ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0184/01/14
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Լ.Ավետիսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

12 հունիսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Գ.ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրող` Կ.Բարսեղյանի
ամբաստանյալ` Խ.Դարբինյանի

դռնբաց դատական նիստում գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Դավիթի Դարբինյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 14806814 քրեական գործը հարուցվել է 18.08.2014թ. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ստեփանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. 2014թ. օգոստոսի 18-ին Խ.Դարբինյանը ձերբակալվել է:

3. Նախաքննության մարմնի 2014թ. օգոստոսի 21-ի որոշմամբ Խ.Դարբինյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
4 Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 21.08.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
5. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 14.10.2014թ. որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով։
6. 02.12.2014թ. Խ.Դարբինյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
7. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Լ.Ավետիսյանի 2014թ. դեկտեմբերի 05-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Դավիթի Դարբինյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ընդունվել է վարույթ, իսկ 17.12.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
8. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 02-ի դատավճռով Խ.Դարբինյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 67-րդ հոդվածի համաձայն, դատավճիռների համակցությամբ նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2013թ. ապրիլի 03-ի դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասը` 3/երեք/ տարի 11/տասնմեկ/ ամիս 28/քսանութ/ օր ժամկետով ազատազրկումը և Խ.Դարբինյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 4/չորս/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Խ.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է 2014թ. օգոստոսի 18-ից: Պատժի կրման ընթացքում Խ.Դարբինյանի նկատմամբ որոշվել է ապահովել նյարդահոգեբույժի հսկողություն:
Խ.Դարբինյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
9. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 17.04.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանը:
10.Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ 28.04.2015թ. Վերաքննիչ դատարան պատասխան առարկություններ է ներկայացրել պաշտպան Հ.Բաբայանը:
11. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 07.05.2015թ. որոշմամբ գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Դավիթի Դարբինյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. մայիսի 25-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
12. Ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա 2014թ. օգոստոսի 18-ին, ժամը 02:00-ի սահմաններում, Կոմիտասի պողոտայի թիվ 19 հասցեում գտնվող ինտերնետ ակումբի դիմացի հատվածում, Էդուարդ Արարատի Օհանյանի հետ ծագած վիճաբանության ժամանակ, առողջությանը ծանր մարմնական վնաս հասցնելու դիտավորությամբ, դանակով հարվածներ է հասցրել Է.Օհանյանի որովայնի շրջանին և որովայնի առաջնային պատի կտրած-ծակած թափանցող վերք, մեծ ճարպոնի վնասվածք ներքին արյունահոսություն, վնասվածքների ձևով նրա առողջությանը պատճառել` կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները, պահանջը և վերաքննիչ բողոքի պատասխանը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
13. Գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 2015թ. ապրիլի 2-ի դատավճռով ամբաստանյալ Խաչիկ Դարբինյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ 3 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման դատապարտելով՝ թույլ է տվել նյութական իրավունքի /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ և 63-րդ հոդվածների/ այնպիսի հիմնարար խախտում, որի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, այն է ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի՝ ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում նրա կատարած հանցանքի ծանրությանը և դա կատարելու հանգամանքներին։
Այսպես, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը 02.04.2015թ. դատավճռով ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները, նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափը որոշելիս, հաշվի չառնելով նրա կողմից կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որ նրա կողմից կատարված հանցանքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին, միաժամանակ դատարանը չբացահայտելով ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի կատարած հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները՝ հանցագործության կատարման եղանակը /տուժող Է.Օհանյանի որովայնի շրջանին դանակով հարվածներ հասցնելով, թափանցող վերքերի և վնասվածքների ձևով նրա առողջությանը՝ կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս պատճառելը/, հնարավոր հետևանքները, ինչպես նաև հաշվի չի առել հանցանքի կատարման պահին պաշտպանվող հասարակական հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը։ Դատարանն ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակվող պատժի չափը որոշելիս հաշվի չի առել նաև նրա անձը բացասականորեն բնութագրող այն հանգամանքը, որ նա նախկինում դատված է եղել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 131-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին կետով և դեռևս պատիժը չկրած` կատարել է մեկ այլ ծանր հանցագործություն, ինչպես նաև հաշվի չի առել քրեական գործում առկա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով նախատեսված՝ նրա պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող այնպիսի հանգամանքը, ինչպիսին է հանցանքը կատարելու ռեցիդիվը, մինչդեռ, 02.04.2015թ. դատավճռում անհիմն կերպով նշել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ առկա չեն։
Դատարանն ամբաստանյալ Խաչիկ Դարբինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝ ակնհայտ մեղմ պատիժ՝ 3 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկում նշանակելով՝ 02.04.2015թ. դատավճռում արձանագրել է, որ հաշվի է առնում նրա կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև հանցավորի անձը։ Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտել է այն, որ նա զրկված է եղել հայրական խնամքից, քանի որ հայրը տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ և գտնվում է ստացիոնար բուժման մեջ, իսկ ինքը տառապում է <<Անձի և վարքի խանգարումներ, գլխուղեղի դիսֆունկցիայի հետևանքով>> հիվանդությամբ և իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ նա ճանաչվել է սահմանափակ մեղսունակ։
Մինչդեռ, ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նշված հիվանդությամբ տառապելն՝ սահմանափակ մեղսունակ ճանաչվելը և հայրական խնամքից զրկված լինելը, դրանք դեռևս նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով, անարդարացի՝ ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ չէին կարող։ Այս պայմաններում դատարանի մատնանշած՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները /հանցանքն ընդունելը, կատարածի համար զղջալը, սահմանափակ մեղսունակ և հայրական խնամքից զրկված լինելը/ չեն նվազեցնում Խ.Դարբինյանի կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրա նկատմամբ 3 տարի 6 ամիս ժամկետով նշանակված ազատազրկումը անարդարացի և մեղմ պատիժ է, այն չի համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածում ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատակացման սկզբունքին, 48 հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված՝ պատժի նպատակներին, ինչպես նաև 61-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին։
Ելնելով վերորգրյալներից բողոք բերած անձը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության դատարանը Խ.Դարբինյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի նորմերի՝ 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, և 63-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության և պատասխանատվության, պատժի նպատակների, պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների անտեսման պարագայում, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 380.1-րդ հոդվածով նախատեսված դատական սխալ է, հետևաբար թույլ է տրվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա՝ ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ։ Վերը նշված նյութական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են գործով օրինական, արդարացի և համաչափ պատիժ նշանակելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի հիման վրա ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2015թ. դատավճիռը բեկանելու հիմք են հանդիսանում։
14. Վերոգրյալների հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-379-րդ, 380.1-րդ, 381-րդ, 393-397-րդ և 399-րդ հոդվածներով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ քրեական դատարանին խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը, պատժի մասով` պատիժը խստացնելու առումով բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 02-ի դատավճիռը և ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակել առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2015թ. դատավճռով նշանակված պատժից ավելի խիստ պատիժ:
15. Պաշտպան Հ.Բաբայանն իր ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի պատասխանում գտնում է, որ մեղադրողի բողոքը անհիմն է և ենթակա է մերժման՝ հետևյալ պատճառաբանություններով:
Բողոք բերած անձը հիմնավոր պատճառաբանություններ չի ներկայացրել, որով կարող էր հիմնավորել, որ առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական իրավունքի խախտում։ Բողոքաբերն իր բողոքում մատնանշել է ընդհանուր, տեսական բնույթի դատողություններ դատարանի նշանակված պատժի վերաբերյալ, սակայն չի հիմնավորել, թե որքանով են դրանք վերաբերելի Խ.Դարբինյանի անձին, տարիքին, մյուս բնութագրող հանգամանքներին։
Ավելին, մեղադրողը գտել է, որ հոգեկան հիվանդությամբ տառապելը և սահմանափակ մեղսունակ հանդիսանալը մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք չեն կարող հանդիսանալ, մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածում հստակ ամրագրված է, որ սահմանափակ մեղսունակությունը, որպես մեղմացնող հանգամանք, հաշվի է առնվում պատիժ նշանակելիս։
Գործի նյութերով հաստատվել է, որ դեպքի օրը տուժող Է.Օհանյանը լիովին անհիմն միջամտել է Խ.Դարբինյանի առօրյային, լիովին անտեսել է իր հասցեին հնչած մի քանի խնդրանքները, ապա նաև պահանջները, որի պատճառով Խ.Դարբինյանի և տուժողի միջև վիճաբանություն է սկսվել։ Հաշվի առնելով Խ.Դարբինյանի մոտ դեռևս մանկուց առաջացած հոգեկան զգայուն և դժվար կառավարելի վիճակը, վերջինս չի կարողացել ամբողջությամբ կառավարել իր գործողություններ և հաշվի առնելով նաև տուժողի կողմից իրեն հարվածելը, ինչպես նաև տուժողի մենակ չլինելը, պաշտպանվել է և տուժողին պատճառել է մարմնական վնասվածք։
Քննարկվող դեպքում հանցանքը պայմանավորված է եղել ինչպես ինչպես տուժողի հակաիրավական վարքագծով, այնպես էլ առկա են ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքներ, մասնավորապես` ամբաստանյալը երիտասարդ է, մանկուց տառապում է <<Անձի վարքի խանգարում>> հոգեկան հիվանդությամբ, ինչը և հաշվի առնելով ճանաչվել է սահմանափակ մեղսունակ, ընդունում է առաջադրված մեղադրանքը, զղջում է կատարածի համար, մեծացել է առանց հայրական խնամքի, նախահարձակ չի եղել, մարմնական վնասվածքը հասցրել է իրեն հարվածներ հասցնելուց հետո, պայմանավորված տուժողի հակաիրավական վարքագծով։
Դատարանն իր դատավճռում իրավացիորեն արձանագրել է, որ որպես ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտում է այն, որ նա զրկված է եղել հայրական խևամքից /նրա հայրը երկար տարիներ տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ և ներկայումս գտնվում է ստացիոնար բուժման մեջ <<Նուբարաշենի>> հոգեբուժական կլինիկայում <<Շիզոֆրենիա դեֆեկտային վիճակ>> ախտորոշմամբ/, վատառողջ է, 16.10.2014թ. ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 103 եզրակացության համաձայն` Խ.Դարբինյանը տառապել և տառապում է <<Անձի և վարքի խանգարումներ, գլխուղեղի դիսֆունկցիայի հետևանքով>> հիվանդությամբ, իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Խ.Դարբինյանը ճանաչվել է սահմանափակ մեղսունակ, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, նաև այն, որ դեպքի օրը Խ.Դարբինյանը ծեծի է ենթարկվել և ստացել մարմնական վնասվածքներ, ինչպես նաև տուժողի խնդրանքն ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր բազմաթիվ որոշումներով դիրքորոշում է արտահայտել արդարացի պատիժ նշանակելու և պատիժ նշանակելու իրավաչափության հարցերի վերաբերյալ։ Մասնավորապես, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը արտահայտել է բողոքի պահանջին ճիշտ հակառակ դիրքորոշում։
16. Ելնելով վերոգրյալից, վերաքննիչ բողոքի պատասխան ներկայացրած անձը դատարանին խնդրում է մերժել գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով փոփոխելու հիմքեր չկան` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
17. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես պատիժ է նախատեսվում ազատազրկում՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով:
18. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ հիմնավորված է վերաքննիչ բողոքի այնպատճառաբանությունը, թե <<…դատարանը որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի չի առել հանցանքը կատարելու ռեցեդիվը>>: Դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 63-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետով, պարտավոր էր որպես ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք հաշվի առնել հանցանքը կատարելու ռեցեդիվը, քանի որ վերջինս ուներ չմարված կամ չհանված դատվածություն` նախկինում դիտավորությամբ կատարված հանցանքի համար:
19. Միևնույն ժամանակ, Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը քննարկելիս հաշվի է առնում այն հանգամանքը, որ վերջինիս կալանքի տակ գտնվելու ընթացքում` 2015թ. մայիսի 03-ին սիրտ-թոքային անբավարարությունից մահացել է նրա հայրը` Դավիթ Աշոտի Դարբինյանը /ներկայացվել է ՔԿԱԳ գործակալության ԵՀՍ տարածքային բաժնի կողմից 24.05.2015թ. տրված ԱԲN214601 մահվան վկայականի պատճենը/:
20. Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հանգամանքները, ինչպես նաև առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի առնված հանգամանքները` կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը` կատարվածը դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին, հանցավորի անձը` երիտասարդ է, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դիտելով այն, որ վերջինս զրկված է եղել հայրական խնամքից /նրա հայրը երկար տարիներ տառապել է հոգեկան հիվանդությամբ/, վատառողջ է` 16.10.2014թ. ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 103 եզրակացության համաձայն` տառապել և տառապում է <<Անձի և վարքի խանգարումներ, գլխուղեղի դիսֆունկցիայի հետևանքով>> հիվանդությամբ, իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ ճանաչվել է սահմանափակ մեղսունակ, հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, ինչպես նաև այն, որ դեպքի օրը Խ.Դարբինյանը ծեծի է ենթարկվել և ստացել մարմնական վնասվածքներ, տուժողը խնդրել է նրա նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակել, հանգում է այն հետևության, որ առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ և այն ակնհայտ մեղմ համարվել չի կարող:
21. Ինչ վերաբերվում է վերաքննիչ բողոքում բերված այն պատճառաբանություններին, թե <<…ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանի <<Անձի և վարքի խանգարումներ, գլխուղեղի դիսֆունկցիայի հետևանքով>> հիվանդությամբ տառապելը, սահմանափակ մեղսունակ ճանաչվելը, հայրական խնամքից զրկված լինելը, հանցանքն ընդունելը և կատարածի համար զղջալը դեռևս նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով, անարդարացի՝ ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ չէին կարող>>, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում>>, և տվյալ դեպքում առաջին ատյանի դատարանը վերոնշյալ հանգամանքները դիտելով որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգանքներ` դուրս չի եկել օրենքի շրջանակներից:
Բացի այդ, ամբաստանյալ Խ.Դարբինյանը որպես սահմանափակ մեղսունակ անձ, հանցանքը կատարելիս հոգեկան խանգարման հետևանքով չէր կարող ամբողջությամբ գիտակցել իր գործողության փաստացի բնույթն ու հասարակական վտանգավորությունը կամ ղեկավարել դա, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` սահմանափակ մեղսունակությունը, որպես մեղմացնող հանգամանք, պետք է հաշվի առնվի պատիժ նշանակելիս և կարող է հիմք դառնալ պատժի հետ միաժամանակ բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոց նշանակելու համար:
22. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու և դատավճիռը պատժի մասով բեկանելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ և 394-րդ հոդվածներով, վերաքննիչ քրեական դատարանը


Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել, իսկ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. ապրիլի 02-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Խաչիկ Դավիթի Դարբինյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով` թողնել օրինական ուժի մեջ:
2. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:



Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ