Գործ No ԵԱՔԴ/0004/01/15

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ17՚ դեկտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը`

նախագահությամբ` դատավոր Արթուր Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ Շուշան Վանոյանի Օֆելյա Կիրակոսյանի
Ռուզաննա Պետրոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրողներ Կարեն Բարսեղյանի
Դավիթ Կարապետյանի
պաշտպան Երեմ Սարգսյանի
տուժող Անանիա Գրիգորյանի
տուժողի ներկայացուցիչ Գագիկ Խանսանամյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Կարենի Վարդանյանի /ծնված 1983 թվականի ապրիլի 26-ինª Երևան քաղաքում, հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, չամուսնացած, աշխատել է ՙՆաիրի Ինշուրանս՚ ապահովագրական ընկերությունումª որպես գործակալական վաճառքի բաժնի ավագ մասնագետ, նախկինում չդատված, հաշվառվածª ք.Երևան, Բուդաղյան 19 տուն, ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ քրեակատարողական հիմնարկի կալանավոր, կալանքի տակ է 2014 թվականի ապրիլի 24-ից/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը

2014 թվականի մարտի 21-ին Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14124814 քրեական գործը:
2014 թվականի ապրիլի 18-ին Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ որպես խափամնան միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2014 թվականի ապրիլի 22-ին թիվ 14124814 քրեական գործի նյութերով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցվել է նոր գործ, դրան շնորհվել է 14131514 հերթական համարը և նախաքննությունը շարունակվել է առանձին վարույթում:
2014 թվականի ապրիլի 24-ին Դավիթ Վարդանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
2014 թվականի ապրիլի 24-ին Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել է, և 2015 թվականի ապրիլի 25-ին նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2014 թվականի մայիսի 31-ի որոշմամբ թիվ 14131514 քրեական գործով Անանիա Գրիգորյանի և Տիգրան Բաղդասարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել և քրեական գործով վարույթը կարճվել է` բողոքի բացակայության հիմքով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 20-ին թիվ 14124814 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է նոր գործ, շնորհվել 14835814 հերթական համարը և առանձնացվել առանձին վարույթում:
2015 թվականի փետրվարի 13-ին թիվ 14124814 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները` ըստ առաջադրված մեղադրանքի

Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Դավիթ Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել, որ ՙնա 2014 թվականի մարտի 15-ին` ժամը 21:30-ի սահմաններում, գործով չպարզված երկու անձանց հետ` խմբով, Երևան քաղաքի Արաբկիր 41 փողոցում ծեծի են ենթարկել Անանիա Նորիկի Գրիգորյանին և դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը պատճառել ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող, այն է` քթի, մեջքի, ճակատի միջին մասի քերծվածքների, գլխի ձախ և ձախ քունքային շրջանների սալջարդ վերքերի, գանգուղեղային բաց բութ վնասվածքի` ձախից քունքոսկրի կոտրվածքի, գլխուղեղի ձախ քունքային շրջանի թիթեղանման արյունազեղման ձևով մարմնական վնասվածքներ՚:

Ապացույցների հետազոտում

Նախաքննության փուլում Դավիթ Վարդանյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և, ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ` դատաքննությամբ, նույնաբովանդակ ցուցմունքներ է տվել, որ ինքը 2014թ. մարտի 15-ին ժամը 21:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիրի 41-րդ փողոցում չի գտնվել, տուժող Անանիա Գրիգորյանին չի ծեծել, նրան մարմնական վնասվածք չի պատճառել: Այդ դեպքի հետ որևէ առնչություն չունի, տուժողին նախկինում չի ճանաչել: Երբ իրեն 17.04.2014թ. բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, ոստիկաններն իրեն նկարել են, ապա լուսանկարը` մինչև իրեն ճանաչման ներկայացնելը, ցույց են տվել Ա.Գրիգորյանին: 18.04.2014թ., երբ ինքը ոստիկանությունից դուրս գալով գնացել է տուն, ծնողները հետաքրքրվել են, թե ինչու էին իրեն բերման ենթարկել, ինքը պատմել է, որ ոմն Ա.Գրիգորյանն իրեն մատնացույց է արել և նշել է, որ իբրև ինքը երկու այլ անձանց հետ 15.03.2014թ. ծեծի է ենթարկել իրեն: Սակայն ինքը որևէ կապ չունի այդ դեպքի հետ: Դրանից անհանգստացածª մայրը` Մարինե Մելքոնյանը, 20.04.2014թ. միայնակ գնացել է Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցի վրա գտնվող շուկա, հարձուփորձ անելով գտել է Ա.Գրիգորյանի կրպակը: Ապա այնտեղ հանդիպել վերջինիս մորը, պատմել կատարվածի մասին և նշել որ իր որդին որևէ կապ չունի կատարվածի հետ, միաժամանակ նրան հրավիրել է իրենց տուն` զրուցելու և ստեղծված թյուրիմացությունը հարթելու: Ա.Գրիգորյանի մայրը պատրաստակամություն է հայտնել հանդիպելու, նշելով որ իրենց տան տեղը գիտի: Երեկոյան մայրը տեսնելով, որ վերջինս չի գալիս կրկին այցելել է հիշյալ կրպակ, սակայն այն փակ է եղել: Դրանից հետո, քանի որ 21.04.2014թ. կրպակը կրկին փակ է եղել, ինքը ծնողների առաջարկով սկսել է հետաքրքրվել, թե որտեղ են բնակվում Ա.Գրիգորյանի ծնողները: Այդ նպատակով այցելել է Երևան քաղաքի Տիգրանյան փողոցում կարտոֆիլի վաճառքով զբաղվող իր ծանոթ, Գավառ քաղաքի բնակիչ Ռոմանին, որի մականունն է Չիդո: Վերջինս հայտնել է որ Ա.Գրիգորյանն ընտանիքի հետ մեկնել է Գավառ քաղաք: Խոսակցության ժամանակ ինքը Ռոմանին պատմել է, որ Ա.Գրիգորյանին ծեծի են ենթարկել և վերջինս անտեղի իրեն է դրանում մեղադրում: Հիշյալ խոսակցության մասին իմանալուց հետո հայրը` Կարեն Վարդանյանը, առանց իրեն զգուշացնելու, այցելել է Ռոմանին և նրանից իմացել է Ա.Գրիգորյանի հոր հեռախոսահամարը, զանգահարել է նրան և առաջարկել հանդիպել, միաժամանակ հետաքրքրվելով ինչու է վերջինիս կինը խոստացել հանդիպել: Ի պատասխան Ա.Գրիգորյանի հայրը իր հորը հրավիրել է ք.Գավառ: Քանի որ ինքը մեքենա չի վարել, կապվել է ընկերոջ` Հրանտ Մնացականյանի հետ և խնդրել մեքենայով տանել: Այդ օրը ՙմեռելոց՚ է եղել և կարծելով, որ չի բացառվում որ Ա.Գրիգորյանը կարող է ալկոհոլ օգտագործած լինի և անտեղի վիճաբանի իրենց հետ, ընկերոջ` Հ.Մնացականյանի միջոցով կապվել են ծանոթ մեկ այլ անձի հետ, որն իր հերթին ճանաչել է Ա.Գրիգորյանին և խնդրել որպեսզի վերջինս ընդունի իրենցª առանց կրքեր բորբոքելու: Ա.Գրիգորյանի տանը իր մայրը և Ա.Գրիգորյանի մայրն առանձնացել են, իսկ ինքը և Հ.Մնացականյանն առանձնազրույց են ունեցել Ա.Գրիգորյանի, նրա հոր և հորեղբոր հետ: Զրույցի ժամանակ ինքը հայտնել է իրենց այցի նպատակը, մասնավորապես նշելով, որ թուրիմացություն է տեղի ունեցել և ինքը եկել է այն շտկելու ուղիներ գտնելու: Ինքը հարցրել է, թե ինչու է Ա.Գրիգորյանն իրեն անտեղի մեղադրում` ՙշառ անում՚: Ա.Գրիգորյանը պնդել է, որ ինքն է նրան ծեծի ենթարկողը, ապա նշել որ ինքը բուժման համար մեծ գումարներ է ծախսել` շուրջ 1.300.000 ՀՀ դրամ և ունի բոլոր անդորրագրերը: Ի պատասխանª ինքն առաջարկել է հոգալ ծախսերը, հնարավորինս օգնել, միայն թե իրեն անտեղի չմեղադրեն: Ա.Գրիգորյանը ասել է, որ իրենից բողոք կամ պահանջ չունի, սակայն ոստիկանությունում իրեն հայտնել են, որ եթե փոխի ցուցմունքները, իրեն կենթարկեն քրեական պատասխանատվության: Այդպես էլ որևէ համաձայնության չգալով դուրս են եկել Ա.Գրիգորյանի բնակարանից և ուղևորվել ք.Երևան: Հանդիպման ժամանակ իրենք չեն պահանջել Ա.Գրիգորյանին փոխել տված ցուցմունքները, այլ խնդրել են պատմել ճշմարտությունը և հայտնել իրավապահ մարմիններին, որ ինքը կապ չունի կատարվածի հետ: Ա.Գրիգորյանը ասել է նաև, որ ոստիկանությունում ՙմիլպետն՚ իրեն 2 անգամ հարվածել է և ինքը վախենում է: Բացի այդ, Ա.Գրիգորյանը նշել է, որ իրեն հարվածողը եղել է երկար մազերով` ՙչոլկայով՚, իսկ ինքը վաղուց գլխի գագաթային մասերում ճաղատ է ու մազերը շատ նոսր են:
Ինչ վերաբերվում է 16.03.2014թ. իր բջջային 094-27-72-93 հեռախոսահամարին Տ.Խաչատրյանի 094-43-26-36 հեռախոսահամարից ՙtpiq nran՚ բովանդակությամբ հաղորդագրություն ստանալուն և դրան ՙChe axper` vax՚, ապա ՙche axper` vax@ kxosanq՚ պատասխան հաղորդագրություններ ուղարկելուն, ամբաստանյալը նշել է, որ այդ հաղորդագրությունները դեպքի հետ կապ չունեն:

Տուժող Անանիա Գրիգորյանը նախաքննության փուլում ցուցմունքներ է տվել, որ ինքը Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցում գտնվող շուկայում վարձակալական հիմունքներով ունի կրպակ, որտեղ զբաղվում է ձկնամթերքի վաճառքով: 15.03.2014թ., ժամը 21:00-ի սահմաններում փակել է կրպակը և իր անձնական օգտագործման ՙՎԱԶ 21099՚ մակնիշի 34 AO 981 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենայով ուղևորվել է տուն: Տիգրանյան փողոցով թեքվելով դեպի ձախ` Ն.Զարյան փողոցով հասել է գրեթե Ազատության պողոտա, որտեղ իր մեքենայի բենզինը վերջացել է: Երբ փոխել է փականը, որպեսզի գազով գործարկի ավտոմեքենայի շարժիչը, մի քանի մետր հրել է մեքենան, ապա նստել ղեկին, նկատել է, որ Ն.Զարյան փողոցից Ազատության պողոտա է մուտք գործել սև գույնի ՙՄերսեդես՚ մակնիշի ավտոմեքենա և կանգ առել: Նույն պահին տվյալ մեքենայի վարորդի կողքի նստատեղից իջել է բարձրահասակ, միջին մարմնակազմությամբ մոտ 40 տարեկան մի տղամարդ և մոտեցել իրեն: Վերջինիս մազերը դիմացից` ճակատային հատվածում, երկար են եղել: Երբ գործարկել է մեքենայի շարժիչը ու տեղից շարժվել է, նկատել է, որ ՙՄերսեդես՚ մեքենան չկա: Հասնելով իրենց փողոցի սկզբնամասը, մեքենան կայանել է տնից 50 մետր հեռավորության վրա, բացել է դուռը և ցանկացել դուրս գալ: Այդ պահին իրեն է մոտեցել ՙՄերսեդես՚ մեքենայից իջած անձը և հարցրել, թե որտեղ է Կարենենց տունը: Ինքը շրջվել է, որ տան տեղը ցույց տա, նույն պահին ձախ այտի շրջանում բռունցքով հարված է զգացել, որից ընկել է կողքի նստատեղին, ապա ևս երկու անձինք բացել են մեքենայի դիմացի աջ դուռը, քաշելով իրեն կողքի նստատեղից հանել են դուրս, գցել գետնին ու սկսել են ոտքերով և ձեռքերով հարվածել իրեն, որի ընթացքում ուժեղ հարված է զգացել գլխին, կորցրել գիտակցությունը և ուշքի է եկել արդեն հիվանդանոցում:
Տուժող Ա.Գրիգորյանը նշել է, որ իրեն մեքենայից հանած երկու անձանց դեմքը և մարմնակազմությունը չի տեսել, քանի որ մութ է եղել և, բացի այդ, պաշտպանվելու նպատակով ձեռքերով փակել է դեմքը: Այդ ընթացքում ինքը ոչինչ չի խոսել և չի պահանջել, միջադեպը տևել է մեկ-երկու րոպե, որի ընթացքում առանց խոսելու միայն իրեն հարվածել են: Նշել է, որ չի կարող ասել, թե ովքեր և ինչ պատճառով են իրեն ծեծի ենթարկել: ՙՄերսեդես՚ մակնիշի մեքենայի համարանիշը չի հիշում, իրեն մոտեցած և Կարենին հարցրած անձին այդ օրը տեսել է առաջին անգամ:
Բացի այդ, տուժող Ա.Գրիգորյանը 17.04.2014թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականի փետրվարի 13-ին ժամը 22:30-ից 23:00-ն ընկած ժամանակահատվածում ընկերոջ` Դավիթ Մանուկյանի հետ, գտնվելով ալկոհոլ օգտագործած վիճակում, իր աշխատավայրից ոտքով իրենց տուն գնալիս Բուդաղյան փողոցի տներից մեկի մոտ խոսակցության ընթացքում վերացական հայհոյանքներ է տվել: Նույն պահին դեպի այդ տան բակ մտնող մի տղամարդ իրեն ասել է` ՙայ լակոտ, խի ես քֆուր տալիս դռանս դեմը՚: Ինքը շրջվել և հարցրել է, թե ինչ ասաց, իսկ այդ անձն արագ մոտենալով բռունցքով հարվածել է իր դեմքին, ինչից ձախ հոնքը վնասվել է: Ինքը նույնպես մեկ անգամ բռունցքով հարվածել է նրան, որից հետո տեսնելով, որ այդ մարդու ձայնից, նրանց բակից մարդիկ են դուրս գալիս, ինքը և ընկերը փախել են դեպի տուն: 15.02.2014թ. գնալով աշխատանքի հանդիպել է ընկերոջը` Դավիթ Մանուկյանին, որն իրեն ասել է, որ արդեն ճշտել է, որ նախորդ օրը վիճել են Տիգրան անունով անձի հետ, ով նկարիչ է, իրենց խանութից միշտ առևտուր է անում և առաջարկել է նրա հաջորդ գալուց մոտենալ և ներողություն խնդրել: Դրանից հետո ժամը 11:00-ից 12:00-ն իր կրպակի մոտ է եկել այդ անձը, ասել, որ ՙվիզը կտրելու է՚ ու ձեռքով սպառնալից ժեստ անելով` հեռացել է և մտել Դավիթենց խանութը: Դրանից հետո Դավիթը եկել է իր կրպակ և ասել է, որ այդ անձը խանութում է, առաջարկել է մոտենալ և ներողություն խնդրել, միասին քայլել են այդ մարդու հետևից, մոտեցել են նրան, ցանկացել են ներողություն խնդրել, սակայն նա թույլ չի տվել, որ խոսեն ու ասելով, որ իրենց չի ճանաչում` հեռացել է: 14.02.2014թ. Տիգրան Բաղդասարյանի հետ տեղի ունեցած վիճաբանության մասին հայտնել է իր հորը` Նորայր Գրիգորյանին, որն էլ 15.02.2014թ. գալով կրպակ զանգահարել է ընկերոջը` Կարենին, պատմել է տեղի ունեցածի մասին, ապա Կարենն ասել է, որ ճանաչում է այդ անձին, առավոտյան տեսել է այդ մարդուն` աչքի տակ կապտուկով, ասել է, որ կհանդիպի Տիգրան Բաղդասարյանի որդու ընկերոջը` Դավիթին և նրա հետ կզրուցի իրենց հաշտեցնելու հարցով: Նույն օրը Կարենը զանգահարել է Դավիթին և պայմանավորվել հանդիպել: Իր հայրը և Կարենը Տիգրանյան փողոցում հանդիպել են Դավիթին, իսկ ինքը Կոմիտաս-Տիգրանյան փողոցների խաչմերուկում կանգնած` հեռվից հետևել է նրանց: Նրանցից շուրջ երկու մետր հեռու կանգնած է եղել մոտ 27-ից 30 տարեկան միջահասակ, նիհարավուն կազմվածքով մի երիտասարդ, ով 15.03.2014թ. իրենց փողոցում մոտեցել է իրեն և հարցնելով, թե որտեղ է Կարենենց տունը, բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Հայտնել է, որ իր նախկին ցուցմունքներում տարիքը սխալ է նշել, քանի որ վախեցել է ճիշտն ասել, մնացած նկարագիրը ճիշտ է ասել: Դրանից հետո հայրը եկել է կրպակ և տեղեկացրել, որ Դավիթն ասել է, որ մի քանի օր անց` երբ ամեն ինչ հանդարտվի, կխոսի Տիգրանի որդու հետ և այդ մասին կտեղեկացնի իրենց, սակայն դրանից հետո Դավիթն իրենց ոչինչ չի ասել:
Նույն ցուցմունքում տուժող Ա.Գրիգորյանը հայտնել է նաև, որ 15.03.2014թ. իր հետ տեղի ունեցած դեպքից մոտ մեկ շաբաթ առաջ, երբ կնոջ հետ միասին գտնվել է կրպակում և առևտուր են իրականացրել, կինը դրսում նկատել է Տիգրան Բաղդասարյանի որդուն` Դավիթ Բաղդասարյանին, մի քանի տղաների հետ կանգնած և նրանք նայել են դեպի իրեն, իսկ երբ ինքը կնոջ ասելով շրջվել է դրանց կողմը, Տիգրանի որդին արդեն տեսադաշտից հեռացած է եղել, սակայն կրպակից քիչ հեռու` Տիգրանյան-Կոմիտաս փողոցների խաչմերուկի ուղղությամբ, կանգնած են եղել երկու երիտասարդ, որոնցից մեկն այն անձն է եղել, ով իր հոր` Կարենի և Դավիթի խոսակցության ժամանակ կանգնած է եղել քիչ հեռվում և ով դեպքի օրն առաջինն է հարվածել իրեն: Տուժողը միաժամանակ հայտնել է, որ դեպքից երկու կամ երեք օր առաջ իրեն հարվածող անձին տեսել է կրպակի դիմացի խանութը մտնելիս, ով իրեն տեսնելով` արագ հեռացել է Բուդաղյան փողոցի ուղղությամբ: Նշել է նաև, որ այդ օրը, այդ երիտասարդը կարճ կտրել էր մազերը և արդեն ճակատային հատվածում մազերը երկար չեն եղել: Ինքը վախենալով իր և իր ընտանիքի անդամների անվտանգության համար, նույնիսկ կնոջը և ծնողներին չի հայտնել, թե ով է իրեն ծեծողներից մեկը:
18.04.2014թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել, որ իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ձախից աջ հերթականությամբ 2-րդ անձը` Դ.Վարդանյանը հենց այն անձն է, ով 15.03.2014թ. ժամը 21:00-ից 21:30-ի հատվածում իր տուն գնալու ճանապարհին, իջել է Ազատության պողոտայում սև գույնի ՙՄերսեդես՚ մեքենայից և ցանկացել է մոտենալ, երբ իր մեքենան խափանված է եղել: Երբ հասել է տուն և կայանել է մեքենան ու փորձել է դուրս գալ, տվյալ անձը մոտեցել է իրեն, հարցրել Կարենենց տան տեղը, ինքը շրջվել է որ ցույց տա, նույն պահին տվյալ անձի կողմից բռունցքով հարված է ստացել դեմքին, ինչից ընկել է կողքի նստատեղին, որից հետո վարորդի կողքի դուռը բացել են ևս երկու անձ, իրեն քաշելով հանել, գցել են գետնին և սկսել են ծեծել: Այդ ընթացքում կոշտ առարկայով երկու հարված է ստացել գլխին, որից կորցրել է գիտակցությունը: Իր կողմից ճանաչած անձը հենց դեպքի օրն իրեն առաջինը հարվածած անձն է, Այդ նույն անձին ինքը տեսել է նաև իր հետ տեղի ունեցած դեպքից մոտ մեկ շաբաթ առաջ: Նշել է, որ իր 17.04.2014թ. լրացուցիչ ցուցմունքում սխալմամբ է հայտնել, որ իրեն ծեծի ենթարկած անձը իր հոր, Կարենի և Դավիթի հանդիպման ժամանակ եղել է նրանցից քիչ հեռու կանգնած, իրականում նրանց կողքին կանգնած անձնավորություն եղել է, սակայն իրեն ծեծողներից մեկը եղել է հենց Դավիթ Վարդանյանը:
22.04.2014թ. լրացուցիչ ցուցմունքում տուժող Ա.Գրիգորյանը նշել է, որ 21.04.2014թ., երբ ընտանիքով եղել են Գավառ քաղաքում` իր հայրական տանը, ժամը 12:00-ից 13:00-ն ընկած ժամանակահատվածում իր 077840369 հեռախոսահամարին զանգահարել է Գավառ քաղաքի բնակիչ Ռոմանը` ՙՉիդո՚ մականունով, ով Երևան քաղաքի Տիգրանյան փողոցում զբաղվում է կարտոֆիլի վաճառքով և հետաքրքրվել, թե ինչ է տեղի ունեցել իր ընկեր Դավիթի հետ: Ինքը պատասխանել է, որ Երևան է գալու, կհանդիպեն կխոսեն: Հասնելով Երևան քաղաքի Տիգրանյան փողոց` իրենց մեքենան հոր հետ միասին կայանել են Չիդոյի կրպակի մոտ, նա մոտեցել է իրենց և հարցրել, թե ինչ է տեղի ունեցել Դավիթի հետ: Նրան պատասխանել է, որ իրեն ծեծողներից մեկը եղել է հենց Դավիթը: Չիդոն տեղյակ է եղել իր հետ տեղի ունեցած դեպքի մասին: Նա ասել է, որ Դավիթը ցանկանում է հանդիպել իրենց ու հաշտվել: Հայրը պատասխանել է, որ իրենք ժամանակ չունեն և պետք է վերադառնան Գավառ ու առաջարկել է ցանկության դեպքում գան իրենց տուն: Դրանից քիչ անց իր հոր` 094486300 հեռախոսահամարին զանգահարել է մի մարդ և ներկայանալով որպես Դավիթի հայր` խնդրել է գոնե 5 րոպեով հանդիպել, սակայն հայրը նրան նույնպես մերժել է: Դրանից հետո ժամը 16:30-ի սահմաններում, երբ հասել են ք.Գավառ, իրեն զանգահարել է Գավառ քաղաքի բնակիչ Արշամը, խնդրել որպեսզի իր հետ վեճի մեջ եղած Դավիթը կարողանա գալ և խոսել մեզ հետ, և որ նրանց գալու ժամանակ վիճաբանություն չլինի: Դրանից մոտ 30 րոպե անց Արշամը կրկին զանգել է ու հայտնել, որ Դավիթենց բերում է իրենց տուն, ապա իրենց տուն են եկել Արշամը, նրա ընկերը, Դավիթը, ում ճանաչել է ոստիկանությունում` որպես իրեն հարվածողի, նրա մայրը և Դավիթի ընկերը: Իրենց տանը տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ Դավիթն իր հորն ասել է, որ եկել են հարցին լուծում տալու համար, հայրը հարցրել է, թե ինչ լուծում է ուզում տալ, իսկ Դավիթը պատասխանել է, որ ինչքան ծախս արել եք հիվանդանոցում, պատրաստ ենք եռակի անգամ հատուցելու: Դավիթն ասել է, որ ծեծողը ինքը չէ, սակայն պատրաստ է հատուցել վնասները, սակայն հայրը հրաժարվել էª ասելով, որ եթե Դավիթը մեղավոր չէ, ապա իր օգնությունը հարկավոր չէ: Նշել է, որ Դավիթն առաջարկել է, որ ինքը ոստիկանությունում փոխի ցուցմունքը և հայտնի, որ շփոթել է, սխալ է ճանաչել իրեն` խոստանալով փաստաբան վարձել և օգնել, որ ինքը նույնպես չտուժի: Իրենք հրաժարվել են: Բացի այդ, Ա.Գրիգորյանը նույն ցուցմունքում հայտնել է, որ 18.04.2014թ., երբ մայրը գտնվել է ոստիկանության բաժնի մոտ և սպասել է իրեն, նրան է մոտեցել Դավիթ Վարդանյանի հայրը և սպառնացել, որ ՙմատաղ է անելու՚ :
Ա.Գրիգորյանը 24.04.2014թ. լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և նշել, որ ի սկզբանե հիշել է, որ իրեն 15.03.2014թ. առաջին հարվածողը եղել է Դավիթ Վարդանյանը, սակայն նրան նախնական ցուցմունքներում դիտավորյալ սխալ է նկարագրել, քանի որ վախեցել է, որ իրենից կամ ընտանիքի անդամներից հաշվեհարդար կտեսնեն: Ա.Գրիգորյանը հերքել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից Դավիթ Վարդանյանի լուսանկարը մինչև ճանաչումն իրեն ցույց տալու, ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իրեն հարվածելու և Հրանտ Մնացականյանի կողմից իրեն 1000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու հանգամանքները, պնդելով որ դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում:
Քրեական գործի հետագա քննության ընթացքում տուժող Անանիա Գրիգորյանը, 24.07.2014թ. լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ հրաժարվելով մեղադրյալ Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ տված իր վերոհիշյալ ցուցմունքներից, հաղորդում է տվել այն մասին, որ 14124814 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից քննության խորթ մեթոդների կիրառման արդյունքում իրենից ոչ ճիշտ ցուցմունքներ են վերցվել այն մասին, որ դեպքի օրն իրեն ծեծի ենթարկող և մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձանցից մեկը՝ Դավիթ Վարդանյանն է եղել:
Հատոր 1 գ.թ. 80-82; 123-125; 145-148; 159-161; 171-173; 204-206; 229-230;
Հատոր 2 գ.թ. 165; 247-251
Հատոր 3 գ.թ. 93-94

Դատաքննության փուլում 20.04.2015թ. տուժող Անանիա Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել, որ նախքան դեպքը ամբաստանյալ Դ.Վարդանյանին չի ճանաչել, ճանաչում է դեպքի հետ կապված, նրա հետ թշնամություն կամ բարեկամություն չունի: Դեպքի օրը, երբ եկել է աներոջ տուն, բակում մեքենան կայանելիս մոտ 40 տարեկան անձ է մոտեցել իրեն և իրենց հարևան Կարենի տան տեղն է հարցրել: Երբ ինքը շրջվել է, որ պատասխանի, վերջինս ձեռքով հարվածներ է հասցրել իրեն, որից ինքն ընկել է մեքենայի մեջ, դրանից հետո մեքենայի աջ կողմից երկու հոգի իրեն դուրս են հանել և մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցրել: Ինքն ստացել է ծանր մարմնական վնասվածք` գլխի շրջանում: 16.04.2014թ. իրեն և կնոջը բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին և հարցաքննել: Երբ նրան ճանաչման են ներկայացրել Դավիթ Վարդանյանի լուսանկարը և հարցրել, թե ինքն է եղել հարվածողը, ինքը պատասխանել է, որ միգուցե նման է, սակայն իրեն հարվածողը տարիքով ավելի մեծ է եղել: Ոստիկանությունում պնդել են, որ իրեն հարվածողը Դավիթ Վարդանյանն է եղել, պարզապես մազերը կտրել է, ինքն էլ մտածելով, որ ոստիկանությունում արդեն պարզել են այդ հանգամանքը, պնդել է, որ Դ.Վարդանյանն է իրեն մարմնական վնասվածքներ պատճառել: Դրանից հետո, երբ իր և Տիգրան Բաղդասարյանի վերաբերյալ հարուցված քրեական գործը կարճվել է, որոշել է ճշմարտությունն ասել, որ իրեն հարվածողը եղել է բարձրահասակ, երկար մազերով, մոտ 40 տարեկան անձ: Իրականում ինքը դեպքի օրը չի տեսել, թե ով է իրեն սկզբում ծեծել, հետո հարված հասցրել գլխին և պատճառել ծանր վնաս:
15.12.2015թ. տուժող Անանիա Գրիգորյանը մեղադրողի միջնորդությամբ լրացուցիչ հարցաքննվել և ցուցմունք է տվել, որ դեպքի օրը` 2015թ. մարտի 15-ին` ժամը 21:35-ի սահմաններում, Արաբկիր 41-րդ փողոցում իր աներոջ` շենքի բակում մեքենան կայանելիս իրեն մոտեցող և առաջին հարվածները հասցնող անձը մի քանի հարված է հասցրել մարմնի տարբեր մասերին, որի հետևանքով ինքն ընկել է ավտոմեքենայի սրահի մեջ, իսկ մյուս երկու անձինք, որոնց դեմքը չի տեսել, բացել են ավտոմեքենայի առջևի դուռը, իրեն քարշ տալով դուրս են բերել և բազմաթիվ հարվածներ հասցրել, որից հետո կոշտ առարկայով հարված է զգացել գլխի շրջանում որի հետևանքով ստացել է ծանր մարմնական վնասվածք: Տուժողը միաժամանակ պնդել է, որ իրեն մոտեցող և առաջին հարվածները հասցնող անձը չի միջամտել և չի միացել մյուս երկու անձանց կողմից իրեն ծեծի ենթարկելուն: Ծանր մարմնական վնասվածքը ստացել է վերջում իրեն ծեծի ենթարկող անձանց կողմից:

18.04.2014թ. անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` տուժող Անանիա Գրիգորյանը ճանաչման ներկայացված թվով 4 անձանց զննելուց հետո հայտնել է, որ իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ճանաչում է ձախից աջ հերթականությամբ 2-րդ տեղում կանգնած անձին` Դ.Վարդանյանին, ով հանդիսանում է այն անձը, ով 15.03.2014թ. Երևան քաղաքի Արաբկիր 41 փողոցում մոտեցել է իրեն, հարցրել Կարենի բնակության վայրը, իսկ երբ ինքը շրջվել է ցույց տալու նպատակով` տվյալ անձը ձեռքով հարվածել է իր դեմքի շրջանին, ինչից ինքն ընկել է մեքենայի մեջ, որից հետո վարորդի կողքի դուռը բացել են ևս երկու իրեն անծանոթ անձինք և քաշելով իրեն հանել են դուրս, բութ գործիքով հարվածել գլխին: Իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց շարքում ձախից աջ հերթականությամբ 2-րդ անձին ճանաչում է դեմքից, դեմքի կլորությունից և մարմնակազմությունից, ում որևէ մեկի հետ չի շփոթում և վստահ է, որ նա հենց այն անձն է, ով 15.03.2014 թվականի Արաբկիր 41 փողոցում առաջինը հարվածել է իրեն:
Դավիթ Վարդանյանը հայտարարել է, որ չի ճանաչում իրեն ճանաչող անձին և նրա հետ որևէ առնչություն չի ունեցել:
/Հատոր 1 գ.թ. 157-158 /

Վկա Նելլի Նազարյանը դատաքննության փուլում, ցուցմունք է տվել, որ 15.03.2014թ., հայրը` Մհեր Նազարյանը, ժամը 16-ի սահմաններում եկել է տուն և, քանի որ իր ՙԳազել՚ մակնիշի ավտոմեքենայի մշտական կայանման վայրում եղել է կայանված այլ մեքենա, վերջինս այն կայանել է իրենց տան մոտակայքում և մտել տուն: Ժամը 21:20-ի սահմաններում տեսնելով, որ իր մեքենայի մշտական կայանատեղին արդեն ազատ է, Մհեր Նազարյանը դուրս է եկել փողոց` ավտոմեքենան այնտեղ կայանելու: Քիչ անց երբ վերջինս վերադարձել է տուն, գրկած է եղել ամուսնուն` Անանիա Գրիգորյանին, որը գտնվել է անգիտակից վիճակում և եղել է ամբողջովին արյունոտված: Իրենք տեսնելով ամուսնուն նման վիճակումª ահազանգել են շտապ օգնություն: Հայրն իրեն հայտնել է, որ երեք անձինք Ա.Գրիգորյանին ծեծել ու փախել են, սակայն ինքը չի հասցրել շուտ մոտենալ և նրանց դեմքները չի հասցրել տեսնել: Հաջորդ օրը, երբ Ա.Գրիգորյանը ուշքի է եկել, հայտնել է իրեն, որ երբ նախորդ երեկոյան փողոցի սկզբնամասում կայանել է մեքենան, իրեն ինչ-որ տղամարդ է մոտեցել, հարցրել Կարենի տան տեղը, իսկ երբ ինքը շրջվել է ցույց տալու համար, դեմքին հարված է ստացել, որից հետո կողքի դուռը բացել են ևս երկու այլ անձինք, իրեն հանել են մեքենայից, գցել գետնին ու սկսել ծեծել: Վկան միաժամանակ նշել է, որ ամուսինը` Անանիա Գրիգորյանը, կոնկրետ չի ասել, թե իրեն ով է ծեծել, քանի որ նրանց չի ճանաչել, դեմքը չի տեսել: Սակայն ինչպես իրեն, այնպես էլ ամուսնուն տարել են ոստկիկանություն, որտեղ Դ.Վարդանյանի նկարն են ցույց տվել` որպեսզի առերեսման ժամանակ մատնացույց անի նրան:

Վկա Տիգրան Բաղդասարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2014 թվականի փետրվարի 13-ին երեկոյան, կոնկրետ ժամը չի հիշում, Բուդաղյան փողոցով քայլել է դեպի նույն փողոցում գտնվող իր բնակարան: Հասնելով տուն, դրա դիմաց նկատել է կանգնած երկու անծանոթ երիտասարդների, ովքեր ոչ սթափ վիճակում վիճաբանել և բարձրաձայն տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ: Ինքը մոտեցել է նրանց և պահանջել դադարեցնել հայհոյանքներն ու հեռանալ: Նույն պահին նրանցից մեկը հայհոյել է իրեն, ապա բռունցքով հարվածել դեմքի աջակողմյան հատվածին: Ինքը պաշտպանվելու նպատակով նույնպես հարվածել է վերջինիս, որից հետո նա շարունակել է հարվածներ հասցնել իրեն, ինչից ինքը վայր է ընկել: Ընկած վիճակում նույնպես մի քանի հարված է ստացել: Մոտ 1-2 րոպե անց հարվածները դադարել են և հիշյալ երկու անձինք դիմել են փախուստի: Ծեծի հետևանքով ինքը ստացել է մարմնական վնասվածքներ` դեմքի և պարանոցի շրջանում կապտուկների ձևով: Դեպքի մասին չի հայտնել ոստիկանություն, քանի որ իր հետ վիճաբանած անձիք երիտասարդ են եղել և չի ցանկացել նրանց համար խնդիրներ առաջացնել, նաև չի ցանկացել ավելորդ քաշքշուկի մեջ մտնել: Դեպքից երկու օր անց Կոմիտասի շուկայի մոտով անցնելիս ձկան վաճառքի կրպակում տեսել և ճանաչել է իրեն հարվածներ հասցրած երիտասարդին, մոտեցել է նրան և հանելով ակնոցը ցույց է տվել իր աչքի և պարանոցի շրջանում առկա կապտուկները, որից հետո առանց որևէ բան ասելու հեռացել է, որևէ սպառնալիք չի տվել: Դրա հաջորդ օրը կրկին Կոմիտասի շուկայի մոտակայքում իրեն են մոտեցել նույն երիտասարդները և ցանկացել են ինչ-որ բան ասել, սակայն ինքը ճանաչելով նրանց և չցանկանալով որևէ բան խոսել, ասել է, որ իրենց չի ճանաչում ու հեռացել է:
Դրանից հետո իրենց բակ են եկել մի աղջիկ և կին, ներկայացել են որպես իր հետ վիճաբանած անձանցից մեկի կին և մայր, ապա ասել են, որ Անանիա Գրիգորյանին ծեծի են ենթարկել օրեր առաջ և վերջինս հիվանդանոց է ընկել, ապա հայտնել են, որ տեղյակ են մեր միջև տեղի ունեցած վիճաբանությունից և կասկածում են, որ Անանիային ծեծելը կազմակերպել է կամ ինքը կամ իր որդին` Դավիթ Բաղդասարյանը: Ինքը նրանց պատասխանել է, որ Անանիկի հետ տեղի ունեցած դեպքի մասին որևէ տեղեկություն չունի, որից հետո նրանք ասել են, որ տեղյակ են, թե ով է ծեծողը` նկարագրելով որպես բարձրահասակ և առաջ սանրված` ՙչոլկայով՚ տղայի: Ինքը նրանց պատասխանել է, եթե տեղյակ են, ապա թող գնան ՙբռնեն՚: Դրանից հետո նրանք հեռացել են և իրենք այլևս չեն հանդիպել:
Միաժամանակ Տ.Բաղդասարյանն իր ցուցմունքում նշել է, որ որդին` Դ.Բաղդասարյանը, տեսել է իր դեմքին առկա կապտուկները, հետաքրքրվել, թե ովքեր են եղել իր հետ վիճաբանողները և ինչ պատճառով է տեղի ունեցել: Սակայն ինքը միայն պատմել է կատարվածը և չի հայտնել, թե կոնկրետ ում հետ է վիճաբանել, քանի որ ինքն էլ նրանց չի ճանաչել, իսկ հետագայում, երբ տեղեկացել է, թե որտեղ է աշխատում իրեն ծեծողներից մեկը, որդուն այդ մասին չի հայտնել, որպեսզի նա խնդիրների մեջ չընկնի: Նշած դեպքերից բացի իր հետ վիճաբանած անձնաց ինքը այլևս չի հանդիպել և նրանց հետ որևէ առնչություն չի ունեցել:

Վկա Նորիկ Գրիգորյանը նախաքննության փուլում փուլում ցուցմունք է տվել, որ որդին շուրջ 6 տարի է ինչ բնակվում է Երևան քաղաքի Արաբկիր 41 փողոց 12 հասցեում կնոջ` Նելլի Նազարյանի ընտանիքի հետ միասին: Վերջինս Երևան քաղաքի Կոմիտասի փողոցի շուկայում զբաղվում է ձկան վաճառքով: Ինքը հաճախ լինում է Երևան քաղաքում: 15.03.2014թ. նույնպես եղել է Երևան քաղաքում, ապա ժամը 20-ի սահմաններում որդու Անանիա Գրիգորյանի հետ փակելով նրա կրպակն ինքը ուղևորվել է Գավառ քաղաք, իսկ որդին իրենց տուն: Երբ արդեն հասել է Գավառ, ժամը 22-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է Նելլի Նազարյանը և հայտնել, որ Ա.Գրիգորյանին ինչ-որ անծանոթ անձինք ծեծի են ենթարկել և վերջինս հիմա հիվանդանոցում է: Շուրջ 10 օր հիվանդանոցում համապատասխան բուժում ստանալուց հետո Ա.Գրիգորյանը դուրս է գրվել: Դեպքից 3 օր անց` 18.03.2014թ., երբ Ա.Գրիգորյանը ի վիճակի է եղել խոսելու, ինքը հարցրել է թե ինչ է պատահել, ինչու են իրեն ծեծի ենթարկել: Վերջինս ի պատասխան հայտնել է, որ 15.03.2014թ., ժամը 21:30-ի սահմաններում երբ վերադարձել է տուն և մեքենան կայանել է իրենց տան հարևանությամբ, իրեն է մոտեցել մի բարձրահասակ երտասարդ, հարցրել թե որտեղ է Կարենի տունը, երբ ինքը շրջվել է ցույց տալու համար, հարված է ստացել դեմքին և գիտակցությունը մթագնել է: Այլ մանրամասներ որդին իրեն չի հայտնել:
Միաժամանակ իր ցուցմունքում Ն.Գրիգորյանը հայտնել է, որ իրեն հայտնի է, որ որդին` Ա.Գրիգորյանը վիճաբանել է ինչ-որ նկարչի հետ: Ինքն այդ մասին տեղեկանալով փետրվարի 15-ին եկել է Երևան, պարզել է որդու հետ վիճաբանած անձի ինքնությունը: Ապա իր ծանոթ Կարենի հետ, նրա միջնորդությամբ հանդիպել է այդ անձնավորության` Տիգարնի որդու ընկերոջը` Դավիթին, խոսել են և հաշտվել, իրեն հայտնի է նաև, որ դրանից մեկ օր անց էլ որդին է հանդիպել Տիգրանին և նույնպես հաշտվել է նրա հետ:
24.04.2014թ. Նորայր Գրիգորյանը լրացուցիչ ցուցմունք է տվել և հայտնել, որ նախկինում իր մտքերը սխալ է ձևակերպել, մասնավորապես այն, որ երբ Կարեն Թաշչյանի հետ հանդիպել են Տիգրան Բաղդասարյանի որդու ընկերոջը` Դավիթ Վարդանյանին նա միայն ասել է, որ կփորձի կապվել Բաղդասարյանների հետ և հաշտության եզրեր գտնել, ինչ մասին լրացուցիչ կհայտնի, սակայն այդպես էլ ոչինչ չի հայտնել: Իրենք վերջիվերջո չեն հաշտվել:
Բացի այդ, Ն.Գրիգորյանը նշել է, որ 21.04.2014թ. երբ ինքը և որդին` Ա.Գրիգորյանը Գավառ քաղաքից մեկնել են Երևան, ճանապարհին իրեն զանգահարել է Գավառ քաղաքի բնակիչ ՙՉիդոն՚ և առաջարկել հանդիպել: Չիդոն ասել է, որ Դավիթ Վարդանյանը ցանկանում է հանդիպել իրենց և զրուցել: Ինքը հասնելով Երևան քաղաք հանդիպել է Չիդոյին և ասել, որ Դավիթի հետ հանդիպելու ցանկություն չունի և եթե ցանկանում են խոսել, ապա թող իրենք գան ոստիկանությունում զրուցեն: Դրանից հետո իրեն զանգել է մի տղամարդ, ներկայացել որպես Դավիթի հայր և առաջարկել հանդիպել: Ինքը պատասխանել է, որ իրեն չի ճանաչում և հանդիպելու կարիք չունի: Գավառում Անանիային զանգահարել է Արշամը և ասել, որ Դավիթենք ցանկանում են գալ իրենց տուն և հանդիպել` խնդրելով նրանց այցի ժամանակ վիճաբանություն չստեղծել: Անանիան նույնպես պատասխանել է, որ չի ցանկանում հանդիպել: Որոշ ժամանակ անց Արշամը կրկին զանգահարել է և ասել, որ Դավիթենք գալիս են: Քիչ անց Դավիթն ընկերոջ և մոր հետ եկել է իրենց տուն: Տանը տեղի ունեցած զրույցի ժամանակ Դավիթն առաջարկել է լուծել Անանիայի հիվանդանոցային ծախսերը: Ինքը պատասխանել է, որ եթե ինքը չէ Անանիային ծեծողը, ապա ծախսերը հատուցելու կարիք չկա, Դավիթը պատասխանել է, քանի որ Անանիան իր անունն է տվել, ինքը ցանկանում է լուծել այդ հարցը, որպեսզի իր անունն Անանիան չտա: Վերջինս առաջարկել է Անանիային փոխել իր ցուցմունքներն ու հայտնել, որ իրեն ծեծողը ինքը չի եղել, ասելով նաև, որ փաստաբան կվարձի Անանիայի համար և նա խնդիրներ չի ունենա, սակայն որդին պնդել է, որ իրեն ծեծողներից մեկը հենց Դավիթն է, հրաժարվել է նրա առաջարկից: Դավիթի ընկերն էլ առաջարկել է թշնամություն չստեղծել և հաշտվել, սակայն Անանիան ի պատասխան առաջարկել է Դավիթին ոստիկանությունում ընդունել, որ ինքն է իրեն ծեծողներից մեկը` խոստանալով հաշտվել իր հետ: Դավիթն ասել է նաև, որ եթե Անանիան չհաշտվի իրենց հետ և չընդունի իր առաջարկը, ապա Տիգրանն էլ կբողոքի իր հետ վիճելու համար և Անանիան նույնպես խնդիրներ կունենա: Սակայն իրեն պատասխանել են, որ յուրաքանչյուրն իր արածի համար թող պատասխան տա:
Հատոր 1 գ.թ. 164-165; 214-216
Հատոր 3 գ.թ. 45-48

Վկա Դավիթ Բաղդասարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ընտանիքի հետ համատեղ բնակվում է Երևան քաղաքի Բաբայան 36 շենքի 47 բնակարանում: Տիգրան Բաղդասարյանն իր հայրն է, ով մոր հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքի Բուդաղյան 11 հասցեում: 2014 թվականի փետրվար ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, այցելել է իր հայրական տուն և տեսել հոր աչքի տակ առկա կապտուկը, իսկ դեմքի և պարանոցի շրջաններում` քերծվածքներ: Երբ նրան հարցրել է, թե ինչ է տեղի ունեցել, վերջինս պատասխանել է, որ տուն վերադառնալու ժամանակ ինչ-որ անձիք հայհոյանքներ են տվել տան դիմաց, ինքը նկատողություն է արել, որից հետո հայհոյել են նաև իրեն ու հարվածներ հասցրել, ինչի արդյունքում ինքը վայր է ընկել: Հայրը հայտնել է, որ չի ճանաչում իրեն հարվածած անձանց: Դրանից մի քանի օր անց, իր ընկերը, Բուդաղյան փողոցի բնակիչ Դավիթ Վարդանյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Տ.Բաղդասարյանի հետ վիճաբանած կողմը միջնորդավորված ցանկանում է հանդիպել և ներողություն խնդրել: Վերջինս ստույգ չի հայտնել, թե ով է ցանկանում հանդիպել և չի նշել նաև, թե ովքեր են միջադեպի մասնակիցները: Ինքը պատասխանել է, որ ոչ ինքը, ոչ էլ հայրը չեն ցանկանում որևէ անձի կամ անձանց հետ հանդիպել: Դրանից օրեր անց, 2014 թվականի մարտ ամսվա կեսերին, ստույգ օրը չի հիշում, երբ հերթական անգամ գնացել է իր հայրական տուն ծնողներին այցելության, տան դիմաց մի քանի անձի է տեսել: Մոտենալով նրանց տեսել է, որ հոր` Տ.Բաղդասարյանի հետ մի կին և աղջիկ են զրուցում: Խոսակցությունից հասկացել է, որ կանգնած կանանցից մեկը հոր հետ վիճաբանած անձանցից մեկի կինն է, իսկ մյուսը` մայրը: Ինքը դիտավորյալ չի միջամտել զրույցին, որպեսզի կրքերն ավելի չբորբոքվեն: Այդ ժամանակ կանայք Տ.Բաղդասարյանին ասել են, որ իրենց որդուն-ամուսնուն ծեծել են, վերջինս գտնվում է հիվանդանոցում, որ մեծ ծախսեր են գոյացել և կատարվածի մեջ մեղադրել են իր հորը, իսկ երբ հայրը պատասխանել է, որ ինքը կատարվածի հետ որևէ առնչություն չունի, նրանք պատասխանել են ՙեթե դու չես, ուրեմն քո տղենա՚: Հայրը նրանց հարցրել է արդյոք ճանաչում են իր որդուն, ի պատասխան երիտասարդ կինը պատասխանել է, որ տվյալ տարածքի բնակիչ է և շատ լավ ճանաչում է, սակայն ինքը վստահ է, որ այդ կինն իրեն չի ճանաչում, քանի որ ինքն այդ պահին գտնվել է նրանցից քիչ հեռու` նրանց տեսադաշտում և կարծում էª ճանաչելու դեպքում իրեն կներքաշեին խոսակցության մեջ: Խոսակցության ընթացքում կանայք ասել են, որ դեռ շատ գումարային ծախսեր կան և ըստ իրենª անուղղակի ակնարկել են, որ իրենք նրանց ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերեն, իսկ ներկայացված մեղադրանքների շնորհիվ միայն ցանկացել են վախի մթնոլորտ ստեղծել, որպեսզի հասնեն իրենց նպատակին: Նրանց հեռանալուց հետո հորից տեղեկացել է, որ նրա հետ վիճաբանած անձանցից մեկը Կոմիտասի շուկայում ձկնավաճառ է և անունն Անանիկ է: Ինչ վերաբերում է վերջինիս հետ տեղի ունեցած դեպքին, ապա իրեն այդ մասին ոչինչ հայտնի չէ: Այդ մասին տեղեկացել է այդ կանանց և հոր միջև տեղի ունեցած խոսակցության ժամանակ, այն էլª ոչ մանրամասն: Նրանք միայն ասել են, որ այդ Անանիկին ծեծի են ենթարկել և նա գտնվում է հիվանդանոցում:
Իր ցուցմունքում Դ.Բաղդասարյանը հերքել է 2014 թվականի մարտ ամսվա սկզբին իր ընկեր Դավիթ Վարդանյանի և մեկ այլ անձի հետ Երևան քաղաքի Կոմիտասի շուկայում առկա Ա.Գրիգորյանի կրպակի մոտակայքում գտնվելու հանգամանքը: Ինքն այդ ժամանակ անգամ չի իմացել, որ հոր հետ վիճաբանող անձը հենց Ա.Գրիգորյանն է:

Վկա Անուշիկ Խաչատրյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անանիա Գրիգորյանն իր որդին է, ով ընտանիքի հետ միասին բնակվում է Երևան քաղաքում` աներոջ տանը, և նույն քաղաքի Կոմիտասի պողոտայում գտնվող շուկայի տարածքում առկա կրպակում զբաղվում է ձկնամթերքի վաճառքով: Ինքը և ամուսինը` Նորայր Գրիգորյանը հաճախ գալիս են Երևան և այդ գործում օգնում են Ա.Գրիգորյանին: 13.02.2014թ. իրեն զանգահարել է որդու կինը` Նելլի Նազարյանը և հայտնել, որ Ա.Գրիգորյանը տուն գալու ճանապարհին, ընկերոջ` Դավիթի հետ ինչ-որ անձի հետ վիճաբանել է: Վերջինս հայտնել է, որ վիճաբանության արդյունքում Ա.Գրիգորյանը վնասել է հոնքը: Միաժամանակ Ն.Նազարյանը ասել է, որ իրեն ստույգ հայտնի չէ, թե որդին ում հետ է վիճաբանել: Հաջորդ օրը ամուսինն իրեն պատմել է, որ որդուց տեղեկացել է, որ նա նախօրեին ալկոհոլ օգտագործած վիճակում ընկերոջ` Դավիթի հետ ոտքով տուն գնալու ճանապարհին զրույցի ընթացքում փողոցում հայհոյել է, այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել մի տղամարդ` որը հետագայում իմացել է, որ Տիգրանն է, անպատվել, ապա հարվածել է Ա.Գրիգորյանին, ի պատասխան նա էլ մեկ անգամ նրան է հարվածել: Հաջորդ օրը 15.02.2014թ. ինքը որդու հետ միասին կրկին գտնվել է կրպակում, ժամը 10:30-ի սահմաններում մի անձ մոտեցել է կրպակին և մոտենալով Ա.Գրիգորյանին ասել է` ՙվիզդ կտրելու եմ՚ և համապատասխան ժեստ անելով հեռացել է: Ինքը հարցել է Ա.Գրիգորյանին, թե այդ ով էր, վերջինս էլ պատասխանել է, որ հենց այդ անձի հետ է վիճաբանել: Դրանից հետո Ա.Գրիգորյանը ընկերոջ` Դավիթի հետ մոտեցել են այդ անձին` ցանկանալով ներողություն խնդրել, սակայն վերջինս ասել է, որ իրենց չի ճանաչում: Նույն օրը ամուսինը զանգահարել է իր ընկերոջը` Կարենին, նրան պատմել է կատարվածի մասին և խնդրել հանդիպում կազմակերպել Տիգրանի հետ, որպեսզի հաշտվեն: Դրանից հետո ամուսինը Կարենի միջնորդությամբ հանդիպել է որդու հետ վիճաբանած անձի տղայի ընկերոջը` ոմն Դավիթին: Իրենք զրուցել են և Դավիթն ասել է, որ կխոսի Տիգրանի հետ և լրացուցիչ կհայտնի, սակայն այդպես էլ իրենց հետ չի կապվել և ոչինչ էլ չի ասել: 15.03.2014թ. ուշ երեկոյան իրեն զանգահարել է Ն.Նազարյանը և հայտնել, որ Ա.Գրիգորյանին ծեծել են և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց: Երկու օր անց Ա.Գրիգորյանը պատմել է, որ 15.03.2014թ., ժամը 21:30-ի սահմաններում տուն գնալու ճանապարհին, երբ հասել է իրենց փողոց և կայանել է իր ավտոմեքենան, իրեն է մոտեցել մի երիտասադ և հարցրել Կարենի տան տեղը, ինքը շրջվել է ցույց տալու համար և նույն պահին երիտասարդը բռունցքով հարվածել է դեմքին, ինչի արդյունքում ինքը վայր է ընկել կողքի նստատեղին, նույն ժամանակ մեքենայի դիմացի աջ դուռը բացելով երկու այլ անձինք նրան քաշելով դուրս են հանել մեքենայից, գցել են գետնին և շարունակել են երեքով ծեծել: Այդ ընթացքում ինչ-որ պինդ առարկայով գլխին հարված է ստացել և կորցրել է գիտակցությունը: Այլ մանրամասներ Ա.Գրիգորյանն իրեն չի հայտնել: Դրանից հետո, ստույգ օրը չի հիշում, ինքը և Ն.Նազարյանը գնացել են Տիգրանի տուն, տան դիմաց հանդիպել են վերջինիս և հայտնել Ա.Գրիգորյանի հետ կատարվածի մասին, այն որ նա հիվանդանոցում է և այդ ամենում կասկածում են հենց իրեն և իր որդուն: Սակայն Տիգրանը հերքել է իրենց մասնակցությունը: Սկզբից Ա.Գրիգորյանը նույնպես ասել է, որ կատարվածի հետ Տիգրանը և նրա որդին որևէ կապ չունեն: Սակայն հետո, արդեն ապրիլ ամսին նշել է, որ 15.03.2014թ. իրեն առաջին հարված հասցնողը հանդիսացել է Տիգրանի որդու ընկերը Դավիթ Վարդանյանը, որին Կարենի հետ հանդիպել է ամուսինը: Ա.Գրիգորյանը մեկ անգամ նաև նկատել է Դավիթ Վարդանյանին իրենց կրպակի մոտով անցնելիս և նրան մատնացույց անելով հայտնել է, որ վերջինս է իրեն ծեծող անձանցից մեկը: Սակայն Ա.Գրիգորյանը վախեցել է այդ մասին հայտնել իրավապահ մարմիններին մտավախություն ունենալով, որ իր ընտանիքից վրեժխնդիր կլինեն: 21.04.2014թ., երբ իրենք ընտանիքով գտնվել են Գավառ քաղաքի իրենց տանը, իր մոր և ընկերոջ հետ իրենց է այցելել Դ.Վարդանյանը: Դավիթը և նրա ընկերը առանձին զրուցել են որդու և ամուսնու հետ: Ինքն առանձնազրույց է ունեցել Դ.Վարդանյանի մոր հետ, որն իրեն ասել է, որ կհոգան Ա.Գրիգորյանի հիվանդանոցային ծախսերը, միայն թե նա ՙհետ վերցնի բողոքը՚, պնդել է, որ Դ.Վարդանյանը կատարվածի հետ կապ չունի, սակայն խնդիրներ չունենալու համար պատրաստ են հոգալ հիվանադանոցային ծախսերը: Վերջիններիս հեռանալուց հետո ինքը տեղեկացել է ամուսնուց, որ Դ.Վարդանյանը և իր ընկերը ևս նույնն են առաջարկել:
Վկան միաժամանակ նշել է, որ իր որդին չգիտի, թե իրեն ով է հարվածել, քանի որ չի տեսել և մութ գիշերով չէր կարող տեսնել: Նրան ոստիկանությունում պահել և վախեցրել են, որ ասի, թե իբր Դ.Վարդանյանն է իրեն հարվածել:

Վկա Կարեն Թաշչյանը դատաքննության փուլում պնդել է նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ ընտանիքի հետ համատեղ բնակվում է Երևան քաղաքի Բուդաղյան 15 հասցեում: Գավառ քաղաքի բնակիչ Նորիկ Գրիգորյանին ճանաչում է երկար տարիներ` որպես Կոմիտասի շուկայում ձուկ վաճառողի, նրա հետ գտնվում է մտերիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Ճանաչում է նաև Ն.Գրիգորյանի ընտանիքի անդամներին, այդ թվում որդուն` Անանիա Գրիգորյանին, ով Կոմիտասի շուկայի մոտ գտնվող կրպակում նույնպես զբաղվում է ձկան վաճառքով: 2014 թվականի փետրվար ամսին, ստույգ օրը չի հիշում, Նորիկը զանգահարել է իրեն և առաջարկել հանդիպել: Իրենք հանդիպել են Երևան քաղաքի Տիգրանյան փողոցում` դեպի Բուդաղյան փողոց տանող ճանապարհահատվածում, որի ընթացքում Նորիկն իրեն պատմել է, որ օրեր առաջ իր որդին` Ա.Գրիգորյանը ոչ սթափ վիճակում վիճաբանության և կռվի մեջ է մտել իրենց թաղամասի բնակիչ Տիգրանի հետ, որի ժամանակ միմյանց փոխադարձ հարվածներ են հասցրել և ինքը ցանկանում են հաշտվել վերջինիս հետ և ներողություն խնդրել որդու փոխարեն, առաջարկելով որևէ մեկի միջոցով հանդիպել Տիգրանին: Քանի որ Տիգրանն իր փողոցի բնակիչ է և ինքը նրան ու նրա ընտանիքին ճանաչում է, համաձայնել է օգնել: Նույն պահին Բուդաղյան փողոցում նկատել է Տիգրանի որդի` Դավիթի ընկեր` Դավիթին, կանչել է իր մոտ և ասել, որ իր ընկեր Դավիթի հոր հետ վիճաբանած անձիք ցանկանում են հանդիպել, ներողություն խնդրել և հաշտվել: Դավիթը պատասխանել է, որ կփորձի խոսել և լրացուցիչ կհայտնի իրենց, սակայն ինքը տեղեկություն չունի վերջիվերջո Դավիթը Նորիկին որևէ բան ասել է, թե ոչ: Դրանից մոտ 1 ամիս անց Նորիկը կրկին հանդիպել է իրեն և ասել, որ որդուն ծեծել են և նա գտնվում է հիվանդանոցում: Միաժամանակ հարցրել է, թե հնարավոր է, որ Տիգրանենք ծեծած լինեն` առաջարկելով գնալ և նրանցից հարցնել: Սակայն ինքը հրաժարվել է կրկին ինչ-որ բանի միջամտել և այլևս Նորիկին չի հանդիպել: Իրեն հայտնի չէ, թե Ա.Գրիգորյանին ովքեր են ծեծել և չի էլ փորձել հետաքրքրվել:

Վկա Մհեր Նազարյանը դատաքննության փուլում ըստ էության պնդել է նախաքննական ցուցմունքները և ցուցմունք տվել, որ Անանիա Գրիգորյանը իր դստեր` Նելլի Նազարյանի ամուսինն է: Նա մինչև 2014 թվականի գարնանը բնակվել է իր հետ համատեղ Երևան քաղաքի Արաբկիր 41 փողոցի 12 տանը: Անանիան Երևան քաղաքի Կոմիտաս փողոցում առկա շուկայում զբաղվել է ձկան վաճառքով: Ինքն Անանիայի անձնական շատ հարցերից տեղյակ չի եղել, դրանց չի միջամտել: 15.03.2014թ., ժամը 20:00-ի սահմաններում ինքն աշխատանքից վերադարձել է տուն և, քանի որ իր մեքենայի հիմնական կայանման վայրում այլ մեքմենա է կայանված եղել, իր ՙԳազել՚ մակնիշի ավտոմեքենան կայանել է տան մոտ մեկ այլ հատվածում և բարձրացել է տուն: Դրանից շուրջ կես ժամ անց պատուհանից տեսել է, որ իր ավտոմեքենայի մշտական կայանտեղին արդեն ազատ է և գնացել է բակ ու մեքենան վերակայանել է հիշյալ հատվածում: Երբ մեքենան կայանելուց հետո հանգցրել է շարժիչը և դուրս եկել սրահից, իրենից մոտ 60-70 մետր հեռավորության վրա փողոցի կողմից լսել է ձայներ և այն նմանեցրել է Անանիայի ձայնին, որից հետո անմիջապես քայլել է այդ ուղղությամբ: Առաջանալով տեսել է Անանիայի մեքենան, ապա` նկատել, որ երեք անձինք հեռանացել են Բաբայան փողոցի ուղղությամբ և անհետացել իր տեսադաշտից: Մոտենալով Անանիայի ավտոմեքենային` տեսել է Անանիային գետնին ընկած: Մթության պատճառով հեռացող երեք անձանց չի տեսել: Կատարվածի մասին այլ մանրամասներ չի հիշել:

Վկա Ռոմիկ Նավոյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ ինքը Երևան քաղաքում` Տիգրանյան փողոցում գտնվող տաղավարում զբաղվում է կարտոֆիլի վաճառքով: Շուրջ 8 տարի է ինչ ճանաչում է Անանիա Գրիգորյանին: 20.04.2014թ.` Սուրբ Զատիկի օրը, վաղ առավոտյան ինքը գտնվել է Տիգրանյան փողոցում, երբ իրեն է մոտեցել իր ծանոթ Դավիթ Վարդանյանը, ում ճանաչում է շուրջ 2 տարի: Դ.Վարդանյանն իրեն պատմել է, որ Անանիա Գրիգորյանի հետ ինչ-որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել և նա ոստիկանությունում իրեն է մատնացույց արել, սակայն ինքը որևէ կապ չունի այդ դեպքի հետ: Դրանից հետո երբ Դավիթը հեռացել է ինքը զանգահարել է Ա.Գրիգորյանին հետաքրքրվել է, թե ինչ վիճաբանություն է տեղի ունեցել, ի պատասխան Ա.Գրիգորյանը հայտնել է, որ գալու է Երևան քաղաք, որից հետո ինքը առաջարկել է, որ գալուն պես նա այցելի իր Տիգրանյան փողոցում գտնվող տաղավար: Դրանից շուրջ 2 ժամ անց Ա.Գրիգորյանը հոր հետ եկել է իր տաղավար: Իրենք զրուցել են և Ա.Գրիգորյանը հայտնել է, որ իրեն ծեծի են ենթարկել, սակայն չի հիշում, թե Անանիան իրեն ասած լինի, որ Դավիթն է իրեն ծեծի ենթարկել:

Վկա Հրանտ Մնացականյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Դավիթ Վարդանյանն իր ընկերն է: 21.04.2014թ., ստույգ ժամը չի հիշում Դ.Վարդանյանի մայրը զանգահարել է իրեն և խնդրել գալ իրենց տուն` Գավառ քաղաք մեկելու համար: Դրանից մի քանի օր առաջ Դ.Վարդանյանից տեղեկացել է, որ վերջինիս ոմն Անանիա անունով մի տղայի ծեծելու համար հրավիրել են ոստիկանություն և այդ Անանիան մատնացույց է արել Դավիթին` նշելով, որ իրեն ծեծի ենթարկած անձանցից մեկը հենց Դ.Վարդանյանն է: Միաժամանակ Դ.Վարդանյանը հայտնել է իրեն, որ այդ անձին չի ճանաչում և հիշյալ դեպքի հետ որևէ կապ չունի: Բացի այդ, Դավիթից տեղեկացել է նաև, որ շուրջ 1 ամիս առաջ Անանիան վիճաբանել է նրա ընկեր Դավիթի հոր հետ: Դրանից հետո, Անանիայի հայրը դիմել է իրեն, որպեսզի ինքը միջնորդի ընկերոջ հորը` հաշտվելու համար, Դ.Վարդանյանն էլ ասել է, որ կփորձի: Այդ մասին այլ մանրամասներ իրեն հայտնի չեն: 21.04.2014թ. գնացել է Դ.Վարդանյանի բնակարան, որ գնան Գավառ` Անանիայի ծնողներին հանդիպելու համար: Քանի որ այդ օրը ՙմեռելոց՚ է եղել և շատերն այցելել են իրենց հարազատների շիրիմներին, ուստի իր ընկերներից մեկին` Սևան քաղաքի բնակիչ ոմն Սաքոյին խնդրել է ծանոթ գտնել Գավառում, ով կտեղեկացնի Անանիկին իրենց գալու մասին, որպեսզի տեղ հասնելուն պես վիճաբանություն տեղի չունենա, քանի որ իրենք չեն բացառել, որ Անանիկը կամ նրա ընտանիքի անդամներից որևէ մեկը կարող է ոգելիչ խմիչք օգտագործած լինեն: Ճանապարհին հանդիպել են ոմն Սաքոյին, նրա ծանոթին և գնացել են Անանիկի տուն: Տանը եղել են Անանիկը, նրա ծնողները, կինը և հորեղբայրը: Իրենց ջերմ դիմավորել են: Դրանից հետո Դավիթի մայրը և Անանիկի մայրը զրուցելու նպատակով առանձնացել են: Ինքը և Դավիթը զրուցել են տանը գտնվող տղամարդկանց հետ: Խոսակցության ժամանակ Դավիթն ասել է, որ կատարվածի հետ կապ չունի, Անանիկը պնդել է հակառակը: Այնուհետև ասել է, որ եթե Դավիթն էլ չէ, ինքը չի կարող փոխել ցուցմունքները` պատճառաբանելով, որ այդ դեպքում ինքը կդատվի: Ի պատասխան Դավիթն առաջարկել է Անանաիային ճշմարիտ ցուցմունքներ տալ, իսկ եթե դատվելու մտավախություն ունի ինքը իր միջոցներով նրա համար փաստաբան կվարձի: Խոսակցության ժամանակ Անանիան և նրա հայրը հայտնել են, որ վերջինիս բուժման վրա մեծ գումարներ են ծախսել, անգամ պահպանել են բոլոր անդորրագրերը և դրանք կարող են ցույց տալ, ի վերջո ստացվել է այնպես, որ մեծ պարտքեր են կուտակել: Իրենք առաջարկել են ճշմարտությունը հայտնելու դեպքում աջակցել, թե ֆինանսապես, թե անհրաժեշտ յուրաքանչյուր եղանակով: Ինքը մի պահ առանձնացել է Անանիայի հետ և տեսնելով, որ նա սոցիալապես ծանր պայմաններում է ապրում առաջարկել է գումարով օգնել, հետագայում վերադարձնելու նախապայմանով: Հետագանյում վկան նշել է, որ իրականում որևէ գումար Ա.Գրիգորյանին չի տվել, իսկ նախկինում գումարի մասին ասել է, որպեսզի սաստի վերջինիս, քանի որ նրանք Դավիթի դեմ տվել են իրականությանը չհամապատասխանող ցուցմունքներ:

Վկա Տիգրան Խաչատրյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Դավիթ Վարդանյանն իր ընկերն է: Ա.Գրիգորյանին ծեծի ենթարկելու դեպքի կապակցությամբ իրեն ոչինչ հայտնի չէ, ինքը դրա հետ որևէ առնչություն չունի: Դավիթ Վարդանյանն իրեն հայտնել է, որ ինքը կատարված դեպքի հետ որևէ առնչություն չունի և իրեն անտեղի են մեղադրում: Դեպքի կատարաման ժամանակահատվածում ինքը բացակայել է Երևան քաղաքից և գտնվել է Արարատի մարզի Զանգակատուն գյուղում:
Դավիթ Վարդանյանի 094-27-72-93 հեռախոսահամարին 16.03.2014թ. ժամը 1:14:25-ին իր 094-43-26-36 հեռախոսահամարից ՙtpiq nran՚ բովանդակությամբ հաղորդագրություն ուղարկելուն և 16.03.2014թ. ժամը 1:14:54-ին և 16.03.2014թ., ժամը 1:15:30-ին ի պատասխան ստացված 2 հաղորդագրությունների` 1-ինը ՙche axper` vax՚. իսկ 2-ը` ՙche axper` vax@ kxosanq՚, բովանդակության կապակցությամբ, Տ.Խաչատրյանը հայտնել է, որ նման հաղորդագրություններ ուղարկելու և ստանալու մասին ոչինչ չի հիշում և չի կարող ասել, թե դրանք ինչ են նշանակել:
Վկան միաժամանակ նշել է, որ ինքը սև գույնի ՙՄերսեդես՚ երբևէ չի ունեցել:

Վկա Դավիթ Մանուկյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Անանիա Գրիգորյանն իր ծանոթն է: Գիտի, որ Անանիան Կոմիտասի շուկայում գտնվող տաղավարում զբաղվում է ձկների վաճառքով, իսկ ինքն աշխատում է նրա կրպակի դիմաց գտնվող մթերային խանութում` որպես բանվոր: 2014 թվականի մարտ ամսվա կեսերին, կոնկրետ օրը չի հիշում, երբ գտնվել է տանը, իրենց տուն է զանգահարել Անանիայի կինը` Նելլին, և իր կնոջը պատմել, որ Անանիային ծեծել են, նա տեղափոխվել է ՙԱրմենիա՚ հիվանդանոց և գտնվում է վերակենդանացման բաժնում: Ինքն անմիջապես գնացել է հիվանդանոց: Հիվանդանոցում Անանիայի հարազատներից տեղեկացել է, որ անծանոթ անձիք իրենց տան բակում ծեծել են Անանիային և փախել: Որքանով հիշում է, հիվանդանոց տեղափոխվելու երրորդ օրը Անանիան գիտակցության է եկել, ինքն Անանիային հարցրել է, թե ովքեր են նրան ծեծել, ճանաչում է նրանց, թե ոչ, իսկ Անանիան բոլոր հարազատների մոտ պատասխանել է, որ իրեն ծեծողներին չի ճանաչել, դեմքը չի տեսել: Քանի որ Անանիայի վիճակը ծանր է եղել, ինքն այլևս նրան հարցեր չի տվել: Հիվանդանոցից դուրս գրվելուց հետո Անանիային հանդիպել է, սակայն նրա հետ այդ թեմայով այլևս չի զրուցել: Դրանից 1 ամիս հետո կրկին հանդիպել է Ա.Գրիգորյանին, ով իրեն հայտնել է, որ ոստիկանները գտել են իրեն հարվածողին: Հետո էլ պատահական խոսակցություններից իմացել է, որ ոստիկանները բռնել են Դավիթ անունով մի տղայի և կալանավորել: Այլ մանրամասներ դեպքի մասին իրեն հայտնի չեն:

Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 454/հ եզրակացության համաձայն` Անանիա Գրիգորյանի մարմնական վնասվածքները` քթի, մեջքի, ճակատի միջին մասի քերծվածքների, գլխի ձախ և ձախ քունքային շրջանների սալջարդ վերքերի, գանգուղեղային բաց բութ վնասվածքի` ձախից քունքոսկրի կոտրվածքի, գլխուղեղի ձախ քունքային շրջանի միջին աստիճանի սալջարդի, ձախ քունքային շրջանի թիթեղանման արյունազեղման ձևով, որը ուղեկցվել է գլխուղեղի ճնշման համախտանիշով, հետևանք են բութ, կոշտ առարկաների ներգործության, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք պատճառել են առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող: Առանձին-առանձին վնասվածքները պատճառել են` քերծվածքները ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին առանձին առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Մնացած վնասվածքները և նրանցով պայմանավորված գանգուղեղային բաց, բութ վնասվածքը ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին-առանձին պատճառել են առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող:
Հատոր 1 գ.թ. 76-77

Դավիթ Վարդանյանի 13.08.2014 թվականի գաղտնալսված հաղորդագրությունների զննության արձանագրության համաձայն` 16.03.2014թ., ժամը 1:14:25-ին Տիգրան Խաչատրյանի 094-43-26-36 հեռախոսահամարից հաղորդագրություն է ստացվել Դավիթ Վարդանյանի 094-27-72-93 հեռախոսահամարին ՙtpiq nran՚ բովանդակությամբ, որից հետո 16.03.2014թ. ժամը 1:14:54-ին և 16.03.2014թ. ժամը 1:15:30-ին հաջորդաբար ի պատասխան ուղարկվել են 2 հաղորդագրություններ` 1-ինը ՙche axper` vax՚. իսկ 2-ը` ՙche axper` vax@ kxosanq՚ բովանդակությամբ:
Հատոր 2 գ.թ. 184 - 185

28.04.2014թ. ստացված Դավիթ Վարդանյանի 094-11-94-94 և 094-27-72-93 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումների զննության արձանագրության համաձայն` Դ.Վարդանյանի հիշյալ բջջային հեռախոսահամարները գործել և սպասարկվել են ք.Երևան Կոմիտաս 49/4 և ք.Երևան Գրիբոյեդովի 2 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների կողմից:
Հատոր 3 գ.թ. 62-64

16.03.2014թ. Երևան քաղաքի Արաբկիր 41 փողոցի 12/1 հասցեին հարակից տեղանքի զննության արձանագրության համաձայն` զննության մասնակից Մ.Նազարյանը մատնացույց է արել հիշյալ վայրում կայանված տուժող Ա.Գրիգորյանի ՙՎԱԶ 21099՚ մակնիշի, 34 AO 981 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան և դրա ձախակողմյան դռնից 1 մետր հեռավորության վրա գետնին առկա արնանման հետքը, ըստ վերջինիս հայտարարության` այն առաջացել է Ա.Գրիգորյանին ծեծի ենթարկելու հետևանքով:
Հատոր 1 գ.թ. 23-25

Նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրանքի հիմքում են դրվել նաև ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված 28.04.2014թ. մեղադրյալ Դ.Վարադանյանի 094-11-94-94 և 094-27-72-93 բջջային հեռախոսահամարների վերծանումները պարունակող լազերային սկավառակը, 01.08.2014թ. ստացված վերջինիս 094-27-72-93 բջջային հեռախոսահամարի հաղորդագրությունների գաղտնալսումներ պարունակող լազերային սկավառակը, նույն օրը ստացված Տ.Խաչատրյանի և Ա.Շարբաթյանի հեռախոսազրույցի գաղտնալսման ամփոփագիրը, ինչպես նաև Ա.Գրիգորյանի բնակարանում կատարված ՙՆերքին դիտում՚ օպերատիվ միջոցառման ձայնագրառումները պարունակող լազերային սկավառակը:
Հատոր 2 գ.թ. 2; 177; 179; 181
Հատոր 3 գ.թ. 92

Դատարանի իրավական վերլուծությունները

Դատարանը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցները իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ ապացուցված չէ ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Վարդանյանի կողմից գործով չպարզված երկու անձանց հետ խմբով Անանիա Նորիկի Գրիգորյանին դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը:
Քրեական գործի նախաքննության փուլում Դավիթ Վարդանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրվել են միայն տուժող Անանիա Գրիգորյանի նախաքննության փուլի հակասական և իրարամերժ ցուցմունքները:
Տուժող Անանիա Նորիկի Գրիգորյանը նախաքննության ընթացքում բազմիցս հարցաքննվելով հակասական և իրարամերժ ցուցմունքներ է տվել ինչպես իրեն ծեծող գործով չպարզված անձանց, այնպես էլ դրանում ամբաստանյալ Դ.Վարդանյանի մասնակցության վերաբերյալ: Մինչդեռ նախաքննության մարմինը Դ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմում դրել է միայն տուժող Ա.Գրիգորյանի իրարամերժ ցուցմունքները, ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, այն դեպքում, երբ նախաքննության վերջնական փուլում Անանիա Գրիգորյանն ընդհանրապես հրաժարվել է Դավիթ Վարդանյանի կողմից իրեն ծեծի ենթարկելու մասնակցության վերաբերյալ տված ցուցմունքներից:
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածն ամրագրում է, որ յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք:
ՙՄարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին՚ եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն՝ ՙՅուրաքանչյուր ոք, երբ որոշվում են նրա քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ նրան ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի առնչությամբ, ունի օրենքի հիման վրա ստեղծված անկախ ու անաչառ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում արդարացի և հրապարակային դատաքննության իրավունք (…)՚:
ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածը սահմանում է, որ չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:
Մասնավորեցնելով Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի պահանջները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասը սահմանում է, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
Նույն հոդվածի 4-րդ մասն ամրագրում է, որ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերը սահմանում են՝.
ՙ1. Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալները, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
(…)
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25 հոդվածի՝.
ՙ1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 125-րդ, 126-րդ և 127-րդ հոդվածները ամրագրում են ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ստուգման և դրանց գնահատման չափանիշները, սահմանելով՝.
-ՙԱպացույցները հավաքվում են հետաքննության, նախաքննության և դատական քննության ընթացքում` սույն օրենսգրքով նախատեսված քննչական և դատական գործողությունների կատարման ճանապարհով:>>
-ՙԳործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:>>
-ՙ1.Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>՚:
ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել հետևյալի մասին.
««/.../ քրեական դատավարությունը ճանաչողական գործունեություն է, որն ուղղված է նախկինում տեղի ունեցած դեպքի հանգամանքների հետազոտմանը և վերականգմանը: Քրեադատավարական ճանաչողության բովանդակության և կառուցվածքի բացահայտումը սերտորեն կապված է ապացուցում հասկացության հետ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝
«Ապացուցումը՝ գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքները բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն էե:
Ապացուցման նպատակը կազմող ապացուցման ենթակա հանգամանքների համակարգը սահմանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում, որի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
Նշված հանգամանքներն իրենց ամբողջության մեջ կազմում են ապացուցման առարկան, որն օրենքում ձևակերպված է ընդհանուր տեսքով և կիրառելի է բոլոր տեսակի հանցագործությունների համար: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ ապացուցման առարկայի՝ օրենքում ամրագրված տիպական թվարկումը յուրաքանչյուր գործով ճշգրտվում և լրացվում է հանցագործության քրեաիրավական որակմանը համապատասխան: Սա նշանակում է, որ կատարված իրադարձությունը (ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ նրա յուրաքանչյուր հանգամանքը առանձին վերցված) յուրաքանչյուր դեպքում պետք է հետազոտել հաշվի առնելով քրեական օրենքով նախատեսված կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշները:
Ապացուցման առարկա կամ ապացուցման ենթակա հանգամանքներ հասկացության հետ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը կապում է «ապացույցների բավարարությունե հասկացությունը:

Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգային վերլուծության հիման վրա արձանագրել է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկած:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու առաջին չափանիշը վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքն է: Դրան Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)՚ (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Զարգացնելով վկայակոչված որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ներքին համոզմունքը վարույթն իրականացնող մարմնի համոզմունքն է այն մասին, որ առկա ապացույցները բավարար են գործի ճիշտ լուծման համար անհրաժեշտ հանգամանքները բացահայտված դիտելու համար:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է նաև, որ ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով, այդ պատճառով ՀՀ քրեադատավարական օրենքն օգտագործում է «ապացույցների համակցությունե հասկացությունը: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երկրորդ չափանիշը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության պահանջն է:
Քրեական վարույթի ընթացքում ընդունվում են բազմաթիվ դատավարական որոշումներ, որոնցից յուրաքանչյուրը պահանջում է ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների ապացուցվածության տարբեր աստիճաններ: Օրինակ, քրեական գործ հարուցելու կամ խափանման միջոց ընտրելու մասին որոշման համար բավարար է նաև այդ հանգամանքների ենթադրյալ ապացուցվածությունը, մինչդեռ մեղադրական դատավճռի դեպքում պահանջվում է այդ հանգամանքների հավաստի ապացուցվածություն:
Ապացույցների բավարարությունը այս տեսանկյունից ընդգծում է ապացուցողական գործունեության շրջանակները, որն ապահովում է այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար անհրաժեշտ հանգամանքների վերաբերյալ ապացուցման սուբյեկտի իմացության չափը:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու երրորդ չափանիշը անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն է (անմեղության կանխավարկածի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումը տե՛ս Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 14-րդ կետում):
Հիմք ընդունելով սույն որոշման 12-19-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցումը քրեադատավարական գործունեության միջուկն է, առանց որի հնարավոր չէ քրեական գործն ըստ էության լուծել և կայացնել այնպիսի դատական ակտ, որը կպարունակի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածում ամրագրված՝ դատավճիռ կայացնելիս դատարանի լուծմանը ենթակա հարցերի պատասխանները:
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ ապացուցումը սերտորեն կապված է «հանցագործությունների որակում՚ հասկացության հետ. դրանք հարաբերակցվում են որպես գործունեություն և արդյունք: Հանցագործությունների որակումը ենթադրում է գործով բացահայտված հանգամանքների հետազոտություն, օրենքի իմաստի բացահայտում, կոնկրետ նորմի ընտրություն, այդ նորմում ամրագրված հատկանիշների համադրում բացահայտված փաստերի հետ և որպես արդյունք համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում հետևության ձևավորում: Ուստի, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն որոշման 12-րդ կետում բարձրացված հարցին պատասխանելու համար անհրաժեշտ է պարզել սույն գործով ապացուցման առարկան, մասնավորապես տեղի ունեցած դեպքը և հանգամանքները, /..ամբաստանյալի../ առնչությունը դեպքին և այդ պարզված հանգամանքներին համապատասխան քրեաիրավական գնահատական տալ /..ամբաստանյալի../ արարքին:
Անդրադառնալով ապացույցների բովանդակության, թույլատրելիության և վերաբերելիության հարցերին Վճռաբեկ դատարանը Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) քրեադատավարական օրենքով ապացույցներին և ապացուցման գործընթացին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են.
ա) ապացույցները պետք է պարունակեն ոչ թե գնահատողական դատողություններ, կարծիքներ, այլ կոնկրետ փաստական տվյալներ որոշակի գործողությունների, իրադարձությունների վերաբերյալ,
բ) այդ փաստական տվյալները պետք է ձեռք բերվեն օրենքով նշված աղբյուրներից և վերաբերեն կոնկրետ տվյալ գործին և ապացուցման առարկային,
գ) ապացույցները պետք է ձեռք բերվեն, ամրագրվեն և օգտագործվեն քրեադատավարական օրենքով սահմանված կարգով: (…)ե (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 13-րդ կետը):
ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի համաձայն` «Յուրաքանչյուր ոք ունի իր խախտված իրավունքները վերականգնելու, ինչպես նաև իրեն ներկայացված մեղադրանքի հիմնավորվածությունը պարզելու համար հավասարության պայմաններում, արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր գործի հրապարակային քննության իրավունք (…)՚:
Մասնավորեցնելով Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի պահանջները` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածը սահմանում է, որ
«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա:
2. Քրեական հետապնդումը, պաշտպանությունը և գործի լուծումը տարանջատված են. դրանք իրականացնում են տարբեր մարմիններ և անձինք:
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ:
Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար:
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով (…)՚:
30. Շարադրված դրույթների համակարգային վերլուծությունը թույլ է տալիս եզրակացություն անել այն մասին, որ արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի ապահովման անկյունաքարը, ի թիվս քրեական դատավարության այլ կարևորագույն սկզբունքների, մրցակցության սկզբունքն է, որը կարող է երաշխավորվել երեք բաղադրատարրերի միաժամանակյա պահպանման դեպքում: Դրանք են`
ա) կողմերի դատավարական իրավահավասարություն` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար,
բ) կողմերի միջև մեղադրանքի և պաշտպանության գործառույթների տարանջատում և դրանց սահմանազատում գործի լուծման գործառույթից,
գ) անկախ և անկողմնակալ դատարանի առկայություն:
Վճռաբեկ դատարանը Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման մեջ արձանագրել է, որ գործող քրեադատավարական օրենսդրությունը դատական քննության փուլում ապացուցման գործունեության հիմքում դրել է ոչ թե յուրաքանչյուր քրեական գործով օբյեկտիվ ճշմարտությունը բացահայտելու պարտադիր պայմանը, այլ մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության ապահովման պահանջը, որը համարվում է արդարացի դատական ակտ կայացնելու գլխավոր պայմանը: Միաժամանակ արձանագրում է, որ դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը, ինչպես նաև այն, որ դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մրցակցությունը և ապացուցման գործընթացում դատարանի ակտիվությունը չեն հակասում միմյանց, սակայն կարևոր է հստակ որոշել դատական ակտիվության սահմանները և նպատակը, որպեսզի թույլ չտրվի դատարանին ներքաշվելու մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմին օգնելու, մեղադրյալի մեղքի ապացուցման կամ հերքման գործին:
Սույն որոշման 30-31-րդ կետերում շարադրված վերլուծության ներքո Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացուցման գործունեության մեջ դատարանի ակտիվությունը նրա համար է, որպեսզի
ա) ապահովվի կողմերի իրական հավասարությունը և մրցակցությունը,
բ) կանխվեն անձի իրավունքների ու օրինական շահերի խախտումները կամ անհիմն սահմանափակումները
գ) դատարանը կայացնի հիմնավորված, օրինական և արդարացի դատական ակտ:
Վերոնշյալից հետևում է, որ դատարանը չի կրում մեղադրանքը ապացուցելու կամ քրեական հետապնդման մարմնի թույլ տված թերացումները վերացնելու պարտականություն: Ապացուցմանը մասնակցելը դատարանի իրավունքն է, այլ ոչ թե պարտականությունը, ընդ որում, դատարանն ինքն է որոշում նոր ապացույց հավաքելու անհրաժեշտության հարցը, բնականաբար, նպատակ չհետապնդելով աջակցելու մեղադրանքը ապացուցելուն: Մեղադրանքը ապացուցելու պարտականությունը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ և 124-րդ հոդվածների ուժով կրում են քրեական հետապնդման մարմինները:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքը նույնպես ելնում է այն գաղափարից, որ ապացուցման պարտականությունը դրված է մեղադրանքի կողմի վրա և ցանկացած կասկած պետք է մեկնաբանվի հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Barbera, Messegue and Jabardo v. Spain, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռը, գանգատ թիվ 10590/83, կետ 77):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ դատարանը պարտավոր է դատական ճշմարտությունը պարզելու նպատակով կողմերի համար ապահովել հավասար պայմաններ` միաժամանակ բացառելով անձի իրավունքների և օրինական շահերի խախտումները կամ անհիմն սահմանափակումները: Այս առումով դատարանը սեփական նախաձեռնությամբ նոր ապացույցներ հավաքելու իր իրավունքը կարող է իրացնել միայն այն ժամանակ, երբ դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են բոլոր ապացույցները, և կողմերը նոր ապացույցներ ձեռք բերելու միջնորդություններ չեն ներկայացրել և այն պայմանով, որ հետազոտված ապացույցները դատարանին օբյեկտիվորեն հնարավորություն չեն տալիս կայացնել հիմնավորված, պատճառաբանված և արդարացի դատական ակտե՚:
ՀՀ Վճռաբեկ Դատարանը Ա.Ավագյանի վերաբերյալ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել հետևյալի մասին.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
ՙ(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙԴատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` ՙՄիայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբե:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ ՙՄեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ ՙԴատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները՚:
ՙԱպացույցների բավարարություն՚ հասկացության էությունը, ապացույցների բավարարությունը որոշելու ընդհանուր չափանիշները, դրանցից յուրաքանչյուրի բնութագիրը Վճռաբեկ դատարանը քննարկել և վերլուծել է Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով կայացրած որոշման շրջանակներում:
Մասնավորապես, վկայակոչված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը, համեմատական վերլուծության ենթարկելով «ապացուցման առարկա՚ և ՙապացույցների բավարարություն՚ հասկացությունները, նշել է. ՙ(…) եթե ապացուցման առարկան ցույց է տալիս, թե ինչ է անհրաժեշտ պարզել յուրաքանչյուր քրեական գործով, ապա ապացույցների բավարարությունը կապված է այն ապացուցողական նյութի հետ, որը վերաբերում է ապացուցման առարկային և թույլ է տալիս այդ հանգամանքների մասին գալ արժանահավատ հետևության: Որոշելով ապացույցների բավարարությունը` վարույթն իրականացնող մարմինները լուծում են քրեական գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների հետազոտման խորության աստիճանի հետ կապված հարցերը, մասնավորապես այն, թե ի՞նչ աստիճանի պետք է մանրացվի յուրաքանչյուր հանգամանքը, և ի՞նչ ծավալի ապացույցներ են անհրաժեշտ այդ հանգամանքները հավաստի պարզելու և դրա հիման վրա այս կամ այն դատավարական որոշումը կայացնելու համար:
Այսպիսով, ապացույցների բավարարությունը ենթադրում է կոնկրետ գործով ապացուցման շրջանակների այնպիսի որոշումը, որպեսզի հավաքված ապացույցները որակական կողմից ապահովեն ապացուցման առարկայի յուրաքանչյուր տարրի պարզումը, իսկ քանակական կողմից` այդ հանգամանքների բացահայտման արժանահավատությունը և դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունն ու պատճառաբանվածությունը:
Ի տարբերություն ապացուցման առարկայի, ապացույցների բավարարություն հասկացության բովանդակությունը քրեական դատավարության օրենսդրությամբ բացահայտված չէ, այսինքն` օրենքում հստակ նշում չկա այն մասին, թե մինչև ե՞րբ պետք է հավաքվեն և հետազոտվեն ապացույցները, որպեսզի յուրաքանչյուր գործով պարզվի ապացուցման առարկան ամբողջությամբ կամ նրա տարրերն առանձին վերցրած: Բացի այդ, օրենքում սահմանված չէ միասնական չափանիշ առ այն, թե ե՞րբ են ի հայտ գալիս յուրաքանչյուր քրեական գործով ապացուցման առարկան բացահայտված համարելու հիմքերը:
Վճռաբեկ դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համակարգգային վերլուծության հիման վրա արձանագրում է ապացույցների բավարարությունը որոշելու հետևյալ ընդհանուր չափանիշները՝
1) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունք,
2) դատավարական որոշումների հիմնավորվածություն և պատճառաբանվածություն,
3) անմեղության կանխավարկածե (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 14-15-րդ կետերը, իսկ վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքի, դատավարական որոշումների հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության, անմեղության կանխավարկածի մասին մանրամասն տե՛ս նույն որոշման 16-19-րդ կետերը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով նախորդ կետում մեջբերված գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումները` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ «ապացույցների բավարարությունըե որոշելու չափանիշներն են.
1) անմեղության կանխավարկածը,
2) վարույթն իրականացնող մարմինների ներքին համոզմունքը,
3) դատավարական որոշումների հիմնավորվածությունը և պատճառաբանվածությունը:
Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ևս ցույց է տալիս, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 2-րդ կետով երաշխավորված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը, ի թիվս այլոց, ենթադրում է մեղադրանքի կողմի պարտականությունը ներկայացնելու անձին դատապարտելու համար բավարար ապացույցներ (տե՛ս, ի թիվս այլոց, Barbera Messegue and Jabardo v. Spain, գանգատ թիվ 10590/83, 1988 թվականի դեկտեմբերի 6-ի վճիռ, 77-րդ կետ, Janosevic v. Sweden, գանգատ թիվ 34619/97, 2002 թվականի հուլիսի 23-ի վճիռ, 97-րդ կետ):
Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը ենթադրում է ապացույցների այնպիսի ամբողջության առկայություն, որն անհրաժեշտ է անձի մեղավորությունը ողջամիտ (հիմնավոր) կասկածից վեր ապացուցված համարելու, այլ ոչ թե անձի մեղավորության մասին ենթադրություններ անելու համար:
Ապացույցների բավարարությունը որոշելու մյուս չափանիշին՝ ներքին համոզմունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ և դիրքորոշում ձևավորել այն մասին, որ ՙ(…) Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)՚ (տե՛ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
Այսպիսով, «ներքին համոզմունք՚ սուբյեկտիվ-օբյեկտիվ կատեգորիա է: Այն ապացույցների գնահատումն իրականացնող սուբյեկտի գիտակցված և ողջամիտ համոզվածությունն է իր իսկ կողմից կայացված որոշման հիմնավորվածության մեջ (սուբյեկտիվ բնույթ): Այդպիսի համոզվածությունը պետք է ձևավորված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննության արդյունքում և հիմնվի թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների բավարար համակցությամբ հաստատված փաստերի վրա, որոնք անկողմնակալ դիտորդի մոտ ողջամտորեն կձևավորեն նույն համոզվածությունը (օբյեկտիվ բնույթ):
Ելնելով այն հանգամանքից, որ ներքին համոզմունքն ունի օբյեկտիվ հիմքեր, անհրաժեշտ է այն տարբերակել ինտուիցիայից, ենթադրություններից և այլ անհաշվետու զգացմունքներից: Ի տարբերություն դրանց, ներքին համոզմունքը չի կարող ձևավորվել առանց օբյեկտիվ հիմքի և հիմնվել անթույլատրելի, ոչ վերաբերելի, անարժանահավատ ապացույցների վրա: Այլ խոսքով, ներքին համոզմունքը հիմնվում է ողջամիտ կարծիքի, գիտելիքի վրա, այլ ոչ թե ենթադրությունների, երևակայության, համակրանքի, հակակրանքի կամ կանխակալ կարծիքի վրա:
Ներքին համոզմունքի՝ որպես ապացույցների գնահատման արդյունքի օբյեկտիվ հիմքը քրեական գործով ձեռք բերված, բազմակողմանի և օբյեկտիվ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցությունն է: Այս առումով անհրաժեշտ է վերլուծել ապացույցների թույլատրելիության, վերաբերելիության և արժանահավատության հատկանիշները, որոնց տեսանկյունից ապացույցները ենթակա են գնահատման:
Դատական ակտի պատճառաբանվածության հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ֆ.Գալստյանի գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ ՙ(…) Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար:
(…) Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը` լիարժեք դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում, հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանԳեցնում է քրեական դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի` ՀՀ Սահմանադրությամբ և քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության իրավունքի խախտման:
(…) Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն իր մի շարք որոշումներում՝ ներպետական դատարանների կողմից կայացված որոշումների չպատճառաբանվածությունը կամ ոչ բավարար պատճառաբանվածությունը դիտել [է] «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասինե եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասով երաշխավորված` անձի արդար դատական քննության իրավունքի խախտում (տե՛ս Սալովն ընդդեմ Ուկրաինայի (Salov v. Ukraine) 06.09.2005 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 65518/01, Բոլդեան ընդդեմ Ռումինիայի (Boldea v. Romania) 15.02.2007 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 19997/02, Գրադինարն ընդդեմ Մոլդովայի (Gradinar v. Moldova) 08.04.2008 թվականի որոշումը, գանգատ թիվ 7170/02)՚ (տե՛ս Ֆրունզիկ Գալստյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշման 18-20-րդ կետերը):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն դատարանը սահմանված հաջորդականությամբ պարտավոր է պատասխանել հետևյալ հարցերին.
/…/
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը./../:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդածի համաձայն`
ՙ1. Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որեւէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաեւ կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում` զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ
երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում` պատժվում է ազատազրկմամբ` երեքից յոթ տարի ժամկետով:
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է`
/.../
6) մի խումբ անձանց կամ, կազմակերպված խմբի կողմից՚:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 6-րդ հոդվածի 20-րդ կետի համաձայն` մեղադրանքը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով նախատեսված կարգով ներկայացված հիմնավորումն է` որոշակի անձի կողմից քրեական օրենսգրքով չթույլատրված կոնկրետ արարքի կատարման մասին:
(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հանցակցությամբ կատարված արարքը որակելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ տեղի է ունեցել հանցավոր արարք, որի կատարմանը մասնակցել են երկու և ավելի անձինք, ովքեր գործել են համատեղ, դիտավորյալ և կատարել են դիտավորյալ հանցագործություն: Ուստի, իրավախախտման փաստը պետք է կոնկրետացվի յուրաքանչյուր հանցակցի մասով, իսկ դրա հանգամանքները անհատականացվեն՝ հաշվի առնելով անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության և արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքները: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ միայն այս հանգամանքների հստակ պարզման և դատավարական փաստաթղթերում ամրագրման դեպքում է հնարավոր լուծել այդ արարքները կատարած անձանց քրեական պատասխանատվության հարցըե (տե՛ս Գրիգոր Խաչատուրի Ճաղարյանի և այլոց գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 21-րդ և 27-րդ կետերը):
Վերահաստատելով սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար Գ.Ճաղարյանի և այլոց գործով որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի հանցակիցներից յուրաքանչյուրին մեղսագրվող գործողությունների (անգործության) մանրակրկիտ նկարագրությունը, այդ թվում՝ հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները, որի դեպքում միայն հնարավոր կլինի ապահովել պաշտպանության իրավունքի և մրցակցային դատավարության իրականացումը: Բացի այդ, արարքը մի խումբ անձանց կողմից կատարված լինելու դեպքում մեղադրանք առաջադրելիս համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում հանցակիցներից յուրաքանչյուրի հանցավոր գործողությունների նկարագրությունն անհրաժեշտ նախապայման է` անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության և արդարության ու պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան նրանց քրեական պատասխանատվության հարցը լուծելու համար:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածը սահմանում է.
ՙԾեծելը կամ այլ բռնի գործողություններ կատարելը, որը չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հետեւանքներ` պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի առավելագույնը հարյուրապատիկի չափով, կամ կալանքով` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով՚:

ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Արևիկ Հակոբի Սահակյանի և Ծովինար Հակոբի Սահակյանի վերաբերյալ 2012 թվականի նոյեմբերի 1-ին թիվ ԱՐԴ/0176/01/11 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել, որ.
ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է՝
ա) տուժողին ֆիզիկական ցավ պատճառելով,
բ) տուժողի նկատմամբ այլ բռնի գործողություններ կատարելով, որոնք չեն պարունակում դիտավորությամբ առողջությանը թեթև վնաս պատճառելու հատկանիշներ:
/.../ Ծեծելը բնութագրվում է տուժողի մարմնին հարվածներ հասցնելով, ընդ որում, հարվածները կարող են հասցվել ինչպես ձեռքերով կամ ոտքերով, այնպես էլ բութ և կոշտ գործիքի գործադրմամբ՝ բազմաթիվ (մեկից ավելի) անգամ:
Վճռաբեկ դատարանի վերոշարադրյալ մեկնաբանության հիմքում ընկած է այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայում օգտագործված ՙծեծել՚ եզրույթը ներկայացված է հոգնակի թվով, այսինքն՝ ոչ թե որպես մեկ, այլ բազմակի (մեկից ավելի) ակտ: Այլ խոսքով՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով արգելված ծեծի բովանդակությունից հետևում է, որ ծեծը տուժողին բազմաթիվ (մեկից ավելի) հարվածներ հասցնելն է, որի արդյունքում նրան պատճառվել է ֆիզիկական ցավ՚:

Դատարանն արձանագրում է, որ նախաքննության մարմինը չի հստակեցրել հանցակիցներից յուրաքանչյուրի կատարած արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը:
Բացի այդ, մեղադրանքի նման ձևակերպման պայմաններում, երբ յուրաքանչյուր հանցակցի մասով իրավախախտման փաստը կոնկրետացված չէ, իսկ դրա հանգամանքներն անհատականացված չեն, հնարավոր չէ անձնական պատասխանատվության, ըստ մեղքի պատասխանատվության և արդարության ու պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքներին համապատասխան լուծել հանցակիցների քրեական պատասխանատվության հարցը:
Դատարանը, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ նախադեպային որոշումների հիման վրա, ապացույցների համակարգային վերլուծության արդյունքում, յուրաքանչյուր ապացույց մյուս ապացույցների հետ համադրելու և գնահատելու և ապացույցների ամբողջության զանգվածը գործի փաստական հանգամանքների հետ համատեղ դիտարկելու միջոցով, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտելով գործով ձեռք բերված ապացույցները և դրանք գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, վերլուծելով ամբաստանյալ Դ.Վարդանյանին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները` ամբաստանյալի, տուժողի և վկաների ցուցմունքները, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, հանգում է հետևության, որ ապացուցված չէ ամբաստանյալ Դավիթ Կարենի Վարդանյանի կողմից գործով չպարզված երկու անձանց հետ խմբով տուժող Անանիա Գրիգորյանի առողջությանը դիտավորությամբ կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու հանգամանքը:
Նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով դատարանը հաստատված է համարում միայն Դավիթ Վարդանյանի կողմից 2014թ. մարտի 15-ին` ժամը 21:35-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 41-րդ փողոցում տուժող Անանիա Գրիգորյանին ծեծի ենթարկելու հանգամանքը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված արարք, այն է` ծեծելը կամ այլ բռնի գործողություններ կատարելը, որը չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ):
Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Դավիթ Վարդանյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումը հավաստող բավարար ապացույցներ չկան, իսկ մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, պետք է մեկնաբանել հօգուտ ամբաստանյալի:
Նշված պայմաններում, ամբաստանյալ Դ.Վարդանյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի համաձայնª
ՙ1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
ՙ1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Դավիթ Վարդանյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված չի եղել, զբաղված է հանրօգուտ աշխատանքով:
Դատարանը ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանք հաշվի է առնում, որ նա առաջին անգամ կատարել է ոչ մեծ ծանրության հանցանք, տուժողը բողոք կամ գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներըª հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
Դատարանը վերուծելով և գնահատելով գործի կոնկրետ հանգամանքները, հաշվի առնելով Դավիթ Վարդանյանին վերագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև` պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ նշանակելու միջոցով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Տվյալ դեպքում` դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն`
ՙՄինչեւ դատական քննությունը կալանքի տակ գտնվող անձի նկատմամբ տուգանքի, որոշակի պաշտոններ զբաղեցնելու կամ որոշակի գործունեությամբ զբաղվելու իրավունքից զրկելու ձեւով պատիժ նշանակելիս դատարանը, հաշվի առնելով կալանքի տակ պահելու ժամկետը, մեղմացնում է նշանակված պատիժը կամ լրիվ ազատում պատիժը կրելուց՚:
Դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Վարդանյանը 2014թ. ապրիլի 24-ից մինչև 2015թ. դեկտեմբերի 17-ը` 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր, գտնվել է նախնական կալանքի տակ, ուստի դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման համար նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել Դավիթ Վարդանյանի կալանքի տակ գտնվելու 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը, և նրան ազատել նշանակված պատիժը կրելուց:
Քննարկելով խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Դավիթ Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, պետք է վերացնել և նրան ազատել դատարանի դահլիճում:

Եզրափակիչ մաս

Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Դավիթ Կարենի Վարդանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի հարյուրապատիկի` 100.000 /հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի կիրառմամբ` տուգանքի ձևով պատժին հաշվակցել Դավիթ Վարդանյանի կալանքի տակ գտնվելու 1 /մեկ/ տարի 7 /յոթ/ ամիս 23 /քսաներեք/ օր ժամկետը, և նրան ազատել նշանակված պատիժը կրելուց:
Դավիթ Կարենի Վարդանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատել դատարանի դահլիճում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանª հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ