել է Մեղադրողի այն հարցին, թե նախաքննության ժամանակ ցուցմունք եք տվել, որ լսել եք, որ աղջիկն ասում է՝ ինչ կապ ունի, որ սեռական հարաբերություն չի եղել, 15 րոպե մնացել եմ ներսում, ուրեմն փողս տուր, նման բան եղե՞լ է, թե՝ ոչ] (…) Այո, պարագաներից [ենթադրել է, որ սեռական հարաբերություն տեղի չի ունեցել], ոչ մի բան ձեռք տված չէր, ամեն ինչ տեղում էր 5-10 րոպեում էլ դժվար հասցնեին հագնվեին (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) աղջիկն ասում էր, որ չի վերադարձնելու, ինչ կապ ունի, որ հարաբերություն չի ունեցել (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) հաստատ չէին օգտագործել սենյակը (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) հետո գնացել եմ թիվ 4 սենյակ, հավաքել նախասրահի սեղանի վրայի բաժակները, իսկ այդ սենյակում ուրիշ հավաքելու բան չկար, քանի որ մահճակալն օգտագործված չէր, և սենյակում այլ թափված բաներ չկային (…)»,
• Վկա Արթուր Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Հետագայում Արմանն ինձ պատմեց, որ իմ դուրս գալուց հետո պահանջել է իր 20.000 ՀՀ դրամ գումարը և առանց իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալու, անմիջապես դուրս է եկել հյուրանոցից: (…)»:
15. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանի կողմից տուժող Արման Կարապետյանի 400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան՝ ոսկյա խաչով, ենթադրաբար հափշտակելու հանգամանքին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ա) քրեական դատավարության ողջ ընթացքում անձին մեղսագրվող ենթադրյալ հանցանք կատարած լինելու փաստը ապացուցելու բեռը դրված է բացառապես մեղադրական կողմի վրա: Մեղադրական կողմի դիրքորոշումը չի կարող հիմնվել սուբյեկտիվ դատողությունների, ենթադրությունների կամ կանխատեսող գնահատականների վրա: Եթե առկա են չփարատված կասկածներ դրանք պետք է մեկնաբանվեն բացառապես մեղադրյալի օգտին: Հակառակ պարագայում՝ կխաթարվեն ՀՀ օրենսդրության և միջազգային կոնվենցիոն դրույթների՝ որպես միասնական համակարգի կենսագործունեության հիմքրը:
բ) անձին մեղսագրվող արարքում նրան մեղավոր ճանաչելու համար անհրաժեշտ է գործի լուծման համար բավարար ապացույցների համակցություն: Բավարար ապացույցների համակցություն ասելով՝ պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից՝ այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը: Ապացույցները բավարար չեն, եթե գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար, կամ եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ:
գ) քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը, ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Իհարկե դա չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան:
դ) մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «ասեկոսե ապացույցը» փաստի հաստատումն է, որը տարբերվում է սեփական իմացության հիման վրա արված վկայություններից և արվում է վկայի կողմից բանավոր վկայության ձևով: Որպես կանոն, այն անընդունելի է քրեական գործում, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ այն թույլատրված է ընդհանուր իրավունքի որևէ նորմով կամ որևէ օրենքի դրույթով (տե՛ս, Case of Al-Khawaja and Tahery v. The United Kingdom, գանգատ թիվ 26766/05 և 22228/06, կետ 40):
Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործով վկաներ Վահրամ Ցեցյանի, Մարինե Մուրադյանի և Սերգեյ Ավանեսովի ցուցմունքներն ածանցված են տուժող Արման Կարապետյանի ցուցմունքից: Այսինքն՝ տեղեկությունների սկզբնաղբյուրը Արման Կարապետյանի ցուցմունքն է, իսկ վկաները փաստացի վերապատմել են այն, ինչ նրանց հայտնի է դարձել Արման Կարապետյանի հայտնածի միջոցով:
Ասվածը հիմնավորվում է հետևյալով.
ա) վկա Վահրամ Ցեցյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) հետո ներսա մտել տուժողը և ասել, որ իրանից Էմման ցեպա առևանգել՝ խաչով (…)»:
Վկա Վահրամ Ցեցյանը նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև նախաքննության ընթացքում:
բ) վկա Մարինե Մուրադյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) դրսում էլ ցեպն է պոկել, էդքանը Վահրամն է ինձ ասել (…)»:
Վկա Մարինե Մուրադյանը նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև նախաքննության ընթացքում:
գ) վկա Սերգեյ Ավանեսովը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Իրենց խոսակցությունից իմացա, որ այդ աղջիկն է տարել, ով, որ փողը վերցրել է (…)»:
դ) վկա Արթուր Միքայելյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Արմանն ինձ ասեց, որ. «ցեփը պոկել, փախել է» (…)»:
Նշվածից ակնհայտ է դառնում, որ Վահրամ Ցեցյանը, Մարինե Մուրադյանը, Սերգեյ Ավանեսովը և Արթուր Միքայելյանն իրենց հայտնած տեղեկությունները փաստացի ստացել են Արման Կարապետյանի միջոցով, այսինքն՝ վերջիններիս ցուցմունքներում առկա տեղեկությունները հիմնված չեն նրանց սեփական իմացության վրա: Բացի այդ հենց տուժող Արման Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ այդ պահը, թե ամբաստանյալն ինչպես է պոկել շղթան, ինքը չի տեսել, քանզի իր մեջքի կողմից է եղել:
Բացի այդ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ սույն քրեական գործի լրիվ և բազմակողմանի և օբյեկտիվ քննության արդյունքում տուժող Արման Կարապետյանի ոսկյա շղթան և խաչն անհատականացնող որևէ փաստական տվյալ, մասնավորապես՝ տվյալներ առ այն, որ այդ շղթայի և խաչի ընդհանուր արժեքը կազմում է հենց 400.000 ՀՀ դրամ՝ Դատարանը փաստում է, որ այդ մասով առկա է չփարատված կասկած, որը պետք է մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի:
Վերոգրյալի հիման վրա Դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանն Արման Կարապետյանի պարանոցից քաշել-պոկելու եղանակով բացահայտ հափշտակել է զգալի չափի՝ 400.000 ՀՀ դրամ արժողության ոսկյա շղթա՝ իր ոսկյա խաչով, անհիմն է և չի բխում սույն քրեական գործով հետազոտված ապացույցների համակցությունից, ուստի անհրաժեշտ է ենթադրաբար 400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ոսկյա շղթան և խաչը բացահայտ հափշտակելու մասը հանել մեղադրանքի ծավալից:
16. Պատասխանելով սույն դատավճռի 11–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ վերոնշյալ հաստատված դեպքերի հատկանիշներով արարքները քրեականացված են և ամրագրված ՀՀ քրեական օրենսգրքի «Սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունները» վերտառությամբ տեսակային օբյեկտը կրող հանցագործությունների գլխում։
Այսպես, անդրադառնալով ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176–րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրվող արարքներին տրված իրավական որակմանը՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176–րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Կողոպուտը՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը (…)»:
Այսինքն՝ արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածով որակելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ուրիշի գույքը հափշտակվի բացահայտ եղանակով, որպիսի հանգամանքը հաստատվում է հետևյալ փաստական տվյալներով.
• Տուժող Արման Կարապետյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) ես գումարը փոխանցել եմ իրան, ինքը գումարը վերցրել է, գնացելա, ասեց, բա թե իմ ժամանակը լրացելա, ես բան ու գործ չունեմ անելու էսքան ժամանակ ստեղ նստած եմ եղել (…) Ասում էր կանգնի-կանգնի, փողս հետ տուր, ասում էր իմ 20.000-ս հետ տուր (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) իմ հիշելով՝ 20.000-ի խնդիր էր, ասում էր վերադարձրա իմ 20.000-ը, Էմման էլ ասում էր չեմ վերադարձնի (…)Ասում էր կանգնի-կանգնի, փողս հետ տուր, ասում էր իմ 20.000-ս հետ տուր (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) այդ տղան հանգիստ տոնով խոսում էր և հետ էր պահանջում իր 20.000 դրամը: Այդ աղջիկն ասում էր, որ չի վերադարձնելու (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) աղջիկն ասել է պիտի ինձ 20.000 տաս, տղան ասել է ինչի համար տամ, չեմ տալիս, աղջիկը վերցրել է, գնացել (…) ինձ Վահրամն ասել է՝ 20.000 դրամ վերցրել է, գնացել է (…)»:
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177–րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը (…)
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով, (…)»:
Այսինքն՝ արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որակելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ուրիշի առանձնապես խոշոր չափի գույքը (համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասի՝ այդպիսի չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհազարապատիկը գերազանցող գումարը) հափշտակվի գաղտնի եղանակով, որպիսի հանգամանքը հաստատվում է հետևյալ փաստական տվյալներով.
• Տուժող Հարիթյուն Գորենլիի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) խոհանոցը ուրիշ տեղ էր, մենք ուրիշ տեղ էինք նստած, հետո ես միշտ զգույշ եմ, դարակը բացեցի, ոսկի ժամացույց ունեի, նայեցի տեսա չկա, ասեցի՝ ժամացույցը տուր, ասեց՝ ես չեմ վերցրել, ասեցի՝ սուտ մի ասա, ուրիշ մեկը չկա քեզնից բացի: Ինքը պայուսակ ուներ, ասեցի պայուսակդ դատարկի, ես իր ձեռքից քաշեցի պայուսակը վերցրեցի, ինքը չուզեց տալ, հետո դատարկեցի ժամացույցը գտա պայուսակի մեջից, գետնին ընկավ: (…)»,
• Վկա Գուրգեն Հովագիմյանի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Հարությունն ասեց, որ գողացել են, քննիչն էլ որ խոսեց ես հասկացա, որ գողացել են ու գտել, բերել են, հետ են տվել (…)»,
• 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությամբ՝ համաձայն որի. «(...) Է.Քոչարյանը մատնացույց արեց նշված պահարանի մեջտեղի դարակը և հայտարարեց, որ հենց այդտեղից է ինքը գողացել ոսկյա ժամացույցը տուժողի բացակայության ընթացքում (…)»,
• Դատահետքաբանական, դատաապրանքագիտական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 1414441504 եզրակացությամբ՝ համաձայն որի. «(…) «Rolex Cellini» տեսակի ապարանջանով ժամացույցի առկա ապրանքային վիճակի շուկայական միջին արժեքը 2015 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ կարող էր կազմել մոտ 3.200.000 ՀՀ դրամ (…)»,
• Ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Դրանից հետո ես բացեցի կառավաթի կողքի դարակը և տեսա ոսկեգույն ժամացույց: Այդ ժամանակ ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ դա նույնպես գողանալ: Ժամացույցն ուսումնասիրելուց հետո կողքից տեսա խփած պրոբ, կասկածեցի, որ կարող է դաժե ոսկուց լինի, դրեցի պայուսակս և հանգիստ նստեցի (…)»:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34–րդ հոդվածն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»:
Այսինքն՝ արարքը որպես ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որևէ հանցավոր արարքի կատարման փորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի այդ հանցավոր արարքի կատարմանն անմիջականորեն ուղղված գործողությունը ավարտին չհասցվի անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքն ավարտված է համարվում այն պահից, երբ հանցավորը տիրանում է գույքին և իրական հնարավորություն է ունենում այն տնօրինելու և օգտագործելու, մինչդեռ տվյալ պարագայում ամբաստանյալի գործողությունները խափանվել են, և վերջինս գույքը տնօրինելու և օգտագործելու իրական հնարավորություն չի ստացել, որպիսի հանգամանքը հաստատվում է հետևյալ փաստական հանգամանքներով.
• Տուժող Հարիթյուն Գորենլիի դատաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) դարակը բացեցի, ոսկի ժամացույց ունեի, նայեցի տեսա չկա, ասեցի՝ ժամացույցը տուր, ասեց՝ ես չեմ վերցրել, ասեցի՝ սուտ մի ասա, ուրիշ մեկը չկա քեզնից բացի: Ինքը պայուսակ ուներ, ասեցի պայուսակդ դատարկի, ես իր ձեռքից քաշեցի պայուսակը վերցրեցի, ինքը չուզեց տալ, հետո դատարկեցի ժամացույցը գտա պայուսակի մեջից, գետնին ընկավ: (…)»,
• Ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ. «(…) Այդ մարդը բացեց դարակը և տեսնելով, որ ժամացույցն անհետացել է, հարցրեց ինձ՝ ես եմ վերցրել արդյոք ժամացույցը, թե՝ չէ, ես ժխտեցի՝ ասելով, որ ես չեմ վերցրել, բայց նա չհավատաց: Դրանից հետո այդ մարդը ձեռքիցս բռնեց, ասեց դու ես տարել ժամացույցը, տուր, ես էլ, տեսնելով, որ շուխուրա գնում, պայուսակից հանեցի և տվեցի հետ ժամացույցը: (…)»:
Հետևաբար՝ հաշվի առնելով վերոգրյալը, Դատարանը գտնում է, որ արարքները ճիշտ են որակված և համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասում նախատեսված՝ 176–րդ հոդվածի 1-ին մասի և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:
18. Սույն դատավճռի 9–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին պատասխանելու նպատակով և պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով ներքոշարադրյալ փաստական տվյալները՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ.
• Տուժող Արման Կարապետյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Էդ աղջիկն ասեց, որ գումարը սկզբից տամ, ես արդեն 15 րոպեա ստեղ նստած եմ, ես գումարը փոխանցել եմ իրան, ինքը գումարը վերցրել է, գնացելա, ասեց, բա թե իմ ժամանակը լրացելա, ես բան ու գործ չունեմ անելու էսքան ժամանակ ստեղ նստած եմ եղել: (…)»,
• Տուժող Հարիթյուն Գորենլիի դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) մենք ուրիշ տեղ էինք նստած, հետո ես միշտ զգույշ եմ, դարակը բացեցի, ոսկի ժամացույց ունեի, նայեցի տեսա չկա, ասեցի՝ ժամացույցը տուր, ասեց՝ ես չեմ վերցրել, ասեցի՝ սուտ մի ասա, ուրիշ մեկը չկա քեզնից բացի: Ինքը պայուսակ ուներ, ասեցի պայուսակդ դատարկի, ես իր ձեռքից քաշեցի պայուսակը վերցրեցի, ինքը չուզեց տալ, հետո դատարկեցի ժամացույցը գտա պայուսակի մեջից, գետնին ընկավ: (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) իմ հիշելով 20.000-ի խնդիր էր, ասում էր վերադարձրա իմ 20.000-ը, Էմման էլ ասում էր չեմ վերադարձնի (…) Ասում էր կանգնի-կանգնի, փողս հետ տուր, ասում էր իմ 20.000-ս հետ տուր (…)»,
• Վկա Վահրամ Ցեցյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) երբ ես հասա իրանց, այդ պահին նշված տղան քաղաքակիրթ ձևով ասում էր նշված աղջկան, որպեսզի իրեն վերադարձնի մինչ այդ իր կողմից տված 20.000 ՀՀ դրամ գումարը (…) երբ տղան ասում էր 20.000 դրամը հետ տուր, իսկ դու [դիմում է ամբաստանյալին առերես] ասում էիր, որ 15 րոպե ներսում եմ եղել և դրա համար վերցնում եմ, ինչ կապ ունի հարաբերություն ունեցել եմ, թե՝ ոչ: (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Վահրամն ասեց (…)աղջիկը 20.000 դրամ էր վերցրել տղայից, տղան հետևից դուրս է եկել, (…) աղջիկն ասել է, որ նստել եմ էդքան, պիտի ինձ վճարես, տղան չի ուզեցել վճարել, աղջիկը վերցրել է, ուզեցել է գնալ (…) տղան ասել է ինչի համար տամ, չեմ տալիս, աղջիկը վերցրել է, գնացել (…)»,
• Վկա Մարինե Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Վահրամն ինձ ասաց, որ վերը նշված աղջիկը 20.000 դրամ վերցրել էր ձեռնափայտով տղայից և դուրս եկել հյուրանոցից (…)»,
• Վկա Սերգեյ Ավանեսովը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) ես իմացա, որ այդ տղան ինտերնետով ծանոթացել է այդ աղջկա հետ, հրավիրել հյուրանոց (…) ինքը գումարը վերցրել է իրա ասելով (…) հեռացելա (…)»,
• Վկա Գուրգեն Հովագիմյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Ինչ-որ ոսկի ժամացույց է գողացվել (…) ականատես եմ եղել, որ վերադարձրել են այն (…) Հարությունն ասեց, որ գողացել են, քննիչն էլ, որ խոսեց ես հասկացա, որ գողացել են ու գտել, բերել են, հետ են տվել (…)»,
• Վկա Արթուր Միքայելյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Արմանն ինձ պատմեց, որ իմ դուրս գալուց հետո պահանջել է իր 20.000 ՀՀ դրամ գումարը և առանց իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալու, անմիջապես դուրս է եկել հյուրանոցից (…)»,
• Առկա է 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունը՝ համաձայն որի. «(...) Է.Քոչարյանը մատնացույց արեց նշված պահարանի մեջտեղի դարակը և հայտարարեց, որ հենց այդտեղից է ինքը գողացել ոսկյա ժամացույցը տուժողի բացակայության ընթացքում, որից հետո դրել է պայուսակի մեջ: (…)»,
• Ամբաստանյալ Էմմա Քոչարյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ. «(…) Դրանից հետո ես բացեցի կառավաթի կողքի դարակը և տեսա ոսկեգույն ժամացույց: Այդ ժամանակ ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ դա նույնպես գողանալ: Ժամացույցն ուսումնասիրելուց հետո կողքից տեսա խփած պրոբ, կասկածեցի, որ կարող է դաժե ոսկուց լինի, դրեցի պայուսակս և հանգիստ նստեցի, մի քանի րոպեից այդ մարդը վերադարձավ սենյակ և մոտեցավ այդ դարակին: (…) Այդ մարդը բացեց դարակը և տեսնելով, որ ժամացույցն անհետացել է, հարցրեց ինձ՝ ես եմ վերցրել արդյոք ժամացույցը, թե՝ չէ, ես ժխտեցի՝ ասելով, որ ես չեմ վերցրել, բայց նա չհավատաց: Դրանից հետո այդ մարդը ձեռքիցս բռնեց, ասեց դու ես տարել ժամացույցը, տուր, ես էլ, տեսնելով, որ շուխուրա գնում, պայուսակից հանեցի և տվեցի հետ ժամացույցը: (…) Ժամացույցն ամբողջությամբ ոսկեգույն էր, կլոր թվացույցով, ռեմենի մասը՝ փափուկ մետաղից հյուսվածքներով: (…)»:
19. Դատարանը սույն դատավճռի 13-ից 18-րդ կետերում հաստատված փաստական հանգամանքների և իրավական դիրքորոշումների հիման վրա հաստատված է համարում ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի կողմից իրեն մեղսագրվող արարքների կատարումը, այն է՝ ուրիշի գույքի բացահայտ հափշտակությունը և ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակության փորձը, որը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով:
20. Պատասխանելով սույն դատավճռի 9–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Պատշաճ իրավական գնահատականի ենթարկելով՝ տուժողներ Արման Կարապետյանի, Հարիթյուն Գորենլիի դատաքննական, վկաներ Վահրամ Ցեցյանի, Մարինե Մուրադյանի, Գուրգեն Հովագիմյանի դատաքննական և նախաքննական, Սերգեյ Ավանեսովի՝ դատաքննական, Արթուր Միքայելյանի նախաքննական ցուցմունքները, 2015 թվականի մարտի 24-ի՝ «Դեպքի վայրի զննության մասին» արձանագրությունները, դատահետքաբանական, դատաապրանքագիտական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 1414441504 եզրակացությունը, ամբաստանյալի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, քրեական գործով մյուս բոլոր նյութերը, որոնք հետազոտվել են դատաքննության ընթացքում, ինչպես նաև ամբաստանյալի վերաբերմունքը դեպքերի պահին իր կողմից կատարված հանցանքների նկատմամբ, այն է՝ սուբյեկտիվ կողմը, Դատարանը փաստում է, որ այդ նյութերը սույն դատավճռի նախորդ կետում հաստատված հանգամանքներով բավարար են արձանագրելու, որ՝
ա) ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանն ի սկզբանե գործել է շահադիտական դրդումներով,
բ) ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը գործել է ուղղակի դիտավորությամբ՝ նպատակ ունենալով մի դեպքում կողոպուտի, մյուս դեպքում՝ գողության եղանակով հափշտակելու տուժողների գույքը,
գ) ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի՝ գողություն կատարելուն ուղղված գործողություններն ավարտին չեն հասցվել իրենից անկախ հանգամանքներով:
դ) գողության փորձը կատարվել է առանձնապես խոշոր չափերով:
Ուստի, նման պայմաններում հիշյալ փաստական տվյալների համակցությունը բացառում է ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանին առաջադրված մեղադրանքների ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած, որպիսի պարագայում Դատարանը ողջամտորեն եզրահանգում է, որ նախաքննական և դատաքննական ապացույցների ամբողջությունը բավարար է հաղթահարված համարելու «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը՝ հիմնավորելով ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի մեղավորությունն իր կողմից կատարված հանցանքներում։
Այսինքն՝ Դատարանի մոտ առկա է համոզվածություն և վստահություն առ այն, որ ապացուցված է Էմմա Համլետի Քոչարյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177–րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանքներում։
21. Դատարանն ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղսագրվող արարքների իրավական որակումն իրավաչափ համարելով՝ գտնում է, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ ամբաստանյալին մեղսագրվող արարքների համար պատժի նշանակման հետ կապված իրավական հարցերի հետևյալ խմբին.
ա) ապացուցված է արդյո՞ք Էմմա Համլետի Քոչարյանի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
բ) ենթակա է արդյո՞ք պատժի Էմմա Համլետի Քոչարյանն իր կատարած հանցանքների համար.
գ) ի՞նչ պատիժ պետք է նշանակվի Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ.
դ) Էմմա Համլետի Քոչարյանն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
22. Անդրադառնալով սույն որոշման նախորդ կետով բարձրացված իրավական հարցերին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ Սահմանադրության 71–րդ հոդվածի 1–րդ մասի համաձայն՝
«1. Հանցանք կատարած անձի պատժի հիմքը նրա մեղքն է:
2. Օրենքով սահմանված պատիժը, ինչպես նաեւ նշանակված պատժատեսակը և պատժաչափը պետք է համաչափ լինեն կատարված արարքին»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10–րդ հոդվածի համաձայն՝
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61–րդ հոդվածի համաձայն՝
«1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների ոչ սպառիչ ցանկը, այն է՝«(…)
4) պատիժ նշանակելու պահին հանցավորի խնամքի տակ մինչև տասնչորս տարեկան երեխայի առկայությունը, (…)
9) մեղայականով ներկայանալը, հանցագործությունը բացահայտելուն, հանցագործության մյուս մասնակիցներին մերկացնելուն, հանցագործությամբ ձեռք բերված գույքը որոնելուն աջակցելը (…)»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63–րդ հոդվածի 1–ին մասն ամրագրում է պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների սպառիչ ցանկը, այն է՝ «Պատիժ նշանակելիս դատարանը չի կարող հաշվի առնել սույն հոդվածի առաջին մասով չնախատեսված այլ հանգամանքներ»։
22. Պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Նարեկ Սարգսյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(...) [Պ]ատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են՝
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերանշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) [Պ]ատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն»։
23. Վճռաբեկ դատարանի ձևավորած կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ պատժի արդարությունը դրսևորվում է հանցագործության և քրեաիրավական ներգործության միջոցների (պատժի) համաչափության ապահովմամբ, ինչի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 39–րդ կետում հայտնել է հետևյալը.
«(…) Պատիժն արդարացի է, եթե համաչափ է կատարված հանցագործությանը, ինչպես նաև բավարար պատժի նպատակներին հասնելու տեսանկյունից։ Պատժի արդարության պահանջներից նահանջելը կարող է հանգեցնել չափազանց մեղմ կամ չափազանց խիստ պատժի նշանակման։ Քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են։ Հետևաբար կոնկրետ գործով պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի ու աստիճանի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա։ Նշված հանգամանքների գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից:
(…)
Այսպիսով, նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին (հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հարցերի վերաբերյալ մանրամասն տե՛ս Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը)։
Հանցագործության հանրային վտանգավորության տիպային բնութագիրն արտացոլվում է օրենսդրի կողմից սահմանված սանկցիայում, իսկ յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով արարքի հանրային վտանգավորության գնահատականը դատարանի կողմից կարող է որոշվել կոնկրետ հանցագործության տարրերի առանձնահատկությունների, դրա կատարման հանգամանքների, հանցավորի անձնավորության, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների հիման վրա։
(…) Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում նաև հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ՝ իր անհատական հատկանիշներով։ Ընդ որում՝ անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս։ Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ՝ գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները՝ վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն»։
24. Պատասխանելով սույն դատավճռի 21–րդ կետի «ա» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նախորդ կետում վկայակոչված իրավադրույթները համադրելով սույն դատավճռում արձանագրված փաստական տվյալների հետ՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է վերջինիս խնամքին մինչև 14 տարեկան մեկ երեխայի առկայությունը։
Այդպիսի հանգամանքը հաստատվում է 029086 ծննդյան վկայականի առկայությամբ, համաձայն որի՝ Էմմա Համլետի Քոչարյանն ունի մինչև 14 տարեկան մեկ երեխա՝ 2004 թվականի հոկտեմբերի 26-ին ծնված Մարտին Հակոբի Հակոբյանը: (տե՛ս, քրեական գործ, հատոր 2, թերթ 118):
Բացի այդ Դատարանը որպես ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք է համարում այն հանգամանքը, որ Էմմա Համլետի Քոչարյանը թիվ 14118115 նախաքննական համարով քրեական գործի քննության ընթացքում տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ՝ դրանով իսկ աջակցելով հանցագործությունը բացահայտելուն:
Որպես ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի անձը բնութագրող տվյալ է դիտարկվում նախկինում դատված չլինելը։ Մասնավորապես, ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնից 2016 թվականի հուլիսի 4–ին ստացված՝ թիվ 6/7-1741 գրության համաձայն՝ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը դատվածություն չունի։
Միևնույն ժամանակ, Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
25. Պատասխանելով սույն դատավճռի 21–րդ կետի «բ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ այն դեպքում, երբ հաստատված է համարվում անձի կողմից քրեական օրենքով արգելված հանցանքի կատարման փաստական հանգամանքը, ապա անհրաժեշտություն է առաջանում կյանքի կոչել քրեական իրավունքի հիմքում ընկած պատասխանատվության անխուսափելիության սկզբունքը (նպատակ ունենալով վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել հանցանք կատարած անձին և կանխել հետագա հանցագործությունների կատարումը՝ հանցավորի մոտ ձևավորելով իրավահպատակ վարքագիծ և ապահովելով նրա վերասոցիալականացումը հասարակությունում), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում նախատեսված մեխանիզմների ուժով անձը կարող է ենթակա չլինել պատժի օրենքի ուժով (Ex lege):
Համադրելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի կողմից կողոպուտ և առանձնապես խոշոր չափերի գողության փորձ կատարելու փաստի հետ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է անհրաժեշտություն կատարված հանցանքների կապակցությամբ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, ամբաստանյալին ուղղելու և հետագա հնարավոր հանցագործությունները կանխելու համար, այդ կերպ նպաստելով նրա իրավահպատակ վարքագծի ձևավորմանը և վերասոցիալականացմանը հասարակությունում։ Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ սույն քրեական գործով օրենքի ուժով պատժի ենթակա չլինելու հիմքերը բացակայում են։
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանը ենթակա է պատժի՝ կողոպուտ և առանձնապես խոշոր չափերի գողության փորձ կատարելու համար։
26. Պատասխանելով սույն դատավճռի 21–րդ կետի «գ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Սույն դատավճռում շարադրված իրավադրույթների, դրանց վերլուծության արդյունքում ձևավորված դատողությունների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 34-177–րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցագործությունների բնույթը և հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, խախտված հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, հանցանքները կատարելուց հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, դրանք համադրելով սույն դատավճռի 24-րդ կետում արձանագրված՝ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայության և ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում՝ Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում վերոնշյալ հոդվածների սանկցիաներով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակի միջոցով հնարավոր է ապահովել պատժի նպատակների իրացվելիությունը:
Այսինքն՝ Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 34-177–րդ հոդվածի 3–րդ մասի 1-ին կետի սանկցիաներով նախատեսված ազատազրկում պատժատեսակը՝ առանց գույքի բռնագրավման, որի կիրառման միջոցով հնարավոր կլինի ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացվելիությունը: Տվյալ դեպքում նշանակվող ազատազրկումը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
27. Պատասխանելով սույն դատավճռի 21–րդ կետի «դ» ենթակետով բարձրացված իրավական հարցին՝ Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ «1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)»:
Վերոնշյալ քրեաիրավական նորմը ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային իրավունքում բազմիցս վերլուծության է ենթարկվել մի շարք` թիվ ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ՏԴ/0018/01/13, ԵԿԴ/0096/01/13, ԵԿԴ/0252/01/13, ԵՄԴ/0027/01/14, ԳԴ/0014/01/14, ՍԴ/0204/01/13 որոշումներում և մշտապես վերահաստատվել դիրքորոշումն առ այն, որ առանց պատիժը փաստացի կրելու անձի ուղղվելու հնարավորության վերաբերյալ դատարանի հետևությունները պետք է հիմնված լինեն հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների, հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի համակողմանի ու ամբողջական գնահատման վրա։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանն այն կիրառելիս պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` նպատակ ունենալով ապահովելու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում թվարկված պատժի նպատակների իրացվելիությունը։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սեյրան Աղախանյանի գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԱՎԴ/0082/01/12 որոշման 19-րդ կետում արձանագրել է. «(…) յուրաքանչյուր գործով նշանակված պատժի կրման նպատակահարմարության հարցը լուծելիս դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների (կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափ, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճան, հանցագործության կատարման եղանակ և այլն), պետք է բազմակողմանի վերլուծության ու գնահատման ենթարկի հանցավորի անձը։ Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ պատասխանատվության և պատժի անհատականացման և հետևաբար նաև նշանակված պատժի կրման հարցի լուծման համար էական նշանակություն ունեն հանցավորի անձի ոչ միայն ֆիզիկական ու հոգեկան, այլև սոցիալական առանձնահատկությունների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ Հետևաբար, հանցավորի պատասխանատվությունն ու պատիժն անհատականացնելիս և նշանակված պատիժը փաստացի կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը պետք է ուսումնասիրի հանցավորի ընտանեկան դրության, նրա խնամքին այլ անձանց առկայության, սոցիալական միջավայրում նրա զբաղեցրած տեղի ու դիրքի, սոցիալական միջավայրում նրա ունեցած բնութագրի և մի շարք այլ հանգամանքների վերաբերյալ փաստական տվյալները։ (…)»։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ջոն Շիրվանյանի և Արսեն Մուրադյանի վերաբերյալ գործով 2015 թվականի դեկտեմբերի 18–ին կայացված թիվ ԵԱՔԴ/0091/01/14 որոշման 13–րդ կետում հայտնել է. «Հանցավորի անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած դրական վարքագիծը (կատարվածի համար զղջալը, ճշմարտացի ցուցմունքներ տալը, քննությանը չխոչընդոտելը, պատճառված վնասը հատուցելը և այլն) կարող են վկայել, որ պատժի նպատակների իրագործման տեսանկյունից բացակայում է պատիժը փաստացի կրելու անհրաժեշտությունը։ Այլ խոսքով` հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները բացահայտելու և օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու դատարանի պարտականությունն ուղղակիորեն բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի տրամաբանությունից, որի համաձայն՝ պատժի նպատակը, սոցիալական արդարությունը վերականգնելուց բացի, դատապարտյալի ուղղումն է և նոր հանցագործությունների կանխումը»։
28. Սույն դատավճռի նախորդ կետում վկայակոչված իրավադրույթների և ՀՀ վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո` Դատարանը համակողմանիորեն ուսումնասիրելով ամբաստանյալի անձը, այդ թվում՝ նրա անձը դրականորեն բնութագրող սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկանիշները, հանցագործությունից հետո դրսևորած վարքագիծը, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
Նկատի ունենալով ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի կողմից քրեական օրենքով արգելված արարքների կատարման եղանակը, բնույթը, հանրային վտանգավորության աստիճանը, դրսևորած վարքագիծը, խնամքին մինչև 14 տարեկան, վատառողջ երեխայի և հաշմանդամ մոր առկայությունը, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ազատությունը սահմանափակելու ձևով կիրառման ենթակա քրեաիրավական ներգործության միջոցներն անմիջականորեն չպետք է ներգործեն ամբաստանյալի նկատմամբ, քանի որ Դատարանի մոտ առկա է վստահություն և համոզվածություն առ այն, որ նշանակված պատժատեսակի կիրառման արդյունքում ակնկալվող պատժի նպատակների իրագործումը հնարավոր է նաև առանց նշանակված պատժատեսակները կրելու։
Այսինքն, Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նշանակված պատժատեսակի կանխարգելիչ (պրևենտիվ) բնույթը կարող է հաղթահարված համարվել նաև ազատությունից զրկելու ձևով արտահայտված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և փորձաշրջան սահմանելու միջոցով։
Մասնավորապես, ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով Դատարանի հիշյալ եզրահանգումը պայմանավորված է այնպիսի հանգամանքներով, ինչպիսիք են՝ նրա դրական բնութագրվելը, երիտասարդ լինելը, խնամքին մինչև 14 տարեկան, վատառողջ երեխայի և հաշմանդամ մոր առկայությունը, իր նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը չխախտելու ձևով։
Ուստի, այդ հանգամանքների համակցությունը Դատարանի մոտ ձևավորվել է համոզվածությունն և վստահությունն առ այն, որ կալանք պատժատեսակի նպատակներին կարելի է հասնել առանց այն փաստացիորեն (ռեալ) կրելու։
Միևնույն ժամանակ, ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի հետագա վարքագծի վերահսկողությունն ապահովելու նպատակով Դատարանը գտնում է, որ պետք է սահմանել փորձաշրջան հինգ տարի ժամկետով՝ վերահսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Այսպիսով, Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին, որը տվյալ դեպքում նաև բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
29. Նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործով բացակայում է քաղաքացիական հայց, ուստի Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360–րդ հոդվածում նախատեսված այդ հարցերին չի անդրադառնում։
30. Անդրադառնալով ամբաստանյալ Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ կիրառված ստորագրություն չհեռանալու մասին խափանման միջոցի հարցին՝ Դատարանը գտնում է, որ մինչև սույն դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելն այն պետք է թողնել անփոփոխ՝ դատական ակտի հնարավոր բողոքարկման դեպքում ամբաստանյալի դատավարական պարտականությունների պատշաճ կատարումն ապահովելու համար:
31. Անդրադառնալով քրեական գործով որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Հարություն Գորենլիին ի պահ հանձնված տեսախցիկին և ժամացույցին Դատարանը գտնում է, որ սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո դրանք պետք է թողնել տուժող Հարություն Գորենլիի տնօրինմանը, իսկ դանակը՝ ոչնչացնել:
32. Անդրադառնալով դատական ծախսերին Դատարանը նշում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն՝ դատական ծախսերը բաղկացած են մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարներից:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ մասնագետի, փորձագետի, թարգմանչի վարձատրության գումարների ձևով արտահայտված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա:
Սույն քրեական գործի շրջանակներում նշանակվել են դատահետքաբանական, դատաապրանքագիտական և դատանյութագիտական համալիր փորձաքննության, որի ընդհանուր դատական ծախսը կազմել է 75.600 (յոթանասունհինգ հազար վեց հարյուր) ՀՀ դրամ:
Նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ դատահետքաբանական, դատանյութագիտական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության արդյունքում ստացված թիվ 1414441504 եզրակացությունը, դրված է եղել ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների թվում, ուստի Դատարանը գտնում է, որ դատական ծախսը՝ 75.600 (յոթանասունհինգ հազար վեց հարյուր) ՀՀ դրամի չափով ենթակա է բռնագանձման Էմմա Համլետի Քոչարյանից՝ հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության։
33. Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ առկա չէ որևէ հիմք՝ ամբաստանյալների նկատմամբ հարկադիր բուժում կամ խնամակալություն նշանակելու համար, գործով բռնագանձման ենթակա գույք չկա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 357-360-րդ, 365-րդ, 369-372-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը՝

ՎՃՌԵՑ՝

Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1–ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 8 (ութ) ամիս ժամկետով։
Էմմա Համլետի Քոչարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1–ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի ժամկետով։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66–րդ հոդվածի համաձայն՝ հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում՝ 4 (չորս) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով:
Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել՝ սահմանելով փորձաշրջան 5 (հինգ) տարի ժամկետով, վարքի նկատմամբ վերահսկողությունը դնելով ՀՀ ԱՆ պրոբացիայի պետական ծառայության համապատասխան ստորաբաժանման վրա։
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված և տուժող Հարություն Գորենլիին ի պահ հանձնված տեսախցիկը և ժամացույցը թողնել տուժող Հարություն Գորենլիի տնօրինմանը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո որպես իրեղեն ապացույց ճանաչված դանակը ոչնչացնել:
Էմմա Համլետի Քոչարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված ստորագրությունը՝ չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Էմմա Համլետի Քոչարյանից, հօգուտ Հայաստանի Հանրապետության, որպես դատական ծախս բռնագանձել 75.600 (յոթանասունհինգ հազար վեց հարյուր) ՀՀ դրամ։
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո՝ մեկամսյա ժամկետում։




ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Ա.ՆԻԿՈՂՈՍՅԱՆ