ԵԱՔԴ/0201/01/14


ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԵՐԵՎԱՆ ՔԱՂԱՔԻ ԸՆԴՀԱՆՈՒՐ ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

Նախագահությամբ` դատավոր Դ. Գրիգորյան
քարտուղարությամբ` Հ.Դաջունցի,
Գ.Վարդանյանի
Մասնակցությամբ`
մեղադրող` Մ.Ենգիբարյանի
պաշտպան՝ Ա.Ջուվանովայի
տուժող` Ա.Դեմուրչյանի
տուժողի ներկայացուցիչ` Տ.Գալստյանի

Դռնբաց դատական նիստում 2018 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Երևան քաղաքում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի, ծնված 20.10.1962թ., ք.Վանաձոր, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ-մասնագիտական կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում դատված.
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 1-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 4 ամիս ժամկետով, <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն ազատվել է նշանակված պատիժը կրելուց: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 3 ամիս ժամկետով, կիրառվել է 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներման ակտը և վերջնական պատիժ է նշանակվել 2 տարի 4 ամիս 14 օր, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ պատժի չկրած ժամկետը փոփոխվել է 1221 ժամ հանրային աշխատանքներով: Կիրառվել է <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշումը և 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ազատվել է պատժի կրումից, հաշվառված է Լոռու մարզ, Դսեղ, 47 փողոց, տուն 4/1:
Սույն գործով կալանքի տակ է եղել 2014 թվականի հուլիսի 31-ից մինչև 2018 թվականի սեպտեմբերի 28-ը:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով, իրեն մեղավոր չի ճանաչել:

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Բ.Օհանյանի 2014 թվականի մարտի 27-ի որոշմամբ Անուշ Դեմուրչյանի հաղորդման հիման վրա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի և 182-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14126714 քրեական գործը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանին 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 118-րդ հոդվածով այն բանի համար, որ նա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար 2011թ. <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու ընթացքում նախնական համաձայնության գալով մոր՝ Ն.Վ-ի հետ, անձի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով` ուրիշի գույքը հանձնելու պահանջ ուղղելու միասնական դիտավորությամբ, զանգահարել է իր վաղեմի ծանոթ Անուշ Դեմուրչյանին և նրա հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է մորը` Ն.Վ.-ին փոխանցել 736.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո Ն.Վարդանյանը որդու հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին և նշված արատավորող տեղեկությունները հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է նրանից հիշյալ գումարը, որպիսի պայմաններում Անուշ Դեմուրչյանն իրեն արատավորող տեղեկությունների հրապարակումից խուսափելու նպատակով, հարկադրված 2011թ. Ն.Վ.-ին է փոխանցել պահանջված գումարից 184.500 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար գումար, այնուհետև նույնաբովանդակ սպառնալիքներով հաջորդող ամիսներին երկու անգամ Ն.Վ.-ը Ա.Դեմուրչյանից պահանջել և ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնին հարակից տարածքում ստացել է ընդհանուր 73.600 ՀՀ դրամին համարժեք 100-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 5 անգամ պահանջել և ստացել է 20.000-ական ՀՀ դրամի չափով ընդհանուր 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո պատժից ազատված Արթուր Հարությունյանը և մայրը 2014թ. փետրվարի 6-ին Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություներ հրապարակելու սպառնալիքներով, վերջինիս առանձնազրույցի են կանչել Ավան Առինջ գյուղում գտնվող <<Գինետուն>> ռեստորանային համալիր, որտեղ թիվ 2 համարի առանձնասենյակում Ն.Վ.-ը և Ա.Հարությունյանն Ա.Դեմուրչյանի մերձավորների, մասնավորապես` որդու և դստեր նկատմամբ բռնություն գործադրելու, աշխատավայրում, հարազատների շրջանում Ա.Դեմուրչյանի հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով, նրան են ներկայացրել առանձնապես խոշոր չափի 6.135.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պահանջ, սակայն Ա.Դեմուրչյանը գումարի փոխանցում չի իրականացրել և 05.03.2014թ. ահաբեկված դիմել է ոստիկանություն:
Բացի այդ, Ա.Հարությունյանը, 2014թ. մարտի 5-ին, ժամը 12.00-ի սահմաններում Կոմիտասի պողոտայում <<Սլավոնական>> համալսարանին հարակից կանգառում, հանդիպել է Անուշ Դեմուրչյանին և պահանջել նստել իր մեքենան, սակայն վերջինիս կողմից բացասական պատասխան ստանալով` նյարդայնացել է, տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ, ձեռքերով հարվածներ հասցրել վերջինիս մարմնի տարբեր մասերին և դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառել թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ` աջ բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով, այսինքն` կատարել է հանցավոր արարք, նախատեսված` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 3-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` կալանքի ժամկետի սկիզբը հաշվելով 2014 թվականի հուլիսի 31-ից: Արթուր Արշալույսի Հարությունյանին կալանքից գրավով ազատելը ճանաչվել է թույլատրելի և որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառվել գրավը` գրավի չափ է սահմանվել 1.000.000 ՀՀ դրամը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 14-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Մ.Արամյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է, իսկ մեղադրյալ Ա.Հարությունյանի պաշտպան Ռ.Սաֆարյանի վերաքննիչ բողոքը մերժվել է՝ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 3-ի որոշումը մեղադրյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց երկու ամիս ժամկետով կալանավորում կիրառելու մասով թողնվել է օրինական ուժի մեջ, իսկ այլընտրանքային խափանման միջոց գրավը թույլատրելի ճանաչելու մասով բեկանվել և փոփոխվել է:
Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորման ժամկետն երկարացվել է 2 ամսով` մինչև 2014 թվականի նոյեմբերի 30-ը, իսկ նույն դատարանի 2014 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոց կալանավորման ժամկետն երկարացվել է ևս 2 ամսով` մինչև 2015 թվականի հունվարի 30-ը:
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Նինա Գևորգի Վարդանյանին 2014 թվականի դեկտեմբերի 15-ին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով այն բանի համար, որ նա նախնական համաձայնություն գալով որդու` Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի հետ, անձի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով ուրիշի գույքը հանձնելու պահանջ ուղղելու միասնական դիտավորությամբ, այն բանից հետո, երբ որդին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար 2011թ. <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու ընթացքում զանգահարել է իր վաղեմի ծանոթ Անուշ Դեմուրչյանին և նրա հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է փոխանցել 736.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար, Ն.Վարդանյանը նույնպես պայմանավորվածության համաձայն զանգահարել Ա.Դեմուրչյանին և նշված արատավորող տեղեկությունները հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է նրանից հիշյալ գումարը, որպիսի պայմաններում Անուշ Դեմուրչյանը արատավորող տեղեկությունների հրապարակումից խուսափելու նպատակով հարկադրված 2011թ. իրեն է փոխանցել պահանջված գումարից 184.500 ՀՀ դրամի համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար գումար, այնուհետև նույնաբովանդակ սպառնալիքներով հաջորդող ամիսներին երկու անգամ Ն.Վարդանյանը Ա.Դեմուրչյանից պահանջել և ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնին հարակից տարածքում ստացել է ընդհանուր 73.600 ՀՀ դրամին համարժեք 100-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 5 անգամ պահանջել և ստացել 20.000-ական ՀՀ դրամի չափով ընդհանուր 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո Ն.Վարդանյանը և որդին, 2014թ. փետրվարի 6-ին Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորո տեղեկություներ հրապարակելու սպառնալիքներով, առանձնազրույցի են կանչել վերջինիս Ավան Առինջ գյուղում գտնվող <<Գինետուն>> ռեստորանային համալիրում, որտեղ թիվ 2 համարի առանձնասենյակում Ն.Վարդանյանն ու Ա.Հարությունյանը Ա.Դեմուրչյանի մերձավորների, մասնավորապես` որդու և դստեր նկատմամբ բռնություն գործադրելով աշխատավայրում, հարազատների շրջանում Ա.Դեմուրչյանի հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով նրան են ներկայացրել առանձնապես խոշոր չափի 6.135.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պահանջ, սակայն Ա.Դեմուրչյանը գումարի փոխանցում չի իրականացրել և 05.03.2014թ. ահաբեկված դիմել է ոստիկանություն:
Ամբաստանյալ Նինա Գևորգի Վարդանյանի նկատմամբ 2014 թվականի դեկտեմբերի 15-ի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի և Նինա Գևորգի Վարդանյանի վերաբերյալ թիվ 14126714 քրեական գործը 2014 թվականի դեկտեմբերի 22-ին մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ քրեական գործին շնորհվել է թիվ ԵԱՔԴ/0201/01/14 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2016 թվականի հունիսի 7-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2017 թվականի փետրվարի 20-ի որոշմամբ ամբաստանյալ Նինա Գևորգի Վարդանյանի մասով քրեական գործի մասն անջատվել և քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 31-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի հիմքով:

1. Ապացույցների հետազոտում և գնահատում.

Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների գնահատման արդյունքներով Դատարանը հաստատ¬ված համարեց այն, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը կատարել է շորթում՝ Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու, նրա մերձավորների նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով Ա.Դեմուրչյանի առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հանձնելու գործողություններ կատարելու պահանջ է ներկայացրել, որպիսի գործողությունն արտահայտվել է հետևյալում.
Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար 2011թ. <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու ընթացքում նախնական համաձայնության գալով մոր՝ Ն.Վ-ի հետ, անձի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով` ուրիշի գույքը հանձնելու պահանջ ուղղելու միասնական դիտավորությամբ, զանգահարել է իր վաղեմի ծանոթ Անուշ Դեմուրչյանին և նրա հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է մորը` Ն.Վ.-ին փոխանցել 736.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո Ն.Վարդանյանը որդու հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին և նշված արատավորող տեղեկությունները հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է նրանից հիշյալ գումարը, որպիսի պայմաններում Անուշ Դեմուրչյանն իրեն արատավորող տեղեկությունների հրապարակումից խուսափելու նպատակով, հարկադրված 2011թ. Ն.Վ.-ին է փոխանցել պահանջված գումարից 184.500 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար գումար, այնուհետև նույնաբովանդակ սպառնալիքներով հաջորդող ամիսներին երկու անգամ Ն.Վ.-ը Ա.Դեմուրչյանից պահանջել և ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնին հարակից տարածքում ստացել է ընդհանուր 73.600 ՀՀ դրամին համարժեք 100-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 5 անգամ պահանջել և ստացել է 20.000-ական ՀՀ դրամի չափով ընդհանուր 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո պատժից ազատված Արթուր Հարությունյանը և մայրը 2014թ. փետրվարի 6-ին Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություներ հրապարակելու սպառնալիքներով, վերջինիս առանձնազրույցի են կանչել Ավան Առինջ գյուղում գտնվող <<Գինետուն>> ռեստորանային համալիր, որտեղ թիվ 2 համարի առանձնասենյակում Ն.Վ.-ը և Ա.Հարությունյանն Ա.Դեմուրչյանի մերձավորների, մասնավորապես` որդու և դստեր նկատմամբ բռնություն գործադրելու, աշխատավայրում, հարազատների շրջանում Ա.Դեմուրչյանի հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով, նրան են ներկայացրել առանձնապես խոշոր չափի 6.135.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պահանջ, սակայն Ա.Դեմուրչյանը գումարի փոխանցում չի իրականացրել և 05.03.2014թ. ահաբեկված դիմել է ոստիկանություն:
Առաջադրված մեղադրանքի շուրջ հարցաքննվելիս ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում, պահպանելով մինչդատական վարույթի ընթացքում որդեգրած դիրքորոշումը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չճանաչեց, վիճարկեց առաջադրված մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, ընդհանրացված կարգով` այդ ապացույցների հիման վրա մեղադրական եզրակա¬ցութ¬յունում մեղադրող կողմի ներկայացրած հետևությունները և ցուցմունք տալով հայտնեց, որ Ա.Դեմուրչյանին ճանաչում է 1997 թվականից, ում հետ առաջին անգամ հանդիպել են Կոմիտասի պողոտայում, այլ ոչ թե Արաբկիրի դատախազությունում: Հետագայում Ա.Դեմուրչյանին հանդիպել է վերջինիս աշխատավայրում՝ Արաբկիրի դատախազությունում, որտեղ պարբերաբար այցելել է գործնական նպատակներով: Ա.Դեմուրչյանի հետ մի քանի անգամ գնացել են սրճարան, մտերմիկ զրույցներ են ունեցել, որից հետո իր և Ա.Դեմուրչյանի հարաբերություներն ավելի է մտերմացել և գտնվում էին ինտիմ կապերի մեջ:
Բազմիցս գիշերել է Ա.Դեմուրչյանի բնակարանում, մասնակցել է նաև Ա.Դեմուրչյանի բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներին, որի ժամանակ արհեստավորներին և շինարարական նյութերը ինքն է տարել, որի ընթացքում հարևաններն բազմիցս իրեն տեսել են Ա.Դեմուրչյանի բնակարանում: Սվետայի հետ ամուսնանալու պահին Ա.Դեմուրչյանի հետ մի քանի ամսվա ծանոթություն է ունեցել, իսկ հարսանիքին մասնակցել է նաև Ա.Դեմուրչյանը: Հետագայում իր և Ա.Դեմուրչյանի հարաբերությունները այնքան են մտերմացել, որ այդ կապի մասին իմացել է նաև Սվետան, որի պատճառով էլ ամուսնալուծվել են: Ա.Դեմուրչյանի հետ մասնակցել է նրա բարեկամների և ընկերների խնջույքներին, բոլորն իրենց միասին են տեսել և գիտեին, որ փաստացի ամուսիներ են եղել: Ա.Դեմուրչյանի վիրահատության, ինչպես նաև բնակարանի վերանորոգման գումարը ինքն է տվել, վերջինս որևէ պարտք ու պահանջ չի ունեցել, այլ Ա.Դեմուրչյանն է իրեն պարտք եղել: Զեյթուն թաղամասում գտնվող՝իրեն պատկանող բնակարանը վաճառել է և նշված գումարը` 15.000 ԱՄՆ դոլարը պարտքով տվել է Ա.Դեմուրչյանին, և միայն այդ գումարն է հետագայում նրանից պահանջել:
Ա.Դեմուրչյանին չի սպառնացել և նրա վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ չունի: Վերջինս հանդիսացել է իր ընկերուհին, և ոչ պարկեշտ հագուստ կրելու համար մի քանի անգամ նրան հարվածել է:
Նոր սերնդի բջջային հեռախոսներից և համակարգիչներից օգտվելու միջոցներին տեղյակ չէ և ինտերնետից չի օգտվել, ուստիև ինտերնտետով Ա.Դեմուրչյանի վերաբերյալ որևէ արատավորող տեղեկատվություն չի հրապարակել: Բացի այդ, <<Համադասարանցիներ>> սոցիալական կայքում գրանցված չի եղել և որևէ մեկի միջոցով Ա.Դեմուրչյանի վերաբերյալ որևէ արատավորող տեղեկատվություն հիշյալ կայքում ևս չի տեղադրել:
Քրեակատարողական հիմնարկում պատիժը կրելիս բազմիցս զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին, սակայն ոչ թե սպառնալու և գումարային պահանջ ներկայացնելու համար, այլ վերջինիս իր կինը համարելու և նրա հետ ջերմ և մտերմիկ հարաբերություններ ունենալու համար:
Նշել է նաև, որ Ա.Դեմուրչյանի երեխաներին` Մերուժան և Լիլիթ Դեմուրչյաններին պահել է իր երեխաների պես, Ա.Դեմուրչյանից նախկինում որևէ գումար չի պահանջել, այլ ինքն է վերջինիս և նրա երեխաներին պահել:

/դատական նիստի արձանագրություն/
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի կողմից բերված պատճառաբանություններն առ այն, որ իր կողմից շորթում՝ Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով նրան առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հանձնելու գործողություններ կատարելու պահանջ չի ներկայացրել, անհիմն են, իսկ վերջինիս այլուրեքության վերաբերյալ առաջ քաշած վարկածները մտացածին, վերջինս հետապնդում է քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու և դեպքի հանգամանքները խեղաթյուրելու նպատակ: Այդ հետևության Դատարանը հանգեց պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում հետազոտած հետևյալ ապացույցների համադրման և գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես` նախաքննական ցուցմունքների հրապարակման, հետազոտման և դատաքննական ցուցմունքների գնահատման արդյունքներով, մասնավորապես.
-Տուժող Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանի դատաքննական ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ Ա.Հարությունյանին ճանաչել է 2000թ.-ից: Վերջինիս հանդիպել է իր աշխատանքի վայրում` Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում, ուր Ա.Հարությունյանը հաճախակի էր այցելում: Ա.Հարությունյանը տեղեկանալով իր կողմից բնակարանը վերանորոգելու ցանկության և այդ կապակցությամբ ՌԴ-ում գտնվող ամուսինու կողմից իրեն գումար փոխանցելու մտադրության մասին, առաջարկել է օգնել՝ ձեռնամուխ լինելով վերանորոգման աշխատանքների կատարմանը: Ա.Հարությունյանը հետևել և մասնակցել է բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներին, այդ թվում շինարարական նյութերի ձեռք բերմանը, որի համար իր կողմից վարձատրվել է: Դրանից հետո մտերմացել է Ա.Հարությունյանի հետ, և կարելի է ասել նրան խղճում էր: Ա.Հարությունյանն իրեն և իր ընտանիքի անդամներին ծառայել է նաև որպես վարորդ: Իր և Ա.Հարությունյանի հարաբերությունները սրվել են այն ժամանակ, երբ իր քույրը արտասահմանից ոսկի էր ուղարկել և ինքն այդ ոսկին պետք է վաճառեր: Ա.Հարությունյանը տեղեկանալով այդ մասին կրկին իր օգնությունն է առաջարկել` նշելով, որ ծանոթներ ունի և այդ ոսկին կվաճառվի բարձր գնով: Դրանից հետո Ա.Հարությունյանը վերցրել է ամբողջ ոսկեղենը և ասել, որ դրա դիմաց կվճարի 2.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն գումարն այդպես էլ չի տվել և ամեն անգամ ինչ-ինչ պատճառաբանություններ բերելով ձգձգում էր գումարի վճարումը: Այնուհետև, երբ Ա.Հարությունյանին գումարի պահանջ է ներկայացրել, վերջինս սպառնացել է, որ իր աշխատանքի վայրում, ինչպես նաև իր երեխաներին և բոլոր ծանոթներին կհայտնի, թե իբր միմյանց հետ գտնվում են ինտիմ հարաբերությունների մեջ, բացի այդ, իր վերաբերյալ արատավորող լուսանկարներ և տեսանյութեր ունի, որոնք բոլորին ցույց կտա: Ա.Հարությունյանն որոշ ժամանակ անց խարդախություն կատարելու համար դատապարտվել է և արդեն պատիժը կրելու ընթացքում` ՔԿ հիմնարկից զանգահարում էր և գումար պահանջում` կրկին սպառնալով, որ եթե մորը` Նինա Վարդանյանին 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար չհանձնի, ապա իր դստերը վնասելու համար մարդ կուղարկի իր բնակարան և կհրապարակի իրեն վերաբերվող արատավորող նյութերը: Ա.Հարությունյանի սպառնալիքներից վախենալով, մասնավորապես, որ վերջինս կվնասի իր երեխաններին և իրեն վարկաբեկող արատավորող նյութեր կհրապարակի կամ հայտարարություններ կանի, բազմիցս գումարներ է փոխանցել Ա.Հարությունյանի մորը` Նինա Վարդանյանին:
Այդ առիթով առաջին անգամ Ա.Հարությունյանի քրոջ տուն է տարել և 500 ԱՄՆ դոլար գումար տվել Ն.Վարդանյանին: Հետագայում կրկին զանգեր է ստացել թե Ա.Հարությունյանից, և թե Ն.Վարդանյանից, ովքեր կրկին սպառնալիքներով գումար են պահանջել: Բացի նշված դեպքից, Ն.Վարդանյանին մի քանի անգամ տվել է նաև 20.000-ական դրամ, մի անգամ 100.000 ՀՀ դրամ, մի անգամ էլ 700 ԱՄՆ դոլար են պահանջել, որը ստիպված տվել է:
Նշված գումարները փոխանցելուց հետո Ա.Հարությունյանը հետագայում զանգահարել և նույն սպառնալիքների ներքո 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարի պահանջ է ներկայացրել: Քանի որ ինքն այդքան գումար չուներ և չէր կարող հայթայթել, Ա.Հարությունյանին հայտնել է, որ այդքան գումար չի կարող տալ վերջինիս: Ա.Հարությունյանի պահանջով վերջինիս հետ Առինջում գտնվող <<Գինետուն>> ռեստորանային համալիրում նախատեսվելիք հանդիպմանը գնացել է իր ընկերուհի՝ Լ.Մկրտչյանի հետ: Երբ ինքը և Լուսյա Մկրտչյանը մտել են հիշյալ ռեստորանային համալիրի առանձնասենյակներից մեկը, Ա.Հարությունյանը և Նինա Վարդանյանն արդեն սպասում էին իրենց, վերջիններս գտնվում էին ալկոհոլի ազդեցության տակ: Տեսնելով իրենց Ա.Հարությունյանը վազելով և բղավելով փակել է առանձնասենյակի մուտքի դուռը` սպառնալով, որ պահանջված գումարը չտալու դեպքում կվնասի աղջկան և բոլորին կհայտնի իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկությունների մասին: Դրանից հետո չի հիշում, թե ինչպես է դուռը բացվել և իրենք փախել են այդտեղից, որից հետո Ա.Հարությունյանի կողմից կրկին սպառանալիքներ են եղել: Բացի այդ, Ա.Հարությունյանը փողոցում կրկին մոտեցել է իրեն, բղավել է, քաշքշել և հարվածներ հասցնելով սպառնացել իրեն, որի ժամանակ անցորդներից մոտեցել և միջամտել են, սակայն Ա.Հարությունյանը նրանց հայտնել է, որ իբր թե ինքը նրա կինն է և ինչ կուզի կանի, որն իմանալով անցորդները թողել ու հեռացել են, որից հետո էլ դիմել է ոստիկանություն:
Ա.Հարությունյանի հետ գտնվել է ընկերական, այլ ոչ թե ինտիմ փոխհարաբերությունների մեջ: Երեխաները Ա.Հարությունյանին ճանաչել են որպես արհեստավոր կամ վարորդ: Ինքը նույնիսկ չի ցանկացել օգտվել Ա.Հարությունյանի <<տաքսի>> ծառայություններից, սակայն առավոտյան, երբ տնից դուրս էր գալիս բակում Ա.Հարությունյանը սպասում էր իրեն, և իրավիճակից ստիպված օգտվել է նրա <<տաքսի>> ծառայություններից, սակայն բոլոր ծառայությունների համար վճարել է:
Ա.Հարությունյանը իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկատվություն չէր կարող ունենալ, քանի որ նրա հետ այդ կարգի որևէ փոխհարաբերություն չի ունեցել, սակայն նրա սպառնալիքներից վախեցել է, քանի որ տղա երեխա ունի և մտածել է, որ եթե վերջինս տեղեկանար Ա.Հարությունյանի կողմից իր մասին սուտ և մտացածին հայտարարություններ կատարելու մասին, ապա հաստատ կվնասեր նրան: Իր կողմից Ա.Հարությունյանին գումար տալը պայմանավորված է եղել տղա երեխա ունենալու հանգամանքով, հակառակ դեպքում գումար չէր տա: Ա.Հարությունյանը սպառնացել է հրապարակել և բոլորին ի ցույց դնել իր վերաբերյալ արատավորող տեղեկատվություն: Բացի այդ, վերջինս սպառնացել է նաև, որ իր աղջկա հետ վատ բաներ կկատարվեն կամ տղային կսպանեն, որպիսիք սպառնալիքների իրագործմանը հավատացել է, քանի որ Ա.Հարությունյանը ընդունակ է նման բաներ կատարելու, և դա էլ պահանջված գումարը հանձնելու պատճառ է հանդիսացել: Ա.Հարությունյանի մորը և քրոջը ճանաչում է, վերջիններիս հետ շփվել է միայն գումար տալու ժամանակ, որն էլ պայմանավորված է եղել Ա.Հարությունյանի կողմից ՔԿ հիմնարկում պատիժը կրելուց գումարի պահանջ ներկայացնելու հետ, որի հետևանքով էլ տարել և գումարը տվել է Նինա Վարդանյանին:
Նշել է նաև, որ Ա.Հարությունյանի կողմից պահանջված գումարները մշտապես տվել է սպառնալիքի ազդեցության տակ՝ վախի մթնոլորտում, այդ թվում նաև Լ.Մկրտչյանի և դստեր հետ միասին: Ա.Հարությունյանին պարտքով կամ խնդրանքով գումար չի տվել:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Լիլիթ Լևոնի Դեմուրչյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի դուստրը և բնակվում է վերջինիս և եղբոր հետ միասին: Հայրը բնակվում է ՌԴ-ում, սակայն ծնողները չեն ամուսնալուծվել: Ճանաչում է Արթուր Հարությունյանին, ով զբաղվել է իրենց տան վերանորոգման աշխատանքներով: 2013թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին մայրը լաց լինելով եկել է տուն և հայտնել, որ Ա.Հարությունյանը սպառնացել է մորը` ասելով, որ բոլորին կպատմի, թե իբր մայրը անբարոյական է, և եթե մայրը Ա.Հարությունյանի հետ հանդիպման չգնա ու գումարներ չտա, ապա վերջինս կգա իրենց շենքի բակ և խայտառակ կանի նրան: Այդ ժամանակ, մոր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, մայրը միացրել է բարձրախոսը և ինքը լսել է, որ Ա.Հարությունյանի մայրը` Նինա Վարդանյանը, սպառնալիքներով պահանջել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո մոր հետ գնացել է Զեյթուն վարչական շրջանի շատրվանների մոտ, որտեղ Նինա Վարդանյանին են փոխանցել 20.000 ՀՀ դրամ գումար: Հանդիպման ժամանակ Ն.Վարդանյանն իրեն չի ճանաչել, վերջինիս ներկայացել է որպես Ա.Դեմուրչյանի ընկերուհի, այդ ընթացքում Ն.Վարդանյանը մոր կողմից 15.000 ԱՄՆ դոլար պարտք ունենալու վերաբերյալ որևէ բան չի ասել: Մայրը հայտնել է նաև, որ Նինա Վարդանյանին գումար է տվել նաև ընկերուհու` Լուսյա Մկրտչյանի հետ: Ա.Դեմուրչյանից տեղեկացել է նաև, որ Ա.Հարությունյանի և Ն.Վարդանյանի պահանջով վերջիններիս է տվել ևս 500 ԱՄՆ դոլար գումար: 2013թ. հոկտեմբերի 14-ին մայրը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ տուն չվերադառնա, քանի որ Արթուր Հարությունյանը գտնվում է շենքի բակում և կարող է իրեն վնասել: Չլսելով մորը` շտապել է տուն, սակայն Արթուր Հարությունյանին շենքի բակում չի տեսել: Տանը մայրն հայտնել է, որ Ա.Հարությունյանը դեռևս գտնվում է շենքի բակում և խնդրել է պատուհանից դուրս նայել, որպեսզի վերջինս իրեն տեսնելով հեռանա: Պատուհանից նայելով նկատել է, որ շենքի բակում Արթուր Հարությունյանը մեքենան ետ ու առաջ է վարում՝ ձայնային ազդանշան արձակելով: Նույն պահին իրեն է զանգահարել դիմացի շենքում բնակվող ընկերուհու մայրը` Լիլիթ Մելքոնյանը: Պատասխանելով զանգին սկսել է լաց լինել` չկարողանալով բացատրել, թե ինչ է պատահել: Լ.Մելքոնյանը լսելով իր լացի ձայնը շտապ եկել է իրենց տուն, որտեղ մայրը վերջինիս պատմել է, որ Ա.Հարությունյանն եկել է իրենց շենքի բակ և սպառնալիքներ է տալիս, իսկ Լիլիթն էլ իր հերթին հայտնել է, որ ինքը նույնպես ձայնային ազդանշաններ է լսել: Այդ պահին իրենց բնակարանի քաղաքային հեռախոսահամարին է զանգահարել Ա.Հարությունյանը, որին պատասխանել է Լ.Մելքոնյանը: Արթուր Հարությունյանը սկսել է հայհոյանքներ տալ, իսկ Լիլիթը սաստել է նրան, նշելով որ իր հետ այդ տոնով չխոսի, ապա նրանից պահանջել է հեռանալ, միաժամանակ հայտնելով, որ իր և մոր ինքնազգացողությունը վատթարանալու առիթով շտապ օգնություն են կանչել: Մի շարք անգամներ, երբ Ա.Հարությունյանը և Նինա Վարդանյանը զանգահարել են մորը և սպառնալիքներով գումար պահանջել, մայրը միացրել է բարձրախոսը և ինքը լսել է նշված խոսակցությունները: Հերթական անգամ, 2014թ. փետրվարին, մայրը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին և ցանկացել է հանդիպել: Ինքը գնացել է մոր աշխատանքի վայր, սակայն նա տեղում չի եղել և իր զանգերին չի պատասխանել: Հերթական զանգին պատասխանելով մայրն հայտնել է, որ գտնվում է Կիևյան կամուրջի մոտ և ցանկանում է կյանքին վերջ տալ, քանի որ հոգնել է Նինա Վարդանյանի և Արթուր Հարությունյանի շանտաժներից: Խնդրել է մորը նման քայլի չդիմել և անմիջապես գնացել է Կիևյան կամուրջի մոտ, որտեղ հանդիպելով նրան տեղեկացել է, որ վերջինս կարողացել է զսպել հուզմունքը և գործել գիտակցաբար: Մայրը հայտնել է նաև, որ ցանկացել է վերջ տալ կյանքին, քանի որ Ն.Վարդանյանը և Ա.Հարությունյանը սպառնացել են <<համադասարանցիներ>> կայքով նամակ գրել հորը` Լևոն Դեմուրչյանին և հայտնել, որ մայրն անբարոյական է: Այդ ամենը լսելով հայրիկից ճշտել է նրա կայքի գաղտնաբառն ու պարբերաբար ստուգել վրջինիս հասցեագրված նամակագրությունը: 2014թ. մարտի 10-ին կամ 12-ին տեսել է, որ <<Նինա Վարդանյան>> անունով ինչ-որ մեկը նոր էջ է բացել և նամակ գրել հորը հետևյալ բովանդակությամբ, թե մայրը 17 տարի կապված է Արթուր Հարությունյանի հետ: Բացի այդ, նամակում գրել է իր, եղբոր, մորեղբոր անունները և խնդրել է հեռախոսահամար նշել, որպեսզի զրուցեն նրա հետ: Որպեսզի հայրը չկարդա նշված նամակը, ջնջել է հոր էջը:
Նշել է նաև, որ իրենք գումարի կարիք չեն ունեցել, բնակարանը վերանորոգել են իրենց գումարով, որևէ մեկից պարտքով գումար երբևէ չեն վերցրել:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Հասմիկ Ժորայի Քառյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի աշխատանքային ընկերուհին: Աշխատանքի վայրում հաճախ էին դեպքեր լինում, որ Անուշ Դեմուրչյանը գտնվում էր անտրամադիր վիճակում, իսկ երբեմն նաև լացում: Ա.Դեմուրչյանից հետաքրքրվել է նման վարքագծի պատճառների մասին և վերջինիցս տեղեկացել, որ Արթուր Հարությունյան անունով մի ծանոթ ունի, ով մոր` Նինա Վարդանյանի հետ անընդհատ սպառնում են, թե իր մասին վարկաբեկող տեղեկություններ կհայտնեն հարազատներին, ինչպես նաև սպառնացել են սպանել Անուշ Դեմուրչյանի երեխաներին և այդ ճանապարհով նրանից գումարներ են պահանջում, իսկ նա էլ սպառնալիքներից վախենալով գումար է տալիս նրանց: Մի քանի անգամ՝ իր ներկայությամբ Անուշ Դեմուրչյանը հեռախոսով զրուցել է Արթուր Հարությունյանի և նրա մոր հետ և անձամբ լսել է, թե ինչպես են վերջիններս սպառնալով գումար պահանջել և Ա.Հարությունյանն ինչ հայհոյանքներ է տվել Անուշ Դեմուրչյանի հասցեին: Մի քանի անգամ Ա.Հարությունյանն իր տաքսի մեքենայով եկել է Անուշ Դեմուրչյանին հանդիպելու և ճանապարհելու, և որ վերջինս մենակ չլինի` նրանց հետ է գնացել: 2014թ. փետրվար ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Անուշ Դեմուրչյանը զանգահարել և հայտնել է իրեն, որ Արթուրը և նրա մայրը պահանջել են հանդիպել՝ խնդրելով ուղեկցել իրեն: Պատահական տաքսի մեքենայով գնացել են Առինջ գյուղի <<Գինետուն>> ռեստորանի մոտ և մտել 2-րդ համարի սենյակ, որտեղ գտնվել են Արթուր Հարությունյանը և նրա մայրը: Ա.Հարությունյանը մոտեցել և բանալիով փակել է սենյակի դուռը, ապա մայր ու որդի սկսել են սպաոնալ Անուշ Դեմուրչյանին, իսկ Արթուր Հարությունյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով սպառնացել է խայտառակել և սպանել Անուշ Դեմուրչյանին: Իրենք վախենալով սկսել են օգնություն կանչել, իսկ Ա.Հարությունյանը հայհոյում էր և գումար պահանջում: Այդ ամենը տևել է շուրջ 30 րոպե, որից հետո Ա.Հարությունյանը դուռը բացել է, քանի որ ռեստորանային համալիրի աշխատակիցներն իրենց ձայների պատճառով պահանջում էին բացել դուռը: Ա.Հարությունյանի կողմից դուռը բացելուց հետո ինքն ու Ա.Դեմուրչյանը արագ հեռացել են:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Ծաղկանուշ Ղահրամանի Մարգարյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի հարևանուհին: Իր հիշելով Ա.Դեմուրչյանի խնդրանքով 2000թ. գնացել է վերջինիս տուն, քանի որ նա օտար տղամարդ էր հյուրընկալելու: Քիչ անց եկել է Արթուր անունով մի տղամարդ` ծաղկեփունջը ձեռքին, ով հայտնել է, որ Անուշն իր համար լավություն է արել և ինքը պետք է անպայման լավության տակից դուրս գա: Ա.Հարությունյանը տեղեկանալով, որ Ա.Դեմուրչյանը պատրաստվում է վերանորոգել իր բնակարանը, առաջարկել է իր օգնությունը: Անուշ Դեմուրչյանն այդ մտքին հավանություն չի տվել, սակայն չնայած դրան Արթուր Հարությունյանը շինանյութ, ապա բանվորներ է բերել և սկսել վերանորոգման աշխատանքները: Ինչպես շինանյութի, այնպես էլ բանվորների գումարը վճարել է Ա.Դեմուրչյանը, մի շարք անգամներ էլ` իր ներկայությամբ: Դրանից հետո Ա.Հարությունյանը հաճախակի այցելել է Ա.Դեմուրչյանի տուն, ինչը սակայն վերջինիս դուր չի եկել: Մի քանի անգամ Ա.Դեմուրչյանի տանը գտնվելու ընթացքում, երբ Արթուրը զանգահարել է Անուշին, վերջինս միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը, և ինքն անձամբ լսել է, թե ինչպես է Արթուրը սպառնում Անուշին, որ եթե վերջինս չհանդիպի նրա հետ, ապա կգա և շենքի դիմաց կգոռգռա ու խայտառակ կանի նրան, իսկ Անուշն էլ ահաբեկված կատարել է նրա պահանջները: Ա.Դեմուրչյանից տեղեկացել է, որ նույն սպառնալիքների ազդեցության տակ Ա.Հարությունյանի մորը տվել է 20,000 ՀՀ դրամ, որպեսզի նա իրեն չվարկաբեկի: Ա.Հարությունյանի կողմից հերթական անգամ Ա.Դեմուրչյանին զանգահարելուց վերջինս կրկին հեռախոսի բարձրախոսը միացրել է և ինքը լսել է, թե ինչպես է Ա.Հարությունյանը նրան սպառնում և 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջում:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Վարդիթեր Դոլյանի Գրիգորյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ հանդիսանում է Ա.Դեմուրչյանի քույրը: 2013 թվականին, ամիսը հստակ չի հիշում, զանգահարել է քրոջը՝ Ա.Դեմուրչյանին, վերջինիս որպիսությանը տեղեկանալու նպատակով: Խոսակցության ընթացքում Ա.Դեմուրչյանը լացելով հայտնել է, որ հոգնել է այս կյանքից և ցանկանում է վերջ տալ կյանքին, ապա անջատել է հեռախոսը: Այդ լսելով կրկին զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին, սակայն վերջինս հեռախոսազանգին չի պատասխանել: Այս ամենից վախեցած զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանի դստերը` Լիլիթ Դեմուրչյանին և հայտնել իրողությունը: Դրանից հետո, երբ գնացել էր քրոջը տեսնելու, վերջինս և Լիլիթը կրկին լաց էին լինում: Հետաքրքրվել և վերջիններիցս տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանը, ով ժամանակին նրանց տան վերանորոգման աշխատանքներն է կատարել, զանգահարում և սպառնում է, որ եթե Ա.Դեմուրչյանը նրան գումար չտա, ապա բոլորին կհայտնի, որ Ա.Դեմուրչյանի հետ գտնվում է սեռական կապի մեջ, բացի այդ, կվնասի նաև Ա.Դեմուրչյանի երեխաներին:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Մարինե Խաչիկի Ավետիսյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ 2000 թվականից ճանաչում է Անուշ Դեմուրչյանին, որպես նույն շենքի բնակիչ: Առաջին անգամ Արթուր Հարությունյանին տեսել է 2001թ. ամռանը՝ Անուշ Դեմուրչյանի պատշգամբի վերանորոգման աշխատանքների կատարման ժամանակ: Վերանորոգման աշխատանքների կատարման ընթացքում Արթուրը հիմնականում զբաղվել է շինանյութի մատակարարմամբ, որի դիմաց վճարումները կատարել է Ա.Դեմուրչյանը, իսկ մեկ անգամ վերջինս նույնիսկ իր ներկայությամբ է 6.000 ՀՀ դրամ գումար տվել Ա,Հարությունյանին: Վերանորոգման աշխատանքների ավարտից հետո Ա.Դեմուրչյանի տանը Ա.Հարությունյանին այլևս չի տեսել: 2012թ. ամռանը Անուշին խնդրել է իրեն խանութ ուղեկցել։ Այդ ընթացքում, երբ գտնվել են իրենց թաղամասի խանութներից մեկում, Անուշի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել: Ա.Դեմուրչյանը պատասխանել է զանգին, իսկ ինքը լսել է, թե ինչպես է մի կին բղավելով Անուշից 300 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջում՝ սպառնալով հակառակ դեպքում այցելել վերջինիս բնակության վայր և խայտառակել նրան: Անուշը սկսել է լաց լինել, իսկ արդեն տանը հայտնել է, որ այդ կինը <<խոզի>>` Արթուր Հարությունյանի մայրն էր: Հայտնել է նաև, որ <<խոզը>>` Արթուրը /վերջինիս Ա.Դեմուրչյանը այդպես էր դիմում/ այդ ժամանակ գտնվել է բանտում և մայր ու որդի իրեն շանտաժ անելով գումար են պահանջում: 2014թ. մարտի 5-ին նկատել է, որ Անուշ Դեմուրչյանը լաց լինելով վերադարձել է տուն և վերջինիցս տեղեկացել է, որ հերթական անգամ մայր ու որդի փողոցում հանդիպել են նրան, ծեծել և 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջել՝ սպառնալով, որ գումարը չտալու դեպքում Անուշին խայտառակելու են հարևանների և բարեկամների շրջանում: Նշել է նաև, որ 2014թ. մայիսին Ա.Հարությունյանն ու մայրը հերթական անգամ զանգահարել են Անուշ Դեմուրչյանին և միմյանց հերթ չտալով, սպառնալիքներ են հնչեցրել վերջինիս հասցեին, ինչի հետևանքով նրա ինքնազգացողությունը վատացել է: Շարունակվող զանգերին ինքը է պատասխանել, որի ընթացքում պահանջել են Անուշին փոխանցել, որ հաջորդ օրը գնալու են Նատալի-Ֆարմ, վերջինիս դստեր՝ Լիլիթ Դեմուրչյանի աշխատանքի վայր և խայտառակեն նրան` հայտնելով, որ մայրն անբարոյական է, սակայն այդ քայլին չեն դիմի, եթե Անուշն իրենց վճարի 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նշել է նաև, որ նշված զանգերի ընթացքում Անուշ Դեմուրչյանի կողմից Ա.Հարությունյանին կամ վերջինիս մորը պարտք լինելու մասին ոչ մի խոսակցություն չի եղել: Ա.Հարությունյանի հետ հեռախոսով խոսելիս պահանջել է վերջինիցս, որ Անուշ Դեմուրչյանին և նրա ընտանիքին հանգիստ թողնի, այլապես անձամբ կդիմի ոստիկանություն: Ա.Դեմուրչյանը չէր կարող Ա.Հարությունյանին պարտք լինել, քանի որ Անուշի ամուսինը մշտապես նրան գումար էր ուղարկում և նա ֆինանսապես ապահոված էր:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Լուսյա Օնիկի Մկրտչյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ առաջին անգամ Ա.Հարությունյանին տեսել է Ա.Դեմուրչյանի տանը 2006 թվականին, երբ Ա.Դեմուրչյանը փոխում էր տան պատուհանները: Այդ ընթացքում Ա.Դեմուրչյանն աշխատանքի էր գնում, իսկ Ա.Հարությունյանն որպես ընտանքի հարազատ անդամ տանն էր մնում և հետևում վերանորոգման աշխատանքներին:
Դրանից որոշ ժամանակ անց, Ա.Դեմուրչյանին տեսել է տխուր և վախեցած, իսկ մի քանի անգամ՝ լացակումած վիճակում: Անհանգստանալով Ա.Դեմուրչյանից հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանը սպառնալով նրանից գումարներ է պահանջում, մասնավորապես՝ Ա.Հարությունյանը կալանավայրից զանգել է Անուշին և սպառնալիքներ տալով պահանջել է մորը` Նինա Վարդանյանին 500 ԱՍՆ դոլար գումար փոխանցել: Այդ օրը Ա.Դեմուրչյանը վախեցած է եղել և նրա խնդրանքով միասին գնացել են Ա.Հարությունյանի քրոջ` Անահիտի բնակության վայր՝ Կիևյան փողոցի վրա գտնվող բնակարան։ Ա.Դեմուրչյանը նշված բնակարանի խոհանոցում 500 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Անահիտ Հարությունյանին, ապա մտել է կողքի սենյակ և հանդիպել Ն.Վարդանյանին, որից հետո միասին հեռացել են: Դրանից որոշ ժամանակ անց, Անուշ Դեմուրչյանը հայտնել է, որ Արթուր Հարությունյանը կրկին զանգահարել և սպառնալիքներ հնչեցնելով գումար է պահանջել։ Այդ առիթով Անուշ Դեմուրչյանի հետ կրկին գնացել են նույն շենքի բակ, որտեղ Ա,Դեմուրչյանը իր ներկայությամբ Ն.Վարդանյանին է փոխանցել 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ վերջինս էլ գումարը վերցնելով իր հերթին սպառնալիքներ է ուղղել Ա.Դեմուրչյանի հասցեին, ապա նշելով, որ այդքան գումարով չի կարող գոյատևել թողել և հեռացել է: Նշել է նաև, որ Ա.Հարությունյանը ՔԿ հիմնարկից, իսկ Ն.Վարդանյանն էլ իր հերթին զանգահարում և սպառնում էին Ա.Դեմուրչյանին, որ իրենց պահանջը չկատարալու դեպքում կսպանեն վերջինիս երեխաներին:
Ա.Հարությունյանը և Ա.Դեմուրչյանն ընդամենը գործնական ընկերներ են եղել, իսկ ավելի կոնկրետ, Ա.Հարությունյանը Ա.Դեմուրչյանի համար կատարում էր շինարարական աշխատանք: Եղել է դեպք, որ ինքը, Ա.Դեմուրչյանը և Ա.Հարությունյանը միասին գնացել են եկել հաց ուտելու, քանի որ երբ Ա.Հարությունյանը Ա.Դեմուրչյանին տեղ է հրավիրել, վերջինս չի ցանկացել միայնակ գնալ, և նրա խնդրանքով ինքն էլ է մասնակցել հրավերքին:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Գառնիկ Արամայիսի Գրիգորյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ 1994-1995 թվականներին աշխատել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում` որպես վարորդ: Նույն ժամանակահատվածում դատախազությունում աշխատել է նաև Ա.Դեմուրչյանը, որի հետ գտնվել է աշխատանքային փոխհարաբերությունների մեջ: Ա.Դեմուրչյանի հետ աշխատանքից դուրս շփում չի ունեցել: Արթուր Հարությունյան անվամբ անձնավորության չի ճանաչում, Ա.Դեմուրչյանի հետ ինտիմ հարաբերություններ չի ունեցել և այդ ամենը զրպարտություն է:
/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Ծովինար Դոլյանի Գրիգորյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի քույրը և մշտապես բնակվում է արտասահմանում: Իր հիշելով 2005-2006 թվականներին իրեն պատկանող՝ ընդհանուրը շուրջ 2.000 ԱՄՆ դոլար արժեքի ոսկյա զարդերն ուղարկել է Ա.Դեմուրչյանին, որպեսզի վերջինս դրանք վաճառի, ապա նոր զարդեր գնի և ուղարկի իրեն: Պայմանավորվածության համաձայն Ա.Դեմուրչյանը հետագայում նոր ոսկյա զարդ է ուղարկել իրեն:
2011 թվականին վերադարձել է ՀՀ և Ա.Դեմուրչյանի աղջիկը` Լ.Դեմուրչյանը պատմել է, որ Ա.Դեմուրչյանին ինչ-որ մայր ու որդի սպառնում են: Այնուհետև Ա.Դեմուրչյանից տեղեկացել է, որ իր ուղարկած ոսկեղենի գումարը, որը կազմել է 2.000 ԱՄՆ դոլար, սպառնալիքների ազդեցության տակ տվել է Ա.Հարությունյանին, որին անձամբ չի ճանաչում:
Բացի նշվածից, Լիլիթ Դեմուրչյանից տեղեկացել է նաև, որ Ա.Հարությունյանը Ա.Դեմուրչյանին սպառնալով պահանջել է ևս 15.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն թե սպառնալիքներն ինչ բովանդակության են եղել, տեղյակ չէ:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Արուս Սենիկի Մարտիրոսյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ 2014թ. փետրվարի սկզբներին հյուրանոցային մասի մենեջեր Զարուհի Բեգլարյանը առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով աշխատանքի չի եկել, որի կապակցությամբ իր պարտականություններից զատ հետևել է նաև հյուրանոցային հատվածի աշխատանքին: 2014թ. փետրվարի սկզբին, կոնկրետ օրը չի հիշում, մատուցողուհի Նելի Ավետիսյանը կանչել և հայտնել է, որ թիվ 2-րդ սենյակից տղամարդու և կնոջ բարձր ձայներ են գալիս: Ներքին հեռախոսով զանգահարել է նշված սենյակ, սակայն հեռախոսին չեն պատասխանել։ Դրանից հետո միայնակ իջնելով այդ սենյակ փորձել է բացել դուռը, սակայն այն ներսից փակ է եղել: Թակել է դուռը, որից 2 րոպե անց ներսից բացել են այն: Ներսում նկատել է երկու կանանց, մի տղամարդու և ծեր տատիկի: Տղամարդը հայտնել է, որ կնոջ հետ վիճում են ընտանեկան հարցերի շուրջ և խնդիր չի առաջանա, սակայն այդ երկու կանայք անմիջապես դուրս են եկել սենյակից և հեռացել: Դրանից հետո գնացել և զբաղվել է իր աշխատանքով, քանի որ այդ օրը շատ ծանրաբեռնված էր՝ և մատուցող էր, և մենեջեր: Նշել է նաև, որ թիվ 2-րդ սենյակում սկզբում եղել են մայր ու որդի, որոնց ինքն է դիմավորել: Սենյակում գտնվող տղամարդու ձեռքում տոպրակ կար, որում իր կարծիքով սնունդ էր: Ավելի ուշ եկել են այդ երկու կանայք, որոնց սենյակ մուտք գործելը չի տեսել: Երբ դուռը բացել են չի տեսել, թե ներսում ինչ վիճակ է։ Դուռը բացել է տղամարդը և հայտնել, որ ընտանեկան անախորժություն է, որևէ խնդիր չկա, իսկ ներսում գտնվողներից որևէ մեկին չի տեսել, որպեսզի նկատի, թե արդյոք նրանցից որևէ մեկն այլայլված վիճակում է, թե ոչ:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Արուս Սենիկի Մարտիրոսյանի նախաքննական` 2014թ.ապրիլի 22-ի ցուցմունքը, համաձայն որի ռեստորանային հատվածից իջել է նշված սենյակի մուտքի դռան մոտ: Տեսել է, որ դուռը ներսից փակված է և թակել է այն: Այդ ժամանակ լսվում էին գոռգոռոցներ, թե տղամարդու, թե կնոջ, իսկ թե ինչ էին ասում, ուշադրություն չի դարձրել և մի քանի անգամ թակելուց հետո միայն դուռը բացել է 40-50 տարեկան մի տղամարդ, ապա սենյակից դուրս են եկել երկու կին, մեկը դեղնավուն, իսկ մյուսը համեմատած մուգ և կարճ կտրած մազերով:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով դատարանի հարցին վկա Ա.Մարտիրոսյանը ցուցմունք տալով հայտնեց, որ դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա հակասությունը պայմանավորված է ինչպես դեպքի հանգամանքներից տևական ժամանակ անցնելու, այնպես էլ առողջական խնդիրներ ունենալու հանգամանքներով, միաժամանակ նշեց, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը ճիշտ է և այն ամբողջությամբ պնդում է:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Նոռա Սերգեյի Գևորգյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ 1998 թվականից աշխատում է ոստիկանության Մաշտոցի բաժնում, որտեղ աշխատել է նաև Անուշ Դեմուրչյանը: 2011թ. կոնկրետ ամիսը չի հիշում, Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել է իրեն և պարտքով 100 ԱՄՆ դոլար գումար խնդրել: Չի մերժել և տվել է գումարը, սակայն տեղյակ չէ, թե Ա.Դեմուրչյանին նշված գումարը ինչի համար էր պետք։ Միայն կարող է նշել, որ գումարը վերցնելու ժամանակ Ա.Դեմուրչյանը շատ անհանգիստ էր և գումարը շտապ վերցնելով գնացել է: Պատուհանից նայելով նկատել է, որ Անուշը բաժնի բակում մոտեցել է շուրջ 70 տարեկան մի կնոջ, որից մի փոքր անց վերադարձել է: Այդ ամենը տեսնելով հասկացել է, որ Ա.Դեմուրչյանը գումարը փոխանցել է այդ կնոջը: Հաջորդ օրը Ա.Դեմուրչյանը պարտքը վերադարձրել է: Գումարը տալուպահին, ինչպես նաև դրանից հետո որևէ խոսակցություն չի եղել, թե Ա.Դեմուրչյանին ինչի համար է գումար անհրաժեշտ եղել: Շուրջ մեկ ամիս անց, կոնկրետ օրը չի հիշում, ընդմիջման ժամին Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել է իրեն և կրկին պարտքով 100 ԱՄՆ դոլար գումար է խնդրել: Աշխատանքի վերադառնալիս բաժնի մուտքի դիմաց հանդիպել է Ա.Դեմուրչյանին և վերջինիս տվել նշված գումարը, ով վերցնելով այն, ասել է, որ գումարը տալուց հետո բարձրանա վերև: Այդ պահին նկատել է, որ բաժնի դարպասների մոտ կանգնած է շուրջ 70 տարեկան մի կին և մտածել է, որ Ա.Դեմուրչյանը գումարը տալու է այդ կնոջը, քանի որ բացի նրանից բակում ուրիշ ոչ ոք չի եղել: Մի քանի օր անց Ա.Դեմուրչյանը նշված գումարը վերադարձրել է: 2014թ. ամանօրյա տոներին Ա.Դեմուրչյանին շնորհավորելու համար ամուսնու հետ միասին այցելել են վերջինիս բնակարան, որտեղ գտնվելու ընթացքում զանգահարել են Ա.Դեմուրչյանին, որից հետո վերջինս սկսել է լացել, իսկ իրենք հեռացել են նրա բնակարանից: Մի քանի օր անց Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել և հայտնել է, որ իրեն վարկաբեկում են, սպառնում և գումար պահանջում: Հայտնել է նաև, որ զանգահարողը կին է եղել, որը ներկայացել է որպես Ա.Դեմուրչյանի սկեսուր և 15.000 ԱՄՆ դոլար է պահանջել:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Նարինե Գագիկի Մելքոնյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ Անուշ Դեմուրչյանը հանդիսանում է ընկերուհու` Լիլիթ Դեմուրչյանի մայրը: 2012-2013թթ. աշխատել է ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում, իսկ այդ ժամանակահատվածում Ա.Դեմուրչյանն աշխատել է ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում: Կոնկրետ օրը չի հիշում, Ա.Դեմուրչյանի հետ միասին աշխատանքից դուրս են եկել և տուն գնալու համար նստել բակում կանգնած տաքսի ավտոմեքենան: Ճանապարհին վարորդը անսպասելի կերպով սկսել է գոռգոռալ, հայհոյել Անուշ Դեմուրչյանին: Երբ հասել են շենքի բակ, այդ տղամարդն չի թողել Ա.Դեմուրչյանին իջնել մեքենայից, իսկ իրեն ասել է, որ կարող է գնալ: Հակադրվել է վարորդին, ինչից հետո վերջինս իրեն նույնպես չի թողել մեքենայից իջնել: Այդ ընթացքում նշված տղամարդն Անուշից գումար է պահանջել` ասելով, որ այն չտալու դեպքում չի թողնի, որ նա իջնի մեքենայից: Բացել է մեքենայի դուռն ու իջել, իր հետևից իջել է նաև Ա.Դեմուրչյանը և միասին քայլել են դեպի իրենց շենքի մուտքը։ Իրենց հետևից արագ-արագ քայլելով եկել է նաև տաքսու վարորդը, ով հայհոյանքներ տալով մտել է շքամուտք, որտեղ բռնել է Անուշ Դեմուրչյանի ձեռքից, քաշել և ստիպել, որ հետ գնա ու նստի մեքենան: Վերջինս տեսնելով, որ այդ տղամարդն ոչ մի կերպ չի հանդարտվում, ստիպված համաձայնել է և գնացել նրա հետ:
Չի հիշում, թե ինչպես են ինքը և Ա.Դեմուրչյանը նստել այդ տաքսին, միայն հիշում է, որ տաքսին բակում կանգնած է եղել: Ճանապարհին տաքսու վարորդը գումարային պահանջ էր ներկայացնում: Որոշ ժամանակ անց զանգել է Ա.Դեմուրչյանին և տեղեկացել, որ այդ տղամարդն հեռացել է: Բացի այդ, Անուշից տեղեկացել է նաև, որ այդ տղամարդը հանդիսանում է Արթուր Հարությունյանը, ով Անուշ Դեմուրչյանին սպառնալով վերջինիցս գումար է վերցրել, սակայն չի հետաքրքրվել, թե ինչի համար, քանի որ մտածել է, որ դա իր գործը չէ: Հերթական անգամ Ա.Դեմուրչյանի հետ երթուղային տաքսով տուն ուղևորվելիս, Ա.Հարությունյանը զանգահարել է Անուշի բջջային հեռախոսին և կրկին սկսել է հայհոյանքներ տալ նրա հասցեին: Վերջինս ասել է, որ գտնվում է ավտոբուսի մեջ և չի կարող խոսել: Այդ ժամանակ Ա.Հարությունյանն ասել է, որ եթե Դեմուրչյանն ավտոբուսից չիջնի, ինքը կկանգնեցնի ավտոբուսը, կբարձրանա ու նրան խայտառակ կանի: Ճանապարհին նկատելով Ա.Հարությունյանի նույն տաքսի մեքենան, որը փորձել է կանգնեցնել ավտոբուսը, Ա.Դեմուրչյանը ստիպված իջել և նստել Արթուր Հարությունյանի մեքենան: Մի անգամ էլ Ա.Հարությունյանն եկել է իրենց տուն և հայտնել, որ Անուշը իրեն պարտք է և պետք է գումար տա։ Քանի որ հայրն առողջական խնդիրներ ուներ և չէին ցանկանում նրան անհանգստացնել, այդ պատճառով էլ լուռ լսել են Ա.Հարությունյանի ասածները, որպեսզի նա շուտ հեռանա: Մի անգամ էլ, երբ գտնվել է ընկերուհու տանը, Ա.Հարությունյանը զանգահարել է Անուշ Դեմուրչյանին, ով միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և անձամբ լսել է, որ Արթուրը Անուշին գումար տալու պահանջ է ներկայացնում, հակառակ դեպքում սպառնացել է լազերային սկավառակներ տարածել՝ դրանք Ա.Դեմուրչյանից շենքի բնակիչներին բաժանելու միջոցով:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Զարուհի Աշոտի Բեգլարյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության պնդեց նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը և հայտնեց, որ 2014 թվականին, կոնկրետ ամիսը, ամսաթիվը չի հիշում, անծանոթ տղամարդը՝ տարեց կնոջ հետ գիշերելու նպատակով ցանկացել են սենյակ վարձել: Քանի որ ինքն է մենեջերը, ուստի իրավունք ունի թույլատրելու և չթույլատրելու։ Հաշվի առնելով, որ իր համար զարմանալի էր, որ այդ տղամարդն այդ տարիքի տարեց կնոջ հետ է եկել հյուրանոց և տարօրինակ հարցեր էր տալիս, մասնավորապես հարցնում էր, թե հիշում է արդյոք, որ իրեն կապել, ապա թևերը ոլորել և տարել են, այսինքն, որ այդ անձինք ոչ ադեկվատ պահվածք ունեին, այդ իսկ պատճառով էլ սենյակ չի տրամադրել, որից հետո նրանք լքել են հյուրանոցային համալիրը:
Դրանից հետո, շուրջ տաս օր անց, առողջական խնդիրներ ունենալու` վիրահատվելու պատճառով աշխատանքի չի գնացել: Առողջանալուց հետո գնալով աշատանքի իմացել է, որ ինչ որ տղամարդ և տարեց կին եկել և գիշերել են հյուրանոցում, որի ընթացքում միջադեպ է տեղի ունեցել: Հետագայում պարզվել է, որ նշված միջադեպին մասնակից անձը նույն այն անձնավորությունն է եղել, որին ինքը սենյակ չի տրամադրել: Այդ տղամարդը իր համար հոգեկանի տպավորություն է թողել, հաշվի առնելով վերջինիս խոսելու ոճը, տված հարցերը և պահանջները: Բացի այդ, իր համար զարմանալի էր այն փաստը, որ տղամարդը հյուրանոց այցելի նման տարեց կնոջ հետ:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Մերուժան Լևոնի Դեմուրչյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ չի հիշում կոնկրետ երբ, սակայն շուրջ մի քանի տարի առաջ իր հեռախոսահամարին զանգահարել է մեկը և հայհոյանքներ հնչեցրել, որին նույնաբովանդակ կերպով ինքը պատասխանելով` հետաքրքրվել է, թե ով է նա և ինչ է ուզածը: Զանգահարողը պատասխանել է, որ մոր անձնականի հետ է կապված, նրա վերաբերյալ ինտիմ տեսանյութեր և նկարներ կան տրամադրության տակ: Լսելով այդ` նշված տղամարդուց պահանջել և պարզել է հայտնել նրա գնվելու վայրը, որից հետո գնացել է գյուղ Դսեղ: Հանդիպելով այդ տղամարդուն հիշել է, որ վերջինս մասակցել է իրենց տան վերանորոգման աշխատանքներին: Տանը բնակվում էր նաև ծեր տատիկ, ով հայհոյում էր: Ա.Հարությունյանին առաջարկել է ցույց տալ մոր վերաբերյալ ինտիմ բնույթի տեսաձայնագրությունները, եթե այպիսիք կան։ Այդ տղամարդն հայտնել է, որ մոր վերաբերյալ ինտիմ տեսանյութեր և նկարներ չկան, ուղղակի կանչել է իրեն, որ գյուղ ժամանի: Հասկանալով, որ դա իր տեղը չէ, թողել և հեռացել է: Այդ տղամարդու տուն գնալու նպատակն ի սկզբանե եղել է մոր հասցեին հնչեցրած հանգամանքների վերաբերյալ պարզաբանում ստանալը։
Նշել է նաև, որ իր մորը տեսել է հուզված և շատ վատ վիճակում և բազմիցս հարցրել է, թե ինչու է տխուր, սակայն մայրն որևէ բան չի հայտնել, իր հետ չի կիսվել: Քանի որ երկրում չի եղել, տեղյակ չէ, թե մորը և քրոջը ինչ որ մեկը սպառնացել է, թե ոչ, սակայն հաստատապես կարող հայտնել, որ մայրը չէր կարող մեկ ուրիշից պատքով գումար վերցնել, քանի որ ֆինանսապես ապահոված է եղել:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Մերուժան Լևոնի Դեմուրչյանի նախաքննական` 2014 թվականի հուլիսի 9-ի ցուցմունքը, համաձայն որի, երբ գտնվել է տանը, Ա.Հարությունյանը զանգահարել է մորը և սպառնացել, որ գնալու է քրոջ` Լիլիթի աշխատավայր և խայտառակի նրան: Մորից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ով պատասխանել է, որ 13.000 ԱՄՆ դոլար են պահանջում` սպառնալով, հակառակ դեպքում խայտառակել նրան: Տեղեկանալով, որ Ա.Հարությունյանը բնակվում է Լոռու մարզի Դսեղ գյուղում, միայնակ գնացել է այնտեղ, գտել նրան և հետաքրքրվել, թե ինչ ունի իր ընտանիքի դեմ, ինչու է սպառնալիքներով գումար պահանջում մորից։ Արթուր Հարությունյանը հայտնել է, որ ինքը չի սպառնացել ու գումար չի պահանջել, ինքև էլ իր հերթին նրան ասել է, որ ստում է, քանի որ անձամբ է լսել, թե ինչպես են մայր ու որդի սպառնալիքներով մորից գումար պահանջել: Բացի այդ, հարցրել է, արդյոք մայրը իրենցից պարտքով գումար վերցրել է, թե ոչ, ինչին ի պատասխան վերջինս հայտնել է, որ մորը պարտքով գումար չի տվել, սակայն նշել է, որ մայրն ու մորեղբայրն իր դեմ ցուցմունք են տվել և պահանջել, որ դրանք հետ վերցնեն:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Մերուժան Դեմուրչյանը հայտնեց, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա հակասությունը պայմանավորված է դեպքից հետո տևական ժամանակ անցնելու՝ իրադարձությունները չհիշելու հանգամանքով:
/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Նելլի Հրանտի Ավետիսյանի ցուցմունքով: Վերջինս դատաքննության ընթացքում ըստ էության ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ աշխատում է <<Գինետուն>> հյուրանոցային համալիրում, սակայն դեպքից մի քանի տարի անցնելու պատճառով կոնկրետ դեպքի օրը չի հիշում, իսկ տուժողին և ամբաստանյալին ճանաչում է միայն աշխատանքի բերումով: Դեպքի օրը, ժամը 12:00-ից մինչև 13:00-ն ընկած ժամանակահատվածում շուրջ 45-50 տարեկան մի տղամարդ և մի տարեց կին հյուրանոցային համալիրում սենյակ վարձելու ցանկություն են հայտնել: Վերջիններիս ուղեկցել է թիվ 2-րդ համարի սենյակ և բացել դուռը, իսկ երբ նրանք ներս են մտել, գնացել է իր աշխատանքային գործունեությամբ զբաղվելու: Երեկոյան ժամին երկրորդ սենյակի հյուրերին այցելել են երկու կին, սակայն, թե վերջիններս ինչ մեքենայով են եկել չի հիշում: Երեկոյան ժամին թիվ 2-րդ համարի սենյակի տղամարդը ծխախոտ և օղի է պատվիրել: Երկու կանանց ժամանելն անձամբ չի տեսել, այդ մասին տեղեկացել է հետագայում: Կանանց ներս մտնելը, ինչպես նաև դուրս գալը չի տեսել, գոռգռոցներ չի լսել: Հիշողության հետ կապված խնդիրներ չունի, սակայն դեպքի մանրամասնությունները չի հիշում, քանի որ դեպքից հետո տևական ժամանակ է անցել:
Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Նելլի Հրանտի Ավետիսյանի նախաքննական` 2014 թվականի հուլիսի 16-ի ցուցմունքը, համաձայն որի մինչև 2014թ. մայիս ամիսը աշխատել է <<Գինետուն>> հյուրանոցային համալիրում` որպես մատուցողուհի: 2014թ. փետրվարի սկզբներին կոնկրետ օրը չի հիշում, ժամը 15:00-ի սահմաններում հյուրանոցային համալիր է եկել մոտ 40-50 տարեկան մի տղամարդ` մոտ 80 տարեկան մի կնոջ հետ, ովքեր պատվիրել են սենյակ: Կինը կռացած էր, կլորավուն, իսկ տղամարդը մետր վաթսուն սմ, գեր, ճաղատ: Նրանց տրամադրել է թիվ 2 սենյակը, և երբ տղամարդը մտել է սենյակ, կանչել է այդ կնոջն ասելով. <<Մամ արի>>, հասկացել է, որ նրանք մայր ու որդի են: Դրանից հետո ժամը 17:00-ից 18:00-ի սահմաններում տաքսի ավտոմեքենայով հյուրանոցային համալիր են եկել 2 կին, նրանցից մեկը կարճ կտրած մազերով էր, իսկ մյուսը շիկահեր մազերով, նրանք մտել են նույն` թիվ 2 սենյակ: Ներս մտնելուց մոտ 5 րոպե անց նշված սենյակից լսել է գոռգոռոցի ձայներ և քանի որ հյուրանոցային մասի մենեջեր Զարուհի Բեգլարյանն առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով աշխատանքի չի եկել, այդ մասին տեղեկացրել է նրան փոխարինող մենեջեր Արուս Մարտիրոսյանին, ով իջել է այդ սենյակ, փորձել բացել դուռը, սակայն դուռը կողպված է եղել: Թակել է այն, և քիչ անց, տղամարդը ներսից բացել է դուռը, իսկ այդ երկու կանայք անմիջապես դուրս են եկել սենյակից և հեռացել: Հաջորդ օրը այդ տղամարդը հաշիվը փակել է և նրանք էլ են հեռացել: Դուռը բացելը տևել է մոտ 20-30 րոպե: Դռան մոտ երբ կանգնած են եղել գոռգոռոցնել են լսել, սակայն բովանդակությունը չեն լսել: Դուռը բացելուց հետո այդ երկու կանայք երբ դուրս են եկել, չի նկատել թե նրանք ինչ վիճակում են եղել, հուզված են եղել` թե ոչ: Նշել է նաև, որ նշված սենյակի մոտ եղել են միայն ինքը և Ա.Մարտիրոսյանը, ոչ ոք, այդ թվում և ոստիկանության աշխատակիցներ չեն մոտեցել սենյակին ու առավել ևս չեն ոլորել այդ տղամարդու ձեռքերը: Իր ներկայությամբ այդ տղամարդն որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել:
Հրապարակման կապակցությամբ պատասխանելով կողմերի հարցերին վկա Նելի Ավետիսյանը ցուցմունք տվեց և հայտնեց, որ պնդում է նախաքննական ցուցմունքը, իսկ նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքների միջև առկա հակասություննեը պայմանավորված է դեպքից հետո տևական ժամանակ անցնելու՝ իրադարձությունները չհիշելու հանգամանքով:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանի նախաքննական`2014 թվականի հունիսի 3-ի ցուցմունքը, համաձայն որի հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի ամուսնու քույրը: Անուշի հետ եղել են քրոջ պես: Երբ բնակվել է Նոր Նորքի 9-րդ զանգվածի 12-րդ շենքի 2-րդ բնակարանում, իսկ տանը հեռախոս չկար: Ա.Դեմուրչյանը հայտնել է, որ ունի ծանոթ, ով կարող է օգնել հեռախոսի գիծ քաշել: Անուշի միջոցով ծանոթացել է Արթուր անունով մի տղամարդու հետ, ով կազմակերպել է իրենց բնակարան հեռախոսայի կապ անցկացնելու գործընթացը: Այդ նույն ընթացքում Ա.Հարությունյանն օգնել է Անուշին իրենց բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներում: Այդ ժամանակահատվածում իր եղբայրը գտնվում էր ՌԴ-ում և Ա.Դեմուրչյանից պարբերաբար հետաքրքրվում էր եղբոր և նրա ընտանիքի որպիսությունից: Ա.Դեմուրչյանը մի օր լացելով հայտնել է, որ Ա.Հարությունյանը սպառնացել է հարազատների շրջանում հրապարակել, որ իրենք միասին են, և այդ սպառնալիքների ներքո Անուշն մեկ անգամ տվել է 200 ԱՄՆ դոլար գումար մի կնոջ` ով հանդիսացել է Ա.Հարությունյանի մայրը: Իսկ թե հետագայում Արթուրին կամ նրա մորը` Նինա Վարդանյանին ինչքան գումար է տվել, չի տեղեկացել: Ինքն Անուշ Դեմուրչյանին հորդորել է, որ այլևս նրանց գումարներ չտա, սակայն Անուշն ասել է, որ այդ դեպքում վախենում է, որ իրեն կվնասի, ամուսնուն և մյուսներին կհայտնի այդ սուտ և մտացածին տեղեկությունը: Դրանից հետո մի քանի օր անց իր ամուսինը երեկոյան ուշ ալկոհոլի ազդեցության տակ եկել է, վիճել է իր հետ և գնացել է քնելու, իսկ հաջորդ օրը հայտնել է, որ նախորդ օրը խմել է իրենց տունը հեռախոսը միացնող Արթուրի հետ, ով իր հերթին իրեն հայտնել է, որ Ա.Դեմուրչյանը հանդիսանում իր 17 տարվա կինը ու պարբերաբար սեռական հարաբերություններ է ունեցել նրա հետ, հայտնել է նաև, որ մոտը լազերային սկավառակ ունի, որում առկա է նրա և Անուշի սեռական հարաբերությունը: Ամուսինը պահանջել է, որ ներկայացնի և ցույց տա, սակայն Արթուրը թողել և հեռացել է: Դրանից հետո Ա.Հարությունյանը զանգահարել է ամուսնուն և հայտնել, որ ցանկանում է խոսել նրա հետ: Մտածել է, որ իր որդի Արթուրն է, սակայն երբ պատասխանել է հեռախոսին, հասկացել է, որ դա Անուշի ծանոթ Արթուրն է, դիմելով իրեն ասել է, թե արդյոք հիշում է, որ իրեն և Ա.Դեմուրչյանին տարել է Կիրովական որից հետո` Դսեղ, սակայն ինքը զայրացել է նրա վրա, իսկ ամուսինն էլ պահանջել է, որ իր հետ գա իրենց տուն, սակայն Արթուրը հեռացել է: Այդ կերպ Ա.Հարությունյանը ցանկացել է վարկաբեկել նաև իրեն, քանի որ իրականում նրա և Անուշի հետ Կիրովական կամ Դսեղ չի գնացել: Մի անգամ էլ, երբ գտնվում էր Ա.Դեմուրչյանի բնակարանում զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին և ասել է. <<որ դու իմը պիտի լինես>> և հայհոյում էր: Մեկ անգամ էլ, երբ հեռախոսով էր խոսում Ա.Դեմուրչյանի հետ կրկին Ա.Հարությունյանը զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին և ասել է, որ լիցքավորի հեռախոսը, որին Ա.Դեմուչյնաը պատասխանել է, որ որպես ինչ լիցքավորի, իսկ Ա.Հարությունյանը պատասխանել է. <<Դե հլը փորձվի ու մի լիցքավորի>>, որից հետո կրկին հայհոյանքներ:
Չի հավատում, որ Ա.Դեմուրչյանը կարող է կապ ունեցած լինել Ա.Հարությունյանի հետ, եթե նման բան լիներ, չէին ընդունի Ա.Դեմուրչյանին, որպես հարս և նրա հետ չէին շփվի:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանի նախաքննական` 2014 թվականի հունիսի 28-ի ցուցմունքը, համաձայն որի հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի դստեր` Լիլիթի ընկերուհու մայրը: Բնակվում են Նոր Նորքի 5-րդ զանգվածի Միքոյան 6-րդ շենքի 23 բնակարանում: Աղջկա միջոցով ծանոթացել է Լիլիթ Դեմուրչյանի հետ: 2013թ. աշնանը զանգահարել է Լիլիթին, որպեսզի տեսնի ոնց են, Լիլիթը լացակումած պատասխանել է և չի կարողացել հարցերին պատասխանել, այդ ամենից վախեցած արագ վազելով գնացել է նրանց տուն, Լիլիթը և Անուշը կրկին լացում էին և չէին կարողանում պատասխանել, թե ինչ է եղել: Այդ պահին նրանց տան քաղաքային հեռախոսահամարին զանգ է եկել, որին ինքն է պատասխանել: Մի տղամարդ սկսել է հայհոյանքներ տալ, ինքն էլ ասել է, որ իր հետ այդ տոնով չխոսի և պահանջել է չզանգահարել, հայտնելով, որ Անուշն ու նրա աղջիկը իրենց վատ են զգում, ինչի համար շտապ օգնություն է կանչել: Մի քանի րոպե անց Անուշը պատուհանից նայել և հայտնել է, որ զանգահրողը դեռ բակում է: Պատմել է, որ իրենց անհանգստացնողը դրսում է, ինքը նույնպես նայել է պատուհանից և դրսում սպիտակ <<ժիգուլի>> է տեսել, կողքին կանգնած էր սև հագնված չաղ տղամարդ: Ա.Դեմուրչյանը հայտնել է, որ այդ տղամարդը ցանկանում է իր հետ լինել և սպառնում է, որ նրա հետ չլինելու դեպքում բոլոր ծանոթներին նրան վարկաբեկող տեղեկություններ ցույց կտա և կհայտնի: 2014թ. մարտ ամսին Անուշն եկել էր իրենց տուն` տղային սրսկելու, այդ պահին Անուշի բջջային հեռախոսին զանգահարել է նույն տղամարդը, ով զանգահարել էր Ա.Դեմուրչյանից տուն: Զանգին պատասխանել է և միաժամանակ միացրել է բարձրախոսը և գոռգոռալով հայտնում էր. <<դու իմ կինն ես, դու ինձ պիտի փող տաս և եթե չգաս, չհանդիպես կվնասեմ տղայիդ>>, Անուշը պատասխանել է հիմար-հիմար ինչ է շանտաժ անում, ինչ է խոսում և անջատել է հեռախոսը, որ կողքի սենյակում գտնվող իր ամուսինը չլսի այդ ամենը:
Այդ ամենից հասկացել է, որ Ա.Դեմուրչյանը վախենում է այդ տղամարդուց:
Ա.Հարությունյանը գումարի չափ չէր նշում:
/դատական նիստի արձանագրություն/

Հրապարակվեց և հետազոտվեց վկա Բորիկ Սերյանի Խաչատրյանի նախաքննական` 2014 թվականի հուլիսի 4-ի ցուցմունքը, համաձայն որի շուրջ 10 տարի է, ինչ ճանաչում է Արթուր Հարությունյանին և նրա մորը` Նինա Վարդանյանին: Ա.Հարությունյանի միջոցով ծանոթացել է Անուշ Դեմուրչյանին հետ: Երկու անգամ ինքը, Ա.Հարությունյանը, Անուշ Դեմուրչյանը, և նրա ընկերուհի Լուսյա Մկրտչյանը գնացել են Ջրվեժ, հաց կերել: Արթուրը երբեք չի ասել, որ Ա.Դեմուրչյանն իր ընկերուհին է, կամ որ նրանք գտնվում են ինտիմ կապի մեջ, այլ հայտնել է, որ իրենք մտերիմ են: Նշել է նաև, որ բացառում է, որ Արթուրը կամ նրա մայրը Անուշին 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պարտով տված լինեն, քանի որ իրենք այդքան գումար չեն ունեցել:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Հրապարակված և հետազոտված հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 016467 արձանագրությամբ, համաձայն որի Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանը 05.03.2014-ին հաղորդում է տվել ՀՀ ոստիկանության ԿՀԴՊ ԳՎ 3-րդ վարչությունում այն մասին, որ 2000-2001թթ. ծանոթացել է՝ իր իմանալով Լոռու մարզի Դսեղ գյուղի բնակիչ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի հետ: Ծանոթանալուց հետո իրենք դարձել են ընկերներ: Ներկայումս Արթուրն իրենից պարբերաբար գումարներ է պահանջում և սպառնում, որ գումարը չտալու դեպքում իր բարեկամների շրջանում կտարածի իր անձը վարկաբեկող տեղեկություններ և ամեն անգամ պահանջում է, որ նրա հետ հանդիպի և շփվի:
Այսօր, 2014 թվականի մարտի 5-ին, Երևանի Կոմիտաս պողոտայում` Սլավոնական համալսարանի կանգառում իրեն է մոտեցել Արթուրը, քաշքշել թևերից, հայհոյել և սպառնացել է նրա հետ չհանդիպելու դեպքում վնաս տալ իրեն և ընտանիքի անդամներին, որից հետո քաշքշել է, ձեռքով հարվածել է դեմքին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ դեմքի և ուսի շրջանում:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Հրապարակված և հետազոտված դեպքի վայրի զննության մասին 22.04.2014թ. արձանագրությամբ, համաձայն որի դեպքի վայրը գտնվում է Առինջ գյուղի` Աճարյան փողոցի հարակից տարածքում: Մասնակից Ա.Դեմուրչյանը մատնացույց անելով նշեց հյուրանոցային համալիրի թիվ 2 սենյակը և հայտարարեց, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին Նինա Վարդանյանը և Արթուր Հարությունյանը խաբեությամբ իրեն կանչել են նշված սենյակ: Ինքը այդտեղ է եկել ընկերուհու` Հասմիկ Քառյանի հետ: Նշված սենյակ մտնելուց հետո Ա.Հարությունյանը դուռը բանալիով փակել է, բանալին դրել է գրպանը և պահանջել 15.000 ԱՄՆ դոլար և սպառնացել է: Նշված սենյակում Ա.Հարությունյանն իրենց պահել է 30-40 րոպե: Հյուրանոցի համալիրի թիվ 2 սենյակն ունի եվրոպական արտադրության սպիտակ գույնի դուռ, որի վրա ամրացված է թիվ <<2>> համարը: Դռան վրա առկա է մեկ ներքին փական` սարքին վիճակում: Դուռը բացվում է դեպի ներս: Սենյակն ունի երկու եվրոպական արտադրության պատուհան, որոնցից ձախակողմյան պատուհանն ունի արտաքին փական, որով պատուհանը բացվում է դեպի ներս` 40x110սմ չափերի, բացվում է կիսատ: Մյուս պատուհանը չունի փական և չի բացվում: Մուտքի դռնից ներս տեղադրված են բազմոց` մեկ բազկաթոռով, փոքր փայտյա սեղան, գազի վառարան: Հյուրանոցային համարն ունի նաև սանհանգույց, որն ունի դուռ, դուռն էլ ներքին փական, որը գտնվում է սարքին վիճակում: Համարն ունի նաև մեկ ննջասենյակ, որտեղ տեղադրված է երկտեղանի մեկ մահճակալ, ունի եվրոպական արտադրության դուռ` ներքին փականով, որը սարքին է: Թիվ 2 սենյակի հարևանությամբ գտնվում է թիվ 1 սենյակը, իսկ դրանց կից այլ համարներ չկան:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Հրապարակվեցին և հետազոտվեցին նաև.
․<<ՎՏԲ Հայաստան>> ՓԲ ընկերության 17.04.2014թ. թիվ 140417024814075 դրամարկղի ելքի օրդերը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը ստացել է 1.722.000 (մեկ միլիոն յոթ հարյուր քսաներկու հազար) ՀՀ դրամ:
․<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 05.05.2014թ. թիվ 140505042517001 անդորրագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանի ավանդին ավելացման նպատակով կատարել է 1.270 (մեկ հազար երկու հարյուր յոթանասուն) ԱՄՆ դոլար վճարում:
․ <<ՎՏԲ Հայաստան>> ՓԲ ընկերության 17.04.2014թ. թիվ 140417024983075 արտարժույթի փոխանակման անդորրագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը վճարել է 1.658.000 (մեկ միլիոն վեց հարյուր հիսունութ հազար) ՀՀ դրամ և ստացել 4.000 ԱՄՆ դոլար: Փոխանակման փոխարժեքը 415.50 ԱՄՆ դոլար:
․<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 27.04.2012թ. թիվ 120427052822001 վճարման անդորրագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 10.000 (տաս հազար) ԱՄՆ դոլար ավանդ է ներդրել:
․<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 27.04.2012թ. թիվ 0024269 ավանդային պայմանագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 10.000 (տաս հազար) ԱՄՆ դոլարը ավանդ է ներդրել:
<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 02.11.2012թ. թիվ 0002755957819001 վճարման անդորրագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 6.000 (վեց հազար) ԱՄՆ դոլար ավանդ է ներդրել:
․<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 02.11.2012թ. թիվ 00027559 ավանդայն պայմանագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 6.000 (վեց հազար) ԱՄՆ դոլարը ավանդ է ներդրել:
<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 04.11.2013թ. թիվ 131104023738001 վճարման անդորրագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 17.000 (տասնյոթ հազար) ԱՄՆ դոլար ավանդ է ներդրել:
․<<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 04.11.2013թ. թիվ 976099001 ավանդային պայմանագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 17.000 (տասնյոթ հազար) ԱՄՆ դոլարը ավանդ է ներդրել:
․ <<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 05.05.2014թ. թիվ 976099001 ավանդային պայմանագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 12.000 (տասներկու հազար) ԱՄՆ դոլար ավանդ է ներդրել:
․ <<Արդշինինվենսբանկ>> ՓԲ ընկերության 05.05.2014թ. թիվ 1149146001 ավանդայն պայմանագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը 12.000 (տասներկու հազար) ԱՄՆ դոլար ավանդ է ներդրել:
․<<Յունիբանկ>> ՓԲ ընկերության <<Գարեգին Նժդեհ>> մասնաճյուղի կառավարիչ Ն.Ղազարյանի կողմից տրված տեղեկանքը, համաձայն որի ՀՀ քաղաքացի Անուշ Դեմուրչյանին /AM0248640, 005-ի կողմից տրվ. 29.03.11թ./ 2006թ-ի մարտի 27-ից 2008թ հունիսի 19-ն ընկած ժամանակահատվածում փոխանցվել է Յունիստրիմ դրամական փոխանցումների համակարգով 13.000 (տասներեք հազար) ԱՄՆ դոլար:
․ <<ՎՏԲ Հայաստան>> ՓԲ ընկերության 20.03.2014թ. թիվ 140320020155075 անդորագիրը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանը ստացել է 70.000 (յոթանասուն հազար) ՌԴ ռուբլի:
․<<ՎՏԲ Հայաստան>> ՓԲ ընկերության Արաբկիրի մասնաճուղի կառավարիչ Գ.Համբարձումյանի կողմից տրված տեղեկանք, համաձայն որի Լիլիթ Լևոնի Դեմուրչյանը (անձնագիր AG0472099) <<ՎՏԲ Հայաստան>> ՓԲԸ-ից արագ դրամական փոխանցման համակարգով 2009թ.-ից 2014թ. ընթացքում ստացել է հետևյալ փոխանցումները.ա/ 24.02.2012 թվականին 15.000 (տասնհին հազար) ՌԴ ռուբլի, բ/ 23.05.2012 թվականի 15.000 (տասնհինգ հազար) ՌԴ ռուբլի, գ/ 08.08.2012 թվականին 10.000 տաս հազար) ՌԴ ռուբլի, դ/11.12.2012թ. 20.000 (քսան հազար) ՌԴ ռուբլի, ե/ 14.08.2010թ. 5.000 (հինգ հազար) ՌԴ ռուբլի:
Բանկային փաստաթղթերի զննության մասին 22.10.2014թ. արձանագրությունը, համաձայն որի Ա.Դեմուրչյանի և նրա դստեր Լիլիթ Դեմուրչյանի անվամբ կատարվել են մի շարք գումարային փոխանցումներ, այժմ էլ նրանց անվամբ բանկերում որպես ավանդ գրավադրված է խոշոր գումար:
- ՀՀ ԱՆ <<Նարկոլոգիական հանրապետական կենտրոն>> ՓԲԸ-ից ստացված 21.07.2014թ. թիվ 6801 գրությունը, համաձայն որի Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը ՀՀ ԱՆ <<Նարկոլոգիական հանրապետական կենտրոն>> ՓԲ ընկերությունում հաշվառման մեջ չի գտնվում:
-ՀՀ ԱՆ <<Ավան>> հոգեկան առողջության կենտրոն ՓԲԸ-ի 21.07.2014թ. թիվ 01-25-3036 գրությունը, համաձայն որի Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը ՀՀ ԱՆ <<Ավան>> հոգեկան առողջության կենտրոն ՓԲ ընկերությունում հաշվառման մեջ չի գտնվում:
-Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի առողջության վերաբերյալ տեղեկանքը, համաձայն որի վերջինիս մոտ ախտորոշվել է անկայուն ստենոկարդիա, սրտամկանի ինֆարկտ, զարկերակային հիպերտենզիա հիվանդությունը:
-Իրեղեն ապացույց ճանաչելու և քրեական գործին կցելու մասին 11.12.2014թ. որոշումը, համաձայն որի թիվ 14126714 քրեական գործով <<Sony Ericsson W 995>> մոդելի բջջային հեռախոսը ճանաչվել է որպես իրեղեն ապացույց և կցվել քրեական գործին:
-Այլ փաստաթղթերն ապացույց ճանաչելու մասին 11.12.2014թ. որոշումը, համաձայն որի Անուշ Դեմուրչյանի կողմից 05.03.2014 թվականին տրված հաղորդման արձանագրությունը (հատոր 1 գ.թ. 4), <<Ղ-Տելեկոմ>>-ից ստացված լազերային սկավառակները (հատոր 2 գ.թ. 80, 243, 245), Անուշ Դեմուրչյանի ներկայացրած բանկային փաստաթղթերը (հատոր 2 գ.թ. 90-106, 114-1156, 238-241) ճանաչվել են որպես ապացույց:
Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի անձնագրային տվյալները, համաձայն որի վերջինս ծնվել է 20.10.1962թ., Լոռու մարզի Վանաձոր քաղաքում, հաշվառված է՝ ք.Երևան, Աջափնյակ, Ֆուչիկի 1 նրբանցք, շենք 17, բնակարան 17:
ՀՀ ոստիկանության անձնագրերի և վիզաների վարչության պետ Մ.Բիչախչյանի 05.11.2018թ. գրությունը, համաձայն որի Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը հաշվառված է Լոռու մարզ, Դսեղ, 47 փողոց, տուն 4/1 հասցեում:
-Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 1-ի դատավճիռը համաձայն որի ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ:
Արթուր Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի 4 /չորս/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ Ազգային Ժողովի <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանը ազատվել է նշանակված պատիժը` ազատազրկումը կրելուց:
Արթուր Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3 /երեք/ տարի 3 /երեք/ ամիս ժամկետով:
Արթուր Հարությունյանի պատժի սկիզբը հաշվել է 2011 թվականի մարտի 6-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Սամվել Եգանյանի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարվել է` Արթուր Հարությունյանից հօգուտ Սամվել Եգանյանի բռնագանձվել է 190.500 (հարյուր իննսուն հազար հինգ հարյուր) ՀՀ դրամ:
Տուժող Ստեփան Դանիելյանի կողմից ներկայացրած քաղաքացիական հայցը թողնվել է առանց քննության` նրան իրավունք վերապահելով այն լուծել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
-ՀՀ ոստիկանության ինֆորմացիոն կենտրոնի ձև 8 տեղեկանքը, համաձայն որի Արթուր Հարությունյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 1-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 4 ամիս ժամկետով, ՀՀ Ազգային ժողովի <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն ազատվել է նշանակված պատիժը կրելուց: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 3 ամիս ժամկետով, կիրառվել է 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներման ակտը և վերջնական պատիժ է նշանակվել 2 տարի 4 ամիս 14 օր, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ պատժի չկրած ժամկետը փոփոխվել է 1221 ժամ հանրային աշխատանքներով: Կիրառվել է <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշումը և 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ազատվել է պատժի կրումից:
-ՀՀ ԱՆ <<Նուբարաշեն>> ՔԿ հիմնարկի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի հատկանիշներով նախապատրաստված թիվ 86156317 նյութերով 27.11.2017թ որոշմամբ քրեական գործի հարուցումը մերժվել է՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի հիմքով:

/դատական նիստի արձանագրություն/

Դատարանը գտնում է, որ հրապարակված և հետազոտված հիշատակված ապացույցները, բացառությամբ վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանի, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանի և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանի ցուցմունքների, թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցներ են, ձեռք են բերվել ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի արդար դատաքննության իրավունքի ապահովմամբ և որպես ապացույց կարող են դրվել սույն դատական ակտի հիմքում:
Ինչ վերաբերում է վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանի, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանի և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանի ցուցմունքներին, ապա դատարանն արձանագրում է, որ դատական քննության ընթացքում Դատարանին, մեղադրող և պաշտպանական կող¬մերին չհաջողվեց հարցեր առաջադրել և հար¬ցաքննել վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանին, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանին և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանին, իսկ մինչդատական վարույթի ընթացքում պաշտպանական կողմին նման հնարավորություն չի ընձեռվել: Փաստացի ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը հարցադրումներ չի կատարել վկաներ Հ.Դեմուրչյանի, Լ.Մելքոնյանին և Բ.Խաչատրյանին, այսինքն` իրապես հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին և վիճարկել վերջիններիս ցուցմունքները:
ՀՀ քրեական դատա¬վարական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի համաձայն՝ որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում՝ օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանք¬ներով այլ գործի քննության ժամանակ:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> կոնվենցիայի (այսուհետ նաև` Եվրոպական կոնվենցիա) 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները (….)
(d) հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին կամ իրավունք ունենալու, որ այդ վկաներն ենթարկվեն հարցաքննության և իրավունք ունենալու` իր վկաներին կանչելու ու հարցաքննելու միևնույն պայմաններով, ինչ իր դեմ ցուցմունք տված վկաները:
<<Մամիկոնյանն ընդդեմ Հայաստանի>> գանգատի քննարկման շրջանակներում 2010թ. փետրվարի 23-ին կայացրած դատական ակտում ՄԻԵԴ փաստել է, որ ապացույցի թույլատրելիության հարցն առաջին հերթին կարգավորվում է ներպետական օրենսդրությամբ և որպես կանոններ պետական դատարաններն են գնահատում ներկայացված ապացույցները, մինչդեռ Եվրոպա¬կան դատարանի խնդիրն է հավաստել, թե արդյո՞ք բոլոր ընթացակարգերն իրենց ամբողջութ¬յան մեջ (ներառյալ ապացույցների ձեռքբերումը) եղել են արդար: (21-րդ կետ):
Բոլոր ապացույցները, որպես կանոն, պետք է ներկայացվեն մեղադրյալի մասնակցությամբ իրականացվող հրապարա¬կա¬յին դատաքննության ընթացքում, որպեսզի մեղադրյալն հնարավորություն ունենա հակափաս¬տարկ¬ներ ներկայացնելու: Դա չի նշանակում սակայն, որ որպես ապա¬ցույց օգտագործվելու համար վկաների ցուցմունքները միշտ պետք է տրվեն դատարանում` հրապարակային դատաքննութ¬յան ընթացքում: Եվրոպական դատարանն արձանագրել է, որ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված նման ապացույցների կիրառումն ինքնին անհամապա¬տասխան չէ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասին և 3-րդ մասի (d) կետին, որն սահմանում է պաշտպանության իրավունքի ապահովման անհրա¬ժեշտութ¬յունը: Որպես կանոն, այդ իրավունքը պահանջում է, որպեսզի մեղադրյալին տրամադրվի համապատասխան և պատշաճ հնարավորութ¬յուն հարցաքննելու իր դեմ ցուցմունք տված վկային և վիճարկելու նրա ցուցմունքը` ցուցմունք տալու ժամանակ կամ վա¬րույթի հետագա փուլերում:
Հետևաբար` վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանին, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանին և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանին Դատարանում հար¬ցեր առաջադրելու և հարցաքննելու անհնա¬րի¬նութ¬յունը, մինչդատական վարույթի ընթացքում այն լիարժեքորեն չապահովելու պայմաններում, Դատա¬րանի համոզմամբ կարող է խախտել արդար դատաքննության իրավունքի էությունն ու բովանդակությունը կազմող` ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նվազագույն իրավունքները և հանգեցնել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ մասի (d) կետի խախտման:
Ինչ վերաբե¬րում է Դատարանում վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանին, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանին և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանին հար¬ցաքննելու անհնարինությանը, ապա դա տեղի է ունեցել օբյեկտիվ պատճառ¬ներով, այն է՝ Հրանուշ Դեմուրչյանը հանդիսանում է 2-րդ խմբի հաշմանդամ և գտնվում է անկողնային վիճակում /հիմք` վերջինիս դիմումը և բժշկասոցիալական փորձաքննության թիվ 1270177 որոշումը/, Լիլիթ Մելքոնյանը որդու` 18-ամյա Հայկ Մելքոնյանի մահվան պատճառով ունի հոգեբանական խնդիրներ /հիմք` վերջինիս դիմումը և ՔԿԱԳ գործակալության ԵՀՍ տարածքային բաժնի կողմից տրված ԱԲ թիվ 270897 մահվան վկայականը/, իսկ Բորիկ Խաչատրյանը մահացել է /հիմք` ՔԿԱԳ գործակալության ԵՀՍ տարածքային բաժնի կողմից տրված ԱԲ թիվ 270897 մահվան վկայականը/ և սպառվել են Դատարանի կողմից վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանի, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանի և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանի մասնակցությունը դատական նիստին ապահովելու միջոցները:
Այսպիսով, մինչդատական վարույթի ընթացքում վկաներ Հրանուշ Մերուժանի Դեմուրչյանի, Լիլիթ Հայկի Մելքոնյանի և Բորիկ Սեյրանի Խաչատրյանի տված և Դատարանում հրապարակված և հետազոտված ցուցմունքները թույլատրելի և վերաբերելի ապա¬ցույցներ չեն, ձեռք չեն բերվել ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի արդար դատաքննության իրավունքի ապահովմամբ և որպես ապացույց չեն կարող դրվել սույն դատական ակտի հիմքում:
Ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի և տուժող Անուշ Դիմուրչյանի իրարամերժ և հակասական ցուցմունքները միմյանց, ինչպես նաև դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ համադրելիս և վերլուծելիս, դրանց մի մասն ի հաշիվ մյուսի արժևորելիս` Դատարանը ղեկավարվում է հետևյալ իրավական դրույթներով և դատողություններով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազն ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն՝ յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Մ.Հովհաննիսյանի և Ա.Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵՔՐԴ/0632/01/08 քրեական գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն այն իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել, որ <<թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող կամայական լինել: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: Ապացույցների գնահատումն համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանական եզրահանգումների ձևով՝ հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները՝ մերժվել են՝ ճանաչվելով ոչ հավաստի>>: Համաձայն նույն նախադեպային որոշման` հակասական ապացույցների առկայության պարագայում, երբ հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ, վարույթն իրականացնող մարմինը միայն ապացույցների հետազոտությունից և գնահատումից հետո կարող է ապացույցների մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն տալ:
Միմյանց, ինչպես նաև դատաքննությամբ հետազոտված այլ ապացույցների հետ համադրելու, ստուգելու և գնահատելու արդյունքներով Դատարանը, ի հաշիվ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի ցուցմունքների առավել արժևորում է տուժող Անուշ Դիմուրչյանի դատաքննական ցուցմունքը, քանի որ դրանում նշված փաստական տվյալները հաստատվում են դատաքննությամբ հետազոտված, գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, մասնավորապես.
-Վկա Լիլիթ Լևոնի Դեմուրչյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի ճանաչում է Արթուր Հարությունյանին, ով զբաղվել է իրենց տան վերանորոգման աշխատանքներով: 2013թ. սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին մայրը լաց լինելով եկել է տուն և հայտնել, որ Ա.Հարությունյանը սպառնացել է մորը` ասելով, որ բոլորին կպատմի, թե իբր մայրը անբարոյական է, և եթե մայրը Ա.Հարությունյանի հետ հանդիպման չգնա ու գումարներ չտա, ապա վերջինս կգա իրենց շենքի բակ և խայտառակ կանի նրան: Այդ ժամանակ, մոր բջջային հեռախոսին զանգ է եկել, մայրը միացրել է բարձրախոսը և ինքը լսել է, որ Ա.Հարությունյանի մայրը`Նինա Վարդանյանը, սպառնալիքներով պահանջել է 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո մոր հետ գնացել է Զեյթուն վարչական շրջանի շատրվանների մոտ, որտեղ Նինա Վարդանյանին են փոխանցել 20.000 ՀՀ դրամ գումար: Հանդիպման ժամանակ Ն.Վարդանյանն իրեն չի ճանաչել, վերջինիս ներկայացել է որպես Ա.Դեմուրչյանի ընկերուհի, այդ ընթացքում Ն.Վարդանյանը մոր կողմից 15.000 ԱՄՆ դոլար պարտք ունենալու վերաբերյալ որևէ բան չի ասել: Մայրը հայտնել է նաև, որ Նինա Վարդանյանին գումար է տվել նաև ընկերուհու` Լուսյա Մկրտչյանի հետ: Ա.Դեմուրչյանից տեղեկացել է նաև, որ Ա.Հարությունյանի և Ն.Վարդանյանի պահանջով վերջիններիս է տվել ևս 500 ԱՄՆ դոլար գումար: 2013թ. հոկտեմբերի 14-ին իրենց բնակարանի քաղաքային հեռախոսահամարին է զանգահարել Ա.Հարությունյանը, որին պատասխանել է Լ.Մելքոնյանը: Արթուր Հարությունյանը սկսել է հայհոյանքներ տալ, իսկ Լիլիթը սաստել է նրան, նշելով որ իր հետ այդ տոնով չխոսի, միաժամանակ հայտնելով, որ իր և մոր ինքնազգացողությունը վատթարանալու առիթով շտապ օգնություն են կանչել: Մի շարք անգամներ, երբ Ա.Հարությունյանը և Նինա Վարդանյանը զանգահարել են մորը և սպառնալիքներով գումար պահանջել, մայրը միացրել է բարձրախոսը և ինքը լսել է նշված խոսակցությունները: Հերթական անգամ, 2014թ. փետրվարին, մայրը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին և ցանկացել է հանդիպել: Ինքը գնացել է մոր աշխատանքի վայր, սակայն նա տեղում չի եղել և իր զանգերին չի պատասխանել: Հերթական զանգին պատասխանելով մայրն հայտնել է, որ գտնվում է Կիևյան կամուրջի մոտ և ցանկանում է կյանքին վերջ տալ, քանի որ հոգնել է Նինա Վարդանյանի և Արթուր Հարությունյանի շանտաժներից: Մայրը հայտնել է նաև, որ ցանկացել է վերջ տալ կյանքին, քանի որ Ն.Վարդանյանը և Ա.Հարությունյանը սպառնացել են <<համադասարանցիներ>> կայքով նամակ գրել հորը` Լևոն Դեմուրչյանին և հայտնել, որ մայրն անբարոյական է: Այդ ամենը լսելով հայրիկից ճշտել է նրա կայքի գաղտնաբառն ու պարբերաբար ստուգել վրջինիս հասցեագրված նամակագրությունը: 2014թ. մարտի 10-ին կամ 12-ին տեսել է, որ <<Նինա Վարդանյան>> անունով ինչ-որ մեկը նոր էջ է բացել և նամակ գրել հորը հետևյալ բովանդակությամբ, թե մայրը 17 տարի կապված է Արթուր Հարությունյանի հետ: Բացի այդ, նամակում գրել է իր, եղբոր, մորեղբոր անունները և խնդրել է հեռախոսահամար նշել, որպեսզի զրուցեն նրա հետ: Որպեսզի հայրը չկարդա նշված նամակը, ջնջել է հոր էջը:
Նշել է նաև, որ իրենք գումարի կարիք չեն ունեցել, բնակարանը վերանորոգել են իրենց գումարով, որևէ մեկից երբևէ պարտքով գումար չեն վերցրել:
-Վկա Հասմիկ Ժորայի Քառյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի աշխատանքային ընկերուհին: Աշխատանքի վայրում հաճախ էին դեպքեր լինում, որ Անուշ Դեմուրչյանը գտնվում էր անտրամադիր վիճակում, իսկ երբեմն նաև լացում: Ա.Դեմուրչյանից հետաքրքրվել է նման վարքագծի պատճառների մասին և վերջինիցս տեղեկացել, որ Արթուր Հարությունյան անունով մի ծանոթ ունի, ով մոր` Նինա Վարդանյանի հետ անընդհատ սպառնում են, թե իր մասին վարկաբեկող տեղեկություններ կհայտնեն հարազատներին, ինչպես նաև սպառնացել են սպանել Անուշ Դեմուրչյանի երեխաներին և այդ ճանապարհով նրանից գումարներ են պահանջում, իսկ նա էլ սպառնալիքներից վախենալով գումար է տալիս նրանց: Մի քանի անգամ՝ իր ներկայությամբ Անուշ Դեմուրչյանը հեռախոսով զրուցել է Արթուր Հարությունյանի և նրա մոր հետ և անձամբ լսել է, թե ինչպես են վերջիններս սպառնալով գումար պահանջել և Ա.Հարությունյանն ինչ հայհոյանքներ է տվել Անուշ Դեմուրչյանի հասցեին: Մի քանի անգամ Ա.Հարությունյանն իր տաքսի մեքենայով եկել է Անուշ Դեմուրչյանին հանդիպելու և ճանապարհելու, և որպեսզի վերջինս մենակ չլինի` նրանց հետ է գնացել: 2014թ. փետրվար ամսին, կոնկրետ օրը չի հիշում, Անուշ Դեմուրչյանը զանգահարել և հայտնել է իրեն, որ Արթուրը և նրա մայրը պահանջել են հանդիպել՝ խնդրելով ուղեկցել իրեն: Պատահական տաքսի մեքենայով գնացել են Առինջ գյուղի <<Գինետուն>> ռեստորանի մոտ և մտել 2-րդ համարի սենյակ, որտեղ գտնվել են Արթուր Հարությունյանը և նրա մայրը: Ա.Հարությունյանը մոտեցել և բանալիով փակել է սենյակի դուռը, ապա մայր ու որդի սկսել են սպառնալ Անուշ Դեմուրչյանին, իսկ Արթուր Հարությունյանը սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով սպառնացել է խայտառակել և սպանել Անուշ Դեմուրչյանին: Իրենք վախենալով սկսել են օգնություն կանչել, իսկ Ա.Հարությունյանը հայհոյում էր և գումար պահանջում: Այդ ամենը տևել է շուրջ 30 րոպե, որից հետո Ա.Հարությունյանը դուռը բացել է, քանի որ ռեստորանային համալիրի աշխատակիցներն իրենց ձայների պատճառով պահանջում էին բացել դուռը: Ա.Հարությունյանի կողմից դուռը բացելուց հետո ինքն ու Ա.Դեմուրչյանը արագ հեռացել են:
-Վկա Ծաղկանուշ Ղահրամանի Մարգարյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի, հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի հարևանուհին: Իր հիշելով Ա.Դեմուրչյանի խնդրանքով 2000թ. գնացել է վերջինիս տուն, քանի որ նա օտար տղամարդ էր հյուրընկալելու: Քիչ անց եկել է Արթուր անունով մի տղամարդ` ծաղկեփունջը ձեռքին, ով հայտնել է, որ Անուշն իր համար լավություն է արել և ինքը պետք է անպայման լավության տակից դուրս գա: Ա.Հարությունյանը տեղեկանալով, որ Ա.Դեմուրչյանը պատրաստվում է վերանորոգել իր բնակարանը, առաջարկել է իր օգնությունը: Անուշ Դեմուրչյանն այդ մտքին հավանություն չի տվել, սակայն չնայած դրան Արթուր Հարությունյանը շինանյութ, ապա բանվորներ է բերել և սկսել վերանորոգման աշխատանքները: Ինչպես շինանյութի, այնպես էլ բանվորների գումարը վճարել է Ա.Դեմուրչյանը, մի շարք անգամներ էլ` իր ներկայությամբ: Դրանից հետո Ա.Հարությունյանը հաճախակի այցելել է Ա.Դեմուրչյանի տուն, ինչը սակայն վերջինիս դուր չի եկել: Մի քանի անգամ Ա.Դեմուրչյանի տանը գտնվելու ընթացքում, երբ Արթուրը զանգահարել է Անուշին, վերջինս միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը, և ինքն անձամբ լսել է, թե ինչպես է Արթուրը սպառնում Անուշին, որ եթե վերջինս չհանդիպի նրա հետ, ապա կգա և շենքի դիմաց կգոռգռա ու խայտառակ կանի նրան, իսկ Անուշն էլ ահաբեկված կատարել է նրա պահանջները: Ա.Դեմուրչյանից տեղեկացել է, որ նույն սպառնալիքների ազդեցության տակ Ա.Հարությունյանի մորը տվել է 20,000 ՀՀ դրամ, որպեսզի նա իրեն չվարկաբեկի: Ա.Հարությունյանի կողմից հերթական անգամ Ա.Դեմուրչյանին զանգահարելուց վերջինս կրկին հեռախոսի բարձրախոսը միացրել է և ինքը լսել է, թե ինչպես է Ա.Հարությունյանը նրան սպառնում և 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջում:

/դատական նիստի արձանագրություն/

-Վկա Վարդիթեր Դոլյանի Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի հանդիսանում է Ա.Դեմուրչյանի քույրը: 2013 թվականին, ամիսը հստակ չի հիշում, զանգահարել է քրոջը՝ Ա.Դեմուրչյանին, վերջինիս որպիսությանը տեղեկանալու նպատակով: Խոսակցության ընթացքում Ա.Դեմուրչյանը լացելով հայտնել է, որ հոգնել է այս կյանքից և ցանկանում է վերջ տալ կյանքին, ապա անջատել է հեռախոսը: Այդ լսելով կրկին զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին, սակայն վերջինս հեռախոսազանգին չի պատասխանել: Այս ամենից վախեցած զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանի դստերը` Լիլիթ Դեմուրչյանին և հայտնել իրողությունը: Դրանից հետո, երբ գնացել էր քրոջը տեսնելու, վերջինս և Լիլիթը կրկին լաց էին լինում: Հետաքրքրվել և վերջիններիցս տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանը, ով ժամանակին նրանց տան վերանորոգման աշխատանքներն է կատարել, զանգահարում և սպառնում է, որ եթե Ա.Դեմուրչյանը նրան գումար չտա, ապա բոլորին կհայտնի, որ Ա.Դեմուրչյանի հետ գտնվում է սեռական կապի մեջ, բացի այդ, կվնասի նաև Ա.Դեմուրչյանի երեխաներին:
-Վկա Մարինե Խաչիկի Ավետիսյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի 2000 թվականից ճանաչում է Անուշ Դեմուրչյանին, որպես նույն շենքի բնակիչ: Առաջին անգամ Արթուր Հարությունյանին տեսել է 2001թ. ամռանը՝ Անուշ Դեմուրչյանի պատշգամբի վերանորոգման աշխատանքների կատարման ժամանակ: Վերանորոգման աշխատանքների կատարման ընթացքում Արթուրը հիմնականում զբաղվել է շինանյութի մատակարարմամբ, որի դիմաց վճարումները կատարել է Ա.Դեմուրչյանը, իսկ մեկ անգամ վերջինս նույնիսկ իր ներկայությամբ է 6.000 ՀՀ դրամ գումար տվել Ա.Հարությունյանին: 2012թ. ամռանը Անուշին խնդրել է իրեն խանութ ուղեկցել և երբ գտնվել են իրենց թաղամասի խանութներից մեկում, Անուշի բջջային հեռախոսին զանգ է եկել: Ա.Դեմուրչյանը պատասխանել է զանգին, իսկ ինքը լսել է, թե ինչպես է մի կին բղավելով Անուշից 300 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջում՝ սպառնալով հակառակ դեպքում այցելել վերջինիս բնակության վայր և խայտառակել նրան: Անուշը սկսել է լաց լինել, իսկ արդեն տանը հայտնել է, որ այդ կինը <<խոզի>>` Արթուր Հարությունյանի մայրն էր: Հայտնել է նաև, որ <<խոզը>>` Արթուրը /վերջինիս Ա.Դեմուրչյանը այդպես էր դիմում/ այդ ժամանակ գտնվել է բանտում և մայր ու որդի իրեն շանտաժ անելով գումար են պահանջում: 2014թ. մարտի 5-ին նկատել է, որ Անուշ Դեմուրչյանը լաց լինելով վերադարձել է տուն և վերջինիցս տեղեկացել է, որ հերթական անգամ մայր ու որդի փողոցում հանդիպել են նրան, ծեծել և 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար պահանջել՝ սպառնալով, որ գումարը չտալու դեպքում Անուշին խայտառակելու են հարևանների և բարեկամների շրջանում: Նշել է նաև, որ 2014թ. մայիսին Ա.Հարությունյանն ու մայրը հերթական անգամ զանգահարել են Անուշ Դեմուրչյանին և միմյանց հերթ չտալով, սպառնալիքներ են հնչեցրել վերջինիս հասցեին, ինչի հետևանքով նրա ինքնազգացողությունը վատացել է: Շարունակվող զանգերին ինքը է պատասխանել, որի ընթացքում պահանջել են Անուշին փոխանցել, որ հաջորդ օրը գնալու են վերջինիս դստեր՝ Լիլիթ Դեմուրչյանի <<Նատալի-Ֆարմ>> աշխատանքի վայր և խայտառակեն նրան` հայտնելով, որ մայրն անբարոյական է, սակայն այդ քայլի չեն դիմի, եթե Անուշն իրենց վճարի 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նշել է նաև, որ նշված զանգերի ընթացքում Անուշ Դեմուրչյանի կողմից Ա.Հարությունյանին կամ վերջինիս մորը պարտք լինելու մասին ոչ մի խոսակցություն չի եղել և Ա.Դեմուրչյանը չէր կարող Ա.Հարությունյանին պարտք լինել, քանի որ Անուշի ամուսինը մշտապես նրան գումար էր ուղարկում և նա ֆինանսապես ապահոված էր:
-Վկա Լուսյա Օնիկի Մկրտչյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի առաջին անգամ Ա.Հարությունյանին տեսել է Ա.Դեմուրչյանի տանը 2006 թվականին, երբ Ա.Դեմուրչյանը փոխում էր տան պատուհանները: Դրանից որոշ ժամանակ անց, Ա.Դեմուրչյանին տեսել է տխուր և վախեցած, իսկ մի քանի անգամ՝ լացակումած վիճակում: Անհանգստանալով` Ա.Դեմուրչյանից հետաքրքրվել և տեղեկացել է, որ Ա.Հարությունյանն սպառնալով նրանից գումարներ է պահանջում, մասնավորապես՝ Ա.Հարությունյանը կալանավայրից զանգել է Անուշին և սպառնալիքներ տալով պահանջել է մորը` Նինա Վարդանյանին 500 ԱՍՆ դոլար գումար փոխանցել: Այդ օրը Ա.Դեմուրչյանը վախեցած է եղել և նրա խնդրանքով միասին գնացել են Ա.Հարությունյանի քրոջ` Անահիտի բնակության վայր՝ Կիևյան փողոցի վրա գտնվող բնակարան։ Ա.Դեմուրչյանը նշված բնակարանի խոհանոցում 500 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է Անահիտ Հարությունյանին, ապա մտել է կողքի սենյակ և հանդիպել Ն.Վարդանյանին, որից հետո միասին հեռացել են: Դրանից որոշ ժամանակ անց, Անուշ Դեմուրչյանը հայտնել է, որ Արթուր Հարությունյանը կրկին զանգահարել և սպառնալիքներ հնչեցնելով գումար է պահանջել։ Այդ առիթով Անուշ Դեմուրչյանի հետ կրկին գնացել են նույն շենքի բակ, որտեղ Ա․Դեմուրչյանը իր ներկայությամբ Ն.Վարդանյանին է փոխանցել 20.000 ՀՀ դրամ, իսկ վերջինս էլ գումարը վերցնելով իր հերթին սպառնալիքներ է ուղղել Ա.Դեմուրչյանի հասցեին՝ նշելով, որ այդքան գումարով չի կարող գոյատևել, ապա թողել և հեռացել է: Նշել է նաև, որ Ա.Հարությունյանը ՔԿ հիմնարկից, իսկ Ն.Վարդանյանն էլ իր հերթին զանգահարում և սպառնում էին Ա.Դեմուրչյանին, որ իրենց պահանջը չկատարալու դեպքում կսպանեն վերջինիս երեխաներին:
-Վկա Ծովինար Դոլյանի Գրիգորյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի հանդիսանում է Անուշ Դեմուրչյանի քույրը և մշտապես բնակվում է արտասահմանում: 2011 թվականին վերադարձել է ՀՀ և Ա.Դեմուրչյանի դուստր` Լիլիթ Դեմուրչյանից տեղեկացրել է, որ Ա.Հարությունյանը Ա.Դեմուրչյանին սպառնալով պահանջել է ևս 15.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն թե սպառնալիքներն ինչ բովանդակության են եղել, տեղյակ չէ:
-Վկա Արուս Սենիկի Մարտիրոսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայան որոնց 2014թ. փետրվարի սկզբներին հյուրանոցային մասի մենեջեր Զարուհի Բեգլարյանը առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով աշխատանքի չի եկել, որի կապակցությամբ իր պարտականություններից զատ հետևել է նաև հյուրանոցային հատվածի աշխատանքին: 2014թ. փետրվարի սկզբին, կոնկրետ օրը չի հիշում, մատուցողուհի Նելի Ավետիսյանը կանչել և հայտնել է, որ թիվ 2-րդ սենյակից տղամարդու և կնոջ բարձր ձայներ են գալիս: Ներքին հեռախոսով զանգահարել է նշված սենյակ, սակայն հեռախոսին չեն պատասխանել։ Ռեստորանային հատվածից իջել է նշված սենյակի մուտքի դռան մոտ: Տեսել է, որ դուռը ներսից փակված է և թակել է այն: Այդ ժամանակ լսվում էին գոռգոռոցներ, թե տղամարդու, թե կնոջ, իսկ թե ինչ էին ասում, ուշադրություն չի դարձրել և մի քանի անգամ թակելուց հետո միայն դուռը բացել է 40-50 տարեկան մի տղամարդ, ապա սենյակից դուրս են եկել երկու կին, մեկը դեղնավուն, իսկ մյուսը համեմատած մուգ և կարճ կտրած մազերով:
-Վկա Նոռա Սերգեյի Գևորգյանի դատաքննական ցուցմունքով, համաձայն որի 2011թվականին, կոնկրետ ամիսը չի հիշում, Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել է իրեն և պարտքով 100 ԱՄՆ դոլար գումար խնդրել: Չի մերժել և տվել է գումարը, սակայն տեղյակ չէ, թե Ա.Դեմուրչյանին նշված գումարը ինչի համար էր պետք։ Միայն կարող է նշել, որ գումարը վերցնելու ժամանակ Ա.Դեմուրչյանը շատ անհանգիստ էր և գումարը շտապ վերցնելով գնացել է: Պատուհանից նայելով նկատել է, որ Անուշը բաժնի բակում մոտեցել է շուրջ 70 տարեկան մի կնոջ, որից մի փոքր անց վերադարձել է: Այդ ամենը տեսնելով հասկացել է, որ Ա.Դեմուրչյանը գումարը փոխանցել է այդ կնոջը: Հաջորդ օրը Ա.Դեմուրչյանը պարտքը վերադարձրել է: Գումարը տալու պահին, ինչպես նաև դրանից հետո որևէ խոսակցություն չի եղել, թե Ա.Դեմուրչյանին ինչի համար է գումար անհրաժեշտ եղել: Շուրջ մեկ ամիս անց, կոնկրետ օրը չի հիշում, ընդմիջման ժամին Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել է իրեն և կրկին պարտքով 100 ԱՄՆ դոլար գումար է խնդրել: Աշխատանքի վերադառնալիս բաժնի մուտքի դիմաց հանդիպել է Ա.Դեմուրչյանին և վերջինիս տվել նշված գումարը, ով վերցնելով այն ասել է, որ գումարը տալուց հետո բարձրանա վերև: Այդ պահին նկատել է, որ բաժնի դարպասների մոտ կանգնած է շուրջ 70 տարեկան մի կին և մտածել է, որ Ա.Դեմուրչյանը գումարը տալու է այդ կնոջը, քանի որ բացի նրանից բակում ուրիշ ոչ ոք չի եղել: Մի քանի օր անց Ա.Դեմուրչյանը նշված գումարը վերադարձրել է: 2014թ. ամանօրյա տոներից մի քանի օր անց Ա.Դեմուրչյանը զանգահարել և հայտնել է, որ իրեն վարկաբեկում են, սպառնում և գումար են պահանջում:
-Վկա Նարինե Գագիկի Մելքոնյանի դատաքննական ցուցմունքով, որի համաձայն Անուշ Դեմուրչյանը հանդիսանում է ընկերուհու` Լիլիթ Դեմուրչյանի մայրը: 2012-2013թթ. աշխատել է ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում, նույն ժամանակահատվածում Ա.Դեմուրչյանը նույնպես աշխատել է ոստիկանության Մալաթիայի բաժնում: Կոնկրետ օրը չի հիշում, Ա.Դեմուրչյանի հետ միասին աշխատանքից դուրս են եկել և տուն գնալու համար նստել բակում կանգնած տաքսի ավտոմեքենան: Ճանապարհին վարորդը անսպասելի կերպով սկսել է գոռգոռալ, հայհոյել Անուշ Դեմուրչյանին և գումարային պահանջ էր ներկայացնում: Երբ հասել են շենքի բակ, այդ տղամարդն չի թողել Ա.Դեմուրչյանին իջնել մեքենայից, իսկ իրեն ասել է, որ կարող է գնալ: Հակադրվել է վարորդին, ինչից հետո վերջինս իրեն նույնպես չի թողել մեքենայից իջնել: Այդ ընթացքում նշված տղամարդն Անուշից գումար է պահանջել` ասելով, որ այն չտալու դեպքում չի թողնի, որ նա իջնի մեքենայից: Բացել է մեքենայի դուռն ու իջել, իր հետևից իջել է նաև Ա.Դեմուրչյանը և միասին քայլել են դեպի իրենց շենքի մուտքը։ Իրենց հետևից արագ-արագ քայլելով եկել է նաև տաքսու վարորդը, ով հայհոյանքներ տալով մտել է շքամուտք, որտեղ բռնել է Անուշ Դեմուրչյանի ձեռքից, քաշել և ստիպել, որ հետ գնա ու նստի մեքենան: Վերջինս տեսնելով, որ այդ տղամարդն ոչ մի կերպ չի հանդարտվում, ստիպված համաձայնել է և գնացել նրա հետ:
Որոշ ժամանակ անց զանգել է Ա.Դեմուրչյանին և տեղեկացել, որ այդ տղամարդը հանդիսանում է Արթուր Հարությունյանը, ով Անուշ Դեմուրչյանին սպառնալով վերջինիցս գումար է վերցրել, սակայն չի հետաքրքրվել, թե ինչի համար, քանի որ մտածել է, որ դա իր գործը չէ: Մի անգամ էլ, երբ գտնվել է ընկերուհու տանը, Ա.Հարությունյանը զանգահարել է Անուշ Դեմուրչյանին, ով միացրել է հեռախոսի բարձրախոսը և անձամբ լսել է, որ Արթուրը Անուշին գումար տալու պահանջ է ներկայացնում, հակառակ դեպքում սպառնացել է լազերային սկավառակներ տարածել՝ դրանք Ա. Դեմուրչյանից շենքի բնակիչներին բաժանելու միջոցով:
-Վկա Մերուժան Լևոնի Դեմուրչյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայն որոնց չի հիշում կոնկրետ երբ, սակայն շուրջ մի քանի տարի առաջ Ա.Հարությունյանը զանգահարել է մորը և սպառնացել, որ գնալու է քրոջ` Լիլիթի աշխատավայր և խայտառակի նրան: Մորից հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ով պատասխանել է, որ 13.000 ԱՄՆ դոլար են պահանջում` սպառնալով, հակառակ դեպքում խայտառակել նրան։ Բացի այդ, իր հեռախոսահամարին զանգահարել է մեկը և հայհոյանքներ հնչեցրել, որին նույնաբովանդակ կերպով ինքը պատասխանելով հետաքրքրվել է, թե ով է նա և ինչ է ուզածը: Զանգահարողը պատասխանել է, որ մոր անձնականի հետ է կապված, նրա վերաբերյալ ինտիմ տեսանյութեր և նկարներ կան տրամադրության տակ: Տեղեկանալով, որ Ա.Հարությունյանը բնակվում է Լոռու մարզի Դսեղ գյուղում, միայնակ գնացել է այնտեղ: Հանդիպելով այդ տղամարդուն հիշել է, որ վերջինս մասակցել է իրենց տան վերանորոգման աշխատանքներին: Տանը բնակվում էր նաև ծեր տատիկ, ով հայհոյում էր: Ա.Հարությունյանին առաջարկել է ցույց տալ մոր վերաբերյալ ինտիմ բնույթի տեսաձայնագրությունները, եթե այպիսիք կան։ Այդ տղամարդն հայտնել է, որ մոր վերաբերյալ ինտիմ տեսանյութեր և նկարներ չկան, ուղղակի կանչել է իրեն, որ գյուղ ժամանի, նշել է նաև, որ մորը պարտքով գումար չի տվել, սակայն նշել է, որ մայրն ու մորեղբայրն իր դեմ ցուցմունք են տվել և պահանջել, որ դրանք հետ վերցնեն:
Նշել է նաև, որ մայրը չէր կարող մեկ ուրիշից պատքով գումար վերցնել, քանի որ ֆինանսապես ապահոված է եղել:
-Վկա Նելլի Հրանտի Ավետիսյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, համաձայն որի աշխատում է <<Գինետուն>> հյուրանոցային համալիրում, տուժողին և ամբաստանյալին ճանաչում է միայն աշխատանքի բերումով: 2014թ. փետրվարի սկզբներին կոնկրետ օրը չի հիշում, ժամը 15:00-ի սահմաններում հյուրանոցային համալիր է եկել մոտ 40-50 տարեկան մի տղամարդ` մոտ 80 տարեկան մի կնոջ հետ, ովքեր պատվիրել են սենյակ: Կինը կռացած էր, կլորավուն, իսկ տղամարդը մետր վաթսուն սմ, գեր, ճաղատ: Նրանց տրամադրել է թիվ 2 սենյակը, և երբ տղամարդը մտել է սենյակ, կանչել է այդ կնոջն ասելով. <<Մամ արի>>, հասկացել է, որ նրանք մայր ու որդի են: Դրանից հետո ժամը 17:00-ից 18:00-ի սահմաններում տաքսի ավտոմեքենայով հյուրանոցային համալիր են եկել 2 կին, նրանցից մեկը կարճ կտրած մազերով էր, իսկ մյուսը շիկահեր մազերով, նրանք մտել են նույն` թիվ 2 սենյակ: Ներս մտնելուց մոտ 5 րոպե անց նշված սենյակից լսել է գոռգոռոցի ձայներ և քանի որ հյուրանոցային մասի մենեջեր Զարուհի Բեգլարյանն առողջական խնդիրներ ունենալու պատճառով աշխատանքի չի եկել, այդ մասին տեղեկացրել է նրան փոխարինող մենեջեր Արուս Մարտիրոսյանին, ով իջել է այդ սենյակ, փորձել բացել դուռը, սակայն դուռը կողպված է եղել: Թակել է այն, և քիչ անց, տղամարդը ներսից բացել է դուռը, իսկ այդ երկու կանայք անմիջապես դուրս են եկել սենյակից և հեռացել: Հաջորդ օրը այդ տղամարդը հաշիվը փակել է և նրանք էլ են հեռացել: Դուռը բացելը տևել է մոտ 20-30 րոպե: Դռան մոտ երբ կանգնած են եղել գոռգոռոցնել են լսել, սակայն բովանդակությունը չեն լսել: Դուռը բացելուց հետո այդ երկու կանայք երբ դուրս են եկել, չի նկատել, թե նրանք ինչ վիճակում են եղել, հուզաված են եղել` թե ոչ: Նշել է նաև, որ նշված սենյակի մոտ եղել են միայն ինքը և Ա.Մարտիրոսյանը, ոչ ոք, այդ թվում և ոստիկանության աշխատակիցներ չեն մոտեցել սենյակին ու առավել ևս չեն ոլորել այդ տղամարդու ձեռքերը: Իր ներկայությամբ այդ տղամարդն որևէ մեկի նկատմամբ բռնություն չի գործադրել:

4. Դատարանի իրավական վերլուծություններ.

Պատշաճ իրավական ընթացակարգերի շրջանակներում գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված վերոնշյալ ապացույցները` Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի կողմից շորթում՝ Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու, նրա մերձավորների նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով վերջինիս առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հանձնելու գործողություններ կատարելու պահանջը, հաստատված և ապացուցված է, այսինքն` Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը մեղավորությամբ կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, հետևաբար` վերջինս ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի վերը հիշատակված հոդվածով (համապատասխան մասով և կետով):
Նման հետևության Դատարանը հանգեց, հաշվի առնելով տուժողի, վկաների ինչպես դատաքննական, այնպես էլ նախաքննական ցուցմունքները, դատարանում հրապարակված և հետազոտված մյուս ապացույցները:
Այսպիսով, ստուգելով ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցները դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, դատարանը հաստատված է համարում, որ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար 2011թ. <<Վարդաշեն>> քրեակատարողական հիմնարկում ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու ընթացքում նախնական համաձայնության գալով մոր՝ Ն.Վ-ի հետ, անձի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով` ուրիշի գույքը հանձնելու պահանջ ուղղելու միասնական դիտավորությամբ, զանգահարել է իր վաղեմի ծանոթ Անուշ Դեմուրչյանին և նրա հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է մորը` Ն.Վ.-ին փոխանցել 736.000 ՀՀ դրամին համարժեք 2000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից հետո Ն.Վարդանյանը որդու հետ ունեցած պայմանավորվածության համաձայն զանգահարել է Ա.Դեմուրչյանին և նշված արատավորող տեղեկությունները հրապարակելու սպառնալիքով պահանջել է նրանից հիշյալ գումարը, որպիսի պայմաններում Անուշ Դեմուրչյանն իրեն արատավորող տեղեկությունների հրապարակումից խուսափելու նպատակով, հարկադրված 2011թ. Ն.Վ.-ին է փոխանցել պահանջված գումարից 184.500 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար գումար, այնուհետև նույնաբովանդակ սպառնալիքներով հաջորդող ամիսներին երկու անգամ Ն.Վ.-ը Ա.Դեմուրչյանից պահանջել և ՀՀ ոստիկանության Մաշտոցի բաժնին հարակից տարածքում ստացել է ընդհանուր 73.600 ՀՀ դրամին համարժեք 100-ական ԱՄՆ դոլար գումար, 5 անգամ պահանջել և ստացել է 20.000-ական ՀՀ դրամի չափով ընդհանուր 100.000 ՀՀ դրամ գումար: Դրանից հետո պատժից ազատված Արթուր Հարությունյանը և մայրը 2014թ. փետրվարի 6-ին Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություներ հրապարակելու սպառնալիքներով, վերջինիս առանձնազրույցի են կանչել Ավան Առինջ գյուղում գտնվող <<Գինետուն>> ռեստորանային համալիր, որտեղ թիվ 2 համարի առանձնասենյակում Ն.Վ.-ը և Ա.Հարությունյանն Ա.Դեմուրչյանի մերձավորների, մասնավորապես` որդու և դստեր նկատմամբ բռնություն գործադրելու, աշխատավայրում, հարազատների շրջանում Ա.Դեմուրչյանի հետ ունեցած մտացածին ինտիմ կապի վերաբերյալ արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու սպառնալիքով, նրան են ներկայացրել առանձնապես խոշոր չափի 6.135.000 ՀՀ դրամին համարժեք 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար տալու պահանջ, սակայն Ա.Դեմուրչյանը գումարի փոխանցում չի իրականացրել և 05.03.2014թ. ահաբեկված դիմել է ոստիկանություն:
Այսինքն, վերոնշյալ հետազոտված ապացույցներով Դատարանը հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը կատարել է շորթում՝ Ա.Դեմուրչյանի մասին արատավորող տեղեկություններ հրապարակելու, նրա մերձավորների նկատմամբ բռնություն գործադրելու սպառնալիքով՝ խմբի կազմում, վերջինիս առանձնապես խոշոր չափերով գույքը հանձնելու գործողություններ կատարելու պահանջ է ներկայացրել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն պատիժ նշանակելիս, պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի է առնում արարքի բնույթն ու հանրության համար դրա վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալի անձը, նրա պատասխանատվությունը, պատիժը մեղմացնող, ծանրացնող հանգամանքները, գործի ողջ նյութերը, իսկ հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով վերլուծելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք դրույթներ, մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածները հանգել է այն հետևության, որ պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով` հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար (տե'ս ՀՀ վճռաբեկ դատարանի` Կարեն Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշումը):
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. (…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տե°ս Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ուսումնասիրելով ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, մասնավորապես այն, որ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը կատարել է ծանր հանցանք, որի համար նախատեսված ազատազրկման ձևով պատժի առավելագույն ժամկետը տաս տարի է, նախկինում դատված է, խնամքին է գտնվում հիվանդ մայրը:
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասով, չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 84-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Անձը դատվածություն ունեցող է համարվում մեղադրական դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելու օրվանից մինչև դատվածությունը մարվելու կամ հանվելու պահը:
2. Դատվածությունը, սույն օրենսգրքին համապատասխան, հաշվի է առնվում հանցագործության ռեցիդիվի դեպքում և պատիժ նշանակելիս:
3. Դատվածություն չունեցող են համարվում այն անձինք, ովքեր դատարանի դատավճռով դատապարտվել են առանց պատիժ նշանակելու կամ դատարանի դատավճռով ազատվել են պատիժը կրելուց կամ պատիժը կրել են այնպիսի արարքի համար, որի հանցավորությունն ու պատժելիությունը վերացված են օրենքով:
4. Դատվածությունը մարվում է՝
1) պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու դեպքում՝ փորձաշրջանն անցնելուց հետո.
2) ազատազրկումից ավելի մեղմ պատժի դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ նշանակված պատիժը կրելուց մեկ տարի անցնելուց հետո.
3) ոչ մեծ կամ միջին ծանրության հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց երեք տարի անցնելուց հետո:
4) ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց հինգ տարի անցնելուց հետո.
5) առանձնապես ծանր հանցագործության համար ազատազրկման դատապարտված անձանց նկատմամբ՝ պատիժը կրելուց ութ տարի անցնելուց հետո:
5. Եթե անձն օրենքով սահմանված կարգով պայմանական վաղաժամկետ ազատվել է պատիժը կրելուց, կամ պատժի չկրած մասը փոխարինվել է ավելի մեղմ պատժով, ապա դատվածությունը մարելու ժամկետը հաշվարկվում է հիմնական պատիժը և լրացուցիչ պատիժը կրելուց ազատելու պահից:/…/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի համաձայն.
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
(…)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
2. Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
/.../
Հաշվի առնելով, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 1-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 4 ամիս ժամկետով, ՀՀ Ազգային ժողովի <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն ազատվել է նշանակված պատիժը կրելուց, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 3 ամիս ժամկետով, կիրառվել է 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներման ակտը և վերջնական պատիժ է նշանակվել 2 տարի 4 ամիս 14 օր, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ պատժի չկրած ժամկետը փոփոխվել է 1221 ժամ հանրային աշխատանքներով, կիրառվել է <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշումը և 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ազատվել է պատժի կրումից, իսկ սույն քրեական գործով հանցանքը կատարել է 2011թ.-ից մինչև 2014թ. փետրվարի 6-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուստի դատվածությունը մարված չէ և Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ պետք է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 671 հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով:
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք, նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին, 4-րդ կետերով դիտվում է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը և հանցագործության մեջ առանձնապես ակտիվ դերը:
Քանի որ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի հուլիսի 1-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտվել է ազատազրկման 1 տարի 4 ամիս ժամկետով, ՀՀ Ազգային ժողովի <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 20-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2011 թվականի մայիսի 26-ի որոշման 1-ին կետի 1-ին ենթակետի համաձայն ազատվել է նշանակված պատիժը կրելուց, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ կետով դատապարտվել է ազատազրկման 3 տարի 3 ամիս ժամկետով, կիրառվել է 2011 թվականի մայիսի 26-ի Համաներման ակտը և վերջնական պատիժ է նշանակվել 2 տարի 4 ամիս 14 օր, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2012 թվականի հունիսի 8-ի որոշմամբ պատժի չկրած ժամկետը փոփոխվել է 1221 ժամ հանրային աշխատանքներով, կիրառվել է <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> 2013 թվականի հոկտեմբերի 3-ի որոշումը և 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին ազատվել է պատժի կրումից, ուստի դատարանն արձանագրում է, որ վերջինս հիշյալ դատավճռով նշանակված պատիժն ամբողջությամբ կրել է, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի կանոններով պատիժ նշանակելու հիմքերը բացակայում են և տվյալ պայմաններում այն կիրառելի չէ:
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի պատժաչափը որոշելիս, դատարանը հաշվի է առնում վերջինիս առողջական վիճակը, խնամքին հիվանդ մոր առկայությունը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, մեղմացնող հանգամանքի բացակայությունը, հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշտպանվող շահը և գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետի սանկցիայով նախատեսված 6 (վեց) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով ազատազրկման ձևով պատիժը` առանց գույքի բռնագրավման նշանակելու պայմաններում:
Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի կողմից պատիժը կրելու հարցը քննարկելիս, հաշվի առնելով վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքի առկայությունը, կատարված հանցագործության բնույթն ու վտանգավորության աստիճանը, օրենքով պաշպանվող շահը, մասնավորապես այն, որ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի կողմից կատարած հանցագործությունը դասվում է սեփականության դեմ ուղղված հանցագործությունների շարքին, դատարանը գտնում է, որ պատժի նպատակները կիրականանան նշանակված պատիժը ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի կողմից կրելու պայմաններում և նույն հիմքով անթույլատրելի է ճանաչում ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը:
Քննարկելով ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի խափանման միջոցի հարցը` դատարանը գտնում է, որ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը վերջինիս նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը պետք է թողնել անփոփոխ:
Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավի առարկա հանդիսացող 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը պետք է վերադարձնել Արթուր Ալեքսանյանին:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը սույն քրեական գործով 2014 թվականի հուլիսի 31-ից մինչև 2018 թվականի սեպտեմբերի 28-ը գտնվել է կալանքի տակ, ուստի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել վերջինիս կալանքի տակ պահելու ժամկետը` 4 (չորս) տարի 3 (երեք) ամիս 8 (ութ) օրը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև հարուցված քաղաքացիական հայցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 60-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Քաղաքացիական հայցվոր է ճանաչվում քրեական գործով վարույթի ընթացքում հայց ներկայացրած ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձը, որի նկատմամբ բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ նրան քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքով պատճառվել է քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնաս>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածի համաձայն`
1.Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը հարուցվում, ապացուցվում և լուծվում է սույն օրենսգրքի դրույթներով սահմանված կանոններով:
2.Քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության նորմերի կիրառումը թույլատրվում է, եթե դրանք չեն հակասում քրեական դատավարության օրենսգրքին, և քաղաքացիական հայցով վարույթի համար անհրաժեշտ են կանոններ, որոնք նախատեսված չեն սույն օրենսգրքով:
(...):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 158-րդ հոդվածի համաձայն`
1.Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայց կարող է հարուցվել յուրաքանչյուր պահի` սկսած քրեական գործի հարուցումից մինչև դատավճիռ կայացնելու համար դատարանի հեռանալը խորհրդակցական սենյակ:
2. Քաղաքացիական հայց հարուցվում է կասկածյալի, մեղադրյալի կամ նրա դեմ, ում վրա կարող է գույքային պատասխանատվություն դրվել մեղադրյալի գործողությունների համար:
(…):
Փաստորեն, քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հարուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ և 367-րդ հոդվածների համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծվում է դատավճռով:
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության:
Քաղաքացիական հայցի հիմքին և առարկային վերաբերող վերոշարադրյալ քրեադատավարական նորմերը Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Ա.Մկրտչյանի և Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում:
Մասնավորապես, Ա.Մկրտչյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ (…) քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հատուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի: (…) (տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը:
Ա.Ստեփանյանի գործով որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ (…) քրեական դատավարությունում մեղադրյալի կամ մեղադրյալի գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձի դեմ քաղաքացիական հայց կարող է ներկայացվել և համապատասխանաբար, դատարանում քննության առարկա լինել բացառապես հանցագործությամբ պատճառված և քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա գույքային վնասի առկայության պարագայում: Քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության հիմքում ընկած է միասնական իրավաբանական փաստը` հանցագործությունը, որի կատարման համար անձը ենթարկվում է ինչպես քրեական, այնպես էլ քաղաքացիաիրավական պատասխանատվության այն դեպքերում, երբ առկա է հանցագործությամբ պատճառված գույքային վնաս (…):
(…) դատարանը, ապացուցված համարելով հանցագործության մեջ մեղադրվող անձի մեղքը, ինչպես նաև հանցավոր արարքի և հասցված վնասի միջև պատճառական կապը, լուծում է նաև քաղաքացիական հայցը` գնահատելով ներկայացված հայցադիմումի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքը (տե՛ս Ալվարդ Չուբարի Ստեփանյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի հոկտեմբերի 20-ի թիվ ԼԴ/0327/01/10 որոշման 21-րդ կետը:
Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետում մեջբերված և համապատասխանաբար Ա.Մկրտչյանի, Ա.Ստեփանյանի գործերով կայացված որոշումներում արտահայտված իրավական դիրքորոշումները Վճռաբեկ դատարանը արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի լուծման համար պարտադիր է հանցագործության և հատուցման ենթակա վնասի միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի առկայությունը, ինչպես նաև քաղաքացիական հայցի հիմքի և առարկայի պատշաճ կերպով հիմնավորված լինելը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը ընդգծել է, որ քաղաքացիական հայցի հիմքը հայց հարուցելու իրավունք առաջացնող փաստերի ամբողջությունն է, իսկ հայցի առարկան` այդ փաստերի վրա հիմնված պահանջը: Ընդ որում, քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերը պետք է հիմնավորեն վնասի առկայությունն ու այն հանցագործությամբ պատճառված լինելու հանգամանքը:
Հետևաբար, քրեական դատավարությունում հայց հարուցելու իրավունքն առկա է այն դեպքում, երբ վնասն անմիջականորեն պատճառվել է հանցագործությամբ:
Ելնելով վերոգրյալից` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի հիմքը կազմող փաստերն են`
ա/ հակաիրավական արարքը` հանցագործությունը, վնաս հասցնելու փաստը և դրանց միջև առկա անմիջական պատճառահետևանքային կապը.
բ/ հատուցման ենթակա գույքային վնասը հայցվորին պատճառված լինելու հանգամանքը,
գ/ մեղադրյալի կամ նրա գործողությունների համար գույքային պատասխանատվություն կրող անձի կողմից վնասի հատուցման պարտականությունը կամովին չկատարելու հանգամանքը:
Քաղաքացիական հայցի առարկան, ինչպես արդեն նշվեց, կազմում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը: Քաղաքացիական հայցի առարկա չի կարող հանդիսանալ և հետևաբար, քրեական դատավարության շրջանակներում հատուցման ենթակա չէ այն վնասը, որը թեև այս կամ այն կերպ պայմանավորված է կատարված իրավախախտմամբ, սակայն չի առաջացել հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային և ֆիզիկական վնասի հետևանքով:
Հիմք ընդունելով վերոշարադրյալը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի քննության շրջանակներում ենթակա են հատուցման`
ա/ քրեական օրենքով արգելված արարքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը,
բ/ վնասված կամ ոչնչացված կորսված գույքը վերականգնելու, գնելու ծախսերը,
գ/ տուժողի բուժման կամ հուղարկավորության համար կատարված անհրաժեշտ ծախսերը (mutatis mutandis տե՛ս Ավետիս Մկրտչյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի թիվ ՎԲ-150/07 որոշումը:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ քրեական դատավարության կարգով հատուցման ենթակա են միայն վերոնշյալ վնասները, իսկ հանցագործության հետևանքով պատճառված այլ վնասների հատուցման վերաբերյալ պահանջները չեն կարող քննության առնվել քրեական գործի հետ համատեղ և պետք է թողնվեն առանց քննության, ինչը շահագրգիռ անձին հնարավորություն կտա իր գույքային պահանջները ներկայացնել քաղաքացիական դատավարության կարգով /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 155-րդ հոդվածի 3-րդ մաս/:
Տուժող Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանը խնդրել է ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանից բռնագանձել 439.000 /չորս հարյուր երեսունինը հազար/ ՀՀ դրամ գումար՝ որպես հանցագործությամբ պատճառված նյութական վնաս:
Դատարանն անդրադառնալով տուժող Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանի կողմից ներկայացված քաղ. հայցին, գտնում է, որ տուժող Ա.Դեմուրչյանի քաղ. հայցը պետք է բավարարել մասնակի և ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Ա.Դեմուրչյանի բռնագանձել 358.100 /երեք հարյուր հիսունութ հազար հարյուր/ ՀՀ դրամ` որպես Ա.Դեմուրչյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում:
Դատարանն աձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի գույքի վրա կալանք չի դրվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև իրեղեն ապացույցների հարցը:
Դատարանը գտնում է, որ դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված <<Sony Ericsson W 995>> մոդելի բջջային հեռախոսը պետք է հանձնել տուժող Անուշ Դեմուրչյանի տնօրինությանը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
Նշված հարցին անդրադառնալով, դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործով դատաբժշկական թիվ 607 փորձաքննության համար կատարված ծախսը` 8.000 /ութ հազար/ ՀՀ դրամը ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանից ենթակա չէ բռնագանձման, քանի որ նշված փորձաքննությունը կատարվել է վերջինիս ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով մեղսագրված արարքի շրջանակներում, որով էլ 2016 թվականի հունիսի 7-ի որոշմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով:
Գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարական օրենսգրքի 119-րդ, 357-360-րդ, 364-365-րդ, 367-րդ, 369-373-րդ հոդվածներով՝ Դատարանը

Վ Ճ Ռ Ե Ց

Արթուր Արշալույսի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու մեջ և պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին հաշվակցել Արթուր Արշալույսի Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը` 4 (չորս) տարի 1 (մեկ) ամիս 28 (քսանութ) օրը և վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 1 (մեկ) ամիս 2 (երկու) օր:
Պատժի ժամկետի սկիզբը հաշվել դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արթուր Արշալույսի Հարությունյանին փաստացի արգելանքի վերացնելու օրվանից:
Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնել անփոփոխ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավի առարկա հանդիսացող 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գումարը վերադարձնել Արթուր Ալեքսանյանին:
Տուժող Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանի քաղ. հայցը բավարարել մասնակի և ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանից հօգուտ տուժող Անուշ Դոլյանի Դեմուրչյանի բռնագանձել 358.100 (երեք հարյուր հիսունութ հազար հարյուր) ՀՀ դրամ` որպես Ա.Դեմուրչյանին հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասի փոխհատուցում:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գործով իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված <<Sony Ericsson W 995>> մոդելի բջջային հեռախոսը հանձնել տուժող Անուշ Դեմուրչյանի տնօրինությանը:
Դատական ծախսերի հարցը համարել լուծված:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակման օրվանից մե¬կամսյա ժամկետում:




ԴԱՏԱՎՈՐ` Դ. ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

ԵԱՔԴ/0201/01/14





ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

Հայաստանի Հանրապետության
վերաքննիչ քրեական դատարանի որոշում
Գործ թիվ ԵԱՔԴ/0201/01/14
Նախագահող դատավոր՝ Ա.Դանիելյան

ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան),

նախագահությամբ՝ Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ` դատավորներ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ

քարտուղարությամբ՝ Մ.ԱՎԱԳՅԱՆԻ

պաշտպան՝ Լ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ՝ Ա.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

2019 թվականի ապրիլի 11-ին ք. Երևանում
դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի՝ 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշման դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքը,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. 2014 թվականի մարտի 27-ին ՀՀ քննչական կոմիտեի Արաբկիրի բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 118-րդ հոդվածի հատկանիշերնով հարուցվել է թիվ 14126714 քրեական գործը:
2. 2014 թվականի հուլիսի 31-ին Արթուր Արշալույսի Հարությունյանը ձերբակալվել է։
Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի օգոստոսի 3-ի որոշմամբ Ա.Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ, և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով։
3. Նախաքննության մարմնի՝ 2014 թվականի դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ Ա.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով և 118-րդ հոդվածով:
4. 2014 թվականի դեկտեմբերի 22-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան (այսուհետ նաև՝ Առաջին ատյանի դատարան):
5. Ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան գործի դատաքննության ժամանակ միջնորդություն է ներկայացրել իր պաշտպանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացնելու կամ այն այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու մասին:
6. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշմամբ Ա.Հարությունյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովայի միջնորդությունը` իր պաշտպանյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացնելու կամ այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու վերաբերյալ, մերժվել է:
7. Վերոնշյալ որոշման դեմ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից բերվել է վերաքննիչ բողոք:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև՝ Վերաքննիչ դատարան) 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել է մասնակիորեն, Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշումը` մասնակի բեկանել և փոփոխել է, ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ գրավի կիրառումը ճանաչել է թույլատրելի և վերջինիս նկատմամբ որպես կալանավորմանն այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառել գրավը՝ գրավի գումարի չափ սահմանելով 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամը (1):
8. Վերաքննիչ դատարանի՝ 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանը:
Վճռաբեկ դատարանի՝ 2019 թվականի հունվարի 17-ի որոշմամբ ՀՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Դ.Մելքոնյանի վճռաբեկ բողոքն ընդունվել է վարույթ:
Դատավարության մասնակիցների կողմից վճռաբեկ բողոքի պատասխան չի ներկայացվել։
9. Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի դեկտեմբերի 3-ի դատավճռով Ա.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնների կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցվել է Ա.Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու 4 (չորս) տարի 1 (մեկ) ամիս 28 (քսանութ) օր ժամկետը և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 1 (մեկ) ամիս 2 (երկու) օր ժամկետով: Ա.Հարությունյանի նկատմամբ որպես այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնվել է անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը (2):
Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.
10. Առաջին ատյանի դատարանը, քրեական գործի դատական քննության ժամանակ քննարկելով ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացնելու կամ այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու մասին պաշտպան Ա.Ջուվանովայի միջնորդությունը, 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշմամբ մերժել է այն՝ նշելով, որ. «(…) [Ա]մբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ խափանման միջոցը վերացնելու և այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու նոր հիմքեր ի հայտ չեն եկել, դեռևս առկա է և չի վերացել Ա.Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու հիմքերից մեկը, այն է` քրեական օրենքով չթույլատրված արարք կատարելը: (…) [Ի]սկ գրավի երաշխիքով վերջինիս ազատ արձակելն անթույլատրելի [է], քանի որ վերը շարադրվածի պայմաններում այն ի զորու չէ երաշխիք հանդիսանալ ամբաստանյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը կանխելու համար, ուստի ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցն այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու վերաբերյալ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի միջնորդությունն անհիմն է և ենթակա է մերժման (…)» (3):
11. Վերաքննիչ դատարանն իր` 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշմամբ արձանագրել է. «(…) [Դ]ատական ակտ կայացնելիս ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (գրավը մերժելու առնչությամբ բերված) պատճառաբանությունները, թեև անհրաժեշտ, սակայն ներկայումս արդեն իսկ բավարար չեն ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի (կոնկրետ դեպքում, գործի քննության ներկա փուլում) նկատմամբ գրավի կիրառումը անթույլատրելի ճանաչելու համար:
Հարկ է նշել նաև, որ գործի կոնկրետ հանգամանքներից ելնելով, վերաքննիչ դատարանի դիտարկմամբ, տվյալ դեպքում, այլընտրանքային երաշխիքն (սույն գործով 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամ գրավի չափ սահմանելու պայմաններում) ի զորու է կանխել ամբաստանյալի ոչ իրավաչափ վարքագիծը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը գրավի կիրառումն անթույլատրելի ճանաչելու հարցում հանգել է ոչ ճիշտ եզրակացության, ինչը հանգեցրել է դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտման, որը հիմք է վիճարկվող դատական ակտը մասնակի` այդ մասով (գրավի կիրառումը մերժելու մասով) բեկանելու, փոփոխելու և պաշտպանության կողմի ներկայացված միջնորդությունը գրավի կիրառման առնչությամբ բավարարելու առումով նոր դատական ակտ կայացնելու համար (…)» (4):

Վճռաբեկ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վճռաբեկ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
12. Բողոքի հեղինակը փաստարկել է, որ Վերաքննիչ դատարանն իրավասու չէր վերանայելու Ա.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը գրավով փոխարինելու մասին պաշտպանության կողմի միջնորդությունը մերժելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշումը։ Բողոքաբերի պնդմամբ՝ Առաջին ատյանի դատարանի համապատասխան որոշման դեմ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը քննության է առնվել այն պայմաններում, երբ այն ենթակա չէր քննության։
12.1. Ըստ բողոքի հեղինակի՝ Վերաքննիչ դատարանը սույն գործով որոշում կայացնելիս թույլ է տվել դատական սխալ` դատավարական իրավունքի խախտում, մասնավորապես՝ խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի, 376.1-րդ հոդվածի 4-րդ կետի և 381-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, ինչն ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա:
12.2. Վերոշարադրյալի հիման վրա բողոքաբերը խնդրել է վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել Վերաքննիչ դատարանի՝ 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշումը, Ա.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց գրավը ճանաչել անթույլատրելի և վերջինիս նկատմամբ որպես խափանման միջոց թողնել կալանավորումը:

Վճռաբեկ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
13. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն է. իրավաս՞ու էր արդյոք Վերաքննիչ դատարանը վերանայելու Ա.Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացնելու կամ այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու վերաբերյալ գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացված միջնորդությունը մերժելու մասին Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշումը։
14. ՀՀ Սահմանադրության 27-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն՝ «Անձնական ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի վիճարկելու իրեն ազատությունից զրկելու իրավաչափությունը (...)»։
«Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի (այսուհետ՝ նաև Կոնվենցիա) 5-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ոք, ով ձերբակալման կամ կալանավորման պատճառով զրկված է ազատությունից, իրավունք ունի վիճարկելու իր կալանավորման օրինականությունը, որի կապակցությամբ դատարանն անհապաղ որոշում է կայացնում և կարգադրում է նրան ազատ արձակել, եթե կալանավորումն անօրինական է»։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376.1-րդ հոդվածը սահմանում է. «Վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են՝
(…)
4) առաջին ատյանի դատարանների՝ կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու (…) որոշումները.
(…)»։
Վճռաբեկ դատարանը Լևոն Սողոմոնյանի վերաբերյալ գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. «(…) Վերաքննության կարգով բողոքարկման ենթակա են միայն կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելու, փոփոխելու կամ վերացնելու մասին որոշումները։ Այլ կերպ՝ քրեադատավարական օրենքը չի նախատեսում ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը չփոփոխելու (ներառյալ՝ կալանքը գրավով փոխարինելու մասին միջնորդությունը մերժելու) մասին առաջին ատյանի դատարանի՝ դատական քննության նախապատրաստելու փուլի ավարտից հետո (այլ կերպ՝ դատական քննություն նշանակելու մասին որոշման կայացումից հետո դատական նիստում դատավարության համապատասխան մասնակիցների մասնակցությամբ քննարկումների արդյունքների հիման վրա) կայացրած որոշման՝ վերաքննության կարգով անմիջական բողոքարկման հնարավորություն։ (…) [Հ]ակառակ մոտեցումը մի կողմից կարող է իր բացասական ազդեցությունը թողնել առաջին ատյանի դատարանում հիմնական քրեական գործի քննության հետագա ընթացքի վրա՝ դրանով իսկ սահմանափակելով նաև առաջին ատյանի դատարանի ներքին անկախությունը, մյուս կողմից՝ պարունակում է վերադաս դատարանի բնականոն գործունեությունը խաթարելու վտանգ (հաշվի առնելով դատական քննության ընթացքում այդպիսի միջնորդություններ ներկայացնելու քանակի տեսանկյունից որևէ արգելքի բացակայությունը, ուստիև դրանց քննարկման արդյունքում կայացված համապատասխան որոշումների՝ վերադասության կարգով անընդմեջ և անսահմանափակ բողոքարկման հնարավորությունը)։
(…) Կոնվենցիայի 5-րդ հոդվածի 4-րդ կետի մեկնաբանության շրջանակներում Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ՝ նաև Եվրոպական դատարան) փաստել է, որ նշյալ նորմը չի պարտավորեցնում պայմանավորվող պետություններին երաշխավորելու երկրորդ ատյանի դատարանի կողմից կալանավորման օրինականությունը ստուգելու և անձին ազատ արձակելու միջնորդությունը քննության առնելու ընթացակարգեր։ Ըստ Եվրոպական դատարանի՝ վերջինիս խնդիրը չէ պարզել, թե դատական վերանայման ինչպիսի եղանակն է ամենահարմար ձևը։ Միևնույն ժամանակ, Եվրոպական դատարանն ընդգծել է, որ իրավական պաշտպանության գոյություն ունեցող միջոցը պետք է լինի բավարար չափով որոշակի, իսկ կալանքի օրինականությունը պետք է ստուգվի ողջամիտ պարբերականությամբ։
(…)
(…) [Գ]ործը քննող դատարանի կողմից կալանավորման օրինականությունը պարբերաբար ստուգելու, ինչպես նաև քննարկվող որոշման՝ հետաձգված կարգով բողոքարկման հնարավորության պայմաններում օրենսդիրը չի նախատեսել այդ որոշման՝ վերաքննության կարգով անմիջականորեն բողոքարկելու իրավունք» (5):
15. Սույն գործի փաստերից հետևում է, որ ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի պաշտպան Ա.Ջուվանովան գործի դատական քննության ժամանակ միջնորդություն է ներկայացրել իր պաշտպանյալի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը վերացնելու կամ այլընտրանքային խափանման միջոց գրավով փոխարինելու մասին, որն Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշմամբ մերժվել է (6):
15.1 Վերաքննիչ դատարանն իր հերթին, քննության առնելով Առաջին ատյանի դատարանի նշված որոշման դեմ պաշտպան Ա.Ջուվանովայի կողմից ներկայացված բողոքը, բեկանել է այն, ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ գրավի կիրառումը ճանաչել է թույլատրելի և վերջինիս նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց է կիրառել գրավը՝ գրավի գումարի չափ սահմանելով 1.000.000 (մեկ միլիոն) ՀՀ դրամը (7):
15.2 Միևնույն ժամանակ Վճռաբեկ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի դեկտեմբերի 3-ի դատավճռով Ա.Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 182-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետով նախատեսված հանցանքը կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման՝ 6 (վեց) տարի 3 (երեք) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոնների կիրառմամբ՝ նշանակված պատժին հաշվակցվել է Ա.Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու 4 (չորս) տարի 1 (մեկ) ամիս 28 (քսանութ) օր ժամկետը` և նրա նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 2 (երկու) տարի 1 (մեկ) ամիս 2 (երկու) օր ժամկետով (8):
16. Այսպիսով, 15-15.2-րդ կետերում մեջբերված փաստական հանգամանքները գնահատելով սույն որոշման 14-րդ կետում շարադրված իրավակարգավորումների և ներկայացված իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանն իրավասու չէր քննության առնելու Ա.Ջուվանովայի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և վերանայելու ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանավորումը գրավով փոխարինելու մասին գործի դատական քննության ընթացքում ներկայացված միջնորդությունը մերժելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2018 թվականի հունիսի 14-ի որոշումը։
17. Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ Վերաքննիչ դատարանը սույն գործով որոշում կայացնելիս թույլ է տվել դատական սխալ` դատավարական իրավունքի խախտում, մասնավորապես՝ խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ, 376.1-րդ հոդվածի 4-րդ կետի և 381-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները։ Խախտումն իր բնույթով էական է, քանի որ ազդել է գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ինչը, համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի, հիմք է բողոքարկված դատական ակտը բեկանելու համար։
Սակայն հաշվի առնելով, որ Ա.Հարությունյանի նկատմամբ արդեն իսկ 2018 թվականի դեկտեմբերի 3-ին կայացվել է մեղադրական դատավճիռ, որով նշանակված ազատազրկման ձևով պատժի ժամկետին հաշվակցվել է Ա.Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը և խափանման միջոցի վերաբերյալ նոր որոշում է կայացվել, ուստի բողոքարկված դատական ակտը չի կարող բեկանվել, քանի որ այն եղել է ժամանակավոր և սույն որոշումը կայացնելու պահին կորցրել է իր իրավական նշանակությունը: Հետևաբար, վճռաբեկ բողոքը պետք է մերժել, ամբաստանյալ Ա.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշումը՝ թողնել օրինական ուժի մեջ` հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 162-րդ, 163-րդ, 171-րդ հոդվածներով, «Հայաստանի Հանրապետության դատական օրենսգիրք» Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածով, Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ, 39-րդ, 43-րդ, 3611-րդ, 403-406-րդ, 419-րդ, 422-423-րդ հոդվածներով՝ Վճռաբեկ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վճռաբեկ բողոքը մերժել: Ամբաստանյալ Արթուր Արշալույսի Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի` 2018 թվականի սեպտեմբերի 27-ի որոշումը թողնել օրինական ուժի մեջ` հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանի որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումները:
2. Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում դատական նիստերի դահլիճում հրապարակման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման:

Նախագահող` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Դատավորներ` Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ
Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ
(1)Տե՛ս նյութեր, հատոր 2-րդ, թերթեր 32-33:
(2)Տե՛ս www.datalex.am Դատական տեղեկատվական համակարգ, թիվ ԵԱՔԴ/0201/01/14 քրեական գործը:
(3)Տե՛ս նյութեր, հատոր 1-ին, թերթեր 27-28:

(4)Տե՛ս նյութեր, հատոր 2-րդ, թերթեր 45-47:
(5)Տե´ս, Լևոն Սողոմոնյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2018 թվականի մարտի 20-ի թիվ ԵԿԴ/0279/01/15 որոշման 11-13-րդ կետերը:
(6)Տե´ս, սույն որոշման 5-րդ, 6-րդ կետերը:
(7)Տե´ս, սույն որոշման 7-րդ կետը:
(8)Տե´ս, սույն որոշման 9-րդ կետը: