ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական ԵԱՔԴ/0172/01/14
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Խաչատրյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

25 փետրվարի 2014թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Լ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Վ. ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Լ. Մանուկյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2014 թվականի օգոստոսի 20-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 273-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14807314 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով այն բանի համար, որ նա, 2014թ. օգոստոսի 8-ին, իր կողմից <<Հայ Էլեկտրո>> ԲԲԸ-ի թիվ 34 արտադրամասի մոտ գտնվող խաղողի այգում աճեցրած կանեփի բույսի տերևներից քաղել և մանրացնելու ու չորացնելու եղանակով առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պատրաստել է խոշոր չափ համարվող` ընդհանուր 6,87 գրամ քաշով <<Մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոց, որն առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պահել է Երևան քաղաքի Բագրատունյանց 1-ին նրբանցքի 9-րդ շենքում գտնվող իր նկուղում, որից հետո` 10.08.2014թ-ին, իր կողմից ապօրինի պահված 6,87 գրամ ընդհանուր քաշով <<Մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցից 0.67 գրամ ընդհանուր քաշով <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցն առանձնացրել և առանց իրացնելու նպատակի, հարմար պահի օգտագործելու համար ապօրինի պահել է իր մոտ, որոնք 10.08.2014թ. հայտնաբերվել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի աշխատակիցների կողմից:
2014 թվականի նոյեմբերի 5-ին թիվ 14807314 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/` ըստ էության քննելու համար:
Կատարած հանցագործության համար Դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճռով Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել է ազատազրկման` 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմմաբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել և սահմանվել է փորձաշրջան` 2 /երկու/ տարի ժամկետով:
Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է` դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող 0.67 գրամ և 6.2 գրամ հաստատուն քաշերով <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցներից մնացած 0.57 գրամ և 6.1 գրամ հաստատուն քաշերով <<մարիխուանա>> տեսակի թմրամիջոցները` ոչնչացնել:
Դատարանի 18.12.2014 թվականի դատավճռի դեմ 15.01.2015 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Լ. Մանուկյանը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0172/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ. Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 22.01.2015 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 23.01.2015 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ:

2/. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Բողոքի հեղինակը` դատախազ Լ. Մանուկյանը, գտել է, որ Դատարանի 18.12.2014 թվականի դատավճիռը ենթակա է բեկանման, քանի որ Դատարանը խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները, Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի` ակնհայտ մեղմ պատիժ:
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 61-րդ հոդվածի պահանջներին, ինչպես նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 17.02.2009 թվականի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 և 01.06.2007 թվականի թիվ ՎԲ-84/07 նախադեպային որոշումների պահանջներին` գտել է, որ Դատարանի կողմից Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առնվել նաև խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը, մասնավորապես այն, որ Վ. Աբրահամյանը կատարել է բնակչության առողջության դեմ ուղղված թմրամիջոցների և հոգեներգործուն նյութերի ապօրինի շրջանառության հետ կապված հանցագործություն, որի վտանգավորությունը պայմանավորված է ոչ միայն առանձին անձի առողջությանը վնաս պատճառելով, այլև ամբողջ բնակչության կամ դրա որոշակի հատվածի առողջության համար սպառնալիքներ ստեղծելով: Թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված հանցագործությունների դեմ պայքարում քրեական օրենսդրության կարևորագույն խնդիրը և դրանց կատարման համար նշանակվող պատժի նպատակներից մեկը հանցագործությունների ընդհանուր և մասնավոր կանխարգելումն է: Վերջինի էությունը կայանում է նրանում, որ հանցանք կատարած անձի նկատմամբ դատարանի կողմից համաչափ պատիժ կամ քրեաիրավական ներգործության միջոցներ կիրառելու արդյունքում անձը զերծ է մնում նոր հանցագործություններ կատարելուց, ընդ որում, քրեական պատժի նշանակումը նաև ընդհանուր կանխարգելիչ ազդեցություն ունի հասարակության նկատմամբ: Թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության հետ կապված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերով նման մեղմ պատժողական քաղաքականության իրականացումը չի կարող ապահովել պատժի` հանցագործությունների կանխարգելման կարևորագույն նպատակը:
Բողոքաբերը նշել է, որ Դատարանը ամբաստանյալ Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առել նրա պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող, ինչպես նաև անձը բնութագրող մի շարք հանգամանքներ, մասնավորապես այն, որ վերջինս նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական, կենսաթոշակառու է, մեծահասակ անձնավորություն է, հարևանների կողմից բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես ամբաստանյալի անձը բնութագրող դրական հանգամանք է դիտել նախկինում դատապարտված չլինելը, որը բնութագրում է մարդկանց մեծամասնությանը:
Իսկ ինչ վերաբերում է Դատարանի կողմից մատնանշված Վ. Աբրահամյանի անձը բնութագրող այն հանգամանքին, որ վերջինս կենսաթոշակառու է, մեծահասակ, ապա Դատարանը հաշվի չի առել այն, որ Վ. Աբրահամյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<Հայ էլեկտրո>> ԲԲ ընկերությունում, որպես փականագործ-վերանորոգող աշխատելու ժամանակ, իր աշխատավայրի տարածքում առկա խաղողի այգում կանեփի բույսի սերմեր է լցրել, ինչի հետևանքով կանեփի բույս է աճել: 2014թ. օգոստոսի 8-ին, իր կողմից նշված ընկերության թիվ 34 արտադրամասի մոտ գտնվող խաղողի այգում աճեցրած կանեփի բույսի տերևներից քաղել և մանրացնելու ու չորացնելու եղանակով առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պատրաստել է խոշոր չափի` 6,87 գրամ քաշով մարիխուանա տեսակի թմրամիջոց, որն առանց իրացնելու նպատակի ապօրինի պահել է Երևան քաղաքի Բագրատունյաց 1-ին նրբանցքի 9-րդ շենքում գտնվող իր նկուղում, իսկ 10.08.2014թ. նշված թմրամիջոցը հայտնաբերվել է նրա անձնական խուզարկությամբ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից:
Ըստ բողոքաբերի` Դատարանը խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները, Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում կատարված հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին, բնույթին, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալներին և բավարար չէ պատժի նպատակներն ապահովելու` սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, պատժի ենթարկված անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցագործությունների կատարումը կանխելու համար, այսինքն` թույլ է տրվել դատական սխալ` նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 376-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 381-րդ հոդվածով, 395-րդ հոդվածի 4-րդ կետով և 399-րդ հոդվածով, բողոք բերած անձը Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է`
<<Բեկանել Վոլոդյա Մենարդի Աբրահամյանի վերաբերյալ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 18.12.2014թ. դատավճիռը նրա նկատմամբ նշանակված պատժի մասով և նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին, հասարակական վտանգավորությանը համաչափ պատիժ` առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման>>:

3/.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը, ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով մեղադրողի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ և ամբաստանյալի պատասխանը բողոքի դեմ, ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է Վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Ամբաստանյալ Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Չի վիճարկվում նաև առաջին ատյանի դատարանի դատավճռով հաստատված ճանաչված որևէ փաստական հանգամանք, մեղադրողը միայն պատճառաբանելով, որ ամբաստանյալ Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանի ուղղվելը հնարավոր չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, խնդրել է` Վ. Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակել կատարած հանցագործության բնույթին և հասրակական վտանգավորությանը համաչափ պատիժ` առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման: Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանին մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը քննության առարկա չի դարձնում: Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանը պետք է պատասխանի այն հարցին, թե ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը արդյոք բխու՞մ է քրեական գործի փաստական տվյալներից և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից, թե ոչ:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելը ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Այսինքն` դատարանը կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակերից /կալանք, ազատազրկում կամ կարգապահական գումարտակում պահելը/ որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզված լինելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հանրավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները և չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների տեսակների, հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, այնպես էլ անձանց շրջանակի հետ կապված հատուկ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը:
Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար կարևոր նշանակություն ունեն հանցագործության կատարման հանգամանքները, եղանակը, գործիքներն ու միջոցները, մեղքի ձևը, հանցավորի կողմից այդ հանցագործության հանրորեն վտանգավոր հետևանքները նախատեսելու բնույթն ու աստիճանը:
Պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի, հանցավորի անձնավորության մասին, և յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատականացնել պատիժը:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը, կատարելով իրավունքի զարգացմանը նպաստելու և օրենքի միատեսակ կիրառումն ապահովելու իր սահմանադրական գործառույթը, իր բազմաթիվ նախադեպային որոշումներով իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու թույլատրելիության վերաբերյալ:
Մասնավորապես, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված իրավադրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը վերլուծության է ենթարկել թիվ ՎԲ-50/07, ՎԲ-139/07, ՎԲ-195/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-201/07, ՎԲ-01/08, ԵԿԴ/0034/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08, ԵՔՐԴ/0571/01/08, ԱՎԴ/0100/01/08, ԱՐԴ/0117/01/08, ԱՐԱԴ/0050/01/08, ԵԱՔԴ/0078/01/09, ԼԴ2/0019/01/09, ՍԴ/0226/01/09, ԵԱՔԴ/0120/01/09, ԵԷԴ/0138/01/09, ԳԴ1/0003/01/10, ՍԴ/0085/01/10, ԵԿԴ/0126/01/10, ԵԱՆԴ/0091/01/09, ԵԷԴ/0201/01/11, ԵԱԴԴ/0034/01/12, ԼԴ/0093/01/12, ինչպես նաև մի շարք այլ գործերով կայացված նախադեպային որոշումներում:
Վերոնշյալ որոշումներում Վճռաբեկ դատարանի կողմից ձևավորված կայուն նախադեպային իրավունքի համաձայն` պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունը, որ ամբաստանյալի ուղղումը հնարավոր է առանց իրական պատիժ կրելու։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերը թվարկված դրույթների, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների բովանդակային վերլուծությունից և սույն քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունից պարզ է դառնում, որ ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս և նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս, Դատարանը բավարար չափով ստուգման և բազմակողմանի քննության է ենթարկել ամբաստանյալին մեղսագրված արարքի բնույթը, հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Վ. Աբրահամյանը նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել, կենսաթոշակառու է, մեծահասակ անձնավորություն է, հարևանների կողմից բնութագրվում է դրականորեն /բնութագիրը հաստատվել է <<Վազգեն Սարգսյան Զորավար>> համատիրության կառավարիչ Ս. Պետրոսյանի կողմից/, ՀՀ ԱՆ <<Նարկոլոգիական հանրապետական կենտրոն>> ՓԲԸ-ում հաշվառման մեջ չի գտնվում, առաջին անգամ հանգամանքների պատահական զուգորդմամբ կատարել է միջին ծանրության հանցանք, զղջում է կատարածի համար, աջակցել է մարիխուանա տեսակի թմրանյութը հայտնաբերելուն և պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում, ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասի սանկցիայով նշանակել է համաչափ պատիժ` ազատազրկում 6 ամիս ժամկետով:
Քննության առնելով ամբաստանյալի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հարցը, Դատարանն իրավացիորեն հանգել է ճիշտ հետևության` գտնելով, որ ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու միջոցով, սույն գործով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում ամրագրված պատժի նպատակներին:
Դատարանը նման հետևության է հանգել գոյություն ունեցող օբյեկտիվ տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Ինչ վերաբերում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին, որով վերջինս ըստ էության վիճարկում է ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի կողմից կատարած արարքի բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը և գտնում, որ Դատարանը ամբաստանյալի նկատմամբ կիրառելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, խախտել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջները, ապա Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրողն իր հետևությունները չի պատճառաբանել ու չի ներկայացրել իր պահանջը հիմնավորող և սույն գործի տվյալներից բխող համապատասխան փաստարկներ և չի մատնանշել այն հիմնարար խախտումները, որոնց արդյունքում ընդունված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն իրական են, գործով ձեռք բերված ապացույցները հաստատում են դրանց առկայությունը, այդպիսիք ողջամտորեն նվազեցնում են ամբաստանյալ Վ. Աբրահամյանի կողմից կատարած հանցանքի` հանրային վտանգավորության աստիճանը, որի պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Դատարանի կողմից վերջինիս նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելը` բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքից, համապատասխանում է կատարված հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները, այն է` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Դատարանի կողմից թույլ չի տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, ինչը կարող էր հիմք հանդիսանալ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճիռն` ամբաստանյալ Վոլոդյա Աբրահամյանի նկատմամբ նշանակված պատժի մասով փոփոխելու համար:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ և 402-րդ հոդվածներով`Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Դատախազի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014 թվականի դեկտեմբերի 18-ի դատավճիռը Վոլոդյա Մեյնարդի Աբրահամյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 268-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Ա.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ