Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
Հ Ա Ն ՈՒ Ն Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ Ա Ն
Գործ. ԵԱՔԴ/0175/01/14
17 հունիսի 2015թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ.ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Վ.ՄԿՐՏՉՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Գ.ՄԵԼԻՔՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ.ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ



Դռնբաց դատական նիստում վճռաբեկության կարգով քննության առնելով պաշտպան Գ.Մելիքյանի վերաքննիչ բողոքը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 09-ի դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
25.07.2014թ. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 4-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14801614 քրեական գործը:
30.07.2014թ. Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը ձերբակալվել է:
01.08.2014թ. Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը թիվ 14801614 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հուլիսի 25-ին` ժամը 22:30-ի սահմաններում, հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու դիտավորությամբ, հասարակության անդամների նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով, հասարակական վայրում վարքագծի կանոնները ցուցադրական կերպով անտեսելով, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքով տարված, Երևան քաղաքի Վ.Համբարձումյան 47 շենքի դիմաց վիճաբանել է ինքնությունները չպարզված մի խումբ անձանց հետ: Բացի այդ, Հ.Գրիգորյանն իր մոտ ապօրինի պահվող 9 մմ տրամաչափի հրազեն հանդիսացող զենքից կրակոց է արձակել:
01.08.2014թ. Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
Նախաքննության մարմնի 2014 թվականի նոյեմբերի 10-ի որոշմամբ թիվ 14801614 քրեական գործից անհայտ անձանց կողմից 2014թ. հուլիսի 25-ին Երևան քաղաքի Վ.Համբարձումյան 47 շենքի դիմաց խուլիգանություն կատարելու և դրան հաջորդող ժամանակահատվածում անհայտ անձի կողմից ապօրինի հրազեն պահելու մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով, անջատվել է առանձին վարույթում, անջատված քրեական գործին շնորհվել է 14827214 համարը:
26.12.2014թ. որոշմամբ Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ կալանավորման ձևով ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.03.2015թ. դատավճռով դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը դատապարտվել է ազատազրկման մեկ (1) տարի ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի համաձայն, ազատազրկման ձևով նշանակված պատժին հաշվակցվել է 2014 թվականի հուլիսի 30-ից մինչև 2014 թվականի դեկտեմբերի 26-ը Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի կալանքի տակ գտնվելու ժամկետը և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում յոթ (7) ամիս չորս (4) օր ժամկետով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը դատապարտվել է տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի քառասունապատիկի` 40.000 (քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ ազատազրկման և տուգանքի ձևով նշանակված պատիժները լրիվ գումարելու միջոցով, Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում յոթ (7) ամիս չորս (4) օր ժամկետով և տուգանք 40.000 (քառասուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Վճռվել է Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատժի սկիզբը հաշվել նրան արգելանքի վերցնելու օրվանից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերոհիշյալ դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել պաշտպան Գ.Մելիքյանը` հետևյալ հիմքերի սահմաններում, ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
Պաշտպանը գտել է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 09.03.2015թ. դատավճիռն անօրինական է և անհիմն, կայացվել է ամբաստանյալի դատավարական իրավունքների
խախտմամբ,մասնավորապես՝ առաջին ատյանի դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի պահանջները:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը դատավճռում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը չկիրառելու վերաբերյալ որևէ հիմնավորում չի նշել, այնինչ եթե նույնիսկ գտնում էր, որ այն կիրառելի չէ, ապա պարտավոր էր` ելնելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի պահանջը կատարելու նկատառումներից:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը հաշվի չի առել այն, որ սույն գործը բացառիկ է իր նման գործերի շարքում: Մասնավորապես, առկա է կարևորություն ներկայացնող փաստ, այն որ, Համլետ Գրիգորյանը ընդհանուր իրավասության դատարանին է ներկայացրել զենք հանդիսացող ատրճանակը, որպիսի պարագայում առկա է հանրության համար վտանգավորոթւյան աստիճանի նվազեցում:
Ըստ պաշտպանի` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը խիստ է, այն դեպքում, երբ պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, ավելի քան հինգ ամիս Համլետ Գրիգորյանը գտնվել է անազատության մեջ, հանցագործությունը կատարել է առաջին անգամ, նախկինում արատավորված չի եղել, առկա չեն վարկաբեկիչ նյութեր, բնութագրվում է դրական, վայելում է հարևանների հարգանքը, ուսանող է և արդեն իսկ պետք է հաճախի և շարունակի ուսումը, կազմի ընտանիք, իսկ ազատազրկման ձևով պատիժ նշանակելով` խեղվելու է նրա ճակատագիրը:
Բացի այդ, ամբաստանյալն ինքն է հանձնել իր մոտ ապօրինի պահվող զենքը, դրանով իսկ աջակցել է քննությանը, ցանկացել է օրինակ ծառայել հանցագործություն կատարած այլ անձանց, դառնալ օրինավոր անձնավորություն, ուղղել թույլ տված սխալները: Իր նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը փոխվելուց հետո` ազատության մեջ գտնվելով, նա մինչ դատաքննության ավարտը իր օրինավոր վարքով ապացուցել է, որ ուղղվել է:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը իր դատավճռով չի հիմնավորել, թե ինչու Համլետ Գրիգորյանի նկատմամբ պետք է նշանակվեր ազատազրկում 1մեկ/ տարի ժամկետով այն դեպքում, երբ օրենսդիրը ազատազրկման ձևով պատիժը նախատեսել է 3 ամսից մինչև 3 տարի:
Պաշտպանը գտել է, որ Համլետ Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի
70-րդ հոդվածը չկիրառելով դատարանը թույլ է տվել դատարավարական իրավունքի
այնպիսի հիմնարար խախտում, որի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում
է արդարադատության բուն էությունը և չի նպաստում պատժի ենթարկված անձի
ուղղվելուն, ուստի առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի
նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով նշանակված
պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու վերաբերյալ որևէ որոշում չկայացնելով
խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հալվածի 1-ին մասի 8-
րդ կետի պահանջը, որը հանգեցրել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի
358-րդ հոդվածի պահանջերին չհամապատասխանող դատական ակտի
կայացմանը:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպանը միջնորդել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.03.2015թ. դատավճիռը և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան` նոր քննության կամ փոփոխել և կայացնել նոր դատական ակտ` ամբաստանյալ Համլետ Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով 1/մեկ/ տարի ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել և սահմանել փորձաշրջան` 5/հինգ/ տարի ժամկետով:
3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալի և պաշտպանի հիմնավորումները բողոքի կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխանը դրանց դեմ, ներկայացված բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Սոցիալական արդարությունը վերականգնելու նպատակը բխում է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի բովանդակությունից: Այն սահմանում է, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի, համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձին բնութագրող բոլոր տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար, որի պայմաններում հնարավոր է սոցիալական արդարության վերականգնումը:
Պատիժ նշանակելու արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները: Նույն հոդվածի երկրորդ մասի համաձայն պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով, իսկ 3-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն, եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Փաստորեն, պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու, դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ, գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները: Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի բովանդակային վերլուծությունից երևում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները երկուսն են.
1/ ՀՀ քրեական օրենսգրքի համապատասխան հոդվածների սանկցիաներով նախատեսված կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը պատիժների առկայությունը:
2/ Դատարանի համոզված լինելը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը ռեալ /իրական/ կրելու:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
Պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների ցանկի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ քննարկվող հանգամանքները վերաբերվում են ինչպես հանցագործության, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությանը կամ բնութագրում է միաժամանակ և հանցագորոծությունը, և հանցավորի անձնավորությունը:
Այդ իսկ պատճառով պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները պետք է դիտարկել որպես հանցագործության կազմի սահմաններից դուրս հանգամանքներ, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի վերաբերվում են հանցագործությանը կամ հանցավորի անձնավորությանը, բարձրացնում կամ իջեցնում են հասարակական վտանգավորության աստիճանը և ազդում են պատժի վրա:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերոգրյալ դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հագամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը իր 12.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-12407 որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ արտահայտել է այն իրավական դիրքորոշումը, որ վկայակոչված հոդվածի կիրառումը հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված որևէ սահմանափակման չի ենթարկվում և պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կիրառելու:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է <<ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս պետք է դատարանը հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու>>:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Գուրգեն Մարտիրոսյանի վերաբերյալ 01.02.2008 թվականի թիվ ՎԲ-01/08 որոշմամբ նշել է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրություները անհրաժեշտ են մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, այսինքն պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս իրավասու դատարանը յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի սոցիալական արդարության վերականգնման և պատժի ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը միաժամանակ նշել է, որ սոցիալական արդարությունը վերականգնելու և պատժի ենթարկվածին ուղղելու մասին կարող է վկայել հանցագործությունից հետո հանցավորի դրսևորած վարքագիծը:
Սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից և վերլուծությունից հետևում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրվող ամբաստանյալ Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ պատժատեսակի ու պատժաչափի հարցը քննելիս թեև նշել է, որ հաշվի է առնում ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի կողմից կատարած հանցագործությունների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ նա հանցանքն ընդունել և զղջում է կատարած արարքի համար, պաշտպանի միջոցով կամովին դատարան է ներկայացրել հանցագործության գործիք հանդիսացող ատրճանակը, նախկինում դատված չի եղել, ուսանող է, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան, սակայն վերլուծության և պատշաճ գնահատության չի ենթարկել իր իսկ կողմից մատնանշված հանգամանքները, ինչպես նաև քննության առարկա չի դարձրել ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու նպատակահարմարության հարցը, ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի պատիժ, ինչը չի բխում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածների պահանջներից և չի կարող ապահովել պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Համլետ Գրիգորյանի նկատմամբ պատժաչափի, պատժատեսակի և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս հաշվի է առնում ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի կողմից կատարած հանցանքների բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքները և գործի կոնկրետ տվյալները, մասնավորապես այն, որ Համլետ Գրիգորյանը պաշտպանի միջոցով կամովին ընդհանուր իրավասության դատարանին ներկայացրել է հանցագործության գործիք հանդիսացող ատրճանակը: Բացի այդ, 26.12.2014թ.-ին ամբաստանյալ Հ.Գրիգորյանի նկատմամբ կալանավորման ձևով ընտրված խափանման միջոցը փոփոխվել է և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրությունը չհեռանալու մասին: Շուրջ 6 ամիս գտնվելով ազատության մեջ, ամբաստանյալը դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ, զերծ է մանցել հակաօրինական արարքներ կատարելուց, ինչը ևս վկայում է կատարածի համար զղջալու և նրա ուղղվելու մասին: Ըստ ամբաստանյալի և պաշտպանի հայտարարության` Հ.Գրիգորյանի հայրը մահացել է, մայրը բաժանվել է, ամբաստանյալն ապրում է հորաքույրների հետ:
Ըստ Վերաքննիչ դատարան ներկայացված` Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի ռեկտոր Վ.Բ.Առաքելյանի, Մարզաառողջարարական ֆակուլտետի դեկան Ա.Ա.Հարությունյանի, Կինեզիոլոգիայի ամբիոնի վարիչ Ա.Ս.Մարտիրոսյանի կողմից 09.06.2015թ. տրված բնութագրի` Համլետ Իշխանի Գրիգորյանը 2010թ.-ին ընդունվել է Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտի Մարզաառողջարարական ֆակուլետը` Կինեզիոլոգիա մասնագիտությամբ: 2012թ.-ին զորակոչվել է ազգային բանակ:Ուսումնառության ընթացքում իրեն դրսևորել է որպես կարգապահ, խելացի, աշխատասեր, համեստ, շփվող և ընկերասեր ուսանող: Մասնակցել է ինստիտուտում կազմակերպված հասարակական միջոցառումներին` իր կողմից ցուցաբերելով ակտիվ մասնակցություն:
Վերաքննիչ դատարանը նման պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Հ.Գրիգորյանի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու և քանի որ նա արդեն իսկ 5 ամիս գտնվել է կալանքի տակ, ապա ազատ արձակվել և որևէ խախտում այլևս թույլ չի տվել, ուստի նրա նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարած հանցանքի համար ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, այն բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, ուստի պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 399-րդ, 402-րդ հոդվածներով ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել:
Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 235-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 09.03.2015թ. դատավճիռը փոփոխել պատժի մասով:
Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կիրառմամբ 7/յոթ/ ամիս 4/չորս/ օր ժամկետով ազատազրկման և 40.000/քառասուն հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուգանքի ձևով նշանակված պատժից 7/յոթ/ ամիս 4/չորս/ օր ժամկետով ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Փորձաշրջանի ընթացքում Համլետ Իշխանի Գրիգորյանի վարքագծի նկատմամբ հսկողությունը իրականացվելու է ՀՀ ԱՆ ՔԿՎ այլընտրանքային պատիժների կատարման հսկողության նրա բնակության վայրի բաժանմունքի կողմից:
Ամբաստանյալի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրությունը չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ, մինչև որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Մնացած մասով դատավճիռը թողնել անփոփոխ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:





ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ