Գործ ԵԱՔԴ/0207/01/14
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

2015 թվականի մայիսի 25-ին Երևան քաղաքում

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Վ. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի շահերի պաշտպան Վահե Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը` Արամ Արթուրի Ղազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 25-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2014 թվականի օգոստոսի 21-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 266-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 14807814 քրեական գործը:
2014 թվականի դեկտեմբերի 10-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնում թիվ 14807814 քրեական գործի նյութերից առանձնացվել է առանձին վարույթում Արամ Արթուրի Ղազարյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու, Հայկ Բադալյանի կողմից ապօրինի թմրամիջոցի ձեռք բերմանն օժանդակելու դեպքի առթիվ քրեական գործի մասը, որին շնորհվել է թիվ 14833814 համարը:
2014 թվականի օգոստոսի 22-ին կասկածյալ Արամ Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի օգոստոսի 28-ին Արամ Արթուրի Ղազարյանը ներգրավել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 24-ին թիվ 14833814 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արամ Արթուրի Ղազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 25-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արամ Արթուրի Ղազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արամ Արթուրի Ղազարյանը դատապարտվել է կալանքի 1/մեկ/ ամիս ժամկետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով` դատապարտվել է կալանքի` 15/տասնհինգ/ օր ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, Արամ Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել կալանք` 1/մեկ/ ամիս 15/տասնհինգ/ օր ժամկետով:
Արամ Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է դատարանի որոշումը կատարելու պահից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արամ Արթուրի Ղազարյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց հանդիսացող և քրեական գործին կցված, Ա.Ղազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված զգալի չափ հանդիսացող 1,21 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը (փաթեթավորված և կնիքված <<ՀՀ ոստիկանության ՓՔՎ փորձագետ N 16>> ուղղանկյուն կնիքի դրոշմով) ոչնչացնել:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի շահերի պաշտպան Վահե Մնացականյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մայիսի 05-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մայիսի 06-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Արամ Արթուրի Ղազարյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի օգոստոսի 21-ին, Երևան քաղաքի Օրբելի փողոցի թիվ 33 բազմաբնակարան շենքի հարևանությամբ առկա ավիատոմսերի վաճառք իրականացնող գրասենյակում 15.000 ՀՀ դրամ գումարի դիմաց Գարի Մխիթարյանից առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել զգալի չափ հանդիսացող 1.21 գրամ հաստատուն քաշով <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց, որը նույն օրը ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից կատարված Ա.Ղազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել է:
Բացի այդ, նույն օրն Արամ Ղազարյանը Երևան քաղաքի Օրբելի փողոցի թիվ 33 հասցեում գտնվող շենքի մոտ հանդիպելով ընկերոջը` Հայկ Բադալյանին, վերջինիս խնդրանքով, առանց իրացնելու նպատակի, նրա անձնական օգտագործման համար <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելուն օժանդակելու նպատակով, դիմել է Գարի Մխիթարյանին: Թմրամիջոցի գնման համաձայնության գալով Գ.Մխիթարյանի հետ, Հայկ Բադալյանը 15.000 ՀՀ դրամի գումարի դիմաց ապօրինի ձեռք է բերել և իր մոտ պահել 1 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը նույնպես ոստիկանության աշխատակիցների կողմից 21.08.2014թ. կատարված Հ.Բադալյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել է:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի շահերի պաշտպան Վահե Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով խախտվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջները, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ, 107-րդ, 127-րդ, ինչպես նաև չի պահպանվել թիվ ՎԲ-192/07, ՎԲ-50/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-124/07, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09 և այլ որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի վերաբերյալ ձևավորված նախադեպային իրավունքը։
Ըստ Արամ Ղազարյանի ցուցմունքների` վերջինս իրեն մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարք կատարելու մեջ, ընդունել է, որ իր մոտ առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պահել է թմրամիջոց, սակայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը չի ընդունել` հայտնելով, որ ինքը Հայկ Բադալյանին չի օժանդակել առանց իրացնելու նպատակի, անձնական օգտագործման համար թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելուն, ինքն այդ նպատակով չի դիմել Գարի Մխիթարյանին, այլ ընդամենը, երբ պատահաբար հանդիպել է Հայկ Բադալյանին, վերջինս իրեն հարցրել է, թե գիտի արդյոք որտեղ է Գարի Մխիթարյանը, և քանի որ Արամ Ղազարյանն աշխատել է Գարի Մխիթարյանի գրասենյակում, որը զբաղվել է ավիատոմսերի վաճառքով, ուստի տեղյակ է եղել, որ վերջինս գտնվում է գրասենյակում, ինչի մասին հայտնել է նրան։ Դրանից հետո Արամ Ղազարյանը և Հայկ Բադալյանը միասին քայլել են գրասենյակի ուղղությամբ, մտել` Գարի Մխիթարյանի աշխատասենյակ, որտեղ Հայկ Բադալյանը վերջինիս առաջարկել է իրեն վաճառել մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, Մխիթարյանը համաձայնել է և 15.000 դրամ գումարի դիմաց Բադալյանին վաճառել է թմրամիջոց։
Մեղադրանքի կողմն Արամ Ղազարյանի կողմից Հայկ Բադալյանին թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելուն օժանդակելու վերաբերյալ մեղադրանքը հիմնավորում է բացառապես Հայկ Բադալյանի նախաքննական ցուցմունքով` անտեսելով գործի մնացած հանգամանքները։
Սույն գործի նախաքննության ընթացքում հաստատվել է, որ Գարի Մխիթարյանն իր գործունեության վայրում իրականացրել է թմրանյութերի բացահայտ վաճառք, ինչի պատճառով նրանից ապօրինի թմրանյութեր ձեռք բերելու մեղադրանքով առանձին վարույթներով անցնում են այլ մարդիկ, որոնց թվում է նաև սույն գործով վկա Հայկ Բադալյանը։ Բացի այդ, Արաբկիրի քննչական բաժնում դեռևս առկա է սույն գործից առանձնացված քրեական գործ, որով իրականացվում է նախաքննություն։
Գործով հաստատվել է, որ Հայկ Բադալյանը և Արամ Ղազարյանը դեպքի օրը Գարի Մխիթարյանի գրասենյակի մոտ հանդիպել են պատահական։
Վարույթն իրականացնող մարմինը մերժել է պաշտպանական կողմի միջնորդությունը` Հայկ Բադալյանի և Արամ Ղազարյանի միջև առերես հարցաքննություն իրականացնելու վերաբերյալ, այն պատճառաբանությամբ, որ նրանց ցուցմունքներում հակասություն չկա, այն դեպքում, որ Բադալյանն իր ցուցմունքում պնդում է, որ Ղազարյանի օժանդակությամբ է թմրանյութ ձեռք բերել, իսկ Ղազարյանը հերքում է այդ հանգամանքը։ Դատարանում Հայկ Բադալյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը միայնակ է ձեռք բերել թմրամիջոցը և որևէ մեկը` այդ թվում նաև Արամ Ղազարյանը, իրեն չեն օժանդակել այդ հարցում` միաժամանակ նշելով, որ հիշողության հետ կապված խնդիրներ ունի և հնարավոր է որոշ մանրամասներ չհիշի։
Վերոշարադրյալ ապացույցների բովանդակային վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դրանք ինչպես առանձին, այնպես էլ համակցությամբ չեն հաստատում ապացուցման առարկան կազմող այնպիսի հանգամանքներ, ինչպիսիք են՝ Արամ Ղազարյանի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված և նրան մեղսագրված արարքը կատարելու մեջ։ Առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Ա.Ղազարյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք, այն է` Հայկ Բադալյանի կողմից թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելուն օժանդակել։
Պաշտպանը, մեջբերելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԷԴ/0125/01/09 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ սույն գործով մեղադրանքի կողմը չի նշում, թե կոնկրետ ինչպիսի գործողություններով է դրսևորվել Արամ Ղազարյանի օժանդակությունը և միայն գործի հանգամանքներից ելնելով կարելի է ենթադրել, որ Ղազարյանը, ըստ մեղադրանքի, կատարել է ինտելեկտուալ օժանդակություն, սակայն հաստատված փաստական հանգամաները համադրելով վճռաբեկ դատարանի արտահայտած իրավական դիրքորոշման հետ, կարելի է պնդել, որ Արամ Ղազարյանը Հայկ Բադալյանի մոտ չի առաջացրել հանցագործության կատարման վճռականություն, քանի որ Բադալյանը նախապես որոշել էր թմրամիջոց ձեռք բերել ու հենց այդ նպատակով գնացել Մխիթարյանի գրասենյակ, իսկ Արամ Ղազարյանին հանդիպել էր պատահական և խոսակցության մեջ ասելով իր նպատակի մասին, ուղևորվել Մխիթարյանի գրասենյակ թմրանյութ ձեռք բերելու։ Արամ Ղազարյանը Հայկ Բադալյանին չի հայտնել այնպիսի տեղեկություն, որի օգնությամբ նա կարող էր առավել արդյունավետ եղանակով Մխիթարյանից ձեռք բերել թմրանյութ, Արամ Ղազարյանը ոչ մի խոչընդոտ չի վերացրել, որպեսզի Հայկ Բադալյանը կարողանա Մխիթարյանից թմրամիջոց ձեռք բերել։ Վերը նշված գործողությունների կարիքը Բադալյանը չի զգացել, քանի որ Մխիթարյանը բացահայտ թմրանյութի վաճառքով է զբաղվել և ցանկացողները հանգիստ կարողացել են այն գնել։
Այսպիսով, սույն գործով Արամ Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։
Անդրադառնալով Արամ Ղագարյանի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափությանը` պաշտպանը, վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 70-րդ հոդվածի պահանջները, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Ա.Ղազարյանը, ընկնելով Մխիթարյանի ազդեցության տակ, օգտագործել է <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց։ Արամ Ղազարյանն ինքն է ՀՀ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բերման ենթարկվելիս վերջիններիս հանձնել իր մոտ գտնվող 1.21 գրամ քաշով <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցը։
Ա.Ղազարյանը նախկինում դատապարտված կամ որևէ կերպ արատավորված չի եղել, անկեղծորեն խոստովանել և ընդունել է հանցանքը, զղջացել կատարածի համար, իր ցուցմունքներով հնարավորինս նպաստել հանցագործության ամբողջական բացահայտմանը, բնութագրվում է դրական, ուսանող է (սովորում է Պետական ագրարային համալսարանում), բնակվում է տատիկի, մոր, երկու քույրերի հետ, միակողմանի ծնողազուրկ է (հայրը մահացած է), հանդիսանում է ընտանիքի միակ տղամարդը և սովորելու հետ միասին մշտապես տարբեր կազմակերպություններում աշխատել է` կատարելով տարբեր պարտականություններ և հոգալով ընտանիքի կարիքները։ Ա.Ղազարյանը ծառայել է ՀՀ զինված ուժերում` առաջնագծում, և ՀՀ սահմանների պաշտպանության ժամանակ դրսևորած բարձր կարգապահության և քաջության համար զորամասի հրամանատարի հրամանով պարգևատրվել է <<Քաջարի մարտիկ>> մեդալով։
Ա.Ղազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան։
Նման պայմաններում և հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Ա.Ղազարյանին մեղսագրված հանցագործության առարկան <<չորացված մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց է, որը համեմատաբար նվազ վտանգավորություն ունեցող թմրամիջոցի տեսակ է, քանի որ հարաբերականորեն ավելի մեծ քաշն է պատժելի համարվում, թմրամիջոցի քաշը 1.21 գրամ է, որն առավել մոտ է ՀՀ քրեական օրենսգրքի թիվ 1 հավելվածի 86-րդ կետով թմրամիջոցի այդ տեսակի համար սահմանված զգալի չափի (0.5-5 գրամ) նվազագույն սահմանին։
Բացի այդ, Ա.Ղազարյանին վերագրվող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքը դասվում է ոչ մեծ ծանրության հանցագործությունների շարքին, որի սանկցիան երկընտրելի է. նշված արարքի համար որպես պատիժ է նախատեսված կալանքը` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով և ազատազրկումը` առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով։
Ելնելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 70-րդ հոդվածների պահանջներից, հաշվի առնելով հանցագործության բնույթն ու հանրային վտանգավորության աստիճանը, Ա.Ղազարյանի անձը բնութագրող վերը նշված տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը՝ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակվելիք ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժը կրելու, ուստի նրա նկատմամբ նշանակվող պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու բոլոր հիմքերն առկա են։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա Ա.Ղազարյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին, սոցիալական արդարության վերականգնմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը։ Տվյալ դեպքում պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը` պաշտպան Վահե Մնացականյանը խնդրել է Արամ Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անմեղ և արդարացնել։ Արամ Ղազարյանի նկատմամբ ազատությունից զրկելու հետ կապված նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված կարգով պայմանականորեն չկիրառելը ճանաչել թույլատրելի` սահմանելով փորձաշրջան։

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանության կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերլուծելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ապացույցների ողջ համակցությունը` քրեական գործի լուծման համար բավարարության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության պահանջների տեսանկյունից, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Քրեական պատասխանատվության հիմքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Անձնական պատասխանատվության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն` անձը ենթակա է քրեական պատասխանատվության միայն անձամբ իր կատարած հանցանքի համար:
Քրեադատավարական օրենսդրության խնդիրներն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական դատավարությունն իրականացվում է ապահովելու համար`
1) անձի, հասարակության և պետության պաշտպանությունը հանցագործությունից.
2) անձի և հասարակության պաշտպանությունը պետական իշխանության ինքնիրավ գործողություններից և չարաշահումներից` կապված իրական կամ ենթադրվող հանցավոր արարքի հետ:
Քրեական դատավարություն իրականացնող մարմինները պարտավոր են ձեռնարկել բոլոր միջոցառումները, որպեսզի իրենց գործունեության արդյունքում`
1) քրեական օրենսգրքերով չթույլատրված արարք կատարած յուրաքանչյուր ոք բացահայտվի և քրեական օրենքով նախատեսված դեպքերում և սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով պատասխանատվության ենթարկվի.
2) ոչ մի անմեղ անձ հանցանքի կատարման մեջ չկասկածվի, չմեղադրվի և չդատապարտվի.
3) ոչ ոք անօրինական և կամ առանց անհրաժեշտության չենթարկվի դատավարական հարկադրանքի միջոցների, պատժի, իրավունքների և ազատությունների այլ սահմանափակման:
Օրինականության սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը, ինչպես նաև քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձինք պարտավոր են պահպանել Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը, սույն օրենսգիրքը և մյուս օրենքները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: (…) >>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները /կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն/.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ապացուցումը` գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով թմրամիջոցներ կամ հոգեմետ (հոգեներգործուն) նյութեր ապօրինի պատրաստելը, վերամշակելը, ձեռք բերելը, պահելը, փոխադրելը կամ առաքելը՝
պատժվում է կալանքով՝ առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ՝ առավելագույնը մեկ տարի ժամկետով>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Կատարողի հետ մեկտեղ հանցակիցներ են համարվում կազմակերպիչը, դրդիչը և օժանդակողը:
(…)
5. Օժանդակող է համարվում այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն կամ միջոցներ, գործիքներ տրամադրելով կամ խոչընդոտները վերացնելով, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է պարտակել հանցագործին, հանցագործության միջոցները կամ գործիքները, հանցագործության հետքերը կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաները, ինչպես նաև այն անձը, ով նախապես խոստացել է ձեռք բերել կամ իրացնել այդպիսի առարկաները>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն Անդրանիկ Սարգսի Ասլանյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ի թիվ ԵԷԴ/0125/01/09 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-րդ հոդվածի 5-րդ մասում սպառիչ թվարկված են այն եղանակները և միջոցները, որոնցով օժանդակողը, չկատարելով տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող որևէ գործողություն, մասնակցում է հանցագործությանը: Օրենքում չնշված այլ եղանակներով օժանդակությունը բացառվում է: Մասնավորապես, օժանդակող է այն անձը, ով հանցագործությանն օժանդակել է.
ա) Միջոցներ կամ գործիքներ տրամադրելով (ֆիզիկական օժանդակություն): Օժանդակության այս տեսակն արտահայտվում է այնպիսի գործողություններով, որոնք ուղղված են հանցագործության միջոցներ և գործիքներ տրամադրելու, խոչընդոտներ վերացնելու միջոցով կատարողի կողմից հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի իրականացումը հեշտացնելուն:
բ) Խորհուրդներով, ցուցումներով, տեղեկատվություն տրամադրելով (ինտելեկտուալ օժանդակություն): Այն արտահայտվում է արարքի հոգեբանական կողմին վերաբերող գործողություններով, որոնք ուղղված են կատարողի մոտ հանցագործության կատարման վճռականությունն ամրապնդելուն, առավել արդյունավետ գործողություններ կատարելու ուղիներ գտնելուն և այլն: Անհրաժեշտ է նկատի ունենալ, որ պարտակման, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված առարկաների ձեռք բերման կամ իրացման նախապես խոստումը ոչ թե ֆիզիկական, այլ ինտելեկտուալ օժանդակություն է: Այլ կերպ` արարքն օժանդակություն որակելու համար այս դեպքերում չի պահանջվում խոստման ռեալ (իրական) կատարում և նույնիսկ այն կատարելու մտադրություն:
գ) Խոչընդոտները վերացնելով (կարող է լինել ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ ինտելեկտուալ):
Առաջին ատյանի դատարանում ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի:
Նախաքննության ընթացքում Արամ Ղազարյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի զգալի չափերով` 1.21 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց ձեռք բերելու և պահելու համար առաջադրված մեղադրանքում, իսկ Հայկ Բադալյանի կողմից առանց իրացնելու նպատակի զգալի չափերով` 1 գրամ հաստատուն քաշով ապօրինի թմրամիջոց ձեռք բերելուն օժանդակելու համար առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
Արամ Ղազարյանը որպես կասկածյալ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի օգոստոսի 21-ին, երեկոյան, թմրամիջոց գնելու նպատակով, գնացել է Երևան քաղաքի Օրբելու փողոցի 33 շենքի հարևանությամբ գտնվող Գարի Մխիթարյանի ավիատոմսերի վաճառքի գրասենյակ և 15.000 ՀՀ դրամով գնել է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց: Երբ դուրս է եկել գրասենյակից, պատահմամբ հանդիպել է ընկերոջը` Հայկ Բադալյանին: Զրուցել են, խոսակցության ժամանակ ասել է, որ Գարիից մարիխուանա է գնել: Հայկը հարցրել է, թե կարող են Գարիից մարիխուանա գնել իր համար: Պատասխանել է, որ չգիտի, սակայն կարող են գնալ և ճշտել թմրամիջոց կա, թե ոչ: Միասին գնացել են գրասենյակ, Գ.Մխիթարյանին հանդիպել են գրասենյակի մուտքի մոտ: Ինքը հարցրել է Գարիին մարիխուանա ունի, կարող է վաճառել, նա էլ պատասխանել է` այո: Հայկը նրան տվել է 15.000 ՀՀ դրամ գումար, որից հետո երեքով մտել են գրասենյակ: Գարին Հայկին տվել է մեկ թափանցիկ պոլիէթիլենային փաթեթով չորացված, մանրացված մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որը վերցնելով` իրենք դուրս են եկել, փոքր-ինչ զրուցել են և բաժանվել: Դրանից հետո իրեն են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները, ներկայացել և բերման ենթարկել Արաբկիրի ոստիկանության բաժին, որտեղ անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերել են Գ.Մխիթարյանից գնած մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցը:
Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի ցուցմունքները, համադրելով դրանք քրեական գործի դատական քննությամբ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների հետ, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, իրենց համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, գտել է, որ ամբաստանյալի պատճառաբանություններն անարժանահավատ են, չեն համապատասխանում քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական տվյալներին և նպատակ են հետապնդում խուսափել կատարած արարքին համարժեք քրեական պատասխանատվությունից:
Ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի պատճառաբանությունները հերքվել են, և նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքների կատարումը հիմնավորվել է պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված և դատական ակտում շարադրված հետևյալ ապացույցներով.
Վկա Հայկ Բադալյանի նախաքննական ցուցմունքներով, 2014 թվականի օգոստոսի 21-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում կատարված Արամ Արթուրի Ղազարյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, դատաքիմիական փորձաքննության 22.08.2014թ. թիվ 503 Ք-14 եզրակացությամբ, դատատոքսիկոքիմիական փորձաքննության 29.08.2014թ. թիվ 0576 եզրակացությամբ, 2014 թվականի օգոստոսի 21-ին Արաբկիրի ոստիկանության բաժնում կատարված Հայկ Սուրենի Բադալյանի անձնական խուզարկության արձանագրությամբ, նախաքննության ընթացքում Գարի Մխիթարյանին պատկանող Երևան քաղաքի Օրբելու փողոցի 33 շենքի հարևանությամբ գտնվող ավիատոմսերի վաճառքի գրասենյակում կատարված խուզարկությամբ, դատաքիմիական փորձաքննության 25.08.2014թ. թիվ 521 Ք-14 եզրակացությամբ, 21.08.2014թ. Արամ Ղազարյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված զգալի չափ հանդիսացող 1.21 գրամ հաստատուն քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոցն իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին որոշմամբ, 21.08.2014թ. ժամը 2200-ին թմրամիջոց պահելու և օգտագործելու կասկածանքով Երևան քաղաքի Օրբելու փողոցի 33 հասցեում գտնվող շենքի մոտակայքից Արամ Ղազարյանին ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին բերման ենթարկելու մասին արձանագրությամբ:
Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով ու գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները և գործի նյութերն իրենց համակցությամբ հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին, որոնցով նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պահպանելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-127-րդ հոդվածների դրույթները, դատավճռում շարադրված ապացույցները ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, հանգել է ճիշտ հետևության, որ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ բավարար են ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը գնահատելու և այն հիմնավորված համարելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի փաստարկներն առ այն, որ առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Արամ Ղազարյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցավոր արարք, այն է` Հայկ Բադալյանի կողմից թմրամիջոց ապօրինի ձեռք բերելուն օժանդակել:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արամ Ղազարյանը, գործելով թմրամիջոց սպառողի՝ Հայկ Բադալյանի շահերից, նրան օգնել է ձեռք բերել թմրամիջոց` Հայկ Բադալյանի համար մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց գնելու նպատակով գնացել է Գարի Մխիթարյանի գրասենյակ և հարցրել վերջինիս թմրամիջոցի առկայության և այն վաճառելու հնարավորության մասին, դրական պատասախան ստանալուց հետո Հայկ Բադալյանը 15.000 ՀՀ դրամով գնել է մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց: Այսինքն` առկա է թմրամիջոցի ձեռքբերման հանցակցություն` ինտելեկտուալ օժանդակության ձևով:
Վերաքննիչ դատարանն անհիմն է համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանություններն այն մասին, որ Արամ Ղազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքի ապացույցների համակցությունը բավարար չէ մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումները հիմնավորված են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ:
Այսպիսով, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի քննության ընթացքում նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումներ թույլ չեն տրվել, պահպանվել են ապացույցների հավաքման, ստուգման և գնահատության վերաբերյալ ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրությամբ սահմանված ընթացակարգերը, Արամ Ղազարյանի արարքի որակման հարցում քրեական օրենքը կիրառվել է ճիշտ և կատարած հանցավոր արարքի համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության ու պատժի:
Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Արամ Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով արդարացման դատական ակտ կայացնելու համար:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները` Արամ Ղազարյանի նկատմամբ ազատությունից զրկելու հետ կապված նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված կարգով պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Վանյա Բեգյանի վերաբերյալ 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ի որոշման մեջ հետևյալ իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել. <<(…) Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Այլ խոսքով՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի՝
ա) կատարված հանցագործության նպատակն ու շարժառիթը,
բ) քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակությունը,
գ) կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը,
դ) հանցագործության կատարման եղանակը,
ե) հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը,
զ) հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` նախկինում դատված չլինելը, ՀՀ զինված ուժերում ծառայելը, ուսանող լինելը, միակողմանի ծնողազուրկ լինելը, դրական բնութագրվելը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, և գտել է, որ պատժի նպատակներին հասնելու համար Արամ Ղազարյանի նկատմամբ պետք է պատիժ նշանակել կալանքի ձևով, որը նա պետք է կրի:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Արամ Ղազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատժատեսակի, պատժաչափի և պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցում հանգել է ճիշտ հետևության: Արամ Ղազարյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, գործի կոնկրետ հանգամանքները, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արամ Ղազարյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանմամբ:
Քննության առնելով վերը նշված հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքն` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Արամ Ղազարյանի շահերի պաշտպան Վահե Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 25-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արամ Արթուրի Ղազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 38-268-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ