ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0195/01/14
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա.Խաչատրյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

22 փետրվարի 2016թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա.Մնացականյանի
պաշտպան` Ս.Մնացականյանի
ամբաստանյալ` Գ.Սարգսյանի

դռնբաց դատական նիստում պաշտպան Ս.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 09-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գևորգ Վիգենի Սարգսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 10124814 քրեական գործը հարուցվել է 22.05.2014թ. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Երևան քաղաքի քննչական վարչության Մաշտոցի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Գ.Սահակյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. Նախաքննության մարմնի 2014թ. հուլիսի 11-ի որոշմամբ Գ.Սարգսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նույն օրվա մեկ այլ որոշմամբ վերջինիս նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
3. Նախաքննության մարմնի 11.07.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ կալանավորումը որպես խափանման միջոց կիրառելու վերաբերյալ` երկու ամիս ժամանակով:
4. Երևանի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հուլիսի 11-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
5. 16.07.2014թ. մեղադրյալ Գ.Սարգսյանը հայտնաբերվել և բերման է ենթարկվել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Էրեբունու բաժին:
6. Նախաքննության մարմնի 18.07.2014թ. որոշմամբ Գ.Սարգսյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
7. 18.07.2014թ. թիվ 10124814 քրեական գործն ըստ ենթակայության ստացվել է Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում:
8. Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնի ավագ քննիչ Օ.Առաքելյանի 18.07.2014թ. որոշմամբ թիվ 10124814 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
9. Նախաքննության մարմնի 18.07.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը կրկնակի քննարկելու վերաբերյալ:
10. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հուլիսի 18-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանավորումը 2/երկու/ ամիս ժամկետով` թողնվել է անփոփոխ:
11. Նախաքննության մարմնի 08.09.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ:
12. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
13. Նախաքննության մարմնի 10.11.2014թ. որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու վերաբերյալ:
14. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
15. 09.12.2014թ. Գ.Սարգսյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
16. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 11.12.2014թ. որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գևորգ Վիգենի Սարգսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով ընդունվել է վարույթ, իսկ 24.12.2014թ. որոշմամբ` քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
17. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 09-ի դատավճռով Գ.Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 5/հինգ/ տարի ժամկետով:
Գ.Սարգսյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 16.07.2014թ.:
Գ.Սարգսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
18. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 09.12.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Ս.Մնացականյանը:
19. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 18.12.2015թ. որոշմամբ պաշտպան Ս.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Գևորգ Վիգենի Սարգսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. դեկտեմբերի 25-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
20. Ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2014թ. մայիսի 12-ին, Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող <<Լամպերի գործարանի>> դիմացի մայթի վրա` գումարային պարտք ու պահանջի վերաբերյալ առաջացած վիճաբանության ընթացքում Ավետիք Հովհաննիսյանի առողջությանը ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով հարված է հասցրել Ավետիք Հովհաննիսյանի պարանոցին և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք` որը արտահայտվել է պարանոցի աջ կեսի շրջանի ծակած կտրած վերքի և լծային երակի վնասման ձևով:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
21. Պաշտպան Ս.Մնացականյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանը թույլ է ավել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի խախտում՝ դատավաճիռ կայացնելիս ապացույցների բավարար համակցության բացակայության պայմաններում, չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի չպատճառաբանելով` հանգել է սխալ հետևության և գործի ոչ ճիշտ լուծման։ Դատական քննության ընթացքում դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի մի շարք նորմերի պահանջներ, որոնց արդյունքում խախտվել է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված մի շարք նորմեր ևս և արդյունքում կայացրել ապօրինի, չհիմնավորված և չպատճառաբանված դատավճիռ։
Ըստ տուժողի տված ցուցմունքի` դեպքը տեղի է ունեցել Թումանյանի այգում երեկոյան ժամին, երկու երիտասարդների կողմից իրենց նկատմամբ անարգանք դրսևորելու պատճառով։ Նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև վկա Նարեկ Ասատրյանը թե նախաքննության և, թե դատաքննության ընթացքում։
Վկա Տաթևիկ Միքայելյանն էլ նախաքննության ընթացքում տվել է այլ ցուցմունք, սակայն դատարանում Տաթևիկը հերքել է իր նախաքննական ցուցմունքները և հայտնել, որ Գ.Սարգսյանն այդ արարքը չի կատարել, և նրան չէր կարող հայտնի լինել այդպիսի տեղեկություններ։
Վերլուծելով և գնահատելով Տաթևիկ Միքայելյանի թե նախաքննական և, թե դատաքննական ցուցմունքները, պաշտպանության կողմը գտնում է, որ դրանք արժանահավատ չեն և չեն կարող ապացուցողական նշանակություե ունենալ, քանի որ արդեն իսկ ըստ մեղադրողի` ՀՔԾ-ում Տաթևիկ Միքայելյանը իր կողմից դատարանում հայտնած ցուցմունքը հերքել է, պատճառաբանելով, որ դրանով վրեժ է լուծել քննիչից։ Դա բավարար հիմք է տալիս գալու հետևության, որ նա իր պաշտպանյալից ևս վրեժ լուծելու համար է նախաքննության ընթացքում տվել իրականությանը չևամապատասխանող ցուցմունքներ, քանի որ վիճաբանած է եղել ընկերոջ հետ, որի մասին նշել է ցուցմունքում։ Այսքանը հաշվի առնելով` տվյալ վկայի ցուցմունքները պետք է համարել անարժանահավատ և հանել ապացույցների շարքից։ Սակայն, դատարանը վերլուծելով վկա Տաթևիկ Միքայելյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունները, գնահատելով այն մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ /սակայն քրեական գործում բացակայում է ապացույցների անգամ բավարար համակցությունը/, հավաստի է համարել վկայի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները։
Անդրադառնալով պաշտպանության միջոց կիրառված վկա Սամվել Վարդանյանին և նրա ցուցմունքներին` բողոք բերած անձը ցանկանում է նշել հետևյալը:
Վերջինս նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, թե իբրև իր մեքենայով նշված օրը անցնում էր Թբիլիսյան խճուղով և փողոցի ձախ կողմում կանգնած տեսել է մոտ 20-23 տարեկան թվով 6 տղաների։ Նայելով նրանց կողմ` տեսել է, թե ինչպես է նրանցից մեկը իր գրպանից հանում դանակը և հարվածում իր դիմաց կանգնած տղաներից մեկին։
Անդրադառնալով անձի նկատմամբ կիրառված պաշտպանության միջոցի հարցին, բողոք բերած անձը ցանկանում է դատարանի ուշադրությունը հրավիրել այն հանգամանքի վրա, թե ինչ նպատակ է հետապնդել վարույթն իրականացնող մարմինը` նման միջոց կիրառելով, ինչն է եղել նպատակը անձի ինքնությունը թաքցնելու և պաշտպանության կողմին զրկելու հնարավորությունից դեմ առ դեմ հարցաքննել գործով ըստ էության միակ վկային, որն ուղղակի մեղադրող ցուցմունք է տվել իր պաշտպանյալի դեմ։ Ինչ վտանգի սպառնալիք կար, որ վկայի նկատմամբ կիրառվել է պաշտպանության միջոց։
Իր պաշտպանյալը նախկինում դատապարտված կամ որևէ այլ կերպ արատավորված չէ, քրեական հեղինակություն չի հանդիսանում, նա որևէ պետական կամ ոչ պետական կառույցներում չի աշխատում, որ սպասելի լիներ ապօրինի միջամտություն տվյալ վկայի նկատմամբ, որպիսի պայմաններում անհրաժեշտ կլիներ պաշտպանության միջոց կիրառել։ Այստեղից հարց է առաջանում, թե նախաքննության մարմինը, վերը նշված հանգամանքների բացակայության պարագայում, որ նորմով է ղեկավարվել անձի նկատմամբ պաշտպանության միջոց կիրառելու համար, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարությունը հստակ հիմքեր է սահմանում, որոնց առկայության պայմաններում է միայն կիրառվում տվյալ միջոցը։ Սակայն, այդ հանգամանքը անտեսվել է դատարանի կողմից, ավելին, անհիմն մերժվել են իր միջնորդությունները կրկնելու` տվյալ վկային դատարանում կրկին հարցաքննելու միջնորդությունը, ապահովելով վերջինիս <<անվտանգությունը>>։
Ուսումնասիրելով սույն քրեական գործը պարզ է դառնում, որ կիրառված պաշտպանության միջոցն այլ նպատակ է հետապնդել, այլ ոչ թե կիրառվել է իր պաշտպանյալի կամ այլ անձի կողմից հնարավոր վտանգներից խուսափելու համար։ Դա արվել է զուտ միայն արհեստական ապացույցներ ստեղծելու համար, որով փորձ է կատարվել հաստատել իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը։
Իսկ դատաքննությաև ընթացքում, մինչև իր կողմից որպես պաշտպան ներգրավելը, վկային հարցաքննելու համար դատարանը որոշում է կայացրել նրան հարցաքննել հեռախոսակապի միջոցով, սակայն որոշում կայացնելիս չի պատճառաբանել, այն բացառիկ հաևգամանքները, որոնց առկայության դեպքում է միայն, որ անձը, ֆիզիկապես չգտնվելով դատական նիստերի դահլիճում, հարցաքննվում է։ Այսպիսով, դատարանը թույլ է տվել դատավարական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա, քանի որ վկայի ներկայությունը դատարանում ապահովելու արդյունքում շատ հարցեր կարող էին պարզվել։
Այնուհետև, բողոք բերած անձը ներգրավվելով որպես պաշտպան, օգտվելով իր դատավարական իրավունքից, միջնորդություն է ներկայացրել դատարանին, որպեսզի կրկնվի հատկապես պաշտպանության միջոց կիրառված վկայի հարցաքննությունը, մատնանշելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98.13-րդ հոդվածի դրույթները, դատարանից պահանջելով, որպեսզի վկայի հարցաքննությունը տեղի ունենա դատարանի դահլիճում, վկայի ֆիզիկապես դատարանի դահլիճում գտնվելով, համապատասխան մասնակիցների ներկայությամբ, օրենքով սահմանված կարգով կիրառելով յուրաքանչյուր պաշտպանության միջոց վկայի ինքնությունը չբացահայտելու համար։ Վկայի ֆիզիկական ներկայությամբ հարցաքննվելը պաշտպանության կողմի մոտ կվերացներ այն կասկածները, որ վկան ցուցմունք է տալիս առանց ուղղորդման և բացի դա, Գ.Սարգսյանը կօգտվեր իր դեմ վկայած անձի հետ առերես հարցաքննվելու իրավունքից։ Լսելով վկայի ցուցմունքը` իր մոտ բազմաթիվ հարցեր են առաջացել, որոնք գործի ելքի համար էական նշանակություն կարող էին ունենալ, սակայն դատարանը միջնորդությունը մերժել է` միայն պատճառաբանելով, որ արդեն իսկ ընձեռվել է հնարավորություն ամբաստանյալին իր դեմ վկայություն տված անձին հարցաքննելու, անտեսելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը իրավաբանական կրթություն չունի և կարող է չտալ այնպիսի հացեր, որոնք վճռորոշ նշանակություն կարող էին ունենալ գործի լուծման համար։ Բողոք բերած անձը գտնում է, որ սա ևս կոպիտ դատավարական խախտում է։ Ըստ էության հանդիսանալով ամբաստանյալի պաշտպանը` ինքը զրկված է եղել պատշաճ պաշտպանություն իրականացնելուց, ինչի պարագայում դատարանին խնդրում է սույն քրեական գործը վերանայել վերաքննության կարգով և դատարան հրավիրել վկա Սամվել Վարդանյանին, ապահովել նրա պաշտպանությունը քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված ցանկացած կարգով, սակայն վերջինիս ֆիզիկական ներկայությունը դատարանում ապահովելով` հնարավորություն տալ պաշտպանության կողմին, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 304-րդ հոդվածի երկրորդ մասով, ապահովելով իր իրավունքը կրկնել վկայի հարցաքննությունը, քանի որ այն կատարվել է մինչև իր ընդգրկվելը գործին։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն 98.3-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Հիմնական վարույթից առանձնացված որոշմանը և դրան առնչվող նյութերին ծանոթանալը մատչելի է միայն դատարանին և քրեական հետապնդումն իրականացնող մարմնին, իսկ դատավարության մյուս մասնակիցները դրան կարող են ծանոթանալ միայն քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի թույլտվությամբ, եթե դա անհրաժեշտ է կասկածյալի կամ մեղադրյալի պաշտպանությունն իրականացնելու կամ քրեական գործի քննության համար էական նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանք պարզելու, համար.
/.../>>:
Սակայն, դատարանն իր այս միջնորդությունը ևս անհիմն մերժել է և պաշտպանության կողմին չի տրամադրել հիմնական վարույթից առանձնացված որոշումը և դրան առնչվող նյութերը, ուստի բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննության կարգով գործը քննելիս` իրեն տրամադրել առանձնացված վարույթը ծանոթացման, որն աևհրաժեշտ է ամբաստանյալի պաշտպանությունը պատշաճ իրականացնելու համար։
Այսպիսով, հետազոտելով և գնահատելով սույն գործում առկա բոլոր ապացույցները, համադրելով դրանք իրար հետ, բողոք բերած անձը հանգում է հետևության, որ գործում բացակայում է ապացույցների բավարար համակցությունը, ըստ որի միայն հնարավոր կլիներ ասել, որ իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը կատարվել է նրա կողմից, այլ հակառակը, թե տուժողը և, թե նրա ընկերները, որոնք գործով հաևդիսանում են վկաներ, որոնք եղել են տուժողի հետ դեպքի պահին, միաբերան նշում են, որ իր պաշտպանյալը չի հանդիսացել այն անձը, ով դանակահարել է տուժողին և դեպքը տեղի է ունեցել Թումանյանի այգում, այլ ոչ թե Թբիլիսյան խճուղում։ Սակայն, տվյալ հանգամանքներն անտեսվել են դատարանի կողմից, և վերջիններիս ցուցմունքներր համարվել են անարժանահավատ, որի պարագայում դատարանը հանգել է սխալ հետևության։
Իսկ վկա Տաթևիկ Միքայելյանի ցուցմունքը, ինչպես վերը նշվել է` անարժանահավատ է և չէր կարող դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում, իսկ պաշտպանության միջոց կիրառված վկայի ցուցմունքն էլ ինքնին բավարար չէ մեղադրանքը հաստատված համարելու համար։
Ուստի, վերը նշվածը հաշվի առնելով` բողոք բերած անձը միջնորդում է վկա Տաթևիկ Միքայելյանի ցուցմունքները հանել ապացույցների շարքից, իսկ արդյունքում ապացույցների անբավարարության արդյունքում իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքում արդարացնել։
Շարադրվածի լույսի ներքո վերլուծելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ թերևս հենց միայն Գևորգ Սարգսյանին մեղսագրված արարքի հանցակազմի տարրերի առկայության կամ բացակայության հարցի որոշման համար բավարարության տեսանկյունից, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատված կասկածները մեկնաբանելով նրա օգտին, բողոք բերած անձը հանգում է այն հետևությաև, որ ապացույցների բավարար համակցությամբ և հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հիմնավորված չէ, որ մեղսագրված արարքը կատարվել է իր պաշտպանյալի կողմից։
Այսպիսով, ապացույցների անբավարարության, կարելի է ասել նաև բացակայության պայմաններում, թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի բազմաթիվ խախտումներ, մասնավորապես թույլ տալով պաշտպանության իրավունքի, արդար դատաքննության, մրցակցության սկզբունքների բազմաթիվ խախտումներ, ի վերջո դատարանը կայացրել է մեղադրական դատավճիռ, որը վերաքննության արդյունքում ենթակա է բեկանման և փոփոխման։
22. Ելնելով վերը շարադրվածից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսզքի 376-379-րդ, 380-381-րդ հոդվածներով, ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանին բողոք բերած անձը խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 09-ի թիվ ԵԱՔԴ/0195/01/14 դատավճիռը, ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանին առաջադրված մեղադրանքում ճանաչել անպարտ և արդարացնել:
Այնուամենայնիվ, եթե Վերաքննիչ դատարանը կգա հետևության, որ ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի մեղավորությունը հաստատված է առաջադրված մեղադրանքում, ապա դատարանին խնդրում է ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափը փոփոխել, նշանակել հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն չափով պատիժ և նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալին արդարացնելու, կամ վերջինիս նկատմամբ հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու և այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:

I. Ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանին արդարացնելու մասով.
23. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում>>:
24. Ամբաստանյալ Գևորգ Սարգսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հրաժարվել է ցուցմունք տալուց:
Նախաքննության ընթացքում նույնպես Գևորգ Սարգսյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:
18.07.2014թ. որպես մեղադրյալ հարցաքննվելիս և 28.11.2014թ. լրացուցիչ հարցաքննվելիս Գևորգ Սարգսյանը, օգտվելով մեղադրյալի իր իրավունքից հրաժարվել է ցուցմունք տալուց, մինչդեռ ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Օ.Առաքելյանը շարունակել է վերջինիս հարցաքննությունը:
Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Գևորգ Սարգսյանի 18.07.2014թ. և 28.11.2014թ. որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքները պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն` <<Մեղադրյալը, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, իրավունք ունի` ...6/ տալ ցուցմունքներ կամ հրաժարվել ցուցմունքներ տալուց, առերես հարցաքննվել իր դեմ վկայած անձանց հետ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել` ... 2/ կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, ...` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա>>:
Վերոգրյալի հիման վրա դատարանը գտել է, որ Գևորգ Սարգսյանի 18.07.2014թ. և 28.11.2014թ. որպես մեղադրյալ տված ցուցմունքները պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց, քանի որ դրանք ձեռք են բերվել մեղադրյալի` ցուցմունք տալուց հրաժարվելու իրավունքի խախտմամբ:
09.09.2014թ. Գ. Սարգսյանը որպես մեղադրյալ լրացուցիչ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ չի ճանաչում Նարեկ Ասատրյանին և Ավետիք Հովհաննիսյանին, վերջինիս մարմնական վնասվածք պատճառելու հետ որևէ առնչություն չունի: 2014թ. մայիսի 12-ին գտնվել է բակում մենակ կամ սիրահարների այգում` ընկերուհու` Աննայի հետ: Աննայի բնակության հստակ հասցեն չգիտի, սակայն տեղյակ է, որ վերջինս մեկնել է ՌԴ:
25. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանին արդարացնելու վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքում առկա պատճառաբանությունները, գտնում է, որ դրանք հիմնավորված չեն, ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված է քրեական գործով ձեռք բերված և առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով:
Վկա Տաթևիկ Միքայելյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ շուրջ 4 տարի է ճանաչում է Գևորգ Սարգսյանին, նրա հետ ունեցել է մտերիմ հարաբերություններ: 2014թ. ապրիլ-մայիս ամիսներին Գևորգի խնդրանքով Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 18 շենքում վարձակալել է մեկ սենյականոց բնակարան: Այդ բնակարանում Գևորգն ապրել է մենակ, երբեմն նրա հետ ապրել է նաև ինքը: Գևորգը չի աշխատել, ապրել է ծանոթներից, ընկերներից պարտքով գումարներ վերցնելով: Նրա ընկերներից ճանաչում է Նարեկին, որին դիմում են <<Կիա>> մականունով, քանի որ վերջինս վարում է նույնանուն մակնիշի ավտոմեքենա, ինչպես նաև` Ավետիքին, Վլադիմիրին և Ավանի ծաղկի փողոցին հարակից փողոցում բնակվող Նաիրի Մանուկյանին: 2014թ. մայիսի 12-ին, ժամը մոտ 22:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Գևորգի վարձակալած բնակարանում վերջինս շնչակտուր ժամանել է տուն, որի ժամանակ տեսել է, որ նրա հագուստներն արյունոտված են, արյունոտված են եղել նաև նրա մարմնի որոշ հատվածներ: Իր հարցին, թե ինչ է պատահել, Գևորգը պատմել է, որ իր ունեցած պարտք գումարների հետ կապված իր ընկեր Նաիրի Մանուկյանի հետ հանդիպել է Նարեկ Ասատրյանին, Խաչատուրին և Ավետիքին: Վերջիններս իրեն առաջարկել են նստել Նարեկ Ասատրյանի մեքենան, իրենց հետ գնալ այլ վայր, զրուցել նրա պարտք գումարների վերաբերյալ, իսկ Գևորգը դրանից վրդովվել է, և իրենց միջև առաջացել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ինքը գրպանից հանել է ծալովի դանակը և հարվածել Ավետիքի պարանոցին: Դրանից հետո Ն.Մանուկյանի հետ դիմել են փախուստի, գնացել Թբիլիսյան խճուղուն հարակից <<Կորեայի ձոր>>, այնտեղ շպրտել դանակը, որից հետո Գևորգը վերադարձել է տուն: Վիճաբանությունը տեղի է ունեցել Թբիլիսյան խճուղում գտնվող <<Հալեպ Ֆուդ>> սննդի սպասարկման կետի մոտակայքում: Ն.Ասատրյանն ու նրա ընկերները Թբիլիսյան խճուղի ժամանել են վերջինիս կարմիր գույնի <<Կիա>> մակնիշի մեքենայով: Գևորգի խոսակցությունից լսել է նաև, որ նա պայմանավորվածություն է ձեռք բերել Ն.Ասատրյանի և նրա ընկերների հետ, որ բոլոր դեպքերում Գևորգին չմատնեն և իրականությունը չհայտնեն իրավապահներին:
Վկա Տաթևիկ Միքայելյանն իր ցուցմունքները պնդել է մեղադրյալ Գևորգ Սարգսյանի հետ առերես հարցաքննվելիս:
Վկա Տաթևիկ Միքայելյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ճանաչում է ամբաստանյալին, համատեղ բնակվել են: Տեղյակ է, որ տեղի է ունեցել դանակահարություն, սակայն թե որտեղ, ինչպես և ում կողմից է կատարվել, տեղյակ չէ: Նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները իրականությանը չեն համապատասխանում, ինքը դրանք գրել է քննիչի թելադրանքով, վերջինս նույնիսկ իր և Գևորգի առերեսման ժամանակ բջջային հեռախոսի էկրանին նախապես գրել ու իրեն է ցույց տվել հարցաքննության ընթացքում հնչող հարցերի պատասխանները: Այդ հարցաքննությանը ներկա է գտնվել նաև Գևորգի պաշտպանը, սակայն ոչ մեկը չի նկատել, թե ինչպես է քննիչն իրեն ուղորդել ցուցմունք տալուն: Քննիչի կողմից իրեն ուղղորդելը չի զուգորդվել խաբելով, համոզելով, ճնշում գործադրելով, բռնությամբ կամ սպառնալիքներով: Ինքն այդ ժամանակ Գևորգի հետ գտնվել է լարված հարաբերությունների մեջ և չի գիտակցել, թե ինչ է անում: Հետագայում ցանկացել է փոխել իր ցուցմունքները, սակայն քննիչն ասել է, որ հնարավոր չէ: Գևորգի ընկերներից ոչ մեկին չի ճանաչում և նրանց հետ որևէ առնչություն չի ունեցել: Գևորգի ծանոթներից տեղեկացել է, որ այդ դանակահարությունը Գևորգը չի արել: Ինքը Գևորգի հագուստների վրա արյան հետքեր չի տեսել, նրա մոտ որևէ զենք կամ սառը զենք չի նկատել:
Տաթևիկ Միքայելյանի դատարանում տված ցուցմունքի վերաբերյալ` մասնավորապես, որ նախաքննության ընթացքում իր կողմից տրված ցուցմունքները չեն համապատասխանում իրականությանը, դրանց բովանդակությունը սովորեցվել և ուղղորդվել է ՀՀ քննչական կոմիտեի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի քննիչ Օնիկ Առաքելյանի կողմից, ով նույնիսկ իր և մեղադրյալի միջև կատարված առերեսման ընթացքում բջջային հեռախոսի էկրանին նախապես գրել և իրեն է ցույց տվել հարցաքննության ընթացքում հնչող հարցերի պատասխանները, սույն գործով մեղադրող Ա.Մնացականյանի զեկուցագրի հիման վրա այդ դեպքով ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նյութեր են նախապատրաստվել, որոնց ընթացքում Տաթևիկ Միքայելյանը բացատրությամբ հայտնել է, որ դատարանում սուտ ցուցմունքներ է տվել, թե իբր իր նախաքննական ցուցմունքները թելադրվել են քննիչի կողմից և չեն համապատասխանում իրականությանը: Հայտնել է, որ իրեն ոչ ոք չի համոզել, սպառնացել կամ որևէ կերպ ստիպել դատարանում սուտ ցուցմունքներ տալ և ինքը դա արել է քննիչ Օնիկ Առաքելյանի հանդեպ ունեցած զայրույթից դրդված, քանի որ վերջինս խոստացել էր, որ իրեն չեն կանչի դատարան ցուցմունք տալու համար, մինչդեռ, հետագայում կանչվել է դատարան որպես վկա ցուցմունք տալու համար: Նյութերի նախապատրաստման արդյունքում ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ընդհանուր բնույթի հանցագործությունների քննության վարչության ՀԿԳ քննիչ Վ. Մինասյանը 26.07.2015թ. որոշում է կայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազության Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի զեկուցագրի հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործ հարուցելը մերժել` ՀՀ ՔԿ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Օնիկ Առաքելյանի գործողություններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործության դեպքի բացակայության, իսկ Տաթևիկ Միքայելյանի արաքում` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցակազմի բացակայության հիմքով: Տաթևիկ Միքայելյանը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նյութերի նախապատրաստման ընթացքում տված բացատրությամբ հայտնել է, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները /Գևորգ Սարգսյանից տեղեկացել է, որ վերջինս 2014թ. մայիսի 12-ին իր մոտ մշտապես պահվող դանակով դանակահարել է իր ծանոթներից Ավետիքին/:
Առաջին ատյանի դատարանը, վերլուծելով վկա Տաթևիկ Միքայելյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունը, գնահատելով այն մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարել վկայի` նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
Վկա, պաշտպանվող անձ Սամվել Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014թ. մայիսի 12-ին, ժամը 21:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղով և փողոցի ձախ կողմում կանգնած տեսել է մոտ 20-23 տարեկան թվով 6 տղաների: Նայելով նրանց կողմ` այդ պահին տեսել է, թե ինչպես է նրանցից մեկը գրպանից հանել փոքր ծալովի դանակ և հարվածել իր դիմաց կանգնած տղաներից մեկին: Ինքը տեսել է, որ դանակով հարվածող տղան մեկ այլ տղայի հետ դիմել է փախուստի, իսկ մյուս 4-ը` վնասվածք ստացած տղային նստեցրել են փողոցի մայթեզրին` իրենց կողքին կանգնած կարմիր գույնի <<Կիա>> մակնիշի 31 NT 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան և շրջադարձ կատարելով` արագ հեռացել են դեպի Ռայկոմի կողմը:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին արձանագրությամբ, որի համաձայն` Սամվել Վարդանյանն իրեն ներկայացված 4 լուսանկարներից ճանաչել է ձախից թվով 3-րդ լուսանկարում պատկերված անձին` Գևորգ Սարգսյանին և հայտնել, որ վերջինս է 12.05.2014թ. Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղում դանակով հարվածել Ավետիք Հովհաննիսյանին:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 31.10.2014թ. կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` <<Տաթևիկ Միքայելյանը մատնացույց է արել ք. Երևան, Վաղարշյան 18ա շենքի աջ կողմի վերջին մուտքը և հայտարարել, որ Գևորգ Սարգսյանի վարձակալած տունը գտնվում է նշված մուտքի 4-րդ հարկի աջ կողմի տանը, թիվ 51 բնակարանը: Մուտքի դուռը թակելու արդյունքում պարզվել է, որ տանն ապրող չկա>>:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 787/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի` <<1.2.3.4. Ավետիք Հովհաննիսյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` պարանոցի աջ կեսի շրջանի ծակած կտրած վերքի և լծային երակի վնասման ձևով, հասցվել է սուր ծակող-կտրող գործիքով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետում և պայմաններում, որը առաջացրել է առողջությանը ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող: 6. Վնասվածքը ստանալու պահին տուժողը կարող էր գտնվել հնարավոր բոլոր դիրքերում, որոնք կապահովվեին և չէին խոչընդոտի նշված վնասվածքի առաջացմանը: 7. Պարանոցի աջ կեսի շրջանի ծակած-կտրած վերքի վերքային խողովակը մարմնի երկայնական առանցքի նկատմամբ ունի առաջից հետ ուղղություն: Հաշվի առնելով վնասվածքների անատոմիական տեղակայությունները, կարելի է ենթադրել, որ վերքային խողովակը կարող էր ունենալ մոտ 2-3 սմ: Ըստ հիվանդության պատմության նկարագրի տվյալների` ծակած-կտրած վերքը ունեցել է մոտ 1.5 սմ երկարություն և 1.0 սմ լայնություն: 8. Փորձաքննվող Ա. Հովհաննիսյանի մոտ այլ վնասվածքներ /բացի պարանոցի շրջանի ծակած-կտրած վերքից/, վաղեմությամբ համապատասխանող որոշման մեջ նշված դեպքի օրվան չեն հայտնաբերվել: <<Պաշտպանվել>>, <<պայքար>> հասկացությունները բժշկական չեն>>:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 209 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
<<1. Փորձաքննության ներկայացրած` Ավետիք Անատոլիի Հովհաննիսյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է ուղեկցող H հակածինով A խմբին:
2. Փորձաքննության ներկայացրած` անդրավարտիքի, վերնաշապիկի, կոշիկների և բամբակյա խծուծի վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի առաջացել է ուղեկցող H հակածինով A խմբի արյուն ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, հետևաբար այն կարող էր առաջանալ նաև Ավետիք Անատոլիի Հովհաննիսյանից:
3. Վերը նշված արյան հետքերի սեռային պատկանելիությունը չի հաստատվել` տվյալ հետազոտության համար լեյկոցիտների կորիզների ոչ պիտանի լինելու պատճառով, կորիզները գտնվում են կազմալուծման տարբեր փուլերում:
4. Փորձաքննության ներկայացրած անդրավարտիքի և վերնաշապիկի վրա տեղակայված արյան հետքերը, ըստ քլորիդների միգրացիայի ռեակցիայի, ունեն առաջացման մոտավոր 4 շաբաթվա վաղեմություն: Կոշիկների և բամբակյա խծուծի վրա տեղակայված արյան հետքերը կրող առարկաների բնույթը թույլ չի տալիս որոշել դրանց առաջացման վաղեմությունը>>:
Դեպքի վայրի զննության մասին 14.05.2014թ. կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի` <<Նարեկ Ասատրյանը մատնացույց է արել դեպքի վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Թումանյանի անվան զբոսայգու այն հատվածը, որտեղ 12.05.2015թ., ժամը 22:00-ի սահմաններում տեղի է ունեցել վիճաբանություն և մարմնական վնասվածք են պատճառել իր ընկերոջը` Ավետիք Հովհաննիսյանին: Երևան քաղաքի Թումանյանի անվան զբոսայգում` Ն. Ասատրյանի մատնացույց արած վայրում, արյան կամ գործի համար հետաքրքրություն ներկայացնող հետքեր չեն հայտնաբերվել>>:
Որպես ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթերով`
<<1. ՀՀ ոստիկանության ՃՈ-ից ստացված 12.05.2014թ. Երևան քաղաքի Կիևյան-Հալաբյան, Հալաբյան-Մարգարյան և Մարգարյան-Ֆուչիկ փողոցների խաչմերուկները տեսանկարահանող տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների լազերային սկավառակով,
2. ՀՀ ոստիկանության ՃՈ-ից ստացված Ն.Ասատրյանի վարած <<Կիա>> մակնիշի 31 NT 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով 12.05.2014թ. Երևան քաղաքի Կոմիտաս և Վ. Վաղարշյան փողոցների հատվող հատվածում ՃԵԿ-ի խախտման արդյունքում կազմված վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ արձանագրությամբ, ըստ որի <<Կիա>> մակնիշի 31 NT 111 պետհամարանիշի տրանսպորտային միջոցի վարորդը 12.05.2014թ. ժամր 21.51-ին ք. Երևան Կոմիտաս-Վաղարշյան խաչմերուկի հատվածում չի կատարել ՀՀ Կառավարության 2007թ. 955-Ն որոշմամբ սահմանված 5.15.1 <<Երթևեկության ուղղությունները գոտիներով>> ճանապարհային նշանի պահանջը, որը նախատեսված է Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասով>>:
Զննություն կատարելու մասին 27.11.2014թ.-ին կազմված արաձանագրությամբ, ըստ որի` <<ՀՀ ոստիկանության ՃՈ-ից ստացված Երևան քաղաքի Հալաբյան-Մարգարյան և Մարգարյան-Ֆուչիկ փողոցների երթևեկության կանոնների խախտումներն արձանագրող տեսախցիկների տեսաձայնագրությունների լազերային սկավառակի զննությամբ պարզվել է, որ Ն.Ասատրյանի կողմից վարած <<Կիա>> մակնիշի 31 NT 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենան Երևան քաղաքի Հալաբյան փողոցից դեպի Մարգարյան փողոց է անցնում ժամը 21:56 րոպեին` կատարելով երթևեկության կանոնների խախտում անցնելով արդեն իսկ շրջադարձ կատարելու համար կարմիր լույսի տակ: Այնուհետև` Մարգարյան փողոցից կրկին ՃԵԿ-ի խախտմամբ, այն է` չպահպանելով ՀՀ Կառավարության 2007թ. 955-Ն որոշմամբ սահմանված 5.15.1 <<Երթևեկության ուղղությունները գոտիներով>> ճանապարհային նշանի պահանջը, միաժամանակ անցնելով կարմիր լույսի տակով` շրջվել է Ֆուչիկի փողոց` դեպի <<Արմենիա>> Բ/կ-ի ընդունարան տանող ճանապարհ>>:
Ավտոմեքենայի զննության մասին 13.05.2014թ. կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` <<Ավտոմեքենայի հետևի նստատեղի միջնամասի հատվածից հայտնաբերվել են արնանման հետքեր և ըստ զննության մասնակից Նարեկ Ասատրյանի հայտարարության` դրանք Ավետիք Հովհաննիսյանի արյան հետքերն են, որոնք մնացել են մեքենայով նրան հիվանդանոց տեղափոխելու ընթացքում>>:
Զննությունն կատարելու մասին 27.11.2014թ. կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` <<Տուժող Ավետիք Հովհաննիսյանի և վկա Նարեկ Ասատրյանի կողմից 12.05.2014թ. ժամը 21:30-ից մինչև 21:45-ն ընկած ժամանակահատվածում կատարված հեռախոսազանգերը սպասարկվել են դեպքի վայրը և դրա հարակից տարածքը սպասարկող ալեհավաքների կողմից, մասնավորապես` Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղի 1 և Ազատության 27 հասցեներում տեղակայված ալեհավաքների կողմից: Մեղադրյալ Գևորգ Սարգսյանի 094-09-02-75 բջջային հեռախոսահամարը դեպքից հետո` ժամը 22.00-ից սպասարկվել է Երևան քաղաքի Հ. Քոչար 21 հասցեում տեղակայված ալեհավաքի կողմից: /որով հերքվում է նրա թե տանը, թե բակում և թե սիրահարների այգում գտնվելու հանգամանքը, որպիսի փաստով հաստատվում է նաև վկա Տ.Միքայելյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների իսկությունն այն մասին, որ Գ.Սարգսյանը տվյալ ժամանակահատվածում Թբիլիսյան խճուղուց ժամանել է Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 18ա շենքում վարձակալած բնակարան/>>:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող կոշիկների, անդրավարտիքի, վերնաշապիկի և բամբակյա խծուծի առկայությամբ:
26. Տուժող Ավետիք Հովհաննիսյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 12.05.2014թ. Շենգավիթ վարչական շրջանում հանդիպել է իր ընկեր Նարեկ Ասատրյանին և վերջինիս <<Կիա>> մակնիշի 31NT111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով շրջել են Երևան քաղաքում: Ժամը 22:00-ի սահմաններում Կիևյան կամրջից թեքվելով աջ և մոտ 20 մետր առաջանալով կանգնեցրել են ավտոմեքենան մայթեզրին, դուրս եկել մեքենայից, քայլելով առաջացել դեպի Թումանյանի անվան զբոսայգի, որտեղ հանդիպել են երկու անծանոթ տղաների: Նրանցից բարձրահասակը, դիմելով իրենց, ասել է. <<Արա սիգարետ կա վրեքտ>>: Քանի որ այդ տղայի դիմելաձևն իրենց դուր չի եկել, կարգի են հրավիրել նրան, որի արդյունքում իրենց միջև առաջացել է վիճաբանություն և քաշքշուկ, որի ընթացքում նրանցից բարձրահասակը սրածայր առարկայով հարվածել և մարմնական վնասվածք է պատճառել իրեն: Իրեն հարվածելուց հետո այդ տղաները դիմել են փախուստի, իսկ ինքն ու Նարեկը նստել են վերջինիս մեքենան: Մեքենայի հետևի նստատեղում Նարեկը վիրակապել է իր պարանոցը, որից հետո մեքենան վարել է դեպի <<Արմենիա>> բ/կ, որտեղ իրեն վիրահատել են: Թումանյանի անվան զբոսայգում գտնվելու ընթացքում, բացի նշված անծանոթ տղաներից, ինքն այլ անձանց չի տեսել:
Վկա Նարեկ Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Գևորգ Սարգսյանին չի ճանաչում, իսկ տուժող Ավետիք Հովհաննիսյանն իր ընկերն է: 2014թ. մայիսի 12-ին Շենգավիթ վարչական շրջանում հանդիպել է իր ընկեր Ավետիք Հովհաննիսյանին, որից հետո իր <<Կիա>> մակնիշի 31 NT 111 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով զբոսնելու նպատակով գնացել են Երևանի Կենտրոն վարչական տարածք, այնուհետև եղել են Հաղթանակի զբոսայգում և Կոմիտաս փողոցում: Ժամը 22:00-ի սահմաններում Ավետիքի հետ միասին շրջելով հասել են Կիևյան կամուրջ, անցնելով այն` շրջվել են դեպի Հալաբյան փողոց և մոտ 20 մետր առաջանալուց հետո` մեքենան կայանել են ճանապարհի մայթեզրին, իջել ավտոմեքենայից, քայլելով գնացել են դեպի Կիևյան կամրջի կողմ` Թումանյանի անվան զբոսայգի: Այգում հանդիպել են երկու անծանոթ տղաների, որոնցից մեկը եղել է բարձրահասակ, իսկ մյուսը` միջահասակ: Բարձրահասակ տղան դիմելով իրենց ասել է. <<Արա սիգարետ կա վրեքտ>>: Իր կարծիքով նրանք ալկոհոլի ազդեցության տակ են եղել: Իրենք կարգի են հրավիրել այդ տղային` պահանջելով իրենց հետ այդ տոնով չխոսել: Արդյունքում առաջացել է վիճաբանություն, ապա քաշքշուկ: Մինչև վիճաբանելը` ինքը նկատել է, որ այդ տղաներից բարձրահասակի ձեռքին կա դանակին նմանվող ծակող, սուր ծայրով գործիք: Քաշքշուկի ժամանակ բարձրահասակ տղան հենց իր ձեռքին եղած գործիքով հարվածել է Ավետիքի պարանոցի շրջանում, որից հետո տեսնելով, որ արյուն է գալիս` դիմել են փախուստի. Ինքն ու Ավետիքը հասկանալով, որ վնասվածքը լուրջ է, վերադարձել են դեպի մեքենան: Մեքենայից վերցրել է բինտ, վիրակապել Ավետիքի պարանոցը, սակայն տեսնելով, որ արյունը չի դադարում` Ավետիքին իր մեքենայով տեղափոխել է <<Արմենիա>> բ/կ: Այգում անծանոթ տղաների հետ վիճաբանելու ընթացքում այլ անձանց չի տեսել: Այգում գտնվել են մոտ 10 րոպե:
27. Վերլուծելով տուժող Ավետիք Հովհաննիսյանի և վկա Նարեկ Ասատրյանի ցուցմունքները և դրանք գնահատելով մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, առաջին ատյանի դատարանը դրանք հավաստի և արժանահավատ չի համարել, քանի որ տուժող Ա.Հովհաննիսյանի ու վկա Ն.Ասատրյանի ցուցմունքներում նշվածը չէր կարող տեղի ունենալ Երևան քաղաքի Թումանյանի անվան զբոսայգում, քանի որ 12.05.2014թ. Ն.Ասատրյանն իր ավտոմեքենան վարելիս ՃԵԿ-ի կանոնների խախտում է թույլ տվել Կոմիտաս-Վաղարշյան փողոցների հատվող հատվածում` ժամը 21.51-ին, իսկ Հալաբյան-Մարգարյան փողոցների խաչմերուկն անցնում է 21:56-ին, այսինքն` 5 րոպե անց, որը Երևան քաղաքում երեկոյան ժամերին սահմանված երթևեկելի արագության և երթևեկության պայմաններում անիրատեսական է: Նշվածը փաստում է նաև այն հանգամանքը, որ Ա.Հովհաննիսյանն արդեն իսկ Կոմիտաս-Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկն անցնելիս ստացած է եղել մարմնական վնասվածք: Բացի այդ, 5 րոպե տարբերությամբ Կոմիտասի պողոտայից Հալաբյան-Մարգարյան խաչմերուկ հասնելու պարագայում Ա.Հովհաննիսյանն ու Ն.Ասատրյանը չէին կարող ունենալ բավարար ժամանակ` մեքենան Հալաբյան փողոցում կանգնեցնելու, Թումանյանի անվան զբոսայգի այցելելու և անծանոթ տղաների հետ վիճաբանություն ունենալու համար: Դատարանն արձանագրել է, որ տուժող Ավետիք Հովհաննիսյանը և վկա Նարեկ Ասատրյանն իրենց տված ցուցմունքներով ամբաստանյալ Գևորգ Սարգսյանին պաշտպանության տակ վերցնելու նպատակ են հետապնդում:
28. Վերոգրյալների հիման վրա, գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանը 2014թ. մայիսի 12-ին, Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող <<Լամպերի գործարանի>> դիմացի մայթի վրա` գումարային պարտք ու պահանջի վերաբերյալ առաջացած վիճաբանության ընթացքում Ավետիք Հովհաննիսյանի առողջությանը ծանր մարմնական վնասվածք հասցնելու դիտավորությամբ, իր մոտ եղած դանակով հարված է հասցրել Ավետիք Հովհաննիսյանի պարանոցին և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածք` որը արտահայտվել է պարանոցի աջ կեսի շրջանի ծակած կտրած վերքի և լծային երակի վնասման ձևով։ Այսինքն, կատարել է հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
29. Վերաքննիչ դատարանը հիմնավորված չի համարում վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությունը, թե <<…վկա Տաթևիկ Միքայելյանի` նախաքննության ժամանակ տված ցուցմունքները պետք է համարել անարժանահավատ, նկատի ունենալով, որ վերջինս վիճած է եղել ընկերոջ` Գ.Սարգսյանի հետ և նրանից վրեժ լուծելու նպատակով է տվել այդպիսի ցուցմունքներ>>: Վկա Տ.Միքայելյանը ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում նյութերի նախապատրաստման ժամանակ տված բացատրությունում հստակ հայտնել է, որ Գ.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով նախաքննության ժամանակ ինքը տվել է իրականությանը համապատասխանողև ճշմարտացի ցուցմունքներ, իսկ դատարանում ինքը ճիշտ չի ասել, որ այդ ցուցմունքները թելադրվել են քննիչի կողմից: Դա արել է քննիչի հանդեպ ունեցած զայրույթից դրդված, քանի որ վերջինս խոստացել էր, ինքը նախաքննության ընթացքում հարցաքննվելուց հետո դատարան այլևս չի կանչվի:
30. Քրեական գործի նախաքննության ընթացքում քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը պատճառաբանված որոշում է կայացրել վկա Սամվել Վարդանյանի նկատմամբ պաշտպանության միջոց կիրառելու մասին, նկատի ունենալով, որ իրականում Գևորգ Վիգենի Սարգսյանի կողմից Ավետիք Անատոլիի Հովհաննիսյանին դանակահարելու, նրա առողջությանը ծանր վնաս հասցնելու վերաբերյալ գործով որպես վկա հարցաքննված անձի ցուցմունքն ունի կարևոր նշանակություն, այսինքն նա իր ցուցմունքում հայտնել է տվյալներ, որոնք նշանակություն ունեն հանցագործության բացահայտման, դրա կատարողի ինքնությունը պարզելու համար, իսկ քրեական գործով ձեռք բերված այլ տվյալների վերլուծությունից պարզ է դառնում, որ թե տուժող կողմը, թե մեղադրվողը և նրանց ընկերները փորձում են թաքցնել դեպքի իրական հանգամանքները, այսինքն բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ վերջիններս տեղեկանալով այդ վկայի կողմից նշված ցուցմունքը տալու մասին` կարող են վնաս պատճառել նրան: Քննիչի կողմից կայացված վերոնշյալ որոշումը բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98-րդ հոդվածի պահանջներից, որի համաձայն`<<Քրեական դատավարությանը մասնակցող յուրաքանչյուր անձ, ով կարող է հաղորդել տվյալներ, որոնք նշանակություն ունեն հանցագործությունը բացահայտելու և դրա կատարողին հայտնաբերելու համար, ինչի հետևանքով կարող են վտանգվել նրա, նրա ընտանիքի անդամի, մերձավոր ազգականի կամ մերձավորի կյանքը, առողջությունը, գույքը, իրավունքներն ու օրինական շահերը, ունի պաշտպանության իրավունք>>:
31. Անդրադառնալով առաջին ատյանի դատարանի կողմից բարձրացված այն հարցին, թե <<…վկայի Ս.Վարդանյանին հարցաքննելու համար դատարանը որոշում է կայացրել նրան հարցաքննել հեռախոսակապի միջոցով, սակայն որոշում կայացնելիս չի պատճառաբանել այն բացառիկ հաևգամանքները, որոնց առկայության դեպքում է միայն, որ անձը ֆիզիկապես չգտնվելով դատական նիստերի դահլիճում` հարցաքննվում է, այսպիսով, դատարանը թույլ է տվել դատավարական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա>>, ապա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ առաջին ատյանի դատարանի կողմից պաշտպանվող վկա Ս.Վարդանյանի հարցաքննությունը կատարվել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98.13-րդ հոդվածի 3-րդ մասով սահմանված կարգի պահպանմամբ, որի համաձայն` <<պաշտպանվող անձի հարցաքննությունը, առանց դատավարության մյուս մասնակիցների ակներև տեսանելիության, կարող է կատարվել տեսաձայնային և տեխնիկական այլ միջոցների /շղարշ, պաշտպանիչ էկրան, թաղանթ/ օգնությամբ՝ դատավարության սահմանափակ շրջանակով մասնակիցների մասնակցությամբ՝ գաղտնիության պահպանման մասին նախազգուշացումով>>:
Տվյալ դեպքում դատարանը պարտավոր չէր պատճառաբանել, թե ինչ բացառիկ հանգամանքների առկայության պայմաններում է տվյալ վկայի հարցաքննություն իրականացվել հեռախոսակապի միջոցով: Բացառիկ դեպքերի վերաբերյալ դատարանի պատճառաբանություններն անհրաժեշտ են այն պարագայում, երբ դատարանը պաշտպանվող անձին ազատում է դատական նիստին մասնակցելու պարտականությունից` այն էլ նրա կողմից նախկինում տրված ցուցմունքի գրավոր հաստատման առկայության դեպքում /ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98.13-րդ հոդվածի 4-րդ մաս/:
32. Վերաքննիչ դատարանը նաև արձանագրում է, որ պաշտպանվող վկա Ս.Վարդանյանին կրկին հարցաքննելու վերաբերյալ պաշտպան Ս.Մնացականյանի միջնորդությունները մերժելու վերաբերյալ ինչպես առաջին, այնպես էլ Վերաքննիչ դատարանների որոշումները օրինական են և հիմնավորված` նկատի ունենալով, որ նոր պաշտպանի ներգրավումը հիմք չէ մինչև այդ քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանմամբ կատարված դատավարական գործողությունը կրկնելու համար:
33. Առաջին ատյանի դատարանը պատճառաբանված կերպով է մերժել նաև հիմնական վարույթից առանձնացված որոշմանը և դրան առնչվող նյութերին ծանոթանալու վերաբերյալ պաշտպան Ս.Մարտիրոսյանի միջնրդությունը և այն բխում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 98.3-րդ հոդվածում ամրագրված դրույթներից:


II. Ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու և այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասով.

34. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նան կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` <<եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
35. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությամբ, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
/.../ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նան հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիաթյան հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին>> /Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը/։
Դ.Հովհաննիսյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցի լուծման ժամանակ դատարանը, ի թիվս այլ հանգամանքների, պետք է հաշվի առնի կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի և բնույթի վերաբերյալ դիրքորոշում Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Դ.Մադաթյանի գործով որոշման մեջ, որի համաձայն՝ <<Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նան քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության՝ հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ։ Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում՝ հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը>> /տե՛ս, Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 որոշման 14-րդ կետը/։
36. Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի պետք է առնի նան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը։
37. Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարածը ծանր հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված չի եղել, վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
38. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով ամբաստանյալ Գ.Սարգսյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, հաշվի առնելով հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, վերջինիս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, հանգում է այն հետևության, որ վերոգրյալները բավարար չեն գալու այն հետևության, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, և նրա կողմից ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ռեալ կրելու միջոցով է հնարավոր հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
39. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն պաշտպան Ս.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը բեկանելու և ամբաստանյալին արդարացնելու կամ վերջինիս նկատմամբ հոդվածով նախատեսված նվազագույն պատիժ նշանակելու և այն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Պաշտպան Ս.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. նոյեմբերի 09-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Գևորգ Վիգենի Սարգսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:




Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ