Գործ No ԵԱՔԴ/0185/01/14

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ09՚ մարտի 2015թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը

նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Շ.Վանոյանի
Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.Մնացականյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արթուր Ալբերտի Հարությունյանի /ծնված 28.03.1970թ. ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, նախկինում դատված, դատվածությունը չմարված, 19.05.2014թ Երաևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճռով պատիժ է նշանակվել տուգանք 40.000 ՀՀ դրամի չափով, բնակվում է ք.Երևան, Ա.Ահարոնյան փող. 12շ., 30 բն./, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի օգոստոսի 12-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով հարուցվել է թիվ 09123414 քրեական գործը:
2014 թվականի օգոստոսի 19-ին Արթուր Ալբերտի Հարությունյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և նրա նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2014 թվականի նոյեմբերի 20-ին Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ հետախուզում հայտարարելու մասին որոշում է կայացվել:
2014 թվականի նոյեմբերի 11-ին Արթուր Հարությունյանը հայտնաբերվել է:
2014 թվականի դեկտեմբերի 03-ին թիվ 09123414 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
2015 թվականի փետրվարի 16-ին դատարանի որոշմամբ Արթուր Հարությունյանին հայտնաբերելու համար հայտարարվել է հետախուզում, նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոց` ստորագրություն չհեռանալու մասին, փոփոխվել է և որպես խափանման միջոց ընտրվել կալանավորումը:
2015 թվականի փետրվարի 23-ին Արթուր Հարությունյանը հայտնաբերվել և տեղափոխվել է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ:

Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա 2014 թվականի հունիս ամսվա վերջում մուտքի դռան փականը պտուտակահանով բացելու եղանակով ապօրինի մուտք է գործել Խաչիկ Մեխակի Կիրակոսյանին պատկանող Երևան քաղաքի Ա.Ահարոնյան փողոցի թիվ 12 շենքում գտնվող նկուղ և այնտեղից գաղտնի հափշտակել թվով 15 հատ 1կգ-ոց ապակյա տարաներով տարբեր տեսակի պահածոներ` Խ.Կիրակոսյանին պատճառելով զգալի չափերի հասնող, ընդհանուր` 30.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս՚:

Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրանքում դատաքննության փուլում ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ըստ էության պնդել նախաքննության փուլի ցուցմունքներն այն մասին, որ 2014 թվականի հունիս ամսվա վերջին, պտուտակահանի միջոցով բացել է իրենց շենքի` իր հարևան Խաչիկին պատկանող նկուղի դուռը, ներս է մտել և այնտեղից գողացել 1 հատ սմբուկի խավիար և 4 հատ լեչո, մեկ լիտրանոց ապակյա տարաներով: Այնուհետև դուրս է եկել նկուղից և նույն պտուտակահանի միջոցով փակել է նկուղի դռան փականը: Գողացված 5 տարաները առավոտյան տարել է Միքայելյան հիվանդանոցի մոտ գտնվող գերեզմաններ և իր ընկեր Վովայի հետ միասին դրանք կերել են: Հաջորդ օրը` վաղ առավոտյան դարձյալ գնացել է նշված նկուղ ներս մտել և այնտեղից գողացել է մոտ 10 հատ 1 լիտրանոց ապակյա տարաների մեջ լցված լեչոներ: Նկուղից դուրս գալուց ծածկել է դուռը սակայն փականը չի փակել: Այդ պահածոները նախօրոք իր հետ վերցրած տոպրակով տեղափոխել է նշված գերեզմանատուն և Վովայի հետ միասին դրանք կերել են:

Ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.

Տուժող Խաչիկ Կիրակոսյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 1970թ. բնակվում է Ահարոնյան 12-րդ շենքի 28 բնակարանում: 2014 թվականի հունիս ամվա կեսերին իջել է նկուղ և տեսել, որ նկուղի դուռը բաց է: Մտնելով ներս պարզել է, որ բացակայում են շուրջ 15 ապակյա տարաներով պահածոներ: Կասկածել է, որ գողությունը հնարավոր է, որ կատարած լինի իր հարևան Արթուրը, որը ոչ մի տեղ չի աշխատում: Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ հանցագործության հետևանքով իրեն պատճառվել է 30.000 ՀՀ դրամ գույքային վնաս: Տուժողը հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել:
գ.թ. 73-74, 134

Վկա Հովհաննես Մանջիկյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 1996 թվականից Երևանի Լեփսիուսի 6 փողոցի 15/2 հասցեում ունի մթերային խանութ: 2014թ. հունիս ամսվա վերջերին կամ հուլիս ամսվա սկբներին Արթուր Հարությունյանը գնացել է իր խանութ, իրեն տվել 5 հատ 1 կգ-ոց ապակյա տարա, ինչի փոխարեն իրենից վերցրել է սննդամթերք:
գ.թ. 100-101

Վկա Էդուարդ Մովսիսյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 1991 թվականից Երևանի Լեփսիուսի 1-ին փողոցի 12 հասցեում ունի մթերային խանութ: Իրենց խանութում ընդունում են միայն մեկ լիտրանոց տարաներ, որի դիմաց վճարում է 60 ՀՀ դրամ: Ինքը չի ճանաչում Արթուր Հարությունյանին, քանի որ խանութի բոլոր հաճախորդներին անուններով չգիտի, բայց հնարավոր է, որ Ա.Հարությունյանը իր խանութում ապակյա տարաներ հանձնած լինի:
գ.թ. 95-96

Վկա Վլադիմիր Բեզպալովը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատանք չունի և առողջական խնդիրների հետ կապված մոտ 12 տարի է ինչ Զեյթուն գերեզմանատանը գերեզմանոցների խոտերն է մաքրում և հեռացնում աղբը, ինչի դիմաց հանգուցյալների հարազատները իրեն վարձատրում են: Արթուր Հարությունյանին ճանաչում է շուրջ երկու տարի: 2014 թվականի ամռանը` հունիս-հուլիս ամիսներին` ցերեկվա ժամին, Արթուրը միայնակ գնացել է իր մոտ գերեզմաններ, որի ժամանակ ինքը նրան օղի է հյուրասիրել: Արթուրը գնացել է ուտելիք բերելու: Մոտ 20-25 րոպե անց նա վերադարձել է և տոպրակով բերել 3 հատ մեկ լիտրանոց տարաներով պահածո` 2 հատ լեչո և 1 հատ սմբուկի խավիար: Քանի որ իրեն հետաքրքիր չի եղել, թե որտեղից են դրանք, նա Արթուրին հարցեր չի տվել:
գ.թ. 116-117

Վկա Վլադիմիր Բեզպալովի և մեղադրյալ Արթուր Հարությունյանի միջև կատարված առերես հարցաքննությամբ Ա.Հարությունյանը պնդել է, որ բացի առաջին 3 պահածոներից, մյուս 12 պահածոներն էլ է Վ.Բեզպալովի հետ կերել Զեյթունի գերեզմանատանը` տարբեր օրերի ընթացքում, ինչը ընդունվել է նաև Վ.Բեզպալովի կողմից:
գ.թ. 132-133

14.08.2014թ. մեղադրյալ Ա.Հարությունյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարություն կատարելու մասին արձանագրության համաձայն Ա.Հարությունյանը մատնացույց է արել Երևանի Ահարոնյան 12 շենքում գտնվող Խ.Կիրակոսյանին պատկանող նկուղը և հայտարարել, որ նշված նկուղից հափշտակել է պահածոներ:
գ.թ. 39-41

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի մեղավորությունը` շինություն ապօրինի մուտք գործելով` գողություն` ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ եւ արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, հանցանքը կատարել է նյութական կարիքից դրդված, տուժողը որևէ բողոք կամ գույքային վնասի հատուցման պահանջ չի ներկայացրել:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 22-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործությունների ռեցիդիվ է համարվում դիտավորությամբ հանցանք կատարելն այն անձի կողմից, ով դատվածություն ունի նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
Դատարանն արձանագրում է, որ առկա է հանցագործությունների ռեցիդիվ, քանի որ ամբաստանյալ Արթուր Հարությունյանը նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար դատվածություն ունենալով, դարձյալ կատարել է դիտավորյալ հանցագործություն:
Նշված պայմաններում պատիժ նշանակելիս դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի կանոններով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67.1-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` (...) հանցագործությունների ռեցիդիվի համար նշանակված պատիժը չի կարող պակաս լինել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սանկցիայով նախատեսված առավելագույն պատժի կեսից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայնª
ՙ1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մաuին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիu դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատաuխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները երկուսն են.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածների սանկցիաներով նախատեսված կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը պատիժների առկայությունը:
Դատարանի համոզված լինելը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը ռեալ /իրական/ կրելու:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը իր 12.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կիրառելու:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է ՙՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պետք է դատարանը հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 01.02.2008 թվականի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրություները անհրաժեշտ են մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկվածին ուղղելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը:
Անձի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված հարցերին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև ՎԲ-192/07 և ՎԲ-50/07, որոշումներում, վերահաստատել է իրավական դիրքորոշումն այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքն ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, այնուհանդերձ, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
Դատարանը վերուծելով և գնահատելով գործի վերոհիշյալ փաստական հանգամանքները, հաշվի առնելով Արթուր Հարությունյանին վերագրվող արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ինչպես նաև` պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, հանգում է հետևության, որ Արթուր Հարությունյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով կատարած հանցանքի համար ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանակաորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին: Տվյալ դեպքում` դրանով կապահովվեն նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին պետք է հաշվակցել նախնական կալանքի տակ գտնվելու 14 օրը և Արթուր Ալբերտի Հարությունյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 16 /տասնվեց/ օր ժամկետով:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 151-րդ, 169-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Արթուր Ալբերտի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կանոններով նշանակված պատժին հաշվակցել նախնական կալանքի տակ գտնվելու 14 օրը և Արթուր Ալբերտի Հարությունյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 2 /երկու/ տարի 5 /հինգ/ ամիս 16 /տասնվեց/ օր ժամկետով:
Կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1 մեկ/ տարի ժամկետով:
Արթուր Հարությունյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը դնել ՀՀ ԱՆ այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնի համապատասխան բաժանմունքի վրա:
Արթուր Հարությունյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, վերացնել և նրան անհապաղ ազատ արձակել դատական նիստերի դահլիճում:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:





ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ