Գործ No ԵԱՔԴ/0165/01/14

ԴԱՏԱՎՃԻՌ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ՙ05՚ դեկտեմբերի 2014թ. ք.Երևան

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը

նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Է.Պետրոսյանի
տուժող Տ.Ահարոնյանի

Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սահակ Միշայի Չալաբյանի /ծնված 1965 թվականի հունիսի 2-ին Երևան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին երկու մանկահասակ երեխա, չդատված, երկրորդ խմբի հաշմանդամ, չի աշխատում, հաշվառված` ք.Երևան, Շիրակի 7/1 շենքի 57 բնակարանում, բնակվող ք.Երևան, Շարուրի 17-րդ շենքի 38 բնակարանում/, մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:

Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014 թվականի սեպտեմբերի 27-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցվել է թիվ 09130214 քրեական գործը:
2014 թվականի հոկտեմբերի 08-ին Սահակ Միշայի Չալաբյանի նկատմամբ խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն` չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Սահակ Չալաբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014թ. հոկտեմբերի 30-ին թիվ 09130214 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:

Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙնա ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին ժամը 11:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հասրաթյան 9 հասցեում գտնվող ՙՄիքայելյանի վիրաբուժության ինստիտուտ՚ ՓԲԸ-ի ընդունարանի նախասրահում առկա բազմոցի վրայից գողացել է Տիգրան Ահարոնյանին պատկանող զգալի չափի` 7000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ՙՆոկիա 105՚ մոդելի բջջային հեռախոսը՚:

Ապացույցների հետազոտում
Առաջադրված մեղադրաքնում դատաքննության փուլում ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանն իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին ժամը 10:00-ի սահմաններում գնացել է ՙՄիքայելյան վիրաբուժության ինստիտուտ՚ ՓԲԸ-ի 5-րդ հարկ` իրեն բուժող բժիշկի մոտ: Բժիշկն այնտեղ չի եղել, ինքը զանգահարել է նրան, վերջինս իրեն ասել է, որ սպասի: Որոշ ժամանակ անց իջել է ինստիտուտի ընդունարան նախասրահ, նստել մուտքի դռան աջ պատի տակ գտնվող բազմոցին: Մոտ 2 րոպե անց դիմացի բազկաթոռի վրա նկատել է սև գույնի բջջային հեռախոս: Տեսնելով, որ ոչ ոք չի մոտենում որոշել է այն վերցնել: Վեր է կացել բազմոցից, նստել բազկաթոռին` հեռախոսի վրա և այն աննկատ վերցնելով դուրս է եկել ընդունարանից: Որոշ ժամանակ անց գնացել է տուն և նշված հեռախոսից հանել է հեռախոսի քարտը, դրանում տեղադրել իր քարտը և կատարել մի քանի զանգեր: Հաջորդ օրը ոտիկանները իրեն բերման են ենթարկել Քանաքեռ-Զեյթունի բաժին՚:

Ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորվել է նաև դատաքննությամբ հետազոտված ներքոհիշյալ ապացույցներով.

Տուժող Տիգրան Ահարոնյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին ժամը 10:30-ի սահամններում գնացել է ՙՄիքայելյան վիրաբուժության ինստուտ՚ տեսակցելու փոխտնօրեն` Արթուր Ավագյանին: Տեսնելով, որ նա զբաղված է, որոշել է չխանգարել, գնացել և նստել է ընդունարանի նախասրահի աջ պատի տակ գտնվող բազկաթոռին: Շուրջ 50 րոպե անց Ա.Ավագյանը դուրս է եկել իր աշխատասենյակից, ինքն իրեն պատկանող ՙՆոկիա 105՚ մոդելի հեռախոսը թողել է բազկաթոռին և մոտեցել Ա.Ավագյանին: Շուրջ 2 րոպե զրուցելուց հետո Ա.Ավագյանը խնդրել է իրավաբանական խորհրդատվություն տալ ինստիտուտի բժիշկներից մեկին և իրենք միասին բարձացել են ինստիտուտի 2-րդ հարկ: 10-15 րոպե անց նկատել է, որ բջջային հեռախոսը իր մոտ չէ: Որոշ ժամանակ փնտրելուց հետո հիշել է, որ այն թողել է ընդունարանի նախասրահում գտնվող բազկաթոռի վրա: Գնացել է այնտեղ, սակայն հեռախոսը այնտեղ չի եղել: Հասկացել է, որ հեռախոսը գողացել են, որի մասին հաջորդ օրը հաղորդում է տվել ոստիկանության Քանաքեռ-Զեյթունի բաժնում: Հետագայում իրեն հայտնի է դարձել, որ գողությունը կատարել է Չարբախի բնակիչ Ս.Չալաբյանը:
Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ հանցագործության հետևանքով իրեն գույքային և բարոյական վնաս է պատճառվել:

Տիգրան Ահարոնյանի 17.09.2014թ. հաղորդման համաձայն. ՙանհայտ անձը 2014թ. սեպտեմբերի 16-ին ժամը 11:30-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Հասրաթյան 9 հասցեում գտնվող ՙՄիքայելյանի վիրաբուժության ինստիտուտ՚ ՓԲԸ-ի ընդեունարանի նախասրահում գտնվող բազմոցի վրայից գողացել է ՙՆոկիա 105՚ մակնիշի բջջային հեռախոսը` պատճառելով 18.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս՚:
գ/թ 1

Ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանին մեղսագրվող արարքը հիմնավորվել է նաև.

Ապացույց ճանաչված ՙՄիքայելյանի վիրաբուժության ինստիտուտ՚ ՓԲԸ-ի ընդունարանի նախասրահի տեսախցիկի տեսագրություն պարունակող էլեկտրոնային կրիչով:
գ/թ 63

Տեսագրության, բջջային հեռախոսի տուփի զննության, Ս.Չալաբյանի անձնական խուզարկության արձանագրություններով:
գ/թ 8, 58, 60-61

Իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙՆոկիա՚ մոդելի բջջային հեռախոսով:
գ/թ 62

Դատաապրանքագիտական փորձագետի N 842-ԱՊ-14 եզրակացությամբ:
գ/թ 33-34

Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հետազոտելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց, գնահատելով թույլատրելիության վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, գտնում է, որ ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանի մեղավորությունը` գողություն` ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքների կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ եւ արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Սահակ Չալաբյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար, նախկինում դատված չէ, խնամքին են գտնվում 2002 և 2006թթ. ծնված մանկահասակ երեխաները, երկրորդ խմբի հաշմանդամ է:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Անդրադառնալով իրեղեն ապացույցների տնօրինման հարցին, դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙՆոկիա 105՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և ՙՕրանժ՚ մոդելի հեռախոսաքարտը պետք է վերադարձնել տուժող Տիգրան Ահարոնյանին:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 119-րդ, 134-րդ, 169-րդ, 357-360-րդ, 365-րդ, 369-373-րդ և 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`

ՎՃՌԵՑ

Սահակ Միշայի Չալաբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել տուգանք նվազագույն աշխատավարձի հայուրապատիկի 100.000 /հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Սահակ Չալաբյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն` չհեռանալու մասին, թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց ճանաչված ՙՆոկիա 105՚ մոդելի բջջային հեռախոսը և ՙՕրանժ՚ մոդելի հեռախոսաքարտը վերադարձնել տուժող Տիգրան Ահարոնյանին:
Դատավճիռը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:





ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ