ԵԱՔԴ/0189/01/14

Դ Ա Տ Ա Վ Ճ Ի Ռ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

15 մայիսի 2026թ․ ք.Երևանում

Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Դատարան)

նախագահությամբ
դատավոր՝ Մ․Արամյանի
քարտուղարությամբ՝ Մ.Գևորգյանի
մասնակցությամբ`
դատախազ՝ Վ․Համբարձումյանի, Կ․Բարսեղյանի, Ռ․Մկրտչյանի
ամբաստանյալ՝ Ա․Քոլոզյանի
պաշտպան՝ Ա․Զաքարյանի

դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանի /ծնված` 07.07.1979թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չի աշխատում, ամուսնացած, հանցանք կատարելու դրությամբ նախկինում դատված, դատվածությունը չմարված, բնակվող ***********/։

Դատավճռի նկարագրական մաս.
2014 թվականի մարտի 19-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչի որոշմամբ 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1-րդ կետերով հարուցել է թիվ 14123814 քրեական գործը:
2014 թվականի մարտի 23-ի որոշմամբ Արաբկիրի քննչական բաժնում թիվ 14123814, 14125414 և 09111614 քրեական գործերն ընդունվել է վարույթ, դրանք միացվել են իրար և նախաքննությունը շարունակել է թիվ 14123814 համարի ներքո:
2014 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ Ալեքսանդր Քոլոզյանը ներգրավվել է մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1-րդ կետերով և 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով:
2014 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ Արմեն Ալեքսանյանը ներգրավվել է մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով:
2014 թվականի մարտի 25-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշումներով Ա.Քոլոզյանի և Ա.Ալեքսանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը:
2014 թվականի օգոստոսի 05-ին քննիչի որոշմամբ Ա.Քոլոզյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով ու 2 դրվագ 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով։
2014 թվականի նոյեմբերի 17-ին քննիչի որոշմամբ Ա.Քոլոզյանին նախկինում առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան կրկին մեղադրանք է առաջադրվել 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1-րդ կետերով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով ու 2 դրмագ 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով:
2014 թվականի դեկտեմբերի 04-ին Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության քրեական դատարան է ստացվել թիվ 14123814 նախաքննական համարով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանի` 18.04.2003թ. ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով՝ 2 /երկու/ դրվագով և Արմեն Համլետի Ալեքսանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` 2 /երկու/ դրվագով, որը ընդունվել է նույն դատարանի դատավոր Լ․Ավետիսյանի վարույթ։
2016 թվականի ապրիլի 25-ին կազմի փոփոխության հանգամանքով պայմանավորված գործը փոխանցվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Դ.Գրիգորյանին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 15.09.2017թ. որոշմամբ Ա.Քոլոզյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը վերացվել է և վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց ընտրվել է չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 28.07.2017թ. որոշմամբ Ա.Ալեքսանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց կալանքը փոփոխվել է և վերջինիս նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել գրավը:
2019 թվականի օգոստոսի 09-ին դատավոր՝ Դ․Գրիգորյանի լիազորությունները կասեցվելու կապակցությամբ քրեական գործը փոխանցվել է Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Գ․Պողոսյանին և 2019 թվականի օգոստոսի 13-ին ընդունվել է դատավոր Գ․Պողոսյանի վարույթ։
2019 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Գ․Պողոսյանը Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 08․10․2019 թվականի 558-Ա հրամանի համաձայն արձակուրդում գտնվելու հանգամանքով քրեական գործը փոխանցվել է նույն դատարանի դատավոր Վ․Մարգարյանին։
2019 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Վ․Մարգարյանի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/14 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ։
2023 թվականի նոյեմբերի 17-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Վ․Մարգարյանի այլ դատարան տեղափոխվելու հանգամանքով պայմանավորված սույն գործը մակագրվել է ինձ։
Գործը դատավորի աշխատակազմ է հանձնվել 2023 թվականի նոյեմբերի 20-ին։
Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին մեղադրանք է առաջադրվել հանրորեն վտանգավոր այն արարքների կատարման համար որ նա «Ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2014 թվականի փետրվարի 27-ին` ժամը 15:00-ից մինչև 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, մուտքի դռան փականը տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացելու միջոցով ապօրինի մուտք է գործել Գևորգ Գուրգենի Դաբաղյանին պատկանող Երևան քաղաքի Լենինգրադյան 50-րդ շենքի 45-րդ բնակարան և գաղտնի հափշտակել 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «HUGO BOSS SELECTION» տեսակի օծանելիք, «CELVIN KLEIN BE» տեսակի օծանելիք, 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ փայտյա տուփով կոնյակ, 150.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ երեք հատ արտասահմանյան արտադրության օղի, 100.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ արծաթյա բաժակ, 40.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Հիսուս Քրիստոսի» պատկերով արծաթյա արձանիկ, 160.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ չորս հատ վերնաշապիկի կոճկալներ իրենց տուփերով, տուփերից մեկը 1.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ, 472.500 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ թվով տասներկու օծանելիք` Գևորգ Դաբաղյանին պատճառելով խոշոր չափերի` 992.500 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:(1-ին դրվագ)
Այսինքն, Ալեքսանդր Քոլոզյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով։
Բացի այդ, Ալեքսանդր Քոլոզյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2014թ. մարտի 19-ին` ժամը 12:30-ից մինչև 13:30-ն ընկած ժամանակահատվածում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ կոտրելով Կարեն Աշոտի Բդոյանին պատկանող Երևան քաղաքի Արղության 40-րդ շենքի 32-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկը, ապօրինի մուտք է գործել բնակարան և այնտեղից գաղտնի հափշտակել 100.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մետաղյա չհրկիզվող պահարան, որի մեջ առկա է եղել 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «HERBELIN» տեսակի տղամարդու ձեռքի ժամացույց, 750.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «LONGINES» տեսակի կանացի ձեռքի ժամացույց, 830.320 ՀՀ դրամին համարժեք 2.000 ԱՄՆ դոլար գումար, «HUNDAI SONATA» մակնիշի ավտոմեքենայի մեկ օրինակ բանալի, 266.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով տղամարդու մատանի, 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ տղամարդու կաշվե թևնոց շրջանաձև ոսկյա մասերով, 150.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «KAREN» գրառմամբ կանացի ոսկյա մատանի, 400.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կանացի ոսկյա շղթա և «ԱՐՏՅՈՄ» գրառմամբ կախազարդ, 80.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ «Մ» և «Կ» տառերի տեսքով ոսկյա կախազարդեր ադամանդյա քարերով, 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կանացի ոսկյա շղթա և երկու հատ ոսկյա խաչ, 300.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «Իտալական» գործվացքով կանացի ոսկյա վզնոց, 400.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ նռնաքարերով կանացի ոսկյա վզնոց, ականջօղեր, կախազարդ և մատանի, 30.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կանացի սրտաձև ոսկյա մատանի, 20.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ուղղանկյունաձև ոսկյա ականջօղեր մանր քարերով, 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կանացի ոսկյա վզնոց «սոլի բանալու» տեսքով մեդալիոնով, 70.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ մանկական երկու մատանի զմրուխտե և ադամանդե քարերով, 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ փոքր քարով մանկական ոսկյա մատանի, 650.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «V» աձև տակդիրի վրա դրված ադամանդե քարով նշանադրության կանացի ոսկյա մատանի, 50.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ արծաթյա զարդեր` կանացի մատանի, թևնոց, ականջողեր` Կարեն Բդոյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափերի` ընդհանուր 4.346.320 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:(2-րդ դրվագ)
Այսինքն, Ալեքսանդր Քոլոզյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրեսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով:
Բացի այդ, Ալեքսանդր Քոլոզյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորության շուրջ նախնական համաձայնության գալով Արմեն՝ Համլետի Ալեքսանյանի հետ, 2014թ. մարտի 22-ին՝ ժամը 14.30-ի սահմաններում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ՝ փորձել են բացել Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8Ա շենքի 29 բնակարանի մուտքի դռան փականը, սակայն ներսից լսելով բնակարանատեր Արմինե Նորիկի Յագունյանի ձայնը դիմել են փախուստի՝ հանցագործությունն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում չկարողանալով հասցնել ավարտին։(3-րդ դրվագ)
Այսինքն, Ալեքսանդր Քոլոզյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Բացի այդ, Ալեքսանդր Քոլոզյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորության շուրջ նախնական համաձայնության գալով Արմեն Համլետի Ալեքսանյանի հետ, 2014թ. մարտի 22-ին՝ ժամը 15.05-ի սահմաններում, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ բացել են Երևան քաղաքի Դրոյի 28 շենքի 37 բնակարանի մուտքի դռան փականը, ապօրինի մուտք են գործել բնակարան, սակայն ոչինչ չհափշտակելով փորձել են փախչել՝ հանցագործությունն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներում չկարողանալով հասցնել ավարտին, սակայն նշված շենքից գողություն կատարելա կասկածանքով ահազանգով ժամանած ոստիկանության աշխատակիցների կողմից բերման են ենթարկվել ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին:(4-րդ դրվագ)
Այսինքն, Ալեքսանդր Քոլոզյանը կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Այսպիսով՝ Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանը կատարել է, մեկ դրվագ հանցագործություն նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետերով, մեկ դրված հանցագործություն` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կեսով և երկու դրվագ հանցագործություն՝ նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:»։
2024 թվականի ապրիլի 25-ին Երևան քաղաքի առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանը որոշում է կայացրել թիվ ԵԱՔԴ/0189/01/14 քրեական գործով ամբաստանյալ Արմեն Համլետի Ալեքսանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով` 2 /երկու/ դրվագով իրականացվող քրեական հետապնդումը դադարեցնել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 6-րդ կետով նախատեսված հիմքով՝ վաղեմության ժամկետներն անցնելու հիմքով։

Ապացույցների հետազոտում և գնահատում
Դատաքննության ընթացքում մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանը հրաժարվեց ցուցմունք տալուց, Դատարանի որոշմամբ հրապարակվեց վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի՝ «Առաջադրված մեղադրանքում մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը Արմեն Ալեքսանյանին չի ճանաչում, նրա հետ երբեք չի շփվել, առաջին անգամ տեսել է ոստիկանությունում, ուստի չէր կարող վերջինիս հետ հանցավոր համաձայնության գալով գողության փորձեր կատարել: Հայտնել է, որ ինքը որևէ գողություն կամ գողության փորձ չի կատարել։ Իր բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված HUGO BOSS SELECTION» և «CELVIN KLEIN BE» տեսակի օծանելիքները, ինչպես նաև վերնաշապիկի կոճկալների տուփը իրենց են ուղարկել ԱՄՆ-ում բնակվող իր ծնողները, ովքեր հաճախակի են ծանոթների կամ «Զեյթուն» ընկերության միջոցով իրենց ծանրոցներ ուղարկում, այդ իրերը պատկանում են իրեն և ինքը Գևորգ Դաբաղյանի բնակարան ապօրինի մուտք չի գործել և այնտեղից հափշտակություն չի կատարել: Ինչ վերաբերվում է վերնաշապիկի կոճկալների տուփին, ապա այն ԱՄՆ-ից բերել է իր մորեղբայրը։Տես հատոր 1, գ․թ․ 33,120,132
Մեղադրանքի 1-ին դրվագի մասով.
Տուժող Գևորգ Դաբաղյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Ես տուն եկա ժամը երեկոյան 19։00-ի կողմերը, տեսա դուռը բաց է, տունը տակնուվար է արված, հասկացա, որ մարդ է մտել տուն, տեսա, որ խմիչքներ, «զապինկաներ», «ադիկալոններ» է տարված, էլի բաներ կար հիմա չեմ հիշում, ոստիկանության եկավ, հետո գնացի քննչական։ Օր և ժամ չեմ հիշում, 11 տարի է անցել, աշնան կողմ էր։ Տանից դուրս գալուց լույսերը անջատել էի, որ եկա բալկոնի լույսը վառ էր, զարմացա, այս պահին չեմ հիշում ինձանից ինչ էին գողացել։ Ադիկալոնների ֆիրմաները «GABANI» էր, խմիչքները արտասահմանյան էին՝ օղիներ, կոնյակներ, «զապինկաներ» արժեքավոր, այլ բաներ չեմ հիշում։ Ընդհանուր ինձ պատճառվել է 1․000․000 ՀՀ դրամ և դրանից ավել վնաս, հստակ չեմ կարող ասել այս պահին։ Օծանելիքների մեջ կար «HUGO BOSS»։ «Զապինկա»-ների տուփը, որը ինձ ներկայացրել էին, իմն էր, բայց դատարկ էր։ Ստորագրությունը չի եղել իմ ապրանքների վրա, բայց ճանաչման ժամանակ ինչ-որ ես տեսել եմ, համապատասխանում էր մեր տան եղածին։
Ճանաչել եմ օծանելիքները, նմանատիպ օծանելիքներ ունեցել եմ ես։ «Զապինկա»-ների մասով տուփը եզակի էր՝ չհանդիպող, ես դա որ տեսել եմ, իմ հիշողությամբ դա իմն էր։ Ալեքսանդր Քոլոզյանի պատժի վերաբերյալ և բողոքի հետ կապված թողնում եմ դատարանի հայեցողությանը։ Տուփի վրա նշան չի եղել, գնել եմ խանութից, բայց չհանդիպող տուփ էր։ Իմ համար հատուկ չի պատրաստվել, բայց այդպիսի տուփ չեմ տեսել երբևէ այլ տեղ»։
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու երեք արձանագրություններ, որոնց ժամանակ տուժող Գևորգ Դաբաղյանը ճանաչել է մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի տան խուզարկությամբ հայտնաբերված` «HUGO BOSS SELECTION» և «CELVIN KLEIN BE» տեսակի օծանելիքները, ինչպես նաև վերնաշապիկի կոճկալների տուփը՝ որպես իր տանից հափշտակված իրեր:
Տուժող Գևորգ Դաբաղյանին պատկանող Երևան քաղաքի Լենինգրադյան 50-րդ շենքի 45-րդ բնակարանում` 27.02.2014թ. կատարված, դեպքի վայրերի զննության արձանագրությունով, որով հիմնավորվել է բնակարանում կատարված գողության հանգամանքները:
Տուժող Գևորգ Դաբաղյանի կողմից 27.02.2014թ. տրված, իր բնակարանից կատարված գողության վերաբերյալ հաղորդմամբ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Գևորգ Դաբաղյանին պատկանող Երևան քաղաքի Լենինգրադյան 50-րդ շենքի 40-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկով և երկու բանալիներով, որոնցով հիմնավորվել է դռների փականները տեխնիկական միջոցներով բացելու և կոտրելու հանգամանքը:
Հետքաբանական փորձաքննության թիվ 915-14 եզրակացությամբ, համաձայն որի տուժող Գևորգ Դաբաղյանին պատկանող Երևան քաղաքի Լենինգրադյան 50-րդ շենքի 45-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկը կարող էր բացվել հարմարեցված բանալու միջոցով:
Մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի բնակության վայր հանդիսացող Երևան քաղաքի Սարի Թաղ 26-րդ փողոցի 17-րդ տանը կատարված խուզարկության արձանագրությամբ, որի ժամանակ հայտնաբերվել են «HUGO BOSS SELECTION» և «CELVIN KLEIN BE» տեսակի օծանելիքները, ինչպես նաև վերնաշապիկի կոճկալների տուփը՝ որոնք հետագայում ճանաչել է տուժող Գևորգ Դաբաղյանը:
Ապրանքագիտական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 33861404 եզրակացությամբ, համաձայն որի տուժող Գևորգ Դաբաղյանի բնակարանից հափշտակված «HUGO BOSS SELECTION» տեսակի օծանելիքի արժեքը 2017 թվականի փետրվարի 27-ի դրությամբ կազմում է 10.000 ՀՀ դրամ, վերնաշապիկի կոճկալների տուփի արժեքը` 1.000 ՀՀ դրամ, իսկ «CELVIN KLEIN BE» տեսակի օծանելիքը օգտագործված լինելու պատճառով իրենից արժեք չի ներկայացնում:
Վերաբերելի այլ ապացույցներ:
Վերոնշյալ ապացույցներով հաստատվում է, որ Գ․Դաբաղյանի բնակարանից կատարվել է գաղտնի հափշտակություն, հափշտակվել են շրջանառության մեջ գտնվող՝ ոչ անհատապես որոշվող առարկաներ, հափշտակված իրերի հստակ արտաքին նկարագիրը և առանձնահատկություններ տուժողը չի հիշատակել, հափշտակված իրերի մեջ են եղել տարբեր ֆիրմաների օծանելիքներ և փայտե տուփ:Ա.Քոլոզյանի բնակարանից հայտնաբերվել են Գ.Դաբաղյանի բնակարանից հափշտակված օծանելիքների ֆիրմային համապատասխան օծանելիքներ և տուփ, որոնք հետագայում ճանաչման է ներկայացվել Գ.Դաբաղյանին ով էլ իր հերթին ճանաչել է նշված առարկաները:Հարցաքննության ընթացքում վերջինս նշել է, որ ինքը ճանաչել է կոնկրետ ֆիրմայի օծանելիքները, քանի որ իր բնակարանից ևս հափշտակվել են այդ ֆիրմայի օծանելիքներ և փայտե տուփ, քանի որ այն իր մեջ տպավորվել է, սակայն ինքը դա գնել է խանութից՝ այն եղել է ազատ վաճառքի:Նախքան ճանաչումը վկան անհատականացնող որևէ հստակ տվյալ չի վկայակոչել:Դատաքննության ընթացքում վկան հայտնեց, որ իր ճանաչած առարկաներին համապատասխան առարկաներ են հափշտակված եղել իր բնակարանից՝ նմանատիպ առարկաներ ինքը ունեցել էր:
Դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցներում առկա չէ գեթ մեկ ապացույց որի գնահատմամբ հնարավոր կլիներ արձանագրել, որ ամբաստանյալի տանից հայտնաբերված առարկաները հանդիսանում են հենց այն նույն առարկաները որոնք հափշտակվել են տուժողի բնակարանից, բացի այդ հնարավոր չէ նաև փաստել, որ Ա.Քոլոզյանը դեպքի կատարման ժամանակահատվածում գտնվել է դեպքի վայրում և կատարել է իրեն վերգրվող հանցանքի օբյեկտիվ կողմը, ուստի նման պայմաններում հնարավոր չէ հաստատված համարել, որ վերջինս մասնակցել է իրեն վերագրվող հանցանքի օբյեկտիվ կողմի կատարմանը և հանդիսանում է քննարկվող հանցանքի կատարող:
Մեղադրանքի 2-րդ դրվագի մասով.
Տուժող Կարեն Բդոյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «12 տարի առաջ կատարվել է գողություն, չհրկիզվող պահարանից։ Հայրս զանգահարեց ասաց, որ մտել է տուն, տունը թափթփված է եղել, գնացել ենք, նայել ենք՝ տեսել եմ, որ չհրկիզվող պահարանը չկա, միայն կնոջս ամուսնական մատանին է եղել, որ մնացել է: 30/40 չափով էր մոտավորապես չհրկիզվող պահարանը, մեջը եղել են անձնական իրեր, ժամացույց՝ ինձ ու կնոջս պատկանող, ոսկյա զարդեր, անձնագրեր, գումար, փաստաթղթեր, այս պահին հստակ չեմ հիշում, քանի որ շատ ժամանակ է անցել։ Գողությունը կատարվել է հետևյալ կերպ․ դուռը՝ մուտքի զամոկը, կոտրված է եղել, տունն էլ թափթփված։
Հափշտակված ժամացույցներից մեկը եղել է «Լոնժինես», մյուսը չեմ հիշում, մեկը իմն էր՝ մյուսը կնոջինս էր, հստակ չեմ հիշում, քանի որ շատ ժամանակ է անցել, բացի դրանից իմ մատանին է հափշտակվել, բարակ ցեպ է եղել, շատ բան վերհիշել չեմ կարողանում։ Մատանին զոքանչս է նվիրել՝ կնոջս միջոցով, որը եղել է սպիտակ ոսկի, որքանով որ տեղյակ եմ, գիտեմ, որ դեղին ոսկի է եղել Ռուսաստանում նա տարել սպիտակ ոսկի է զոդել, արժեքը չգիտեմ, նվիրել է, ադամանդաքար էր, որի գումարը չգիտեմ որքան է եղել։ Այն որ ես ասում եմ ոսկուց է և քարն ադամանդ է, սակայն արձանագրության մեջ նշված է քարը ադամանդ չէ և մետաղն էլ ոսկի չէ ես էլ գրել եմ, որ հայտարարություն և առարկություն չունեմ, դրա մասով կասեմ, որ ասել եմ լավ, այդքան եք գնահատում, թող այդքան լինի։ Մատանին ճանաչման ներկայացվել է, որին ներկա են եղել դրսից մի քանի մարդիկ, ես, կինս որքանով որ հիշում եմ, մնացածը չեմ հիշում ովքեր են եղել, այդ ընթացքում իմ և կնոջս միջև վեճ չի եղել, թե ում է մեզանից պատկանում մատանին։ Մեր տունը գտնվում է Արղության 40-ում, որտեղ մինչ հիմա մենք բնակվում ենք։ Չհրկիզվող պահարանը դրված է եղել մեր սենյակում՝ պահարանի մեջ, այն բավականին ծանր էր, սակայն վերցրել տարել են։ Ժամացույցը իմն է եղել, որը մի քիչ ավելի երկար էր, կնոջինս փոքր էր չափերով, ճանաչման ներկայացվել է մեզ, ճանաչել եմ, չեմ շփոթել։ Ալեքսանդր Քոլոզյանին նախկինում չեմ ճանաչել, որևէ թշնամանք կամ այլ հարաբերություններ չենք ունեցել։ Գույքային հայց հնարավոր է որ ներկայացնեմ։ Մատանիների մասով կասեմ, որ ինձ չեն ասել, որ 3000 են գնահատել, ես չեմ հիշում, որ ինձ արժեք ասած լինեն ես էլ ասեմ, այո այդքան է, չեմ հիշում։ Մյուս առարկաների հետ կապված կասեմ, որ ես հիշում եմ, որ նման առարկաներ եղել են չհրկիզվող պահարանում»։
Վկա Մայա Քոչարյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Դրսում էինք, երբ ամուսինս ասաց, որ տան դուռը բաց է ու գողություն է կատարվել, ես վերադարձա տուն։ Այն, թե երբ էր հիշում եմ, որ մարտի 18-ին, մեր հասցեն Արղության 40, 32-րդ բնակարան։ Մեծ «Սեյֆն» էին գողացել, որի մեջ էր մեր զարդերը և գումար։ Այն, թե ինչ է հափշտակվել կասեմ, որ ժամացույց 2 հատ, մատանիներ, մոտավորապես եմ հիշում նկարագրությունները ժամացույցների, մեկը տղամարդու էր՝ մեկը կանացի, զարդեր էլ են հափշտակվել, իմ հարսանեկան մատանին էր, մի քանի հատ էլ ամուսնուս պատկանող մատանիներ են եղել, բրասլետ, մատանիները և ոսկուց և կարծեմ արծաթից էլ կար, սակայն հիմնականում իմ զարդերն էին։ «V»-աձև երկու մատանի է հափշտակվել։ «V» կամ «W» երկուսիս մատանիների վրա էլ եղել է, այդ մատանիները Մոսկվայից էինք ձեռք բերել, ամուսնուս կարծեմ ծնողներս են ձեռք բերել Մոսկվայից, որ նվիրեն ամուսնուս, եղել է ոսկի, քարերն էլ բռիլիանտ, մենք ասել ենք, որ սիրում ենք սպիտակ ոսկի։ Նախաքննության ընթացքում կարծեմ ինձ ցույց չեն տվել մատանիներ, բավականին ժամանակ է անցել, չեմ հիշում ներկայացվել է ինձ, թե ոչ։ «V»-աձև մատանիներից մեկը այստեղից են ձեռք բերել, մեկը Մոսկվայից, այն թե այստեղից ձեռքբերածն որտեղից են ձեռք բերել և ինչ արժեքով, կասեմ, որ դրանք ձեռք են բերել ամուսնուս ծնողները, մանրամասներ չգիտեմ, մյուսն էլ իմ ծնողներն են գնել Մոսկվայից, այլ մանրամասներ չգիտեմ։ Ամուսնուս մատանին մեր ամուսնությունից մի քանի տարի հետո է գնվել, միայն իմ մատանին է, որ ամուսնական է եղել։ Այն թե արդյոք ամուսինս մարմնական նույն կազմվածքը ուներ նախկինում և հիմա, կասեմ, որ կարելի է ասել, որ միշտ նույնն է եղել, մեկ գիրանում էր մեկ նիհարում։ Այն, թե քանի քար կար մատանու վրա չեմ կարող ասել, քանի որ չեմ հիշում, չափերը միջին չափի քարեր էին, հստակ չեմ հիշում չափը։ Մատանիները, որ նվիրեցին, շատ չեմ կրել, այդ ժամանակ փոքր երեխա ունեի հարմար չէր։ Ճանաչման մասով կասեմ, որ երևի տեսել եմ, սակայն չեմ հիշում։ Քննիչի մոտ երևի մեկ անգամ եմ եղել, ավելի շատ ամուսինս էր լինում, ճանաչման գնալու մասով կասեմ, որ չեմ հիշում, կարծում եմ, միայն ամուսինս է եղել։
Ճանաչման արձանագրության մեջ եղած ստորագրությունը իմն է, ձեռագիրը ոչ։ Մատանիների հետ կապված ոչինչ ծնողներիս չեմ հարցրել, ոչ՛ նախկինում, ոչ՛ էլ դեպքից հետո և մինչև հիմա էլ։ Այն հարցին, թե արդյոք կարող էր այդ մատանին 3000 ՀՀ դրամ արժենալ, կասեմ, որ չեմ տիրապետում գներին և հստակ ասել որքան արժեր չեմ կարող, սակայն 3000 ՀՀ դրամից ավել էր։ Իմ ծնողները, եթե չեմ սխալվում ասել են դեղին ոսկի էր, բայց, քանի որ մենք սպիտակ էինք սիրում սպիտակ է եղել։ Իմ հիշողությունը այն ժամանակ է ավելի լավ եղել, քանի որ 11 տարի անցել է, քննիչը ինձ ինչ հարցրել է դա պատասխանել եմ»։
Վկա Հերիքնազ Գևորգյանը ցուցմունք տվեց այն մասին, որ «Գիտեմ, որ մատանու վերաբերյալ է եղել, կասեմ, որ նրա հետ եմ եղել գնելուց, վրան փոփոխություններ ենք կատարել, օծանելիքների մասին կասեմ, որ մերն է, ամուսնուս ծնողները արտերկրում են, ուղարկում են մեզ շատ։ Խուզարկության ժամանակ օծանելիքներ են առգրավել մեզանից, դրանք պատկանում են մեզ, սկեսուրս է ուղարկում մեծ մասը։ Մատանու մասով կասեմ, որ այդ մատանին հունվարի վերջ և փետրվարի սկիզբ ոսկու շուկա ենք գնացել հավանել է վերցրել ենք, ոսկի էր գույնն ենք փոխել սպիտակ, իր տատիկը բռիլիանտի քար էր թողել մեծ իրան, մատանիի վրա ենք ավելացրել, տառ էլ կար «դաբլյու», տառերը 3 հատ էր քար ենք մեջտեղինը փոխել, գնելուց մեծ էր մատանին, տեղում փոքրացրել ենք, գինը հստակ չեմ հիշում, ոնց որ 500․000-600․000 ՀՀ դրամի չափ է եղել։ Մեր տան օծանելիքների մասով կասեմ, որ տարբեր օծանելիքներ են, արկղով կիսատ կիսատ ավելանում են, քանի որ ծանրոցներ ենք ստանում մեր հարազատներից։ Առգրավված օծանելիքներ կան, որ հետ են տվել, որոնք են եղել և որոնք են առգրավվել չեմ հիշում հստակ, քանի որ բավականին ժամանակ է անցել։ «Հյուգո բոսիի» մասով կասեմ, որ տեսնեմ կհիշեմ, սակայն այս պահին չեմ հիշում եղել է վերցրածների մեջ, թե ոչ, վերցրել են նաև բիժուներ, երեխաների այփադներ, օծանելիքների մասով կասեմ, որ բոլորը ամուսնունս է եղել։ Այն հարցին, թե այդ մատանին ով է կրել, կասեմ, որ ամուսինս, 2014 թվականին ենք ձեռք բերել։ Կարող եմ ասել, նաև որ Վրաստան էր գնում մարտի կեսերին, ասել եմ, որ թողնի տանը, սակայն մատին գնացել է։ Մենք ոսկու շուկայից ենք գնել, սեղանների վրայից, այն թե քանի հատ կար այդ մատանուց սեղանին, կասեմ, որ դա հավանեց դա փորձեց, գույնը դեղին էր, սկզբից չափն է փոքրացրել, հետո տարել է գույնն է փոխել, հետո արդեն քարերը։ Այդ մատանիով ինչ-որ միջոցառումների չի մասնակցել, կամ լուսանկար չունենք պահպանված, չեմ հիշում նման դեպք։ Գույնը մատանու որտեղ ենք փոխել չեմ կարող ասել, քանի որ նա է տարել փոխել, ես չեմ եղել։ 2014 թվականին ֆինանսական ու մյուս օգնությունն արտերկրից էր լինում, ծանրոցներ էին ուղարկում և գումար, իմ ամուսնու բարեկամներն են արտերկրում բնակվում, միշտ օծանելիքներ ու այլ իրեր ուղարկում են մեզ, իրենք շուտվանից էին դրսում, տարբեր օծանելիքներ են եղել, թե ֆրանսիական և թե ամերիկյան, հստակ որ կազմակերպության միջոցով ենք ծանրոցները ստանում չեմ կարող հստակ ասել, չեմ հիշում։ Իմ ամուսինը տարբեր օծանելիքներ է օգտագործել կամ օգտագործում։ Չեմ հիշում իմ ամուսինը ճարմանդ ունենար։ Մատանու մասով կասեմ, որ ամուսինս հավանել էր, դրա համար ենք վերցրել, ոսկու գույնը փոփոխելու արդյունքում ինչ է լինում չեմ կարող ասել, մենք գնացել էինք նայելու, հավանել է, գնել ենք, իմ ամուսինը ոսկու շուկայում իմ իմանալով ծանոթ չունի։ Այն հարցին, թե արդյոք քննարկում տանը ունեցել ենք զարդ գնելու վերաբերյալ, կասեմ, որ չեմ հիշում, ես ինքս տեսել եմ ոնց է վճարել ու վերցրել ենք մատանին, միշտ իր մատին է եղել գնելուց հետո միշտ կրել է։ Արտաքին նկարագիր չեմ կարող տալ մատանու, իմ հիշելով ոնց որ կլոր էր ու քարերի տեղ կար, բայց որ տեսնեմ հստակ կարող եմ ասել, սակայն մանրամասն հիմա չեմ հիշում։ Երբևիցե ամուսինս ապրանքներ չի եղել, որ տուն բերի, ոչ ավել գումար և ոչ էլ ապրանք նա առանձին չի բերել, մեզ որքան պետք է մեզ ուղարկում են, ամսեկան 5000 ԱՄՆ դոլարի չափ մեզ ուղարկում են։ Իմ ամուսինը ժամեր կապում է միշտ, այն թե ինչ ժամեր են եղել, ինչ ֆիրմայի, կասեմ որ մի 5 հատ էր, ֆիրմաներից էլ «Հյուգո բոսն» եմ հիշում, մյուսները չեմ հիշում, ինքը դա էր կապում, ես անձնական ժամացույցներ ունեցել եմ, 20 հատից շատ, հիմնականում դրսից ուղարկված՝ «գուչի» նաև, այն հարցին, թե արդյոք խուզարկության ժամանակ վերցրել էին մեր տանից կասեմ, որ չեմ հիշում»:
Տուժող Կարեն Բդոյանի կողմից 19.03.2014թ. տրված, իր բնակարանից կատարված գողության վերաբերյալ հաղորդումը:
Տուժող Կարեն Բդոյանի կողմից ներկայացված իր հարսանյաց հանդեսի տեսագրության լազերային սկավառակի, «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցի տուփի, երաշխիքային քարտի և գրքույկի, «LONGINES» տեսակի ձեռքի ժամացույցի տուփի, օգտագործման ուղեցույց-գրքույկի, երաշխիքային քարտի և գրքույկի առգրավման-զննության արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը:
«HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցի, «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանու, զննության արձանագրությունը և կից լուսանկարչական հավելվածը։
Մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված և հետագայում իրեղեն ապացույց ճանաչված` «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույց և անգլերեն «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանին:
Տուժող Կարեն Բդոյանից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցի տուփը, երաշխիքային քարտը և գրքույկը, «LONGINES» տեսակի ձեռքի ժամացույցի տուփը, օգտագործման ուղեցույց-գրքույքը, երաշխիքային քարտը և գրքույկը:
Փաթեթները բացելու և պարունակությունը զննելու մասին արձանագրությունը, համաձայն որի զննության են ենթարկվել մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցը, անգլերեն «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանին:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու երկու արձանագրություններով, որոնց ժամանակ տուժող Կարեն Բդոյանը ճանաչել է մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցը և անգլերեն «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանին՝ որպես իր բնակարանից հափշտակված և իրեն պատկանող իրեր:
Առարկաները ճանաչման ներկայացնելու երկու արձանագրություններով, որոնց ժամանակ վկա Մայա Քոչարյանը ճանաչել է մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերված «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցը և անգլերեն «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանին՝ որպես իր բնակարանից հափշտակված և իրեն պատկանող իրեր:
Ապրանքագիտական և նյութագիտական համալիր փորձաքննության թիվ 33861404 եզրակացությամբ, համաձայն որի տուժող Կարեն Բդոյանից հափշտակված «HERBELIN» տեսակի ձեռքի ժամացույցի շուկայական արժեքը 2014 թվականի մարտի 19-ի դրությամբ կազմում է 80.000 ՀՀ դրամ, իսկ անգլերեն «W» գրառմամբ ադամանդյա քարերով մատանու արժեքը` 266.000 ՀՀ դրամ:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Կարեն Բդոյանին պատկանող Երևան քաղաքի Արղության 40-րդ շենքի 32-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի կոտրված միջուկի մասով և երկու բանալիները:
Հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1747 եզրակացությունը, համաձայն որի «Տուժող Կարեն Բդոյանին պատկանող Երևան քաղաքի Արղության 40-րդ շենքի 32-րդ բնակարանի զննությամբ առգրավված միջուկի կտորը հանդիսանում է փականի միջուկի կոտրված կեսը: Մեղադրյալ Արմեն Ալեքսանյանի կողմից դեն նետված պայուսակում հայտնաբերված տուժող Արմինե Յագունյանին պատկանող բնակարանի դռան փականի միջուկի կեսը կարող էր կոտրվել բանալու անցքի մեջ տեղակայված հեղյուսի գլխին համեմատաբար պինդ առարկայով կամ գործիքով հարվածելու հետևանքով»:
Վերաբերելի այլ ապացույցներ:
Վերոնշյալ ապացույցներով հաստավում է, որ Կարեն Բդոյանի բնակարանից կատարվել է գաղտնի հափշտակություն, հափշտակվել են շրջանառության մեջ գտնվող՝ մասայական արտադրության առարկաներ, հափշտակված իրերի հստակ արտաքին նկարագիրը տուժողը ներկայացրել է, ներկայացրել է նաև իր տանից հափշտակված որոշ իրերի լուսանկարներ:Ա.Քոլոզյանի անձնական խուզարկությամբ հայտնաբերվել են Կարեն Բդոյանի բնակարանից հափշտակված ժամացույցին և մատանուն համապատասխան իրեր, որոնք հետագայում ճանաչման է ներկայացվել Կարեն Բդոյանին և Մայա Քոչարյանին՝ ովքեր էլ իրենց հերթին ճանաչել են նշված առարկաները:Դատարանն արձանագրում է, որ ժամացույցի առումով բացի մոդելից և ֆիրմայի անվանումից առկա չէ որևէ անհատականացնող՝ մյուս համանման ժամացույցներից տարբերվող հատկանիշ, որի մատնանշմամբ հնարավոր կլիներ առանձնացնել տուժողի բնակարանից հափշտակված ժամացույցը, իսկ մատանու առումով կողմերի միջև առկա է եղել վեճ, որի պարագայում ոչ տուժող կողմն է հստակ հիմնավորել ճանաչման ենթարկված մատանու պատկանելիությունը՝ ի տարբերություն մյուս առարկաների որոնց առումով ներկայացվել են նույնիսկ լուսանկարներ, ոչ էլ մեղադրյալը, արդյունքում այդ առումով ևս առկա է չփարատված կասկած, որը պետք է մեկնաբանվի հոգուտ մեղադրյալի:
Բացի այդ Դատարանն արձանագրում է, որ հետազոտված ապացույցներում առկա չէ գեթ մեկ ապացույց, որը կհիմնավորեր, որ Ա.Քոլոզյանը դեպքի կատարման ժամանակահատվածում գտնվել է դեպքի վայրում և կատարել է իրեն վերգրվող հանցանքի օբյեկտիվ կողմը, ուստի նման պայմաններում հնարավոր չէ հաստատված համարել, որ վերջինս մասնակցել է իրեն վերագրվող հանցանքին որպես կատարող և հետևաբար հնարավոր չէ հաստատված համարել վերջինիս մեղավորությունը իրեն մեղսագրվող հանցանքում:
Մեղադրանքի 3-րդ դրվագի մասով.
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում ձեռնարկված գործողությունների արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել տուժող Արմինե Նորիկի Յագունյանի ներկայությունը Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները համաձայն որոնց Վերը նշված հասցեում բնակվում եմ 2008թ-ից ի վեր:Չեմ աշխատում, սովորում եմ «Ազգային Գիտությունների ակադեմիայի» 1-ին կուրսում:Իմ դասաժամերն են ժամը 9:30-ից մինչև 14:00-ի ընկած ժամանակահատվածը:Մեր բնակարանը գտնվում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ Ջեկ 8ա շենքի 3-րդ մուտքի 3-րդ հարկի աստիճանահարթակի աջակողմյան մասում:2014 մարտի 22-ին առավոտյան արթնացել եմ ժամը 10-ի սահմաններում և տանից դուրս չեմ եկել, զբաղվել եմ տան առօրյա գործերով:Ժամը 14:30-ի սահմաններում, ես հյուրասենյակում հեռուստացույց էի դիտում և լսեցի, որ ինչ որ մեկը թակում էր մեր բնակարանի մուտքի դուռը:Առաջացա դռան մոտ և նայեցի դիտանցքից, սակայն դռան առաջնամասում մարդ չկար ես վերադարձա հյուրասենյակ և մոտ 10 րոպե անց կրկին լսեցի դռան թակոց, կրկին վերադարձա դռան մոտ և այդ անգամ դիտանցքից նայեցի և տեսա, որ երկու անծանոթ երիտասարդ մոտ 30-ից 32 տարեկան, որոնցից մեկի գլխին առկա էր մուգ գույնի գլխարկ և վերը նշված տղամարդը մյուսից ցածրահասակ էր և ավելի գեր քան մյուսը:Ցածրահասակ, գլխարկով, գեր տղամարդը մուգ գույնի մաշկով, խոշոր աչքերով, փոքր ինչ արծվաքիթ, կլորավուն դեմքով էր և ես նրան կճանաչեմ տեսնելուն պես:Ասեմ, որ վերջինս կանգնած հետևում էր, որ իրենց չնկատեն, իսկ բարձրահասակ տղամարդը ուներ նիհարավուն մարմնական կառուցվածք, օվալավուն դեմքով, մուգ գույնի մաշկով, խոշոր, մուգ գույնի աչքերով էր և երբ ես դիտանցքից նայում էի նա կռացած ինչ որ գործիքով փորձում էր բացել դռան փականը և մի պահ, երբ նա բարձրացրեց գլուխը ես նրան տեսա և վախից սկսեցի հարվածել դռանը, իմ հարվածների ձայները լսելով նրանք վազելով դիմեցին փախուստի:Նրանց հեռանալուց հետո ես բացեցի դուռը և նկատեցի, որ դռան ներքևի փականի միջուկը գտնվում է կոտրված վիճակում և միայն ներսի կողմի կտորն է մնացել դռան վրա:Ես անմիջապես կանչեցի իմ բարեկամին և փոխեցի դռան փականի միջուկը:Վերը նշված տղամարդկանց ես նախկինում երբևէ չեմ տեսել և չեմ ճանաչում, սակայն տեսնելուն պես կճանաչեմ առաջին իսկ հայացքից:Ցուցմունքիս ավելացնելու ոչինչ չունեմ::Հատոր 1 գ․թ․ 63-64
Արմինե Յագունյանի լրացուցիչ ցուցմունքով այն մասին, որ իրեն ճանաչման ներկայացված Արմեն Ալեքսանյանը և Ալեքսանդր Քոլոզյանը դրանք այն անձինք են, ովքեր 21.03.2014թ.՝ ժամը 14:30-ից մինչև 15:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, փորձել են բացել իր՝ Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 29-ը, բնակարանի մուտքի դուռը, որի ժամանակ ինքը ներսից թակել է դուռը և նրանք դիմել են փախուստի:Հատոր 1 գ.թ. 71-72, հատոր 3 գ․թ․ 237-238, 268
Տուժող Արմինե Յագունյանի կողմից 2014 թվականի մարտի 22-ին ոստիկանության Արաբկիրի բաժնում հանցագործության կատարման մասին տրված հաղորդումը այն մասին, որ 2014թ. մարտի 21-ին՝ ժամը 14:30-ի սահմաններում, իրեն անծանոթ մոտ 30-32 տարեկան տղամարդիկ կոտրել են տան դռան միջուկը, փորձել են բացել դուռը, ինքը մոտ մեկ ու կես րոպե դռան դիտանցքից նայել է նրանց, որից հետո աղմուկ է բարձրացրել, նրանք փախել են, որից հետո տեսել է, որ դռան միջուկը կոտրված է: Նշել է, որ ինքը տեսել է նրանց դեմքերը և կճանաչի:Հատոր 1 գ.թ. 58
22.03.2014թ. կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունն այն մասին, որ «Զննության ընթացքում Արմինե Յագունյանը հայտարարել է, որ 21.03.2014թ.՝ ժամը 14:30-ից մինչև ժամը 15:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, գտնվելով տանը լսել է դռան թակոցներ, որից հետո մոտեցել է դռանը, նայել դիտանցքից և տեսնելով, որ դռան մոտ մարդ չկա վերադարձել է հյուրասենյակ, այնուհետև կրկին լսելով դռան թակոց մոտեցել է դռանը, կրկին նայել դռան դիտանցքից և նկատել է, որ երկու անծանոթ տղամարդիկ մոտ 30-32 տարեկան փորձել են բացել դռան փականը: Տեսնելով, որ ցանկանում են բացել դուռը, երեք անգամ ձեռքով ուժեղ հարվածել է դռանը, որից հետո վերջիներս դիմել են փախուստի: Նկարագրել է նրանց արտաքինը, մեկի գլխարկը և մուտքի դռան փականի գլանաձև մեխանիզմի կոտրված լինելու հանգամանքը: Ա.Յագունյանը հայտնել է, որ զբաղված լինելու պատճառով ոստիկանություն է դիմել` 22.03.14 թվին»:Հատոր 1 գ.թ. 59-60
22.03.2014թ. և 23.03.2014թ. անձանց ճանաչման ներկայացնելու վերաբերյալ կազմված արձանագրություններն այն մասին, որ այդ քննչական գործողությունների կատարման ընթացքում տուժող Արմինե Յագունյանը ճանաչելով ամբաստանյալներ` Արմեն Համլետի Ալեքսանյանին և Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին հայտարարել է, որ դրանք այն անձինք են, ովքեր 21.03.2014թ.՝ ժամը 14:30-ից մինչև 15:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, փորձել են բացել իր Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 29-ը բնակարանի մուտքի դուռն, այդ ժամանակ ինքը ներսից թակել է դուռը և նրանք դիմել են փախուստի:Հատոր 1 գ.թ. 67-68, 69-70
Անձին ճանաչման ներկայացնելու արձանագրությունը, որի ժամանակ տուժող Արմինե Յագունյանը ճանաչել է մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանին որպես իր բնակարանից գողության փորձ կատարողի:
Հետքաբանական փորձաքննությունների թիվ 2040 և 1105 եզրակացությունները, համաձայն որոնց տուժող Արմինե Յագունյանին պատկանող Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 29-ը բնակարանի զննությամբ առգրավված մուտքի դռան փականի միջուկի կտորը և մեղադրյալ Արմեն Ալեքսանյանի կողմից Երևան քաղաքի Դրոյի 28-րդ շենքի աղբատարը նետված պայուսակում հայտնաբերված փականի միջուկի կեսը նախկինում կազմել են մեկ ամբողջություն:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Արմինե Յագունյանին պատկանող Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 29 բնակարանի մուտքի դռան փականի կոտրված միջուկի մասը, մեղադրյալ Արմեն Ալեքսանյանի կողմից աղբամանը նետված պայուսակի մեջ հայտնաբերված և տուժող Արմինե Յագունյանի բնակարանի դռան փականի միջուկի մասը կազմող կտորով
Վերաբերելի այլ ապացույցներ:
Սույն պարագայում Դատարանը գնահատման ենթարկելով հետազոտված ապացույցները արձանագրում է, որ ցուցմունքերից և ճանաչման ենթարկելու գործողությունից բացի մյուս ապացույցները Ա.Քոլոզյանի առնչությունը սույն դրվագին չեն հիմնավորում, մասնավորապես ըստ հետազոտված ապացույցների արձանագրված է, որ Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 29-ը բնակարանի մուտքի դռան փականի կոտրված միջուկի մասը նետվել է աղբաման Արմեն Ալեքսանյանի կողմից, որը հետագայում հայտնաբերվել է:
Ա.Քոլոզյանի կողմից նման գործողություն չի կատարվել, հետևաբար այդ ապացույցով, ըստ էության, չի կարող հաստատել, որ վերջինս մասնակցություն կարող է ունեցած լինել քննարկվող դրվագին:
Բացի այդ դատաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել ապահովել սույն դրվագով միակ և վճռորոշ նշանակություն ունեցող ապացույց կազմող տուժողի հարցաքննությունը:
Դատարանն արձանագրում է, որ վերջինիս ցուցմունքը և նրա կողմից ճանաչման ենթարկելու արձանագրությունը կազմում են միասնություն և մեկը առանց մյուսի չի կարող գնահատվել, եթե չի ապահովվել տուժողի ներկայությունը, ուստի չի կարող հաշվի առնվել նաև միակ և վճռորոշ չափանիշ կրող տուժողի նախաքննական ցուցմունքը և հետևաբար նաև ճանաչման ենթարկելու արձանագրությունը:
Դատարանը եզրահանգում է, որ դատաքննության ընթացքում չի հարցաքննվել տուժողը, թեպետ վերջինս նախաքննության ընթացքում մասնակցել է անձին ճանաչման ենթարկելու գործողությանը և ճանաչել է Ա.Քոլոզյանին՝ որպես իր բնակարանից գողության փորձ կատարողի, այնուամենայնիվ միայն ճանաչման ենթարկելու մասին արձանագրությունն առանց ցուցմունքի չի կարող հիմք ընդունվել անձի մեղքը հաստատելու հարցում:Սույն պարագայում գնահատվում է այն փաստը, որ ճանաչման ենթարկելու մասին արձանագրությունը չի կարող դիտարկվել անձի ցուցմունքից անջատ այն պետք է դիտարկել անձի ցուցմունքի կոմպոնենտ և ինքնուրույն չի կարող առանց ցուցմունքի հաշվի առնվել:
Դատարանն արձանագրում է, որ տուժողի ցուցմունքը միակ և վճռորոշն է մեղադրյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների հարցում և սույն դատաքննության ընթացքում չի ապահովվել հակընդդեմ հարցումը, Դատարանն անմիջականության սկզբունքի պահպանմամբ պատշաճ իրավական ընթացակարգով չի հարցաքննել տուժողին՝ վերջինիս դատարան ներկայացնելու անհնարինության հիմքով պայմանավորված: Դատարանը կարևորել է տուժողին դատաքննության ընթացքում հարցաքննելը և վերաբերելի հարցերի պատասխաններ ստանալը ինչը հնարավոր չի եղել իրականացնել:Հետևաբար` վերջինիս ցուցմունքը և ճանաչման ենթարկելու արձանագրությունը չի կարող օգտագործվել ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների զանգվածում:
Նման պայմաններում փաստվում է, որ ամբաստանյալ Ա.Քոլոզյանի մեղքը հիմնավորող միակ ուղղակի ապացույցը դա տուժողի ցուցմունքն էր և դրանից բխող ճանաչման ենթարկելու արձանագրությունը, որոնք չեն կարող հիմք ընդունվել:
Վերոգրյալով պայմանավորված արձանագրվում է, որ մեղադրյալի մեղքը հիմնավորող գնահատելի որևէ ապացույց սույն պարագայում առկա չէ:
Բացի այդ Դատարանն արձանագրում է, որ սույն դրվագով հաղորդմամբ տուժողը վկայակոչել է որպես հանցանքի կատարման ժամանակահատված 21.03.2014 թվականը, դեպքի վայրի զննությամբ տուժողը հայտարարել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել 21.03.2014 թվականին, սակայն զբաղված լինելու հանգամանքով պայմանավորված հաղորդում ներկայացրել է 22.03.2014 թվականին, այնինչ հետագայում ցուցմունքով որպես դեպքի կատարման ժամանակահատված նշել է 22.03.2014 թվականը և մեղադրանքը ներկայացվել է այդ օրվա նշումով:
Դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործը նախքան իմ վարույթ ընդունելը և քրեական գործի քննությունը վերսկսելը, հանրային մեղադրողը բոլոր ապացույցները հետազոտելուց հետո հանդես է եկել մեղադրանքը փոխելու միջնորդությամբ և որպես սույն դրվագով դեպքի կատարման ժամանակահատված փոխված մեղադրանքում 22.03.2014 թվականի փոխարեն նշել է 21.03.2014 թվականը:
Ներկա քննության պայմաններում հանրային մեղադրողի կողմից բոլոր ապացույցների հետազոտումից հետո նմանատիպ միջնորդություն չի ներկայացվել, սակայն եթե նույնիսկ ներկայացվեր, ապա Դատարանը չէր կարող միջնորդությունը համարել հիմնավոր և հիմք ընդունել այդ փոփոխությունը, քանի որ փոփոխությունը հիմնված չէ այնպիսի տվյալի վրա, որը ի հայտ է եկել դատաքննության ընթացքում և նախկինում հայտնի չի եղել: Սույն հարցի հետ կապված դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանը, առ այն, որ /.../ անհրաժեշտություն է առաջացել վերանայելու և զարգացնելու առանց քննչական գործողությունների կատարման մեղադրանքի փոփոխման կառուցակարգի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախկինում արտահայտված իրավական դիրքորոշումը և արձանագրելու, որ առանց քննչական գործողությունների կատարման փաստական հանգամանքների մասով մեղադրանքը կարող է փոփոխվել կամ լրացվել միայն այն դեպքում, երբ ապացույցների հետազոտման արդյունքում ի հայտ են եկել և հաստատվել են այնպիսի հանգամանքներ, որոնք վկայում են անձին նոր մեղադրանք ներկայացնելու անխուսափելիության մասին։ Հետևաբար, առանց քննչական գործողությունների կատարման մեղադրանքի փոփոխման կառուցակարգի դեպքում ևս մեղադրանքը փոփոխող հանգամանքներն իրենց բնույթով պետք է նոր լինեն, այսինքն, մինչ այդ պահն օբյեկտիվորեն դուրս գտնվեն մինչդատական վարույթն իրականացնող իրավասու մարմնի իմացության տիրույթից։ Եթե մինչդատական վարույթում հայտնի փաստական հանգամանքն այդ փուլում անձին չվերագրելու դեպքում նախատեսվի դատաքննության ընթացքում այդ հնարավորությունն ապահովող եղանակ, ապա այդպիսով դատարանում մեղադրանքը փոփոխելու միջոցով դատաքննության սահմանների փոփոխությունը կդառնա դատախազի կամահայտնության արդյունք/.../(ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշում թիվ ԵԴ/0147/01/19 գործով կայացրած)
Նման պայմաններում մեղադրանքի կարևոր հանգամանք հանդիսացող դեպքի կատարման ժամանակահատվածի առումով առկա է առնվազն չփարատում և դեպքի կատարման ժամանակահատվածի վերաբերյալ հակասական տեղեկություն, ինչը Դատարանի կողմից չի կարող հաշվի չառնվել անձի մեղավորության հարցի քննարկման ժամանակ:Եթե չի հաստատվում արարքի կատարման ժամանակահատվածը կամ ընդհակառակն հաստավում է, որ մեղադրանքի որոշման մեջ նշված ժամանակահատվածում չէր կարող քննարկվող արարքը կատարվեր, ապա անկախ հետագա փաստերից անձի մեղավորությունը չի կարող հաստավել:
Բացի այդ փաստացի առկա մեղադրանքի պայմաններում ստացվում է, որ ամբաստանյալին վերագրվում է, որ նախ ինքը խմբի կազմում փորձել է կատարել հափշտակություն 22.03.2014 թվականի՝ ժամը 14:30-ի սահմաններում և դրանից հետո արդեն իսկ նույն օրը որպես հանրաճանաչ փաստ հանդիսացող նախորդ դեպքի վայրից բավականին հեռավորության վրա գտնվող մեկ այլ հասցեում՝ այլ հանցանք կատարելու կասկածանքով ձերբակալվել է:Նման պայմաններում Դատարանը նաև ողջամիտ չի համարում, որ մեղադրյալը կորող էր իրարից բավականին հեռավորության վրա գտնվող մեկ հասցեում կատարել բնակարանային գողության փորձ, իսկ դրանից հետո արդեն իսկ շատ կարճ ժամանակ անց այլ տեղանքում ձերբակալվել:Նման հանգամանքը Դատարանը կարևորում է այնքանով, որ ամբաստանյալը փաստացի պետք է նախորդ գործողությունը կատարելուց հետո որոշակի գործողություններ կատարեր իր գտնվելու վայրը փոխելու առումով, տեղափոխվեր այլ վայր, որոշակի գործողություններ կատարեր հայտնվելու համար արդեն իսկ մյուս տուժողի տան մոտակայքում, ուստի նշված հանգամանքը ևս վիճահարույց է դարձնում ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքում նրա մեղավորության հաստատումը:
Մեղադրանքի 4-րդ դրվագի մասով.
Վկա Կարինե Պապիկյանը ցուցմունք տվեց այն մասին որ «Դեպքի հետ կապված հիշում եմ, որ բալիկս 11 ամսեկան էր, հիմա 11 տարեկան է։ Ես ձայնից դուրս եկա շքամուտք, տեսա քննիչներին։ Նրանք հարցրեցին «բան տեսաք», ասացի «չէ»։ Ինձ զանգեցին՝ հարևանի աղջիկը, ասաց, «դուռը որ թակեն, չբացես», բայց որ ձայներ լսեցի դուրս եկա։ Զանգեց հարևանի աղջիկը, ասաց, որ հարևանի տունն գողեր էին մտել՝ երկու հոգի։ Ցուրտ եղանակ էր միայն հիշում եմ, որ ինձ ասաց երկու հոգի գողեր կան հարկում, դուռը չբացես, մտել են Տալիտայենց տուն։Ինձ ասել են որ հարկում գողեր կան Տալիտայենց տուն են մտել այլ բան չեմ հիշում 11 տարի է անցել»։
Հաշվի առնելով, որ վկա Կարինե Պապիկյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքներում առկա են էական հակասություններ, Դատարանը որոշեց հրապարակել նրա նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունք համաձայն որի՝ Բնակվում է նշված հասցնում ընտանիքի հետ միասին: 2014 թվականի մարտի 22-ին սահմաններում, երբ գտնվել է տանը իրեն զանգահարել թիվ 39-րդ բնակարանի բնակչուհի Գոհար Պետրոսյանը և հայտնել, որ նա, տանն է, հանկարծ դուռը չբացի, քանի որ իրենց դռան դիմաց գողեր կան, ովքեր երկու հոգի են նրանցից մեկը գլխարկով, մյուսը կարմիր բլուզով, ովքեր փորձում են մտնել հարևանուհի Տալիտայի տուն: Հետագայում՝ տեղեկացել է, որ նշված անձանց շենքում բռնել են ոստիկանության աշխատակիցները։ Հատոր 1 գ․թ․ 125
Նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո վկան հայտնեց, որ «Հակասությունները պայմանավորված էին ժամանակի հետ՝ պնդում է նախաքննական ցուցմունքները»։
Դատարանն արժանահավատ է համարում վկայի պատճառաբանությունը և հիմք է ընդունում նրա նախաքննական ցուցմունքները: Դատարանը նշված ցուցմունքի գնահատմամբ արձանագրում է, որ դրանում առկա են տեղեկություններ տուժող Տալիտա Հակոբի Մանսուրյանի բնակարանից գողության փորձ կատարելու հանգամանքի մասին, այն կատարող անձանց արտաքին նկարագրի մասին:
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում ձեռնարկված գործողությունների արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել տուժող՝ Տալիտա Հակոբի Մանսուրյանի ներկայությունը Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի՝ Բնակվում եմ նշված հասցեում միայնակ:
2014թ.-ի մարտի 22-ին՝ ժամը 14.30-ին, մոտ ես տանից դուրս եկա և գնացի իմ գործերով:Ժամը 15:30-ի սահմաններում ինձ զանգեցին շենքի տարբեր հարևաններ ու ասացին, որ շտապ տուն վերադառնամ, քանի որ իմ բնակարանի մոտ ոստիկաններ են հավաքվել ու հնարավոր է, որ գողություն կատարված լինի:Սակայն ես անմիջապես տուն վերադառնալով զննեցի տան եղած իրերը ու հասկացա, թեպետ տան գույքը թափթփված վիճակում էր, սակայն բացառապես որևէ իր չէր գողացվել, ինչի մասին էլ ես նշեցի ոստիկանությունում իմ տված հաղորդման մեջ: Ինձ պարզաբանված է սույն քրեական գործով նշանակված փորձաքննությունների մասին որոշումներին, դրանց եզրակացություններին ծանոթանալու իմ իրավունքն, այն ինձ պարզ է, սակայն չեմ ցանկանում օգտվել իմ այդ իրավունքներից:Միաժամանակ չեմ ցանկանում տեղեկանալ նախաքննության ավարտի մասին ու ծանոթանալ սույն գործի նյութերին:Հարկ եղած դեպքում միայն կմասնակցեմ դատաքննությանը:Հատոր՝ 1 գ․թ․ 46
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում ձեռնարկված գործողությունների արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել վկա՝ Գոհար Ռոմիկի Պետրոսյանի ներկայությունը Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի Մեր շենքի թիվ 37 բնակարանից կատարված գողության փորձի փաստի առթիվ հարուցված քրեական գործով, որպես վկա հրավիրված լինելով կարող եմ հայտնել հետևյալը:Երկար տարիներ ընտանիքիս հետ բնակվում եմ նշված հասցեում:2014 թ.-ի մարտի 22-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, գտնվում էի տանը՝ միայնակ և պետք է անձնական գործերով դուրս գայի, սակայն դեռ չէի հասցրել, երբ հանկարծ դռան զանգը հնչեց:Մոտեցա դռանը և առանց դուռը բացելու` դիտանցքից նայեցի և հարցրի ով է:Դռան դիմաց կանգնած էր նիհար կազմվածքով, կարմիր գույնի սպորտային ոճի սվիտրով, կարճ մուգ գույնի մազերով մոտ 30 տարեկան մի տղա, ով հարցրեց. «Ալիկենց տուննա, Ալիկին ենք ուզում»:Ես պատասխանեցի, որ Ալիկ չկա ու այդ տղան գնաց դեպի մեր դիմացի հարևան Տալիտայենց թիվ 37 բնակարանի դուռը և սկսեց ծեծել դուռը:Ես գիտեի, որ Տալիտան տանը չէ, քանի որ դրանից քիչ առաջ մեր տանն էր և ասաց, որ դուրս է գալիս:Տեսնելով, որ դուռը բացող չկա այդ տղան կռացավ Տալիտայի դռան փականի վրա և սկսեց ինչ որ բան անել, որը չէր երևում ու այդ պահին նկատեցի, որ այդ տղային աղբատարի մոտի մոտեցավ սև հագուստով և գլխարկով, լիքոտ կազմվածքով, նույն տարիքի մի տղամարդ, որի դեմքը չէր երևում, քանի որ Տալիտայի դռան հատվածը այդքան լուսավորված չէր:Այդ ամենը տեսնելով, հասկանալով, որ փորձում են գողություն անել, ես վախեցա և անմիջապես զանգահարեցի 1-02 և հայտնեցի տեսածիս մասին:Հետագայում չեմ տեսել, թե Տալիտայի տուն ինչպես են մտել, քանի որ վախից եկել էի սենյակ:Զանգեցի անգամ կողքի հարևան Կարինեին և զգուշացրեցի, որ դուռը չբացի:Քիչ անց արդեն եկան ոստիկանության աշխատակիցները և այդ տղաներին շենքից բռնել էին:Հետո տեղեկացա, որ մտել են Տալիտայի տուն, սակայն ոչինչ չգողանալով փորձել էին փախչել:Ձեր հարցերին պատասխանում եմ, որ այդ տղաներին տեսնելու դեպքում չաղլիկ տղային հաստատ չեմ ճանաչի, իսկ կարմիր սվիտրով նիհար տղային տեսել եմ նույնպես դիտանցքից և չգիտեմ կճանաչեմ, թե ոչ, քանի որ գլազոկից պարզ չէր երևում:Ցանկանում եմ նշել նաև, որ ես կատեգորիկ կերպով հրաժարվում եմ անձանց ճանաչելու գործընթացից և խնդրում եմ ինձ այլևս չանհանգստացնել, չկանչել հարցաքննության կամ հետագայում դատարան:Ես կատարել եմ իմ քաղաքացիական պարտքը և ի սկզբանե խնդրել եմ իմ անունը չհրապարակել և ինձ չկանչել:Պատասխանում եմ, որ թեև հաղորդման մեջ նշել եմ, որ տեսել եմ, թե ինչպես են տուն մտել այդ տղաները, սակայն իրականում ես ներս մտնելը չեմ տեսել և նրանց հաստատապես ճանաչելու նշումը կատարել եմ հուզված վիճակում և իրականը այն է ինչ-որ նշեցի ցուցմունքիս մեջ:Պատասխանում եմ, որ այդ տղաներից մեկի՝ չաղլիկ տղայի, ձեռքին ինչ որ բան կար, չեմ կարող ասել, դա բարսետկա էր, թե մեկ այլ բան,որը մթության պատճառով հստակ չեմ տեսել:Այսքանը,ինչ կարող եմ հայտնել։ Հատոր 1 գ․թ․ 179-180
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում ձեռնարկված գործողությունների արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել վկա՝ Ջուլիետա Միխայելի Բեգյանի ներկայությունը Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համաձայն որի Բնակվում եմ նշված հասցեում ընտանիքիս հետ միասին, ավելի կոնկրետ մայրիկիս հետ, ով կույր է և ոչինչ չի տեսնում:Մարտի 22-ին՝ ժամը 15:00-ի սահմաններում, գտնվում էի տանը, երբ հանկարծ դուռը թակեց ինձ անծանոթ, մոտ 30-35 տարեկան երիտասարդ տղա, նիհարավուն, բարձրահասակ, կարմիր սվիտրով, սև մազերով, առաջ սանրած, ով երբ դուռը բացեցի սփրթնած էր, ջուր խնդրեց, ասելով, որ իրեն լավ չի զգում սիրտը վատ է:Երբ գնացի խոհանոց՝ ջուր բերելու, այդ տղան մտավ տուն և նստեց միջանցքում, ապա թույլտվություն խնդրեց և մտավ զուգարան:
Այդ պահին դուռը կրկին ծեծեցին ու երբ մոտեցա բացելու չնկատեցի անգամ, թե ինչպես այդ երիտասարդը գնացել էր դեպի պատշգամբ, սակայն հանդիպելով ճաղավանդակին հետ էր եկել հյուրասենյակ:Դուռը բացելուն պես ներկայացան ոստիկանությունից անմիջապես մտնելով հյուրասենյակ բռնեցին այդ երիտասարդին և տարան:Հետո իմացանք, որ գող էր և փորձել էր մի ուրիշ տղայի հետ գողություն անել Տալիտայենց թիվ 38 բնակարանից, սակայն մտնելով ներս ոչինչ չեն տարել ու երևի նկատելով ոստիկաններին դիմել են փախուստի:Նշեմ նաև, որ այդ տղան միջանցքի հեռախոսի կողքը թողել էր «Օպել» մակնիշի մեքենայի բանալի, որը ոստիկանների կողմից վերցվեց ընթերակաների ներկայությամբ:Պատասխանում եմ, որ այդ տղային տեսնելու դեպքում հաստատ կճանաչեմ, քանի որ դեմքը լավ տպավորվել է:Այսքանը ինչ կարող եմ հայտնել:Հատոր՝ 1 գ․թ․ 123-124 /4-րդ դրվագ/
Հաշվի առնելով, որ դատաքննության ընթացքում ձեռնարկված գործողությունների արդյունքում հնարավոր չի եղել ապահովել վկա՝ Դավիթ Համայակի Երանոսյանի ներկայությունը Դատարանը որոշեց հրապարակել վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները համաձայն որոնց Ալեքսանդր Քոլոզյանը /Սաշկո/ հանդիսանում է իր ազգական Հերիքնազ Գևորգյանի ամուսինը։ 2014 թվականի մարտի 18-ին կամ 19-ին իրեն պատկանող OPEL VECTRA» մակնիշի 34 OM 651 համարանիշի ավտոմեքենան տվել եմ նրան։ 2014 թվականի մարտի 20-ին Սաշի հետ մասնակցել եմ աներձակի նշանդրեքին, որից հետո մեքենան մնացել է Սաշի մոտ: 2014 թվականի մարտի 22-ին ոստիկանության աշխատակիցներից տեղեկացել եմ, որ իմ մեքենան գտնվում է ոստիկանությունում, իսկ Ալեքսանդր Քոլոզյանին ձերբակալել են, սակայն ինչի համար տեղյակ չեմ եղել:Հատոր 1 գ․թ․ 203
2014 թվականի հուլիսի 01-ին տված ցուցմուքնը համաձայն՝ Հարց-Հայտնեք խնդրեմ ինչ նպատակներով եք ձեր մեքենան տվել Ալեքսանդր Քոլոզյանին:Պատասխան-Ես նշել եմ իմ նախկին ցուցմունքում, միասին մասնակցել ենք նշանդրեքի, որից հետո մեքենան մնացել է իր մոտ՝ իր անձնական գործերը կարգավորելու համար, որից հետո պետք է վերադարձներ:Հարց-Ճանաչում եք Ալեքսանդրի ընկերներից Արմեն Ալեքսանյանին:Պատասխան-ոչ չեմ ճանաչում երբեք չեմ տեսել:Հարց-Ճանաչում եք Վահան Ռուբենի Իսահակյան տվյալներով անձի:
Պատասխան-այո ճանաչում եմ, քանի որ ես զբաղվում եմ մեքենաների գազաբալոնների տեղադրմամբ դրա միջոցով ծանոթացել եմ Վահանի հետ, մի քանի անգամ շփվել եմ նրա հետ, գտնվում եմ նորմալ հարաբերությունների մեջ:Հարց-Կարող եք հայտնել Ալեքսանդրի բջջային հեռախոսահամարը:Պատասխան-տեղյակ չեմ ինչքան գիտեմ նա հեռախոսահամար չի ունեցել:Հարց-Հայտնեք խնդրեմ քանի անգամ, երբ եք տեսել Վահանին, հայտնեք նրա հեռախոսահամարը:Պատասխան-ես նրա հեռախոսահամարը չգիտեմ, վերջին անգամ տեսել եմ երկուս ու կես-երեք ամիս առաջ:Հարց-Հայտնեք խնդրեմ ինչ առիթով եք հանդիպել նրան, պարզաբանեք, թե երբ և ինչպես են նրա փաստաթղթերը հայտնվել ձեր մեքենայի մեջ:Պատասխան-Ես նրան հանդիպել եմ պատահական Բաղրամյան փողոցում, երբ նկատեցի, որ նա տաքսի է կանգնեցնում, կանգնեցի զրուցեցինք, նա ասեց, որ մի քանի գործ ունի քաղաքում, քանի որ ես այդ պահին գործ չունեի առաջարկեցի նրան տանել, նրան ես տարա Ամիրյան փողոց «Յունիբանկ» նա մտավ ներս, ես սպասեցի նրան մեքենայի մեջ և քանի որ տուն էի վերադառնում նրան իջեցրի Կիևյան փողոց և գնացի տուն:Տուն հասնելիս տեսա, որ նա իրա բաճկոնը փաստաթղթերով մոռացել է մեքենայի մեջ, քանի որ նրա հեռախոսահամարը չգիտեի չկարողացա վերադարձնել նրան և թողեցի մեքենայի մեջ սպասելով, որ նա կգա կվերցնի, սակայն նա այդպես էլ չեկավ իր փաստաթղթերի ետևից ես էլ մոռացել էի դրա մասին և այդպես էլ մեքենան տվել էի Ալեքսանդրին:Հարց-Ալեքսանդրը և Վահանը ճանաչում են իրար, թե ոչ:Պատասխան-ես գիտեմ, որ չեն ճանաչում, ես նրանց չեմ ծանոթացրել։Հատոր 2 գ. թ. 217-218
Մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանին բերման և անձնական խուզարկության ենթարկելու մասին արձանագրությունները, վկա Դավիթ Երանոսյանին պատկանող և մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի կողմից ժամանակավորապես օգտագործվող «Օպել Վեկտրա» մակնիշի 34 ԴՄ 651 համարանիշի ավտոմեքենայի բանալին ներկայացնելու վերաբերյալ Ս.Մկրտչյանի կողմից կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի բանալին հայտնաբերվել է Երևան քաղաքի Դրոյի 28-րդ շենքի 1-ին բնակարանում:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, տուժող Տալիտա Մանսուրյանին պատկանող Երևան քաղաքի Դրոյի 28-րդ շենքի 37-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկը և երկու բանալիները:
Մեղադրյալ Արմեն Ալեքսանյանի կողմից Երևան քաղաքի Դրոյի 28-րդ շենքի աղբատարը նետված և իրեղեն ապացույց ճանաչված պայուսակը, ինչպես նաև պայուսակում առկա մեկ զույգ չօգտագործված, փաթեթավորված դեղին գույնի ռետինե ձեռնոցները, մեկ հատ միջուկի` փականի լեզվակը շարժող մասի դետալն առջևի մասում ամրացված դեղին և սև գույների բռնակով պտուտակահանը, մեկ հատ սև և կապույտ գույների բռնակով պտուտակահանը, մեկ հատ առջևի մասը ծռված կապույտ, սև և մոխրագույն գույների բռնակով պտուտակահանը, կարմիր բռնակով տարբեր չափերի համար նախատեսված բանալին /ռազվադնոյ կլյուչ/, մեկ հատ դեղին բռնակով դանակով, մեկ հատ երկաթյա խարտոցը և 23 հատ պտուտակները:
Մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանից առգրավված և իրեղեն ապացույց ճանաչված «PORSCHE» գրառմամբ կարմիր գույնի երկարաթև, «KOMUNDER WEAR» գրառմամբ անթև սպիտակ գույնի մայկաները, որոնք վերջինիս հագին են եղել հանցագործության կատարման պահին:
Վկա Դավիթ Երանոսյանին պատկանող «Օպել Վեկտրա» մակնիշի 34 DM 651 համարանիշի ավտոմեքենայի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի ավտոմեքենայից հայտնաբերվել է մեղադրյալ Ալեքսանդր Քոլոզյանի վարորդական վկայականը, ինչպես նաև վերջինիս կնոջը պատկանող «SAMSUNG GALAXI» մոդելի բջջային հեռախոսը:
22.03.2014թ. կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը այն մասին, որ «Դեպքի վայր հանդիսանում է Երևան քաղաքի Դրոյի 28 շենքի 37 բնակարանը:Դրոյի 28 շենքը 16 հարկանի քարե շենք է, որի 11-րդ հարկի վերելակի դիմացի մասում գտնվում է թիվ 37 բնակարանը:Բնակարանի մուտքի դուռը 80 սմ x 2,10 մ չափերի փայտի մակերեսով, որի մեջտեղի հատվածում գտնվում է փականը, որը զննությամբ բաց վիճակում է:Մուտքի դռնի դեպի ներս առկա է 90 սմ երկարությամբ և լայնությամբ հատակ, որը տանում է դեպի 2x2,25 մ չափերի կաթնագույն սալիկապատ հատակով միջանցքի:Մուտքի դռնից դեպի ներս մեկ մետր հեռավորության վրա` ձախ պատին առկա է 80 x 2,5 մ չափերի փայտյա դուռ, որի ներսում գտնվում է 1,5 x 3 մ չափերի լոգարանը, սանհանգույցը, որից 80 սմ հեռավորության վրա առկա է 2x1 մ չափերի փայտյա դուռ, որի ներսում գտնվում է պահածոների համար նախատեսված պահարանը, թվով 6 դարակների, դռնից դեպի աջ առկա է 90x 2,10 մ չափերի փայտյա ապակեպատ դուռ, որի ներսում գտնվում է թիվ մեկ ննջասենյակը 3x4 մ չափերի:Ննջասենյակի մուտքի դռնից դեպի ներս` ձախ մասի վերջնամասում՝ մինչև աջ պատի վերջնամասում ձգտվում է պահարանը, որի ձախ կողային մասի դարակի զննության պահին գտնվել է բաց վիճակում:Մեջը դարակի եղել է հագուստ, դրա կողքին առկա է սեղան:Դրա դիմաց, առկա է պահարան՝ երեք դարակներով, դրանք զննության պահին բաց են եղել մասնակի:Ննջարաններից դեպի աջ առկա է 80x2,10 մ չափերի փայտյա դուռ, որի ներսում 4x7 չափերի հյուրասենյակն է` դռնից դեպի ներս ձախ պատի տակ գտնվում է 1x2 մ չափերի բազկաթոռներ:Մուտքի դռնից աջ, աջ պատի տակ վերջնամասում առկա է պահարան, որի ներսում գտնվել է ձմեռային բրդե ծածկոց, միջանցքի հատվածում դռնից ներս 2,5 x3,5 մետր չափերի սենյակ է, որի ձախ պատի տակ առկա է պահարաններ, որը զննության պահին գտնվում են բաց վիճակում, դիմացի մասում իրեր, դրված է սեղան, որի դիմաց պատի տակ դրված է թաղթ, որը զննության պահին գտնվել է բաց վիճակում:Ըստ զննության մասնակից Տ.Մանսուրյանի հաղորդումով նրա սենյակից ոչինչ չի բացակայում:Հյուրասենյակի դռնից դեպի աջ առկա է 90x1,10 մ չափերի փայտյա դուռ, որի ներսում 2,5x7 մ չափերի, որի աջ կողմում խոհանոցն է, որի վերջնամասում առկա է պահարան փակ վիճակում, դրա դիմաց շրջանաձև պատ, դրա դիմաց սառնարան:Ըստ զննության մասնակի` Տ․Մանսուրյանի հայտարարությամբ բնակարանից որևէ գումար չի բացակայում:Իսկ բնակարանի մուտքի դուռը գտնվում են մեկ փական, իսկ մյուսը չեն օգտագործում:Հատոր 1 գ.թ. 3-4
Հետքաբանական փորձաքննության թիվ 1747 եզրակացությունը, համաձայն որի տուժող Տալիտա Մանսուրյանին պատկանող Երևան քաղաքի Դրոյի 28-րդ շենքի 38-րդ բնակարանի մուտքի դռան փականի միջուկը կարող էր բացվել հարմարեցված բանալու միջոցով:
Վերաբերելի այլ ապացույցներ:
Դատարանի գնահատմամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատվում է ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը և նրա կողմից այն կատարելու փաստը:Թեպետ սույն դրվագով հարցաքննման ենթակա տուժողի և որոշ վկաների ներկայությունը դատաքննության ընթացքում հնարավոր չի եղել ապահովել, այնուամենայնիվ նշված ցուցմունքները չեն գնահատվում որպես միակը կամ վճռորոշը մյուս հետազոտված ապացույցներն ինքնին կազմում են համակցություն և բավարար են անձի մեղքը հաստատված համարելու համար և, հետևաբար քննարկվող ցուցմունքները ևս կարող են գնահատվել:Մասնավորապես դատաքննության ընթացքում հարցաքննված վկան հայտնել է տեղեկություն իր հարևանուհու տանից գողություն կատարելու և իր ունեցած տեղեկությունն այդ կատարողների արտաքին նկարագրի վերաբերյալ, դեպքի վայրի զննությամբ արձանագրվել է բնակարան ապօրինի մոտք գործելու և այնտեղից գողության փորձ կատարելու հանգամանքը հաստատող տվյալներ, դեպքի վայրի հարակից՝ բնակարաններից մեկում, ձերբակալվել է Ա.Քոլոզյանը՝ ում նկարագիրը համապատասխանել է ցուցմունքով հայտնած նկարագրին:Տվյալ պարագայում մյուս ցուցմունքները չեն գնահատվում որպես միակը և վճռորոշը անձի մեղքի հաստատման հարցում, անձի մեղքը հաստատող մյուս ապացույցները կազմում են համակցություն անձի մեղքը հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատելու համար, ուստի ինքնին կարող են գնահատվել մեղադրյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների շարքում և հետևաբար ինչպես դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն ինքնուրույն, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում չհարցաքննված վկաների ցուցմունքների հետ համակցության մեջ գնահատմամբ ստեղծվում է ապացույցների համակցություն, որը բավարար է ամբաստանյալի մեղքը հաստատելու համար:
Դատավճռի պատճառաբանական մաս.
01.07.2022 թվականին ուժի մեջ է մտել 30.06.2021 թվականին ընդունված Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգիրքը, որի 483-րդ հոդվածի 12-րդ կետի համաձայն ՝ «...12. Այն քրեական գործերը, որոնցով մինչև սույն օրենսգիրքն ուժի մեջ մտնելը դատական քննություն նշանակելու մասին որոշում է կայացվել, քննվում և լուծվում են մինչև 2022 թվականի հուլիսի 1-ը գործող կարգով...»
Դատարանը սույն քրեական գործը քննում է 01.07.1998 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներով, նկատի ունենալով, որ սույն քրեական գործը դատարան ստացվել է և դատական քննություն նշանակված է եղել մինչև 01.07.2022 թվականը:Օրենսդրական մեջբերումները կատարվելու են հանցանքը կատարելու պահին գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքից:
Հանցանք կատարելու պահին գործող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն՝
«(…) 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի համաձայն` «Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե արարքի մեջ հանցակազմ չկա:»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն` «Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
«1. Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
2. Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի համաձայն՝ «Դատավճռի նկարագրական-պատճառաբանական մասում ցույց է տրվում (...) 3) այն ապացույցները, որոնց վրա հիմնված են դատարանի հետևությունները, ինչպես նաև այս կամ այն ապացույցն անարժանահավատ համարելու փաստարկները»:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2013 թվականի մայիսի 8-ի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարությունը որոշելու հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշմամբ: Մասնավորապես` իրացնելով օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հիշատակված դատական ակտում նախադեպային նշանակության իրավական դիրքորոշումներ է արտահայտել առ այն, որ գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում: Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով: Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքն անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում (...):
Արդյունքում՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում` «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով` մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած (...):
01․07․2022 թվականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է՝
«1.Արարքի հանցավորությունը, պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են դա կատարելու ժամանակ գործող քրեական օրենքով:»։
01․07․2022 թվականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 9-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը սահմանում են՝ «1. Արարքի հանցավորությունը սահմանող, պատիժը խստացնող կամ հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած անձի վիճակն այլ կերպ վատթարացնող օրենսդրությունը հետադարձ ուժ չունի:
2. Արարքի հանցավորությունը լրիվ կամ մասնակիորեն վերացնող կամ պատիժը մեղմացնող օրենսդրությունն ունի հետադարձ ուժ: Նշված դեպքում այն տարածվում է մինչև դրա ուժի մեջ մտնելը հանցանք կամ քրեական օրենսդրությամբ նախատեսված արարք կատարած այն անձանց վրա, որոնց վերաբերյալ դեռևս առկա չէ օրինական ուժի մեջ մտած եզրափակիչ դատավարական ակտ»։
18․04․2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 4-րդ մասը սահմանում է՝ «4. Սույն գլխում զգալի չափ է համարվում հանցագործության պահին Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը), իսկ գողության միջոցով հափշտակություն կատարելու պահին` Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հնգապատիկից հինգհարյուրապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը): Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից երեքհազարապատիկը չգերազանցող գումարը (արժեքը): Սույն գլխում և սույն օրենսգրքի 216-րդ հոդվածում առանձնապես խոշոր չափ է համարվում հանցագործության պահին սահմանված նվազագույն աշխատավարձի երեքհազարապատիկը գերազանցող գումարը (արժեքը)»:
01․07․2022 թվականին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի 17-րդ կետը սահմանում է՝ «17)հափշտակության, պատճառած գույքային վնասի կամ հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի չափերը` սույն օրենսգրքում հափշտակված գույքի, պատճառված գույքային վնասի, հանցավոր ճանապարհով ձեռք բերված կամ ստացված գույքի կամ օգուտի մանր չափ է համարվում 500.000 Հայաստանի Հանրապետության դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը), խոշոր չափ է համարվում 5 միլիոն Հայաստանի Հանրապետության դրամը չգերազանցող գումարը (արժեքը), առանձնապես խոշոր չափ է համարվում 5 միլիոն Հայաստանի Հանրապետության դրամը գերազանցող գումարը (արժեքը), բացառությամբ սույն օրենսգրքի Հատուկ մասով նախատեսված դեպքերի»։
18.04.2004 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի համաձայն գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունն է, նույն հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետը սահմանում է նույն արարքը առանձնապես խոշոր չափերով կատարված լինելը, իսկ 1.1 կետի համաձայն (...)նույն արարքը, որը կատարվել է բնակարան ապօրինի մուտք գործելով (համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետին՝ սույն պարագայում 2-րդ դրվագ հանցանքի համար հանդիսանում է բարելավող, քանի որ հափշտակության չափերի փոփոխության հանգամանքով պայմանավորված, հափշտակված գումարի չափը չի համապատասխանում գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի առանձնապես խոշոր չափին, իսկ մյուս առումներով սույն կարգավորումը ամբաստանյալի համար չի հանդիսանում բարելավող:):
18.04.2004 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով (համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 44-րդ հոդվածին՝ սույն պարագայում ամբաստանյալի համար չի հանդիսանում բարելավող):
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Ա.Բաղդասարյանի գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ (…) Օբյեկտիվ կողմից հանցափորձը բնութագրվում է`
1. գործողությամբ (անգործությամբ), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանքի կատարմանը,
2. հանցագործությունն անձի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով:
Հանցափորձն առկա է այն ժամանակ, երբ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում, այլ կերպ` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի կատարումը սկսվում է, սակայն չի ավարտվում: Նյութական հանցագործության դեպքում չի առաջանում օրենքով նախատեսված հետևանքը կամ հետևանքն առաջանում է, սակայն ոչ հանցավորի դիտավորությամբ նախատեսվածը (…):
Հանցափորձը բնութագրող հաջորդ հատկանիշն այն է, որ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում: Սուբյեկտիվ կողմից հանցափորձը հնարավոր է միայն ուղղակի դիտավորությամբ՚ (տե°ս Արարատ Վազգենի Բաղդասարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0168/01/10 որոշման 16-րդ կետը):
Վերահաստատելով և զարգացնելով սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար Ա.Բաղդասարյանի գործով որոշման մեջ արտահայտված իրավական դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ հանցափորձն առկա է այն դեպքում, երբ քրեաիրավական պաշտպանության տակ գտնվող օբյեկտի դեմ ոտնձգությունն սկսվում է, նշված օբյեկտին վնաս պատճառելու իրական սպառնալիք է ստեղծվում, սակայն հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներով փաստացի վնաս հասցնելը տեղի չի ունենում կամ պատճառվում է նախատեսածից տարբերվող վնաս: Այլ խոսքովª հանցափորձի դեպքում հանցագործության սուբյեկտը սկսում է կատարել կամ մասամբ կատարում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասում նախատեսված այս կամ այն հանցագործության օբյեկտիվ կողմը կազմող գործողությունը կամ անգործությունը, սակայն հանցագործությունն ավարտին չի հասցնում իր կամային գործողությունների հետ չկապված հանգամանքների ուժով:
Հանցափորձը, ըստ կատարվող գործողությունների բնույթի և հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանի, լինում է երկու տեսակª ավարտված և չավարտված: Հանցափորձն ավարտված համարելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորը կատարի բոլոր այն գործողությունները, որոնք նա անհրաժեշտ է համարում հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար (օրինակ` տուժողի վրա հրազենով կրակում է սպանելու նպատակով, բայց մահը վրա չի հասնում բժշկական միջամտության շնորհիվ, կամ գողին բնակարանում բռնում են և այլն): Հանցափորձի այս տեսակի առկայությունը հավաստելու համար վճռորոշ է հանցավորի վստահությունն այն բանում, որ իր կողմից որևէ լրացուցիչ գործողություն չի պահանջվում, և որ արդեն իսկ կատարվածը բավարար է հանցավոր մտադրությունն իրականացնելու համար:
Մինչդեռ, չավարտված հանցափորձի դեպքում հանցավորը չի կատարում բոլոր այն գործողությունները, որոնք նա անհրաժեշտ է համարում հանցագործությունն ավարտելու համար (օրինակ` ուժը չի բավականացնում տուժողին խեղդելու համար, ցանկանում է կրակել տուժողին, բայց զենքն անսարք է լինում, և կրակոց տեղի չի ունենում և այլն):Հանցափորձի այս տեսակը բնորոշվում է գործողությունների անավարտությամբ, օբյեկտիվ կողմի մասնակի կատարմամբ: Ընդ որում, հանցավորը գիտակցում է, որ հանցագործությունն ավարտելու համար անհրաժեշտ է կատարել ևս ինչ-որ գործողություններ, որոնք կատարել նրան չի հաջողվում:(…)
1-ին և 2-րդ դրվագ մեղադրանքների մասով.
Դատարանն արձանագրում է, որ դատավճռի ապացույցների հետազոտման և գնահատման հատվածում արված դատողությունների համատեքստում հաստատված հանգամանքների պայմաններում չի առարկայանում հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշը և, հետևաբար չի հաստատվում ամբաստանյալի մեղքը իրեն առաջադրված վերոնշյալ դրվագներով մեղադրանքում:
3-րդ դրվագ մեղադրանքի մասով.
Հակընդդեմ հարցման իրավունքը կարևորվում է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից, որը կայուն նախադեպային իրավունք է ձևավորել այն մասին, որ բոլոր ապացույցները սովորաբար պետք է ներկայացվեն դռնբաց դատական քննության ժամանակ մեղադրյալի ներկայությամբ` մրցակցային դատավարության սկզբունքի պահպանմամբ փաստարկներ ներկայացնելու հնարավորությունն ապահովելու համար: Այս սկզբունքն ունի նաև բացառություններ, սակայն դրանք չպետք է խախտեն պաշտպանության կողմի իրավունքները. որպես կանոն, 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով և 3-րդ կետի «դ» ենթակետով պահանջվում է, որ ամբաստանյալին համարժեք և պատշաճ հնարավորություն տրվի վկայի` իր դեմ տված ցուցմունքը վիճարկելու կամ իր դեմ ցուցմունք տված վկային հարցաքննելու` վկայի կողմից ցուցմունք տալու ժամանակ կամ հետագա փուլերում (5):
Այսինքն` Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից ձևավորված ընդհանուր կանոնը վկաներին գործի դատական քննության ընթացքում հակընդդեմ հարցման ենթարկելն է։ Սակայն, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ոչ բոլոր դեպքերում են վկաները ներկայանում դռնբաց դատական քննությանը` Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը մշակել է հետևյալ սկզբունքներն այդ վկաների նախաքննական ցուցմունքների օգտագործման հնարավորությունը գնահատելու համար.
-վկայի չներկայանալու համար պետք է առկա լինի հիմնավոր պատճառ, այսինքն՝ դատարանը պետք է ունենա հիմնավոր փաստական և իրավական հիմքեր՝ դատական քննությանը վկայի ներկայությունն ապահովել չկարողանալու համար: Կան մի շարք պատճառներ, թե ինչու վկան չի կարող մասնակցել դատական քննությանը, օրինակ` վկայի մահվան, վրեժխնդրության վախի (6), վկային հայտնաբերելու անհնարինության (7) կամ այլ պատճառներով։ Ընդ որում, այս սկզբունքի կապակցությամբ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանն ընդգծում է, որ նույնիսկ, եթե ենթադրվի, որ դատական նիստի ժամանակ վկաներին չհարցաքննելու համար չեն եղել հիմնավոր պատճառներ, ապա դրանց բացակայությունն ինքնին չի կարող վկայել քրեական վարույթի անարդարացիության մասին (8),
-եթե անձին մեղավոր ճանաչելու հիմքում բացառապես կամ հիմնականում դրվել են այն անձի ցուցմունքները, որին մեղադրյալը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու կամ որը հարցաքննության չի ենթարկվել նախնական քննության կամ դատաքննության ընթացքում, ապա պաշտպանության կողմի իրավունքները կարող են սահմանափակվել այնքան, որ դա անհամատեղելի կլինի 6-րդ հոդվածով նախատեսված երաշխիքների հետ (այսպես կոչված՝ «միակ կամ վճռորոշ կանոնը»)։ Այդ համատեքստում որպես «միակ» պետք է հասկանալ մեղադրյալի դատապարտման հիմքում դրված միակ ցուցմունքը, իսկ «վճռորոշ»-ը պետք է հասկանալ այնպիսի նշանակության կամ կարևորության ցուցմունքը, որը կարող է որոշիչ լինել գործի ելքի համար (9),
-պետք է ուսումնասիրվի հակակշռող բավարար գործոնների առկայությունը, ինչպես օրինակ` մեղավորությունը հաստատող լրացուցիչ ապացույցների առկայությունը և դատաքննության ժամանակ վկաներին ուղղակիորեն խաչաձև հարցաքննելու հնարավորության բացակայությունը հակակշռելու համար ձեռնարկված դատավարական միջոցները։ Ընդ որում, այդ գործոնների առկայությունը պետք է ուսումնասիրվի ոչ միայն այն գործերում, որոնցում չներկայացած վկայի ցուցմունքը միակ կամ վճռորոշ հիմքն է հանդիսացել անձին դատապարտելու համար, այլ նաև այն գործերում, որոնցում դատարանը չի կարողացել հստակ պարզել՝ արդյոք խնդրո առարկա ցուցմունքը միակը և վճռորոշն է եղել, սակայն, այնուհանդերձ, համոզվել է, որ այն կարևոր նշանակություն է ունեցել, և այն որպես ապացույց ճանաչելը, հնարավոր է սահմանափակել է պաշտպանության կողմի միջոցները (10):
Հակընդդեմ հարցման իրավունքի վերաբերյալ վերոնշյալ երեք տարրերից բաղկացած` Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից մշակված թեստն ունի առանցքային նշանակություն։ Այդ երեք տարրերը փոխկապակցված են միմյանց հետ և հիմք են ծառայում որոշելու համար, թե ընդհանուր առմամբ ապահովվել է քրեական վարույթի արդարացիությունը, թե ոչ (11)։
Վերոնշյալի հետ մեկտեղ պետք է փաստել, որ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ վկան չի հարցաքննվել դատական վարույթի որևէ փուլում, դատաքննության ժամանակ դատարանում ցուցմունք տալու փոխարեն վկայի` նախկինում տված գրավոր ցուցմունքը որպես ապացույց ճանաչելը պետք է լինի ծայրահեղ միջոց (12)։ Այդ հանգամանքը մշտապես ընդգծվել է նաև ընդդեմ Հայաստանի Հանրապետության կայացված մի շարք վճիռներում (13):
18. Միևնույն ժամանակ, Վճռաբեկ դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել, որ արդար դատաքննության երաշխիքների վերաբերյալ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի իրավական դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ դրանցից օգտվելը մեղադրյալի իրավունքն է, ով կարող է նաև իր դրսևորած վարքագծով հրաժարվել դրանցից։ Այսպես, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը նշել է, որ Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի ո՛չ բառացի և ո՛չ էլ իմաստային մեկնաբանությունը չեն արգելում անձին արդար դատաքննության երաշխիքներից իր ազատ կամքով, կա՛մ բացահայտ, կա՛մ ենթադրաբար հրաժարվելը։ Այնուամենայնիվ, այդպիսի հրաժարումը, եթե այն արդյունավետ է Եվրոպական կոնվենցիայի նպատակների համար, պետք է հաստատվի միանշանակ կերպով և ապահովվի նվազագույն երաշխիքներով, ըստ կարևորության: Ի հավելումն, այն չպետք է հակասի որևէ կարևոր հանրային շահի (14)։
Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, ընդունելի համարելով, որ մեղադրյալն իր վարքագծով կարող է նաև անուղղակիորեն հրաժարվել Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով սահմանված կարևոր իրավունքից, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը պահանջում է հիմնավորել, որ անձը կարող էր ողջամտորեն կանխատեսել, թե որոնք կլինեին իր վարքագծի հետևանքները (15)։
19. Նախորդ կետում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն ընդգծում է, որ արդար դատաքննության իրավունքի բաղադրիչ երաշխիքների կենսագործման իրավաչափությունը գնահատելիս առանցքային նշանակություն ունի նաև հանցագործության կատարման մեջ մեղադրվող անձի վարքագիծը։ Այսպես, օրինակ, ըստ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի, դատաքննությունն in absentia (բացակայությամբ դատապարտված անձի) անցկացնելը համահունչ է Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածին, եթե հաստատվել է, որ անձը հրաժարվել է դատաքննությանը ներկա գտնվելու և իրեն պաշտպանելու իրավունքից, կամ որ մտադիր է եղել խուսափել դատաքննությունից (16)։
Եթե անձին մեղավոր ճանաչելու հիմքում բացառապես կամ հիմնականում դրվել են այն անձի ցուցմունքները, որին մեղադրյալը հնարավորություն չի ունեցել հարցաքննելու կամ որը հարցաքննության չի ենթարկվել նախնական քննության կամ դատաքննության ընթացքում, ապա պաշտպանության կողմի իրավունքները կարող են սահմանափակվել այնքան, որ դա անհամատեղելի կլինի 6-րդ հոդվածով նախատեսված երաշխիքների հետ (այսպես կոչված՝ «միակ կամ վճռորոշ կանոնը»)։ Այդ համատեքստում որպես «միակ» պետք է հասկանալ մեղադրյալի դատապարտման հիմքում դրված միակ ցուցմունքը, իսկ «վճռորոշ»-ը պետք է հասկանալ այնպիսի նշանակության կամ կարևորության ցուցմունքը, որը կարող է որոշիչ լինել գործի ելքի համար (9),
-պետք է ուսումնասիրվի հակակշռող բավարար գործոնների առկայությունը, ինչպես օրինակ` մեղավորությունը հաստատող լրացուցիչ ապացույցների առկայությունը և դատաքննության ժամանակ վկաներին ուղղակիորեն խաչաձև հարցաքննելու հնարավորության բացակայությունը հակակշռելու համար ձեռնարկված դատավարական միջոցները։ Ընդ որում, այդ գործոնների առկայությունը պետք է ուսումնասիրվի ոչ միայն այն գործերում, որոնցում չներկայացած վկայի ցուցմունքը միակ կամ վճռորոշ հիմքն է հանդիսացել անձին դատապարտելու համար, այլ նաև այն գործերում, որոնցում դատարանը չի կարողացել հստակ պարզել՝ արդյոք խնդրում առարկա ցուցմունքը միակը և վճռորոշն է եղել, սակայն, այնուհանդերձ, համոզվել է, որ այն կարևոր նշանակություն է ունեցել, և այն որպես ապացույց ճանաչելը, հնարավոր է սահմանափակել է պաշտպանության կողմի միջոցները:
Հակընդդեմ հարցման իրավունքի վերաբերյալ վերոնշյալ երեք տարրերից բաղկացած` Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից մշակված թեստն ունի առանցքային նշանակություն։ Այդ երեք տարրերը փոխկապակցված են միմյանց հետ և հիմք են ծառայում որոշելու համար, թե ընդհանուր առմամբ ապահովվել է քրեական վարույթի արդարացիությունը, թե ոչ։(ՄԻԵԴ որոշում Ալ-Խավայան ընդդեմ Անգլիայի)։
Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի («ա») ենթակետի դրույթները թելադրում են շահագրգռված անձին «մեղադրանքի» մասին տեղեկացնելու հարցում ցուցաբերել ծայրահեղ զգուշավոր մոտեցում: Մեղադրական եզրակացությունը վճռորոշ դեր է խաղում քրեական հետապնդման մեջ. դրա հանձնման պահից մեղադրվող անձը համարվում է իրեն ներկայացված մեղադրանքի փաստական և իրավական հիմքերի մասին պաշտոնապես և գրավոր ձևով տեղեկացված (տե´ս Kamasinski v. Aսstria, 1989 թվականի դեկտեմբերի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9783/82, կետ 79):
Վերոգրյալից բացի, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի («ա») ենթակետի դրույթները մեղադրյալին իրավունք են վերապահում տեղեկացված լինելու ոչ միայն մեղադրանքի համար առիթ հանդիսացած նյութական փաստերի մասին, այլ նաև այդ փաստերի մանրամասն իրավական որակման մասին (տե´ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 51):
Եվրոպական դատարանի դիրքորոշմամբ` ներկայացված մեղադրանքի, հետևաբար, դատարանի կողմից դրա հնարավոր իրավական որակման մասին մեղադրյալի ճշգրիտ և լրիվ տեղեկացումը քրեական դատավարությունում արդար դատաքննության էական նախապայման է (տե´ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 52): Եվ ի վերջո, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի («բ») ենթակետի մասով բերված բողոքի վերաբերյալ Եվրոպական դատարանը գտել է, որ («ա») և («բ») ենթակետերը կապված են միմյանց հետ, և որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո (տե´ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, գանգատ թիվ 25444/94, կետ 54):
Անդրադառնալով դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխության հնարավորության հարցին՝ Եվրոպական դատարանը Zhelezov v. Bulgaria գործով նշել է, որ ներպետական դատարանի՝ արարքը վերաորակելու լիազորության գործադրումը պետք է կազմակերպվի այնպես, որ ապահովի մեղադրանքից ժամանակին (in good time) և արդյունավետ (effective) պաշտպանվելու հնարավորությունը: Ընդ որում, Եվրոպական դատարանը, հատկապես ուշադրություն է դարձրել այն հանգամանքին, որ նախաքննության մարմինների ջանքերն ուղղված չեն եղել անձի գործողություններում հիմնավորելու այն արարքը, որի կատարման մեջ ներպետական դատարանը վերաորակման արդյունքում մեղավոր է ճանաչել անձին:
/.../Արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը չի նախատեսում մեղադրանքի որոշման մեջ առկա վրիպակների շտկման կամ դրանցով պայմանավորված մեղադրանքի որոշումը շտկելու հնարավորություն, ոչ՛ մեղադրողի, ոչ՛ էլ դատարանի համար:
Նման խիստ մոտեցման պայմաններում փաստվում է, որ դատարանը, որպես արդարադատություն իրականացնող մարմին, չի կարող ինքնուրույն ձևակերպել նոր մեղադրանք՝ փոխարինելով քրեական հետապնդման մարմիններին: Ընդ որում, դատական քննության սահմաններն ընդգծելու և մեղադրյալի (ամբաստանյալի) պաշտպանության իրավունքն ապահովելու տեսանկյունից անհրաժեշտ է, որ «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի որպես արարքի քրեաիրավական որակման և դրա հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների ամբողջություն: Դրա հետ մեկտեղ, մեղադրանքի բովանդակությունը կազմող փաստական և իրավական հիմքերը պետք է լինեն հստակ և համաձայնեցված, չհակասեն միմյանց:
Դատարանը արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս, չի կարող դուրս գալ մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում ընկած փաստական հանգամանքների շրջանակից։ Ավելին` դատարանը` որպես արդարադատություն և ոչ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմին, սահմանափակված է մեղադրյալին առաջադրված մեղադրանքի ծավալով:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը, որպես պարզման ենթակա հանգամանք դիտարկել է հանցանքի կատարման ժամանակը, ինչը կարևոր տվյալ է, եթե քրեական գործի քննության ընթացքում որպես պարզված տվյալ նշվում է հանցանքի կատարման ժամանակը, ապա մեղադրյալն իր պաշտպանությունն իրականացնում է ժամանակային այդ տվյալի համատեքստում, ուստի, պարզման ենթակա տվյալի սխալ նշված լինելը չի կարող չառաջացնել իրավական հետևանքներ: Եթե «մեղադրանք» եզրույթը հասկացվի սոսկ «քրեաիրավական որակում» իմաստով, և այն իր մեջ չներառի արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստական հանգամանքները, ապա մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքը չի լինի կոնկրետ և իրական, այլ կլինի վերացական և պատրանքային, քանի որ առանց փաստական հիմքի` քրեաիրավական որակումից պաշտպանվելու իրավունքը առարկայազուրկ է:
Սույն պարագայում արձանագրվում է, որ դեպքի կատարման ժամանակահատվածի առումով առկա է չփարատված, հակասական տվյալներ որոնց պայմաններում Դատարանը չի կարող հաստատված համարել, որ խնդրո առարկա հանդիսացող դեպքը տեղի է ունեցել մեղադրանքի որոշման մեջ նշված ժամանակահատվածում, ուստի նման պայմաններում չի կարող ամբաստանյալին այդ առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչել:
Բացի այդ եթե նույնիսկ առկա չլիներ վեր նշված պարբերությամբ արձանագրված իրավիճակը, ապա կփաստվեր, որ անձի մեղք հաստատման հիմքում դրված է ապացույցներ, որոնք կազմում են մեկ միասնություն՝ տուժողի ցուցմունք և ճանաչման ներկայացնելու արձանագրություն, և այդ ապացույցը կրող տուժողը չի հարցաքննվել գործը քննող դատավորի ներկայությամբ անմիջականության սկզբունքի պայմաններում և նման ապացուցողական արժեք ունեցող ապացույցի գնահատում և օգտագործումը սույն պայմաններում վիճահարույց է և հետևաբար այն չի կարող հաշվի առնվել ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող ապացույցների զամբյուղում:Այդ ապացույցից զատ առկա չէ գնահատելի որևէ մեկ ապացույց, որը կկազմեր ապացույցների համակցություն և կհաստատեր ամբաստանյալի մեղքը:
Հաշվի առնելով, որ Ա.Քոլոզյանին մեղսագրվող երեք դրվագներով Դատարանն արդարացրել է, ուստի Դատարանը պարզաբանում է, որ նա Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված կարգով իրավունք ունի ստանալ հատուցում։ Մասնավորապես՝ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1063-րդ հոդվածի համաձայն՝
Քաղաքացուն կամ իրավաբանական անձին պետական մարմինների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների կամ դրանց պաշտոնատար անձանց ապօրինի գործողություններով (անգործությամբ)` ներառյալ պետական կամ տեղական ինքնակառավարման մարմնի` օրենքին կամ այլ իրավական ակտին չհամապատասխանող ակտ հրապարակելու հետևանքով, պատճառված վնասը հատուցում է Հայաստանի Հանրապետությունը կամ համապատասխան համայնքը:
ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1064-րդ հոդվածի համաձայն
1. Ապօրինի դատապարտելու, քրեական պատասխանատվության ենթարկելու, կալանք, տնային կալանք, վարչական հսկողություն կամ բացակայելու արգելք խափանման միջոց կիրառելու, վարչական տույժի ենթարկելու հետևանքով պատճառված վնասը օրենքով սահմանված կարգով լրիվ ծավալով հատուցում է Հայաստանի Հանրապետությունը` անկախ նախաքննության մարմնի, դատախազության և դատարանի պաշտոնատար անձանց մեղքից:
2. Քաղաքացուն կամ իրավաբանական անձին նախաքննության, դատախազության մարմինների ապօրինի գործունեությամբ պատճառված վնասը, որը չի հանգեցրել սույն հոդվածի
1-ին մասով նախատեսված հետևանքներին, հատուցվում է սույն օրենսգրքի 1063-րդ հոդվածով նախատեսված հիմքերով և կարգով:
3. Արդարադատություն իրականացնելիս պատճառված վնասը հատուցվում է միայն այն դեպքում, երբ դատավորի մեղքը հաստատվել է օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
4-րդ դրվագ մեղադրանքի մասով.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-4-րդ կետերի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն:
Օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող հիմնված լինել ենթադրությունների վրա և կայացվում է միայն այն դեպքում, երբ հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունն ապացուցված է դատական քննության ընթացքում: Հանցանքը կատարելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորությունը կարող է համարվել ապացուցված, եթե դատարանը, ղեկավարվելով անմեղության կանխավարկածով, հիմնվելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատական քննության ընթացքում գործի հանգամանքների հետազոտման արդյունքների վրա, դատաքննության ժամանակ հետազոտված հավաստի ապացույցների հիման վրա, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով, սույն օրենսգրքի 360 հոդվածի առաջին մասի 1-4-րդ կետերում նշված հարցերին տալիս է հաստատող պատասխաններ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
Այսինքն` արարքը հանցավոր է ճանաչվում միայն այն դեպքում, երբ առկա են քրեական օրենքով նախատեսված բոլոր հատկանիշները: Հանցագործությունն իրենից ներկայացնում է չորս պարտադիր տարրերի միասնություն, այն է` օբյեկտ, օբյեկտիվ կողմ, սուբյեկտ, սուբյեկտիվ կողմ: Նշվածներից թեկուզ մեկի բացակայությունն անձի արարքում վկայում է հանցակազմի բացակայության մասին (նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր` 2007 թվականի հուլիսի 13-ի թիվ ՎԲ-107/07 որոշմամբ):
Դատավճռի ապացույցների հետազոտման և գնահատման հատվածում կատարված դատողություների համատեքստում առարկայանում է հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշը ամբաստանյալին առաջադրված 4-րդ դրվագ մեղադրանքում նրա մեղքը հաստատված համարելու համար:Մասնավորապես հետազոտված ապացույցներով հաստատված է համարվում ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի փաստական կողմը և հաստատված է համարվում, որ այդ արարքին տրված իրավական որակումը իրավաչափ է:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը մի շարք այլ հարցերի հետ միասին պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե ամբաստանյալը պատժի ենթակա է, թե ոչ, պատժի ինչ տեսակ պետք է նշանակվի և պետք է արդյոք նա այն կրի:
Նույն հոդվածի 2-րդ և 3-րդ մասերի համաձայն` ամբաստանյալին մի քանի հանցանքներ կատարելու մեջ մեղադրելիս դատարանը վերոհիշյալ հարցերը լուծում է յուրաքանչյուր հանցագործության վերաբերյալ առանձին:
Կատարած արարքի՝ (թիվ 4-րդ դրվագով) համար Ալեքսանդր Քոլոզյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
Ալեքսանդր Քոլոզյանի անձը դրականորեն բնութագրող հանգամանք Դատարանը չի արձանագրում:
Դատարանը արձանագրում է նաև, որ թիվ 4-րդ դրվագով Ալեքսանդր Քոլոզյանի արարքում առկա է ռեցիդիվը (հիմք Ալեքսանդր Քոլոզյանի դատվածության Ձև8 տեղեկանքը, որով արձանագրվում է, որ վերջինս դատվածության ունենալու պայմաններում կատարել է նոր հանցանք)` նախատեսված 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 76-րդ հոդվածին:
18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 4.1-րդ մասի համաձայն՝ սույն հոդվածի երկրորդ և երրորդ մասերով նախատեսված կանոնները չեն կիրառվում հանցագործությունների ռեցիդիվի, վտանգավոր և առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվի դեպքում պատիժ նշանակելիս
18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվի (...) դեպքում պատիժ նշանակելիս հաշվի են առնվում կատարված հանցագործությունների քանակը, բնույթը և ծանրությունը, այն հանգամանքները, որոնց հետևանքով նախկին պատիժը բավարար չի եղել մեղավորի ուղղման համար, ինչպես նաև նոր հանցագործության բնույթը, ծանրությունը և հետևանքները:
Հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն (...)Մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը կալանքի տակ պահելու ժամկետը հաշվակցվում է ազատազրկման, կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով նշանակված պատժին՝ մեկ օրը հաշվելով մեկ օրվա դիմաց(...) համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 79-րդ հոդվածին:
Դատարանն արձանագրում է, որ վերոնշյալ իրավակարգավորումներին համապատասխան իրավակարգավորումներ նախատեսված են նաև ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքով և մեղադրյալի համար գործող կարգավորումները, ըստ էության, չեն հանդիսանում բարելավող այլ հանդիսանում են համահունչ հանցանք կատարելու օրվա դրությամբ գործող կարգավորումներին:
Դատարանը, հաշվի առնելով վերոգրյալը, ինչպես նաև Ալեքսանդր Քոլոզյանի կատարած հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, այդ թվում` նրա գործողությունների վտանգավորության աստիճանը, նրա անձը բնութագրող հանգամանքները, քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև այն, որ 18.04.2003 թվականին ընդունված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-ին կետի սանկցիայով որպես հիմնական պատիժ նախատեսված է միայն որոշակի ժամկետով ազատազրկում` չորսից ութ տարի ժամկետով, իսկ լրացուցիչ պատժի նշանակման օրենսդրական պահանջն իմպերատիվ չէ, գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին հասնելու համար Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանի նկատմամբ թիվ 4-րդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար պատիժ պետք է նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի 5 (հինգ) ամիս 24 (քսանչորս) օր ժամկետով, որի մեջ հաշվակցել ամբաստանյալի սույն քրեական գործով անազատության մեջ գտնված ժամանակահատվածը 3 (երեք) տարի 5 (հինգ) ամիս 24 (քսանչորս) օրը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվել պատիժ կրելու համար Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
Դատարանը համակարծիք չէ սույն գործով պաշտպանի դիտարկմանն առ այն, որ ամբաստանյալի պատժի մեջ պետք է հաշվարկվի նաև հանցանք կատարելուց հետո մինչև դատավճիռ կայացնելու օրը այլ քրեական գործերով Ա.Քոլոզյանի նկատմամբ կիրառված ազատության սահմանափակման և ազատության սահմանափակման հետ չկապված, սակայն որոշակի սահմանափակում սահմանող խափանման միջոցների ժամկետները:
Նման դիտարկում Դատարանը կատարում է հաշվի առնելով ինչպես օրենսդրական կարգավորումները որոնց համաձայն այն քրեական գործով որով որ մեղավոր է ճանաչվել ամբաստանյալը անազատության մեջ գտնվելու ժամկետն է ենթակա պատժի մեջ հաշվարկման, այնպես էլ այն փաստը, որ հիշատակված քրեական գործերը անկախ այն հանգամանքից, թե՛ դեռևս ընթացքի մեջ են, թե՛ ավարտվել են, այդ քրեական գործերով անձի անազատության մեջ գտնվելու ժամանակահատվածը ենթակա է գնահատման տվյալ գործող վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից:
Դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պետք է թողնել անփոփոխ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 10-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև հարուցված քաղաքացիական հայցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 163-րդ և 367-րդ հոդվածների համաձայն` քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցը լուծվում է դատավճռով:
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 12-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև իրեղեն ապացույցների հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` Դատարանի դատավճռում, ինչպես նաև քրեական գործի վարույթը կարճելու մասին որոշման մեջ իրեղեն ապացույցների հարցի լուծումը կատարվում է հետևյալ կանոնների պահպանմամբ` (…) դրամը, այլ արժեքները և մյուս առարկաները, որոնք օրինական տիրապետումից դուրս են եկել հանցագործության կամ օրենքով չթույլատրված այլ գործողությունների հետևանքով, հանձնվում են տիրապետողին, սեփականատիրոջը կամ նրանց իրավահաջորդներին:
Ելնելով վերոգրյալից և հաշվի առնելով սույն քրեական գործով հետազոտված ապացույցների պատկանելիության վերաբերյալ որոշակի հակասությունների առկայությունը Դատարանը սույն քրեական գործում առկա իրեղեն ապացույցները թողնում է քրեական գործում՝ դրանց տնօրինման հարցը վերապահելով մինչդատական մարմնին՝ Դատարանի կողմից քրեական գործը մինչդատական մարմին վերադարձնելուց հետո քննության անհրաժեշտությամբ պայմանավորված:
Ինչ վերաբերվում է իրեղեն ապացույց ճանաչված և գործին կցված, դեպքի վայրերի զննություններով առգրավված փականներին, փականների միջուկներին, ապա դրանք հարկ է պահել սույն գործի նյութերի հետ դրանց պահպանման ողջ ընթացքում:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 14-րդ կետի համաձայն` դատավճիռ կայացնելիս դատարանը լուծում է նաև դատական ծախսերի հարցը:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն՝ եթե արդարացման դատավճիռ կայացնելիս անհայտ է մնում այդ հանցանքը կատարած անձը, դատարանը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործն ուղարկում է դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
Դատարանը սույն դատավճիռը օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո գտնում է, որ գործի օրինակը ենթակա է ուղարկման իրավասու դատախազին 1-ին, 2-րդ և 3-րդ դրվագներով նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդման հարցը լուծելու համար:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 169-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` օրենսգրքի 168 հոդվածի առաջին մասի 1-6-րդ կետերում թվարկված դատական ծախսերը կարող են դատարանի կողմից դրվել դատապարտյալի վրա:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 168-րդ հոդվածի 1-ին մաuի 1-ին կետով նախատեսված դատական ծախսերը, թեև քրեական գործով առկա են, սակայն դրանք ամբաստանյալներից ենթակա չեն բռնագանձման, քանի որ 4-րդ դրվագ մեղադրանքով դատական ծախսերը հստակ չեն ներկայացվել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 41-րդ, 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով, 119-րդ, 168-րդ, 309-րդ, 357-360-րդ, 365-366-րդ, 369-372-րդ, 3761-րդ և 379-րդ հոդվածներով` Դատարանը.

Վ Ճ Ռ Ե Ց

1․Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-րդ կետով առաջադրված 1-ին դրվագ մեղադրանքում՝ համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետին, ճանաչել անպարտ և արդարացնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
2․Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 1.1 կետով առաջադրված 2-րդ դրվագ մեղադրանքում՝ համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետին, ճանաչել անպարտ և արդարացնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
3․Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված 3-րդ դրվագ մեղադրանքում՝ համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետին, ճանաչել անպարտ և արդարացնել` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
4․Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված 4-րդ դրվագ մեղադրանքում՝ համապատասխանում է ՀՀ գործող քրեական օրենսգրքի 254-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 2-րդ կետին և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 6 (վեց) տարի 5 (հինգ) ամիս 24 (քսանչորս) օր ժամկետով՝ առանց գույքի բռնագրավման, որի մեջ հաշվակցել ամբաստանյալի սույն քրեական գործով անազատության մեջ գտնված ժամանակահատվածը՝ 3 (երեք) տարի 5 (հինգ) ամիս 24 (քսանչորս) օրը և վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 3 (երեք) տարի ժամկետով, պատժի սկիզբը հաշվել Ա.Քոլոզյանին պատիժը կրելու համար փաստացի արգելանքի վերցնելու պահից։
5.Ալեքսանդր Հրաչյայի Քոլոզյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
6.Դատական ծախսերի, քաղաքացիական հայցի հարցը համարել լուծված:
7․Իրեղեն ապացույցների հարցը լուծել դատավճռով սահմանված կարգով։
8.Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, գործի օրինակը ուղարկել իրավասու դատախազին` լուծելու նոր անձի նկատմամբ քրեական հետապնդում հարուցելու հարցը:
9.Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել Հայաստանի Հանրապետության վերաքննիչ քրեական դատարան` ստանալու օրվանից մեկամսյա ժամկետում:

ԴԱՏԱՎՈՐ` ՄՈՒՇԵՂ ԱՐԱՄՅԱՆ