Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

Հ Ա Ն Ո Ւ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ Ո Ւ Թ Յ Ա Ն

09.07.2019թ. քաղաք Երևան

ԳՈՐԾ. Հ.-ԵԱՔԴ/0178/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ՝

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ՝ Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈւԹՅԱՄԲ`

ԴԱՏԱԽԱԶ` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Է.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
Վ.ԲԱԲԱՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա.ՄԱԹԵՎՈՍՅԱՆԻ
Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպաններ Է.Խաչատրյանի և Վ.Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով,
Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Էդուարդ Ազատի Թորոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի փաստական հանգամանքներն ու դատավարական ընթացքը
Նախաքննական մարմնի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանին մեղադրանք է առաջադրվել, այն բանի համար, որ նա 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցում գործող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ գործով չպարզված անձանց հետ խմբի կազմում որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ կատարել է խուլիգանություն և այդ ընթացքում խմբով փորձել դիտավորյալ ապօրինաբար կյանքից զրկել Արմեն ժորայի Փիլոյանին, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով սպանությունն ավարտին չեն հասցրել։
Այսպես.
Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանը, գտնվելով մտերմիկ հարաբերությունների մեջ Աիդա Հովհաննիսյանի հետ, նրա և նախկին ամուսնու Արմեն Ժորայի Փիլոյանի հարաբերությունները պարզելու կապակցությամբ, գործով չպարզված անձանց հետ 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, ժամը 20:40-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցում գործող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ վիճաբանել է Արմեն Փիլոյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների, հաճախորդների և հավաքված բնակչության նկատմամբ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, խաթարելով առևտրի կենտրոնի բնականոն աշխատանքը, մուտքի մոտ մեկը մյուսի գործողությունները գիտակցելով և լրացնելով, բազմաթիվ հարվածներով, ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ բռունցքներով, ոտքերով, սուր ծակող-կտրող գործիքով, ինչպես նաև որպես զենք օգտագործվող այլ առարկաներով բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել ծանր մարմնական վնասվածքներ, ապա տեսնելով վերջինիս գիտակցությունը կորցնելու փաստը և հանդիպելով առևտրի կենտրոնի հաճախորդների դիմադրությանը, դիմել են փախուստի, ինչի արդյունքում սպանությունն ավարտին չեն հասցրելիրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Նախաքննական մարմնի կողմից Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, այն բանի համար, որ նա 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցում գործող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի, Արամայիս Հենրիկի Ղազարյանի, էդուարդ Ազատի Թորոսյանի և գործով չպարզված անձի հետ խմբի կազմում որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ կատարել Է խուլիգանություն և այդ ընթաց-քում խմբով փորձել դիտավորյալ ապօրինաբար կյանքից զրկել Արմեն ժորայի Փիլոյանին, սակայն իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով սպանությունն ավարտին չեն հասցրել։
Այսպես.
Արսեն Մաթևոսյանը՝ ընկերների՝ Աշոտ Մնացականյանի, Արամայիս Ղազարյանի, Էդուարդ Թորոսյանի և գործով չպարզված անձի հետ, Աշոտ Մնացականյանի ընկերուհու՝ Աիդա Հովհաննիսյանի ու նրա նախկին ամուսին Արմեն ժորայի Փիլոյանի հարաբերությունները պարզելու կապակցությամբ, 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, ժամը 20:40-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Վաղարշյան փողոցում գործող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ վիճաբանել Է Արմեն Փիլոյանի հետ, որի ընթացքում խմբի կազմում դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների, հաճախորդների և հավաքված հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, խաթարելով առևտրի կենտրոնի բնականոն աշխատանքը, մուտքի մոտ մեկը մյուսի գործողությունները գիտակցելով և լրացնելով, ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ ձեռքերով, ոտքերով, որպես զենք օգտագործվող առարկաներ հանդիսացող սուր ծակող-կտրող գործիքներով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ գոռալով, որ սպանում են, իսկ երբ վերջինս, խմբի կողմից պատճառված բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներից արյունաքամ լինելով, մի կերպ փորձել է մուտք գործել առևտրի կենտրոն, որպեսզի փրկի կյանքը, Արամայիս Ղազարյանն իրենց հանցավոր նպատակին հասնելու համար հետևից հետ Է քաշել նրան՝ կանխելով նրա մուտքը կենտրոն և բռնել, իսկ Արսեն Մաթևոսյանը առևտրի կենտրոնից վերցրել է ապակե շշով լի հյութ ու դրանով ուժգին հարված հասցրել Փիլոյանի գլխին՝ կոտրելով շիշը, որոնց հետևանքով նրան պատճառվել Է մի շարք ծանր մարմնական վնասվածքներ։ Այդ պահին Արմեն Փիլոյանը, կորցնելով գիտակցությունը և հավասարակշռությունը, մի քանի քայլով մուտք Է գործում առևտրի կենտրոն և վայր ընկնում, իսկ Արսեն Մաթևոսյանն ու Արամայիս Ղազարյանը վազում են նրա հետևից և ընկած վիճակում Արսեն Մաթևոսյանը ոտքերով շարունակում է հարվածներ հասցնել նրան՝ գոռալով «մեռի»։ Այնուհետև խմբի անդամները, տեսնէապ Արմեն Փիլոյանի գիտակցությունը կորցնելու փաստը և հանդիպելով առևտրի կենտրոնի հաճախորդների դիմադրությանը, դիմել են փախուստի, ինչի արդյունքում սպանությունն ավարտին չեն հասցրել՝ իրենց կամքից անկախ հանգամանքներով։
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատված համարելով ամբաստանյալների կողմից վերոգրյալ հանցագործությունների կատարումը, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճռով Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով՝ ազատազրկման 12 տարի 6 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ ազատարկման 4 տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատժից 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Արսեն Մաթևոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 13 տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով փաստացի արգելանքի վերցնելու օրվանից` 2014 թվականի հուլիսի 15-ից:
Ամբաստանյալ Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցանքներում և դատապարտել.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով՝ ազատազրկման 12 տարի 6 ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով՝ ազատազրկման 4 տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 4-րդ մասով սահմանված` պատիժների մասնակի գումարման սկզբունքի կիրառմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նշանակված պատժից ազատազրկում 6 ամիս ժամկետով, ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում 13 տարի ժամկետով` պատժի կրման սկիզբը հաշվելով է 2014 թվականի փետրվարի 19-ից:
Ամբաստանյալ Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելը։
Էդուարդ Ազատի Թորոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով ճանաչել է անպարտ և արդարացնել՝ նշված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չլինելու հիքմով:
Էդուարդ Ազատի Թորոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և դատապարտել ազատազրկման 2 տարի ժամկետով:
Դատարանը որոշել է նաև.
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված տուժող Արմեն Փիլոյանի հագուստները՝ սվիտերը, անդրավարտիքը, գոտին, բաճկոնը և զույգ կոշիկները վերադարձնել վերջինին:
Տուժող Արմեն Փիլոյանի նկատմամբ ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Վ.Մկրտչյանի 2013 թվականի դեկտեմբերի 14-ի որոշմամբ կիրառված պաշտպանության միջոցը՝ նրա անձնական անվտանգությունը, բնակարանը և գույքը պահպանելը, սույն դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերացնել:
Որպես դատական ծախս` Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանից, Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանից և Էդուարդ Ազատի Թորոսյանից հօգուտ ՀՀ ֆինանսների նախարարության համապարտությամբ վճռել է բռնագանձել 275.660 ՀՀ դրամ գումար։

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումներն ու պահանջները
Պաշտպաններ Է.Խաչատրյանը և Վ.Բաբայանը վերաքննիչ բողոք են բերել Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճռի դեմ` միջնորդելով մասնակի բեկանել այն, ամբաստանյալներ Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքները փոփոխել, ճիշտ իրավական գնահատականի արժանացնել նրանց գործողությունները՝ բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ կամ գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան՝ նոր քննության։
Բողոքի հեղինակները գտել են, որ ԵԱՔԴ/0178/01/14 դատական գործով 26.02.2018թ-ի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական նորմերի խախտումներով, մասնավորապես Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղադրական դատավճիռ կայացնելով` Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի, 17-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասի, 18-րդ հոդվածի 3-րդ, 4-րդ մասերի, 23-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 25-րդ, 40-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 358-րդ, 360-րդ հոդվածների պահանջները։
Մեջբերելով ՀՀ Սահմանդրության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ մասի, 18-րդ, 23-րդ, 25-րդ, 40-րդ, 358-րդ հոդվածների, 3801-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ և 3-րդ կետերի, 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 398-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները, բողոքի հեղինակները նշել են, որ թիվ ԵԱԴԴ/0051/01/16 դատական գործով Առաջին ատյանի դատարանը իրավունքի շահերը արտահայտելու փոխարեն հանդես է եկել մեղադրանքի կողմում և կայացրել ոչ արդար դատական ակտ, հետևաբար նշված հոդվածների խախտումները դատավճիռը բեկանելու հիմք է:
Անհիմն և անօրինական են նաև Առաջին ատյանի դատարանի ոչնչով չփաստարկված, չպատճառաբանված եզրահանգումները Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի և Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքով արգելված արարք կատարելու վերաբերյալ, քանի որ հիմք են ծառայել միայն տուժող Արմեն Փիլոյանի բազմաթիվ հակասություններով ցուցմունքները, որոնք որևէ այլ ցուցմունքի հետ համակցություն չեն կազմել և որևէ գնահատականի չեն արժանացվել:
Առաջին ատյանի դատարանն իրենց պաշտպանյալներին մեղսագրված արարքները ապացուցված է համարել, առանց որևէ թույլատրելի, վերաբերելի, համադրված ապացույցներ ունենալու` արձանագրելով տուժողի վնասվածքները և դրանք հասցնողների մասին նրա հայտնած տեղեկությունները, ոչ միայն ենթադրել է, որ իրադարձություններն այդպես են եղել, կամ համադրելով այլ ապացույցների հետ ստուգելու դրանք և համակցություն ստանալու համար, այլ ուղղակի ապացուցված է համարել տուժողի հայտնած տեղեկությունները, ոչ միայն վնասվածք հասցնող անձանց վերաբերյալ, այլ նաև առանց ապացույց ունենալու, դատողություններ է կատարել վնասվածքները հասցնելու դիտավորության մասին, այսինքն` դրանք ոչ թե ուղղակի դիտավորությամբ մարմնական վնասվածքներ հասցնելու նպատակով է եղել, այլ` բացառապես սպանություն կատարելու նպատակով:
Բողոքերների կարծիքով, դատելով դատավճռից, Դատարանն ունակ էր միայն մեղադրական եզրակացության տվյալներով էլ ապացուցված համարել անձանց մեղսագրված ծանր հոդվածները և դատապարտել սպանության փորձ կատարելու համար`որևէ կերպ չանդրադառնալով պաշտպանական ճառում ներկայացված բազմաթիվ դիտարկումներին և եզրահանգումներին: Առաջին ատյանի դատարանը` դրսևորելով կամայականություն, անփութորեն իրեն վերագրել է առանց ապացույցի` ինքնադատաստան տեսնելու լիազորությունները, որն անարդարացի է, քանի որ խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության սկզբունքները և կամայական մոտեցում ցուցաբերելով ապացույցների գնահատման հարցին, կամ ձեռք բերված ապացույցներին մեկը մյուսի նկատմամբ առավելություն տալով` առանց որևէ պատճառի թույլ է տվել դատական սխալ և ամբաստանյալներին դատապարտել` ոչ թե ապացույցների հիման վրա, այլ անուղղակի ստանձնելով տուժողի պաշտպանությունը, առանց ապացույցների համակցության նրանց ապօրինի դատապարտել է 13 տարվա ազատազրկման։
Առաջին ատյանի դատարանը կատարել է ընտրովի վերլուծություններ, առանց ապացույցների համակցության, դրանց բացակայության պայմաններում եզրահանգումներ է կատարել և ապացուցված համարել, թե <<Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը մեղավորությամբ կատարել են մի խումբ անձանց կողմից սպանության փորձ>>, դատարանի նման եզրահանգումը կրում է ներքին համոզման սուբյեկտիվ բնույթ և անընդունելի է։ Այդ առումով դատական ակտում սպանության փորձ կատարելու վերաբերյալ բացակայում է վերլուծությունը կամ ուղղակի այդ հարցը լղոզվել է, իսկ ինչ վերաբերվում է խուլիգանության հարցին, ապա Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ դեպքի առիթ է հանդիսացել կողմերի հարաբերությունը և, թե ինչու, որոշել է, որ դա վերաճել է խուլիգանության։ Առաջին ատյանի դատարանը դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ չի գնահատել, քանի որ դատական ակտում բացակայում է ապացույցների համադրումը։
Անհիմն է Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումը, որ «Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը մեղավորությամբ կատարել են մի խումբ անձանց կողմից սպանության փորձ», քանի որ դատական ակտում բացակայում է ձեռք բերված թե կոնկրետ որ ապացույցների հիման վրա է ապացուցվում Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի մեղքը՝ հանցագործություն կատարելը, սուբյեկտիվ կողմի վերաբերյալ ապացույցները:
Թիվ ԵԱՔԴ/0178/01/14 դատական ակտում՝ մեղադրական դատավճռում Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի մեղավորության մասին շարադրված դատարանի հետևությունները միակողմանի են չեն բխում գործում առկա փաստական հանգամանքների և դատարանում հետազոտված ապացույցների համարդված վերլուծությունից և այսպես մակերեսային եզրահանգումներով, կամ ընդհանրապես <<կիսատ պռատ>> դատողություններ կատարելով Առաջին ատյանի դատարանը եզրահանգումների է հանգել, որոնք ուղղակի կատարված եզրահանգումներ են, դատողություններ են, որոնք առավելապես վերաբերվում է իրենց պաշտպանյալների կողմից իբր թե սպանություն կատարելու դիտավորության հարցերին, խոսքը մեղսագրված քրեական օրենսգրքով արգելված արարքի սպանության փորձ կատարելու հանցակազմի օբյեկտիվ կողմին և սուբյեկտիվ կողմին։
Ըստ բողոքի հեղինակների` կայացված դատավճիռը կամայական է, պատճառաբանված չէ և հիմնված չէ հետազոտված գործի նյութերի՝ ապացույցներից բխող ներքին համոզմունքի վրա, ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, պետք է կազմեն ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող դատական ակտում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական։ Ներքին համոզմունքը իր հիմքում պետք է ունենա պատշաճ կերպով ստուգված ապացույցներ, իսկ տվյալ դեպքում դատավճռում`բացակայում է պատշաճ կերպով ստուգված ապացույցների վերլուծությունը,բացակայում է այդ ապացույցների համադրությունը, ձեռք չի բերվել մեղավորության վերաբերյալ ապացույցների համակցություն,
Դատավճռով խախտվել է քրեական դատավարությամբ ամրագրված դատավճռին վերաբերող կարևոր սկզբունքները, որն էլ իր հերթին էական նշանակություն է ունեցել գործի արդարացի լուծման համար խախտվել են օրինականության, հիմնավորվածության և պատճառաբանվածության սկզբունքները:
Քրեական դատավարության օրենսգրքի համաձայն` պատճառաբանման են ենթակա դատարանի կողմից դատավճռում շարադրվող բոլոր հետևությունները, իսկ տվյալ դեպքում վիճարկվող դատական ակտում թեև որոշակի պատճառաբանություներ առկա են, բայց ըստ էության հանցագործությունը որակելու կամ ապացուցված համարելու ապացույցների համակցությունը բացակայում է, ինչ էլ ըստ էության հավասարազոր է պատճառաբանական մասի բացակայության, դատարանը կամայականություն է ցուցաբերել և պատշաճ կերպով չի պատճառաբանել դատական ակտը, դատարանը ապացույցները չի վերլուծել, չի համադրել մեկը մյուսի հետ, չի գնահատել դրանք առանձին առանձին՝ այնուհետև իրենց համակցության մեջ բավարարության տեսանկյունից և եկել է թերի պատճառաբանված, չհիմնավորված եզրահանգման՝ անձանց կողմից սպանության փորձ կատարելու կատարելու վերաբերյալ, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված` դատավճռին վերաբերող պատճառաբանվածության չափանիշը պարտադիր պահպանելու պահանջը։
Դատարանն առանց որևէ պատճառաբանության, դատավճռում ուղղակի իր ենթադրություններն արձանագրելով, ապացուցված է համարել Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի մեղքը սպանության փորձ կատարելու վերաբերյալ, այն դեպքում, որ պարզել է հանգամանքներ, բայց որևէ կերպ իրավական տեսանկյունից համակարգային վերլուծության չի ենթարկել դրանք, փոխարենը բավարարվել է միակողմանի դատողություններով Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին նախաքննության ընթացքում մեղսագրված հանցագործություններով մեղքը ապացուցված լինելու վերաբերյալ։
Քրեական գործում և ընդհանրապես մեղադրանքում նշված են քննիչի ենթադրությունները և նրա ոչ օբյեկտիվ գնահատականները, որի հիմքում դրված է տուժողի մոտ վնասվածքի առկայությունը և նրա պատմածը։ Փաստերը խեղաթյուրված ներկայացնելով, տուժողը հասել է նրան, որ առանձնապես ծանր հոդվածների մեղադրանքներով 3 անձ ամբաստանյալների աթոռին են հայտնվել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի ապօրինի դատավճռով 2 անձ դատապարտվել են 13-ական տարվա ազատազրկման: Դատարանի կողմից անհիմն ենթադրությունների մակարդակով իրենց պաշտպանյալներին վերագրվել են դիտավորության հետ կապված բազմաթիվ հատկանիշներ, ինչպես նաև օբյեկտիվ կողմի մաս կազմող մի շարք գործողությունների կատարում, այն պայմաններում, երբ դրանց վերաբերյալ ապացույցները բացակայում են, կամ շահագրգռված անձ տուժողի հայտնածներն են, որը որևէ այլ ցուցմունքի հետ հնարավոր չէ համադրել, որովհետև դրանք չկան, սակայն նախապատվությունը տրվել է վերջինիս ցուցմունքին` անտեսվելով ամբաստանյալների հայտնածը, որն առանց հիմնավորման Առաջին ատյանի դատարանը անարժանահավատ է դիտել, նույն տրամաբանությամբ նախաքննության ընթացքում մեղադրանք է առաջադրվել Արամայիս Ղազարյանին, և համոզված են, եթե տուժող Ա.Փիլոյանը չհրաժարվեր նրան մեղադրել իրեն սպանելու նպատակով դանակով հարվածելու և ծեծելու մեջ, ապա Ա.Ղազարյանը ևս կդատապարտվեր 13 տարվա ազատազրկման: Այսինքն`զուգահեռներ տանելով սպանության փորձի, սուր ծակող կտրող առարկայով տուժողին վնասվածք հասցնելու ձեռք բերված ապացույցների վերաբերյալ, համոզվել են, որ իրեն ծակող կտրող առարկայով մարմնական վնասվածք հասցնողների վերաբերյալ տեղեկությունը հիմնված է բացառապես տուժողի հայտնածի վրա, նա ուղղակի նշել է անուններ, ում տեսել է տեսագրության մեջ և ում հնարավոր է եղել իդենտիֆիկացնել որպես Աշոտ Մնացականյանի ծանոթ կամ ընկեր՝ բոլորին մեղադրել է իրեն ծակող կտրող առարկայով մարմնական վնասվածք հասցնելու և սպանելու մեջ, իսկ նախաքննության փուլում նույնիսկ ճանաչման ներկայացրած անմեղ անձի է ճանաչել, որպես դեպքին մասնակից, իրեն վնասվածքներ հասցնող անձ։
Վարույթ իրականացնող մարմինը մեղադրանք առաջադրելիս խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի 1-հն կետի պահանջը` քրեական գործում ոչ թե բացակայում են անձին՝ իրենց պաշտպանյալներին, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը՝ նրանց կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունը, այլ ավելին՝ քննիչի կողմից որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որը կվկայի այն մասին, որ նրանք կատարել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով իրենց մեղսագրվող արարքները։
Մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 2-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջները՝ բողոքի հեղինակները նշել են, որ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ որպես մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ (մեղադրանքի ձևակերպման մեջ), բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը՝ հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը, իսկ տվյալ դեպքում ուղղակի առկա են եզրահանգումներ առանց ապացույցների համակցության, որոնք իրենցից ներկայացնում են ենթադրություններ և չեն կարող լինել ողջամիտ։
Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է ,«... երբ որոշման մեջ նկարագրված գործողությունները չեն բխում գործի տվյալներից...» Եթե մեղադրանքի հստակ ձևակերպումը երաշխիք է հանդիսանում Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվեցիայով ամրագրված դրույթների իրացմանը և հնարավություն է տալիս մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրացնելու իր պաշտպանության իրավունքը, ապա ինչպես կարող է ընդունելի համարվել մեղադրյալ ներգրավելու որոշման մեջ նշված գործողությունները և անձին վերագրված գործողությունները, որոնց վերաբերյալ ապացույցների բավարար համակցություն ձեռք չի բերվել, ավելին քրեական գործով ձեռք չի բերվել գեթ մեկ հավաստի ապացույց առ այն, որ իրենց պաշտպանյալները ցանկացել են սպանել տուժողին, կամ կատարել են խուլիգանություն։
Ի օգուտ ամբաստանյալների պետք է մեկնաբանել չփարատված կասկածները, իսկ տվյալ դեպքում մեղադրանքի հիմքում դրվել են տուժողի ցուցմունքները, և ստացվել է այնպես, որ միայն տուժողի հայտնածը բավարար է համարվել անձանց մեղադրելու սպանության փորձ կատարելու համար, իսկ երբ տուժողը փոխել է մտադրությունը և հրաժարվել իր ցուցմունքներից, ապա Արամայիս Ղազարյանի դեպքում մեղադրանքը վերացվել է, իսկ Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի դեպքում սկզբից վարույթ իրականացնող մարմինը, այնուհետև Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելով, նրանց հայտնածը, որ տուժողին սպանելու ցանկություն չեն ունեցել և հենվելով տուժողի ցուցմունքի վրա անձանց դատապարտել է 13 տարվա ազատազրկման։
Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտում, նշված դատողությունները` առաջադրված կամ մեղսագրված հոդվածներով մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ ենթադրությունները, միայն կասկածներ են, որոնք նախաքննությամբ չեն ստուգվել, բայց դատաքննությամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքիքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ուսումնասիրվել են, հետազոտվել, և չեն փարատվել։
Ըստ բողոքի հեղինակների` Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի կողմից սպանության փորձ և որակյալ խուլիգանություն կատարելու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները չեն բխում գործի փաստական տվյալներից և չեն կազմում ապացույցների այնպիսի բավարար համակցություն, որն անաչառ դիտորդին հնարավորություն կտար գալ հիմնավորված հետևության, որ տվյալ քրեական գործով ամբաստանվող անձինք կատարել են իրենց մեղսագրվող հանցագործությունները:
Գործով հավաքված ապացույցները քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի՝ դատարանի, կողմից ենթարկվել են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման, սակայն դրանք չեն ենթարկվել օբյեկտիվ գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից և Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է անհիմն և չպատճառաբանված հետևության, որ ամբաստանյալներ Արսեն Մաթևոսյանը և Աշոտ ՄՆացականյանը կատարել են իրենց մեղսագրվող հանցագործությունները՝ սպանության փորձը և խուլիգանությունը։
Ինչպես նախաքննությունն իրականացնող մարմինը, այնպես էլ հսկողություն իրականացնող դատախազը իր գործառույթները իրացնելիս, պատշաճ չեն ստուգել նշված որոշման օրինականությունը, քննիչը իրենց պաշտպանյալներին՝ Արսեն Մաթևոսյանին և Աշոտ Մնացականյանին, մեղադրանք առաջադրելիս, նաև մեղադրական եզրակացություն կազմելիս չի ղեկավարվել օրենքով, պատշաճ չի գնահատել ապացույցներն իրենց համակցությամբ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, մեղադրյալ նեգրավելու որոշման մեջ արտացոլված չէ իրականությունը՝ վարույթ իրականացնող մարմնի ներքին համոզմունքը հիմնված չէ բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության հիման վրա ձեռք բերված բավարար ապացույցների համակցության վրա, և վարույթ իրականացնող մարմինը ղեկավարվել է անհիմն ենթադրություններով, որովհետև սույն քրեական գործով Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի մեղսագրված հոդվածներով նրանց մեղավորության մասին որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որոնց հիման վրա օբյեկտիվ դիտորդը կարող էր հանգել եզրակացության, որ Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանը և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանը ցանկացել են սպանել տուժողին և կատարել են խուլիգանություն։
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում։ Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական և պարտադիր։ Ներքին համոզմունքը իր հիմքում պետք է ունենա ստուգված, պատշաճ կերպով ձեռք բերված ապացույցներ, որոնք սույն գործով ըստ բողոքի հեղինակների` բացակայում են, սակայն նման պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը նշել է, որ հաստատված է համարում Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի կորմից մեղսագրված հանցագործությունների կատարելը, նշված եզրահանգումները կրում են ձևական բնույթ և որևէ ապացույցով կամ ապացույցների համակցությամբ հիմնավորված չէ։
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանը և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանը իրենց մեղավոր չեն ճանաչել թեև հայտնել են մի դեպքում շշով տուժողին հարվածելու մասին, իսկ մյուս դեպքում դանակը տուժողի ձեռքից վերցնելու և նրան հարվածներ հասցնելու մասին, իսկ ինչ վերաբերվում է տուժողին սպանելու դիտավորությանը կամ սպանելու ցանկությանը, ապա քրեական գործի հանգմանքներից ակնհայտ երևում է, որ այդ հնարավորությունը եղել է, բայց ամբաստանյալների որևէ գործողություն այդ մասին չի վկայում։
Եթե մեղադրանքը նախնական սկզբնական փուլում կարող է առաջադրվել որոշակի ապացույցներ ձեռք բերելուց հետո, ապա եթե այդ ապացույցները հետագայում չեն հաստատվում կամ հետագայում պարզվում է, որ ապացույցների համակցություն ձեռք չի բերվել, ապա հարց է առաջանում, թե որն է պատճառը, որ Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, ոտնահարել է ՀՀ Սահմանդրությամբ ամրագրված անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը և ձևականորեն, կամայականորեն նշել է, թե մեղադրանքը ապացուցված է և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի սկզբունքները պաշտպանողից վերածվել է` խախտողի։
Առաջադրված մեղադրանքները նախաքննության սկզբնական փուլում վարույթ իրականացնող մարմնի համար առավելագույնը կարող էին լինել աշխատանքային վարկած և որպեսզի այն փոխակերպվեր մեղադրանքի, անհրաժեշտ էին բավարար ապացույցներ, նախ մեղադրանք առաջադրելու համար, այնուհետև մեղադրական եզրակացություն կազմելու և հետագայում դատապարտելու, իսկ տվյալ դեպքում վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն ձեռք չի բերվել։
Անհիմն են Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռում նշված իբր հաստատված փաստական հանգամանքները, մասնավորապես. այն, որ <<... Աշոտ Մնացականյանը, մոտենալով տուժող Արմեն Փիլոյանին, հարցրել է արդյոք Արմենն ինքն է, վերջինս պատասխանել է այո։ Այդ նույն պահին Արմեն Փիլոյանը հետևից հուժկու հարված է ստացել։ Արմեն Փիլոյանը փորձել է փախչել, սակայն ոտքը սայթաքել է և ընկել է Ա.Ավետիսյան և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկում։ Այդ ընթացքում Աշոտ Մնացականյանին են միացել ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և ևս մի քանի հոգի, ում ինքնությունները ոչ նախաքննության, ոչ դատաքննության ընթացքում չի պարզվել։ Այդ ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանն իրենց մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքներով հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում նաև կենսական կարևորություն ունեցող օրգաններին, իսկ ամբաստանյալ Էդուարդ Թորոսյանը, մասնակցություն ունենալով խմբի գործողություններին, բռնություն է գործադրել տուժող Արմեն Փիլոյանի նկատմամբ։ Վերջինս, իր մեջ ուժ գտնելով, վեր է կացել գետնից, փորձել է փախչել, սակայն որոշ հեռավորություն առաջանալուց հետո կրկին վայր է ընկել։ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը, շարունակելով իրենց հանցավոր դիտավորությունը, սուր կտրող-ծակող գործիքներով կրկին հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի կենսականորեն կարևոր օրգաններին։...>>
Չի կարելի անձին կամ անձանց վերագրել գործողություններ առանց այդ մասին փաստեր ունենալու, նույնիսկ այն պայմաններում, որ այդ ենթադրությունները ստուգված չեն, մնացել են որպես չփարատված կասկածներ: Մեղադրանքը հիմնված է միայն ենթադրությունների վրա, որն սկզբնական փուլում վարույթ իրականացնող մարմնի համար կարող էր լինել աշխատանքային վարկած, որի վերաբերյալ թե վարույթ իրականացնող մարմնից կողմից, թե Առաջին ատյանի դատարանի կողմից գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջություն ձեռք չի բերվել, այսինքն` չի հաստատվել, որ նախաքննությամբ ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել ենթադրություններն այն մասին, որ <<Արմեն Փիլոյանը հետևից հուժկու հարված է ստացել>>, <<Այդ ընթացքում Աշոտ Մնացականյանին են միացել ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և ևս մի քանի հոգի, ում ինքնությունները ոչ նախաքննության, ոչ դատաքննության ընթացքում չի պարզվել։ Այդ ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանն իրենց մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքներով հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին>>, որն իր ցուցմունքում հայտնել է տուժողը, ով պաշտպանական կողմի հարցին, թե ով ինչ է արել` որևէ տեղեկություն չի կարողացել հայտնել և այդ պայմաններում դատարանը <<ուղղակի գումարել է տուժողի վնասվածքների քանակը և հավասար բաժանել տուժողի կողմից մատնացույց արված ամբաստանյալների մեջ>>, համարելով պատճառաբանված դատավճիռ։
Բողոքի հեղինակների պնդմամբ` ընդհանուր առմամբ 14 անգամ տուժողը ցումունք է տվել և անընդհատ փոխել այն, չհաշված` Արամայիս Ղազարյանի դեմ տրված ցուցմունքները, որից հետագայում նա հրաժարվել է, վերացվել է Ա.Ղազարյանի նկատմամբ մեղադրանքը, ազատվել է կալանքից: Բացի այդ տուժողը ցուցմունք է տվել Ա.Ղազարյանի դեմ, որից հետո, նրա վրա վարույթ իրականացնող մարմինը ճնշումներ է գործադրել, թե այլ անձանց դեմ ցուցմուքներ տալու, թե ինչ որ իրականության հետ կապ չունեցող հանգամանքներ նշելու, այդ անձի վերաբերյալ քրեական գործից մաս է անջատվել և մոռացության տրվել: Դեպքից անցել է 5 տարի, սակայն վարույթն իրականացնող մարմինը նրան չի կանչել և չի պարզել, թե ով է նրա վրա ազդել, և նա նույնիսկ չի առերեսվել իրենց պաշտպանյալների հետ: Պաշտպանության կողմի միջնորդության հիման վրա, դատարանից ծանուցագրեր ուղարկվելուց հետո Ա.Ղազարյանը լքել է երկիրը, այն պայմաններում, երբ իր ցուցմունքներում բազմիցս նշել էր, որ դատարանում ամեն ինչ բացահայտելու է, թե ովքեր են իր վրա ճնշումներ գործադրել կամ խաբել և ինչ պայմաներում է ցուցմունքներ տվել։
Բողոքաբերները նշել են նաև, որ քրեական գործի դատաքննության ընթացքում տուժողը պաշտպանության կողմի բոլոր հարցերին ագրեսիվ է պատասխանել, կամ չի պատասխանել, կամ փորձել է վիրավորել ամբաստանյալներին, եթե չէր հորինել, հանգիստ կպատասխաներ հարցերին, բոլորին ում ճանաչել է որպես Աշոտի ընկերական շրջապատից փորձել է մեղադրել իրեն սպանելու մեջ, երեքն էլ տրաֆարետով մեղադրանքներ են առաջադրվել, իրական հանգամանքները հորինվածի հետ խառնելով, նկատի ունենալով, որ Ա.Փիլոյանի վրա կան մարմնական վնասվածքներ, ուրեմն իրեն են խփել, նույնիսկ չփորձելով հասկանալ, թե ինչպես է այդ պատմությունը եղել: Այն դեպքում, որ տուժողը ստել է` չի ցանկացել ասել, թե իրեն ով ինչի համար է հայտնել Աշոտի մասին, իբր թե ոսկյա զարդեր կամ մատանի է ցանկացել վերցնել Աիդա Հովհաննիսյանից, մոռանալով՝ մի տեղ ասել է զարդեր, մյուս անգամ` մատանի է: Աիդա Հովհաննիսյանը հարցաքննվել է, հստակ հայտնել է, որ սուտ է, նման խոսակցություն չի եղել, եղել է խոսակցություն Ա. Փիլոյանի նոր կազմած ընտանիքից բաժանվելու և նորից միանալու մասին, բացահայտվել է սուտը, երբ պարզվել է, որ դեպքից մեկ երկու օր առաջ հանդիպել են առանց պայմանավորվածության իրենց տան մոտ, որտեղ ոսկյա զարդերի մասին խոսք չի գնացել, որտեղ նա կարող էր այդ հարցը բարձրացնել կամ ուղղակի վերցնել իր ոսկյա մատանին կամ զարդերը։
Դանակն Աշոտը վերցրել է տուժողի ձեռքից, նա անընդհատ հետևել է Աիդային տեսնի, թե այդ Աշոտն ով է, և խանդի հողի վրա պատմությունը սարքել է: Նա տեսել է Աիդան Աշոտի հետ բարձրանում է տուն, չի գնացել, սպասել է, խոստովանել, որ տհաճություն է զգացել, երբ տեսել է նրանց` երկուսով, և սկսել է զանգել` հասկանալով, որ Աշոտն ի վերջո ասելու է ով է, ինչ է ուզում, այն պայմաններում, որ մի քանի անգամ զանգել Աշոտին սպառանցել և վիրավորել է, հրահրել է, որ նա դուրս գա իր հետ խոսակցության։ Տեսագրության մեջ տեսնելով, որ Արսեն Մաթևոսյանն իր գլխին ապակյա շիշ է կոտրում, ատելությունից դրդված` դարձրել է իրեն դանակով խփող, Էդուարդ Թորոսյանին մատնանշել է նույն սցենարով, բերել իրեն դանակով հարվածող է դարձրել, հետո տեսնելով, որ Էդուարդ Թորոսյանը խանութում իրեն որևէ հարված չի հասցնում, և չի ստացվի ճիշտը ստի հետ խառնել, որևէ մեկը չի հավատա, քանի որ վերջինն ընդամենը վեճի վերջում իջնում է, զրուցում Տարոն Բաղդասարյանի հետ, իմանալով, որ իր ընկեր Արսեն Մաթևոսյանը երբեք թույլ չի տա և չի հանդուրժի, որ իրեն վիրավորեն։ Պայմանավորվածության համաձայն Էդուարդ Թորոսյանը և Արսեն Մաթևոսյանը հայտնվել են այդտեղ, նրանք պետք է գնային ծնունդ, գործում չկա գեթ մեկ համադրված ստուգված ապացույց, որ այդ մարդիկ եկել էին և ամեն մեկն իր դանակով ցանկացել էր սպանել Արմեն Փիլոյանին։ Խանութում տեղի ունեցածը խուլիգանություն չի կարող որակվել, քանի որ այն կենցաղային վեճ է եղել, չնայած խանութը հանրային վայր է, սակայն այդ գործողություններն ուղղված չեն եղել հանրության դեմ, առանց ապացույց իրենց պաշտպանյալները երկար ժամկետով դատապարտվել են 13 տարվա ազատազրկման:
Բողոքի հեղինակները նշել են, որ իրենք ամբողջ դատաքննության հարցաքննությունները վերծանել են՝ ապացույցների համակցությունը բացակայում է, առանց սպանության վերաբերյալ ապացույցներ ունենալու սպանության փորձ խմբի կազմում չի կարող լինել, շուրջ երեք տարի քրեական գործը քննվել է որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որ հնարավոր լիներ համադրել տուժողի հորինվածքի հետ։ Տուժողն իր նախկին կնոջը այնքան է խանդել, որ ԱՄՆ-ից վերադարձել է ՀՀ, և բոլորին փորձել համոզել, որ ոսկյա մատանու համար է եկել ՀՀ, միաժամանակ չկարողանալով բացատրել, թե ինչու է օրերով հետևել Աիդային: Վարույթ իրականացնող մարմինը փոխարեն դիտարկի նաև տուժողի ձեռքին դանակ լինելու վարկածը, Աիդայի տանից երեք հատ դանակ է վերցրել համալիր փորձաքննություն նշանակելու համար, խանութի աշխատողներին մինչև լույս պահել, Աիդային ոստիկանությունում նսեմացրել է, մինչև լույս պահել, այսինքն ըստ բողոքաբերների` ոչ թե դեպքը բացահայտելով է զբաղված եղել, այլ տուժողի հորինվածքը կյանքի կոչելու:
Աշոտ Մնացականյանը հայտնել է, որ Ա.Փիլոյանի ձեռքից է դանակը վերցրել և ինքնապաշտպանվելու ընթացքում է նրան մարմնական վնասվածքներ հասցրել, այդ պահին մենակ է եղել, ոչ Արսեն Մաթևոսյանն է իր կողքին եղել, ոչ էլ Էդուարդ Թորոսյանը, սակայն վարույթ իրականացնող մարմինը չի ընդունել այդ ապացույցը, այն չի դիտարկել որպես վարկած և չի ստուգել, չի համադրել՝ տեսնելու համակցություն կազմում է այլ ապացույցների հետ, թե ոչ։ Արսեն Մաթևոսյանն ինչ եղել է՝ դա էլ պատմել է, որը համակցություն է կազմում խանութի աշխատողների ստուգված ցուցմունքների և տեսագրության հետ, եթե մարդիկ ցանկացել են սպանել, որտեղ անհայտացան դանակները, այսինքն` եթե Աշոտը սպանելու ցանկություն ունենար, հայտնել է, որ դանակը ձեռքին է եղել, ինչու է խանութ իջնելիս շպրտել մի կողմ, ուղղակի այնքան զայրացած է եղել այդ անձի պահվածքով և դանակով իր վրա հարձակվելու հանգամանքով, որ նյարդայնացած իջել է հետևից, ով կհավատա տուժողի 2 անգամ ընկնելուն և մոտ 4-5 կամ 12 հոգով նրան ծեծելու, մի մասն էլ դանակներով հարվածելու պատմածին: Եթե ուզում էին սպանեին, ինչու մեկն ու մեկը կենսական կարևոր օրգանի ուղղությամբ այնպիսի վնասվածք չի հասցրել, որ սպանվի, ակնհայտ երևում է վնասվածքների տեղակայումից և մի մասի մակերեսային լինելուց, որ դրանք մութ տեղն անկանոն հարվածներ են եղել առանց նայելու կամ մտածելու, թե որ ուղղությամբ է հարվածը գնում։ Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցները, ցուցմունքները, փորձաքննությունների եզրակացություններ՝ ստացված վնասվածքների կամ ծակերով շորերի և այլն, մեղադրող կողմը պատրանք ստեղծելով, որ սպանության փորձ են բացահայտել: Առաջին ատյանի դատարանը` ուղղակի, առանց որևէ հիմնավոր պատճառաբանության, ապացուցված է համարել, որ Աշոտ Մնացականյանն է դանակով հարձակվել տուժողի վրա, այն էլ սպանելու նպատակով, չհերքելով տուժողի կողմից Աշոտի վրա դանակով հարձակվելը, ինչը ավելի հավանական էր և ավելի իրատեսական, այն պայմաններում, որ Արմեն Փիլոյանը ԱՍՆ-ից եկել, հետևել է Աիդային կամ շենքի մոտ տեսնելով, որ նա Աշոտի հետ բարձրացել են բնակարան, ունեցել է խանդի զգացողություն և չարարացած է եղել, այսպիսով դատարանն առանց որևէ հիմք ունենալու Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի ցուցմունքները գնահատել է որպես քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ հետապնդող ապացույցներ:
Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի ցուցմունքները համադրելի են մյուս բոլոր ապացույցների հետ և կազմում են համակցություն, Առաջին ատյանի դատարանը որևէ ապացույց չի նշել, կամ որևէ վերլուծություն չի կատարել, որպեսզի պատճառաբանի Արսեն Մաթևոսյանի կողմից տուժողին դանակով հարվածելու հանգամանքը, կամ Աշոտի և Արմենի հանդիպելու պահին այնտեղ գտնվելու վերաբերյալ, պարզապես այդ մասին վերլուծությունները բացակայում են: Դատարանն ուղղակի հավատացել է տուժողի նշված երկու անգամ ընկնելու պահերին, տուժողը դեպքից չարացած՝ ավելի է ծանրացրել կամ նույնիսկ հանգամանքներ հայտնել, որոնք չեն եղել ծանրացելու համար ամբաստանյալների վիճակը, որպեսզի նրանք դատապարտվեն ոչ թե ծանր մարմնական վնասվածքներ հասցնելու համար, այլ սպանության փորձ կատարելու համար: Տպավորություն է, որ այլ կերպ լինել չէր կարող Արմեն Փիլոյանի հայտնածն անհերքելի է: Որևէ մեկը չի արդարացնում Արսեն Մաթևոսյանի կողմից շշով հարվածելու հանգամանքը, կամ Արմեն Փիլոյանին նրա իսկ ձեռքից խլած դանակով հարվածներ հասցրած Աշոտ Մնացականյանին, բայց ամեն գործողություն, արարք պետք է իրավական ճիշտ գնահատականի արժանանա, լինի օբյեկտիվ, այլ ոչ թե կամայական, ուղղակի անտեսվի երեք տարի քննված գործի բազմաթիվ հանգամանքներ և ուղղակի առանց որևէ ապացույցի առկայության դատավճռում գրել, որ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը դանակներով հարձակվել են տուժողի սպանելու համար, մինչդեռ հարձակվելու շարժառիթն ունեցել է խանդից չարացած, ամբողջ օրը նախկին կնոջը հետևող, իր մեղրամիսը ԱՄՆ թողած, այդ նպատակով ՀՀ վերադարձած տուժող Արմեն Փիլոյանը։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում նշել է, որ <<…ՀՀ վճռաբեկ դատարանը եզրակացնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2–րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցակազմի համար պարտադիր է ինչպես հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայությունը երկու կամ ավելի անձանց կողմից համատեղ տուժողին կյանքից զրկելու անմիջական գործողությունների կատարումը, այնպես էլ հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշի առկայությունը սպանությունը միասին կատարելու հանցակիցների գիտակցումը։
Այսպիսով, Դատարանը փաստում է, որ սպանության փորձը քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով որակելու համար անհրաժեշտ է ճշտել սպանության մասնակցած յուրաքանչյուր անձի մասնակցության աստիճանը, բնույթը, պարզել մասնակիցները գործել են առանց նախնական համաձայնության, թե նախնական համաձայնությամբ, սպանության կատարելիս դերաբաշխում եղել է, թե ոչ։
Դատարանը փաստում է, որ «ԱրմենՏել» և «ՎիվաՍել» ընկերությունների կողմից տրամադրած հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու մասին 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ի արձանագրության համաձայն` ամբաստանյալներ Արսեն Մաթևոսյանը և Աշոտ Մնացականյանը գտնվել են դեպքի վայրը սպասարկող բջջային օպերատորների ալեհավաքների կայանների սպասարկման գոտում, այնուհետև, Աշոտ Մնացականյանը 20:18:22-ին զանգահարել է իր ընկեր Կարեն Ավետիսյանին, ապա մինչ Արմեն Փիլոյանի զանգը, Կարեն Ավետիսյանը, ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և Արսեն Մաթևոսյանը եղել են հեռախոսային կապի մեջ և արդեն Արմեն Փիլոյանի կողմից զանգ կատարելու ժամանակ հիշյալ անձինք եկել են «Պարմա» առևտրի կենտրոնն սպասարկող բջջային կայանների սպասարկման գոտի։
Այսպիսով, թեև սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցը փաստում է այն հանգամանքը, որ դեպքին նախորդող ժամանակահատվածում ամբաստանյալները գտնվել են հեռախոսային կապի մեջ միմյանց հետ, այնուամենայնիվ, այդ հանգամանքը բավարար չէ Դատարանի համար հանգելու հետևության, որ ամբաստանյալների միջև ձեռք էր բերվել տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից ապօրինի զրկելուն ուղղված նախնական համաձայնություն:
Սակայն, միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետն ըստ էության տարբերություն չի դնում, թե խմբի կողմից սպանության փորձը կատարվել է նախնական համաձայնությամբ, թե առանց նախնական համաձայնության, ուստի ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթնոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի իրավաբանական գնահատականը փոփոխման ենթակա չէ։>>
Բողոքի հեղինակները մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի օբյեկտիվ կողմի մասին Առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանությունները, փաստել են, որ դատարանը դատավճռում ներկայացնելով վերլուծություններ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումներից, դատողություններ է արել, որ սպանության փորձն առկա է, այսինքն`առկա են օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, որից հետո շեշտել է. <<... թե խմբի կողմից սպանության փորձը կատարվել է նախնական համաձայնությամբ, թե առանց նախնական համաձայնության….>>: Դատարանն արձանագրել է, որ. <<… արդեն Արմեն Փիլոյանի կողմից զանգ կատարելու ժամանակ հիշյալ անձինք եկել են <<Պարմա>> առևտրի կենտրոնը սպասարկող բջջային կայանների սպասարկման գոտի>> և եզրահանգել է, որ դեպքի վայրում գտնվելը և հեռախոսազանգ ունենալը դեռ չի նշանակում, որ սպանություն կատարելու համար նախնական համաձայնություն է եղել, որից հետո կտրուկ շրջանցել է նախանշվածը: Դատարանը խնդիր ուներ համոզիչ կերպով համադրված ապացույցների համակցություն ներկայացներ առ այն, որ Արսեն Մաթևոսյանը և այլ անձինք ոչ թե եղել են ըստ ալեհավաքի դեպքի վայրում, այլ բազմիցս դանակահարել են տուժողին /խոսքը չի վերաբերվում Աշոտ Մնացականյանին, ով ցուցմունք է տվել որ, այո ինքն է դանակահարել տուժողին նրանից վերցրած դանակով/: Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի օբյեկտիվ կողմն ապացուցված է համարել, որը չի կարելի հաշվել պատճառաբանվածության աստիճան, այլ ընդամենը` առանց հիմնավորման անձին վերագրել է գործողությունների կատարում և որակել դա։
Առաջին ատյանի դատարանը` անդրադառնալով ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկելու դիտավորություն ունենալու հարցին, դատավճռում մեջբերել է Գ.Մանուկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015թ. օգոստոսի 28-ի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշման 17 և 17.1-րդ կետերում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, որի լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները գտել է, որ տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից ապօրինի զրկելու դիտավորության առկայության մասին են վկայում դատաքննությամբ հաստատված`
- ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից օգտագործված, տուժողին մարմնական վնասվածքներ պատճառած գործիքների սուր ծակող-կտրող առարկաների գործադրումը,
- հարվածների արդյունքում ստացված մարմնական վնասվածքների քանակը և տեղակայումը, այն է՝ տուժողի կրծքավանդակի շրջանի կտրած, կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող վերքերի, ձախակողմյան թափանցող թորակոաբդոմինալ վնասվածքի, փայծաղի, ստոծանու վնասվածքի, հեմոպնևմոթորաքսի, որովային շրջանի բազմաթիվ կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող, միջանցիկ վերքերի, բարակ աղու և նրա միջընդերքի բազմաթիվ վնասումների, արյունահավաքի, զստա, սիգմաձն աղու միջընդերքի վնասման,
- ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի կողմից բռնություն գործադրելու և հանցավոր վարքագիծ դրսևորելու շարունակական բնույթը, մասնավորապես, տուժողին ծակող-կտրող գործիքներով բազմաթիվ հարվածներ հասցնելուց հետո, ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները, ապակյա շշով հարվածել է տուժողի գլխին։
Առաջին ատյանի դատարանը նախադեպի մեջբերումով փաստել է, որ <<բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցավորի՝ նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը բնութագրող հանգամանքների համակցությունը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության բացակայության և, համապատասխանաբար, անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության առկայության մասին (օրինակ՝ տուժողին ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, և այլն), իսկ տվյալ դեպքում Աշոտ Մնացականյանը իր ցուցմունքով հայտնել է, ինչը` <<Պարմա>> սուպերմարկետի տեսագրությամբ ակնհայտ երեևում է, որ ինքը և տուժողը մեկը մյուսին փոխադարձ հարվածներ են հասցնում, մինչև տուժողի ոտքը սայթաքում է և նա վայր է ընկնում, որից հետո Աշոտ Մնացականյանը խանութից դուրս է գալիս։
<<Միևնույն ժամանակ (...) բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցավորի՝ նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը բնութագրող հանգամանքների համակցությունը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության բացակայության և, համապատասխանաբար, անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության առկայության մասին (օրինակ՝ տուժողին ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, դրանց ուժգնությունը և տեղակայումը կամ նույնիսկ զենքով կրակելը, սակայն կենսական ոչ կարևոր օրգանների շրջանում և այլն), ապա համապատասխան հանրորեն վտանգավոր հետևանքը՝ մահը, չառաջանալու դեպքում արարքը չի կարող որակվել որպես սպանության փորձ և պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի>>։
Չցանկալով նոր փորձաքննությամբ պարզել տուժողը վնասվածքը ստացել է մեկ սուր ծակող-կտրող առարկայի գործադրմամբ, թե, ինչպես նշել է տուժողը, մոտ 10 հոգի ամեն մեկը դանակով հարվածներ էր հասցրել, Դատարանն իր համար որոշել է, որ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից սուր ծակող կտրող գործիքներ են եղել, նշանակում է դատարանը լավ գիտակցում է, որ արհեստականորեն բերել կպցրել է Արսեն Մաթևոսյանին <<դանակով հարվածողների>> շարքին, նախ նշելով, որ ցանկանում էին սպանել, իբր թե սուբյեկտիվ մասն է համարել ապացուցված, որից հետո արդեն կարելի է նաև <<Արսենի ձեռքը դանակ դնել>>, իսկ առավել ամրապնդելու համար ավելացրել է Արսեն Մաթևոսյանի վարքագիծը, որ հերիք չէր դանակով հարվածել է, դրանից հետո մեկ անգամ էլ շշով է հարվածել տուժողին, անուշադրության մատնելով Արսեն Մաթևոսյանի հայտնածը, որ եթե նա տեղյակ լիներ տուժողի դանակահարված լինելու մասին, նրան շշով չէր հարվածի, դա արել է միայն իր ընկեր Աշոտ Մնացականյանի վրա հարձակումը կանխելու նպատակով: Ստացվում է այնպես, որ սկզբից անձին վերագրվում է գործողություն, որից հետո նրա արդեն կատարած անօրինական գործողությունը դիտարկվում է որպես շարունակություն և հետևաբար վարքագիծ։ Զարմանալի է, որ Առաջին ատյանի դատարանը այդքան ձևական դատողությունների մեջ, այդպես էլ չի նշել, թե ով որ մասերին և քանի անգամ է հարվածել տուժողին:
Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռից, որտեղ առանց պատճառաբանությունների, դատողություններ կամ եզրահանգումներ է կատարել, և ուղղակի գրելու համար գրել. <<Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանական կողմի դիրքրոշումն առ այն, որ ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի գործողությունները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված առողջությանը ծանր և միջին ծանրության վնաս պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ, հանցագործության հատկանիշներին, անհիմն է։ Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն դիրքրոշմանը, որ տուժող Արմեն Փիլոյանին սպանելու դիտավորություն և ցանկություն ամբաստանյալները չեն ունեցել, քանի որ նման դիտավորություն ունենալու դեպքում միանգամայն հնարավորություն ունեին և կարող էին ավարտին հասցնել իրենց մտադրությունը և մահ պատճառեին տուժողին, Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին ամբաստանյալների դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկրկելուն, ուստի իրենց մեղսագրված հանցավոր արարքն իրականացնելուց հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, այն է հետագա գործողություններ կատարելուց ձեռնպահ մնալը, դուրս է սպանության հանցափորձի շրջանակներից, վկայում է ոչ թե սպանելու ուղղակի դիտավորության բացակայության, այլ հավանաբար կատարածի համար զղջալու մասին։ Նման գործողությունևերը չեն կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին ն Արսեն Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրված արարքի քրեաիրավական որակումը:
Առաջին ատյանի Դատարանի պատճառաբանություններն անորոշ են: Դատարանը գտել է, որ սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին ամբաստանյալների դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկելուն, այն դեպքում, որ դատավճռի մեջ որևէ տեղ հանգամանքների համակցություն և դրանց վերլուծությունը բացակայում է: Դատարանի նման եզրահանգումը միմիայն Արմեն Փիլոյանի պատմածն է, և որպես ապացույց է հանդիսացել նրա մարմնական վնասվածքները և դեպքը` ըստ վնասվածքների հետևանքի որակելու փոխարեն, Առաջին ատյանի դատարանը շարունակելով նույն տրամաբանությամբ արդեն բացատրություն է գտել հետագա վարքագծին, որը տեսաձայնագրվել է <<Պարմա>> սուպերմարկետի տեսախցիկներով, որ հետագա գործողություններից ձեռնպահ մնալը խոսում է <<ոչ թե սպանելու ուղղակի դիտավորության բացակայության, այլ հավանաբար կատարածի համար զղջաալու մասին>>:
Ըստ բողոքի հեղինակների՝ հնարավոր է և հավանաբար ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշման մեջ նկարագրված դեպքի շրջանակներում այդպես էլ եղել է, բայց որևէ հիմք չկա նույնացնելու հանգամանքները և մարմնական վնասվածք հասցնելը դարձնել սպանության փորձ, իսկ դրսևորված գործողություններում ընդհանրապես սպանելու դիտավորության բացակայությունը դատարանի տրամաբանությամբ` դիտարկել, որ դա տեղի է ունեցել զղջալու հետևանքով, ուստի ըստ դատարանի` Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը ցանկացել են սպանել տուժողին, քանի որ այդ մասին ցուցմունք է տալիս տուժողը, իսկ նա ունի վնասվածք և չի կարող շփոթել, կամ դիտավորյալ վրեժխնդիր լինելու համար ուռճացնել և ծանրացնել ամբաստանյալների մեղքը։
Դատարանը չի արձանագրել այն փաստը, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները չեն պարունակում այնպիսի փաստական տվյալների ամբողջություն, որը բավարար կլիներ հիմնավոր կասկածից վեր չափանիշին գնահատել Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից տուժողին սպանելու ցանկության կամ դրան ուղղված կոնկրետ գործողությունների կատարումը, ինչպես նաև խուլիգաևություն կատարելու վերաբերյալ, թեև դեպքը տեղի է ունեցել հանրային վայրում։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի պատճառաբանել բազմաթիվ հարցեր, ամբաստանյալներին մեղսագրված արարքներից բազմաթիվ հանգամանքներ մնացել են զուտ ենթադրությունների մակարդակին` սպանության փորձ կատարելուց մինչև խուլիգանություն արդյոք տեղի է ունեցել, թե ոչ: Առաջին ատյանի դատարան խուլիգանության մասով նշել է, որ թեև անձնական հարաբերություններից է բխել դեպքը, բայց վերաճել է խուլիգանության, սակայն ինչպես դա կարող է տեղի ունենալ, այդպես էլ չի պարզվել, մնացել են հարցեր, որոնց պատասխանը չկա, թե արդյո՞ք տեղի է ունեցել մեղսագրված հանցագործության դեպքը, թե՝ ոչ, որի պատճառով կարևոր է ամբաստանյալների ցուցմունքները:
Մեջբերելով Աշոտ Մնացականյանի ցուցմունքները, բողոքաբերները փաստարկել են, որ նրա դատաքննության ցուցմունքից ակնհայտ է դառնում, որ դանակը եղել է տուժողի ձեռքին և նա դարանակալած է եղել, օրերով հետևել է Աիդային, իսկ դատարանում բազմաթիվ պատճառաբանություներ է բերել, թե իբր ոսկյա մատանի կամ այլ ոսկյա իրեր պետք է վերցներ Աիդայից, որոնք հերքվել են, մասնավորապես Աիդան հայտնել է, որ նախորդ օրն Արմենը`իր նախկին ամուսինը, իրեն հանդիպել է, բայց այդ իրերի մասին խոսք չի եղել։
Մեջբերելով ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի ցուցմունքները, բողոքաբերները գտել են, որ նա որևէ կապ չունի դեպքի ժամանակ տուժողին դանակով հարվածելու հետ, նա տեղյակ չի եղել, թե ինչ հանգամանքներում է տուժողը ստացել այդ վնասվածքները, նա պայմանավորվածություն է ունեցել ընկերներով ծնունդ գնալու և նշել է, որ մասնակից է եղել խանութում միջադեպին և Արմեն Փիլոյանին շշով վնասվածք է հասցրել ընկերոջ Աշոտ Մնացականյանի հետ կռվելու ընթացքում, դա արել է ընկերոջը պաշտպանելու համար, տուժողին սպանելու նպատակ չի ունեցել, իսկ իրականում տեսագրություն դիտողը կհաստատի, որ Արսեն Մաթևոսյանը հնարավորություն է ունեցել երկրորդ շիշը կոտրելու կամ այլ առարկայով տուժողին հարվածելու, կամ խանութից դուրս գալուց նրան վնասվածք հասցնելու, բայց եթե տեսնում են, որ նման բան չկա, հենց Տարոն Բաղդասարյանի հետ խոսելուց հետո, նրանց բաժանելուց հետո վեճը դադարել է, ինչ խուլիգանության մասին կարող է խոսք գնալ, եթե միջանձնային հարաբերություններից բխած վեճ է, վեճը նախապատմություն ունի և խուլիգանությունը ունի բազմաթիվ հատկանիշներ որոնցից և ոչ մեկին չի համապատասխանում տվյալ դեպքը, ինչպես կարելի է մեղադրել խմբի կազմում սպանության փորձ կատարելու մեջ, ինչպես կարելի է մարդուն մեղադրել և դատապարտել մեկ այլ անձնավորությանը ծակող կտրող գործիքով վնասվածներ հասցնելու մեջ առանց ապացույցներ ունենալու, հարց է առաջանում ինչ ապացույցների հիման վրա է դատապարտել և դատավճռում նշել, որ մեղքն ապացուցված է, Դատարանում բազմաթիվ վկաներ են ցուցմունքներ տվել, որևէ մեկը բացի տուժողից չի ասել, որ Արսենն իրեն դանակով վնասվածք է հասցրել, կամ, որ ցանկացել է սպանել նրան։
Պաշտպանության կողմը գտել է, որ ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների պայմաններում կարելի է որպես վարկած համարել, որ հնարավոր է, որ Աշոտ Մնացականյանի գործողությունները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով արգելված արարք կատարելու համար սահմանված հատկանիշներին, այսինքն` առողջությանը ծանր և միջին ծանրության վնաս պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ:
Արսեն Մաթևոսյանի փաստացի կատարած գործողությունը` շշով տուժողի գլխին հարվածն է եղել և ըստ հետևանքի հնարավոր կլինի քննարկել կախված տուժող Ա.Փիլոյանի գլխի հատվածում վնասվածքից, ինչպես նաև ինչպես երևում է խանութի տեսագրությունից մեկ անգամ հարվածել է ոտքով Ա.Փիլոյանին գետնին պառկած վիճակում, որն ավելի շուտ ոտքով հրել է, ոչ թե հարվածել: Ա.Մաթևոսյանի գործողություններում իսպառ բացակայում է խուլիգանական արարքը, քանի որ Ա.Մաթևոսյանը պաշտպանել է իր ընկերոջը և այդ ընթացքում շշով հարվածել է տուժողին և ոտքով, ավելի ստույգ հրել արհամարհական ձևով։ Ա.Մաթևոսյանն էմոցիանալ է իր խոսքի մեջ, իր շարժումներում, այն որ ոտքով հարվածել է ինչ որ սպառնալիքներ է հնչեցրել ըստ Տարոն Բաղդասարյանի, էմոցիոնալ քայլ է եղել: Դատավճռում և ամբողջ քրեական գործի նյութերում որևէ ապացույց չկա հավաստող, որ Արսեն Մաթևոսյանը դանակով հարվածներ է հասցրել տուժողին, սպանության փորձ ստանալու և դատապարտելու համար դատարանը տուժողին դանակով հարվածելու դրվագ է ավելացրել և դրան գումարել` իրական փաստացի կատարված վերոհիշյալ գործողությունները և առանց պատճառաբանության անձին դատապարտել չարածի համար։
Անհիմն է Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումն առ այն, որ <<...Սույն գործի շրջանակներում Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի, Արսեն Մաթևոսյանի և Էդուարդ Թորոսյանի հանցավոր վարքագիծն սկիզբ է առել Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյաև և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկից, այնուհետև, տուժողի կողմից լուսավոր վայր խույս տալու հետևանքով, այն շարունակվել է Վ.Վաղարշյան փողոցի վրա գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում, այսինքն` դեպքն ինքնին շարունակվել է հասարակական վայրում՝ առևտրի կենտրոնի տարածքում։ Ընդ որում, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ հանցավոր արարքի կատարման պահին առևտրի կենտրոնի տարածքում գտնվել են ոչ միայն աշխատակիցները, այլ նաև հաճախորդները>>։ Անհասկանալի է, թե որտեղից է դատարանը եզրահանգել, ինչ հիմքով է փաստել, որ Աշոտ Մնացականյանի, Արսեն Մաթևոսյանի և Էդուարդ Թորոսյանի հանցավոր վարքագիծը սկիզբ է առել Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկից:
Բողոքի հեղինակները գտել են, որ անհիմն է նաև Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումը, որ <<...Սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի, Արսեն Մաթևոսյանի և Էդուարդ Թորոսյանի հանցավոր վարքագծի շարժառիթ և դրդապատճառ է հանդիսացել ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի և տուժող Արմեն Փիլոյանի փոխհարաբերությունները, սակայն հետագայում, ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցավոր արարքի մյուս հանգամանքները վկայում են, այն մասին, որ անձնական դրդումներով սկսված վիճաբանություն ու կռիվը վերաճել է խուլիգանության։>>
Թեև դատարանը փաստել է, որ <<շարժառիթ և դրդապատճառ է հանդիսացել ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի և տուժող Արմեն Փիլոյանի փոխհարաբերությունները, սակայն հետագայում, ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցավոր արարքի մյուս հանգամանքները վկայում են, այն մասին, որ անձնական դրդումներով սկսված վիճաբանությունն ու կռիվը վերաճել է խուլիգանության>>, բայց թե ինչու է անձնական փոխհարաբերություններից բխած կռիվը դիտարկել, թե իբր այն վերաճել է խուլիգանության, ինչ տրանսֆորմացիայի մասին է խոսքը, պարզ չէ, ինչ չափանիշներով է ղեկավարվել դատարանը պարզ չէ և ընդհանրապես ինչպես է այդպես ստացվել, որ դատարանը նշել է, որ սարսափի զգացում է եղել խանութում այն պայմաններում, երբ խանութի դրամարկղերում հենց փոխադարձ ծեծկռտուքի ժամանակ առևտուր է կատարվել, իսկ ինչ վերաբերվում է Տարոն Բաղդասարյանի բղավելուն, ապա այդ ժամանակ Աշոտ Մնացականյանն արդեն խանութից դուրս եկած է եղել, իսկ Արսեն Մաթևոսյանը Տ.Բաղդասարյանի հետ զրուցելուց հետո խանութից դուրս է եկել, այն էլ քայլելով նրանից հետ, ինչը պարզ երևում է տեսագրություների մեջ։
Սուբյեկտիվ կողմից, սույն հանցագործությունները կարող են բնութագրվել միայն մեղքի ուղղակի դիտավորության ձևով։
Պետք է հստակ սահմանազատեն խուլիգանությունն այլ հանցագործություններից՝ կախված մեղադրյալի կողմից կատարված արարքների դիտավորության բովանդակությունից և ուղղվածությունից, շարժառիթներից, նպատակներից և հանգամանքներից։
Ընտանիքում, բնակարանում, ազգականներին, ծանոթներին անձնական վատ հարաբերություններով և տուժողների սխալ գործողություններով պայմանավորված՝ վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցնելը և նմանատիպ| գործողությունները պետք է որակվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի՝ անձի դեմ կատարված հանցագործության համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածներով։
Տվյալ դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրյալ ներգրավելու որոշումների մեջ կոնկրետ գործողությունները ենթադրությամբ դրանց տալով հուզական երանգ և մտացածին շարժառիթ՝ նմանեցրել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցակազմին և դրա հատկանիշներին, որոշման նկարագրական - պատճառաբանական մասում իրենց պաշտպանյաներին վերաբերող հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի բազմաթիվ հատկանիշներ է նշել, որոնք ոչ միայն ենթադրությունների արդյունք են, այլ մտացածին և անհեթեթ։
Խուլիգանության վերաբերյալ գործը դատական քննության նշանակելու հարցի լուծման ընթացքում հարկ է մանրակրկիտ ստուգել, արդյոք լրիվ է իրականացվել հետաքննությունը կամ նախաքննությունը, եւ առանց համապատասխան արձագանքի չթողնել օրենքի էական խախտման փաստերը, որոնք թույլ են տրվել գործի նախնական քննության ընթացքում։ Դատական քննության ընթացքում անհրաժեշտ է բազմակողմանի, լրիվ եւ օբյեկտիվորեն ուսումնասիրել մեղադրանքի յուրաքանչյուր դրվագը։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածով՝ խուլիգանական գործողությունների որակման դեպքում, որպես մեղադրյալ ներգրավելու վերաբերյալ որոշման մեջ, մեղադրական եզրակացությունում և դատավճռում պարտադիր կերպով պետք է արտացոլված լինի, թե մեղադրյալի գործողությունները օբյեկտիվ կողմի հատկապես որ հատկանիշներով է ճանաչվել որպես խուլիգանություն։ Դատարանը իրավասու չէ դատավճռում նշել խուլիգանության այնպիսի որակյալ հատկանիշներ, որոնք որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշմամբ չեն մեղսագրվել անձին։
Արարքը խուլիգանական որակելու համար անհրաժեշտ է բացահայտել տվյալ արարքի շարժառիթը, ինչպես նաև հետապնդված նպատակը և այդ առումով ավելի իրատեսական կլիներ, եթե քննիչը բացահայտեր արարքի շարժառիթը և նպատակը, քննություն կատարեր թե այդ ի՞նչ լարվածություն է եղել կողմերի միջև, ինչ բնույթի և բովանդակության խոսակցություն է եղել,արդյոք այն կրել է անձնական բնույթ, թե կողմերի գործողություններն ուղղված են եղել դեպի հասարակությունը, իսկ տվյալ դեպքում քննիչը մակերեսային քննությամբ «հեշտ» ճանապարհ է ընտրել` հաշվի չի առել դեպքին նախորդող կողմերի գործողությունները, խոսակցությունների բովանդակությունը։
Վարույթ իրականացնող մարմինը քննությամբ պետք է հստակ պարզեր.
- արդյո՞ք տվյալ դեպքում խուլիգանություն առկա՞ է թե ոչ, այսինքն պարզեր՝ արդյոք նշված անձինք նպատակ են ունեցել սեփական անձի «առավելությունները» ընդգծելու, թե ոչ... և այլն
Ամբաստանյալների գործողությունները չեն համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասին, քանի որ խուլիգանական արարքի կատարման վերաբերյալ օբյեկտիվ տվյալներ ձեռք չեն բերվել և գոյություն չունեն։
Գործով ձեռք բերված ապացույցների վերլուծությունից հետևում է, որ ամբաստանյալների գործողությունները առանձին առանձին դիտարկելու պայմաններում, նրանք ոչ միջադեպին նախորդող պահին և նույնիսկ բուն միջադեպի ընթացքում նպատակ չեն ունեցել կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հանրության նկատմամբ։
Մեղադրյալի կողմից տուժողին վիրավորանքներ, մարմնական վնասվածքներ հասցվելու կամ նման այլ բռնարարքների կատարման դեպքում խուլիգանությունը կարող է բացակայել, եթե նշված գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վիճաբանության, քիչ թե շատ ժամանակահատվածի ընթացքում ձևավորված հակակրանքի արդյունքում։
Մեջբերելով խուլիգանության վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, բողոքի հեղինակները նշել են, քանի որ վարույթ իրականացնող մարմինն ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքը հիմնավորված է համարել՝ առանց դրանք հաստատող օբյեկտիվ ապացույցների առկայության, ուստի գտել են, որ դրանք բավարար չեն հանգելու այն համոզման, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը կատարել են իրենց մեղսագրվող խուլիգանական արարքը։
Ա.Փիլոյանի և Ա.ՄՆացականյանի հետ տեղի ունեցած միջադեպը կատարվել է ոչ խուլիգանական մղումներից ելնելով, կռվի առիթը հասարակության և բարոյականության նորմերի նկատմամբ անթաքույց արհամարհանքը չի եղել, նրանց վարքը մարտահրավեր չէ՝ ուղղված հասարակական կարգի դեմ և թելադրված չէ շրջապատին հակադրվելու, վերջինի հանդեպ արհամարհական վերաբերմունք ցուցաբերելու ցանկությամբ և արարքը պետք է որակել որպես անձի դեմ ուղղված արարք։
Ա.Փիլոյանի և Ա.Մնացականյանի միջև տեղի է ունեցել կենցաղային վեճ, որը կրել է անձնական բնույթ և վեճի հետևանքով հասարակական կարգի կոպիտ խախտում տեղի չի ունեցել, Ավելին, Ա.Մնացականյանի դիտավորությունն ուղղված չի եղել հասարակական կարգի խախտմանը, Ա.Փիլոյանի և Ա.Մնացականյանի ինչպես նաև <<Պարմա>> խանութում Ա.Մաթևոսյանի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ չի առաջացել զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել, հետևաբար, տվյալ միջադեպը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն՝ դրանում խուլիգանության հանցակազմի բացակայության պատճառով։
Բողոքի հեղինակները` վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի պահանջը, գտել են, որ վարույթ իրականացնող մարմնի կողմից անտեսվել են բոլոր փաստերը, որոնք վկայում են իրենց պաշտպանյալների անմեղության մասին, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով մեղադրանքի կողմից չի հերքվել ի պաշտպանություն մեղադարյալի բերված փաստարկները, չի ապացուցել առաջադրված մեղադրանքը, իսկ դատախազը պնդել է, որ մեղադրանքն ապացուցված է, իսկ դատարանը բոլոր կասկածներն ի վնաս է մեկնաբանել և հանգել է չհիմնավորված չփաստարկված եզրահանգման ամբաստանյալների մեղավորության վերաբերյալ և նրանց դատապարտել 13 տարվա ազատազրկման։
Մեջբերելով վկա Աիդա Հովհաննիսյանի ցուցմունքներից հատվածներ, բողոքի հեղինակները հայտնել են, որ Ա.Փիլոյանը հեռախոսով սպառնալիքներ է հնչեցրել Աշոտի հասցեին, ակնհայտ է, որ լինելով ամուսնացած խոչընդոտ է հանդիսացել իր արդեն նախկին կնոջ ցանկացած հարաբերություններին: Աշոտն այնքան լավ և դրական է վերաբերվել Աիդային, որ չի ցանկացել իր պատճառով որևէ մեկը չտուժի, նույնիսկ երկուստեք համակրանքի պայմաններում, առաջարկել է, եթե Աիդան մտադրություն ունենա միանալ Արմենի հետ, ինքը չի խոչընդոտի նրանց հարաբերություններին, որն արդեն անձը բնութագրող տվյալ է` նրա ցուցմունքների արժանահավատությունը ստուգելու համադրելու ժամանակ:
Աշոտի և Աիդայի հարաբերությունները շատ լուրջ են եղել և իրականում նրանք ցանկացել են ամուսնանալ: Այսինքն` Արմեն Փիլոյանը իրականում հետևել է Աիդա Հովհաննիսյանին, իսկ երբ Աիդան փորձել է վերականգնել հարաբերությունները` նա մերժել է, պատճառաբանելով, որ կյանքը կապելու է մի աղջկա հետ ում 2 շաբաթ է ինչ ճանաչում է, որից հետո Աիդան որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել և վերջնականապես խզել է հարաբերությունները Արմեն Փիլոյանի հետ, բայց, ինչպես հետագայում է պարզվել, Արմենը ցանկացել է որպես երկրորդ կին պահել իրեն` Աիդաին։ Իրականում թեև դատարանին Ա.Փիլոյանը հայտնել է, որ չի հետևել Աիդային, սակայն ճիշտ չի ասել, դեպքից մի քանի օր առաջ հանդիպել է Աիդային նրա շենքի բակում, իսկ վարույթ իրականացնող մարմինն այդ դեպքում անգործություն է դրսևորել և չի առերեսել ոչ Արմենի, ոչ էլ Էդիկի` նրա քավորի հետ, որով կարող էր ճշտվել, որ ոսկեղենի մասին խոսք չի եղել, այլ նա ուղղակի հետևել է Աիդային` Աշոտին տեսնելու համար։ Արմեն Փիլոյանը խանդել է Աիդային` համարելով իր սեփականությունը, և ատելություն է ունեցել Աշոտի նկատմամբ, և խանդի հողի վրա դանակով հարձակում է գործել Աշոտի վրա:
Իրականում ոսկեղենի հետ կապված Ա.Փիլոյանի հայտնածը հորինվածք է և նման բան իրականում չի եղել, որ իբր այդ օրն ինքը ոսկեղենի կամ մատանու հետ կապված հարցերով է զբաղված եղել, դրանով նա քողարկել է Աիդային հետևելու հանգամանքը, որը հաստատվել է Աիդա Հովհաննիսյանի ցուցմունքով: Ի վերջո, իր մտացած ոսկեղենի, մատանիների հետ կապված հորինվածքը ճշմարտությանը մոտեցելու համար, դեպքից հետո դրա մասին խոսակցություն է եղել Ա.Փիլոյանի ընկերների միջոցով:
Մեջբերելով պաշտպանության կողմի հարցերին տրված տուժող Արմեն Փիլոյանի պատասխանները, բողոքի հեղինակները փաստակել են, որ տուժողն այնքան միամիտ մարդ է իրեն ներկայացրել, որ հայտնելով, որ զանգել է պատահական մի կին, համար տվել, նկարագրել Աշոտին, ինքը հավատացել է և զանգել այդ մարդուն առանց ճանաչելու, կոպիտ խոսել նրա հետ, հետո տոմս գնել և եկել Հայաստան հաշիվ մաքրելու, իր ասելով իր 12 տարվա կինն է և ինքը պետք է որոշի, թե ով պետք է լինի նրա կողքին, այնինչ ուղղակի խանդել է և այդ կնոջ ասած ինֆորմացիայից իրեն հետաքրքրել է միայն այն, որ կինն ընկեր ունի անունը Աշոտ է, իրականում նրա լավ կամ վատ լինելը իրեն հետաքրքիր չէր։ Աիդան և քույր ունի, և ծնողներ, ինքն էլ չափահաս մարդ է, ամուսնալուծված, առավել ևս, երբ արդեն Արմենն ամուսնացել է, Աիդան ինքն ինքնուրույն իր որոշումն էր կայացրել։
Բողոքի հեղինակները փաստել են, որ դատախազն իր ճառում նշել է «…սակայն միմյանց չհասկանալու պատճառով վերջնականապես խզել են հարաբերությունները», իրականում պատճառը եղել է երեխա չունենալը և վեճերը իրար չհասկանալը դրանից են ծագել: Զարմանալին այն է, որ տուժողն իր կյանքը դասավորել է նշանվել է Մերի անունով աղջկա հետ, բայց նախկին կնոջը բաց չի թողնում, նույնիսկ ճամփորդելու ժամանակ զբաղված է Աիդայի հարցերով, որը խոսում է այն մասին, որ նա սիրում է նախկին կնոջը, որով բազմաթիվ փաստեր են բացատրվում, այն որ այդ ամենը խանդի հողի վրա, նախկին կնոջ հետ մեկ այլ անձի շփումը կասեցնելու ցանկության հետևանքն է, որի պատճառով 3 անձ անհիմն մեղադրվում է։ Իրականում տուժողը հետևել է Աիդային և տեղի ունեցած դեպքի այդ օրն էլ բացառություն չի եղել, վերջը ի վերջո տուժողը ցանկացել է հեռացնել Աշոտին Աիդայի կողքից և հասկացել է, որ հարաբերությունները լուրջ են և ուղղակի խոսքով հնարավոր չէ քանդել այդ միությունը, նյարդայնացել է և ամբողջ օրը հետևել` Աիդային, փորձելով Աշոտին Աիդայի մոտ վատաբանելով հասնել իր նպատակին, իսկ վերջում երբ շենքի մոտ կրկին հետևելուց է եղել նկատել է, որ Աիդան և Աշոտը բարձրանում են վերև բնակարան, չի թողել հեռացել այնտեղից, այլ մնացել է, թաքնվել` քիչ հեռու և սկսել զանգել Աիդային, ի վերջո հարձակվել դանակով Աշոտի վրա նրան վնասելու կամ սպանելու դիտավորությամբ, չի ստացվել, պայքարի ընթացքում Աշոտ Մնացականյանը կարողացել է դանակը խլել նրա ձեռքից և, երբ ամբողջ մարմնով նրա վրա է հայտնվել տուժողը, վերջինին իրենից իսկ խլած դանակով հարվածներ է հասցրել, որպեսզի շնչահեղձ չլինի` տուժողի ծանրությունից։
Վկայակոչելով տուժողի ցուցմունքները, բողոքի հեղինակները փաստել են, որ Արմեն Փիլոյանը չի ժխտել, որ նեղված է եղել և գտնվել է էմոցիոնալ անհավասակշիռ, խանդի վիճակում՝ նյարդայնացած, բացի այդ նա չի կարողացել հստակեցնել, թե ով է առաջինն իրեն հարվածել, դանակներով հարձակվողների քանակը, քանի հոգի են եղել: Արմեն Փիլոյանը հստակ նշել է, որ Է.Թորոսյանին ընդհանրապես չի հիշում, թե նա կոնկրետ ինչ էր անում, բացի Արսեն Մնացականյանից, որևէ այլ անձի չի մատնանշել, հետո հայտնել է, որ բացի Աշոտից իրեն դանակներով հարվածել են ևս 2-3 հոգի, հարվածել են նրա փորին և մարմնի տարբեր մասերին և անպայման ավելացրել է «սպանել» արտահայտությունը: Նշել է, որ ամեն հարվածից հետո ասում էին «մեռի», հայհոյանքներ էին տալիս՝ սեռական և խուլիգանական: Ավելին,եթե Ա.Մնացականյանը դանակով պատրաստվում էր Ա.Փիլոյանին վնաս հասցնել՝ սպանել նրան, ապա իմաստը որն էր արդեն խանութում նրան բռունցքով հարվածներ հասցնելու, կամ ավելի տրամաբանական կլիներ՝ եթե իրականում Ա.Մնացականյանը ինչ որ տեղ է հրավիրել զրուցելու, այնտեղ շատ հեշտությամբ կարող էր սպանել Ա.Փիլոյանին, այսինքն` անհեթհեթություն է Ա.Փիլոյանի հորինվածքը, թե իբր ցանկացել են կյանքից զրկել և ինքը մի կերպ փրկել է իր կյանքը, իր նկարագրած մեխանիզմով ոչ մի կերպ հնարավոր չէ դիտարկել Ա.Մնացականյանի գործողությունները առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում, բոլոր գործողությունները թեկուզև նրա նկարագրած հանգամանքները ուղղակի հակասում են նրան սպանելու ենթադրյալ դիտավորության առկայությանը:
Ակնհայտ է նաև, որ ոսկյա զարդերը ուղղակի տուժողի համար պատրվակ էին Աիդայի հետ խոսելու, նրան Աշոտի դեմ տրամադրելու, իսկ երբ հասկացել է, որ այլևս չի ստացվի, իր աչքով տեսել է թե ինչպես են քայլում շենք մտնելուց, արդեն խանդից դրդված փորձել է հաշվեհարդար տեսնել Աշոտի հետ, բարեբախտաբար չի ստացվել:
Ըստ բողոքի հեղինակների` խանութի մուտքի մոտ Աշոտ Մնացականյանի հետ եղել է քաշքշուք, որից հետո Արսեն Մաթևոսյանը խանութի ներսից բերելով հյութի շիշը հարվածում է տուժողի գլխին, որից հետո արդեն տեսագրության վրա հստակ երևում է, թե ինչպես են Ա.Մնացականյանը և Ա. Փիլոյանը փոխադարձ հարվածներ հասցնում միմյանց։
Եթե Աշոտ Մնացականյանը ցանկանում էր սպանել, ինչու չի շարունակել դանակով հարվածներ հասցնել, այլ անցել է ձեռնամարտի, տուժողը չի կարողացել պատասխանել այդ հարցին:
Աշոտ Մնացականյանը պաշտպանվել է խլելով Ա.Փիլոյանից դանակը, ուստի միայն կարելի է քննարկել արդյոք ինքնապաշտպանության սահմանազանցում առկա է, թե ոչ, իսկ խանութի ներսում փոխադարձ հարվածներ է եղել, բացի դրանից վեճը ուղղված չի եղել հասարակությանը, այլ եղել է անձնական հարցի շուրջ, թեև այդտեղ եղել է հասարակություն։ Արսեն Մաթևոսյանը հայտնել է, որ եթե ինքն իմանար, որ տուժող ունի չէր հարվածի նրան հյութի շշով, իմաստը որն է, սա ևս մեկ անգամ ապացույցն է նրան, որ Արսեն Մաթևոսյանը մինչև խանութի հատվածը Ա.Փիլոյանի հետ չի առնչվել, նա խանութում տեսնելով, որ ընկերոջ հետ վեճ է և տեսնելով, որ իր խոսքերով ջանով է տուժողը խանութից վերցնում է շիշը և կոտրում նրա գլխին, իհարկե, ոչ ոք չի հերոսացնում Ա.Մաթևոսյանի արարքը, բայց դա աբսուրդ է որակել, որպես խմբի կազմում սպանության փորձ, ինչպես նաև խուլիգանություն, այդ արարքը միայն կարելի է, որակել, որպես անձի դեմ կատարված արարք, այլ ոչ թե հասարակության դեմ:
Բողոքի հեղինակները փաստել են, որ դատախազը մեղադրական ճառում նշել է, որ գործով մյուս մեղադրյալ Արսեն Մաթևոսյանը մտնելով խանութ, վերցրել է հյութով լի ապակյա տարա և դուրս գալով առևտրի կենտրոնից այդ տարայով հարվածել տուժողի գլխին, որը Է.Թորոսյանի, Ա.Մնացականյանի, գործով չպարզված մնացած անձանց գործողությունների հետևանքով այդ պահին եղել է կիսածնկաչոք վիճակում։ Այսինքն` միայն այն, որ տուժողը վնասվածք ունի, կադրում երևացող բոլոր անձինք էլ հարվածել և դանակով խփել են նրան, առանց ստուգելու վարկածը, որ տուժողի ձեռքից է Ա.Մնացականյանը դանակը վերցրել, տուժողի պատմածը հիմք ընդունելով, մեկ ցուցմունքի հիման վրա մեղադրանք են առաջադրրել`անտեսելով, որ մեղադրյալի պարտականությունը չէ ապացուցել իր անմեղությունը, այլ մեղադրողի պարտականությունն է ապացուցել ամբաստանյալի մեղավորությունը:
Տուժող Ա.Փիլոյանի մոլուցքն է պատժել բոլորին ովքեր ճանաչել կամ առնչություն են ունեցել Աշոտ Մնացականյանի հետ, նրանից նրա ընկերներից մուռ հանել, որ նա հանդգնել է իր նախկին` 12 տարվա կնոջ հետ մտերմություն կամ ընկերություն անել։
Ա.Փիլոյանը ցուցմունքները մշտապես գրել է անձամբ իր ձեռագրով և 15.01.2014թ. որոշել է հրաժարվել իր ցուցմունքների մի մասից և պնդել է.«Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից իրեն դանակներով հարվածելու հանգամանքը, որում նա համոզված է և հստակ պնդում է, որ նշված երկու անձինք իրեն դանակներով հարվածներ են հասցրել, նրանց երկուսի դեմքերն իրեն մոտ լավ են տպավորվել, իակ չի պնդել և չի հիշել մյուսների՝ Արամայիս Ղազարյանի, Էդիկ Թորոսյանի կողմից իրեն դանակներով հարվածելու հանգամանքը։»
Բողոքի հեղինակները` մեջբերելով վկա Տարոն Բաղդասարյանի դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքը և հարցերի պատասխանները, գտել են, որ Տարոն Բաղդասարյանը ներկայացրել է իր տպավորությունները, ենթադրել է, որ իր բացականչությունից հետո է եղել Ա.Մնացականյանի խանութից դուրս գալը, այնինչ տեսագրությունից երևում է, որ Ա.Մնացականյանը դուրս է գալիս, երբ Ա.Փիլոյանը կորցնելով հավասարակշռությունը խանութի ներսի աստիճաններից մեջքի վրա ընկնում է դրամարկղի մոտ, ի դեպ Աշոտն էլ է հարվածելու ընթացքում կորցնում հավասարաշռությունը ընկնում գետնին, օգնում են բարձրանալ, որից հետո շրջվում է և դուրս է գալիս խանութից։ Իրականում հնարավորություն եղել է, եթե մարդիկ ուղղակի միասին դուրս են եկել խանութից, եթե ցանկանային տուժողին հարվածել, ապա որևէ խոչընդոտ չի եղել, կարող էին հարվածել: Աշոտ Մնացականյանը, եթե ցակություն ունենար շարունակելու տուժողին հարվածել, ապա նա որևէ կերպ կաշկանդված չէր և կարող էր նորից ներս մտնել և մոտենալ տուժողին, այն ժամանակ, երբ Տարոն Բաղդասարյանը փոխանակման կետի մոտ խոսում է Ա.Մաթևոսյանի հետ։
Արմենի և Աշոտի ձեռնամարտից հետո, երբ Արմենը ընկել է դրամարկղի մոտ, Աշոտը ներս մտնելու և Արմենին հարվածելու հնարավորություն է ունեցել և որևէ խոչընդոտ չի եղել դա անելու, նույնիսկ այն պարագայում, երբ Տարոն Բաղդասարյանը ասում է, դե որ ինքն ասել էր գնդապետ է, դա արդեն հերիք էր, որ դադարի վեճը: Այնինչ նրա ասելուց հետո է Արսեն Մաթևոսյանը ոտքով հարվածել է տուժողին, որից հետո չենջի մոտ Տարոն Բաղդասարյանը զրուցում է Արսեն Մաթևոսյանի հետ և այդ ամբողջ ընթացքում Տ. Բաղդասարյանը կանգնած է մեջքով տուժողին, այսինքն`եթե ինչ որ մեկը ցանկանար մոտենալ հարվածել տուժողին որևէ արգելք չկար, բայց որևէ մեկը չի մոտենում տուժողին և չի հարվածում, բացի դրանից մոտենում է Էդուարդ Թորոսյանը, անցնում է տուժողի կողքով, մոտենում է Արսեն Մաթևոսյանին և Տարոնին Բաղդասարյանին, որից հետո դուրս են գալիս խանութից, և ամենակարևորը Տարոն Բաղդասարյանը դուրս գալուց ավելի առաջ է գտնվում քան Արսենը և Էդուարդ Թորոսյանը և այդ դուրս գալու պահին, երբ Տարոն Բաղդասարյանը արդեն խանութի դռների հատվածին է մոտենում, ներքևում Ա.Մաթևոսյանը կրկին մոտենում է տուժողին, որը պառկած վիճակում է գտնվում և ինչ որ էմոցիոնալ շարժումներով բան է ասում և որից հետո դուրս է գալիս խանութից։ Ինչ է արել Էդուարդ Թորոսյանը, պարզ երևում է, որ նա այդ վեճի հետ կապ չունի, ուղղակի Արսենի և Տարոնի զրույցի ժամանակ մոտենում է և փորձում է պարզել ինչ է տեղի ունենում։
Վկայակոչելով դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 416, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2142 և դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 168 եզրակացությունների հետևությունները, բողոքաբերները փաստարկել են, որ այդպես էլ պարզ չի դարձել փորձաքննությանը ներկայացված դանակների ծագման աղբյուրը և ինչու են այդ դանակները ներկայացվել, խոսքը փորձագետին տրամադրված 3 դանակների մասին է, բազմաթիվ հարցեր մնացել են անպատասխան, մասնավորապես. կապված դանակի` ծակող կտրող գործիքների կամ գործիքի կամ դանակների առկայության կամ բացակայության մասին, տուժողը ում կողմից է վնասվածքներ ստացել և որ պահին, ինչ հաջորդականությամբ, մանրամասներ այդ մասին։ Խնդրել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտությունն ապահովելու նպատակով դատաքննությունը լրացնել՝ թիվ ԵԱՔԴ/0178/01/14 քրեական գործով նշանակել կրկնակի լրացուցիչ դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննություն, ներկայացնելով փորձագետին առաջադրվող հարցերը, սակայն Դատարանն առանց խորամուխ լինելու հարցի էության մեջ, մերժել է պաշտպանության կողմի ներկայացրած միջնորդությունը։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18 հոդվածի 2-րդ մասի պահանջը, բողոքի հեղինակները գտել են, որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով մեղադրանքի կողմից չի հերքվել ի պաշտպանություն մեղադրյալի բերված փաստարկները, չի ապացուցել առաջադրված մեղադրանքները։
Եթե Դատարանը գնահատեր յուրաքանչյուր ապացույցն ըստ վերաբերելիության և թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ, չփարատված կասկածանքները մեկնաբանելով հօգուտ ամբաստանյալի, ապա կհաստատվեր այն, որ հնարավոր չէ հերքել ամբաստանյալների պատճառաբանությունները այն մասին, որ սպանություն կատարելու ցանկություն չի եղել և Արսեն Մաթևոսյանին վերագրել տուժողին դանակով վնասվածքներ հասցնելը մտացածին ենթադրություն է, որը չի հաստատվել քրեական գործի քննության ընթացքում։
Վերաքննիչ դատարանի դատաքննության ընթացքում պաշտպաններ Է.Խաչատրյանն ու Վ.Բաբայանը, ամբաստանյալներ Ա.Մաթևոսյանն ու Ա.Մնացականյանը նույն հիմքերով ու հիմնավորումներով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը պնդեցին, դատախազ Ա.Մնացականյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ առարկելով` միջնորդեց առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը թողնել անփոփոխ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումները
Ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դատաքննության ընթացքում լսելով բողոքում ներկայացված իրենց հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանների պատճառաբանությունները, դատախազի առարկությունները, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռը պետք է թողնել անփոփոխ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում Արսեն Մաթևոսյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, դեպքի օրը՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, պետք է գնար իր ընկերոջ երեխայի ծննդյան տարեդարձին: Տարեդարձ գնալու ճանապարհին կանգ է առել «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ` խմիչք գնելու նպատակով: Այդտեղ նկատել է, թե ինչպես իր ընկերոջ ընկերը կռիվ է անում ինչ-որ մեկի հետ: Խառնվել է կռվին, սակայն դանակով որևէ մարդու չի հարվածել, ոչ էլ ցանկացել է մարդու սպանել: Տուժող Արմեն Փիլոյանի հայտնածներն էլ իրականությանը չեն համապատասխանում: Առաջադրված մեղադրանքում ինքը մեղավոր չէ, իր վրա «շառ են անում», ցանկանում են իրեն դատապարտել: Բնակվում է «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտակայքում: Արմեն Փիլոյանին ընդհանրապես դանակով կամ այլ ծակող-կտրող գործիքով հարվածներ չի հասցրել, առհասարակ սովորություն չունի իր մոտ դանակ պահել: Դեպքի վայրում և դեպքի ժամանակահատվածում որևէ մեկի մոտ դանակ չի նկատել, բայց լսել է, որ այնտեղ դանակ եղել է և դանակը եղել է այլ մարդու մոտ: Քննությանը ձեռք չի տվել պարզել, թե ում մոտ է եղել դանակը: Արմեն Փիլոյանին որևէ վնասվածք չի հասցրել, իսկ դեպքի ընթացքում էլ չի իմացել, որ Արմեն Փիլոյանը վնասվածքներ ունի: Դեպքի վայրում նկատել է, որ երկու տղա կռիվ են անում, փոխադարձ հարվածում են միմյանց: Ասել է մի րոպե դադարեցրեք, լսել է, որ հայհոյել է Աշոտին, այդ ժամանակ մի հատ հայրական ապտակ է հասցրել Արմեն Փիլոյանին: Դեպքի ժամանակ Աշոտին նկատել է, երբ նա դուրս է եկել առևտրի կենտրոնից՝ ինքը ներսում է գտնվել: Ինքը կքանստել է հատակին ընկած Արմեն Փիլոյանի կողքը և նրան ամոթանք է տվել: Այնտեղ արյուն չի եղել: Ինքն է շշով հարվածել Արմեն Փիլոյանին, դա արել է պաշտպանվելու համար: Արմեն Փիլոյանը կռիվ է արել, չեն կարողացել նրան անջատել Աշոտից, այդ պատճառով էլ թեթև հարվածել է Արմենի գլխին, որպեսզի նա հանգստանա: Եթե իմանար, որ վերջինս այդքան վնասվածներ է ունեցել, նրան չէր հարվածի: Արմեն Փիլոյանն էլ է հարվածել Աշոտին, Աշոտը վայր է ընկել, դա նկատելով էլ, դիմել է այդ քայլին: Եթե ցանկանար Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկել, իրեն որևէ մեկը, այդ թվում նաև ոստիկանության աշխատակիցը, չէր կարող խանգարել: Ինքն Արմեն Փիլոյանին սպանելու մտադրություն չի ունեցել, քանի որ չի էլ իմացել, թե ինչ է պատահել նրա և Աշոտի միջև: Ոստիկանության աշխատակից ներկայացած Տարոն Բաղդասարյանն իր թևից բռնել է, քաշել է մի կողմ: Ինքը մոտեցել է Արմեն Փիլոյանին, ամոթանք տվել, վերջինս իրեն հայհոյել է, իսկ ինքն էլ թքել է նրա վրա: Այնպես է արել, որ առևտրի կենտրոնում եղած աղջիկները չնկատեն: Աշոտը <<Պարմա>> առևտրի կենտրոնից դուրս է եկել ոստիկանության աշխատակցի դուրս գալուց առաջ: Եթե ցանկանար Արմեն Փիլոյանին դանակով հարվածել, նրան մեկ հատ այնպես կհարվածեր, որ վերջինս կմահանար:
Ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, պատասխանելով հարցերին, մանրամասնել է, որ երբ տաքսիով կանգնել է <<Պարմա>> առևտրի կենտրոնի մոտ, որպեսզի խմիչք գնի, կենտրոնի դիմացի հատվածում նկատել է, որ իր ընկերը կռիվ է անում ինչ-որ մեկի հետ: Արմեն Փիլոյանին շշով հարվածելու նպատակը եղել է այն, որպեսզի նա բաց թողնի ընկերոջը, քանի որ բռնել էր ընկերոջը և ցանկացել ծեծել: Այդ ընթացքում որևէ այլ անձանց չի նկատել, ովքեր ծեծել են տուժողին: Արամայիս Ղազարյանին ճանաչում է: Իր մոտ տեսակցության է գնացել իր եղբայրը, Արամայիս Ղազարյանը ծնկի է եկել եղբոր առջև, ասել է, որ իրեն ճիշտ հասկանան, հարձակվել են իր վրա, ծեծել են, ասել են, որ Արսենի դեմ ցուցմունք տա: Իր ընկերը, երբ դուրս է եկել սուպերմարկետից նույնպես հնարավորություն ունեցել է Արմեն Փիլոյանին սպանելու, սակայն նման ցանկություն չի ունեցել: Երբ մտել է առևտրի կենտրոն, բոլորը եղել են իրեն ծանոթ, այդ թվում կենտրոնի աշխատակիցները: Ամեն օր այդ առևտրի կենտրոնից է առևտուր անում: Մինչ առևտրի կենտրոն մտնելը նկատել է, որ Աշոտը և Արմեն Փիլոյանը կռիվ են անում: Աշոտին հրել է հետ, իսկ Արմենին ասել է, որպեսզի հանգստանա, հասկացել է, որ նա հարձակվում է իր վրա, ապտակել է նրան, հասկացել է, որ նա շարունակում է կրկին իր վրա հարձակվել, մտել է առևտրի կենտրոնից վերցրել է շիշը, հարվածել Արմեն Փիլոյանի գլխին, որպեսզի վերջինս հանգստանա: Դրանից հետո Արմեն Փիլոյանը վեր է կացել, կրկին հարձակվել Աշոտի վրա, կրկին սկսել են կռիվ անել, իսկ, այնուհետև Արմենի ոտքը սայթաքել է, հրել գցել է Աշոտին, Աշոտն էլ, բռնվելով նրա կրծքավանդակից, ընկել է գետնին: Դրանից հետո Աշոտը դուրս է եկել, իսկ ինքը մտել է ներս, մոտեցել և կքանստել է Արմենի մոտ, ինչ-որ մեկը մոտեցել է իրեն, ձեռքից բռնել, ասել է` ոտքի կանգնի, ինքը կանգնել է, վերջինս իրեն ոչ մի վկայական ցույց չի տվել, ցույց տալու դեպքում էլ նրան չէր հավատա: Այդ անձը ներկայացել է ոստիկանության աշխատակից, իրեն հարցրել է, թե ինչ է պատահել, ինքն էլ ասել է, որ իր ձեռքը բաց թողնի, այդ անձը նրա ձեռքը բաց է թողել, պտտվել և հեռացել: Նրանից 4 մետր հետ է եղել: Ինքը տուժողի վրա ոչ մի վնասվածք, արյուն չի նկատել: Իր կարծիքով երևի տուժողը հոգնել էր և հենվել էր հանգստանալու: Եթե տուժողի վրա արյուն տեսած լիներ կզանգահարեր և ոստիկանություն, և շտապօգնություն: Դուրս է եկել առևտրի կենտրոնի դռան մոտ, հաջողություն է մաղթել ոստիկանության աշխատակցին և հեռացել: Դրանից հետո ինքը ոչ վազել է, ոչ էլ փախուստի դիմել: Առևտրի կենտրոնից դուրս գալիս Աշոտն այնտեղ չի եղել, ինքն Աշոտին չի տեսել, նրան տեսել է ձերբակալվելուց հետո՝ դատարանում: Իրեն չհաշված, դեպքի վայրում եղել է Աշոտը, ծեծկռտուքի մասնակիցները եղել են երկուսը: Ինքը կռիվ չի արել: Այնտեղ ընդհանրապես այլ անձ չի եղել: Տարոնը որպես ոստիկան չի միջամտել, այլ հանդես է եկել որպես ծնող, որպես տարիքով անձնավորություն: Դանակ նկատել է, հնարավոր է սուպերմարկետի դանակն է եղել, սակայն իր մտերիմների մոտ դանակ չի նկատել: Դանակ որևէ մեկի մոտ չի նկատել: Երբ տուժող Արմեն Փիլոյանը պառկած վիճակում է գտնվել, անցնելիս իր ոտքը դիպել է նրա ոտքին, սակայն նրան չի հարվածել:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի դատարանում տված ցուցմունքներին՝ առաջին ատյանի դատարանը գտել է, դրանք ոչ միայն չեն հաստատվել քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված որևէ փաստական տվյալով, այլ հերքվել են պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցների համակցությամբ: Ավելին, Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի ցուցմունքն առ այն, որ տուժող Արմեն Փիլոյանի գլխին ապակյա շշով հարված է հասցրել նրան հանգստացնելու նպատակով, մտացածին է, անիրատեսական, նման կերպ ամբաստանյալն ամեն գնով փորձում է խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքի օրն Աիդա Հովհաննիսյանի հետ պատրաստվում էին հյուր գնալ մորաքրոջ տուն, այնուհետև պետք է գնային Էդոյի երեխայի ծննդյան տոնին: Երեկոյան, ժամը 19:00-ի սահմաններում, երբ գտնվել է հյուրանոցային համալիրում, Աիդան զանգահարել է իրեն, որպեսզի գնա նրա հետևից: Աիդան եկել է իր հետևից, ճանապարհին որոշել են, որ Աիդան պետք է փոխի հագուստը, նոր գնան: Մեքենայով կանգնել են Աիդայի տան մոտ, դուրս եկել մեքենայից, բարձրացել տուն: Զգացել է, որ Աիդան հուզված է, նա հեռախոսին զանգ է ստացել, սակայն չի պատասխանել, լռել է և չի խոսել: Աիդայի ձեռքից վերցրել է հեռախոսը, որպեսզի տեսնի, թե ով է զանգահարում: Այդ պահին Աիդան վատ է զգացել, իրեն ասել է, որ Արմենն է եկել: Աիդայի մոտ հիստերիկա է սկսվել և նա չի կարողացել իրեն տիրապետել, չի կարողացել նույնիսկ խոսել: Ինքը ցանկացել է Աիդային հանգստացնել: Այդ պահին Աիդան կրկին հեռախոսային զանգ է ստացել, ինքը փորձել է պատասխանել և չի հասցրել նույնիսկ «ալո» ասել, լսել է հայհոյանքներ և իրեն ուղղված խոսքերը. «Արա, դու էլ հլը իջի ներքև, խոսալու բան կա հետդ»: Փորձել է հանգստացնել Աիդային, ջուր է տվել: Տեսնելով, որ Աիդայի վիճակը չի կարգավորվում, ցանկացել է դուրս գալ, դեղորայք գնել և եթե, Արմենին էլ ճանապարհին տեսնի, ասի, որ նրա քավորի հետ խոսել է, ամենը պարզել են, ինչի համար է եկել: Դուրս է եկել շենքից, արդեն մութ է եղել, փողոցն անցել է, հանկարծակի մեկը հայտնվել և հարցրել է, Աշոտն ինքն է, ինքն էլ հարցրել է «ի՞նչ կա», այդ անձը ձեռքից քաշելով իրեն ասել է «Արա, արի ասեմ, ինչ կա», ինքն էլ ասել է, որ ձեռքը թողնի: Արմենը հարվածել է իր ծնոտին, ինչից հավասարակշռությունը կորցրել է ու վայր է ընկել: Զգացել է, որ տուժողը ձեռքով ինչ-որ բան է անում, ձեռքին դանակ է նկատել և երկու ձեռքով կախվել է նրանից, նա ընկել է իր վրա: Փորձել է դանակը խլել Արմենի ձեռքից, քաշքշել են միմյանց, ի վերջո տուժողի ձեռքից մի կերպ խլել է դանակը: Զգացել է, որ շնչակտուր է լինում, քանի որ տուժողն ամբողջ մարմնով ընկած է եղել իր վրա: Որոշել է դանակով մի քանի անգամ հարվածել, որպեսզի վերջինս ցավից կանգնի: Արմենը կանգնել է և դիմել փախուստի: Ինքն էլ դանակը դեն է նետել, նստել, որպեսզի շունչ առնի: Քանի որ ջղայնացած է եղել, մտածել է, որ «դրա մռթին պետք է մի հատ տա», որպեսզի հանգստանա, ուստի գնացել է տուժողի հետևից: Արմենը «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ կանգնած է եղել, ինքը մոտեցել է, ցանկացել է խոսել, բայց շնչակտուր լինելու պատճառով, չի կարողացել: Տուժողը հասել է իր վրա, կրկին սկսել են քաշքշել միմյանց: Զգացել է, որ ինչ-որ մեկը հրել է իրեն, հետ է գնացել, կռացել, շունչ քաշել, չի հանգստացել, մոտեցել է և կրկին մի քանի անգամ բռունցքով հարվածել է Արմենին և վայր ընկել, զգացել է, որ այլևս ուժ չունի: Դուրս գալով առևտրի կենտրոնից՝ նկատել է, որ մեքենա է կանգնած, զգացել է, որ չի կարողանում ասել, որպեսզի իրեն հիվանդանոց տեղափոխի, ի վերջո, ասել է, որ իրեն քաղաքի կենտրոն տեղափոխի: Հասնելով քաղաքի կենտրոն՝ դիմել է ծանոթ բժշկի, իրեն «դեքսամետազոն» են ներարկել, որպեսզի շնչառությունը կարգավորվի: Մինչ այդ Արմենի քավորը զանգահարել էր իրեն, ասել, որ զրուցել է Արմենի հետ, նա իրեն այլևս չի անհանգստացնի: Դեպքից հետո գնացել է օդանավակայան և հեռացել երկրից: Երբ իրեն դիմավորել է ոստիկանությունը, արդեն հասկացել է՝ ինչի համար: Եղել է դեպք, երբ Արմենը զանգահարել է իրեն, ասել, որ Աիդայի հետ գործ չունենա, կգա վիզը կպոկի: Մի անգամ էլ Աիդայի հետ սրճարանում է եղել, երբ հայկական հեռախոսահամարից զանգ է ստացել, պատասխանել է, իրեն ասել են, որ այդ աղջկա հետ գործ չունենա, գալու են վիզը պոկեն: Աիդան նկատել է այդ հեռախոսահամարը և հայտնել է, որ դա Արմենի հեռախոսահամարն է: Քանի որ Աիդայի հեռախոսահամարն ու Արմենի հեռախոսահամարը վերջինի անվամբ են գրանցված եղել, ենթադրել է, որ նա կարողացել է պարզել, թե որ հեռախոսահամարից է Աիդան հեռախոսազանգեր ստացել և այդպես էլ իմացել է իր համարը: Աիդան այդ հեռախոսազանգից խառնվել է, ինքը նրան հանգստացրել, ասել է, որ հնարավոր է Արմենը ցանկանում է վերադառնալ և հաշտվել իր հետ, ինչին Աիդան պատասխանել է, որ նրա անունը չի ցանկանում լսել, նա արդեն նոր կյանք է սկսել: Կատարվածում չի ընդունում իր մեղավորությունը և ոչ էլ իր ընկերներն են մեղավոր: Նախօրոք իրենք որևէ հանցագործություն չեն կազմակերպել: Դեպքից երկու օր առաջ Արմենը հանդիպել է Աիդայի հետ, տհաճ խոսակցություն են ունեցել իր վերաբերյալ, Արմենը ցանկացել է այնպես անել, որ Աիդան իր հետ որևէ շփում չունենա: Նույնիսկ Աիդայի հետ ծանոթանալուց հետ իրեն չի հետաքրքրել Արմենի ով լինելը, քանի որ նա իր կյանքն է ունեցել, իսկ Աիդան էլ իր կյանքն է ցանկացել դասավորել: Արմենն իրեն ասել է, որ եթե Աիդայի հետ շարունակի շփվել, ինքը հարամ կանի ամեն ինչ: Արմենը ստում է, թե ցանկացել է Աիդայից ոսկեղենը վերցնել, քանի որ դա կարող էր անել դեպքից երկու օր առաջ, երբ հանդիպել էր նրան կամ էլ ամուսնալուծվելուց հետո: Այն հանգամանքը, որ ինքն իբրև հանդիսացել է կազմակերպիչ կամ ցանկացել է մարդ սպանել, աբսուրդ է: Ինքն այդպիսի բաների ընդունակ չէ, իր ընկերներն էլ կապ չունեն այդ ամենի հետ:
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին՝ ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանը հայտնել է, որ դանակ կամ որևէ այլ ծակող կտրող առարկա Աիդայի տանից դուրս գալուց չի վերցրել, ամբողջ կյանքում սպորտով է զբաղվել, ֆիզիկապես լավ կոփված է, չէր կարծում, որ իրեն վտանգ է սպառնում, որպեսզի դանակ վերցներ, բացի այդ Արմենի քավորի հետ պայմանավորվածություն էր ձեռք բերել: Արմեն Փիլոյանի ձեռքից դանակը վերցնելով՝ զգացել է, որ խեղդվում է, ուստի դանակը ձեռքում խառը խփել է Արմենին, չի նայել, թե մարմնի որ հատվածին է հարվածում: Հարվածել է միայն, որ Արմենը ցավ զգա, բարձրանա իր վրայից: Զգացել է, որ հավանաբար, Արմենի ոտքերին է հարվածում, քանի որ նա էլ շարունակում էր դիմադրություն ցույց տալ: Այնպես չէր, որ Արմենը պառկած էր իր վրա, ինքն էլ նրան հարվածում էր, իսկ Արմենն էլ սպասում՝ քանի տեղ պիտի հարվածի: Երկու կամ երեք հարվածից հետո Արմենը կանգնել և փախել է, ինքն էլ այդ պահին ձեռքից գցել է դանակը, սթափվել և նոր է միայն զգացել՝ ինչ է կատարվել և ջղայնացած վազել Արմենի հետևից: Արմենի հետ կռվելու ընթացքում որևէ մեկին չի նկատել, որևէ անձ միջամտելու փորձ չի արել: Շատ ջղայնացած է եղել, որևէ բան չի նկատել, վազել է Արմենի հետևից, որ «մի բան անի դրան» հանգստանա: Ցանկացել է հարվածել Արմենին, այդ պահին իրեն հրել են, բռնվել է Արմենից, ով հարձակվել է իր վրա և կրկին քաշքշուկ է սկսվել: Այդ պահին իրեն հրել են, ով՝ չգիտի, ոչ իրեն է որևէ մեկը հարվածել, ոչ՝ Արմենին: Որևէ անձի չի նկատել, ով կփորձեր իրեն դիմադրել կամ կանխել ծեծկռտուքը: Իր ընկերներից որևէ մեկին չի տեսել:
Գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ վերլուծելով ու գնահատելով Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի ցուցմունքները, վերաքննիչ քրեական դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես դրանք, այնպես էլ նրանց պաշտպաների կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն անհիմն են, նպատակ են հետապնդում ազատելու նրանց քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, կամ հնարավորինս մեղմելու նրանց պատասխանատվությունը, դրանք հերքվում և ամբաստանյալներին մեղսագրվող արարքները հիմնավորվում են առաջին ատյանի դատարանի դատաքննությամբ հետազոտված ու վերլուծված գործի փաստական տվյալների ու ապացույցների ներքոշարադրյալ ամբողջությամբ:
Տուժող Արմեն Փիլոյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նախքան դեպքն ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչել: Դեպքը տեղի է ունեցել է 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, երեկոյան ժամերին: Կանգնած է եղել Երևան քաղաքի Ավետիսյան-Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկում, երբ նկատել է, որ ինչ-որ անձիք իրեն են հետևում, փոխել է իր գտնվելու վայրը և արդյունքում հայտնվել նշված փողոցների խաչմերուկում գտնվող կրպակից մի քանի մետր հեռավորության վրա: Այդ ընթացքում շարունակել են իրեն հետևել: Այնուհետև, Աիդա Հովհաննիսյանի շենքից դուրս է եկել Աշոտ Մնացականյանը և հեռախոսով զրուցելով՝ նայել շուրջ բոլորը: Իրեն թվացել է, թե Աշոտին հեռախոսով հաղորդում են իր գտնվելու ճշգրիտ վայրը: Դրանից հետո Աշոտն ուղիղ քայլելով մոտեցել է իրեն, հարցրել՝ Արմենն ինքն է, պատասխանել է՝ այո: Ինքն Աշոտին առաջարկել է առանձնանալ և զրուցել, քանի որ գտնվել են փողոցի բանուկ հատվածում: Դրանից հետո բութ գործիքով հարված է ստացել աջ քունքային շրջանում, հարվածից հետո ինքնազգացողությունը վատացել է, զգացել է, թե ինչպես են բոլոր կողմերից մարդիկ վազում դեպի իրեն: Փորձել է հրելով ազատվել Աշոտից և վազել դեպի ներքև՝ ավելի լուսավոր վայր, ներքև վազելիս, գետինը թաց լինելու պատճառով, սայթաքել է և վայր ընկել: Վայր ընկնելուց հետո մի քանի անձ հարձակվել են իր վրա: Դանակով առաջին հարվածներն ստացել է գետնին ընկած ժամանակ, հարվածել են ոտքերի հետևի մասին: Կարծում է, որ ոտքերի հետնամասին են հարվածել, որպեսզի իրեն անշարժացնեն և ինքը չկարողանա փախչել: Այնուհետև, ուժերը հավաքելով, վեր է կացել, սակայն դանակի հարվածներ է ստացել արդեն որովայնի շրջանում: Վազել է «Պարմա» սուպերմարկետի կողմ, որովհետև այնտեղ լուսավոր է եղել: Փորձել է փրկվել, քանի որ իրեն հետապնդողները շատ են եղել, սակայն ամեն տեղից ստացել է հարվածներ, հնչել են հայհոյանքներ: Դեպի «Պարմա» սուպերմարկետ վազելիս, իրեն կրկին հրել և գետնին են գցել ու հարվածել: Ուժերը կրկին անգամ հավաքելով, ցանկացել է հասնել լուսավոր վայր, որպեսզի իրեն հետապնդողները դադարեցնեն վայրագությունները: Ինքը եղել է միայնակ, այլևս չի կարողացել դիմադրել, ինչն ակնհայտ էր նաև հարվածողների համար: «Պարմա» սուպերմարկետ հասնելուց հետո ևս շարունակել են իրեն հարվածել, որտեղ նույնպես նույն գործողությունները շարունակվել են: Մտնելով «Պարմա» սուպերմարկետ՝ հիշում է, որ Տարոն Բաղդասարյանը ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, բայց նրանց նույնիսկ դա չի կանգնեցրել, վերջինները շարունակել են իրենց գործողությունները: Այդ ընթացքում, երբ իրեն կրկին հարվածել են, ինքն ընկել է գետնին: Չգիտի, թե Տարոն Բաղդասարյանը նրանց ինչ է ասել, որից հետո նրանցից մի մասը դիմել է փախուստի: Սակայն դրանից հետո Արսեն Մաթևոսյանը կրկին հետ է վերադարձել, հայհոյանքներով և լկտի պահվածքով կրկին հարվածել է իրեն` ասելով «դե գնա մեռի», ինչից հետո՝ դիմել փախուստի: Նույնիսկ խանութում գտնվող ժողովուրդն է վախեցել մոտենալ: Տարոն Բաղդասարյանի կողմից իրեն առաջին օգնությունն է ցուցաբերվել: Բացի այդ Տարոն Բաղդասարյանը զանգահարել է շտապ օգնության ծառայություն և նրա շնորհիվ է, որ ինքը ողջ է մնացել:
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին, տուժող Արմեն Փիլոյանը մանրամասնել է, որ դեպքին նախորդող ժամանակահատվածում ինքը բաժանվել էր նախկին կնոջից` Աիդա Հովհաննիսյանից, ամուսնացել ուրիշ կնոջ հետ և մեկնել ԱՄՆ: ԱՄՆ-ում իր համար անծանոթ համարից իրեն են զանգահարել և հայտնել իր նախկին կնոջ վատ պահվածքի մասին: Զանգահարողն իրեն տրամադրել է նաև Աշոտի հեռախոսահամարը: Ինքն ԱՄՆ-ից զանգահարել է Աշոտին, ներկայացել որպես Աիդա Հովհաննիսյանի նախկին ամուսին, հայտնել է, որ հարցեր կան պարզաբանելու և անհրաժեշտության դեպքում ԱՄՆ-ից կվերադառնա և իրենք կզրուցեն: Երբ վերադառցել է Հայաստան, գնացել է Երևանի Վաղարշյան փողոցում գտնվող բնակարան՝ իր նախկին կնոջ հետ անձնական հարցերը պարզաբանելու նպատակով: Պարզաբանելու նպատակը եղել է ամուսնական մատանին և անձնական հարցերի քննարկումը: Նախօրոք նրան չի զանգահարել: Գնալով Վաղարշյան փողոց` Աիդա Հովհաննիսյանի բնակության վայր, զանգահարել է նրան, սակայն նա չի պատասխանել: Իմանալով երբ է Աիդա Հովհաննիսյանն ավարտում իր աշխատանքը, նրան սպասել է վերջինի բնակության վայրի դիմացի հատվածում: Աիդա Հովհանիսյանը տուն է եկել Աշոտի հետ և բարձրացել վերև: Չի կարող ասել նրանք իրեն նկատել են, թե`ոչ: Դրանից հետո, լինելով սթրեսային վիճակում, զանգահարել է նախկին կնոջը, որպեսզի ասի, թե ուզում է նրա հետ անձնական զրույց ունենալ, սակայն նա հեռախոսազանգերին չի պատասխանել: Այնուհետև նկատել է, որ ինչ-որ անձ հետևում է իրեն և դրանից ելնելով փոխել է իր դիրքը` շարժվելով դեպի Վաղարշյան-Ավետիսյան խաչմերուկ: Հասկացել է, որ այդ անձը հեռախոսով ինչ-որ խուսակցություն է ունենում, սակայն խոսակցությունն իրեն չի լսվել: Այնուհետև փոխել է իր տեղը, որտեղից երևացել է շենքի շքամուտքը, ցանկացել է մի փոքր հանգստանալ և հեռանալ: Այդ ժամանակ շենքի շքամուտքից դուրս է եկել Աշոտը, ով այդ պահին հեռախոսով է խոսել: Աշոտն իր գտնվելու վայրը չի իմացել և չէր էլ կարող իմանալ, թե ինքն այդ պահին որտեղ է գտնվում, եթե ինչ-որ մեկն ուղղորդած չլիներ: Աշոտը հեռախոսով խոսելուց հետո գլուխը շրջել է իր կողմ և իրեն պարզ է դարձել, որ նա հստակ գիտի իր գտնվելու վայրը: Աշոտն սկզբում եղել է միայնակ, մոտեցել է իրեն, հարցրել արդյոք ինքն Արմենն է, պատասխանել է՝ այո և առաջարկել է առանձնանալ զրուցել: Աշոտին ասել է, որ Աիդա Հովհաննիսյանը եղել է իր 12 տարվա կինը: Այդ պահին հետևից բութ գործիքով ստացել է առաջին հարվածը: Դիմել է փախուստի դեպի խաչմերուկ, որի անկյունում կրպակ է եղել: Կրպակի դիմացը ջուր է կուտակված եղել, ոտքը սայթաքել և վար է ընկել: Այդ ժամանակ հետևից հարձակվել են իր վրա: Տեսել է Աշոտին: Երբ ընկել է դանակով բազմաթիվ հարվածներ է ստացել ոտքերին: Դանակով իրեն հարվածողների շարքում եղել են Աշոտը և Արսենը: Գետնին ընկած ժամանակ, երբ իրեն հարվածել են, դանակ տեսել է Աշոտի ձեռքին: Վեր է կացել և փորձել դիմել փախուստի, որովհետև ի վիճակի չի եղել դիմադրություն ցույց տալ: Փախուստի դիմելուց հետո, «Պարմա» սուպերմարկետ չհասած, իրեն հրել են և վայր գցել, կրկին դանակով հարվածել` արդեն որովայնի շրջանում: Հարվածողները եղել են Աշոտ Մանացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը: Նրանց ձեռքում է դանակ տեսել: Այդ ընթացքում ստացել է նաև ձեռքերով հարվածներ, հնչել են հայհոյանքներ և սպառնալիքներ: Էդուարդ Թորոսյանին հիշում է որպես կռվի մասնակից: Առանձնակի դաժանությամբ են եղել Աշոտի և Արսենի գործողությունները: Էդուարդ Թորոսյանն ուղղակի գտնվել է կռվի մասնակիցների թվում, այդ պահին չի կարող տարանջատել նրանցից յուրաքանչյուրի գործողությունները: Երկրորդ անգամ ընկնելուց հետո կրկին վեր է կացել և մեծ դժվարությամբ կարողացել է հասնել «Պարմա» սուպերմարկետի մոտ: Կռվի ընթացքում չի եղել մեկը, ով հարվածները դադարեցնելու կոչ աներ: «Պարմա» սուպերմարկետի մոտ ինչ-որ մեկը հետևից քաշել է իրեն, չի թողել որպեսզի մտնի խանութ: Այդ ընթացքում Արսեն Մաթևոսյանը, խանութից վերցված շշով հարվածել է գլխին` ծոծրակի հատվածում: Կռվին, երեք ամբաստանյալներից բացի, այլ անձինք էլ են մասնակցել: «Պարմա» սուպերմարկետի ներսում եղել են Աշոտը և Արսենը, ովքեր իրեն հարվածել են նույնիսկ, երբ ինքն ընկած է եղել, անգամ ոստիկանության աշխատակցի ներկայությունը նրանց չի սթափեցրել:
Չի հիշում, թե նախաքննության ընթացքում քանի անգամ է ցուցմունք տվել: Ցուցմունք է տվել վերակենդանացման բաժանմունքում և երբ ի վիճակի չի եղել գրելու, իր ցուցմունքներն արձանագրել է քննիչը, որից հետո ինքը կարդացել, ծանոթացել և ստորագրել է: Եղել է, երբ ցուցմունք տալիս գտվել է դեղորայքի ազդեցության տակ, ուստի երբ կազդուրվել է, տվել է ավելի ճշգրիտ ցուցմունք, որը հետագայում պնդել է: Մինչ դեպքը հիշողության հետ խնդիրներ չի ունեցել: Մասնակցել է դեպքի վայրի զննության քննչական գործողությանը: Անձամբ կազմել է նաև գծագիր: Չի կարող հիշել իր վնասվածքների տեղակայումն առանձին առանձին, շատ են եղել, ստացել է մոտ 17-18 դանակի հարված, որից 5-ն աջ ոտքի հետևի շրջանում: Մնացած վնասվածքները եղել են որովայնի շրջանում և ձախ կողմի կողային մակերեսին, ունեցել է նաև մատի կոտրվածք և քունքի արյունազեղում: Նկատելով, որ աղիքները դուրս են ընկել և արյունաքամ է լինում, այնուամենայնիվ, շարունակել են իրեն հարվածել: Վայր ընկնելու հետևանքով ստացել է ձեռքի ափերի, ոտքերի, ծնկների վնասվածքներ, մատի կոտրվածք և մարմնի այլ մասերի վնասվածքներ:
Առաջին դանակով հարվածն ստացել է առաջին անգամ վայր ընկնելուց հետո, դանակը նկատել է Աշոտի ձեռքին, չի հիշում, թե որ ձեռքին, սակայն ենթադրում է, որ աջ ձեռքին: Չի հիշում, թե ինչ չափի է եղել դանակը: Նկատել է Աշոտի կողմից հարվածելու պահը: Չի կարող ասել, թե դանակի 17 հարվածներից քանիսն է հասցվել Աշոտի կողմից: Նախաքննության ընթացքում որևէ մեկն իրեն չի ուղղորդել: Բնավորությամբ բռնկվող չէ: Չի հիշում, թե արդյոք ամուսնալուծվելուց հետո հանդիպել է Աիդա Հովհաննիսյանի հետ, թե` ոչ: Իր և նախկին կնոջ` Աիդա Հովհաննիսյանի հետ կապված անձնական հարցերին չի ցանկանում պատասխանել: Աշոտի մասին իմացել է հեռախոսազանգի միջոցով, երբ գտնվել է ԱՄՆ-ում: Զանգահարողը եղել է իգական սեռի ներկայացուցիչ, իրեն անծանոթ: Մանրամասն չի հիշում, թե ինչ է զրուցել նրա հետ, հիշում է, որ նա ասել է, թե իր նախկին կինը հանդիպում է Աշոտի հետ և փոխանցել է Աշոտի հեռախոսահամարը, մինչ այդ Աշոտին չի ճանաչել և չի իմացել նրա հեռախոսահամարը: Այդ ժամանակ արդեն ամուսնացած է եղել: ԱՄՆ-ից Աիդա Հովհաննիսյանին չի զանգահարել, իսկ իրեն զանգահարողն Աշոտին ներկայացրել է որպես ոչ դրական անձնավորություն: Այդ հարցով զբաղվել է, քանի որ ինքն Աիդա Հովհաննիսյանի հետ ապրել է 12 տարի և լսել է, որ նա փորձում է իր կյանքը կապել մի մարդու հետ, ով բնութագրվում է ոչ դրական: Դեպքից և ապաքինվելուց հետո Աիդա Հովհաննիսյանին չի զանգել: ԱՄՆ-ից վերադառնելուց հետո նրա հետ չի հանդիպել, Աշոտին էլ չի զանգահարել: Երկար ժամանակ էր, ինչ որոշել էր Աիդա Հովհաննիսյանից պահանջել ոսկեղենը:
Տուժող Արմեն Փիլոյանը, անդրադառնալով ամբաստանյալ Էդուարդ Թորոսյանի կողմից իրեն հարվածելու հանգամանքին, նշել է, որ վերջին ձեռքում դանակ չի տեսել, Էդուարդ Թորոսյանը եղել է կռվի մասնակից, որևէ մեկի կողմից փորձ չի արվել կանխելու իր նկատմամբ կիրառվող բռնությունը: Դատարանի այն հարցին՝ ամբաստանյալ Էդուարդ Թորոսյանը չի կանխել կռիվը, թե իրեն ուղղված հարվածներ է հասցրել, տուժող Արմեն Փիլոյանը պատասխանել է, որ չի կարող տարանջատել կռվի յուրաքանչյուր մասնակցի գործողությունները:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-343-րդ հոդվածների պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել է տուժող Արմեն Փիլոյան նախաքննական ցուցմունքներն այն մասին, որ բաժանվել է իր նախկին կնոջից՝ Աիդա Հովհաննիսյանից, սակայն նրա հետ գտնվել է հեռախոսային կապի մեջ, ինչպես նաև հանդիպել են: Իրենց բաժանվելու պատճառը եղել է երեխա չունենալը: 2013 թվականի նոյեմբերի վերջերին նշանադրվել է Մերիի հետ և նրա հետ մեկնել ԱՄՆ՝ ամուսնական ճամփորդության: ԱՄՆ-ում գտնվելու ժամանակ էլ հեռախոսակապ է պաշտպանել Աիդա Հովհաննիսյանի հետ: 2013 թվականի նոյեմբերի 23-ին վերադարձել է ԱՄՆ-ից և երբ սկսել է հետևել Աիդային, պարզել, որ նա ընկերություն է անում մի տղայի հետ: Այնուհետև ճշտել է այդ տղայի հեռախոսահամարը, իմացել է, որ նրա անունը Աշոտ է և նրան ասել է, որ մինչ իր հետ չխոսա, Աիդայի հետ ընկերություն չանի:Այնուհետև որոշել է Աիդայից հետ վերցնել իր ոսկյա զարդերը և ժամը 20:30-ին գնացել է Աիդայենց շենքի բակ՝ Ավետիսյան 63 շենք: Երբ գնացել է այնտեղ, նկատել է, որ Աիդան Աշոտի հետ բարձրանում է վերև, որոշ ժամանակ սպասելուց հետո զանգահարել է Աիդային, սակայն վերջինս հեռախոսազանգին չի պատասխանել: Փողոցում սպասելու ընթացքում նկատել է, որ Աշոտը դուրս է եկել շքամուտքից, իսկ ինքն էլ համոզված է եղել, որ այդ ընթացքում իրեն ինչ-որ մեկը հետևել է: Աշոտը մոտեցել է և հարցրել, թե արդյոք Արմենն ինքն է: Պատասխանել է, որ ինքն է և առաջարկել է առանձնանալ ու զրուցել: Այդ խոսակցության ժամանակ իր հետևից մոտեցել է մի տղա: Երբ Աշոտին առաջարկել է առանձնանալ ու զրուցել և երբ վերջինը մերժել է, իր հետևում գտնվող տղան բռունցքով հարվածել է իր աջ աչքի ներքևի հատվածին: Նրա հարվածից հետո Աշոտն էլ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Ինքը հրել է առջևը կանգնած Աշոտին, որպեսզի դիմի փախուստի: Փախչելով դեպի խաչմերուկի մոտ գտնվող խանութի կողմը՝ ոտքը սայթաքել է և վայր է ընկել: Երբ ոտքի է կանգնել, Աշոտը և ևս 4 հոգի հարձակվել են իր վրա: Այդ ժամանակ տեսել է, որ Աշոտը սուր կտրող-ծակող երկար իրով հարձակվել է և սկսել հարվածել իր փորի հատվածին: Բացի Աշոտից իրեն դանակներով հարվածել են ևս 3-4 հոգի, որոնք հարվածել են իր փորի և ոտքերի հատվածներին: Այդքանից հետո վազելով փախել է, որպեսզի մտնի Պարմա խանութ, սակայն առջևի հատվածում իրեն կրկին սկսել են ծեծի ենթարկել և ինչ-որ մեկը շիշ է ջարդել գլխին, որից հետո Աշոտը բռունցքներով հարվածներ է հասցրել իր դեմքին, ծեծելով մտցրել խանութ և ընկած վիճակում կրկին ոտքով հարված է ստացել Աշոտի կողմից: Աշոտը մոտ 40 տարեկան, լիքոտ մարմնակազմությամբ, օվալաձև դեմքով, ճաղատ, մուգ գույնի աչքերով տղա էր: Իրեն մարմնական վնասվածքներ պատճառող անձանց մեջ եղել է նաև Ավետիսյան 65 շենքի դիմացի հատվածում գտնվող բենզալցակայանի աշխատակիցը, ով եղել է մոտ 170 սմ հասակով, 25-30 տարեկան, միջին մարմնական կազմվածքով, կարճ սև մազերով: Այդ անձը 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, ժամը 20:20-ի սահմաններում, երբ գտնվել է Վաղարշյան փողոցի վրա, նկատել է, որ իրեն հետևում է: Երբ Աշոտը մոտեցել է իրեն և ինքն էլ նրան առաջարկել է զրուցելու նպատակով նստել մեքենան, այդ անձը հետևից անսպասելի բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Այնուհետև նրան տեսել է իրեն դանակահարողների հետ, վերջինս նույնպես իրեն դանակով հարվածել է, դանակը չի կարող նկարագրել, քանի որ տեսել է միայն դանակի շեղբը: չի կարող ասել, թե այդ անձը կոնկրետ մարմնի որ հարվածին է հարվածել, քանի որ նրա հետ միաժամանակ մյուսներն էլ են հարվածել:
Պնդել է Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից իրեն դանակներով հարվածելու հանգամանքը, չի պնդել մյուսների՝ Արամայիս Ղազարյանի և Էդուարդ Թորոսյանի կողմից իրեն դանակներով հարվածելու հանգամանքը: Էդուարդ Թորոսյանին հիշում է որպես կռվի մասնակից և իրեն ձեռքերով և ոտքերով հարվածող անձի: Չի հիշում, որ Էդիկի ձեռքին դանակ եղած լինի: Էդիկն իրեն հարվածել է մինչ խանութ հասնելը և խանութի մոտակայքում, սակայն ոչ դանակով: Մինչ դեպքը՝ հոկտեմբերի 25-ից նոյեմբերի 22-ը գտնվել է ԱՄՆ-ում, որտեղ զանգ է ստացել մի անծանոթ աղջկանից, ով ասել է, որ Աիդան ընկերություն է անում Աշոտ անվամբ մի տղայի հետ՝ տրամադրելով վերջինի հեռախոսահամրը: Ինքն ամերիկյան հեռախոսահամարից զանգահարել է Աշոտին, ներկայացել որպես Աիդայի նախկին ամուսին և ասել, որ մեկ շաբաթից կլինի ՀՀ-ում, Աիդայի հետ անձնական պարզաբանման հարցեր ունի և, որ այդ ընթացքում նա Աիդայի հետ չշփվի, ինչին վերջինը պատասխանել է, որ դա իր գործը չէ և ինքը չպետք է ասի, թե ոնց վարվի:
Արսեն Մաթևոսյանն իրեն հարվածել է և դանակով և ձեռքով և ոտքով, ինչպես նաև ապակյա շշով հարվածել է գլխին: Պնդում է, որ իրեն դանակով հարվածել են Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը՝ «Պռուժ» մականվամբ, իսկ մյուսներին որպես դանակով հարվածողների չի հիշում: Վիճաբանության ժամանակ իրեն հարվածներ է հասցրել նաև Էդուարդ Թորոսյանը և’ ձեռքերով, և’ ոտքերով, սակայն դանակով հարվածներ չի հիշում, վերջինի կողմից հնչել են նաև հայհոյանքներ և սպառնալիքներ: Կռվի ընթացքում ոչ ոք իրեն չի պաշտպանել, չի փորձել օգնել, բացառությամբ խանութում գտնվող ոստիկանության աշխատակից Տարոն Գեորգիչի: Առաջին հարվածն ստացել է թիկունքի կողմից, աջ ականջի և քունքային շրջանին, որից հետո երբ փորձել է փախչել, սայթաքել է, որի հետևանքով ստացել է աջ ձեռքի ճկույթի կոտրվածք, ինչպես նաև աջ և ձախ դաստակների քերծվածքներ:
Նախաքննական ցուցմունքը հրապարակելուց հետո տուժող Արմեն Փիլոյանը հայտնել է, որ ամբողջությամբ պնդում է դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
Վկա Տարոն Բաղդասարյանը դատաքնության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբեր ամսին, աշխատանքից տուն վերադառնալիս, մտել է «Պարմա» առևտրի կենտրոն՝ գնումներ կատարելու: Հասնելով դրամարկղին՝ լսել է կանացի բղավոց, դուրս է եկել և նկատել, որ երկու երիտասարդ միմյանց հետ դռան մուտքի մոտ՝ ներսի հատվածում, մտել են ձեռնակռվի մեջ: Գոռացել է, որ հանդիսանում է ոստիկանության գնդապետ, այդ ժամանակ տղաներից մեկը դուրս է եկել առևտրի կենտրոնից, իսկ երկրորդը հարվածից ընկել է մեջքի վրա՝ դեպի դրամարկղի կողմը: Դրանից հետո, մեկ այլ երիտասարդ վազելով հարվածել է գետնին ընկած երիտասարդին: Ինքը մոտեցել, կրկին ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, բռնել է նրա ձեռքից և տարել դեպի դրամարկղ: Իրեն մոտեցել են ևս երկու երիտասարդ, հրելով դուրս եկել խանութից և դիմել փախուստի: Դրանից հետո, նկատելով, որ տուժածն արյան մեջ պառկած է, զանգահարել է ոստիկանություն, այնուհետև, մոտենալով տուժողին` ոտքին ժգուտ է կապել, քանի որ ուժեղ արյունահոսել է: Տեսնելով, որ դանակի ծակած տեղերից տուժողի աղիքները դուրս են եկել, խանութից բամբակ է խնդրել, որը դրել է որովայնի վրա և շտապ օգնության աշխատակիցների ժամանումից հետո նրան տեղափոխել են հիվանդանոց: Խանութի մուտքից ներս կռվողները եղել են երկուսը, չի ճանաչում, թե ամբաստանյալներից ով է եղել կռվողը, վերջինս եղել է ճաղատ, հային բնորոշ արտաքինով: Այնուհետև, մեկը վազելով մոտեցել և հարվածել է գետնին ընկած երիտասարդի կրծքավանդակին, եթե չի սխալվում, դա եղել է Արսեն Մաթևոսյանը: Վերջինս հնչեցրել է «մեռիր» արտահայտությունը: Իսկ երբ ինքը նրա ձեռքից բռնել է, վերջինս ասել է, որ տուժողն իր եղբոր կնոջը վիրավորել է և նրան հասնում է: Չի կարող վերհիշել, թե կռվողը մյուս ամբաստանյալներից ով է եղել: Այնուհետև, մոտեցել է նաև երրորդը, ով հրել է իրեն և հեռացել են: Կռվողների ձեռքին ինչ-որ գործիք չի եղել: Իրեն հրած տղաների ձեռքերը եղել են արյունոտ, սակայն չի կարող ասել, թե ովքեր են եղել: Իր բացականչությունն այն մասին, որ ինքը ոստիկան է, միանշանակ ազդել է կռվողի վրա, նա դրանից հետո անմիջապես դուրս է եկել: Սկզբից նկատել է, որ արյուն է գալիս տուժողի ոտքից, նրա գոտիով ժգուտ է կապել ոտքին և դադարեցրել արյունահոսությունը, հետո բացելով կաշվից վերարկուն, տեսել է, որ աղիքները դուրս են եկել որովայնից: Սկզբից իմացել է, որ հարվածի արդյունքում է նա գետնին ընկել, այնուհետև տեսնելով արյունը, հասկացել է, որ դանակահարված է: Նախաքննության ընթացքում տեսել է տեսաձայնագրությունը, սակայն չի հիշում: Ինքը չի թողել, որպեսզի երիտասարդը դուրս գա խանութից, սակայն քանի որ նրանք եղել են երեքով, իսկ ինքը միայնակ, իրեն հրելով հասցրել են առևտրի կենտրոնի մուտքի մոտ, իսկ այնուհետև, չի կարող ասել թե՝ ով, իրեն կրծքավանդակից հրել է շատ ուժեղ, ինքը հետ-հետ է գնացել, և նրանք հեռացել են: Եթե որևէ մեկը ցանկանար տուժողին կրկին հարվածել կամ նրան կյանքից զրկել, ինքը հնարավորություն չէր ունենա բոլորի գործողությունները կանխել: Տուժողը իր մոտ թողել է ուշագնաց եղածի տպավորություն, քանի որ չի խոսել, սակայն շարժումներ արել է:
Վկա Տարոն Բաղդասարյանը պատասխանելով դատավարության մասնակիցների և Դատարանի հարցերին մանրամասնել է, որ կռիվը եղել է առևտրի կենտրոնի աստիճանների վրա: Կռվողները եղել են երկուսը: Իր գոռոցից հետո մեկը գնացել է, իսկ մյուսը մեջքի վրա ընկել է գետնին: Եղել է նաև Արսեն Մաթևոսյանը, ով ոտքով մեկ անգամ հարվածել է գետնին ընկած երիտասարդի կրծքավանդակին և արտաբերել «մեռիր» արտահայտությունը: Ինքը մոտեցել է նրանց, բռնել է հարվածողի ձեռքից և տարել դեպի տարադրամի փոխանակման վայր: Ծեծկռտուքի ընթացքում հայհոյանքեր չի լսել: Զարմացել է այն հանգամանքից, որ տուժողը, որովայնը ծակած լինելու պայմաններում, կռվի մեջ է մտել: Իր տեսած անձանցից ոչ մեկի ձեռքին դանակ չի նկատել: Քանի որ երկար ժամանակ է արդեն անցել, չի կարող ասել, թե ամբաստանյալներ Մնացականյանին և Թորոսյանին դեպքի վայրում տեսել է թե՝ ոչ:
Տեսաձայանագրությունը դիտելուց հետո, պաշտպանի այն հարցին, թե տուժողին հարվածող անձինք գտնվելով նրանից մոտ հեռավորության վրա հնարավորություն ունեցել են նրան կրկին հարվածելու, վկա Տարոն Բաղդասարյանը պատասխանել է, որ, իր կարծիքով, այն պայմաններում երբ ինքը ներկայացել է որպես ոստիկանության գնդապետ, համոզված է, որ որևէ մեկը չէր շարունակի գործողություններ կատարելը: Նրանց հետ եղած տղաներից մեկը ասել է, որ ինքը հանդիսանում է գնդապետ և հորդորել է նրանց հանգստանալ: Իր կարծիքով եթե ցանկանային գործողություններ կատարել, չէին կարողանա, քանի որ մարդկանց դատողության մեջ մտնում է որ ոստիկանի ներկայությամբ գործողություն չպետք է անեն: Ֆիզիկապես չէր կարող խոչընդոտ հանդիսանալ, քանի որ նրանք երեքով են եղել: Չի կարող ասել այդ անձը սպանության դիտավորություն ունեցել է, թե՝ ոչ, քանի որ ինքը դանակահարություն չի տեսել, տեսել է ձեռնակռիվ: Առաջին հարվածողը եղել է սև բաճկոնով, նրանցից մեկն էլ եղել է ջինսով, սակայն չի կարող հիշել, թե՝ որ մեկը:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Գևորգ Կոստանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Ընկերոջ հետ միասին գնացել են Վաղարշյան-Գայդար փողոցների խաչմերուկ, որտեղ բնակվում են: Նկատել են, որ «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ մարդիկ են հավաքված: Մոտենալով առևտրի կենտրոնին, նկատել են, որ այնտեղ մարդ կա գետնին ընկած: Փորձել են օգնություն ցույց տալ: Մի քանի րոպե հետո ժամանել են շտապ օգնության աշխատակիցները, իրենք օգնել են նրանց գետնին ընկած անձին բարձրացնել և դնել շտապ օգնության ավտոմեքենան: Այնուհետև, իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանություն: Որևէ աղմուկ, գոռգոռոց չեն լսել: Այդ անձին նկատել են ընկած «Պարմա» առևտրի կենտրոնի ներսի հատվածում, աստիճանների մոտ: Նա եղել է գիտակից վիճակում, նրա մոտ վնասվածքներ չի նկատել: Արյուն նկատել է միայն հատակին: Այդ տարածքում է եղել մոտավորապես 5 րոպե: Տեղյակ չէ, թե ինչ է պատահել: Իմացել է, որ այդ մարդը վնասվածքներ է ստացել, սակայն տեղյակ չէ, թե ինչ պայմաններում: Նույն օրը, չի հիշում թե ժամը քանիսին, բայց մինչև 24:00-ն «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտակայքում ավտոմեքենայի մեջ ընկերոջ հետ նստած են եղել, երբ ոստիկաններն իրենց բերման են ենթարկել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ոստիկանությունում մնացել է մինչև առավոտ: Իրեն հարցաքննել են առավոտյան: Գետնին ընկած անձի ու իր միջև հեռավորությունը եղել է 5-8 մետր: Ոստիկանությունում ցուցմունք տվել է մեկ անգամ: Իր գրած ցուցմունքը կարդացել է, ճիշտ է: Իրեն ոստիկանություն են բերման ենթարկել շտապ օգնության աշխատակիցների հեռանալուց 10 րոպե հետո: Բերման ենթարկելուց հետո իր կամքին հակառակ որևէ գործողություն չեն կատարել, իր նկատմամբ որևէ բռնություն չեն գործադրել: Հավաքված մարդկանց քանակից է հասկացել, որ դեպք է պատահել: Տեղյակ չէ, թե ով է կանչել շտապ օգնության աշխատակիցներին: Ինքը որևէ վիճաբանության կամ կռվի ականատես չի եղել: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին դեպքի վայրում չի տեսել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել է վկա Գևորգ Կոստանյանի նախաքննական ցուցմունքներն առ այն, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան և Վ.Համբարձումյան փողոցների խաչմերուկում, կայանելով ավտոմեքենան, նկատել է, որ Վ.Վաղարշյան փողոցի վրա գտնվող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ մի խումբ մարդիկ են հավաքվել և ինչ-որ դեպք է տեղի ունեցել: Անմիջապես փակելով ավտոմեքենայի դռները՝ շտապել է այնտեղ: Հասնելով տեղ, նկատել է, որ սուպերմարկետի մուտքի դռների անմիջապես դիմաց ապակյա կոտրված շշի կտորներ են թափված, հատակն ամբողջովին եղել է արյունոտ վիճակում, իսկ մուտքի ներսից դեպի ներս` դրամարկղի մոտ ընկած է եղել մոտ 35-40 տարեկան անծանոթ տղամարդ, ով ամբողջովին թաթախված է եղել արյան մեջ և ոտքից արյուն է հոսել: Նրա կողքին եղել է նաև 50 տարեկանին մոտ մի տղամարդ, ով փորձել է օգնություն ցուցաբերել: Ժամը 21:15-ի սահմաններում ժամանել է շտապօգնության ավտոմեքենան և ինքն ու իր ընկեր Սերգեյն օգնել են վարորդին բացել սայլակը: Այդ պահին զգացել է, որ իր հետ ինչ որ բան է կատարվում: Երբ ուշքի է եկել, նկատել է, որ նստած է սուպերմարկետի մուտքի դռան կողքին և երեսը գտնվել է թրջված վիճակում: Այնուհետև Սերգեյն իրեն ուղեկցել է իր ավտոմեքենայի մոտ, որտեղ մի քանի րոպե նստելուց հետո իրենց մոտեցել են ոստիկանության աշխատակիցները և խնդրել են նրանց հետ գնալ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Հավաքված ամբոխի խոսակցություններից հասկացել է, որ գետնին ընկած անձնավորությանը ծեծել են, բայց, թե ովքեր են եղել ծեծողները չգիտի, քանի որ երբ իրենք հասել են սուպերմարկետի մոտ, ամեն ինչ արդեն ավարտված է եղել և նրանք սպասելիս են եղել շտապօգնության ավտոմեքենային:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Գևորգ Կոստանյանը հայտնել է, որ մանրամասները չի հիշում, և դատարանում ցուցմունք է տալիս այն, ինչի մասին հիշում է: Եթե այն ժամանակ այդպիսի ցուցմունք է տվել, ուրեմն իրականությունը դա է եղել: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը եղել է արժանահավատ: Նախաքննության ընթացքում քննիչի կողմից գրի առնված իր ցուցմունքը կարդացել է, իրեն ոչ ոք չի ուղորդել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Սերգեյ Պապյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալներին չի ճանաչում։ Ընկերոջ՝ Գևորգ Կոստանյանի հետ երեկոյան ժամը 21-ի սահմաններում, մեքենայի մեջ նստած զրուցելիս են եղել, երբ նկատել են, որ «Պարմա» առևտրի կենտրոնի դիմաց բազմաթիվ մարդիկ են հավաքված։ Որոշել են մոտենալ և պարզել, թե ինչն է պատճառը։ Մոտեցել են և նկատել, որ սուպերմարկետի դրամարկղի մոտ ինչ-որ անձ է գետնին ընկած, ում շուրջն արյուն է եղել։ Մտածել են օգնել նրան, սակայն այդ պահին եկել են շտապօգնության աշխատակիցները: Իրենք օգնել են նրանց շտապօգնության սայլակը տեղավորել ավտոմեքենայի մեջ։ Շտապ օգնության աշխատակիցների հեռանալուց հետո վերադարձել են իրենց ավտոմեքենան։ Այնուհետև, իրենց են մոտեցել ոստիկանության աշխատակիցները և հրավիրել ոստիկանության բաժին։ Աղմուկ, վիճաբանության ձայներ չի լսել։ Առևտրի կենտրոնի մոտակայքում արտառոց առարկաներ չի նկատել: Դրամարկղի մոտ ընկած անձի մոտ վնասվածք նկատել է, նրա ոտքն արյունահոսել է և այնտեղ ներկա ինչ-որ տղամարդ փորձել է գոտիով կապել վիրավորի ոտքը, որպեսզի արյունահոսությունը դադարի: Որքանով հիշում է, ասել են, որ ծեծկռտուք է տեղի ունեցել: Ոստիկանություն բերման է ենթարկվել ժամը 21-ի սահմաններում, այնտեղ գտնվել է մինչև հաջորդ օրը ժամը 14-ի սահմանները: Քննիչի մոտ մեկ անգամ է ցուցմունք տվել: Ցուցմունքը գրել է իր ձեռքով: Ինքը ծեծկռտուք, վիճաբանություն չի տեսել: Ամբաստանյալներին դեպքի վայրում չի տեսել: Քննիչի մոտ հարցաքննվելիս իր նկատմամբ բռնություն, սպառնալիք չի կիրառվել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Հերմինե Խաչիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Պարմա» առևտրի կենտրոնում, որպես գանձապահ: Ամբաստանյալներին և տուժողին չի ճանաչում: Նկատել է, որ դրսում վեճ է եղել, իսկ այնուհետև, ինչ-որ մեկն արյունոտ ներս է ընկել, ինքը գտնվել է շատ վատ վիճակում և իրեն չի հետաքրքրել, որպեսզի շուռ գա և տեսնի, թե ինչ է կատարվում: Առևտրի կենտրոնի ներսում ծեծկռտուք չի եղել, նկատել է, որ մեկն արյունոտ ներս է ընկել, ինչից ինքը վատ է զգացել և շրջվել է, որպեսզի չտեսնի: Նկատել է, որ ինչ-որ մեկը հյութի շիշ է վերցրել և դուրս է եկել, թե ով է եղել՝ չի հիշում, այդ անձը գնացել է արյունոտված անձի կողմ: Տեղյակ չէ, թե ինչ նպատակով է այդ շիշն օգտագործվել: Հայհոյանքներ չի լսել: Քննչականում իրեն հարցաքննել են, հետո տեսաձայնագրությունը ցույց տվել: Ամբաստանյալներից ոչ մեկին որևէ գործողություն կատարելիս չի նկատել: Իր համար սարսափելի է եղել: Արյունոտված անձն ընկած է եղել իր հետնամասում, 2-3 մետր հեռավորության վրա: Որևէ մեկի ձեռքին ծակող-կտրող առարկա չի նկատել: Էդուարդ Թորոսյանին առհասարակ չի տեսել: Նույն օրն իրեն հրավիրել են ոստիկանություն, ժամը 22:00-ից հետո, երբ արդեն առևտրի կենտրոնը փակվել է: Ոստիկանությունում մնացել է մինչև ժամը 3 կամ 4-ը: Իրենց հարցաքննելուց հետո թույլ չեն տվել հեռանալ, սակայն զանգահարելու հնարավորություն տվել են: Ինքը զանգահարել է տուն և հայտնել դեպքի մասին: Ոստիկանները ժամանել են և իրենց մեքենայով տեղափոխել են ոստիկանություն: Ինքը եղել է շատ վախեցած: Դեպքի ժամանակ գտնվել է հոգեպես շատ վատ վիճակում, չի գիտակցել, թե ինչ է անում: Առևտրի կենտրոնի ներսում որևէ արտահայտություն չի լսել: Հարցաքննության ընթացքում եղել է միայն քննիչը, ով բացատրել է, որ ինքը հանդիսանում է վկա, բացատրել է իր իրավունքները: Ինքը ծեծկռտուք չի նկատել: Արտահայտություն, որից կարելի է ենթադրել, որ ինչ-որ մեկին ծեծում են, չի լսել: Դեպքի օրն ամբաստանյալներից ոչ մեկին չի տեսել: Երբ նկատել է, որ այունոտված անձը ներս է մտել, վախից նրա կողմ չի շրջվել և շարունակել է աշխատել: Քննիչն իր նկատմամբ բռնություն չի կիրառել և չի ուղղորդել, չի հարկադրել: Առևտրի կենտրոնում ինչ-որ անձ օգնություն է ցուցաբերել տուժողին և հետագայում իմացել է, որ օգնություն ցուցաբերող անձը ոստիկանության աշխատակից է: Առևտրի կենտրոնի ներսում չի լսել, որ օգնություն ցուցաբերած անձը հայտնի, թե հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից: Դեպքից մի քանի օր հետո աշխատակիցներից է իմացել, որ այդ անձը հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել է վկա Հերմինե Խաչիկյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Հերմինե Խաչիկյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 14-ից աշխատում է Վաղարշյան 10 հասցեում գտնվող «Պարմա» մթերային խանութում, որպես գանձապահ: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 21:00-ի սահմաններում գտնվել է խանութի աջից երկրորդ դրամարկղում և սպասարկել է հաճախորդներին: Հանկարծ լսել է աշխատողներից մեկի ձայնը, ով բղավելով ասել է. «Վայ մի արեք մեղք է»: Այդ պահին, քանի որ մեջքով է նստած եղել խանութի մուտքի դռանը, վեր է կացել և շրջվելով դեպի խանութի մուտքի դուռը, նկատել է, որ խանութի մուտքի դռնից դեպի դուրս` մոտ 2 մետր դեպի մայթեզր, մարդականց բազմություն է հավաքված եղել, սակայն թե քանիսն են եղել և ովքեր` չի նկատել: Նկատել է, որ ինչ-որ մի տղամարդու մի քանի անձ ծեծում են, սակայն, թե քանիսը` չի կարող ասել: Այդ ամենը տեսնելուց հետո վախեցել է և հետ է գնացել` նստելով երկրորդ դրամարկղում: Մի քանի վայրկյան հետո կրկին իր տեղից վեր է կացել և շրջվելով դեպքի մուտքի դուռը, նկատել է, որ մի անծանոթ 30-35 տարեկան տղամարդ դրսից մտել է խանութ, վերցրել է հյութի ապակե շիշ և դուրս եկել: Այդ ժամանակ վախից կրկին հետ է շրջվել և չի նկատել, թե դրանից հետո ինչ է եղել: Այնուհետև լսել է մի տղամարդու ձայն, ով ասել է. «մի շարժվիր», ինչից հասկացել է, որ ծեծվող տղամարդը գտնվում է խանութում: Դրանից հետո եկել են շտապօգնության աշխատակիցները և նրան տեղափոխել են հիվանդանոց: Հարվածողների ձեռքում ոչ մի իր չի նկատել, բացառությամբ այն տղամարդու, ով խանութից վերցրել էր ապակյա շիշը: Հարվածողներից ոչ մեկի արտաքինը նկարագրել չի կարող, քանի որ նրանց տեսել է մեկ ակնթարթ, նախկինում նրանց չի հանդիպել և ոչ ոքի չի ճանաչում:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Հերմինե Խաչիկյանը պարզաբանել է, որ նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը գրել է իր ձեռքով, իրեն ոչ ոք չի հարկադրել և չի թելադրել, սակայն չի հիշում, որ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ լսել է «վայ մի արեք, մեղք է» իգական սեռի ներկայացուցչի ձայն: Ծեծկռտուքը եղել է կամ ճանապարհի վրա կամ ճանապարհից այն կողմ, մութ է եղել և հեռու, առևտրի կենտրոնի մոտ չի եղել: Իսկ երբ մոտեցել են առևտրի կենտրոնին, աշխատել է, որպեսզի չշրջվի և չնայի: Երբ ասել են, որ դրսում ծեծկռտուք է, մոտեցել է առևտրի կենտրոնի դռներին, նկատել է, որ ծեծկռտուք է և հետ է դարձել: Դռան դիմաց շատ մեծ ծեծկռտուք չի եղել: Չի հիշում, որ նման ցուցմունք է տվել, չի նկատել, որ մեկ անձին մի քանի անձիք ծեծում են: Առևտրի դռան մոտ արյունոտված անձ է կանգնած եղել և մի քանի այլ անձիք: Այն անձը, ում ծեծում էին, առևտրի կենտրոնի գետնին ընկած նույն անձն է: Ինքը չի նկատել, որ ինչ որ անձ մեկ ուրիշին հարվածի, նկատել է, որ հավաքված են տղաներ և բարձր ձայնով խոսում են: Չի նկատել, որ մի քանի հոգի ծեծի ենթարկեն մեկ անձի: Ինքը մոտեցել է աստիճաններին, մեկ րոպեի չափով հետևել է, նկատել է, որ տղաներ են հավաքվել, հասկացել է, որ կռիվ է դրսում: Այնուհետև վերադարձել է իր տեղը և այն պահն է նկատել, որ արյունոտված անձն արդեն գտնվել է դռան մոտ: Այն մեկ րոպե ժամանակահատվածում, երբ հետևել է դրսում հավաքված տղաներին, Էդուարդ Թորոսյանին չի նկատել: Առհասարակ նկատել է, որ առևտրի կենտրոնի մոտ հարվածել են մի անձի, ով եղել է արյունոտված: Նրան հարվածել են առևտրի կենտրոնից դուրս՝ դռան մոտ: Չի հիշում, որ առևտրի կենտրոնում իրար հարվածեն կամ հայհոյեն: Չի նկատել, որ արյունոտված տղամարդը հարվածի, բայց նրան հարվածել են: Չի նկատել, որ ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, առհասարակ, ինչ-որ մեկին հարվածի:
Վկա Տաթևիկ Գասպարյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Աշխատում է «Պարմա» առևտրի կենտրոնի խմիչքների բաժնում: Դեպքից հիշում է միայն այն, որ իր բաժնից դեպի այն վայրը, որտեղ դեպքը կատարվել է, փակ է և ինքը կատարվածը չի տեսել, հասել է միայն այն ժամանակ, երբ արդեն տուժողը պառկած է եղել հատակին: Խմիչքների բաժնի և դրամարկղի հեռավորությունը մեծ է, որպեսզի ինքը կարողանար նկատել կատարվածը: Վիրավորը պառկած է եղել առաջին դրամարկղի կողքին, հասել է այնտեղ և մի քանի վարկյանից հետ է վերադարձել: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տվել է մեկ անգամ, դեպքի օրը: Ցուցմունքը գրել է անձամբ, քննիչի կողմից ուղղորդում չի եղել: Դեպքի հետ կապված այլ բան չի հիշում: Ծեծկռտուք չի նկատել: Չի հիշում, թե վիրավորի նկատմամբ բռնություն եղել է, թե՝ ոչ: Հայտնում է այն, ինչը հիշում է: Չի հիշում՝ հայհոյանքներ լսել է, թե՝ ոչ: Իր բաժնում գտնվելու ընթացքում գոռգոռոցներ է լսել և գնացել է այդ ուղղությամբ: Իր գնալու ժամանակ վիրավորը հատակին է պառկած եղել: Վիրավորված անձի կողքին այլ անձանց չի նկատել: Խմիչքների բաժին վերադառնալուց հետո, դեպքի վայրն իրեն տեսանելի չի եղել: Վիրավոր անձին տեսել է հատակին պառկած, արյուն նկատել է: Վախեցած է եղել, այդ պատճառով էլ հետ է վերադարձել իր բաժինը: Առևտրի կենտրոնը փակելուց կես ժամ անց, աշխատակիցներին ոստիկանական մեքենայով տեղափոխել են Արաբկիրի ոստիկանություն: Գիշերը ժամը 1-2 սահմաններում իրեն հարցաքննել են: Հնարավոր չէ, որ հայտնած լինի իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկություններ: Դեպքի վայրի տեսաձայնագրություն իրեն ցույց չեն տվել: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին առևտրի կենտրոնում որևէ գործողություն կատարելիս չի նկատել, հայտարարություն և բղավոց որևէ անձի կողմից այն մասին, թե հանդիսանում է ոստիկանության աշխատակից, չի լսել: Չի նկատել, որ հատակին ընկած անձին ինչ-որ մեկը հարվածի: Վիճաբանության և ծեծկռտուքի ականատես չի եղել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել է վկա Տաթևիկ Գասպարյանի նախաքննական ցուցմունքներն առ այն, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան փողոցի վրա գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետի խմիչքների բաժնում, որպես հսկիչ-վաճառողուհի: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:45-ի սահմաններում, երբ գտնվել է իր բաժնում, լսել է սուպերմարկետի մենեջեր Քրիստինեի բղավոցը` «յա ինչ է կատարվում, թող գնան այստեղից»: Ձայները լսելով՝ առաջացել է քաղցրավենիքի բաժին, որն անցում ունի դեպի 1-ին դրամարկղ: Հասնելով այնտեղ՝ նկատել է, որ դեմքն արյունոտ մի տղամարդ ճոճվելով մտնում է խանութ և գլորվելով ընկնում գետնին: Այդ ժամանակ խանութի դռների մոտ եղել են հավաքված 4-5 անձ, որոնցից մեկը` մոտ 35 տարեկան, միջահասակ, կլոր դեմքով, համեմատաբար ճաղատ, հագին մուգ գույնի բաճկոն, բաց գույնի տաբատ, առաջացել է և մեկ անգամ ձեռքով և ոտքով հարվածել է ընկած մարդու որովայնին և դուրս է եկել խանութից: Դրանից հետո ինչ-որ անձնավորություն` մոտ 28-29 տարեկան, բարձրահասակ, նիհարավուն կազմվածքով, սև գույնի միջին երկարության մազերով, բերանն արյունոտ, համեմատաբար մեծ քթով, հագին` մուգ գույնի ջինսե տաբատ և կաշվե բաճկոն, համեմատաբար բաց գույնի բլուզ, առաջացել է դեպի գետնին ընկած մարդը, սակայն նրան քաշել և տարել են մի կողմ և ասել` «Ձևն ըտենց չի, մի արա» , որից հետո այդ տղամարդը մոտեցել է ընկած մարդուն և հայհոյելով թքել է նրա վրա: Դրանից հետո կռվող տղաները հեռացել են, ինքը մոտիկից տեսնելով գետնին ընկած մարդուն, նկատել է, որ նա բռնել է իր կոնքային հատվածի աջ կողմը: Դրանից հետո ժամանել են շտապօգնության աշխատակիցները և նրան տեղափոխել հիվանդանոց: Քրիստինայի բղավոցից հետո, երբ առաջացել է քաղցրավենիքի բաժին, լսել է ապակու կոտրվելու ձայն, որը հետագայում պարզվել է, որ եղել է շիշ, ինչով խփել են գետնին ընկած մարդուն:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Տաթևիկ Գասպարյանը հայտնել է, որ դեպքից անցել է 3-4 տարի և ընդհանրապես դեպքի մանրամասները չի հիշում: Հավելել է, որ նախաքննության ընթացքում իր վրա որևէ ազդեցություն չի եղել, նախաքննական ցուցմունքում գրել է այն, ինչ կատարվել է և այն ինչ տեսել է: Պնդել է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը:
Դատաքննության ընթացքում վկա Քրիստինե Փիլոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Դրամարկղի մոտ նստած է եղել և նկատել է, որ դրսում ծեծկռտուք է: Երբ նրանք մոտեցել են առևտրի կենտրոնին, ինքը քանի որ հղի է եղել, թողել է դրամարկղը և հեռացել: Չի կարող ասել, թե ծեծկռտուքի մասնակիցները քանիսն են եղել: Ամբաստանյալներին ծեծկռտուքի ժամանակ չի տեսել, նրանք իրեն անծանոթ էին: Նկատել է, որ անձինք իրար քաշքշում և ծեծում են: Կռվի մասնակցներից որևէ մեկին վնասվածքներով կամ արյունոտված չի նկատել:
Հաշվի առնելով վկա Քրիստինե Փիլոյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքների միջև առկա էական հակասությունները, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել է Քրիստինե Փիլոյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է «Պարմա» սուպերմարկետում որպես մենեջեր: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:30-ի սահմաններում գտնվել է սուպերմարկետի առաջին դրամարկղի մոտ, որը գտնվում է սուպերմարկետի մուտքի դռների դիմաց և, քանի որ սուպերմարկետի մուտքի դռները և հարակից պատուհանները ապակուց են, նկատել է, որ մուտքի դռնից մի քանի մետր դեպի աջ քաշքշուկ և վիճաբանություն է: Անմիջապես վեր է կացել տեղից և վազել դեպի սուպերմարկետի ներսի հատվածը, քանի որ եղել է հղի և շատ վախեցած: Դրսում կանգնած անձանց մեջ նկատել է իրենց աշխատակից Մարիամի ամուսին Մայիսին, ով հանդիսանում է իրենց տնօրենի ընկերը: Մայիսին տեսնելով բղավել է «Մայիս մի բան արա», սակայն չի տեսել նրա գործողությունները: Անմիջապես բարձրացել է երկրորդ հարկ, որտեղ իրեն ջուր են տվել և այլևս ոչինչ չի նկատել: Ինքը նկատել է արյունոտված դեմքով մի տղամարդու, ում ծեծի էին ենթարկում, սակայն նրան և վերջինին ծեծի ենթարկողներին չի ճանաչել և չի կարող ասել, թե քանիսն էին ծեծի ենթարկողները:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Քրիստինե Փիլոյանը հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս որևիցե մեկն իրեն չի ուղղորդել, չի սպառնացել և չի հարկադրել ցուցմունք տալ: Ցուցմունքը տվել է կամավոր, ստորագրելուց առաջ կարդացել է: Դեպքին ներկա է եղել, ինչը որ տեսել է դա էլ գրել է նախաքննության ընթացքում: Առևտրի կենտրոնի ներսում ծեծկռտուք չի տեսել: Վարույթն իրականացնող մարմնի կողմից իրեն տեսաձայանգրությունը ցույց չի տրվել: Ինքը ցուցմունք տալուց հետո հեռուստացույցով է դիտել տեսաձայնագրությունը:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Լևոն Եսայանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է որպես «Պարմա» առևտրի կենտրոնի տնօրեն: Ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանին ճանաչում է որպես այդ թաղամասի բնակիչ, նրա հետ հարաբերությունները չեզոք են, մյուս ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Իրեն դեպքի վերաբերյալ ոչինչ հայտնի չէ, դեպքին ներկա չի գտնվել: Ոչինչ չի հիշում: Երբ գնացել է դեպքի վայր, առևտրի կենտրոնը փակ է եղել, այնտեղ ոչ ոք չի եղել: Մուտք է գործել առևտրի կենտրոն, հանդիպել է ոստիկաններին, ովքեր եկել էին ծեծկռտուքի պատճառով: Ծեծկռտուքը եղել է դրսում: Այնուհետև, տեսախցիկներով տեսել են, որ առևտրի կենտրոնում էլ է կռիվ եղել: Երբ գնացել է առևտրի կենտրոն, այնտեղ աշխատակիցներից ոչ ոք չի եղել: Ոստիկանների հետ չի զրուցել: Տեսաձայնգրությունում ծեծկռտուք է եղել, չի նկատել, թե ով ում է ծեծում: Ծեծկռտուքի մասնակիցներին չի ճանաչել, չի հիշել, թե քանիսն են եղել: Նախաքնության ընթացքում տված ցուցմունքն արձանագրվել է քննիչի կողմից, կարդացվել է իր կողմից, արձանագրված է եղել ճշմարտությունը: Դեպքի ժամանակ գտնվել է տանը և այդ մասին իմացել է, երբ գնացել և տեսել է, որ առևտրի կենտրոնը փակ է՝ ժապավեններով շրջապատված: Ներկայացել է որպես տնօրեն և իրեն թույլատրել են մուտք գործել առևտրի կենտրոն: Ոստիկանները տեսաձայնագրությունները վերցրել են առևտրի կենտրոնի սեփականատերերի թույլտվությամբ, ինքը տեսել է տեսաձայնագրությունը, սակայն իրեն հարցադրումներ չեն արել: Նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տվել է մեկ անգամ: Տուժող Արմեն Փիլոյանին չի ճանաչում, տեղյակ չէ, թե ով է նրան վնասվածքներ հասցրել: Առևտրի կենտրոնում հանդիպել է իրենց մշտական հաճախորդ Տարոնին: Դեպքից հետո ոստիկանների ներկայությամբ դիտել է խանութի տեսանկարահանող սարքերի տեսաձայնագրությունները, չի հիշում, թե տեսաձայնագրությունում ամբաստանյալներից որևէ մեկը եղել է, թե՝ ոչ: Տեսաձայնագրությունում առկա անձինք քաշքշել են իրար: Չի նկատել, որ ինչ-որ մեկն առևտրի կենտրոնից որևէ իր վերցնի և հարվածի:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել վկա Լևոն Եսայանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 10 հասցեում գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում, որպես տնօրեն: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:00- սահմաններում սուպերմարկետից դուրս է եկել և գնացել է տուն: Տանը գտնվելու ընթացքում հեռուստացույց դիտելիս է եղել, երբ իրեն զանգահարել են սուպերմարկետից և հայտնել, որ սուպերմարկետում դեպք` դանակահարություն է տեղի ունեցել: Անմիջապես գնացել է սուպերկարկետ և նկատել, որ սուպերմարկետի մոտից դուրս եկավ շտապօգնության ավտոմեքենան: Մտնելով սուպերմարկետ՝ տեղեկացել է, որ վիճաբանություն է տեղի ունեցել և մեկին դանակահարել են, սակայն ում` չգիտի: Սուպերմարկետում հանդիպել է մշտական հաճախորդ Տարիել Գեորգիչին, ում հետ բարձրացել են սուպերմարկետի երկրորդ հարկ, որտեղ վերջինս լվացվել է: Այդ ժամանակ սուպերմարկետ են եկել ոստիկանության աշխատակիցները, որոնց հետ դիտել է տեսաձայնագրությունը և տեսել, որ մի քանի անձինք ծեծում են մեկին: Տեսաձայանգրության մեջ ճանաչել է «Պռուժ» մականվամբ Արսենին, ում գիտի որպես խանութի հաճախորդ և լսել է, որ նրան «Պռուժ» են ասում: Տեսաձայնագրությունում տեսել է, որ «Պռուժը» խանութից վերցնում է ապակյա շիշը և ջարդում տուժողի գլխին: Ինքը խոսել է սուպերմարկետի աշխատակիցների հետ և վերջինները պատմել են, որ խանութում աշխատելիս են եղել, երբ դրսից լսել են հայհոյանքներ և տեսել, որ դրսում մի մարդու ծեծում են, ով փրկվելու համար վախից փորձել է մտնել սուպերմարկետ, սակայն նրան թույլ չեն տվել: Չի լսել, որ աշխատակիցները կամ հաճախորդները խոսեն այն մասին, որ ինչ-որ մեկի ձեռքին դանակ են տեսել, լսել է, որ տուժողին դանակահարել են, այդ մասին հարցրել է աշխատակիցներին, սական նրանք ոչ ոքի ձեռքում դանակ չեն տեսել: Տեսագրության մեջ ճանաչում է «Պռուժին», նա է ապակյա տարան խանութից վերցնում և գազանի պես ջարդում տուժողի գլխին: Տեսագրության մեջ ճանաչում է նաև Արամայիսին, ով մի կողմ է քաշել տուժողին, ինչպես նաև՝ Տարիել Գեորգիչին, ով օգնել է տուժողին և ում հրել է «Պռուժ» կոչեցյալը: Խանութից դանակ կամ համանման առարկա չի անհետացել:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Լևոն Եսայանը հայտնել է, որ իրականում իր աշխատակիցներն իրեն պատմել են դեպքի մասին: Տեսաձայնագրությունում տեսել է մի քանի անձանց կողմից մեկին ծեծի ենթարկելու հանգամանքը, նրանց մեջ ճանաչել է «Պռուժին» և, որ վերջինս ապակյա տարայով գազանաբար հարվածել է ինչ-որ մեկին: Չի հիշում, թե ով է եղել իրեն զանգահարողը: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը եղել է այն, ինչ տեսել և լսել է, իր նկատմամբ ճնշում չի եղել, իրեն չեն ուղղորդել: Ամբողջությամբ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, բացառությամբ այն հանգամանքի, որ նշել է, թե ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը գազանաբար է հարվածել: Քննիչի կողմից արձանագրված իր ցուցմունքը մանրամասնորեն չի կարդացել: Չի հիշում, որ աշխատակիցներն են իրեն հայտնել դանակահարության մասին: Արսեն Մաթևոսյանին ճանաչում է որպես հաճախորդ, ով բնակվում է այդ թաղամասում: Տեսաձայնագրությունում Արսեն Մաթևոսյանին ճանաչել է դեմքից: Իրեն հարցաքննել են դեպքի օրը առևտրի կենտրոնում, ինքը ոստիկանության բաժին չի գնացել: Հարցաքննությանը մասնակցել է մեկ անգամ: Դեպքի օրն իր աշխատասենյակում տեսաձայնագրությունը դիտելուց բացի, տեսաձայնագրությունն այլևս չի տեսել: Ոստիկանները տեսաձայնագրությունը վերցրել են:
Վկա Բելլա Հովհաննիսյանը դատաքննության ցուցմունքով հայտնել է, որ տուժող Արմեն Փիլոյանի նախկին կնոջ Աիդա Հովհաննիսյանի քույրն է: Ամբաստանյալներից ճանաչում է Աշոտ Մնացականյանին, ով լուրջ նպատակներով շփվել է իր քրոջ հետ:: Դեպքի օրը քույրն անհանգստացած զանգահարել է իրեն, իրենք էլ նրան հրավիրել են տուն: Դեպքի մասին իմացել են, երբ ոստիկանները եկել են իրենց տուն և հրավիրել հարցաքննության: Դեպքի օրը հեռախոսազանգ է ունեցել քրոջ հետ և պարզել, որ այդ օրը վերջինս Աշոտի հետ պետք է գնար Աշոտի մորաքրոջ տուն: Քույրն Աշոտի հետ բարձրացել է տուն, որպեսզի հանդերձանքը փոխի և Աշոտի հետ գնան: Երբ հասնել են տան մոտ, նկատել են, որ Արմեն Փիլոյանի մեքենան այնտեղ կայանված է: Նրանք բարձրացել են վերև, այնուհետև, Աշոտը դուրս է եկել, իսկ քույրը զանգահարել է իրեն և ասել, որպեսզի զանգահարի Արմենին, ասի, որ հեռանա, որպեսզի խոսակցություններ չլինի: Ինքը զանգահարել է Արմենին, սակայն նա չի պատասխանել: Իր ամուսինը գտնվել է տանը: Ամուսնուն՝ Արամին խնդրել է, որպեսզի դուրս գա և տեսնի՝ արդյոք Արմենը դեռ այնտեղ է: Արամը գնացել է Կոմիտաս և հետ է վերադարձել: Վերջինս միայն նկատել է, որ ինչ-որ մարդիկ են հավաքված եղել, սակայն տեղյակ չի եղել, թե ինչ պատճառով: Արմենին այնտեղ չի նկատել: Երբ իրենց տարել են ոստիկանություն՝ հարցաքննության, տեղեկացել են, որ կռիվ է տեղի ունեցել: Որքանով հիշում է, ասել են, որ Արմենը և Աշոտը կռվել են, կռվի մասնակիցներից մնացածին չի ճանաչել, սակայն իմացել են, որ մնացածը եղել են Աշոտի կողմից: Տեղեկացել են, որ Արմենն է վնասվածք ստացել, սակայն տեղյակ չէ, թե ինչ հանգամանքներում և ում կողմից է: Ենթադրել է, որ խոսակցության մեջ Արմենն ու Աշոտն իրար չեն հասկացել, ինչն էլ վերածվել է կռվի: Արմենն ունեցել է բռնկվող բնավորություն: Արմեն Փիլոյանն իր քրոջ հետ ամուսնալուծվելուց և այլ կնոջ հետ ամուսնանալուց հետո զանգերով և հաղորդագրություններով անհանգստացրել է քրոջը: Դեպքի օրն իրենց տարել են ոստիկանություն, որտեղ մնացել է մինչև առավոտյան ժամը 05:00-ն, իսկ քույրը՝ մինչև ժամը 07:00-ն: Հարցաքննության ժամանակ իր քույրը եղել է դեղերի ազդեցության տակ, իսկ ինքն էլ հղի է եղել: Ոստիկանությունում իրենց ջուր են առաջարկել, ամեն ինչ եղել է բավարար: Հարցաքննությունից հետո քրոջը տեղափոխել են «Նաիրի» բժշկական կենտրոն: Արմեն Փիլոյանը եղել է խանդոտ և ամուսնալուծությունից հետո շարունակել է խանդել: Նրանք օրինական ամուսնության մեջ չեն գտնվել: Որքանով տեղյակ է, իր քույրն Արմենին տեղեկացրել էր Աշոտի հետ հարաբերությունների մասին: Քույրն ունեցել է խոր դեպրեսիա, նաև հիշողության կորուստ, որը դեպքից հետո ավելի է խորացել: Ոստիկանությունում իրեն երկար պահելու առթիվ բողոք չի ներկայացրել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Արամ Բարսեղյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Դեպքի օրն Աիդա Հովհաննիսյանը գնացել է իրենց տուն, որից հետո ժամանել են ոստիկանության աշխատակիցները և գնացել են ոստիկանության բաժին: Դեպքի օրը գտնվել է տանը: Կնոջ խնդրանքով տանից դուրս է եկել, գնացել Աիդա Հովհաննիսյանի տան մոտ և հետ վերադարձել: Աիդան խնդրել է, որպեսզի տեսնի իր տան դիմացը մարդիկ կան հավաքված, թե՝ ոչ, նախկին ամուսինն այնտեղ է, թե՝ ոչ: Մինչ այդ նկարով տեսել էր Աիդայի նախկին ամուսնուն: Ինքը մեքենայով գնացել, պտտվել է և հետ վերադարձել: Չի հիշում, թե նման խնդրանքի պատճառն ինչն է եղել: Նկատել է, որ «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ մարդիկ են հավաքված, այնուհետև, հետ է վերադարձել: Հավաքվածներից ոչ ոքի չի ճանաչել: Այնտեղ նաև ոստիկանական մեքենաներ են եղել: Վերադարձել է տուն և կես ժամ անց եկել են ոստիկանները, հրավիրել ոստիկանություն: Տեղեկացրել են, որ ծեծկռտուք է տեղի ունեցել, և հարցրել են, արդյոք տեղյակ է այդ դեպքից: Ոստիկանությունում իրեն չեն պատմել, թե ինչ հարցի շուրջ և ում միջև է տեղի ունեցել ծեծկռտուքը: Հետագայում իմացել է, որ Աիդայի նախկին ամուսնու և նրա ծանոթի միջև ծեծկռտուք է եղել: Տեղյակ չէ, թե ինչ է պատահել: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը և ամբողջությամբ ճիշտ է: Երբ Աիդա Հովհաննիսյանը եկել է իրենց տուն, նա եղել է հուզված վիճակում: Հայտնել է, որ իր նախկին ամուսինն է եկել և ինքը ցանկություն չունի նրան տեսնելու: Տեղյակ չէ նրա նախկին ամուսնու կողմից Աիդային հետապնդելու և անհանգստացնելու հանգամանքի մասին: Աիդա Հովհաննիսյանի և նրա նախկին ամուսնու ամուսնալուծության պատճառների մասին տեղյակ չէ: Երբ ինքն ամուսնացել է, նրանք արդեն ամուսնալուծված են եղել: Չի հիշում, արդյոք իր կնոջը Աիդան դեպքի օրը զանգահարել է, թե` ոչ: Դեպքի մասին տեղեկացել է ոստիկաններից: Ոստիկանությունում մնացել է մինչև գիշերվա ժամը 2 կամ 3-ը, հստակ չի հիշում: Իր կնոջ հղի վիճակում գտնվելու պայմաններում երկար հարցաքննելու կապակցությամբ առարկություններ չեն ներկայացրել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Աննա Միքայելյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է «Գրանդ Քենդի» ֆիրմային խանութում: Մոտ երկու տարի է, ինչ չի աշխատում «Պարմա» առևտրի կենտրոնում: Ամբաստանյալներին և տուժողին չի ճանաչում: Դեպքի օրն աշխատանքի մեջ է եղել, երեկոյան ժամ է եղել: Դեպքի ժամանակ առևտրի կենտրոնում չի եղել, եղել է ներսի պահեստային հատվածում: Պահեստից դուրս գալիս ձայներ է լսել, մոտենալով մուտքի հատվածին, տեսել է, որ խառը իրավիճակ է, կռիվ է, հետ է քաշվել: Ավելին չի հիշում, որ տեսած լինի: Մնացածը տեսել է տեսագրությունում: Քանի որ դեպքից երկար ժամանակ է անցել, հիշում է տեսաձայնագրությունում առկա կռիվը, ավել բան չի հիշում: Աշխատել է քաղցրավենիքի բաժնում, որը գտնվում է առևտրի կենտրոնի մուտքի մոտ, որտեղ ընկած է եղել վիրավոր անձը: Ինքը տեսագրության մեջ չի երևում: Չի հիշում, ով ում դեմ է կռվել և ինչի համար: Կռվին ներկա չի եղել, վիրավոր անձին հիշում է կռվից հետո: Իր հիշելով, երբ ինքն ականատես է եղել, կռիվը տեղի է ունեցել երկու անձի միջև: Նրանց արտաքինը չի տպավորվել իր մոտ, կարծում է, որ նրանց տեսնելիս չի ճանաչի: Վիրավորին է հիշում, որ եղել է բարձրահասակ տղամարդ: Իր ականատես եղած ժամանակահատվածում վիրավոր անձը եղել է կռվողների մեջ, չգիտի այդ ժամանակ նա վիրավոր եղել է, թե՝ ոչ: Երբ ամեն ինչն ավարտվել էր, վիրավորը դրամարկղի կողքին` քաղցրավենիքների բաժնի մոտ, հատակին ընկած է եղել՝ ամբողջությամբ արյունոտված: Կռիվը տեսնելուց վախից հետ է գնացել դեպի առևտրի կենտրոնի հետնամաս: Իր և խանութի մյուս աշխատակիցների միջև դեպքից հետո հնարավոր զրույց ունենալու վերաբերյալ չի հիշում: Կռվի ավարտից հետո է գնացել դրամարկղի մոտ: Ձայների բացակայությունից է հասկացել, որ կռիվն ավարտվել է: Նկատել է, որ վիրավոր անձին այդ պահին մեկ այլ անձ օգնություն է ցուցաբերել: Հատակին ընկած վիրավորը չի խոսել, չի հիշում, օգնություն ցուցաբերողը խոսել է, թե` ոչ: Աշխատակիցներից մի քանիսին, այդ թվում և իրեն, ովքեր գտնվել են այնտեղ, ժամը 22:00-ի սահմաններում, խանութի փակվելուց հետո, տարել են ոստիկանություն: Եթե չի սխալվում, տեսագրությունը տեսել է հեռուստատեսությամբ, դեպքից մի քանի օր հետո: Ամբաստանյալների ձեռքում որևէ առարկա չի տեսել, նրանցից ոչ մեկին չի հիշում: Երբ երկու անձանց միջև ծեծկռտուք է եղել, նրանց ձեռքում ոչինչ չի տեսել այդ պահին: Չի հիշում երկուսի կռիվը եղել է փոխադարձ, թե միակողմանի: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին, որպես այդ ծեծկռտուքի մասնակից, չի ճանաչում: Հատակին արյուն է եղել, սակայն չգիտի տուժողը մարմնին վնասվածքներ ունեցել է, թե՝ ոչ: Որքանով վիրավոր անձին տեսել է, վերջինս եղել է անշարժ ընկած հատակին, սակայն իր կարծիքով ամբողջովին անգիտակից վիճակում չի եղել:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Ծաղիկ Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել, որ տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Դեպքի օրն ինքն առևտրի կենտրոնի վերևի հարկում լվացվելիս է եղել: Իջնելով ներքև նկատել է, որ մենեջեր Քրիստինե Փիլոյանը, ով եղել է հղի, իրեն վատ է զգում, եղել է վախեցած վիճակում, նրան օգնություն է ցուցաբերել, ջուր է տվել, ուղեկցել վերևի հարկ: Երբ իջել է ներքև, դեպքն արդեն ավարտված է եղել, դեպքին ներկա չի գտնվել: Քանի որ Քրիստինեն գտնվել է հուզված վիճակում, նրանից չի հարցրել, թե ինչից է հուզվել: Ինքն իջել է ներքև դեպքի ավարտից հետո, երբ շտապ օգնության աշխատակիցներն են ժամանել: Քանի որ վախենում է կռիվներից, չի առաջացել, գտնվել է առևտրի կենտրոնի իրեն հատկացված սպասարկման բաժնում, որը հեռու է գտնվում դրամարկղից: Տեղեկացել է, որ ծեծկռտուք է եղել: Աշխատել է «Պարմա» առևտրի կենտրոնի այն բաժնում, որը հեռու է գտնվում դրամարկղներից: Ինքը ոչինչ չի տեսել, դրսում ձայներ լսել է, բայց չի հասկացել, որ կարող է ծեծկռտոք լինի: Այնուհետև, տեղեկացել է, որ ծեծկռտուք է տեղի ունեցել: Ինքը հայհոյանքներ չի լսել: Շտապօգնության աշխատակիցների հետ միասին ժամանել են նաև ոստիկանության աշխատակիցները, ովքեր իրենց ցուցմունք տալու համար ավտոմեքենայով տեղափոխել են ոստիկանություն: Նույն օրն իրեն հարցաքննել են, այնուհետև, ցույց տվել դեպքի տեսաձայնագրությունը, որի ընթացքում ինքը հայտնել է, որ ոչ ոքի չի ճանաչում: Հարցաքննության ընթացքում ներկա են եղել նաև առևտրի կենտրոնի այլ աշխատակիցներ: Ցուցմունքը գրել է անձամբ: Ձայնագրություն դիտելիս հարցրել են, թե ում է ճանաչում, ինքը պատասխանել է՝ ծանոթ մարդ չկա: Կենտրոնացված չի նայել, ուստի չի կարող ասել այդ անձինք ճանաչելի են եղել, թե՝ ոչ: Իրեն տարել են ոստիկանություն և առավոտյան ժամը 05:00-ի սահմաններում նոր բաց են թողել: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին, որպես կռվի մասնակից, չի ճանաչում: Չի հիշում, թե վիրավորված որևէ անձի տեսել է, թե`ոչ, սակայն արյուն դրամարկղի մոտ նկատել է, բայց չգիտի, թե ում արյունն է եղել: Հատակին ընկած և վիրավորված որևէ անձ չի տեսել: Իրեն հայտնի չի եղել, թե ինչու են ժամանել շապօգնության աշխատակիցները: Իր պատմածը արձանագրվել է կոնկրետ իր բառերից:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել վկա Ծաղիկ Հովհաննիսյանի նախաքննական ցուցմունքն առ այն, որ աշխատում է Վ.Վաղարշյան 10 հասցեում գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում որպես հսկիչ վաճառողուհի: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:30-ից 21:00-ի սահմաններում ձեռքերը լվանալու նպատակով գտնվել է սուպերմարկետի երկրորդ հարկում: Երկրորդ հարկում գտնվելու ժամանակ դրսից բղավոցներ և հայհոյանքներ է լսել: Ցանկացել է իջնել 1-ին հարկ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է պատահել, սակայն պետքարանից դուրս գալով նկատել է սրահի պատասխանատու Քրիստինեին, ով շատ վախեցած է եղել, և իրեն վատ է զգացել, քանի որ ինքը տեղյակ է եղել նրա հղիության մասին, նրան ջուր է տվել և նրա խնդրանքով իջել է 1-ին հարկ` վերջինիս հեռախոսը վերցնելու համար: Իջնելով 1-ին հարկ, խանութի նախասրահում` դրամարկղի դիմաց, նկատել է, որ մարդիկ են հավաքված և աստիճանների մոտ գտնվող դրամարկղի դիմաց հատակին ընկած է մի տղամարդ, իսկ հատակն ամբողջությամբ արյունոտված է, ինչից վախեցել է և հետ վերադարձել 2-րդ հարկ: Սրահի պատասխանատուին հարցրել է, թե ինչ է պատահել, իսկ վերջինս պատասխանել է, որ իրար են ծեծել, սակայն չի ասել, թե ովքեր: Հատակին ընկած տղամարդուն օգնություն է ցույց տվել հաճախորդներից մի տղամարդ, ում չի ճանաչել: Երբ ինքն իջել է 1-ին հարկ, որևէ մեկը որևէ մեկին չի հարվածել, ուղղակի մարդիկ են հավաքված եղել: 5-10 րոպե հետո եկել են շտապօգնությունը և ոստիկանությունը, որից հետո հատակին ընկած տղամարդուն տեղափոխել են հիվանդանոց: Դրամարկղի կողքը, հատակին, որտեղ ընկած է եղել տղամարդը, արյան լիճ է գոյացած եղել:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Ծաղիկ Հովհաննիսյանը հայտնել է, որ չի հիշում, տեսել է, թե իրեն պատմել են, որ գետնին մարդ կա ընկած: Միևնույն ժամանակ հավելել է, որ իրեն ոստիկանությունից բաց են թողել լուսադեմին, սակայն չի հիշում ժամը հինգի սահմաններն էր, թե՝ վեցի: Իր նկատմամբ որևէ ճնշում, սպառնալիք, բռնություն չի գործադրվել:
Առաջին ատյանի դատարանում վկա Աիդա Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Արմեն Փիլոյանը եղել է իր նախկին ամուսինը, ճանաչում է Աշոտ Մնացականյանին, իսկ Էդուարդ Թորոսյանին մասամբ: Ինքը դեպքին ականատես չի եղել: Արմեն Փիլոյանի հետ տասներկու տարի գտնվել է փաստացի ամուսնության մեջ, 2012 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին ամուսնալուծվել են` երեխա չունենալու պատճառով, որից հետո իր մոտ առկա է եղել որոշակի հոգեբանական ընկճվածություն, նա է հեռացել: Դրանից շուրջ մեկ տարի անց Արմենը փորձել է միանալ, սակայն ինքը կտրականապես դեմ է եղել: Որոշ ժամանակ անց իրենց հարաբերությունները վերջնականապես ավարտվել են: 2013 թվականի հոկտեմբերի 20-ին Արմենից տեղեկացել է նրա ամուսնության մասին, հոկտեմբերի 25-ին Արմենը մեկնել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ, ինչի մասին կրկին տեղեկացել է նրանից: 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, լինելով ընկճված վիճակում, ընդունել է հանգստացնող և քնաբեր հաբեր: Նույն օրը, ընկերուհիները, իմանալով իր հոգեվիճակի մասին, փորձել են իրեն օգնել, զանգահարել են իրեն և պայմանավորվել ընդհանուր ընկերուհու մոտ հանդիպել: Հանդիպել է իր ընկերուհի Լուիզային, գնացել են Վալյայի մոտ, ով մատնահարդար է, այնտեղ տասնհինգ րոպե գտնվելուց հետո, դուրս գալու ժամանակ եկել են Աշոտը և նրա ընկերը: Տուն գնալու ճանապարհին Վալյան զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Աշոտ անունով մի տղա ցանկանում է ծանոթանալ իր հետ, ինքը կտրականապես մերժել է: Մի քանի օր անընդհատ տեղեկացել է, որ Վալյան Աշոտի հետ զրույց է ունեցել և Աշոտը կրկին փորձել է ծանոթանալ, քանի որ ընդհանուր ծանոթներ են ունեցել Աշոտի հետ, նրա նկատմամբ վստահություն է ձեռք բերվել: Մտածել է, որ ինքն էլ կարող է իր կյանքը դասավորել, առավել ևս, որ ազատ կին է եղել: Ինքը համաձայնվել է, հանդիպել են, Վալյան ծանոթացրել է իրեն Աշոտի հետ: Փորձել են նոր ընտանիք ստեղծել: Այդ ընթացքում չգիտի, թե որտեղից նախկին ամուսին Արմենը տեղեկացել է, որ ինքը հանդիպում է Աշոտի հետ: Գտնվելով ԱՄՆ-ում, Արմենն անընդհատ զանգահարել է, հաղորդագրություններ ուղարկել, որ ինքը հեռու մնա Աշոտից, իրավունք չունի որևիցէ մեկի հետ կյանքը կապել, այսինքն` արգելք է դրել իր առջև: Արմենին փորձել է բացատրել, որ նա արդեն ամուսնացած է և իր հետ առնչություն չունի: Արմենին ասել է, որ նրա և նրա կնոջ ծնողներին կասի իր քայլերի մասին, սակայն չի ասել, քանի որ չի ցանկացել որևէ անախորժություն ստեղծել: Աշոտին այդ մասին չի ասել: Աշոտն է իր պահվածքից հասկացել, որ ինքը լարված է: Աշոտին ասել է, որ Արմենն է գրում, դրանից է լարված, բայց ընդհանուր թեման նրան չի ներկայացրել: Աշոտին Արմենի մասին միայն դրականն է ներկայացրել: Դրանից հետո, երբ Աշոտի հետ նստած է եղել սրճարանում, նկատել է, որ Արմենը զանգահարել է Աշոտի հեռախոսին: Աշոտը հարցրել է, թե այդ հեռախոսահամարը ծանոթ է, ինքը զարմացել և ասել է, թե ինչու է Արմենը նրան զանգահարում, Աշոտը պաստասխանել է, որ երկու օր է ինչ իրեն զանգահարում են այդ համարից, սակայն չեն խոսում: Մի անգամ էլ մեքենայի մեջ նստած են եղել, երբ Արմենը զանգահարել է Աշոտին: Աշոտն ասել է, որ եթե իրենք ցանկանում են հաշտվել, ապա ինքն այն մարդը չէ, ով կցանկանա խոչընդոտել հաշտությանը: Աշոտին պատասխանել է, որ հնարավոր չէ այդ տարբերակը, քանի որ Արմենն ամուսնացած է և գտնվում է ԱՄՆ-ում: Աշոտը զարմացել է Արմենի պահվածքից, հարցրել է նրա տարիքը և հայտնել, որ նրա տարիքին հարիր չէ նման պահվածքը: Աշոտը պատասխանել է Արմենի հեռախոսազանգին և հարցրել է, թե ինչ է նա ցանկանում, հայտնել է, որ նրան տեսնելու ցանկություն չունի, չի ուզում նրա հետ հանդիպել, սակայն եթե Արմենը ցանկանում է, ապա կարող են հանդիպել: Արմենի հետ խոսելուց հետո, Աշոտին հարցրել է, թե նա ինչ է ասել, վերջինս պատասխանել է, որ Արմենն ասել է, որ կգա և իր գլուխը կջարդի: Դրանից հետո Աշոտին է զանգահարել Սերգեյ անունով մի տղամարդ, ներկայանալով ինչ-որ պաշտոնյա, հայտնել է, թե իբր ինքը հանդիպումներ է ունենում միաժամանակ այլ անձանց հետ, սակայն իրականում ամուսնալուծվելուց հետո ինքը բացարձակապես ոչ ոքի հետ չի շփվել: Դրանից հետո զանգահարել է Էդուարդ Ասատրյանը, ում ճանաչում է բավական երկար ժամանակ, իրենք ընտանիքներով շփվել են, նա հանդիսանում է Արմեն Փիլոյանի ներկայիս ամուսնության քավորը: Նա զանգահարել և ասել, որ տեղյակ է, որ Արմենը զանգահարել է Աշոտին, զայրացած է եղել Արմենի վրա և խնդրել է տրամադրել Աշոտի հեռախոսահամարը նրա հետ զրուցելու նպատակով, որպեսզի անախորժություններ չլինեն: Նա ասել է, որ հաջորդ օրը գնալու է Իտալիա և ավելի լավ կլինի, որ մինչ այդ հանդիպի Աշոտի հետ: Հաջորդ օրը զանգահարել է Աշոտին: Աշոտն իրեն պատմել է, որ Էդուարդն ասել է, թե ինքը տեղյակ է Արմենի զանգերի մասին, այսուհետ կերաշխավորի, որ Արմենն այլևս չանհանգստացնի, բացի այդ շատ ուրախ է իրենց համար:
Դեպքից մի քանի օր առաջ Արմենը վերադարձել էր ԱՄՆ-ից, եկել էր իր շենքի մոտ, զանգահարել և հաղորդագրություն է ուղարկել, որ ցանկանում է զրուցել, ինքը հրաժարվել է, քանի որ պայմանավորված է եղել Աշոտի հետ: Բայց քանի որ Արմենն անընդհատ զանգահարել է, ինքը դուրս է եկել: Արմենն անմիջապես շենքի մոտ է եղել, մոտեցել է իրեն և խնդրել է զրուցել: Նստել է մեքենան, հարցրել է, թե ինչի է եկել և ինչ է ցանկանում իրենից, Արմենը սխալմունք է համարել իր ամուսնությունը և կրկին միավորվելու առաջարկներ է արել: Ինքը պատասխանել է, որ ընտանիք չի քանդի, թող գնա և իր ընտանիքով ապրի, հրաժարվել է միավորվելուց: Երբ իր մեքենայով գնացել է Աշոտին վերցնելու, Արմենը մեքենայով հետևել է իրեն, որպեսզի պարզի, թե ուր է գնում և ինչ է անում: Նոյեմբերի քսանութին աշխատանքի մեջ է եղել, երբ Աշոտը զանգահարել է և հայտնել, որ մորաքրոջ տանը միջոցառում կա և ցանկանում է իրեն ծանոթացնել բարեկամների հետ: Որոշել է, որ աշխատանքից հետո կփոխի հանդերձանքը և Աշոտի հետ միասին կգնան: Մեքենայով գնացել-վերցրել է Աշոտին, որպեսզի գնան տուն, ինքը հանդերձանքը փոխի և միասին գնան: Աշոտին վերցրել է Պռոշյան փողոցից, բարձրացել են տուն՝ Ավետիսյան-Վաղարշյան, ավտոմեքենան կայանել են «ԱԿՑԵՌՆԻ» դիմացի ավտոկայանատեղիում: Ձախ կողմից նկատել է Արմենին, փողոցի կենտրոնում կանգնած, չտեսնելու է տվել նրան, անցել են փողոցը, չուզենալով, որ Աշոտը մնա դրսում, նրան խնդրել է իր հետ բարձրանալ: Մոտենալով վերելակին՝ Աշոտը հարցրել է, արդյոք կայանված մեքենայի համարանիշները իրեն ծանոթ են, ինքն էլ մտածելով, որ հնարավոր է, որ Աշոտը տեղյակ լինի համարանիշներից, չի ցանկացել ստել և ասել է, որ Արմենի մեքենայի համարանիշներն է և չգիտի, թե ինչի համար է նա եկել: Վերելակից դուրս գալուց իր հեռախոսահամարին զանգահարել են փակ համարից: Մտածել է՝ հնարավոր է Արմենն է և չի ցանկացել պատասխանել, սակայն Աշոտն ասել է, որպեսզի պատասխանի հեռախոսազանգին, վերցրել է, բայց ձայն չի լսվել: Երկրոդ անգամ է զանգ ստացել, Աշոտը վերցրել է հեռախոսը, դրել է ականջին, սակայն կրկին ձայն չի լսվել: Դրանից հետո Աշոտը դուրս է եկել, ինքը մտածել է, որ նա ուղղակի գնացել է տեսնի Արմենն այնտեղ է թե՝ ոչ: Դրանից հետո Աշոտին չի տեսել, զանգահարել է, սակայն նա չի պատասխանել: Զանգահարել է քրոջը և ասել, որպեսզի նա զանգահարի Արմենին և ասի, որ հեռանա: Քույրը զանգահարել է Արմենին, սակայն նա հեռախոսազանգին չի պատասխանել, որից հետո քույրը խնդրել է, որպեսզի ինքը գնա նրանց տուն: Միջանցքի պատուհանից նայել է, սակայն որևէ շարժ, վիճաբանություն չի նկատել: Քրոջ տուն գնալիս նկատել է ոստիկանական և շտապօգնության մեքենաններ, մտածել է, որ երևի ինչ-որ մեկն իրեն վատ է զգացել, չի պատկերացրել, որ այդ տարիքում հնարավոր է այդպիսի բռնկում լինի: Գնացել է քրոջ տուն, իրեն տարբեր տեսակի դեղահաբեր են տվել, այնուհետև, ոստիկաններն են եկել և իրեն տարել բաժին: Իր վրա ճնշում գործադրվելով է հարցաքննությունն իրականացվել, բաներ կան, որ ընդհանրապես չի հիշում, քանի որ դեղերի ազդեցության տակ է եղել: Ոստիկանների անօրինականություններին պատրաստվում է ընթացք տալ: Տուժողը եղել է ինքը, ոչ՝ Արմենը: Արմենն արդեն ամուսնացած է եղել, նրան ոչ ոք չի հրավիրել: Երկար ժամանակ բուժվել է Մոսկվայում: Արմենը փչացրել է իր կյանքը, սակայն գտնվում է տուժողի կարգավիճակում: Նախաքննական ցուցմունքում ներկայացրել է իրականությունը: Իր ձեռքով գրված ցուցմունքն է համարում ճիշտ: Աշոտի տանից դուրս գալը չի նկատել, սակայն Աշոտը եղել է հավասարակշռված վիճակում: Դեպքի մասին տեղեկացել է ոստիկանությունում, հայտնել են, որ Արմենին վիրահատում են, իսկ Աշոտը մարդասպան է: Աշոտ Մնացականյանի ընկերներից Էդիկին մեկ-երկու անգամ է տեսել, անձամբ չի ճանաչում, ուղղակի սրճարանում Աշոտը ծանոթացրել է, Արսեն Մաթևոսյանին առհասարակ չի ճանաչում: Չի կարող ասել Էդուարդ Թորոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի հարաբերություններն ինչպիսին են: Տանը գտնվելու ընթացքոմ, բացի Աշոտի ազգականի զանգից, այլ հեռախոսազանգ չի լսել: Քրոջ տուն գնացել է մենակ, այնուհետև, երկու ժամ անց ժամանել են ոստիկանները: Իրենց բակից «Պարմա» առևտրի կենտրոնը չի երևում, արտառոց ձայներ չի լսել: Երբ տանից դուրս է եկել Արմենի մեքենան կայանված է եղել: Արմենն արգելք է դրել, որ հանկարծ իրեն որևէ տղամարդու հետ չտեսնի, այդ ամենն իր համար եղել է սպառնալիք, չի հիշում թե կոնկրետ իրեն վնաս պատճառելու կամ բռնության սպառնալիք եղել է, թե՝ ոչ: Իր և Արմենի միջև գույքային պահանջ չի եղել, այդ թվում կապված ոսկեղենի հետ: Արմենի ԱՄՆ-ից վերադառնալուց հետո նրա հետ հանդիպելու պայմանավորվածություն չի ունեցել, նրան պատահաբար հանդիպել է շենքի մոտ: Արմեն Փիլոյանը հետևել է իրեն, իսկ ԱՄՆ-ից վերադառնալուց հետո՝ մինչ դեպքի օրը հանդիպել է նրան: Նա իր կամքին հակառակ է եկել իր հետ հանդիպելու: Նա ցանկացել է ամուսնալուծվել և կրկին միավորվել իր հետ: Աշոտի մոտ կտրող-ծակող առարկա չի նկատել: Արմեն Փիլոյանն ունեցել է խանդոտ բնավորություն, եղել է բռնկվող: Ոսկեղենի մասին խոսակցություններ մինչ դեպքը չի եղել, դեպքից հետո եղել է նրա ընտանիքի կողմից: Այդ ժամանակահատվածում իր հեռախոսահամարը գրանցված է եղել Արմեն Փիլոյանի անվամբ:
Դատական նիստի ընթացքում վկա Գևորգ Ծատուրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Ոչինչ չի հիշում դեպքի մասին: Ծեծկռտուք է տեղի ունեցել, որին ականատես է եղել և դրա հիման վրա իրեն տարել են ոստիկանություն: Ոստիկանությունում իրեն վատ է զգացել, սակայն թույլ չեն տվել դուրս գալ, ինքն էլ չի կարողացել տիրապետել իրեն: Դեպքի հանգամանքների մասին ոչինչ չի հիշում: Քննիչի մոտ հարցաքննվել է: Որքանով հիշում է իր ձեռքով ցուցմունք գրել է: Տրված ցուցմունքի ձեռագիրը նմանեցնում է իր ձեռագրին, սակայն վստահ չի կարող ասել իրենն է, թե` ոչ: Աշխատել է «Պարմա» առևտրի կենտրոնում որպես վարորդ-առաքիչ: Վիրավոր անձ կամ առևտրի կենտրոնում եղած արյուն չի հիշում: Ունի միջնակարգ կրթություն: Առևտրի կենտրոնի այն աշխատակիցներին, ովքեր տեսաձայնագրությունում երևացել են, հրավիրել են ոստիկանություն: Ոստիկանությունում կորցրել է ինքնատիրապետումը: Տեսաձայնագրությունն առաջին անգամ տեսել է ոստիկանությունում: Ծեծկռտուքի ժամանակ կանգնած է եղել առևտրի կենտրոնի դռների մոտ: Դեպքի մանրամասները չի հիշում, ամբաստնյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում: Չի հիշում, թե հայհոյանքներ եղել են, թե` ոչ: Հնարավոր է, որ ինչպես քննիչի մոտ, այնպես էլ դատարանում, ասում է այնպիսի բաներ, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում, չի կարող ասել:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել վկա Գևորգ Ծատուրյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ աշխատում է «Պարմա» սուպերմարկետում, որպես վարորդ-առաքիչ: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 21-ի սահմաններում գտնվել է խանութում և նկատել է, որ խանութի դիմաց կռիվ է ընթանում և մոտ 10 երիտասարդ մոտենում են խանութին և նրանցից մի քանիսը ծեծել են մի տղամարդու, ում հարվածել են ձեռքերով, իսկ այդ տղամարդն էլ պատասխան հարվածներ է հասցրել նրանց: Երբ կռվողները մոտեցել են սուպերմարկետի մուտքին, ծեծվող տղամարդուն հարվածողներից մեկը` սև կաշվե բաճկոնով, կապույտ ջինսե տաբատով, ով եղել է խանութի հաճախորդներից, վազելով մտել է խանութ և ապակյա շիշ վերցրած դուրս է եկել խանութից: Երբ այդ երիտասարդը մոտեցել է այն տղամարդուն, ում մինչ այդ ծեծում էին, լսել է ջարդվող շշի ձայն և նկատել է, որ նրա գլուխը արյունոտվել է, որից հետո նա փրկվելու նպատակով մտել է սուպերմարկետ, իսկ նրա հետևից մտել են շուրջ 5-6 տղամարդ, սակայն իր մեջ չի տպավորվել, թե այդ տղաները ներսում ինչ են արել: Չի տեսել, թե խանութի ներսում այդ տղամարդուն ծեծել են, թե` ոչ: Ոչ ոքի չի պատսպարում, քանի որ խանութում եղել են վախեցած մարդիկ, երեխաներ և հղի վիճակում գտնվող մենեջերը, փորձել է ծեծված տղամարդուն թույլ չտալ մտնել խանութ: Ջինսե տաբատով և սև կաշվե բաճկոնով երիտասարդին ինչպես լուսանկարով և տեսաձայնագրությամբ, այնպես էլ կենդանի տեսնելու դեպքում հաստատապես կճանաչի: Չի տեսել, թե դանակով ով է հարվածել այդ մարդուն և որտեղ, սակայն շշով հարվածողը եղել է իր ճանաչած կապույտ ջինսե տաբատով և սև բաճկոնով տղան, ում անունը չգիտի: Այդ տղան եղել է միջահասակ, սև մազերով, ուղիղ քթով: Նրան կամ նրա նկարը տեսնելիս հաստատապես կճանաչի:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Գևորգ Ծատուրյանը հայտնել է, որ չի հիշում, թե ցուցմունքը գրելիս իրեն ստիպել են, թե`ոչ: Գտնվել է վատ վիճակում, իրեն ոչինչ չի հետաքրքրել, ուղղակի ցանկացել է դուրս գալ: Քանի որ չի հիշում իրականությունը, չի կարող պնդել իր գրածը կամ հակառակը: Հարցաքննության ժամանակ բռնություն չի կիրառվել, միայն հոգեբանական ճնշում է եղել: Բժշկական օգնություն չի խնդրել: Չի գիտակցել, չի իմացել, թե իրեն ինչ է հարկավոր: Մոտ մեկ օր մնացել է ոստիկանությունում: Ոստիկանությունից դուրս գալուց հետո բժշկի չի դիմել: Բուժումներ չի ստանում:
Դատարանը, անդրադառնալով վկա Գևորգ Ծատուրյանի դատաքննական ցուցմունքին, գտել է, որ այն անարժանահավատ է, նման կերպ վկան փորձում է խուսափել ամբաստանյալների շահերին հակասող ցուցմունք տալուց: Միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրել է, որ վկա Գևորգ Ծատուրյանը նախաքննության ընթացքում ոչ միայն ցուցմունք է տվել, այլև վերջինիս մասնակցությամբ տեղի է ունեցել «Պարմա» առևտրի կենտրոնի տեսախցիկների տեսագրության զննություն և կազմվել է համապատասխան արձանագրություն, որի ընթացքում նա իր ինքնազգացողության վատ լինելու և քննչական գործողությանն իր մասնակցության անհնարինության մասին որևէ հայտարարություն չի արել:
Վկա Հովհաննես Ստեփանյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատել է «Պարմա» առևտրի կենտրոնում որպես փաթեթավորող: Տուժողին և ամբաստանյալներին չի ճանաչում: Դեպքից մի քանի տարի անցել է և մոռացել է ամեն ինչ: Ծեծկռտուքի է ականատես եղել, միայն դա է հիշում, ծեծկռտուքի մանրամասները չի հիշում: Դեպքը եղել է 4 տարի առաջ, սակայն կոնկրետ օրը չի հիշում: Չի հիշում, թե ում միջև է ծեծկռտուքը եղել: Նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքում ներկայացրել է իրականությունը, քննիչը չի ուղղորդել, ցուցմունքը գրել է անձամբ: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին չի ճանաչում, չի հիշում, թե դեպքի հետ կապված որևէ մեկին տեսել է, թե` ոչ: Ծեծկռտուք տեսել է առևտրի կենտրոնի ներսում, քանի որ կանգնած է եղել դրամարկղի մոտ: Իր հարցաքննության ընթացքում իրեն տեսագրությունը ցույց են տվել, սակայն որևէ մեկին չի ճանաչել: Չի հիշում տեսագրության բովանդակությունը: Ինքը եղել է առաջին դրամարկղի մոտ: Հատակին ընկած անձնավորություն չի նկատել: Չի հիշում արդյոք ոստիկանության աշխատակից եղել է, թե` ոչ: Սենյակում բացի քննիչից այլ անձ չի եղել: Ծեծկռտուքի ժամանակ որևէ մեկի մոտ դանակ չի նկատել: Տեղեկացել է, որ դեպքից տուժած անձ եղել է: Հարցաքննության ժամը չի հիշում և չի հիշում, թե ինչքան են իրեն պահել ոստիկանությունում: Հարցաքննության արձանագրությունը կարդացել և ստորագրել է: Տեսաձայնագրությունը ցույց են տվել հարցաքննությանը զուգահեռ: Տեսաձայնագրությունը դիտելիս իր կողմից չի արձանագրվել այնպիսի մի բան, որն անձամբ չի նշել: Ծեծկռտուքը եղել է 2-3 անձի միջև: Եղել է փոխադարձ ծեծկռտուք, հայհոյանքներ չի լսել: Դրամարկղը, որի մոտ կանգնած է եղել ինքը, չի աշխատել այդ ժամանակ:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը` ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջների պահպանմամբ հրապարակել և հետազոտել Հովհաննես Ստեփանյանի նախաքննական ցուցմունքն առ այն, որ աշխատում է «Պարմա» սուպերմարկետում, որպես փաթեթավորող: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:30-ի սահմաններում գտնվել է դրամարկղի մոտ, երբ դրսից աղմուկ է լսել և մոտեցել է մուտքի ապակյա դռներին: Նկատել է, որ խանութի դիմաց վիճաբանություն է և շուրջ չորս անձ ծեծի են ենթարկում մեկ անձի: Ծեծի ենթարկողները տվել են բարձրաձայն հայհոյանքներ և ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ են հասցրել մեկ մարդու: Այդ ընթացքում ծեծվող անձը փորձել է մտնել խանութ, սակայն Արամայիս Ղազարյանը մուտքի դռների մոտից հետ է քաշել նրան: Այդ ընթացքում մի այլ տղամարդ խանութից վերցրել է հյութի շիշը և դրանով հարվածել է տուժողի գլխին, ինչից շիշը կոտրվել է: Շշով հարվածող երիտասարդին նախկինում չի ճանաչել: Այնուհետև, կիսաճաղատ մեկ այլ տղամարդ խանութի ներսում բռունցքով սկսել է հարվածել այդ տղամարդուն, որի հետևանքով երկուսով մի պահ վայր են ընկել: Շշով հարվածած երիտասարդը մոտեցել է դրամարկղի մոտ վայր ընկած տուժողին, թքել է նրա վրա, սեռական բնույթի հայհոյանքներ տվել, որից հետո խանութում գտնվող մի տարեց մարդ, ով եղել է խանութի մշտական հաճախորդներից, ով ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից, շշով հարվածած տղային մոտեցրել է տարադրամի փոխանակման կետին և ասել է, որ չշարժվի, սակայն շուրջ 4-5 հոգի այդ մարդուն հրմշտելով մոտեցրել են խանութի մուտքի դռներին: Այդ մարդը բռնել է շշով հարվածող անձի ձեռքը, սակայն վերջինս սպառնացել է նրան և ուժգին հրել, որից հետո դիմել են փախուստի: Տուժողին հարվածողները եղել են շուրջ 4-ը, ովքեր բոլորն էլ հայհոյանքներ են տվել` չենթարկվելով խանութի աշխատակիցների` վիճաբանությունը դադարեցնելու մասին հորդորներին: Դրանից շուրջ 10 րոպե հետո ժամանել են շտապօգնության և ոստիկանության աշխատակիցները:
Նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում առկա հակասությունների կապակցությամբ վկա Հովհաննես Ստեփանյանը հայտնել է, որ պնդում է նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը, գրել է այն, ինչ տեսել է: Կոնկրետ անձինք չեն եղել, ովքեր հորդորել են դադարեցնել ծեծկռտուքը, ուղղակի վերացական ասել է, խաժամուժ է եղել, գոռացել են, որ չանեն նման բան: Նկատել է փոխադարձ ծեծկռտուք: Ծեծկռտուք է տեղի ունեցել, մի քանի անձ մեկին ծեծել են, կոնկրետ չի կարող ասել, թե քանիսն են եղել: Չի նկատել, որ երեք անձ միաժամանակ մեկին հարվածեն, ընդհանուր վիճակն է ներկայացրել: Միայնակ անձը հարվածել և պաշտպանվել է: Լսել է հայհոյանքներ, բայց չի կարող կոնկրետ ասել, թե ով ում է հայհոյել: «Պարմա» առևտրի կենտրոնից դուրս ծեծկռտուք չի նկատել: Ամբաստանյալներից որևէ մեկին, որպես ծեծկռտուքի ժամանակ հարվածող անձ, չի ճանաչում: Չի հիշում, թե շշով հարվածողը եղել է արդյոք նրանցից որևէ մեկը, թե՝ոչ: Նախաքննության ընթացքում իրեն չեն սպառնացել, չեն ուղղորդել, իր ցուցմունքը համապատասխանում է իրականությանը, ինչ նկատել է, դա էլ ասել է:
Դատարանը ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 342-րդ հոդվածի պահանջներով հրապարակել և հետազոտել է վկաներ Գոհար Հովհաննիսյանի, Էդուարդ Ասատրյանի, Արամայիս Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքները:
Նախաքննության ընթացքում վկա Գոհար Հովհաննիսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է Երևան քաղաքի Վ.Վաղարշյան 10 հասցեում գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում, որպես վաճառողուհի: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին ժամը 20:30-ի սահմաններում ինքը գտնվել է տնտեսական բաժնում, որը մուտքից գտնվում է մոտ 20 մետր հեռավորության վրա, երբ դրսից լսել է աղմուկի և հայհոյանքների ձայներ: Վախեցել է մոտենալ մուտքին և շուրջ 2-3 րոպե հնչել են վիճաբանության և հայհոյանքների ձայներ: Ձայները դադարելուց հետո մոտեցել է մուտքի դռանը, որտեղ հավաքված են եղել աշխատակիցները: Ցանկացել է տեսնել, թե ինչ է պատահել: Այդ ժամանակ նկատել է, որ 1-ին դրամարկղի մոտ գետնին ընկած է 30-40 տարեկան մի տղամարդ, ամբողջովին արյունոտված վիճակում, ում առաջին անգամ է տեսել: Մի քանի րոպե անց եկել են շտապօգնության աշխատակիցները և հատակին ընկած մարդուն տեղափոխել են հիվանդանոց: Վիճաբանողներին չի տեսել, քանի որ գտնվել է տնտեսական բաժնում և բարձր հնչող ձայներից և հայհոյանքներից վախեցել է մոտենալ:
Նախաքննության ընթացքում վկա Էդուարդ Ասատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ հանդիսանում է Արմեն Փիլոյանի ընկերը: Ճանաչում է Արմենի նախկին կնոջը` Աիդային և տեղյակ է, որ նրանք 2013 թվականին ամուսնալուծվել են, սակայն չգիտի, թե ինչ է եղել պատճառը: 2013 թվականի հոկտեմբերին Արմենն ամուսնացել է Մերիի հետ, որոնց ամուսնության կնքահայրը եղել է ինքը և 2013 թվականի հոկտեմբերի վերջին կամ նոյեմբերի սկզբին նրանք մեկնել են ԱՄՆ: 2013 թվականի նոյեմբերի կեսերին ԱՄՆ-ից զանգահարել է Արմենը և հայտնել, որ տհաճ խոսակցություն է ունեցել Աշոտ անվամբ մի տղամարդու հետ, ում հետ Աիդան հանդիպում է: Ինքն ասել է, որ կզանգահարի Աշոտին և խոսի նրա հետ, որպեսզի տհաճ խոսակցությունը կոնֆլիկտի չվերածվի: Այնուհետև զանգահարել է Աիդային, ով հայտնել է, որ Արմենը զանգահարել է իրեն և ասել, որ Աշոտի հետ չհանդիպի, մինչև նա կվերադառնա: Ինքն Աիդայից վերցրել է Աշոտի հեռախոսահամարը և ասել է, որ Արմենին կհայտնի, որ այլևս նրան չզանգահարի: Զանգահարելով Աշոտին` ներկայացել է որպես Արմենի կնքահայր և իրենք ընդհանուր հայտարարի են եկել: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, երբ գտնվել է Իտալիայում, իրեն զանգահարել է իր և Արմենի ընդհանուր ընկեր Վազգենը և հայտնել, որ Արմենն ինչ-որ կռվի մեջ է ընկել և այլ մանրամասների չի տիրապետում: Այնուհետև զանգահարել է Աիդային, ումից տեղեկացել է, որ Արմենը ծանր վիճակում գտնվում է հիվանդանոցում: 2013 թվականի նոյեմբերի 30-ին վերադարձել է Հայաստան, հանդիպել է Արմենին, ով պատմել է, որ նստած է եղել մեքենայի մեջ, երբ մոտեցել է Աշոտը և ասել, որ իջնի մեքենայից: Իջնելով մեքենայից` հետևից իրեն հարվածել են և մի քանի հոգի ծեծի ենթարկել, որի ընթացքում դանակով հարվածել են, սակայն չի հիշում, թե քանի հոգով են դանակով հարվածել: Հեռուստատեսությամբ տեսել է «Պարմա» սուպերմարկետում կատարվածի տեսագրությունը, որում բացի Արմենից ոչ ոքի չի ճանաչել:
Նախաքննության ընթացքում վկա Արամայիս Ղազարյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր կինն աշխատում է «Պարմա» մթերային խանութում, որպես վաճառողուհի, իսկ ինքը մտերմություն է անում խանութի տնօրեն Լյովայի հետ և հաճախ է այնտեղ գնում: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին, ժամը 20:30-ի սահմաններում, տանից դուրս է եկել և ոտքով քայլել դեպի «Պարմա» սուպերմարկետ: Հասնելով սուպերմարկետին` նկատել է, որ մուտքից 3-5 մետր հեռավորության վրա մարդիկ կան հավաքված: Երբ մոտեցել է, տեսել է, որ 4 հոգով ծեծի են ենթարկում մի անձնավորության` այդ ընթացքում տալով բարձրաձայն հայհոյանքներ: Ծեծողների մեջ ճանաչել է իրենց թաղի բնակիչ Արսենին, ում մականունը «Պռուժ» է: Այդ չորս հոգին ոտքերով և ձեռքերով բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել այդ մարդուն, բարձրաձայն տվել են սեռական բնույթի հայհոյանքներ և հենց այդ ժամանակ էլ Արսենը մտել է խանութ, խանութից վերցրել է հյութով լի ապակյա շիշը, շշով հարվածել է տուժողի գլխին և հարվածի արդյունքում շիշը կոտրվել է: Այդ ժամանակ տուժողը փորձել է մտնել խանութ, սակայն ինքը նրան հետ է քաշել, քանի որ խանութում է գտնվել խանութի մենեջեր՝ հղի Քրիստինեն, իսկ տուժողը եղել է ամբողջությամբ արյունոտված: Ինքը ցանկացել է բաժանել ծեծողներին, սակայն դա իրեն չի հաջողվել և 4 անձինք կրկին հարձակվել են տուժողի վրա և շարունակել են նրան հարվածներ հասցնել: Այդ անձնավորությունն արյունոտված իրեն գցել է խանութ, ընկել է խանութի առաջին դրամարկղի մոտ: Այդ ժամանակ Արսենը ոտքով հարվածել է նրա դեմքին, ինքը նրան ասել է, որ չհարվածի, քանի որ այդ մարդը մահանում է: Այնուհետև, նրանց մոտեցել է մի տղամարդ, որին ճանաչում է որպես խանութի մշտական հաճախորդ, ներկայացել է ոստիկանության աշխատակից և պահանջել է դադարեցնել այդ խուլիգանությունը: Արսենն ուժգին հրել է այդ ոստիկանին և նրանք դիմել են փախուստի: Այդ չորս անձանցից ամենաակտիվը եղել է Արսենը և մեկ տղա, որին առաջին անգամ է տեսել: Արսենը բազմաթիվ անգամներ ձեռքերով և ոտքերով հարվածել է ծեծվողին և ի տարբերություն մյուսների նա ծեծվողի գլխին հարվածել է շշով, ինչպես նաև խանութի ներսում, ընկած ժամանակ ոտքով հարվածել է նրա դեմքին և ասել է՝ «մեռի»: Արսենի հետ գտնվում է լավ հարաբերությունների մեջ, վերջինիս հետ հեռախոսազրույց ունեցել է դեպքից մոտավորապես 3 օր առաջ, վերջինս զանգահարել է իրեն` իր որպիսությունն իմանալու համար: Արմեն Փիլոյանին չի ճանաչում: Անձի դանակահարված լինելու հանգամանքը հետագայում է պարզվել:
Դատաքննության ընթացքում հրապարակվել է նաև վկա Արփինե Օհանյանի նախաքննական ցուցմունքն այն մասին, որ նա աշխատում է Վաղարշյան փողոցի վրա գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում, որպես հսկիչ-վաճառողուհի` քաղցրավենիքի բաժնում: 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին գտնվել է սուպերմարկետի քաղցրավենիքի բաժնում, որը գտնվում է 3-րդ դրամարկղի ետնամասում: Ժամը 20:30-ի սահմաններում գտնվել է իր բաժնում և լսելով սուպերմարկետի մենեջեր Քրիստինեի գոռոցը` «Մի թող ներս մտնեն, Մայիս», շտապել է 1-ին դրամարկղի կողմ, որ տեսնի, թե ինչ է կատարվում: Առաջանալով՝ նկատել է, որ 1-ին դրամարկղի մոտ, գլխով դեպի խանութը, ընկած է եղել մի հաղթանդամ տղամարդ, արյան մեջ շաղաղված, իսկ նրա կողքին կանգնած է եղել սպիտակ մազերով մի տղամարդ, ով ջուր է ուզել, որից հետո էլ բամբակ: Դրանից հետո ինքն սպասարկել է հաճախորդներին, իսկ մի պահ էլ նկատել է, որ շտապօգնության ավտոմեքենան արյունոտված մարդուն տեղափոխում է հիվանդանոց:
Անդրադառնալով սույն գործի փաստական հանգամանքներին՝ Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանն արձանագրել է, որ վկա Արամայիս Ղազարյանի ցուցմունքը վճռորոշ նշանակություն կարող է ունենալ ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի դատապարտման համար, ում անձամբ հարցաքննելու հնարավորություն վերջինս ոչ նախաքննության ընթացքում և ոչ էլ դատարանում չի ունեցել, ուստի դատարանը գտել է, որ վկա Արամայիս Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքը մեղադրական դատավճռի հիմքում դրվել չի կարող:
Ինչ վերաբերվում է վկաներ Գոհար Հովհաննիսյանի, Էդուարդ Ասատրյանի, Արփինե Օհանյանի նախաքննական ցուցմունքներին, ապա Դատարանը գտել է, որ ամբաստանյալներ Արսեն Մաթևոսյանի, Աշոտ Մնացականյանի և Էդուարդ Թորոսյանի դատապարտումն ամբողջապես կամ վճռական չափով չի կարող հիմնված լինել նշված ապացույցների վրա, ուստի վերոնշյալ վկաների ցուցմունքները կարող են դրվել մեղադրական դատավճռի հիմքում:
Առգրավում կատարելու մասին արձանագրության համաձայն` 2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին «Արմենիա» ՀԲԿ-ի հերթապահ բուժքույր Ա.Հարթենյանից առգրավվել է դեպքի ժամանակ Արմեն Փիլոյանի հագին եղած հագուստները` մեկ հատ սև գույնի ջինսե տաբատ` արնանման հետքերով, մեկ հատ երկարաթև բամբակյա սև գույնի շապիկ` պատռված վիճակում, մեկ հատ սև գույնի կտորե բաճկոն:
Ապացույց ճանաչված ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի պետ Գ.Ամիրխանյանին 28.11.2013թ. ուղղված զեկուցագրի համաձայն` 2013թ. նոյեմբերի 28-ին ժամը 21.00-ին ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՕԿԿ-ից ոստիկանության Արաբկիրի բաժին ահազանգ է ստացվել այն մասին, որ 21.47-ին իրենց է զանգահարել ՀՀ ոստիկանության Կոտայքի մարզային վարչության պետի տեղակալ Տարիել Բաղդասարյանը, ով պահանջել է Վաղարշյան փողոցում գտնվող «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մոտ շտապ ոստիկան ուղարկել՝ հայտնելով, որ մարդ են դանակահարել։
Կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու մասին արձանագրության համաձայն` 2140 համարի գրառման դիմաց նշված է եղել Փիլոյան Արմեն, 37 տարեկան, շտապօգնությունը բերել է «Պարմա» մարկետի միջից, որովայնի ծակած-կտրած վերքեր ախտորոշումով:
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` տուժող Արմեն ժորայի Փիլոյանն իրեն ճանաչման ներկայացված 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից՝ դեմքից, հոնքերից, մազերի ճաղատությունից, շուրթերից և աչքերի ձևից ճանաչել է 2-րդ համարի տակ փակցված Աշոտ Մնացականյանին և հայտարարել է, որ դա Աշոտն է, Աիդայի ընկերը, ով 2013թ. նոյեմբերի 28-ին իր ձեռքում եղած սուր կտրող-ծակող գործիքով հարվածներ է հասցրել իր մարնի տարբեր մասերին, այդ ընթացքում ասելով «դե գնա մեռի»։
Անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու արձանագրության համաձայն` տուժող Արմեն Ժորայի Փիլոյանն իրեն ճանաչման ներկայացված 4 լուսանկարներում պատկերված անձանցից, դեմքից, աչքերից և դեմքի ձախ կողմում գտնվող սպիից, մազերի ձևից և շուրթերի ձևից ճանաչել է 3-րդ համարի տակ փակցված Արսեն Մաթևոսյանին և հայտարարել է, որ այդ անձնավորությունն իր մեջ տպավորվել է որպես խանութի դիմաց իր գլխին ապակյա շշով հարվածող անձ, այդ անձնավորությունն իր մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքով հարվածներ է հասցրել իր մարմնի տարբեր մասերին` ասելով «դե գնա մեռի», իր հասցեին տվել է սեռական բնույթի հայհոյանքներ և վիճաբանության ժամանակ եղել է ամենաակտիվը։
Համաձայն «Պարմա» առևտրի կենտրոնի տեսախցիկների տեսագրությունը գործով վկա Գևորգ Ծատուրյանի մասնակցությամբ զննելու մասին արձանագրության` ժամը 20.43.50-ին խանութ է մտել վկա Գևորգ Ծատուրյանը և անցել սրահի ներս։ 20.44.45-ին վկան մոտեցել է դռներին և սկսել նայել դեպի դուրս, ըստ Գ.Ծատուրյանի հայտարարության` այդ պահին դրսից լսել է կռվի ձայներ և բարձրաձայն հայհոյանքներ, տեսել է հավաքված շուրջ 10 երիտասարդների, որոնցից 3-4-ը ծեծի են ենթարկել մի տղամարդու, որը պաշտպանվելու նպատակով պատասխան հարվածներ է տվել։ ժամը 20.44.57-ին խանութ է մտել աջ ձեռքն արյունոտված, կապույտ ջինսե շալվարով, սև կաշվե կիսաբաճկոնով երիտասարդ, որին վկան ճանաչել է որպես խանութի հաճախորդի, սակայն անունը չգիտի։ Նշված երիտասարդը խանութից վերցնելով դեղին գույնի ապակյա շիշը, վազելով դուրս է եկել խանութից և 20.45.14-ին այդ շշով հարվածել խանութի դռան ձախ մասում կռացած, հարվածներից պաշտպանվող տղամարդու գլխին, ինչի արդյունքում շիշը փշրվել է։ 20.45.19-ին վիրավոր տղամարդը մտել է խանութ և այդ պահին նրա գլխին ուժգին բռունցքով հարվածներ է հասցրել կապույտ ջինսով և շագանակագույն կիսաբաճկոնով, ճաղատ գլխով մի տղամարդ, որին վկան չի ճանաչել։ Տղամարդը բռունցքներով ծեծի է ենթարկել վիրավոր տղամարդուն, որը հայտնվում է հատակին։ Դրանից հետո ճաղատ տղամարդը դուրս է եկել խանութից՝ երկու երիտասարդների ուղեկցությամբ։ Դրանից հետո խանութ են մտել երեք երիտասարդներ, որոնցից սև կիսաբաճկոնով տղայի անունն Էրիկ է և նա բնակվում է խանութին մոտակա շենքերից մեկում։ Տեսագրության զննությամբ պարզվել է նաև, որ ժամը 20.46.11-ին բաց շագանակագույն սվիտերով և սև կաշվե կիսաբաճկոնով սպիտակավուն մազերով մի տղամարդ քաշքշուքի մեջ է մտնում խանութ ներխուժած տղաների հետ, որոնցից երեքն այդ մարդուն շրջապատած հանում են խանութից դուրս, որտեղ նրանցից մեկը, որը շշով հարվածել է վիրավոր տղամարդու գլխին, հրում է այդ մարդուն, ինչից հետո այդ տղամարդը մտնելով խանութ սկսել է հեռախոսով զանգել և խոսել։ Խանութի հատակին և խանութի դռան դիմաց առկա են արնանման հետքեր։
Նույն տեսագրությունն Արամայիս Ղազարյանի մասնակցությամբ զննելու մասին արձանագրությԱնը, համաձայն`երևում է «Պարմա» սուպերմարկետի ներսային հատվածը, նախամուտքը և դրսային հատվածը։ Տեսագրության մեջ երևում է սուպերմարկետի բնականոն աշխատանքը, ապակյա դռները, որոնք էլեկտրոնային են և քաղաքացիների ու աշխատակիցների ելումուտը։ Զննության ժամանակ Արամայիս Ղազարյանը հայտարարել է, որ ժամը 20.40-ի սահմաններում իր բնակության վայր հանդիսացող Վ.Համբարձումյան 63-րդ տանից դուրս է եկել և եկել է «Պարմա» սուպերմարկետի մոտ, երբ հասել է «Պարմա» սուպերմարկետի հարևանությամբ գտնվող փռի մոտ, տեսել է, որ մի խումբ անձինք ծեծի են ենթարկում մի տղամարդու, որի երեսն ամբողջությամբ արյունոտված է եղել։ Տեսագրության 20.43.53 րոպեին մի երիտասարդ ձեռքերը գրպանը մտնում է սուպերմարկետ։ Ըստ Ա.Ղազարյանի հայտարարության` այդ տղան աշխատում է խանութում առաքիչ, նրա անունը Գևորգ է։ Տեսագրության 20.44.57-րդ րոպեին Գևորգը ձեռքերը գրպանում և սուպերմարկետի հաճախորդները նայում են սուպերմարկետից դուրս, երբ խանութի դռները բացվում են Ա.Ղազարյանը հայտարարում է, որ 20.44.59 րոպեին խանութ մտնող կապույտ ջինսե տաբատով, սև սվիտերով, սև բաճկոնով տղան Արսեն Մաթևոսյանն է՝ «Պրուժ» մականունով, ով մտնում է խանութ արագ քայլելով։ Տեսագրության 20.45.05 րոպեին երևում է սև հագուստով տղամարդ խանութի մուտքի առջև, ով արյունոտ երեսը սրբում է և ցանկանում է մտնել սուպերմարկետ, այդ պահին այդ վիրավոր տղամարդը մարմնով թեքվում է դեպի առաջ, իսկ նրա հետևից 20.45.07 րոպեին շորերից երկու ձեռքով բռնում է մեկ այլ տղամարդ։
Ըստ Ա.Ղազարյանի հայտարարության, երբ ինքն արյունոտված տղամարդուն տեսել է ծեծված և արյունլվա վիճակում, ով ցանկացել է մուտք գործել սուպերմարկետ, ինքը տեսագրության 20.45.07 րոպեին կադրում երևացող այն անձն է, ով երկու ձեռքով բռնել է այդ տղամարդու հագուստներից և հետ քաշել։ Այնուհետև տեսագրության 20.45.13 րոպեին Ա.Ղազարյանը հայտարարել է, որ այն տղան, որը ձեռքին հյութի շիշը դուրս է գալիս, «Պրուժն» է, որը հյութով լի շշով հարվածում է իրեն անծանոթ տղամարդու գլխին, այդ հարվածից շիշը կոտրվում է և հյութը թափվում է գետնին։ 20.45.19 րոպեին երևում է, որ վիրավոր տղամարդը քայլում է խանութից ներս, իսկ կապույտ ջինսե տաբատով, դարչնագույն վերնաշապիկով, ճաղատ գլխով մի տղամարդ բռունցքներով հարվածում է վիրավոր տղամարդուն։ Ա.Ղազարյանը հայտարարել է, որ հարվածող տղամարդուն չի ճանաչում, իսկ 20.45.21 րոպեին կադրում երևում է, որ հարվածող տղայի հետնամասում է գտնվում Արսեն Մաթևոսյանը։ 20.45.24 րոպեին երևում է, որ վիրավոր տղամարդը և նրան հարվածողն ընկնում են գետնին և խանութ է մտնում «Պրուժը» և մի քանի հոգի, որոնց ինքը չի ճանաչում։ 20.46.13 րոպեին Ա.Ղազարյանը հայարարել է, որ կադրում երևում է ինքը, ու նայում է վիրավոր ընկած տղամարդուն։ Ա.Ղազարյանը հայտարարել է, որ 20.46.21 րոպեին տեսագրության մեջ երևում է, թե ինչպես է «Պրուժը» վիճաբանում մոտ 55 տարեկան մի տղամարդու հետ, ինքը գտնվում է այդ տղամարդու թիկունքում, այնուհետև նրանք դուրս են գալիս խանութից, այդ ժամանակ ինչ որ մեկը քաշել է իր հետևից, իսկ «Պրուժը» հրել է այդ մարդուն խանութից ներս։
«Պարմա» առևտրի կենտրոնի տեսախցիկների տեսագրությունը գործով տուժող Արմեն Փիլոյանի մասնակցությամբ զննելու մասին արձանագրության համաձայն` ժամը 20.44.48 րոպեին, երբ կադրում երևում է խանութի հաճախորդը, ով նայում է դեպի դուրս։ Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ այդ պահին դրսում Արամայիս Ղազարյանը, Էդուարդ Թորոսյանը, Աշոտ Մնացականյանը, Արսեն Մաթևոսյանը, բենզալցակայանի աշխատողը և էլի մի քանի անձինք, իրեն ծեծի են ենթարկում։ 20.44.57 րոպեին Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ տեսագրության մեջ դռներից ներս մտնող անձնավորությունն Արսեն Մաթևոսյանն է, ով իրեն նույնպես դանակով հարվածներ է հասցրել։ 20.45.04 րոպեին Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ այդ պահին սպորտային համազգեստով, կեպիով մի տղա հարվածում է իրեն բռունցքով, իսկ ինքն ամեն կերպ փորձել է գնալ լուսավոր վայր՝ իր կյանքը փրկելու համար, սակայն ամեն անգամ իրեն խոչընդոտել են։ Տեսագրության 20.45.06 րոպեին Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ այդ պահին ինքը ցանկացել է մտնել խանութ, սակայն Արամայիս Ղազարյանն իրեն դռների մոտից քաշում է դեպի խանութի ձախ հատված, որտեղ շարունակում են իրեն ծեծել։ Տեսագրության 20.45.12 րոպեին Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ Արսեն Մաթևոսյանը խանութից վերցրած շշով հարվածում է իր գլխին։ Տեսագրության 20.45.20 րոպեին Ա.Մնացականյանը խանութի ներսում բռունցքով երկու անգամ հարվածում է իր դեմքին և ինքն իր մեջ ուժ գտնելով մեկ անգամ հարվածում է Ա.Մնացականյանին, որից վերջինս ընկնում է գետնին։ Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ դրանից հետո հարվածներից խուսափելու համար, ինքն իրեն գցել է դրամարկղի մոտ, իսկ տեսագրության մեջ 20.45.45 րոպեին դռների արանքում կանգնած տղան Էդուարդ Թորոսյանն է, ով ծեծի ժամանակ սկզբում դանակով, իսկ հետագայում բռունցքով հարվածել է իրեն, տեսագրության մեջ 20.45.49 րոպեին խանութ մտնող կարմիր և սպիտակ գույնի կեպիով, սպորտային կապույտ կուրտկայով, կապույտ ջինսե տաբատով տղամարդը դրսում իրեն բռունցքով հարվածել է։ 20.46.12 րոպեին տեսագրության մեջ երևացող սև կաշվե բաճկոնով տղամարդը ոստիկանն է, ով իրեն բուժօգնություն է ցույց տվել։
Խանութի դրամարկղերը նկարահանող տեսագրության զննության ժամանակ Ա.Փիլոյանը հայտարարել է, որ տեսագրության 20.45.25 րոպեին ինքն ընկնում է առաջին դրամարկղի մոտ, իսկ Ա.Մաթևոսյանը մոտենում է իրեն, ոտքով հարվածում իր կրծքավանդակին, տալիս հայհոյանքներ և ասում «Մեռի»: 20.46.12 րոպեին Ա.Մաթևոսյանը կրկին մոտենում է իրեն, թքում իր վրա, հայհոյանքներ տալիս և ասում «Դե հիմա մեռի», և այդ ժամանակ, իրեն օգնություն ցույց տված ոստիկանը Ա.Մաթևոսյանին քաշում է մի կողմ։
Արմեն Փիլոյանի հագուստները զննության ենարկելու մասին արձանագրության համաձայն` 1. սև գույնի կոպիտ կտորից բաճկոնի օձիքի ներսային հատվածում գրված է «AZZARO»: Բաճկոնի աստարային հատվածը բաց մոխրագույն է։ Ձախ թևքի վրա, միջնամասում, ամրացված է մետաղյա թիթեղ, որի վրա գրված են «AZZARO»: Նշված բաճկոնի օձիքի հատվածը՝ ուսային մասերի տարածումով, աղտոտված է՝ կեղտաջրի հետքերով։ Բաճկոնի հիմնական մասը ծածկված է արնանման կամիր լաքաներով։ Բաճկոնի վրա հայտնաբերվել են մի շարք վնասվածքներ, որոնք համապատասխանաբար համարակալվել են։ 1-ին համարով համարակալվել է բաճկոնի ձախ փողքային հատվածը։ Նշված մասում՝ ներքևից 12սմ բարձրության և շղթայից 6սմ կողային չափերի վրա, առկա է վնասվածք։ Բաճկոնի նշված վնասված մասերի եզրերը հարթ են, պատռվածքը 2սմ լայնության է, մեկ հորիզոնական ուղությամբ։ Համարակալված 2-րդ վնասվածքը ձախ փողքային հատվածում է, անմիջապես ձախ գրպանի կողքին, ներքևի եզրային մասից 14.5սմ բարձրության և գրպանի շղթայից 1սմ հեռավորության վրա։ Վնասվածքը 2սմ չափերի է, եզրերը հարթ։ Համարակալված 3-րդ վնասվածքը տեղակայված է ձախ հատվածում, անմիջապես կարի մասում, որը ներքևի եզրային հատվածից 25սմ բարձրության վրա է, իսկ գրպանից 9.5սմ։ Վնասվածքը 3 սմ չափի է, եզրերը հարթ։ Համարակալված 4-րդ վնասվածքը գտնվում է ներքևի ռեզինանման հատվածում։ Վնասվածքը եզրային մասում է, իսկ շղթայից 19.5սմ հեռավորության վրա։ Վնասվածքի եզրերը կրկին հարթ են։ Բուն վնասվածքը՝ առաձգական վիճակում 2սմ չափի է, իսկ սովորական վիճակում՝ 1սմ։ 3-րդ վնասվածքն աջ թևքի վրա է` եզրային մասից 15սմ հեռավորության վրա, որից 1.8սմ հեռավորության վրա առկա է մյուս վնասվածքը։ Վնասվածքի եզրերը հարթ չեն և նման են ավելի այրվածքի, դրանք կլորավուն են և բաճկոնի կտորը նշված մասում կծկված է։ 5-րդ վնասվածքը բաճկոնի հետևի մասում է` թիկունքային հատվածում։ Այն ներքևի եզրից 19սմ բարձրության վրա է, իսկ մեջքի հատվածի միջնամասում առկա գործարանային կարից՝ 15սմ չափերի վրա։ Վնասվածքի եզրերը կրկին հարթ են՝ 2.5 սմ չափերի։ Բաճկոնի արտաքին ուսումնասիրությամբ այլ տեսանելի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Այնուհետև զննության է ենթարկվել բաճկոնի ներսային հատվածը, որտեղ հայտնաբերվել են հետևյալ վնասվածքները. նկարագրված արտաքին մասում համարակալված 1-ին վնասվածքի ուղությամբ սիմետրիկ նույնանման վնասվածք, համարակալված 2-րդ վնասվածքին սիմետրիկ վնասվածք, համապատասխանաբար 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ վնասվածքներին սիմետրիկ ուղությամբ նույնանման վնասվածքներ։ Բաճկոնի աստարային հատվածը ձախ և աջ փողքային հատվածներում տարածված մակերեսով արնանման կարմիր հետքերի մեջ է։
Սև գույնի ջինսե տաբատ, «CORTIGIANI» ֆիրմայի։ Տաբատը գոտկային հատվածում ամբողջությամբ կարմիր արնանման հետքերի մեջ է եղել։ Գրպանների եզրերը կաշեպատ են։ Տաբատի վրա հայտնաբերվել են հետևյալ վնասվածքները, որոնք համարակալվել են. համարակալված 1-ին վնասվածքը գոտկատեղից 34սմ հեռավորության վրա է, 3.5սմ չափերի, որի եզրերն անհարթ պատռվածքի տեսք ունեն։ Համարակալված 2-րդ վնասվածքը հետևից ձախ ազդրային մասում է, գոտկատեղից 44.5սմ հեռավորության վրա, 7.5 սմ չափերի անհարթ պատռվածքի տեսքով։ 3-րդ վնասվածքը հետևի աջ գրպանի վրա է` գոտկատեղից 18սմ հեռավորության վրա, 2սմ չափի՝ անհարթ եզրերով։ 4-րդ վնասվածքը` հետևի աջ ոտքի ազդրային մասում, գոտկատեղից 27.5 սմ հեռավորության վրա, անհարթ եզրերով, 2.5սմ չափերի։ 5-րդ, 6-րդ և 7-րդ վնասվածքները կրկին հետևի աջ ոտքի ազդրային հատվածում են, անմիջապես հետևի գրպանի տակ, 5-րդը՝ գոտկատեղից 25սմ, 6-րդը՝ 25սմ և 7-րդը՝ 29սմ հեռավորության վրա են, որոնցից 5-րդ և 7-րդ վնասվածքներն իրար տակ են, իսկ 6-րդը տեղակայված է 5-րդի կողքին։ Վնասվածքների եզրերը հարթ են, համապատասխանաբար 2.5սմ, 2սմ և 2.5 չափերի։ Տաբատն ամբողջությամբ անկանոն արնանման կարմիր լաքաների մեջ է։
Սև գույնի սվիտեր, «ANDREA FENZZI» ֆիրմայի։ Նշված սվիտրն օձիքի ձախ կողային հատվածից մինչև ձախ կողային գոտկային եզրային հատվածը պատռված վիճակում է, օձիքն ամբողջական է։ Սվիտերի վրա հայտնաբերվել են հետևյալ վնասվածքները. 1-ին վնասվածքը գտնվում է սվիտերի դիմային հատվածում, որի մի եզրը գոտկային եզրից 25.5 սմ., իսկ մյուս եզրը 33 սմ հեռավորության վրա։ Բուն պատռվածքը 10.5 սմ չափերի է` անհարթ եզրերով։ 2-րդ և 3-րդ վնասվածքներն ամնիջապես գոտկային, ռեզինե հատվածում է, կողային կարից 3 և 6, իսկ եզրից 2.5 և 0.5 կողային չափերով համապատասխանաբար 3.5 և 1.5 չափերի անհարթ եզրերով։ Քանի որ սվիտերը կիսով չափ կտրված է և ստույգ նշել դիմային կամ կողային հատվածն անհնար է։ Վնասվածքներ հայտնաբերվել են նաև ձախ կողային հատվածում, որոնք համարակալվել են գոտկային եզրից դեպի վերև` համապատասխանաբար 4,5,6 և 7 համարներով, որոնցից չորորդը գոտկային եզրից 10 սմ բարձրության վրա, 3.5 չափի, հինգերորդը` 23 սմ բարձրության վրա է, 3.5 սմ չափի, վեցերորդը 27.5 սմ բարձրության վրա է, 2.5 սմ չափի և յոթերորդը` 32.5 սմ բարձրության վրա է, 2.7 սմ չափերի։ Այլ տեսանելի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
Զննության է ենթարկվել մեկ զույգ կոշիկներ, սև գույնի, որի վրա հայտնաբերվել են կարմիր արնանման հետքեր` տարբեր հատվածներում։ Կոշիկների վրա տեսանելի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
1 հատ գոտի, սև գույնի կաշվից, որի վրա ամրակի հատվածում առավելապես և մյուս մասերում հայտնաբերվել են կարմիր արնանման հետքեր։ Վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։
Դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 416 եզրակացությանը համաձայն`
1.Փորձաքննությանը ներկայացված տուժող Ա.Փիլոյանի արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է B խմբի։
2.Փորձաքննությանը ներկայացված տուժող Ա.Փիլոյանի ջեմպրի, անդրավարտիքի, գոտու, բաճկոնի և զույգ կոշիկների վրա տեղակայված կասկածելի հետքերում հաստատվել է մարդկային ծագման արյան առկայություն, որը պատկանում է մարդու և առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ տուժող Արմեն Փիլոյանից։
3.Փորձաքննությանը ներկայացված դեպքի վայրի զննության ընթացքում հայտնաբերված և մառլյայի վրա վերցված կասկածելի հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն առաջացել է ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի B խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում նաև կարող էր առաջանալ տուժող Ա.Փիլոյանից։
Դատաբժշկական փորձքննության թիվ 2142 եզրակացության համաձայն` Ա.Փիլոյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների՝ աջ վերին և ստորին կոպերի, աջ դաստակի 5-րդ մատի միջային ֆալանգի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջ ականջախեցու, զույգ դաստակների, աջ ծնկան հոդի, կրծքավանդակի շրջանի քերծվածքների, աջ դաստակի 5-րդ մատի չտեղաշարժված կոտրվածքի, կրծքավանդակի շրջանի կտրած, կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող վերքերի, ձախակողմյան թափանցող թորակոաբդոմինալ վնասվածքի, փայծաղի, ստոծանու վնասվածքի, հեմոպնևմոթորաքսի, որովայնի շրջանի բազմաթիվ կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող, միջանցիկ վերքերի, բարակ աղու և նրա միջընդերքի բազմաթիվ վնասումերի, արյունահավաքի, զստաղու, սիգմայաձև աղու միջընդերքի վնասման, հեմոպերիտոնեումի, աջ ազդրի և հետույքի շրջանների կտրած-ծակած վերքերի ձևով, որոնք ուղեկցվել են հեմոռագիկ, տրավմատիկ ծանր աստիճանի շոկով, պատճառվել են կտրած, կտրած-ծակած վերքերը սուր կտրող, կտրող ծակող գործիքով /ներով/, արյունազեղումները, քերծվածքները, կոտրվածքը՝ բութ, կոշտ առարկայով /ներով/, որոնք հնարավոր չէ տարանջատել միմյանցից, որոնք առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 168 եզրակացության համաձայն` փորձաքննությանը ներկայացված ՝ Արմեն Փիլոյանի բաճկոնի, սվիտրի և անդրավարտիքի մակերեսին առկա վնասվածքները ծակած-կտրած են և կարող էին առաջանալ մեկ սայրանի ծակող-կտրող շեղբ ունեցող առարկայի/ների/՝ հնարավոր է դանակի/ների/ շեղբի ներգործության արդյունքում։
Մարմնական վնասվածքներն ստանալու պահին տուժող Արմեն Փիլոյանը կարող էր գտնվել հնարավոր ցանկացած դիրքում /դիրքերում/, որոնք չէին խոչընդոտի վերը նշված վնասվածքների առաջացումը։
Ա.Մնացականյանի, Է.Թորոսյանի, Ա.Փիլոյանի, Ա.Մաթևոսյանի և մյուսների հեռախոսահամարների մուտքային և ելքային զանգերի վերծանումները զննելու մասին արձանագրության համաձայն` Ա.Փիլոյանը 2013թ. նոյեմբերի 28-ին երկու անգամ զանգահարել է Աիդա Հովհաննիսյանին, իսկ մեղադրյալներ Արսեն Մաթևոսյանը և Աշոտ Մնացականյանը գտնվել են դեպքի վայրն սպասարկող բջջային օպերատորների ալեհավաքների կայանների սպասարկման գոտում, նրանք զանգահարել են իրենց ընկերներին, որոնք գտնվելով Երևան քաղաքի տարբեր վայրերում, եկել են «Պարմա» առևտրի կենտրոնի շրջակա տարածք, մասնավորապես` Աշոտ Մնացականյանը 20:18:22– ին զանգահարել է իր ընկեր, գործով վկա Կարեն Ավետիսյանին, որն այդ ժամանակ գտնվել է Կենտրոն վարչական շրջանի տարածքում, ապա մինչ Արմեն Փիլոյանի զանգը, գործով վկա Կարեն Ավետիսյանը, գործով մեղադրյալներ Աշոտ Մնացականյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և Արսեն Մաթևոսյանը եղել են հեռախոսային կապի մեջ և արդեն Ա.Փիլոյանի կողմից զանգ կատարելու ժամանակ հիշյալ անձինք եկել են «Պարմա» առևտրի կենտրոնի տարածքը սապասարկող բջջային կայանների սպասարկման գոտի կամ մոտենալիս են եղել հիշյալ տարածք։
Տուժող Արմեն Փիլոյանի մասնակցությամբ դեպքի վայրի զննության արձանագրության և կից սխեմայի համաձայն` Արմեն Փիլոյանը մատնացույց է արել Ա.Ավետիսյան 74-րդ շենքի դիմաց գտնվող կրպակը և հայտարարել է, որ այդ կրպակի մոտ կանգնած է եղել, երբ իրեն է մոտեցել Աշոտ Մնացականյանը, այնուհետև ինքը մոտեցել է Ա.Մնացականյանին, այդ ժամանակ գլխին հետևից հարված է զգացել, փորձել է փախչել, սակայն ոտքը սայթաքել, վայր է ընկել և այդ ժամանակ էլ ոտքին զգացել է դանակով հարվածներ և տեսել է 4-5 հոգի, որոնք հարվածել են իրեն։ Այնուհետև, երբ ինքը մի կերպ հասել է կրպակի հետևի հատված, շուրջ 10-15 տղաներ շրջապատել են իրեն և սկսել ոտքերով ու ձեռքերով հարվածել իրեն ու հայհոյանքներ ու սպառնալիքներ տալ։ Այդ ժամանակ Ա.Մնացականյանը կանգնել է իր դեմ և դանակով հարվածներ է հասցրել իր մարմնի ձախ կողմին և ասել, որ ինքը մահանա, ու այդպես առանց կանգնելու նա դանակով հարվածել է իրեն։ Ա.Փիլոյանը մատնացույց է արել նույն շենքի կողքային հատվածում գտնվող բանջարեղենի խանութը և հայտարարել է, որ այդ հատվածում Ա.Մնացականյանն ու Ա.Մաթևոսյանը դանակով հարվածել են իրեն։ Դրանից հետո Ա.Փիլոյանը մատնացույց է արել «Պարմա» սուպերմարկետը և հայտարարել է, որ ինքն իր կյանքը փրկելու նպատակով փորձել է մտնել սուպերմարկետ, սակայն իրեն թույլ չեն տվել և այդտեղ էլ են իրեն ոտքերով ու ձեռքերով մարմնական վնասվածքներ պատճառել։
Դատարանում զննվել է նաև 2014թվականի սեպտեմբերի 16-ի որոշմամբ ապացույց ճանաչված «Պարմա» առևտրի կենտրոնի մուտքի մոտ և խանութի ներսում 2014թ. նոյեմբերի 28-ին տեղի ունեցած դեպքը տեսանկարահանած տեսախցիկների տեսագրությունը պարունակող լազերային սկավառակը,ինչպես նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված Արմեն Փիլոյանի սվիտերը, անդրավարտիքը, գոտին, բաճկոնը և զույգ կոշիկները:
Վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա Երևանի ընդհանուր իրավասության դատարանը հաստատված է համարել հետևյալը.
«(…)Վկա Աիդա Ռոբերտի Հովհաննիսյանը և տուժող Արմեն Փիլոյանը գտնվել են ամուսնական հարաբերությունների մեջ, սակայն դեպքից մի որոշ ժամանակ առաջ ամուսնալուծվել են: Տուժող Արմեն Փիլոյանը կրկին ամուսնացել է այլ կնոջ հետ և 2013 թվականի հոկտեմբերին մեկնել ամուսնական շրջագայության ԱՄՆ: Այդ ընթացքում վկա Աիդա Հովհաննիսյանը ծանոթացել և մտերիմ հարաբերություններ է հաստատել ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի հետ:
ԱՄՆ-ում տուժող Արմեն Փիլոյանին են զանգահարել անծանոթ համարից և հայտնել Աիդա Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մնացականյանի հարաբերությունների մասին, զանգահարողը տուժողին է տրամադրել նաև Աշոտ Մնացականյանի հեռախոսահամարը: Արմեն Փիլոյանն ԱՄՆ-ից զանգահարել է Աշոտ Մնացականյանին, ներկայացել որպես Աիդա Հովհաննիսյանի նախկին ամուսին, հայտնել է, որ միմյանց միջև պարզաբանելու հարցեր կան և անհրաժեշտության դեպքում ԱՄՆ-ից վերադառնալուց հետո՝ կհանդիպեն:
Տուժող Արմեն Փիլոյանն ԱՄՆ-ից Հայաստանի Հանրապետություն է վերադարձել 2013 թվականի նոյեմբերի 23-ին:
2013 թվականի նոյեմբերի 28-ին տուժող Արմեն Փիլոյանը գնացել է Աիդա Հովհաննիսյանի բնակության վայր՝ Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան փողոցի 8-րդ շենքի մոտ, որտեղ տեսել է, ինչպես է վերջինս Աշոտ Մնացականյանի հետ տուն վերադարձել: Երկու անգամ՝ 20:38:56-ին և 20:40:17-ին Արմեն Փիլոյանը զանգահարել է Աիդա Հովհաննիսյանին, մեկ զանգին պատասխանել է Աշոտ Մնացականյանը:
Այնուհետև, Աշոտ ՄՆացականյանը դուրս է եկել Աիդա Հովհաննիսյանի բնակարանից և մոտեցել Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկին կանգնած Արմեն Փիլոյանին: Աշոտ Մնացականյանը, մոտենալով տուժող Արմեն Փիլոյանին, հարցրել է արդյոք Արմենն ինքն է, վերջինս պատասխանել է՝ այո: Այդ նույն պահին Արմեն Փիլոյանը հետևից հուժկու հարված է ստացել: Արմեն Փիլոյանը փորձել է փախչել, սակայն ոտքը սայթաքել է և ընկել է Ա.Ավետիսյան և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկում: Այդ ընթացքում Աշոտ Մնացականյանին են միացել ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և ևս մի քանի հոգի, ում ինքնությունները ոչ նախաքննության, ոչ դատաքննության ընթացքում չի պարզվել: Այդ ընթացքում խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալով, ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանն իրենց մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքներով հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում նաև կենսական կարևորություն ունեցող օրգաններին, իսկ ամբաստանյալ Էդուարդ Թորոսյանը, մասնակցություն ունենալով խմբի գործողություններին, բռնություն է գործադրել տուժող Արմեն Փիլոյանի նկատմամբ: Վերջինս, իր մեջ ուժ գտնելով, վեր է կացել գետնից, փորձել է փախչել, սակայն որոշ հեռավորություն առաջանալուց հետո կրկին վայր է ընկել: Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը, շարունակելով իրենց հանցավոր դիտավորությունը, սուր կտրող-ծակող գործիքներով կրկին հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի կենսականորեն կարևոր օրգաններին:
Տուժող Արմեն Փիլոյանը կրկին ոտքի է կանգնել, և փորձելով խույս տալ հարվածներից, 20:44:50 րոպեին մոտեցել է «Պարմա» սուպերմարկետին, սակայն Արամայիս Ղազարյանը հետևից քաշել է Արմեն Փիլոյանին՝ կանխելով նրա մուտքը սուպերմարկետ: Այդ ընթացքում 20:44:57 րոպեին ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, մտնելով «Պարմա» սուպերմարկետ և շարունակելով կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների և հաճախորդների նկատմամբ, այնտեղից վերցրել է հյութով լի ապակյա շիշ և 20:45:14 րոպեին, դուրս գալով սուպերմարկետից, այդ շշով հարվածել է տուժող Արմեն Փիլոյանի գլխին, ով այդ պահին գտնվում էր կիսածնկաչոք վիճակում:
20:45:19-ին Արմեն Փիլոյանը մուտք է գործել «Պարմա» սուպերմարկետ, որտեղ Աշոտ Մնացականյանը, շարունակելով կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների և հաճախորդների նկատմամաբ, հարվածներ է հասցրել վերջինիս, ով, կորցնելով հավասարակշռությունը, վայր է ընկել սուպերմարկետի դրամարկղերից մեկի մոտ: Այդ ընթացքում ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը վազել է նրա հետևից և ընկած վիճակում, «մեռի» գոռալով, հարվածներ հասցրել Արմեն Փիլոյանին: Այնուհետև, խմբի անդամները, հանդիպելով «Պարմա» առևտրի կենտրոնի հաճախորդների դիմադրությանը, դիմել են փախուստի:
Տուժող Արմեն Փիլոյանին առաջնային բուժօգնություն է ցուցաբերել վկա Տարոն Բաղդասարյանը:(…)»:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռն օրինական, հիմնավորված ու պատճառաբանված է: Դատարանը ոչ միայն կատարել է գործով ձեռք բերված ապացույցների՝ իրենց համակցության մեջ պատշաճ վերլուծություն ու գնահատում, այլև Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքների հիմնավորվածությունը պատճառաբանել օրենսդրական նորմերի ճշգրիտ վերլուծությամբ՝ դրանք հիմնավորելով նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից նախադեպային մի շարք որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումներով: Ընդ որում, առաջին ատյանի դատարանի իրավական հստակ վերլուծություններով ըստ էության հերքվում են նաև պաշտպաններ Վ.Բաբայանի և Է.Խաչատրյանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ինչպես Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին մեղսագրվող արարքների որակման, այնպես էլ գործի փաստական տվյալներով դրանց ապացուցվածության մասով:
Մասնավորապես, Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը կատարել է հետևյալ եզրահանգումները:
«(…)Վերլուծելով ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին առաջադրված մեղադրանքները, հետազոտելով պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում դատաքննության ընթացքում հրապարակված և հետազոտված վերոգրյալ ապացույցները, գնահատելով դրանք իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, Դատարանն ապացուցված է համարում այն, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը մեղավորությամբ կատարել են մի խումբ անձանց կողմից սպանության փորձ, նրանց արարքը նշված հոդվածով որակված է ճիշտ և համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, բացի այդ Դատարանը հիմնավորված է համարում ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը, այն է սույն քրեական գործի դատաքննության ընթացքում ապացույցների բավարար համակցությամբ հիմնավորվեց, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը խմբի կազմում որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ կատարել են խուլիգանություն:
(…)
Ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքում նրանց մեղավորության մասին հետևության հանգելիս Դատարանը հաշվի առնելով հետևյալը՝
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում ծանրացնող հանգամանքներում՝ մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից կատարած սպանության համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 41-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից առանց նախնական համաձայնության կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես չեն պայմանավորվել հանցանքը համատեղ կատարելու մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ հանցանքը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված, եթե դրան մասնակցել են այնպիսի համակատարողներ, ովքեր նախապես՝ մինչև հանցագործությունն սկսելը, պայմանավորվել են հանցանքը համատեղ կատարելու համար:
Վերոշարադրյալ հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ սպանությունը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից կատարված, երբ երկու և ավելի անձինք, գործելով սպանություն կատարելուն ուղղված համատեղ դիտավորությամբ, անմիջականորեն մասնակցել են տուժողին կյանքից զրկելու պրոցեսին՝ նրա նկատմամբ բռնություն կիրառելով, ընդ որում, պարտադիր չէ, որ մահ առաջացնող վնասվածքները պատճառված լինեն նրանցից յուրաքանչյուրի կողմից (օրինակ՝ մեկը հաղթահարում է տուժողի դիմադրությունը՝ զրկելով նրան պաշտպանվելու հնարավորությունից, իսկ մյուսը պատճառում է մահացու վնասվածքներ): Սպանությունը համարվում է մի խումբ անձանց կողմից կատարված նաև այն դեպքում, երբ մի անձի կողմից դիտավորյալ մահ պատճառելուն ուղղված գործողություններ կատարելու պրոցեսում նույն նպատակով նրան է միանում այլ անձ (անձինք):
Ելնելով վերոգրյալից՝ Դատարանը եզրակացնում է, որ ծանրացուցիչ հանգամանքներում կատարված սպանություն համարելով մի խումբ անձանց կողմից սպանություն կատարելը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2–րդ մասի 7-րդ կետն ըստ էության տարբերություն չի դնում, թե խումբն սպանությունը կատարել է նախնական համաձայնությամբ, թե առանց նախնական համաձայնության: Ինչպես առանց նախնական համաձայնության, այնպես էլ նախնական համաձայնությամբ խմբի կողմից սպանություն կատարելու դեպքում պարտադիր պայման է երկու կամ ավելի կատարողների՝ համակատարողների առկայությունը, որոնցից յուրաքանչյուրը պետք է անմիջականորեն լրիվ կամ մասամբ կատարի հանցագործության օբյեկտիվ կողմին բնորոշ գործողություններ: Սպանության համակատարողներ են այն անձինք, ովքեր սպանության պրոցեսում գործել են համաձայնեցված, նրանց գործողությունները միավորված են միասնական դիտավորությամբ, իսկ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը՝ ներառյալ տուժողի նկատմամբ ֆիզիկական բռնությունը, կատարվել է հանցակիցներից յուրաքանչյուրի կողմից: Փաստորեն, սպանության համատեղ կատարման տակ պետք է հասկանալ հանցակիցների փոխադարձ համաձայնությամբ հանցագործության օբյեկտիվ կողմի կատարումը: Ընդ որում, համատեղ կատարած սպանության դեպքում պարտադիր չէ, որ համակատարողները կատարեն միևնույն գործողությունները, նրանց գործողությունները կարող են տարբեր լինել:
Խմբի կողմից սպանություն կատարելիս օբյեկտի նկատմամբ ոտնձգությունը կատարվում է հանցակիցների համատեղ գործողություններով: Ելնելով հանցանքը համատեղ կատարելու մասին ունեցած պայմանավորվածությունից՝ հանցակիցների միջև կարող է կատարվել դերաբաշխում: Այս դեպքում հանցակցի կողմից կատարվող գործողությունների ծավալը կարող է էապես տարբերվել հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող մյուս հանցակցի գործողություններից, սակայն համակատարողների ունեցած մասնակցության աստիճանն արարքի որակման համար նշանակություն չունի: Եթե խմբակային սպանության օբեկտիվ կողմի կատարման դեպքում համակատարողների միջև կարող է դերաբաշխում կատարվել, ապա այդ հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի հետ կապված նույնը լինել չի կարող, քանի որ հանցակիցներից յուրաքանչյուրը գիտակցում և խմբի այլ անդամի կամ անդամների հետ համատեղ իրականացնում է հանրորեն վտանգավոր արարքը: Ընդ որում, եթե մի խումբ անձանց կողմից առանց նախնական համաձայնութան ապանությունը կարող է կատարվել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ, ապա նախնական համաձայնությամբ սպանությունը կատարվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ: Ելնելով վերոգրյալից՝ Վճռաբեկ դատարանը եզրակացնում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104–րդ հոդվածի 2–րդ մասի 7–րդ կետով նախատեսված հանցակազմի համար պարտադիր է ինչպես հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի հատկանիշների առկայությունը՝ երկու կամ ավելի անձանց կողմից համատեղ տուժողին կյանքից զրկելու անմիջական գործողությունների կատարումը, այնպես էլ հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի հատկանիշի առկայությունը՝ սպանությունը միասին կատարելու հանցակիցների գիտակցումը:
Այսպիսով, Դատարանը փաստում է, որ սպանության փորձը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով որակելու համար անհրաժեշտ է ճշտել սպանության մասնակցած յուրաքանչյուր անձի մասնակցության աստիճանը, բնույթը, պարզել՝ մասնակիցները գործել են առանց նախնական համաձայնության, թե նախնական համաձայնությամբ, սպանության կատարելիս դերաբաշխում եղել է, թե՝ ոչ:
Վերոգրյալ դատողությունների լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը փաստում է, որ «ԱրմենՏել» և «ՎիվաՍել» ընկերությունների կողմից տրամադրած հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու մասին 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ի արձանագրության համաձայն՝ ամբաստանյալներ Արսեն Մաթևոսյանը և Աշոտ Մնացականյանը գտնվել են դեպքի վայրը սպասարկող բջջային օպերատորների ալեհավաքների կայանների սպասարկման գոտում, այնուհետև, Աշոտ Մնացականյանը 20:18:22-ին զանգահարել է իր ընկեր Կարեն Ավետիսյանին, ապա մինչ Արմեն Փիլոյանի զանգը, Կարեն Ավետիսյանը, ամբաստաբյալներ Աշոտ Մնացականյանը, Էդուարդ Թորոսյանը և Արսեն Մաթևոսյանը եղել են հեռախոսային կապի մեջ և արդեն Արմեն Փիլոյանի կողմից զանգ կատարելու ժամանակ հիշյալ անձինք եկել են «Պարմա» առևտրի կենտրոնն սպասարկող բջջային կայանների սպասարկման գոտի: Այսպիսով, թեև սույն քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված ապացույցը փաստում է այն հանգամանքը, որ դեպքին նախորդող ժամանակահատվածում ամբաստանյալները գտնվել են հեռախոսային կապի մեջ միմյանց հետ, այնուամենայնիվ, այդ հանգամանքը բավարար չէ Դատարանի համար հանգելու հետևության, որ ամբաստանյալների միջև ձեռք էր բերվել տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից ապօրինի զրկելուն ուղղված նախնական համաձայնություն:
Սակայն, միևնույն ժամանակ, Դատարանն արձանագրում է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետն ըստ էության տարբերություն չի դնում, թե խմբի կողմից սպանության փորձը կատարվել է նախնական համաձայնությամբ, թե առանց նախնական համաձայնության, ուստի ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի իրավաբանական գնահատականը փոփոխման ենթակա չէ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկելու դիտավորություն ունենալու հարցին ՝ Դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատասխանատվություն է նախատեսված սպանության` ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար։
Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումներում ձևավորված նախադեպային իրավունքի համաձայն՝ մարդու կյանքի դեմ ուղղված հանցագործություններից հանրային առավել բարձր վտանգավորությամբ առանձնանում է սպանությունը։ Սպանության օբյեկտ են հասարակական այն հարաբերությունները, որոնք ուղղված են մարդու կյանքի անվտանգության ապահովմանը։ Այլ կերպ ասած` նշված հանցագործության անմիջական օբյեկտը յուրաքանչյուր մարդու կյանքն է, որը ենթակա է քրեաիրավական պաշտպանության նրա ծնվելու պահից մինչև մահ (Ա.Բաղդասարյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0168/01/10 որոշման 14-րդ կետը)։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` «Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը (անգործությունը), որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով»։
Վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում անդրադարձել է հանցափորձի և դրա հատկանիշների իրավական վերլուծությանը (Ս.Հունիկյանի գործով 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08, Ա.Բաղդասարյանի գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0168/01/10, Կ.Հովհաննիսյանի և մյուսների գործով 2013 թվականի սեպտեմբերի 13-ի թիվ ԵԿԴ/0087/01/12, Գ.Մանուկյանի գործով 2015 թվականի օգոստոսի 28-ի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշումները)։
Այսպես՝ քննարկելով սպանության փորձի հատկանիշները` Գ.Մանուկյանի վերաբերյալ որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. «(...) Սուբյեկտիվ կողմից սպանության փորձը դրսևորվում է միայն ուղղակի դիտավորությամբ, այսինքն` հանցավորը նախատեսում է մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը և ցանկանում է դրա վրա հասնելը, գիտակցում է, որ եթե համապատասխան հետևանքն առաջանա, ապա այն անմիջականորեն բխելու է իր արարքից, և դրանց միջև առկա կլինի միանշանակ պատճառական կապ։ Մասնավորապես, կոնկրետ դեպքում հանցագործության գործիքը կամ միջոցը, եղանակը, հասցված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը, ինչպես նաև առկա այլ օբյեկտիվ հանգամանքները կարող են վկայել հանցավորի կողմից մահվան առաջացման անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը նախատեսելու, հետևաբար վերջինիս մոտ ուղղակի դիտավորության առկայության մասին։
(...) Այսպիսով, կատարվածը սպանության փորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ հանցավորն ունենա անձին կյանքից զրկելու պարզ կոնկրետացված (նախապես կամ հանկարծակի առաջացած) դիտավորություն, ինչը հնարավոր է պարզել գործի հանգամանքների համակողմանի վերլուծության արդյունքում` հատկապես ուշադրություն դարձնելով հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագծին։
[Ե]թե գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժողին կյանքից զրկելուն (օրինակ` դրա մասին կարող են վկայել հանցագործության գործիքները կամ միջոցները` հրազեն, սառը զենք, սուր ծակող-կտրող գործիքներ և այլն, հարվածների քանակն ու ուժգնությունը, պատճառված մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը (օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը), հանցագործության եղանակը, մեխանիզմը, նպատակը, շարժառիթը, իրադրությունը և այլ հանգամանքներ), ապա համապատասխան արարքն իրականացնելուց հետո անձի դրսևորած դրական վարքագիծը (օրինակ` հետագա գործողություններ կատարելուց ձեռնպահ մնալը, տուժողին օգնություն ցույց տալը, շտապօգնություն կանչելը և այլն) դուրս է սպանության ավարտված հանցափորձի շրջանակներից, վկայում է ոչ թե սպանելու ուղղակի դիտավորության բացակայության, այլ պարզապես կատարածի համար զղջալու մասին, ինչը դատարանի կողմից կարող է հաշվի առնվել պատիժ նշանակելիս։ Նման գործողությունները չեն կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել արարքի քրեաիրավական որակումը։
Միևնույն ժամանակ (...) բոլոր այն դեպքերում, երբ հանցավորի` նախքան հանցագործությունը, հանցանքի ընթացքում և դրանից հետո դրսևորած վարքագիծը բնութագրող հանգամանքների համակցությունը վկայում է սպանության ուղղակի դիտավորության բացակայության և, համապատասխանաբար, անուղղակի կամ չկոնկրետացված դիտավորության առկայության մասին (օրինակ` տուժողին ձեռքերով հարվածներ հասցնելը, դրանց ուժգնությունը և տեղակայումը կամ նույնիսկ զենքով կրակելը, սակայն կենսական ոչ կարևոր օրգանների շրջանում և այլն), ապա համապատասխան հանրորեն վտանգավոր հետևանքը` մահը, չառաջանալու դեպքում արարքը չի կարող որակվել որպես սպանության փորձ և պետք է որակվի ըստ փաստացի առաջացած հետևանքի» (Գ.Մանուկյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2015 թվականի օգոստոսի 28-ի թիվ ԵԱՆԴ/0110/01/12 որոշման 17 և 17.1-րդ կետերը)։
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո գնահատելով սույն գործի փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը գտնում է, որ տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից ապօրինի զրկելու դիտավորության առկայության մասին են վկայում դատաքննությամբ հաստատված հետևյալ հանգամանքների համակցությունը՝
- ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի կողմից օգտագործված, տուժողին մարմնական վնասվածքներ պատճառած գործիքների՝ սուր ծակող-կտրող առարկաների գործադրումը,
- հարվածների արդյունքում ստացված մարմնական վնասվածքների քանակը և տեղակայումը, այն է տուժողի կրծքավանդակի շրջանի կտրած, կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող վերքերի, ձախակողմյան թափանցող թորակոաբդոմինալ վնասվածքի, փայծաղի, ստոծանու վնասվածքի, հեմոպնևմոթորաքսի, որովային շրջանի բազմաթիվ կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող, միջանցիկ վերքերի, բարակ աղու և նրա միջընդերքի բազմաթիվ վնասումների, արյունահավաքի, զստա, սիգմաձև աղու միջընդերքի վնասման,
- ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի կողմից բռնություն գործադրելու և հանցավոր վարքագիծ դրսևորելու շարունակական բնույթը, մասնավորապես, տուժող Արմեն Փիլոյանին ծակող-կտրող գործիքներով բազմաթիվ հարվածներ հասցնելուց հետո, ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները, ապակյա շշով հարվածել է տուժողի գլխին:
Վերոգրյալ դատողությունների լույսի ներքո գնահատելով սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքները՝ Դատարանը փաստում է, որ պաշտպանական կողմի դիրքրոշումն առ այն, որ ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի գործողությունները համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 116-րդ հոդվածով նախատեսված՝ առողջությանը ծանր և միջին ծանրության վնաս պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ, հանցագործության հատկանիշներին, անհիմն է:
Անդրադառնալով պաշտպանական կողմի այն դիրքրոշմանը, որ տուժող Արմեն Փիլոյանին սպանելու դիտավորություն և ցանկություն ամբաստանյալները չեն ունեցել, քանի որ նման դիտավորություն ունենալու դեպքում միանգամայն հնարավորություն ունեին և կարող էին ավարտին հասցնել իրենց մտադրությունը և մահ պատճառեին տուժողին, Դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների համակցության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ հանցանքը կատարելու պահին ամբաստանյալների դիտավորությունն ուղղված է եղել տուժող Արմեն Փիլոյանին կյանքից զրկելուն, ուստի իրենց մեղսագրված հանցավոր արարքն իրականացնելուց հետո նրանց դրսևորած վարքագիծը, այն է՝ հետագա գործողություններ կատարելուց ձեռնպահ մնալը, դուրս է սպանության հանցափորձի շրջանակներից, վկայում է ոչ թե սպանելու ուղղակի դիտավորության բացակայության, այլ հավանաբար կատարածի համար զղջալու մասին։ Նման գործողությունները չեն կարող ազդեցություն ունենալ և փոխել ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանին և Արսեն Մաթևոսյանին՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով մեղսագրված արարքի քրեաիրավական որակումը։
(…)
Անդրադառնալով ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի և Արսեն Մաթևոսյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով մեղսագրվող արարքին տրված իրավաբանական գնահատականին` Դատարանն անհրաժեշտ է համարում նշել հետևյալը.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի հանցակազմն ունի հետևյալ բովանդակությունը. «1. Խուլիգանությունը՝ դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելը, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։
2. Նույն արարքը, որը զուգորդվել է անձի նկատմամբ բռնություն գործադրելով կամ դա գործադրելու սպառնալիքով, ինչպես նաեւ ուրիշի գույքը ոչնչացնելով կամ վնասելով։
3. (…)
4. Սույն հոդվածի երկրորդ կամ երրորդ մասով նախատեսված արարքը, որը կատարվել է զենքի կամ որպես զենք օգտագործվող առարկաների գործադրմամբ»։
Հիշյալ իրավադրույթի բովանդակությունից հետևում է, որ խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշների առկայության հարցը որոշելու համար առաջին հերթին էական նշանակություն ունի «հասարակական կարգ» եզրաբանության բովանդակության բացահայտումը։
Մասնավորապես, այդ կապակցությամբ տեսական գրականության ուսումնասիրությունը վկայում է, որ հասարակական կարգը բնութագրվում է որպես հասարակական հարաբերությունների ամբողջական համակարգ, որը ձևավորվում է սոցիալական նորմերի` իրավունքի, բարոյականության, ոչ իրավաչափ սովորույթների, ավանդույթների և արարողակարգային նորմերի իրացման հետևանքով։
Ժամանակակից քրեական իրավունքի գիտության մեջ հասարակական կարգը բնութագրվում է նաև որպես հասարակությունում մարդկանց միջև փոխադարձ վարքագծի և համակեցության կանոնների կապակցությամբ ձևավորված հարաբերությունների համակարգ, որը սահմանվում է գործող օրենսդրությամբ, սովորույթներով, ավանդույթներով, ինչպես նաև բարոյական իրավունքի նորմերով։
Հենց այդպիսի ընկալմամբ «հասարակական հասարակական նշանակության վայրերում, այն է՝
1) տրանսպորտային միջոցների կայանատեղիներում,
2) օդանավակայաններում,
3) շուկաներում,
4) պուրակներում,
5) այգիներում,
6) կինոթատրոններում,
7) ցուցասրահներում,
8) մարզադաշտերում,
9) փողոցներում,
10) հիմնարկ-ձեռնարկություններում,
11) ուսումնական հաստատություններում,
12) հասարակական տրանսպորտում,
13) հասարակական սննդի սպասարկման վայրերում,
14) հասարակական նշանակության այլ վայրերում
այնպիսի իրադրության առկայություն, որի պայմաններում ապահովված է քաղաքացիների արժանավայել վարքագիծը, կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը, ինչպես նաև այդ վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը։
Խուլիգանության հիմնական հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը դրսևորվում է հասարակական նշանակության վայրերում, ինչպես նաև հասարակական նշանակություն չունեցող այլ վայրերում, որտեղ առկա է հանրություն, սահմանված կարգի կոպիտ խախտման մեջ, որն արտահայտվում է այդ վայրերում գտնվող հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով։ Խուլիգանության որակյալ հանցակազմի պարագայում վերոնշյալ արարքները զուգորդում են բռնությամբ, գույքը վնասելով կամ ոչնչացնելով և այլն։ Ընդ որում, արարքը խուլիգանության հանցակազմով որակելու համար անհրաժեշտ է նախևառաջ հիմնավորել խուլիգանության հիմնական հանցակազմի առկայությունը։
Սույն գործի շրջանակներում Դատարանը փաստում է, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի, Արսեն Մաթևոսյանի և Էդուարդ Թորոսյանի հանցավոր վարքագիծն սկիզբ է առել Երևան քաղաքի Ա.Ավետիսյան և Վ.Վաղարշյան փողոցների խաչմերուկից, այնուհետև, տուժողի կողմից լուսավոր վայր խույս տալու հետևանքով, այն շարունակվել է Վ.Վաղարշյան փողոցի վրա գտնվող «Պարմա» սուպերմարկետում, այսինքն դեպքն ինքնին շարունակվել է հասարակական վայրում` առևտրի կենտրոնի տարածքում: Ընդ որում, Դատարանն անհրաժեշտ է համարում ընդգծել, որ հանցավոր արարքի կատարման պահին առևտրի կենտրոնի տարածքում գտնվել են ոչ միայն աշխատակիցները, այլ նաև հաճախորդները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1–ին մասի դիսպոզիցիայից հետևում է, որ անձի կատարած արարքը կարող է որակվել որպես խուլիգանություն միայն այն դեպքում, երբ գործով ձեռք բերված ապացույցներով կհիմնավորվի `
ա) հասարակական կարգի խախտման կոպիտ լինելը և միաժամանակ,
բ) հասարակության նկատմամբ այդ խախտմամբ արտահայտված անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելը։
Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ որոշմամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ կոպիտ խախտումը՝ որպես խուլիգանության հանցակազմի հատկանիշ, բնութագրական է հասարակական կարգի կազմալուծման կամ խախտման գործընթացի արդյունքներին (հետևանքին)։ Այն արտահայտվում է նրանում, որ անձի կատարած գործողությունների հետևանքով հասարակության անդամների մեջ առաջանում է զայրույթ, վրդովմունք, կամ նրանց անհարմարություն կամ լուրջ անհանգստություն է պատճառվում, կամ առաջանում է վախի զգացում իրենց կյանքի, առողջության, գույքի պահպանության կապակցությամբ։ Բացի այդ, կոպիտ խախտումն արտահայտվում է նաև աշխատանքային և այլ գործունեության կամ հասարակական նշանակության արարողության կազմալուծմամբ։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ խախտումը որպես կոպիտ գնահատելիս անհրաժեշտ է ելնել հասարակական կարգի վրա այդ խախտման ունեցած ազդեցությունից։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել ընդգծել, որ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով կարող է խախտվել ցանկացած արարքի կատարման պարագայում, մինչդեռ խուլիգանության առկայության մասին է վկայում այնպիսի արարքի կատարումը, որը միտված է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն և որպես այդպիսին, հանդիսացել է խուլիգանություն կատարող անձի դիտավորության մեջ ընդգրկված նպատակի իրականացման միջոց։
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ յուրաքանչյուր դեպքում արարքը խուլիգանություն որակելու համար, ի թիվս սույն որոշման մեջ նշված այլ հանգամանքների, անհրաժեշտ է քննության առնել նաև այն, թե արդյոք այդ արարքի հետևանքով հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն է պատճառվել։ Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքի առկայությունը յուրաքանչյուր դեպքում անհրաժեշտ է գնահատել՝ ելնելով նեղ իմաստով հասարակական կարգի նկատմամբ դրա ուղղվածությունից։ Այլ խոսքով՝ հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը։
Անդրադառնալով «անհարգալից վերաբերմունքի բացահայտ լինելուն»` ՀՀ վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ անձի գործողություններում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումն արտահայտվում է մարդկային համակեցության կանոնների նկատմամբ ակնհայտ արհամարհանք դրսևորելու, հասարակական վայրերում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելու, շրջապատի մարդկանց և կոլեկտիվին հակադրվելու ձևով։ Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն)։ Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարել ընդգծել, որ հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման եղանակները տարբեր են՝ արարք, խոսք, ժեստ, մարմնաշարժում և այլն։
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ անհարգալից վերաբերմունքը բացահայտ է ոչ թե այն պատճառով, որ կատարվում է հասարակական վայրերում կամ հասարակության անդամների ներկայությամբ, այլ այն պատճառով, որ կատարվում է հենց հասարակության նկատմամբ հանցավորի անհարգալից վերաբերմունքը ցուցադրելու նպատակով։ Այլ խոսքով՝ կոնկրետ դեպքում խուլիգանության հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման առկայությունը կամ բացակայությունը գնահատելիս անհրաժեշտ է պարզել խուլիգանության հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմի առկայությունը, այն է՝ հասարակական կարգը կոպիտ խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու հանցավորի դիտավորությունը, նպատակը։
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ արարքը, ժեստը, բառը, մարմնաշարժումը և այլն չի կարող գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե ուղղված է կոնկրետ անձին և չի հետապնդում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ, թեկուզ հանցավորը հասկանում է, իսկ որոշ դեպքերում պարտավոր է հասկանալ, որ կոնկրետ անձին ուղղված իր արարքը տեսանելի և ընկալելի է հասարակության համար։ Հակառակ դրան` անձի արարքը կարող է գնահատվել որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորում, եթե կոնկրետ անձը, ում դեմ ուղղված է հանցավորի արարքը, ընտրվել է պատահաբար, և այդ անձի դեմ ուղղված արարքի միջոցով հանցավորը ցանկանում է բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել հասարակության նկատմամբ։
Հիմք ընդունելով Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտած վերոգրայլ իրավական դիրքրոշումները, այնուամենայնիվ, Դատարանը գտնում է, որ չի կարելի գերագնահատել հանցավորի և տուժողի անձնական փոխհարաբերությունների նշանակությունը և ընդունել այն մոտեցումը, որ խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է, եթե հասարակական կարգը խախտող գործողություններն ուղղված են այնպիսի անձի դեմ, ում հետ հանցավորն ունի որոշակի փոխհարաբերություններ` անկախ արարքի կատարման մյուս հանգամանքներից:
Դատարանը գտնում է, որ հանցավորի և տուժողի փոխհարաբերություններով պայմանավորված շարժառիթները հանդիսանում են խուլիգանությունը մարդու դեմ ուղղված հանցագործություններից սահմանազատելու կարևոր, բայց ոչ միակ չափանիշը: Նման դեպքերում առաջին հերթին պետք է հաշվի առնվեն արարքի սուբյեկտիվ հատկանիշները: Հետևաբար, եթե նշված գործողությունները վնասում են կողմնակի անձանց շահերը և նրանց պատճառում ֆիզիկական, բարոյական կամ նյութական էական վնաս, իսկ հանցավորն էլ, իր հերթին, ձգտում է դրան, ապա այդպիսիք պետք է որակվեն որպես խուլիգանություն: Այսինքն` հնարավոր է, որ այլ` անձնական դրդումներով սկսված վիճաբանությունն ու կռիվը վերաճեն խուլիգանության, սակայն նման արարքները խուլիգանություն որակելու համար չափազանց կարևոր է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորումը: Այդպիսի դեպքերում հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքը կարող է դրսևորվել կատարվող արարքների տևականությամբ, իրադարձություններին միջամտող քաղաքացիների և իրավապահ մարմինների աշխատակիցների նկատմամբ դրսևորած արհամարհական և կոպիտ վերաբերմունքով և այլն:
Սույն քրեական գործի փաստական հանգամանքների վերլուծությունը վկայում է այն մասին, որ ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանի, Արսեն Մաթևոսյանի և Էդուարդ Թորոսյանի հանցավոր վարքագծի շարժառիթ և դրդապատճառ է հանդիսացել ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի և տուժող Արմեն Փիլոյանի փոխհարաբերությունները, սակայն հետագայում, ամբաստանյալների կողմից կատարված հանցավոր արարքի մյուս հանգամանքները վկայում են, այն մասին, որ անձնական դրդումներով սկսված վիճաբանություն ու կռիվը վերաճել է խուլիգանության: Մասնավորապես, ամբաստանյալների հանցավոր արարքների արդյունքում խաթարվել է «Պարմա» առևտրի կենտրոնի բնականոն աշխատանքը, այդ վայրերում գտնվող անձանց՝ աշխատակիցների և առևտրի կենտրոնի հաճախորդների ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, սարսափի զգացում է առաջացել դեպքին ականատես՝ «Պարմա» առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների և հաճախորդների մոտ, ինչն ամբաստանյալները չէին կարող չգիտակցել։ Հատկանշական է, որ ամբաստանյալները շարունակել են իրենց հանցավոր վարքագիծը նույնիսկ այն բանից հետո, երբ վկա Տարոն Բաղդասարյանը ներկայացել է որպես ոստիկանության աշխատակից և պահանջել դադարեցնել հանցավոր ոտնձգությունը: Ընդ որում, Դատարանը փաստում է, որ նման պայմաններում առկա է խուլիգանության այնպիսի հատկանիշ, ինչպիսինն է անձի ձգտումը հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը(…)>>։
Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված վերոգրյալ ապացույցների հիման վրա վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի կողմից կատարված հանցանքները հիմնավորված և նրանց մեղավորությունը հաստատված են գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալների արարքների քրեաիրավական որակման հարցում հանգել է ճիշտ հետևության և հաստատված է համարել Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի մեղքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ, իսկ ամբաստանյալների և պաշտպանների կողմից բերված պատճառաբանությունները հերքվում են նաև հետևյալով:
- Անմեղության կանխավարկածի հիմնարար քրեադատավարական սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն` հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նույն հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
Այս առումով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Արարատ Ավագի Ավագյանի և Վահան Սերյոժայի Սահակյանի վերաբերյալ թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 գործով 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(…)33. Սույն որոշման 29-32-րդ կետերում կատարված իրավական վերլուծության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ գործի լուծման համար ապացույցների բավարարությունը որոշելու չափանիշները սերտորեն փոխկապակցված են և փոխադարձաբար պայմանավորում են միմյանց: Գործի լուծման համար բավարար ապացույցներ ասելով` պետք է հասկանալ թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների համակցություն, որը, հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը, անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վերհամոզվածություն անձի մեղավորության վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի գործով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնել հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում:
Ս.Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանը նաև արձանագրել է. «Ապացույցների բավարարությունը չի կարող որոշվել թվաբանական ցուցանիշով (…): Ակնհայտ է, որ ապացույցները բավարար չեն, եթե`
1) գործում բացակայում է որևէ ապացույց գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող որևէ հանգամանքի պարզման համար,
2) եղած ապացույցը թույլ չի տալիս պարզել այդ հանգամանքը անհրաժեշտ խորությամբ և լրիվությամբ,
3) այդ հանգամանքի ապացուցվածությունը կասկած է հարուցում:» (տե՛ս Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ կետը):
Այսպիսով, Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական դատավարությունում մեղքի հարցը լուծելիս որպես ապացույցների բավարարության շեմ պետք է գործի «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշը: Ընդ որում, «հիմնավոր կասկածից վեր» ապացուցողական չափանիշ ասելով, պետք է հասկանալ փաստական տվյալների (ապացույցների) այնպիսի համակցություն, որը բացառում է հակառակի ողջամիտ հավանականությունը: Վերոգրյալը չի նշանակում, որ հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորությունն ընդհանրապես չի կարող առաջացնել որևէ կասկած, սակայն այդպիսի կասկածի հավանականության դեպքում դրա աստիճանը պետք է լինի աննշան (խիստ ցածր): Այլ խոսքով՝ մեղադրանքը կազմող յուրաքանչյուր փաստական հանգամանք պետք է հիմնավորվի ապացույցների այնպիսի ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած(…)»:
Անդրադառնալով սույն գործին ու նաև վերոգրյալ չափանիշներով գնահատելով գործի փաստական հանգամանքները, վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ «հիմնավոր կասկածից» վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատվում է Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցավոր արարքների կատարումը:
- Գործի փաստական տվյալներով չի արձանագրվել որևէ հանգամանք, որը կարող էր բավարար հիմք հանդիսանալ տուժող Արմեն Փիլոյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ համարելու համար, առավել ևս, որ դրանցում էական հակասություններ չկան, դրանք իրենց համակցությամբ թույլատրելի ու բավարար են Արսեն Մաթևոսյանին և Աշոտ Մնացականյանին մեղսագրված հանցանքները հիմնավորված համարելու համար: Ինչ վերաբերվում է ամբաստանյալների կողմից տրված ցուցմունքներին, ապա դրանք չեն հաստատվել քրեական գործի քննությամբ ձեռք բերված որևէ փաստական տվյալներով և հերքվել են պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված բավարար ապացույցների համակցությամբ, հետևաբար առաջին ատյանի դատարանն իրավացիորեն գտել է, որ Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի ցուցմունքները մտացածին են, անիրատեսական և նպատակ են հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից և պատժից:
- Կապված Արսեն Մաթևոսյանի հակընդդեմ հարցման իրավունքի հետ, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ վկա Արամայիս Ղազարյանի նախաքննական ցուցմունքն առաջին ատյանի դատարանը իրավացիորեն մեղադրական դատավճռի հիմքում չի դրել՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հնարավորություն չի ունեցել իրացնելու նրան հարցաքննելու իր իրավունքը:
- Գործի փաստական հանգամանքները հիմնավորապես վկայում են այն մասին, որ խմբի կազմում կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով հասարակության նկատմամբ, բարձրաձայն հայհոյանքներ տալով, ամբաստանյալներ Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանն իրենց մոտ եղած սուր կտրող-ծակող գործիքներով հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի մարմնի տարբեր մասերին, այդ թվում նաև կենսական կարևորություն ունեցող օրգաններին, որից հետո տուժող Արմեն Փիլոյանը փորձել է փախչել, սակայն որոշ հեռավորություն առաջանալուց հետո կրկին վայր է ընկել: Աշոտ Մնացականյանը և Արսեն Մաթևոսյանը, շարունակելով իրենց հանցավոր դիտավորությունը, սուր կտրող-ծակող գործիքներով կրկին հարվածներ են հասցրել տուժող Արմեն Փիլոյանի կենսականորեն կարևոր օրգաններին: Տուժող Արմեն Փիլոյանը կրկին ոտքի է կանգնել, և փորձելով խույս տալ հարվածներից, մոտեցել է «Պարմա» սուպերմարկետին, սակայն Արամայիս Ղազարյանը հետևից քաշել է Արմեն Փիլոյանին՝ կանխելով նրա մուտքը սուպերմարկետ, որի ընթացքում ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանը, մտնելով «Պարմա» սուպերմարկետ և շարունակելով կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք ցուցաբերելով առևտրի կենտրոնի աշխատակիցների և հաճախորդների նկատմամբ, այնտեղից վերցրել է հյութով լի ապակյա շիշ և դուրս գալով սուպերմարկետից, այդ շշով հարվածել է կիսածնկաչոք վիճակում գտնվող տուժող Արմեն Փիլոյանի գլխին:
- Վերաքննիչ դատարանը փաստում է նաև, որ համաձայն դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2142 եզրակացության` Ա.Փիլոյանի մարմնական վնասվածքներն ըստ բժշկական փաստաթղթերի և օբյեկտիվ ուսումնասիրության տվյալների՝ աջ վերին և ստորին կոպերի, աջ դաստակի 5-րդ մատի միջային ֆալանգի, աջ ազդրի շրջանների արյունազեղումների, աջ ականջախեցու, զույգ դաստակների, աջ ծնկան հոդի, կրծքավանդակի շրջանի քերծվածքների, աջ դաստակի 5-րդ մատի չտեղաշարժված կոտրվածքի, կրծքավանդակի շրջանի կտրած, կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող վերքերի, ձախակողմյան թափանցող թորակոաբդոմինալ վնասվածքի, փայծաղի, ստոծանու վնասվածքի, հեմոպնևմոթորաքսի, որովայնի շրջանի բազմաթիվ կտրած-ծակած, թափանցող և չթափանցող, միջանցիկ վերքերի, բարակ աղու և նրա միջընդերքի բազմաթիվ վնասումերի, արյունահավաքի, զստաղու, սիգմայաձև աղու միջընդերքի վնասման, հեմոպերիտոնեումի, աջ ազդրի և հետույքի շրջանների կտրած-ծակած վերքերի ձևով, որոնք ուղեկցվել են հեմոռագիկ, տրավմատիկ ծանր աստիճանի շոկով, պատճառվել են կտրած, կտրած-ծակած վերքերը սուր կտրող, կտրող ծակող գործիքով /ներով/, արյունազեղումները, քերծվածքները, կոտրվածքը՝ բութ, կոշտ առարկայով /ներով/, որոնք հնարավոր չէ տարանջատել միմյանցից, որոնք առաջացրել են առողջությանը ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։
- Կապված պաշտպանական կողմի այն պատճառաբանության հետ, որ Արմեն Փիլոյանին սպանելու դիտավորություն ունենալու դեպքում ամբաստանյալները հնարավորություն ունեին և կարող էին ավարտին հասցնել իրենց մտադրությունը և մահ պատճառեին տուժողին, բացի առաջին ատյանի դատարանի կողմից այս առթիվ կատարած վերլուծություններից, վերաքննիչ դատարանը վերոգրյալի համատեքստում փաստում է նաև, որ Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի հանցավոր մտադրությունը մինչև վերջ իրականացնելուն խոչընդոտել են նաև ինչպես այլ անձանց, այդ թվում՝ ոստիկանության աշխատակից Տարոն Բաղդասարյանի ներկայությունն ու միջամտությունը, այնպես էլ տուժող Արմեն Փիլոյանին ժամանակին ու պատշաճորեն ցուցաբերած բժշկական օգնությունը:
- Գործը քննելիս և լուծելիս Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի կողմից պահպանվել են ՀՀ Սահմանադրության, ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատություների պաշտպանության մասին Եվրոպական կոնվենցիայի, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների պահանջները, ամբաստանյալներ Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի իրավունքները չեն խախտվել:
- Կապված գործը համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության ուղարկելու վերաբերյալ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքի պահանջի հետ, վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 398-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` եթե առաջին ատյանի դատարանը գործով թույլ է տվել քրեադատավարական օրենքի այլ էական խախտում, վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով գործի քննության արդյունքները, փոփոխում է առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը կամ բեկանում է այն և գործն ուղարկում առաջին ատյանի համապատասխան դատարան` այլ կազմով նոր քննության:
Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը Արսեն Մաթևոսյանի և Աշոտ Մնացականյանի վերաբերյալ գործը քննելիս և լուծելիս թույլ չի տվել ՀՀ քրեադատավարական օրենսդրության որևէ խախտում, որը կարող էր հիմք հանդիսանալ դատարանի որոշումը բեկանելու և գործը նոր քննության ուղարկելու համար:
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալ Աշոտ Մնացականյանի պատժի սկիզբը հաշվելու օրվան, ապա վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը:
Նախաքննական մարմնի 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ի որոշմամբ Աշոտ Մնացականյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով, նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում և դատարանի որոշմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը:
Համաձայն Ինտերպոլ ազգային կենտրոնական բյուրոյի 9/A-3123-PE5/416/31/13 գրության` Աշոտ Մնացականյանը նույն օրը՝ 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ին, ձերբակալվել է Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի Շվիխատ օդանավակայանում /Հ.1 թ. 63/, սակայն Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանը նրա պատժի կրման սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի փետրվարի 19-ից, երբ Մնացականյանը արտահանձնվել է Հայաստանի Հանրապետությանը:
Վերաքննիչ դատարանը հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ Աշոտ Մնացականյանը սույն գործով փաստացի արգելանքի է վերցվել 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ին, գտնում է, որ նրա պատժի սկիզբը պետք է հաշվել հենց այդ օրվանից:
Այսպիսով, հիմք ընդունելով նաև առաջին ատյանի դատարանի պատճառաբանություններն ու իրավական վերլուծությունները, գործով ձեռք բերված ապացույցների գնահատմամբ վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Արսեն Մաթևոսյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Աշոտ Մնացականյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռն օրինական է ու հիմնավորված, այն բեկանելու և հիմքեր չկան, ուստի վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանների վերաքննիչ բողոքը` մերժել:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Աշոտ Գրիգորի Մնացականյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով և Արսեն Վաչագանի Մաթևոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 7-րդ կետով, 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով Երևան քաղաքի ընդհանուր իրավասության դատարանի 2018 թվականի փետրվարի 26-ի դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ` Աշոտ Մնացականյանի պատժի սկիզբը հաշվելով 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ից, պաշտպաններ Վ.Բաբայանի և Է.Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակումից մեկամսյա ժամկետում:


Նախագահող դատավոր` Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

Դատավորներ` Կ.ՄԱՐԴԱՆՅԱՆ

Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ