Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0173/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
1.15
Պատասխանող
Էռնա Օհանյան
Արկադի Իսրայելյան Սմբաթ
Էռնա Օհանյան Արմեն
Արկադի Իսրայելյան
Էռնա Օհանյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Հոդվածներ
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 118
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Մխիթար Պապոյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2015-06-23 | 15:00 | 1 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-04-17 | 10:30 | 5 | Կայացել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-04-07 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-03-30 | 16:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-03-18 | 10:00 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-03-10 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-02-24 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-02-12 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-01-26 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-01-12 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-12-16 | 10:30 | 5 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-12-03 | 16:30 | 5 | Կայացել է |
ԵԱՔԴ/0173/01/14
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
«23» հունիսի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալ
Մ.Պապոյան
Վ.Ռշտունի
Ա.Դանիելյան
Էդ.Մկրտչյան
Ա.Շահբազյան
Է.Կոստանյան
Է.Օհանյան
ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Էռնա Արմենի Օհանյանի (ծնված` 1976 թվականի փետրվարի 4-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ամուսնալուծված, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ադոնցի փողոցի 17/1 շենքի 50-րդ բնակարանում, բնակվում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62224114 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջ` Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծել է` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին՝ ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծել` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
2014 թվականի նոյեմբերի 7-ին Էռնա Արմենի Օհանյանի և Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0173/01/14 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյնաի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռի համաձայն` Էռնա Արմենի Օհանյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենսգրքով իրավաչափ համարելու հիմքով: Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացվել է: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի՝ 50.000 ՀՀ դրամի չափով: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2015 թվականի մայիսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Էռնա Օհանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկի չափով:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռով թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` ցուցմունքների, ինչպես նաև դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության վերլուծությունից ակնհայտ է, որ Էռնա Օհանյանը չի գործել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, չի ձգտել պաշտպանվել և չի ղեկավարվել անհրաժեշտ պաշտպանության համար բնութագրական շարժառիթներով և նպատակներով, այլ ներքաշվելով փոխադարձ կռվի մեջ, հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ: Այսինքն` ոտնձգությունը կատարվել է փոխադարձ և յուրաքանչյուր մասնակից գործել է որպես հարձակվող, հետևաբար` անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակ առկա չի եղել: Փոխադարձ կռվի պայմաններում անհրաժեշտ պաշտպանությունը թույլատրելի է միայն այն դեպքերում, երբ կռվի ընթացքում կողմերից մեկի հնարավորությունները շեշտակի մեծացել են, կամ կողմերից մեկը դադարեցրել է կռիվը, իսկ մյուսը շարունակում է, կամ անհրաժեշտ պաշտպանության են դիմում կռվին չմասնակցող երրորդ անձինք` կռիվը դադարեցնելու կամ այլ ծանր հետևանքները կանխելու նպատակով: Տվյալ դեպքում Էռնա Օհանյանի կողմից Արկադի Իսրայելյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում դիտելու և վերջինի գործողություններն իրավաչափ գնահատելու հիմքերը բացակայել են, հաշվի առնելով նաև Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, որ նա ֆիզիկապես ուժեղ է և ցանկության դեպքում կարող էր Արկադի Իսրայելյանին ավելի ծանր վնասվածքներ պատճառել կամ ձեռնաշղթաներ հագցնելով` վնասազերծել: Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված համալերով, որ նախահարձակ է եղել Արկադի Իսրայելյանը, իսկ Էռնա Օհանյանը միայն պաշտպանվել է, խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման քրեադատավարական սկզբունքը, որն արտահայտվել է գործում առկա ապացույցներն անտեսելու, դրանք սխալ գնահատելու մեջ: Այսպիսով` Էռնա Օհանյանի արարքը չի կարող համարվել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում կատարված, հետևաբար` վերջինի արարքն իրավաչափ գնահատելով, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է:
Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.
2015 թվականի հունիսի 4-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանի առարկությունը` ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, որով վերջինը խնդրել է մերժել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արդարացնելով իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանին, կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ: Առաջին ատյանի դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտել է, որ իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունն Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ: Դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում է Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգությունը կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից: Իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված մի շարք հոդվածների պահանջների խախտված լինելու պատճառաբանություններն անհիմն են, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը գործը քննել է օրենքի պահանջների պահպանմամբ, այն է` Առաջին ատյանի դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել է գործում եղած բոլոր ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: Առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մասով կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ, ուստի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված օրենքների և իրավական ակտերի ու դրանց պահանջների խախտված լինելու մասին պնդումներն անտեղի են և ավելորդ:
Դատական նիստի ժամանակ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Պաշտպան Է.Կոստանյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել:
Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միացավ իր պաշտպանին:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները.
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
- ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականին ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Իրենք գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում իրենք ունեցել են երկու երեխաներ: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ, սակայն վերջին երկու տարիների ընթացքում, անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով, իրենց հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու նպատակով ինքը հաճախակի զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, ինքը ցանկացել է տեսակցել երեխաներին, ինչի պատճառով զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան` երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել է` պատճառաբանելով, որ ինքը նրանց կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որպեսզի նա հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրեն, ձեռքով բռնել է իր պարանոցից և քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ինքն Էռնային մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան,
- ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականի օգոստոսից ինքը փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխաներ: Վերջին երկու տարիներին իր և Արկադիի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում Արկադին իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են եղել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն նա երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել իրենց միջև: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադին հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն վերջինը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ինքը ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց իր բնակարան է այցելել Արկադին: Մտնելով բնակարան` վերջինը ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանն օտար մարդ չկա, պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վերածվել է վիճաբանության, որի ընթացքում Արկադին սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքն ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Այնուհետև` ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Ինքը պահանջել է Արկադիին իրեն հանգիստ թողնել և հեռանալ, սակայն վերջինը դրանից ավելի է վրդովվել, սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել իր դեմքին, ապտակել ձախ այտին և պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով` ինքն Արկադիին երկու ձեռքերով հրելով, վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Արկադին հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել, ևս մեկ անգամ ապտակելով, արագ հեռացել է: Դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադին, իսկ ինչ վերաբերում է Արկադիի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են վերջինի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս` իր պաշտպանվելու ընթացքում,
- վկա Մարիամ Մարտիրոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև` 2014 թվականից իրենք փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Ինքն իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիք` կին և երեխաներ, որոնց հետ նա ներկայում կապ չունի: Կնոջ անունն Էռնա է, ում ինքը չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են նրանք բաժանվել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որպեսզի ինքը գնա նրա մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և Արկադիին տեղափոխել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերություն: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բժշկական օգնություն, որից հետո իրենք վերադարձել են տուն: Մինչև շտապօգնության ժամանելն Արկադին իրեն պատմել է, որ նա գնացել է Էռնայի բնակարան` երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև` նրա և Էռնայի միջև վիճաբանություն է առաջացել, Էռնան հայհոյել է նրան, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել նրա մարմնին, իսկ նա նրան չի հարվածել և չի քաշքշել: Ավտոմեքենայի մեջ ինքը նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա ինքը դարձյալ նկատել է կարմրավուն հետքեր, որոնք, ըստ Արկադիի, պատճառել է Էռնան: Դրանից հետո հիվանդանոց են գնացել նաև ոստիկանության աշխատակիցները և իրենք նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից,
- վկա Արուսյակ Զաքարյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էռնա Օհանյանն իր վաղեմի ընկերուհին է: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին ինքն Էռնայի հետ աշխատել է նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնան և Արկադին սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնային պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն է եղել, որ Արկադին ծանոթացել է մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, իսկ վերջինն իրեն ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Էռնան զանգահարել է իրեն և ասել, որ լավ չի զգում, գնում է դատաբժշկի մոտ, որից հետո նա կհանդիպի իրեն: Երբ իրենք հանդիպել են, ինքն Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, իսկ երբ ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, վերջինը հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած գնացել է նրա տուն, սկսել անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո նրան ծեծի է ենթարկել, իսկ նա անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է,
- վկա Անուշ Կիրակոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանի սեփականատերը: Իր բնակարանի վերաբերյալ վարձակալության պայմանագիրն ինքը կնքել է Էռնա Օհանյանի հետ: 2014 թվականին ինքը գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել Էռնայի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները, իսկ երբ ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձն իրեն վճարել է Էռնան,
- վկա Կարինե Առաքելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում` որպես տեսուչ-հոգեբան: Ինքը ճանաչում է Էռնա Օհանյանին` որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ Էռնայի նախկին ամուսինը միշտ անհանգստացրել է նրան` պարբերաբար ծեծի ենթարկել և բռնի կերպով ցանկացել նրա հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Նա միշտ հետապնդել է Էռնային, քանի որ կասկածել է, որ վերջինը սիրեկան ունի: Նա Էռնային անհանգստացրել է ուշ գիշերային այցերով և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ ինքն իմացել է, որ Արկադի Իսրայելյանը հերթական անգամ գնացել և ծեծի է ենթարկել Էռնային: Ինքը հաճախակի կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ է տեսել Էռնայի մարմնի տարբեր մասերին,
- փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 8-ի թիվ 2663 եզրակացությունը, համաձայն որի` Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքները` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի (ների) ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում,
- փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ի թիվ 1538/հ եզրակացությունը, համաձայն որի` Արկադի Իսրայելյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից` ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
(...)
3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում` անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից:
4. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում են համարվում դիտավորյալ այն գործողությունները, որոնք, պաշտպանվողի համար ակնհայտ, չեն համապատասխանում ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը:
Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ արարքը հանցագործություն է, եթե հատկապես նախատեսված է սույն օրենսգրքի հատուկ մասով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԵԿԴ/0118/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «15. (…) ոտնձգության բնույթն ու վտանգավորությունը որոշվում են ոտնձգության օբյեկտի արժեքավորությամբ, ոտնձգության ինտենսիվությամբ, պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորություններով, նրանց քանակով, ոտնձգության իրադրությամբ և այլն: Ուստի, անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ առկա է ակնհայտ (խիստ, էական) անհամապատասխանություն ոտնձգությամբ սպառնացող և պաշտպանվողի կողմից պատճառվող վնասների միջև:
(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի 4-րդ մասի իմաստով խոսքը սպառնացող և պատճառվող վնասների միջև առկա խիստ (էական) անհամապատասխանության մասին է: Այլ կերպ` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ պաշտպանվողը կիրառել է պաշտպանության այնպիսի միջոցներ և մեթոդներ, որոնց կիրառումն ակնհայտ կերպով չէր բխում ոչ ոտնձգության բնույթից և վտանգավորությունից, ոչ էլ իրադրությունից:
(…) անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման օբյեկտիվ հատկանիշների առկայության կամ բացակայության հարցի քննարկման համար առաջին հերթին պետք է պարզել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայության հարցը: Այլ կերպ` անհրաժեշտ է առաջին հերթին պարզել ոտնձգության և պաշտպանության առկայության, ապա նոր միայն դրանց արդյունքում պատճառված վնասների համապատասխանության հարցը:
(…)
Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում ուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը`
ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով,
բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը,
գ) ցանկանում է վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը:
Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում անուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը`
ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով,
բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու հնարավորությունը,
գ) գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը կամ անտարբեր է դրա առաջացման նկատմամբ: (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ, եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ ճիշտ հետևության է եկել այն մասին, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ. «(...) դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինի բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին` ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին»:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ՈՐՈՇՈւՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
«23» հունիսի 2015թ. ք.Երևան
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան)
Նախագահող դատավոր
դատավորներ
դատական նիստերի քարտուղար
դատախազ
պաշտպան
ամբաստանյալ
Մ.Պապոյան
Վ.Ռշտունի
Ա.Դանիելյան
Էդ.Մկրտչյան
Ա.Շահբազյան
Է.Կոստանյան
Է.Օհանյան
ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Էռնա Արմենի Օհանյանի (ծնված` 1976 թվականի փետրվարի 4-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ամուսնալուծված, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ադոնցի փողոցի 17/1 շենքի 50-րդ բնակարանում, բնակվում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը`
ՊԱՐԶԵՑ
Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62224114 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջ` Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծել է` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին՝ ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծել` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
2014 թվականի նոյեմբերի 7-ին Էռնա Արմենի Օհանյանի և Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0173/01/14 համարը:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյնաի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռի համաձայն` Էռնա Արմենի Օհանյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենսգրքով իրավաչափ համարելու հիմքով: Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացվել է: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի՝ 50.000 ՀՀ դրամի չափով: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
2015 թվականի մայիսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ:
Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Էռնա Օհանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկի չափով:
Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռով թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` ցուցմունքների, ինչպես նաև դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության վերլուծությունից ակնհայտ է, որ Էռնա Օհանյանը չի գործել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, չի ձգտել պաշտպանվել և չի ղեկավարվել անհրաժեշտ պաշտպանության համար բնութագրական շարժառիթներով և նպատակներով, այլ ներքաշվելով փոխադարձ կռվի մեջ, հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ: Այսինքն` ոտնձգությունը կատարվել է փոխադարձ և յուրաքանչյուր մասնակից գործել է որպես հարձակվող, հետևաբար` անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակ առկա չի եղել: Փոխադարձ կռվի պայմաններում անհրաժեշտ պաշտպանությունը թույլատրելի է միայն այն դեպքերում, երբ կռվի ընթացքում կողմերից մեկի հնարավորությունները շեշտակի մեծացել են, կամ կողմերից մեկը դադարեցրել է կռիվը, իսկ մյուսը շարունակում է, կամ անհրաժեշտ պաշտպանության են դիմում կռվին չմասնակցող երրորդ անձինք` կռիվը դադարեցնելու կամ այլ ծանր հետևանքները կանխելու նպատակով: Տվյալ դեպքում Էռնա Օհանյանի կողմից Արկադի Իսրայելյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում դիտելու և վերջինի գործողություններն իրավաչափ գնահատելու հիմքերը բացակայել են, հաշվի առնելով նաև Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, որ նա ֆիզիկապես ուժեղ է և ցանկության դեպքում կարող էր Արկադի Իսրայելյանին ավելի ծանր վնասվածքներ պատճառել կամ ձեռնաշղթաներ հագցնելով` վնասազերծել: Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված համալերով, որ նախահարձակ է եղել Արկադի Իսրայելյանը, իսկ Էռնա Օհանյանը միայն պաշտպանվել է, խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման քրեադատավարական սկզբունքը, որն արտահայտվել է գործում առկա ապացույցներն անտեսելու, դրանք սխալ գնահատելու մեջ: Այսպիսով` Էռնա Օհանյանի արարքը չի կարող համարվել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում կատարված, հետևաբար` վերջինի արարքն իրավաչափ գնահատելով, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է:
Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները.
2015 թվականի հունիսի 4-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանի առարկությունը` ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, որով վերջինը խնդրել է մերժել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արդարացնելով իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանին, կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ: Առաջին ատյանի դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտել է, որ իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունն Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ: Դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում է Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգությունը կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից: Իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված մի շարք հոդվածների պահանջների խախտված լինելու պատճառաբանություններն անհիմն են, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը գործը քննել է օրենքի պահանջների պահպանմամբ, այն է` Առաջին ատյանի դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել է գործում եղած բոլոր ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: Առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մասով կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ, ուստի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված օրենքների և իրավական ակտերի ու դրանց պահանջների խախտված լինելու մասին պնդումներն անտեղի են և ավելորդ:
Դատական նիստի ժամանակ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել:
Պաշտպան Է.Կոստանյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել:
Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միացավ իր պաշտպանին:
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները.
Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները.
- ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականին ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Իրենք գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում իրենք ունեցել են երկու երեխաներ: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ, սակայն վերջին երկու տարիների ընթացքում, անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով, իրենց հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու նպատակով ինքը հաճախակի զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, ինքը ցանկացել է տեսակցել երեխաներին, ինչի պատճառով զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան` երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել է` պատճառաբանելով, որ ինքը նրանց կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որպեսզի նա հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրեն, ձեռքով բռնել է իր պարանոցից և քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ինքն Էռնային մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան,
- ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականի օգոստոսից ինքը փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխաներ: Վերջին երկու տարիներին իր և Արկադիի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում Արկադին իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են եղել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն նա երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել իրենց միջև: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադին հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն վերջինը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ինքը ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց իր բնակարան է այցելել Արկադին: Մտնելով բնակարան` վերջինը ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանն օտար մարդ չկա, պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վերածվել է վիճաբանության, որի ընթացքում Արկադին սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքն ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Այնուհետև` ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Ինքը պահանջել է Արկադիին իրեն հանգիստ թողնել և հեռանալ, սակայն վերջինը դրանից ավելի է վրդովվել, սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել իր դեմքին, ապտակել ձախ այտին և պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով` ինքն Արկադիին երկու ձեռքերով հրելով, վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Արկադին հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել, ևս մեկ անգամ ապտակելով, արագ հեռացել է: Դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադին, իսկ ինչ վերաբերում է Արկադիի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են վերջինի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս` իր պաշտպանվելու ընթացքում,
- վկա Մարիամ Մարտիրոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև` 2014 թվականից իրենք փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Ինքն իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիք` կին և երեխաներ, որոնց հետ նա ներկայում կապ չունի: Կնոջ անունն Էռնա է, ում ինքը չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են նրանք բաժանվել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որպեսզի ինքը գնա նրա մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և Արկադիին տեղափոխել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերություն: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բժշկական օգնություն, որից հետո իրենք վերադարձել են տուն: Մինչև շտապօգնության ժամանելն Արկադին իրեն պատմել է, որ նա գնացել է Էռնայի բնակարան` երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև` նրա և Էռնայի միջև վիճաբանություն է առաջացել, Էռնան հայհոյել է նրան, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել նրա մարմնին, իսկ նա նրան չի հարվածել և չի քաշքշել: Ավտոմեքենայի մեջ ինքը նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա ինքը դարձյալ նկատել է կարմրավուն հետքեր, որոնք, ըստ Արկադիի, պատճառել է Էռնան: Դրանից հետո հիվանդանոց են գնացել նաև ոստիկանության աշխատակիցները և իրենք նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից,
- վկա Արուսյակ Զաքարյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էռնա Օհանյանն իր վաղեմի ընկերուհին է: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին ինքն Էռնայի հետ աշխատել է նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնան և Արկադին սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնային պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն է եղել, որ Արկադին ծանոթացել է մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, իսկ վերջինն իրեն ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Էռնան զանգահարել է իրեն և ասել, որ լավ չի զգում, գնում է դատաբժշկի մոտ, որից հետո նա կհանդիպի իրեն: Երբ իրենք հանդիպել են, ինքն Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, իսկ երբ ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, վերջինը հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած գնացել է նրա տուն, սկսել անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո նրան ծեծի է ենթարկել, իսկ նա անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է,
- վկա Անուշ Կիրակոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանի սեփականատերը: Իր բնակարանի վերաբերյալ վարձակալության պայմանագիրն ինքը կնքել է Էռնա Օհանյանի հետ: 2014 թվականին ինքը գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել Էռնայի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները, իսկ երբ ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձն իրեն վճարել է Էռնան,
- վկա Կարինե Առաքելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում` որպես տեսուչ-հոգեբան: Ինքը ճանաչում է Էռնա Օհանյանին` որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ Էռնայի նախկին ամուսինը միշտ անհանգստացրել է նրան` պարբերաբար ծեծի ենթարկել և բռնի կերպով ցանկացել նրա հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Նա միշտ հետապնդել է Էռնային, քանի որ կասկածել է, որ վերջինը սիրեկան ունի: Նա Էռնային անհանգստացրել է ուշ գիշերային այցերով և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ ինքն իմացել է, որ Արկադի Իսրայելյանը հերթական անգամ գնացել և ծեծի է ենթարկել Էռնային: Ինքը հաճախակի կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ է տեսել Էռնայի մարմնի տարբեր մասերին,
- փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 8-ի թիվ 2663 եզրակացությունը, համաձայն որի` Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքները` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի (ների) ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում,
- փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ի թիվ 1538/հ եզրակացությունը, համաձայն որի` Արկադի Իսրայելյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից` ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
(...)
3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում` անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից:
4. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում են համարվում դիտավորյալ այն գործողությունները, որոնք, պաշտպանվողի համար ակնհայտ, չեն համապատասխանում ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը:
Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ արարքը հանցագործություն է, եթե հատկապես նախատեսված է սույն օրենսգրքի հատուկ մասով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԵԿԴ/0118/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «15. (…) ոտնձգության բնույթն ու վտանգավորությունը որոշվում են ոտնձգության օբյեկտի արժեքավորությամբ, ոտնձգության ինտենսիվությամբ, պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորություններով, նրանց քանակով, ոտնձգության իրադրությամբ և այլն: Ուստի, անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ առկա է ակնհայտ (խիստ, էական) անհամապատասխանություն ոտնձգությամբ սպառնացող և պաշտպանվողի կողմից պատճառվող վնասների միջև:
(…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի 4-րդ մասի իմաստով խոսքը սպառնացող և պատճառվող վնասների միջև առկա խիստ (էական) անհամապատասխանության մասին է: Այլ կերպ` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ պաշտպանվողը կիրառել է պաշտպանության այնպիսի միջոցներ և մեթոդներ, որոնց կիրառումն ակնհայտ կերպով չէր բխում ոչ ոտնձգության բնույթից և վտանգավորությունից, ոչ էլ իրադրությունից:
(…) անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման օբյեկտիվ հատկանիշների առկայության կամ բացակայության հարցի քննարկման համար առաջին հերթին պետք է պարզել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայության հարցը: Այլ կերպ` անհրաժեշտ է առաջին հերթին պարզել ոտնձգության և պաշտպանության առկայության, ապա նոր միայն դրանց արդյունքում պատճառված վնասների համապատասխանության հարցը:
(…)
Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում ուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը`
ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով,
բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը,
գ) ցանկանում է վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը:
Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում անուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը`
ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով,
բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու հնարավորությունը,
գ) գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը կամ անտարբեր է դրա առաջացման նկատմամբ: (…):
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ:
Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ, եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ ճիշտ հետևության է եկել այն մասին, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ:
Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ. «(...) դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինի բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին` ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին»:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը
ՈՐՈՇԵՑ
ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
գործ No ԵԱՔԴ/0173/01/14
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
17 ապրիլի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Շ.Վանոյանի
Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.Շահբազյանի
պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի
Է.Կոստանյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի /ծնված 14.01.1979թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված ք.Երևան, Նոր Արեշ, 4-րդ փող., 27 տուն, բնակվող ք.Երևան, Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ, Մոլդովական փող. 50/8 շենք, 16-րդ բնակարան/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
Էռնա Արմենի Օհանյանի /ծնված 04.02.1976թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի, 2-րդ վաշտի, 2-րդ դասակի ոստիկան, հաշվառված ք.Երևան, Ադոնցի փող. 17/1 շենք, 50-րդ բնակարան, բնակվող` ք.Երևան, Քանաքեռ-ՀԷԿ, 8ա շենք, 2-րդ բնակարան/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով£
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի հոկտեմբերի 01-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62224114քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 04-ին Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 06-ին Էռնա Օհանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Արկադի Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Էռնա Օհանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջª Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚:
Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալածª Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚:
Ապացույցների հետազոտում
Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006թ. ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել են երկու երեխա: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ: Վերջին երկու տարիների ընթացքում անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու համար հաճախակի, նախապես զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, ցանկանալով տեսակցել երեխաներինª զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանª երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել էª պատճառաբանելով, որ կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որ հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրենª ձեռքով բռնել է իր պարանոցից, քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը Է.Օհանյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան:
Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Էռնա Օհանյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006 թվականի օգոստոս ամսից փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխա: Վերջին երկու տարիներին իր և Ա.Իսրայելյանի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանն իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են ներկայացվել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն վերջինս երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադի Իսրայելյանը հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն Ա.Իսրայելյանը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց բնակարան է եկել Արկադին: Մտնելով բնակարան վերջինս ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանը օտար մարդ չկա` պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վեր է ածվել վիճաբանության, որի ընթացքում Ա.Իսրայելյանը սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքը ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել է հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Պահանջել է, որ Արկադին իրեն հանգիստ թողնի և հեռանա, սակայն վերջինս դրանից ավելի է վրդովվել սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել դեմքին, ապտակել ձախ այտին, պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով Ա.Իսրայելյանին երկու ձեռքերով իրենից հրելով վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Ա.Իսրայելյանը հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել ևս մեկ անգամ ապտակելով արագ հեռացել է: Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միաժամանակ նշել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Ա.Իսրայելյանը, իսկ ինչ վերաբերում է Ա.Իսրայելյանի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են Արկադի Իսրայելյանի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս պաշտպանվելու ընթացքում:
Վկա Մարիամ Մարտիրոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև 2014 թվականից փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիքª կին և երեխաներ, որոնց հետ ներկայումս կապ չունի: Կնոջ անունը եղել է Էռնա, ում չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են բաժանվել: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª գիշերը ժամը 01:00-ի սահմաններում Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որ գնա իր մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապ օգնություն և Արկադիին տեղափոխել ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բուժ. օգնություն, որից հետո վերադարձել են տուն: Նշել է, որ մինչև շտապ օգնության գալըª Արկադին պատմել է, որ գնացել է Էռնայի բնակարանª երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև իր և Էռնայի միջև վեճ է առաջացել, Էռնան հայհոյել է իրեն, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել իր մարմնին, իսկ ինքը նրան չի հարվածել, չի քաշքշել : Ավտոմեքենայի մեջ նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա նկատել է դարձյալ կարմրավուն հետքեր, որոնք ըստ Արկադիիª պատճառել է Էռնա Օհանյանը: Հիվանդանոց են եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցները, նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից:
Վկա Արուսյակ Զաքարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Էռնան իր վաղեմի ընկերուհին է : Արկադիին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին Էռնա Օհանյանի հետ աշխատել են նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնա Օհանյանը և Արկադի Իսրայելյանը սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնա Օհանյանին պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն էր, որ Արկադի Իսրայելյանը ծանոթացել էր մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Հայտնեց, որ ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, վերջինս ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 06-ին Էռնան զանգահարել է իրեն, ասել որ լավ չի զգում, գնում է դատական բժշկի մոտ, որից հետո կհանդիպի իրեն: Երբ նրանք հանդիպել են նա Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, երբ հարցրել է թե ինչ է եղել վերջինս հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած եկել է տուն, սկսել իրեն անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո իրեն ծեծի է ենթարկել, իսկ ինքն անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է:
Վկա Անուշ Կիրակոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ, 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանի սեփականատերը: Վարձակալության պայմանագիրը կնքել է Էռնա Օհանյանը: 2014 թվականին գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել է Է.Օհանյանի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները , երբ հարցրել է, թե ինչ է պատահել Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձը իրեն վճարել է Էռնա Օհանյանը:
Վկա Կարինե Առաքելյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Երևան քաղաքի վաչությունում որպես տեսուչ-հոգեբան: Ճանաչում է Է.Օհանյանին որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ նախկին ամուսինը Է.Օհանյանին միշտ անհանգստացրել է վերջինիս, ծեծի է ենթարկել պարբերաբար, բռնի կերպով ցանկացել է սեռական հարաբերություն ունենալ: Միշտ հետապնդել է Է.Օհանյանին, կասկածել, որ վերջինս սիրեկան ունի: Անհանգստացրել ուշ գիշերային այցերով, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ հայտնեց, որ իմացել է, որ Ա.Իսրայելյանը հերթական անգամ եկել է և ծեծի ենթարկել Էռնա Օհանյանին: Հաճախակի տեսել է կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին:
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ եզրակացության համաձայն Արկադի Իսրայելյանի մարմնական վնասվածքներըª պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Գ/Թ 30-31
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 2663 եզրակացության համաձայն Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքներըª աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Գ/Թ 18-19
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ:
ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ հոդվածի համաձայն `
(...) Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքները և ազատություններն օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով պաշտպանելու իրավունք (...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածը սահմանում է.
1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն՝ պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից՝ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
2. Անձի կյանքի համար վտանգավոր բռնության կամ այդպիսի բռնության իրական սպառնալիքով զուգորդված ոտնձգությունից պաշտպանվելիս կարող է պատճառվել ցանկացած վնաս (...):
3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում՝ անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից (...):
5. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում չի համարվում և քրեական պատասխանատվության չի հանգեցնում զենքի կամ ցանկացած այլ միջոցների կամ առարկաների գործադրումը զինված անձի հարձակումից կամ անձանց խմբի հարձակումից պաշտպանվելու համար, ինչպես նաև ապօրինաբար և բռնությամբ բնակարան կամ այլ շինություն ներխուժելը կանխելու համար` անկախ ոտնձգողին պատճառած վնասի ծանրությունից:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ 0118/01/11 քրեական գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ. ՙԱնհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն ունի որոշակի սահմաններ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի մեկնաբանման հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ օրենքով ամրագրված են որոշակի պայմաններ, որոնց առկայության դեպքում է միայն պաշտպանությունը իրավաչափ և հետևաբար` արարքի հանցավորությունը բացառող: Այսպես, անհրաժեշտ պաշտպանության իրավաչափության պայմաններն են.
ա) ոտնձգության հանրային վտանգավորությունը.
բ) ոտնձգության առկայությունը.
գ) ոտնձգության իրական լինելը,
դ) վտանգ սպառնալը անձի, հասարակության, պետության շահերին.
ե) վնաս հասցնելը միայն ոտնձգողին.
զ) պաշտպանության համարժեքությունը ոտնձգությանը:
…)
Անհրաժեշտ պաշտպանության համարժեքության գնահատման և որպես արդյունք` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման առկայության կամ բացակայության որոշման համար անհրաժեշտ է գնահատել ոտնձգության վտանգավորության աստիճանի և պաշտպանության միջև համապատասխանությունը:
Օրենքը չի պահանջում, որ պաշտպանվողը կիրառի ոտնձգողի կողմից կիրառվող միջոցներին հավասարազոր միջոցներ: Պաշտպանվողը կարող է գործադրել նաև առավել արդյունավետ միջոցներ:
Ոտնձգության և պաշտպանության միջոցների միջև համամասնության խնդիրը լուծելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները՝
ա) պաշտպանվող բարիքի արժեքավորությունը և այն վնասի չափը, որ կարող էր հասցվել դրան,
բ) ոտնձգության ինտենսիվությունը ու հանկարծակիությունը,
գ) պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորությունները (սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը, ֆիզիկական ուժը և այլն),
դ) ոտնձգողների և պաշտպանվողների քանակը,
ե) ոտնձգության իրադրությունը, տեղը, ժամանակը և այլնե տե՛ս Արտյոմ Նորայրի Հակոբյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0149/01/09 որոշման 27-28-րդ կետերը):
Դատարանն արձանագրում է, որ դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Է.Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին:
Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինիս բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական:
Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին՝ ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն`
Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե (...)
3. վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետեւյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքը այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության 366-րդ հոդվածի համաձայն`
1.Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2.Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ(...):
(...)Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ:
Այսպիսով դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի անմեղությունը` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարվելու հիմքով:
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի մեղավորությունը Էռնա Օհանյանին ծեծելու` դիտավորությամբ մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցնելու և վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա նախկինում դատված չի եղել, խնամքին են գտնվում 2002, 2004, 2010, 2011, 2012, 2015 թվականներին ծնված մանկահասակ երեխաները :
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Է.Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել, իսկ Ա.Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին` թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 135-րդ, 136-րդ, 137-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ճանաչել և հռչակել Էռնա Արմենի Օհանյանի անմեղությունը և արդարացնել` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարելու հիմքով:
Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000 ՀՀ դրամի չափով:
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
17 ապրիլի 2015թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Շ.Վանոյանի
Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Ա.Շահբազյանի
պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի
Է.Կոստանյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի /ծնված 14.01.1979թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված ք.Երևան, Նոր Արեշ, 4-րդ փող., 27 տուն, բնակվող ք.Երևան, Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ, Մոլդովական փող. 50/8 շենք, 16-րդ բնակարան/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
Էռնա Արմենի Օհանյանի /ծնված 04.02.1976թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի, 2-րդ վաշտի, 2-րդ դասակի ոստիկան, հաշվառված ք.Երևան, Ադոնցի փող. 17/1 շենք, 50-րդ բնակարան, բնակվող` ք.Երևան, Քանաքեռ-ՀԷԿ, 8ա շենք, 2-րդ բնակարան/:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով£
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի հոկտեմբերի 01-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62224114քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 04-ին Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 06-ին Էռնա Օհանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Արկադի Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Էռնա Օհանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով:
2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջª Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚:
Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալածª Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚:
Ապացույցների հետազոտում
Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006թ. ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել են երկու երեխա: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ: Վերջին երկու տարիների ընթացքում անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու համար հաճախակի, նախապես զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, ցանկանալով տեսակցել երեխաներինª զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանª երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել էª պատճառաբանելով, որ կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որ հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրենª ձեռքով բռնել է իր պարանոցից, քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը Է.Օհանյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան:
Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Էռնա Օհանյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006 թվականի օգոստոս ամսից փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխա: Վերջին երկու տարիներին իր և Ա.Իսրայելյանի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանն իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են ներկայացվել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն վերջինս երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադի Իսրայելյանը հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն Ա.Իսրայելյանը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց բնակարան է եկել Արկադին: Մտնելով բնակարան վերջինս ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանը օտար մարդ չկա` պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վեր է ածվել վիճաբանության, որի ընթացքում Ա.Իսրայելյանը սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքը ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել է հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Պահանջել է, որ Արկադին իրեն հանգիստ թողնի և հեռանա, սակայն վերջինս դրանից ավելի է վրդովվել սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել դեմքին, ապտակել ձախ այտին, պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով Ա.Իսրայելյանին երկու ձեռքերով իրենից հրելով վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Ա.Իսրայելյանը հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել ևս մեկ անգամ ապտակելով արագ հեռացել է: Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միաժամանակ նշել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Ա.Իսրայելյանը, իսկ ինչ վերաբերում է Ա.Իսրայելյանի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են Արկադի Իսրայելյանի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս պաշտպանվելու ընթացքում:
Վկա Մարիամ Մարտիրոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև 2014 թվականից փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիքª կին և երեխաներ, որոնց հետ ներկայումս կապ չունի: Կնոջ անունը եղել է Էռնա, ում չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են բաժանվել: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª գիշերը ժամը 01:00-ի սահմաններում Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որ գնա իր մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապ օգնություն և Արկադիին տեղափոխել ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բուժ. օգնություն, որից հետո վերադարձել են տուն: Նշել է, որ մինչև շտապ օգնության գալըª Արկադին պատմել է, որ գնացել է Էռնայի բնակարանª երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև իր և Էռնայի միջև վեճ է առաջացել, Էռնան հայհոյել է իրեն, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել իր մարմնին, իսկ ինքը նրան չի հարվածել, չի քաշքշել : Ավտոմեքենայի մեջ նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա նկատել է դարձյալ կարմրավուն հետքեր, որոնք ըստ Արկադիիª պատճառել է Էռնա Օհանյանը: Հիվանդանոց են եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցները, նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից:
Վկա Արուսյակ Զաքարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Էռնան իր վաղեմի ընկերուհին է : Արկադիին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին Էռնա Օհանյանի հետ աշխատել են նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնա Օհանյանը և Արկադի Իսրայելյանը սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնա Օհանյանին պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն էր, որ Արկադի Իսրայելյանը ծանոթացել էր մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Հայտնեց, որ ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, վերջինս ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 06-ին Էռնան զանգահարել է իրեն, ասել որ լավ չի զգում, գնում է դատական բժշկի մոտ, որից հետո կհանդիպի իրեն: Երբ նրանք հանդիպել են նա Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, երբ հարցրել է թե ինչ է եղել վերջինս հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած եկել է տուն, սկսել իրեն անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո իրեն ծեծի է ենթարկել, իսկ ինքն անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է:
Վկա Անուշ Կիրակոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ, 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանի սեփականատերը: Վարձակալության պայմանագիրը կնքել է Էռնա Օհանյանը: 2014 թվականին գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել է Է.Օհանյանի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները , երբ հարցրել է, թե ինչ է պատահել Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձը իրեն վճարել է Էռնա Օհանյանը:
Վկա Կարինե Առաքելյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Երևան քաղաքի վաչությունում որպես տեսուչ-հոգեբան: Ճանաչում է Է.Օհանյանին որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ նախկին ամուսինը Է.Օհանյանին միշտ անհանգստացրել է վերջինիս, ծեծի է ենթարկել պարբերաբար, բռնի կերպով ցանկացել է սեռական հարաբերություն ունենալ: Միշտ հետապնդել է Է.Օհանյանին, կասկածել, որ վերջինս սիրեկան ունի: Անհանգստացրել ուշ գիշերային այցերով, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ հայտնեց, որ իմացել է, որ Ա.Իսրայելյանը հերթական անգամ եկել է և ծեծի ենթարկել Էռնա Օհանյանին: Հաճախակի տեսել է կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին:
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ եզրակացության համաձայն Արկադի Իսրայելյանի մարմնական վնասվածքներըª պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Գ/Թ 30-31
Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 2663 եզրակացության համաձայն Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքներըª աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Գ/Թ 18-19
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ:
ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ հոդվածի համաձայն `
(...) Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքները և ազատություններն օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով պաշտպանելու իրավունք (...)
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածը սահմանում է.
1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն՝ պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից՝ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
2. Անձի կյանքի համար վտանգավոր բռնության կամ այդպիսի բռնության իրական սպառնալիքով զուգորդված ոտնձգությունից պաշտպանվելիս կարող է պատճառվել ցանկացած վնաս (...):
3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում՝ անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից (...):
5. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում չի համարվում և քրեական պատասխանատվության չի հանգեցնում զենքի կամ ցանկացած այլ միջոցների կամ առարկաների գործադրումը զինված անձի հարձակումից կամ անձանց խմբի հարձակումից պաշտպանվելու համար, ինչպես նաև ապօրինաբար և բռնությամբ բնակարան կամ այլ շինություն ներխուժելը կանխելու համար` անկախ ոտնձգողին պատճառած վնասի ծանրությունից:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ 0118/01/11 քրեական գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ. ՙԱնհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն ունի որոշակի սահմաններ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի մեկնաբանման հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ օրենքով ամրագրված են որոշակի պայմաններ, որոնց առկայության դեպքում է միայն պաշտպանությունը իրավաչափ և հետևաբար` արարքի հանցավորությունը բացառող: Այսպես, անհրաժեշտ պաշտպանության իրավաչափության պայմաններն են.
ա) ոտնձգության հանրային վտանգավորությունը.
բ) ոտնձգության առկայությունը.
գ) ոտնձգության իրական լինելը,
դ) վտանգ սպառնալը անձի, հասարակության, պետության շահերին.
ե) վնաս հասցնելը միայն ոտնձգողին.
զ) պաշտպանության համարժեքությունը ոտնձգությանը:
…)
Անհրաժեշտ պաշտպանության համարժեքության գնահատման և որպես արդյունք` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման առկայության կամ բացակայության որոշման համար անհրաժեշտ է գնահատել ոտնձգության վտանգավորության աստիճանի և պաշտպանության միջև համապատասխանությունը:
Օրենքը չի պահանջում, որ պաշտպանվողը կիրառի ոտնձգողի կողմից կիրառվող միջոցներին հավասարազոր միջոցներ: Պաշտպանվողը կարող է գործադրել նաև առավել արդյունավետ միջոցներ:
Ոտնձգության և պաշտպանության միջոցների միջև համամասնության խնդիրը լուծելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները՝
ա) պաշտպանվող բարիքի արժեքավորությունը և այն վնասի չափը, որ կարող էր հասցվել դրան,
բ) ոտնձգության ինտենսիվությունը ու հանկարծակիությունը,
գ) պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորությունները (սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը, ֆիզիկական ուժը և այլն),
դ) ոտնձգողների և պաշտպանվողների քանակը,
ե) ոտնձգության իրադրությունը, տեղը, ժամանակը և այլնե տե՛ս Արտյոմ Նորայրի Հակոբյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0149/01/09 որոշման 27-28-րդ կետերը):
Դատարանն արձանագրում է, որ դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Է.Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին:
Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինիս բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ:
Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական:
Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին՝ ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանին:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն`
Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե (...)
3. վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետեւյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքը այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն`
1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:
2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը:
3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ:
4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի:
ՀՀ քրեական դատավարության 366-րդ հոդվածի համաձայն`
1.Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2.Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ(...):
(...)Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ:
Այսպիսով դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի անմեղությունը` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարվելու հիմքով:
Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի մեղավորությունը Էռնա Օհանյանին ծեծելու` դիտավորությամբ մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցնելու և վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա նախկինում դատված չի եղել, խնամքին են գտնվում 2002, 2004, 2010, 2011, 2012, 2015 թվականներին ծնված մանկահասակ երեխաները :
Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Է.Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել, իսկ Ա.Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին` թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 135-րդ, 136-րդ, 137-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով դատարանը
Վ Ճ Ռ Ե Ց
Ճանաչել և հռչակել Էռնա Արմենի Օհանյանի անմեղությունը և արդարացնել` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարելու հիմքով:
Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել:
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000 ՀՀ դրամի չափով:
Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0173/01/14
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 12-11-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | ԵԱՔԴ/0173/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | ՀՀ Գլխավոր դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 62224114 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 05.09.2014թ. 00։30-ի սահմաններում երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է իր նախկին կնոջ՝ Էռնա Օհանյանի վարձակալած բնակարան, որտեղ իր և Է.Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծել՝ ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Է.Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։ Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 05.09.2014թ. 00։30-ի սահմաններում իր կողմից վարձակալած բնակարանում նախկին ամուսին Ա.Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծել՝ ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Ա.Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արկադի |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հայրանուն | Սմբաթ |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Էռնա |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Հայրանուն | Արմեն |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 1.15 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 12-11-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 13-11-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 13-11-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 13-11-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 03-12-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Էռնա |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արկադի |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 16-12-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2015թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 26-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 12-02-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 24-02-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 10-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 18-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-03-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 07-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-04-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 17-04-2015 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արկադի |
| Ազգանուն | Իսրայելյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 17-04-2015 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Տուգանք |
Արդարացման
| Ամսաթիվ | 17-04-2015 |
|---|---|
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Էռնա |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 2 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Օրենսգիրք | Քրեական դատավարության օրենսգիրք |
| Հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | գործ No ԵԱՔԴ/0173/01/14 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 17 ապրիլի 2015թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Շ.Վանոյանի Օ.Կիրակոսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող Ա.Շահբազյանի պաշտպաններ Է.Աղաջանյանի Է.Կոստանյանի Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի /ծնված 14.01.1979թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնալուծված, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված ք.Երևան, Նոր Արեշ, 4-րդ փող., 27 տուն, բնակվող ք.Երևան, Նոր Նորքի 2-րդ զ-ծ, Մոլդովական փող. 50/8 շենք, 16-րդ բնակարան/: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: Էռնա Արմենի Օհանյանի /ծնված 04.02.1976թ., ք.Երևան, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, ամուսնալուծված, նախկինում չդատված, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի, 2-րդ վաշտի, 2-րդ դասակի ոստիկան, հաշվառված ք.Երևան, Ադոնցի փող. 17/1 շենք, 50-րդ բնակարան, բնակվող` ք.Երևան, Քանաքեռ-ՀԷԿ, 8ա շենք, 2-րդ բնակարան/: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով£ Գործի դատավարական նախապատմությունը 2014 թվականի հոկտեմբերի 01-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայությունում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 62224114քրեական գործը: 2014 թվականի հոկտեմբերի 04-ին Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2014 թվականի հոկտեմբերի 06-ին Էռնա Օհանյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Արկադի Իսրայելյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: 2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Էռնա Օհանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով: 2014 թվականի նոյեմբերի 12-ին թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջª Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚: Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, որ ՙնա 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալածª Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծելª ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառել վերջինիս առողջությանը` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ՚: Ապացույցների հետազոտում Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006թ. ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել են երկու երեխա: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ: Վերջին երկու տարիների ընթացքում անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու համար հաճախակի, նախապես զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª ժամը 00:30-ի սահմաններում, ցանկանալով տեսակցել երեխաներինª զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանª երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել էª պատճառաբանելով, որ կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որ հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրենª ձեռքով բռնել է իր պարանոցից, քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ամբաստանյալը նշել է, որ ինքը Է.Օհանյանին մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան: Դատաքննության փուլում առաջադրված մեղադրանքում Էռնա Օհանյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել, որ 2006 թվականի օգոստոս ամսից փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխա: Վերջին երկու տարիներին իր և Ա.Իսրայելյանի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանն իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են ներկայացվել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն վերջինս երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադի Իսրայելյանը հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն Ա.Իսրայելյանը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց բնակարան է եկել Արկադին: Մտնելով բնակարան վերջինս ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանը օտար մարդ չկա` պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վեր է ածվել վիճաբանության, որի ընթացքում Ա.Իսրայելյանը սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքը ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել է հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Պահանջել է, որ Արկադին իրեն հանգիստ թողնի և հեռանա, սակայն վերջինս դրանից ավելի է վրդովվել սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել դեմքին, ապտակել ձախ այտին, պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով Ա.Իսրայելյանին երկու ձեռքերով իրենից հրելով վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Ա.Իսրայելյանը հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել ևս մեկ անգամ ապտակելով արագ հեռացել է: Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միաժամանակ նշել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Ա.Իսրայելյանը, իսկ ինչ վերաբերում է Ա.Իսրայելյանի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են Արկադի Իսրայելյանի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս պաշտպանվելու ընթացքում: Վկա Մարիամ Մարտիրոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև 2014 թվականից փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիքª կին և երեխաներ, որոնց հետ ներկայումս կապ չունի: Կնոջ անունը եղել է Էռնա, ում չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են բաժանվել: 2014թ. սեպտեմբերի 5-ինª գիշերը ժամը 01:00-ի սահմաններում Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որ գնա իր մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապ օգնություն և Արկադիին տեղափոխել ՙՍուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ՚ ԲԿ: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բուժ. օգնություն, որից հետո վերադարձել են տուն: Նշել է, որ մինչև շտապ օգնության գալըª Արկադին պատմել է, որ գնացել է Էռնայի բնակարանª երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև իր և Էռնայի միջև վեճ է առաջացել, Էռնան հայհոյել է իրեն, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել իր մարմնին, իսկ ինքը նրան չի հարվածել, չի քաշքշել : Ավտոմեքենայի մեջ նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա նկատել է դարձյալ կարմրավուն հետքեր, որոնք ըստ Արկադիիª պատճառել է Էռնա Օհանյանը: Հիվանդանոց են եկել նաև ոստիկանության աշխատակիցները, նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից: Վկա Արուսյակ Զաքարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Էռնան իր վաղեմի ընկերուհին է : Արկադիին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին Էռնա Օհանյանի հետ աշխատել են նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնա Օհանյանը և Արկադի Իսրայելյանը սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնա Օհանյանին պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն էր, որ Արկադի Իսրայելյանը ծանոթացել էր մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Հայտնեց, որ ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, վերջինս ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 06-ին Էռնան զանգահարել է իրեն, ասել որ լավ չի զգում, գնում է դատական բժշկի մոտ, որից հետո կհանդիպի իրեն: Երբ նրանք հանդիպել են նա Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, երբ հարցրել է թե ինչ է եղել վերջինս հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած եկել է տուն, սկսել իրեն անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո իրեն ծեծի է ենթարկել, իսկ ինքն անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է: Վկա Անուշ Կիրակոսյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ ՀԷԿ, 8ա շենքի թիվ 2 բնակարանի սեփականատերը: Վարձակալության պայմանագիրը կնքել է Էռնա Օհանյանը: 2014 թվականին գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել է Է.Օհանյանի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները , երբ հարցրել է, թե ինչ է պատահել Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձը իրեն վճարել է Էռնա Օհանյանը: Վկա Կարինե Առաքելյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատում է Երևան քաղաքի վաչությունում որպես տեսուչ-հոգեբան: Ճանաչում է Է.Օհանյանին որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ նախկին ամուսինը Է.Օհանյանին միշտ անհանգստացրել է վերջինիս, ծեծի է ենթարկել պարբերաբար, բռնի կերպով ցանկացել է սեռական հարաբերություն ունենալ: Միշտ հետապնդել է Է.Օհանյանին, կասկածել, որ վերջինս սիրեկան ունի: Անհանգստացրել ուշ գիշերային այցերով, հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 05-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ հայտնեց, որ իմացել է, որ Ա.Իսրայելյանը հերթական անգամ եկել է և ծեծի ենթարկել Էռնա Օհանյանին: Հաճախակի տեսել է կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին: Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ եզրակացության համաձայն Արկադի Իսրայելյանի մարմնական վնասվածքներըª պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Գ/Թ 30-31 Դատաբժշկական փորձագետի թիվ 2663 եզրակացության համաձայն Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքներըª աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Գ/Թ 18-19 Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ: ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ հոդվածի համաձայն ` (...) Յուրաքանչյուր ոք ունի իր իրավունքները և ազատություններն օրենքով չարգելված բոլոր միջոցներով պաշտպանելու իրավունք (...) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածը սահմանում է. 1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն՝ պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից՝ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում: 2. Անձի կյանքի համար վտանգավոր բռնության կամ այդպիսի բռնության իրական սպառնալիքով զուգորդված ոտնձգությունից պաշտպանվելիս կարող է պատճառվել ցանկացած վնաս (...): 3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում՝ անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից (...): 5. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում չի համարվում և քրեական պատասխանատվության չի հանգեցնում զենքի կամ ցանկացած այլ միջոցների կամ առարկաների գործադրումը զինված անձի հարձակումից կամ անձանց խմբի հարձակումից պաշտպանվելու համար, ինչպես նաև ապօրինաբար և բռնությամբ բնակարան կամ այլ շինություն ներխուժելը կանխելու համար` անկախ ոտնձգողին պատճառած վնասի ծանրությունից: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը ԵԿԴ 0118/01/11 քրեական գործով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել, որ. ՙԱնհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն ունի որոշակի սահմաններ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի մեկնաբանման հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ օրենքով ամրագրված են որոշակի պայմաններ, որոնց առկայության դեպքում է միայն պաշտպանությունը իրավաչափ և հետևաբար` արարքի հանցավորությունը բացառող: Այսպես, անհրաժեշտ պաշտպանության իրավաչափության պայմաններն են. ա) ոտնձգության հանրային վտանգավորությունը. բ) ոտնձգության առկայությունը. գ) ոտնձգության իրական լինելը, դ) վտանգ սպառնալը անձի, հասարակության, պետության շահերին. ե) վնաս հասցնելը միայն ոտնձգողին. զ) պաշտպանության համարժեքությունը ոտնձգությանը: …) Անհրաժեշտ պաշտպանության համարժեքության գնահատման և որպես արդյունք` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման առկայության կամ բացակայության որոշման համար անհրաժեշտ է գնահատել ոտնձգության վտանգավորության աստիճանի և պաշտպանության միջև համապատասխանությունը: Օրենքը չի պահանջում, որ պաշտպանվողը կիրառի ոտնձգողի կողմից կիրառվող միջոցներին հավասարազոր միջոցներ: Պաշտպանվողը կարող է գործադրել նաև առավել արդյունավետ միջոցներ: Ոտնձգության և պաշտպանության միջոցների միջև համամասնության խնդիրը լուծելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները՝ ա) պաշտպանվող բարիքի արժեքավորությունը և այն վնասի չափը, որ կարող էր հասցվել դրան, բ) ոտնձգության ինտենսիվությունը ու հանկարծակիությունը, գ) պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորությունները (սեռը, տարիքը, առողջական վիճակը, ֆիզիկական ուժը և այլն), դ) ոտնձգողների և պաշտպանվողների քանակը, ե) ոտնձգության իրադրությունը, տեղը, ժամանակը և այլնե տե՛ս Արտյոմ Նորայրի Հակոբյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի թիվ ԵԿԴ/0149/01/09 որոշման 27-28-րդ կետերը): Դատարանն արձանագրում է, որ դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Է.Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինիս բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին՝ ամբաստանյալ Ա.Իսրայելյանին: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե (...) 3. վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետեւյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի համաձայն` քրեական պատասխանատվության հիմքը այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Հանցագործության համար կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով: 2. Կասկածյալը կամ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը: Նրանց անմեղության ապացուցման պարտականությունը չի կարող դրվել պաշտպանության կողմի վրա: Մեղադրանքի ապացուցման եւ կասկածյալին կամ մեղադրյալին ի պաշտպանություն բերված փաստարկների հերքման պարտականությունը կրում է մեղադրանքի կողմը: 3. Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետեւությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ: 4. Մեղադրանքն ապացուցված լինելու վերաբերյալ բոլոր կասկածները, որոնք չեն կարող փարատվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի կամ կասկածյալի: ՀՀ քրեական դատավարության 366-րդ հոդվածի համաձայն` 1.Արդարացման դատավճիռը ճանաչում և հռչակում է հանցանքի կատարման մեջ ամբաստանյալի անմեղությունը` այն մեղադրանքով, որով նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ: 2.Դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35 հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ(...): (...)Դատարանում մեղադրանքը պաշտպանող դատախազը մեղադրանքից հրաժարվելու դեպքում դատարանը մեղադրանքի այդ մասով կայացնում է արդարացնող դատավճիռ: Այսպիսով դատարանը գտնում է, որ պետք է ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի անմեղությունը` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարվելու հիմքով: Դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի մեղավորությունը Էռնա Օհանյանին ծեծելու` դիտավորությամբ մարմնի տարբեր մասերին հարվածներ հասցնելու և վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով ապացուցված է: Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: (…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚: Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ինչպես նաև անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում, որ նա նախկինում դատված չի եղել, խնամքին են գտնվում 2002, 2004, 2010, 2011, 2012, 2015 թվականներին ծնված մանկահասակ երեխաները : Դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Է.Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին պետք է վերացնել, իսկ Ա.Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին` թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 135-րդ, 136-րդ, 137-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 366-րդ, 369-373-րդ, 379-րդ հոդվածներով դատարանը Վ Ճ Ռ Ե Ց Ճանաչել և հռչակել Էռնա Արմենի Օհանյանի անմեղությունը և արդարացնել` վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով իրավաչափ համարելու հիմքով: Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, վերացնել: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի` 50.000 ՀՀ դրամի չափով: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 17-04-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 21-05-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 2 հատոր՝ 123թ., 119թ. |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 21-05-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր՝ 123թ., 119թ. |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 21-05-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր՝ 123, 119 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-12073/15 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 25-05-2015 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 17-08-2015 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 18-08-2015 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 18-08-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 3 հատորից. 1-ին հատորը՝ 123 թերթից, 2-րդ հատորը՝ 119 թերթից, 3-րդ հատորը՝ 63 թերթից: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 20-08-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 123,119,63 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0173/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 18-05-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 14-05-2015 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Ա |
| Ազգանուն | Շահբազյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Էռնա Օհանյան մյուսը` Արկադի Իսրայելյան Արկադի Սմբաթի Իսրայելյան Բեկանել և փոփոխել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` Էռնա Արմենի Օհանյանի /ՀՀ քր. օր. 118 հոդ. արդարացվել է / վերաբերյալ 17.04.2015թ. դատավճիռը : Էռնա Օհանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր. օր. 118 հոդվածով և նշանակել պատիժ` տուգանք նվազագույն աշխատավարձի երեսունապատիկի չափով |
| Բողոքի ստացման կարգը | Հանձնվել է փոստին |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 19-05-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Մխիթար |
| Ազգանուն | Պապոյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 25-05-2015 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | չկան |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 25-05-2015 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 09-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացվել |
| Պատճառը | դատարանի կազմի չհամալրման պատճառով |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 23-06-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 23-06-2015 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Էռնա |
| Ազգանուն | Օհանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | ԵԱՔԴ/0173/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ ՈՐՈՇՈւՄ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ «23» հունիսի 2015թ. ք.Երևան ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ` Վերաքննիչ դատարան) Նախագահող դատավոր դատավորներ դատական նիստերի քարտուղար դատախազ պաշտպան ամբաստանյալ Մ.Պապոյան Վ.Ռշտունի Ա.Դանիելյան Էդ.Մկրտչյան Ա.Շահբազյան Է.Կոստանյան Է.Օհանյան ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով քննության առնելով ամբաստանյալ Էռնա Արմենի Օհանյանի (ծնված` 1976 թվականի փետրվարի 4-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ` հայ, ՀՀ քաղաքացի, թերի բարձրագույն կրթությամբ, աշխատում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 3-րդ հատուկ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ամուսնալուծված, նախկինում` չդատապարտված, հաշվառված է Երևան քաղաքի Ադոնցի փողոցի 17/1 շենքի 50-րդ բնակարանում, բնակվում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում) վերաբերյալ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ` Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` ՊԱՐԶԵՑ Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով հարուցվել և վարույթ է ընդունվել թիվ 62224114 քրեական գործը: 2014 թվականի հոկտեմբերի 10-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Արկադի Իսրայելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, երեխաներին տեսակցելու նպատակով այցելել է նախկին կնոջ` Էռնա Օհանյանի վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան, որտեղ իր և Էռնա Օհանյանի միջև ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագել է վիճաբանություն, որի ընթացքում ծեծել է` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Էռնա Օհանյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: 2014 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչ Ս.Մխիթարյանի որոշմամբ թիվ 62224114 քրեական գործով Էռնա Օհանյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով, այն արարքի համար, որ նա, 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին՝ ժամը 00:30-ի սահմաններում, իր կողմից վարձակալած Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանում նախկին ամուսին Արկադի Իսրայելյանի հետ ներընտանեկան փոխհարաբերությունների պարզաբանման շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում ծեծել` ձեռքերով հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանի մարմնի տարբեր մասերին` դիտավորությամբ պատճառելով վերջինի առողջությանը պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վերին երրորդականի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևով առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: 2014 թվականի նոյեմբերի 7-ին Էռնա Արմենի Օհանյանի և Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի վերաբերյալ թիվ 62224114 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան, որտեղ գործին շնորհվել է ԵԱՔԴ/0173/01/14 համարը: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյնաի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռի համաձայն` Էռնա Արմենի Օհանյանը ճանաչվել է անմեղ և արդարացվել՝ վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենսգրքով իրավաչափ համարելու հիմքով: Էռնա Արմենի Օհանյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, վերացվել է: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հիսունապատիկի՝ 50.000 ՀՀ դրամի չափով: Արկադի Սմբաթի Իսրայելյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը՝ չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ՝ մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: 2015 թվականի մայիսի 18-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը. ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը բեկանել և փոփոխել: Էռնա Օհանյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով և պատիժ նշանակել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկի չափով: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, մասնավորապես նշված է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճռով թույլ է տվել դատական սխալ` նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` ցուցմունքների, ինչպես նաև դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության վերլուծությունից ակնհայտ է, որ Էռնա Օհանյանը չի գործել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, չի ձգտել պաշտպանվել և չի ղեկավարվել անհրաժեշտ պաշտպանության համար բնութագրական շարժառիթներով և նպատակներով, այլ ներքաշվելով փոխադարձ կռվի մեջ, հարվածներ է հասցրել Արկադի Իսրայելյանին` պատճառելով մարմնական վնասվածքներ: Այսինքն` ոտնձգությունը կատարվել է փոխադարձ և յուրաքանչյուր մասնակից գործել է որպես հարձակվող, հետևաբար` անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակ առկա չի եղել: Փոխադարձ կռվի պայմաններում անհրաժեշտ պաշտպանությունը թույլատրելի է միայն այն դեպքերում, երբ կռվի ընթացքում կողմերից մեկի հնարավորությունները շեշտակի մեծացել են, կամ կողմերից մեկը դադարեցրել է կռիվը, իսկ մյուսը շարունակում է, կամ անհրաժեշտ պաշտպանության են դիմում կռվին չմասնակցող երրորդ անձինք` կռիվը դադարեցնելու կամ այլ ծանր հետևանքները կանխելու նպատակով: Տվյալ դեպքում Էռնա Օհանյանի կողմից Արկադի Իսրայելյանին մարմնական վնասվածքներ պատճառելն անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում դիտելու և վերջինի գործողություններն իրավաչափ գնահատելու հիմքերը բացակայել են, հաշվի առնելով նաև Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, որ նա ֆիզիկապես ուժեղ է և ցանկության դեպքում կարող էր Արկադի Իսրայելյանին ավելի ծանր վնասվածքներ պատճառել կամ ձեռնաշղթաներ հագցնելով` վնասազերծել: Նման պայմաններում, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված համալերով, որ նախահարձակ է եղել Արկադի Իսրայելյանը, իսկ Էռնա Օհանյանը միայն պաշտպանվել է, խախտել է ապացույցների ազատ գնահատման քրեադատավարական սկզբունքը, որն արտահայտվել է գործում առկա ապացույցներն անտեսելու, դրանք սխալ գնահատելու մեջ: Այսպիսով` Էռնա Օհանյանի արարքը չի կարող համարվել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում կատարված, հետևաբար` վերջինի արարքն իրավաչափ գնահատելով, Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել քրեական օրենքի սխալ կիրառում, որը դատական ակտը բեկանելու հիմք է: Վերաքննիչ դատարանում կողմերի պարզաբանումները. 2015 թվականի հունիսի 4-ին Վերաքննիչ դատարան է ստացվել ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանի առարկությունը` ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքի վերաբերյալ, որով վերջինը խնդրել է մերժել ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի թիվ ԵԱՔԴ/0173/01/14 դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի պաշտպան Էլիզա Կոստանյանը մասնավորապես նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն արդարացնելով իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանին, կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ: Առաջին ատյանի դատարանը գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտել է, որ իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունն Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադրանքն ապացուցված չէ: Դատաբժշկական փորձաքննությունների թիվ 1538-Հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում է Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգությունը կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից: Իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված մի շարք հոդվածների պահանջների խախտված լինելու պատճառաբանություններն անհիմն են, քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը գործը քննել է օրենքի պահանջների պահպանմամբ, այն է` Առաջին ատյանի դատարանը յուրաքանչյուր ապացույց գնահատել է գործում եղած բոլոր ապացույցների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա հիմնված ներքին համոզմամբ: Առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Էռնա Օհանյանի մասով կայացրել է օրինական և հիմնավորված դատավճիռ, ուստի ներկայացված վերաքննիչ բողոքում մատնանշված օրենքների և իրավական ակտերի ու դրանց պահանջների խախտված լինելու մասին պնդումներն անտեղի են և ավելորդ: Դատական նիստի ժամանակ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանը պնդեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և խնդրեց այն բավարարել: Պաշտպան Է.Կոստանյանն առարկեց ներկայացված վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց այն մերժել: Ամբաստանյալ Է.Օհանյանը միացավ իր պաշտպանին: Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները. Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտվել են հետևյալ ապացույցները. - ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանն իրեն մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականին ամուսնացել է Էռնա Օհանյանի հետ: Իրենք գտնվել են փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ: Համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում իրենք ունեցել են երկու երեխաներ: Իրենց հարաբերությունները սկզբնական շրջանում եղել են նորմալ, սակայն վերջին երկու տարիների ընթացքում, անձնական հարցերի շուրջ ծագած վիճաբանությունների պատճառով, իրենց հարաբերությունները լարվել են, ինչի պատճառով ինքը բնակվում է առանձին: Երեխաներին տեսակցելու նպատակով ինքը հաճախակի զանգահարել է Էռնային և այցելել նրանց: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, ինքը ցանկացել է տեսակցել երեխաներին, ինչի պատճառով զանգահարել է նախկին կնոջը և հայտնել այդ մասին: Էռնան համաձայնվել է, որից հետո ինքը գնացել է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարան` երեխաներին տեսակցելու: Երեխաները քնած են եղել, ինքը ցանկացել է մոտենալ նրանց, համբուրել, սակայն Էռնան արգելել է` պատճառաբանելով, որ ինքը նրանց կարթնացնի, սակայն ինքը պնդել է, որ ցանկանում է ընդամենը համբուրել երեխաներին և հեռանալ: Էռնան սկսել է իր հետ վիճաբանել, անպատվել, իսկ ինքը նրա ասածներից նյարդայնացել է և պահանջել, որպեսզի նա հանդարտվի: Այդ ընթացքում ինքը նստած է եղել հյուրասենյակի բազմոցի վրա և իր համար անսպասելի, Էռնան մոտենալով իրեն, ձեռքով բռնել է իր պարանոցից և քաշքշել: Ինքը նրան չի հարվածել, փորձել է զերծ մնալ վիճաբանությունից և ձեռքով իրենից հեռու է հրել: Ինքն Էռնային մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ միայն հրել է նրան, - ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2006 թվականի օգոստոսից ինքը փաստական ամուսնական հարաբերությունների մեջ է գտնվել Արկադի Իսրայելյանի հետ և համատեղ ամուսնական կյանքի ընթացքում ունեցել է երկու երեխաներ: Վերջին երկու տարիներին իր և Արկադիի հարաբերությունները եղել են խիստ լարված: Անախորժ վեճերի ընթացքում Արկադին իրեն պարբերաբար ծեծի է ենթարկել, որի վերաբերյալ իր կողմից բազմաթիվ ահազանգեր են եղել ոստիկանություն և այդ կապակցությամբ նախապատրաստվել են նյութեր: Շուրջ երկու տարի է ինքը փաստացի բաժանվել է Արկադիից, սակայն նա երեխաներին տեսակցելու պատրվակով իրեն մշտապես անհանգստացրել է և հաճախակի անախորժ վեճեր են եղել իրենց միջև: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 00:30-ի սահմաններում, Արկադին հարբած վիճակում զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ ցանկանում է տեսակցել երեխաներին: Ինքը նրան հայտնել է, որ երեխաները քնած են, սակայն վերջինը պնդել է, որ ցանկանում է միայն տեսնել երեխաներին և հեռանալ: Ինքը ստիպված համաձայնվել է և քիչ անց իր բնակարան է այցելել Արկադին: Մտնելով բնակարան` վերջինը ստուգել է սենյակները և համոզվելով, որ տանն օտար մարդ չկա, պահանջել է իրենից բացատրել, թե ինչու է անջատում հեռախոսը և կոպիտ խոսում իր հետ: Այդ ընթացքում իրենց խոսակցությունը վերածվել է վիճաբանության, որի ընթացքում Արկադին սկսել է իրեն անվայել խոսքեր ասել և հայհոյանքներ տալ, իսկ ինքն ավելորդ քաշքշոցից զերծ մնալու համար գնացել է ննջասենյակ և պառկել երեխաների կողքին: Այնուհետև` ննջարան է մտել նաև Արկադին և ցանկացել հարկադրաբար իր հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Ինքը պահանջել է Արկադիին իրեն հանգիստ թողնել և հեռանալ, սակայն վերջինը դրանից ավելի է վրդովվել, սկսել է քաշքշել իրեն, բռունցքով հարվածել իր դեմքին, ապտակել ձախ այտին և պատճառել բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ: Հարմար պահ ընտրելով` ինքն Արկադիին երկու ձեռքերով հրելով, վազել է դեպի հյուրասենյակ, զանգահարել ոստիկանություն և օգնություն կանչել: Արկադին հասկանալով, որ ինքը ոստիկանություն է ահազանգել, ևս մեկ անգամ ապտակելով, արագ հեռացել է: Դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադին, իսկ ինչ վերաբերում է Արկադիի բազկի շրջանի արյունազեղումների ձևով առաջացած մարմնական վնասվածքներին, ապա դրանք պատճառվել են վերջինի կողմից իրեն քաշքշելիս և հարվածելիս` իր պաշտպանվելու ընթացքում, - վկա Մարիամ Մարտիրոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է 2009 թվականից, նրա հետ գտնվել է մտերիմ հարաբերությունների մեջ, այնուհետև` 2014 թվականից իրենք փաստացի ամուսնացել են և համատեղ ամուսնական կյանքում ունեցել երեք երեխաներ: Ինքն իմացել է, որ Արկադին ունեցել է ընտանիք` կին և երեխաներ, որոնց հետ նա ներկայում կապ չունի: Կնոջ անունն Էռնա է, ում ինքը չի ճանաչում և չի հետաքրքրվել, թե ինչու են նրանք բաժանվել: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին` ժամը 01:00-ի սահմաններում, Արկադին զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրեն լավ չի զգում, գտնվում է Երևան քաղաքի Երվանդ Քոչար փողոցում և խնդրել, որպեսզի ինքը գնա նրա մոտ: Ինքն անմիջապես գնացել է Արկադիի մոտ, ով գտնվել է ավտոմեքենայի սրահում և գանգատվել է սրտի ցավից, ինչի համար ինքը զանգահարել է շտապօգնություն և Արկադիին տեղափոխել «Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ բժշկական կենտրոն» ՓԲ ընկերություն: Հիվանդանոցում Արկադին ստացել է բժշկական օգնություն, որից հետո իրենք վերադարձել են տուն: Մինչև շտապօգնության ժամանելն Արկադին իրեն պատմել է, որ նա գնացել է Էռնայի բնակարան` երեխաներին տեսակցելու, սակայն երեխաները քնած են եղել, այնուհետև` նրա և Էռնայի միջև վիճաբանություն է առաջացել, Էռնան հայհոյել է նրան, քաշքշել, ձեռքերով հարվածներ հասցրել նրա մարմնին, իսկ նա նրան չի հարվածել և չի քաշքշել: Ավտոմեքենայի մեջ ինքը նկատել է, որ Արկադիի պարանոցի ձախ հատվածում առկա է կարմրավուն հետք, իսկ հիվանդանոցում նրա բազուկների և ուսի վրա ինքը դարձյալ նկատել է կարմրավուն հետքեր, որոնք, ըստ Արկադիի, պատճառել է Էռնան: Դրանից հետո հիվանդանոց են գնացել նաև ոստիկանության աշխատակիցները և իրենք նրանց հայտնել են, որ Արկադին մարմնական վնասվածքները ստացել է Էռնայի հարվածներից, - վկա Արուսյակ Զաքարյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էռնա Օհանյանն իր վաղեմի ընկերուհին է: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին ճանաչում է որպես Էռնայի նախկին ամուսին: 2003 թվականին ինքն Էռնայի հետ աշխատել է նույն բաժնում: 2006 թվականին Էռնան և Արկադին սկսել են փաստացի ամուսնական կյանքով ապրել: Մեկ տարի անց նրանց ընտանիքում սկսել են անախորժություններ, մշտական բնույթ կրող վեճեր, որոնք ուղեկցվել են Էռնային պարբերաբար ծեծելով և մարմնական վնասվածքներ պատճառելով: Պատճառն այն է եղել, որ Արկադին ծանոթացել է մի կնոջ հետ և բացատրել, որ դա գործնական շփում է: Ինքը բազմիցս խոսել է Արկադիի հետ, իսկ վերջինն իրեն ասել է, որ անհանգստանալու կարիք չկա, որ իրեն այդ կնոջ հետ ոչինչ չի կապում: Վիճակը սրվել է, երբ այդ կնոջը կալանավորել են: Նրանց վեճերն ու ծեծը կրել է մշտական բնույթ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Էռնան զանգահարել է իրեն և ասել, որ լավ չի զգում, գնում է դատաբժշկի մոտ, որից հետո նա կհանդիպի իրեն: Երբ իրենք հանդիպել են, ինքն Էռնայի պարանոցին և ուսերին նկատել է ճանկռվածքների հետքեր, իսկ երբ ինքը հարցրել է, թե ինչ է եղել, վերջինը հայտնել է, որ նախորդ գիշեր Արկադին հարբած գնացել է նրա տուն, սկսել անպատվել, հայհոյանքներ տալ, մեղադրել ընկեր ունենալու մեջ, որից հետո նրան ծեծի է ենթարկել, իսկ նա անմիջապես զանգահարել է ոստիկանություն: Ոստիկանություն զանգահարելուց հետո Արկադին հեռացել է, - վկա Անուշ Կիրակոսյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը հանդիսանում է Երևան քաղաքի Քանաքեռ-ՀԷԿ 8ա շենքի 2-րդ բնակարանի սեփականատերը: Իր բնակարանի վերաբերյալ վարձակալության պայմանագիրն ինքը կնքել է Էռնա Օհանյանի հետ: 2014 թվականին ինքը գնացել է բնակարանից գրասեղանը վերցնելու և տեսել Էռնայի կրծքավանդակին առկա ճանկռվածքները, իսկ երբ ինքը նրան հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Էռնան պատասխանել է, որ վիճել է ամուսնու հետ: Ինքն Արկադի Իսրայելյանին առաջին անգամ տեսել է բնակարանից իրերը տեղափոխելու ժամանակ: Բնակարանի վարձն իրեն վճարել է Էռնան, - վկա Կարինե Առաքելյանի դատական քննության ընթացքում տված ցուցմունքը, համաձայն որի` վերջինը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքն աշխատում է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությունում` որպես տեսուչ-հոգեբան: Ինքը ճանաչում է Էռնա Օհանյանին` որպես իր համածառայակցի: Իրեն հայտնի է, որ Էռնայի նախկին ամուսինը միշտ անհանգստացրել է նրան` պարբերաբար ծեծի ենթարկել և բռնի կերպով ցանկացել նրա հետ սեռական հարաբերություն ունենալ: Նա միշտ հետապնդել է Էռնային, քանի որ կասկածել է, որ վերջինը սիրեկան ունի: Նա Էռնային անհանգստացրել է ուշ գիշերային այցերով և հնչեցրել սեռական բնույթի հայհոյանքներ: 2014 թվականի սեպտեմբերի 5-ին տեղի ունեցած դեպքի վերաբերյալ ինքն իմացել է, որ Արկադի Իսրայելյանը հերթական անգամ գնացել և ծեծի է ենթարկել Էռնային: Ինքը հաճախակի կապտուկներ և այլ մարմնական վասվածքներ է տեսել Էռնայի մարմնի տարբեր մասերին, - փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 8-ի թիվ 2663 եզրակացությունը, համաձայն որի` Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքները` աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային, կրծքավանդակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջանների ճանկռվածքների ձևով, պատճառվել են սուր ծայր ունեցող առարկայի (ների) ներգործությամբ, հնարավոր է փորձաքննվողի կողմից նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում, - փորձագետի 2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ի թիվ 1538/հ եզրակացությունը, համաձայն որի` Արկադի Իսրայելյանի ստացած մարմնական վնասվածքները` պարանոցի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի, ձախ ուսագոտու վերին եզրի, ձախ բազկի վ/3-ի ներսային մակերեսի արյունազեղումների ձևերով, հասցվել են բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, չի բացառվում որոշման մեջ նկարագրված գործի հանգամանքներին, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում: Վերաքննիչ դատարանը ուսումնասիրելով ներկայացված վերաքննիչ բողոքը և Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցները, գտնում է, որ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի համաձայն` 1. Հանցագործություն չի համարվում այն գործողությունը, որը կատարվել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները, հասարակության կամ պետության շահերը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից` ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս, եթե թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում: (...) 3. Անհրաժեշտ պաշտպանության իրավունքն անձին է պատկանում` անկախ ոտնձգությունից խուսափելու կամ այլ անձանց կամ պետական մարմինների օգնությանը դիմելու հնարավորությունից, ինչպես նաև անկախ անձի մասնագիտական կամ այլ հատուկ պատրաստվածությունից և պաշտոնեական դիրքից: 4. Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում են համարվում դիտավորյալ այն գործողությունները, որոնք, պաշտպանվողի համար ակնհայտ, չեն համապատասխանում ոտնձգության բնույթին և վտանգավորությանը: Անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցմամբ արարքը հանցագործություն է, եթե հատկապես նախատեսված է սույն օրենսգրքի հատուկ մասով: ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԵԿԴ/0118/01/11 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը` «15. (…) ոտնձգության բնույթն ու վտանգավորությունը որոշվում են ոտնձգության օբյեկտի արժեքավորությամբ, ոտնձգության ինտենսիվությամբ, պաշտպանվողի և ոտնձգողի ֆիզիկական հնարավորություններով, նրանց քանակով, ոտնձգության իրադրությամբ և այլն: Ուստի, անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ առկա է ակնհայտ (խիստ, էական) անհամապատասխանություն ոտնձգությամբ սպառնացող և պաշտպանվողի կողմից պատճառվող վնասների միջև: (…) ՀՀ քրեական օրենսգրքի 42-րդ հոդվածի 4-րդ մասի իմաստով խոսքը սպառնացող և պատճառվող վնասների միջև առկա խիստ (էական) անհամապատասխանության մասին է: Այլ կերպ` անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցումն առկա է այն դեպքում, երբ պաշտպանվողը կիրառել է պաշտպանության այնպիսի միջոցներ և մեթոդներ, որոնց կիրառումն ակնհայտ կերպով չէր բխում ոչ ոտնձգության բնույթից և վտանգավորությունից, ոչ էլ իրադրությունից: (…) անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցման օբյեկտիվ հատկանիշների առկայության կամ բացակայության հարցի քննարկման համար առաջին հերթին պետք է պարզել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակի առկայության հարցը: Այլ կերպ` անհրաժեշտ է առաջին հերթին պարզել ոտնձգության և պաշտպանության առկայության, ապա նոր միայն դրանց արդյունքում պատճառված վնասների համապատասխանության հարցը: (…) Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում ուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը` ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով, բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու անխուսափելիությունը կամ իրական հնարավորությունը, գ) ցանկանում է վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը: Անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում անուղղակի դիտավորությամբ գործելու պարագայում պաշտպանվողը` ա) գիտակցում է, որ ոտնձգությունից կարելի է պաշտպանվել ոտնձգողին նվազ ծանր վնաս պատճառելով, բ) կանխատեսում է ոտնձգողին վնաս պատճառելու հնարավորությունը, գ) գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքի առաջացումը կամ անտարբեր է դրա առաջացման նկատմամբ: (…): ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 3-րդ կետի համաձայն` քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե վնաս պատճառած արարքը քրեական օրենքով համարվում է իրավաչափ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` դատարանը պարտավոր է սույն օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում տվյալ դատական նիստում կայացնել արդարացման դատավճիռ: Տվյալ դեպքում Վերաքննիչ դատարանը, քրեական գործի ուսումնասիրությամբ, եզրահանգում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում ստուգման ենթարկելով քրեական գործի հիմքում դրված ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրները, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ ճիշտ հետևության է եկել այն մասին, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի մեղավորությունը Արկադի Իսրայելյանին ծեծելու` դիտավորությամբ վերջինի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 118-րդ հոդվածով առաջադրված մեղադարանքն ապացուցված չէ: Այսպիսով` Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավոր են Առաջին ատյանի դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ. «(...) դատաբժշկական փորձագետի թիվ 1538/հ և 2663 եզրակացությունների համադրումից ակնհայտ է, որ Արկադի Իսրայելյանի, ինչպես նաև Էռնա Օհանյանի մարմնական վնասվածքների բնույթն ու տեղակայումը նույնպես հիմնավորում են Էռնա Օհանյանի կողմից անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում իր առողջությունը հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից, ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանվելու մասին: Այսպիսով սույն գործով ձեռք բերված ապացույցներով հաստատվել է, որ դեպքի նախահարձակը եղել է Արկադի Իսրայելյանը: Արկադի Իսրայելյանի և Էռնա Օհանյանի միջև առաջացած միջադեպի ընթացքում Էռնա Օհանյանը պաշտպանվել է Արկադի Իսրայելյանի հարվածներից, որի ընթացքում վերջինի բռնի գործողությունների հետևանքով աջ և ձախ բազուկների, աջ անրակային կրծքավանադակի աջ կեսի, պարանոցի և աջ կրծքի շրջաններում ստացել է ճանկռվածքների ձևով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածքներ: Մեջբերված փաստական հանգամանքներից դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Էռնա Օհանյանի նկատմամբ իրականացված ոտնձգությունը եղել է հանրորեն վտանգավոր, առկա և իրական: Դեպքի կոնկրետ հանգամանքները փաստում են, որ Էռնա Օհանյանի գործողություններն ուղղված են եղել ոտնձգությանը համարժեք պաշտպանություն իրականացնելուն, որի ընթացքում վնաս է պատճառվել իրեն ծեծի ենթարկող անձին` ամբաստանյալ Արկադի Իսրայելյանին»: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ, 361.1, 385-387-րդ, 390-րդ, 393-394-րդ և 412-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը ՈՐՈՇԵՑ ՀՀ գլխավոր դատախազության ՀԿԳ վարչության ավագ դատախազ Ա.Շահբազյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճիռը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Մ.ՊԱՊՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Վ.ՌՇՏՈւՆԻ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 23-06-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 11-08-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 123, 119, 51 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 11-08-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 123, 119, 51 |
| Ուր | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Գրության համարը | Ե-16678/15 |