ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԱՔԴ/0132/01/14

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Խաչատրյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<8>> հունիսի 2016 թվականի ք. Երևան

Հ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ. ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
մեղադրող` Ա. ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
տուժող` Մ. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Ա. ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
պաշտպան` Ա. ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ՏԵՐ-ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Արման Տեր-Հակոբյանի պաշտպան Արշակ Կարապետյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արման Տեր-Հակոբյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/2 դրվագ/ և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2011թ. դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 14135711 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 213-րդ հոդվածի 1-ին մասով:/Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 39/

2. Քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2012թ. մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով Արման Տեր-Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.1 գ-թ 203/

3. Քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2012թ. մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում: /հ.1 գ-թ 206/

4. Քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2012թ. մարտի 20-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանք կիրառելու համար: /հ.1 գ-թ 207/

5. Առաջին ատյանի դատարանի 2012թ. մարտի 20-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրվել է կալանավորում` 2 ամիս ժամկետով: /հ.6 գ-թ 2012/

6. Քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2012թ. մարտի 20-ի որոշմամբ թիվ14135711 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է: /հ.1 գ-թ 264-266/

7. ՀՀ ոստիկանության քննչական գլխավոր վարչության Էրեբունի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մաթևոսյանի 2012թ. ապրիլի 25-ի որոշմամբ հարուցվել է թիվ 12112812 քրեական գործը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.2 գ-թ 65/

8. Քննիչ Մ. Գրիգորյանի 2012թ. սեպտեմբերի 12-ի որոշմամբ թիվ14135711 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 280/

9. Քննիչ Ա. Մաթևոսյանի 2013թ. փետրվարի 21-ի որոշմամբ թիվ 12112812 քրեական գործով Արման Տեր-Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.2 գ-թ 234/

10. Քննիչ Ա. Մաթևոսյանի 2013թ. փետրվարի 25-ի որոշմամբ թիվ 12112812 քրեական գործն ուղարկվել է Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջանների դատախազություն` ըստ ենթակայության Արաբկիր քննչական բաժին ուղարկելու համար: /հ.2 գ-թ 239-240/

11.ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ս. Մովսեսյանի 2013թ. մարտի 15-ի որոշմամբ թիվ 12112812 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 243/

12. Քննիչ Մ. Գրիգորյանը 2012թ. սեպտեմբերի 25-ի զեկուցագրով, այլ աշխատանքի տեղափոխվելու կապակցությամբ, խնդրել է թիվ 14135711 քրեական գործի նախաքննության հետագա կատարումը հանձնարարել բաժնի այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Արամյանի 2012թ. սեպտեմբերի 25-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.3 գ-թ 1, 2/

13. Քննիչ Ա. Արամյանի 2012թ. դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ թիվ14135711 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է: /հ.3 գ-թ 138-139/

14. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է: /հ.3 գ-թ 142/

15. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. մարտի 19-ի որոշմամբ թիվ 12112812 քրեական գործը միացվել է թիվ 14135711 քրեական գործին, համատեղ վարույթին շնորհվել է թիվ 14135711 համարը: /հ.3 գ-թ 143-144/

16. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և լրացվել և որոշվել է կրկին մեղադրանք առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.1 գ-թ 145-146/

17. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. մարտի 28-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով Արման Տեր-Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.1 գ-թ 203/

18. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. մարտի 29-ի որոշմամբ թիվ14135711 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է: /հ.3 գ-թ 151-152/

19. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. դեկտեմբերի 27-ի որոշմամբ թիվ14135711 քրեական գործի կասեցված վարույթը վերսկսվել է: /հ.3 գ-թ 158/

20. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում կիրառելու վերաբերյալ: /հ.3 գ-թ165-166/

21. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 28-ի որոշմամբ մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը վերահաստատվել է: /հ.3 գ-թ 167-168/

22. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2014թ. փետրվարի 17-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը` երկու ամիս ժամկետով, երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.3 գ-թ 185-186/

23. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. փետրվարի 19-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.3 գ-թ 187-189/

24. Քննիչ Ա. Մովսիսյանը 2014թ. մարտի 12-ի զեկուցագրով, աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով, խնդրել է թիվ 14135711 քրեական գործի նախաքննության հետագա կատարումը հանձնարարել բաժնի այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ. Ագաջանյանի 2014թ. մարտի 12-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.3 գ-թ 193, 194-195/

25. Քննիչ Գ. Ագաջանյանը 2014թ. ապրիլի 15-ի զեկուցագրով, աշխատանքային ծանրաբեռնվածության պատճառով, խնդրել է թիվ 14135711 քրեական գործի նախաքննության հետագա կատարումը հանձնարարել բաժնի այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի ՀԿԳ ավագ քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2014թ. ապրիլի 15-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.3 գ-թ 210, 211/

26. Ավագ քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2014թ. ապրիլի 17-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը` երկու ամիս ժամկետով, երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.3 գ-թ 213-214/

27. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. ապրիլի 22-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով: /հ.3 գ-թ 220-222/

28. Ավագ քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2014թ. հունիսի 17-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկու ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ.-ի օգոստոսի 27-ը, երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.4 գ-թ 189-190/

29. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ.-ի օգոստոսի 27-ը: /հ.4 գ-թ 195-197/

30. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի պետ Ա. Առաքելյանի 2014թ. հուլիսի 9-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով կազմվել է քննչական խումբ, քննչական խմբի ղեկավար է նշանակվել քննիչ Ա. Մնացականյանը: /հ.5 գ-թ 6-7/

31. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ա. Մնացականյանի 2014թ. հուլիսի 9-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.5 գ-թ 8-9/

32. Քննիչ Ա. Մնացականյանի 2014թ. օգոստոսի 6-ի որոշմամբ որոշվել է փոփոխել Արման Տեր-Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքը և առաջադրել նոր մեղադրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.5 գ-թ 111-112/

33. Քննիչ Ա. Մնացականյանի 2014թ. օգոստոսի 6-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով Արման Տեր-Հակոբյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:/հ.5 գ-թ 113-114/

34. Ավագ քննիչ Ա. Մնացականյանի 2014թ. օգոստոսի 13-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Առաջին ատյանի դատարան թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը մեկ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ.-ի սեպտեմբերի 27-ը, երկարացնելու վերաբերյալ: /հ.5 գ-թ 163-164/

35. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 20-ի որոշմամբ թիվ 14135711 քրեական գործով մեղադրյալ Արման Տեր-Հակոբյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ.-ի սեպտեմբերի 27-ը: /հ.5 գ-թ 174-176/

36. 2014թ. օգոստոսի 25-ին թիվ 14135711 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. օգոստոսի 26-ին: /հ.5 գ-թ 179-195, h.6 գ-թ 1/

37. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. սեպտեմբերի 8-ի որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. սեպտեմբերի 23-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.7 գ-թ 9, 59/

38. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբեր 23-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ:
Համլետ Արզումանյանից հափշտակություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Արման Տեր-Հակոբյանը դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Կառլեն և Մանվել Հովհաննիսյաններից հափշտակություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով Արման Տեր-Հակոբյանը դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով Արման Տեր-Հակոբյանը դատապարտվել է ազատազրկման 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 6 /վեց/ տարի ժամկետով:
Արման Տեր-Հակոբյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի հունիսի 14-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Արման Տեր-Հակոբյանի ք. Երևան, Նարեկացի 30 շենք, 7 բնակարանի խուզարկությամբ առգրավված և դատարան ուղարկված տարբեր տեսակի փաստաթղթերը` 4 փաթեթում, բացառությամբ որպես այլ ապացույց ճանաչված 27.04.2011թ.-ին Քրիստինե Արզումանյանի և Արա Մուրադյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի բնօրինակի, վճռվել է վերադարձնել Արման Տեր-Հակոբյանին:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Մ. Գրիգորյանի 27.03.2012թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա հասցեի անշարժ գույքի վրա դրված կալանքը վճռվել է պահպանել նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամսվա ընթացքում: /հ.12 գ-թ 32-44/

39. Ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանի պաշտպան Ա. Կարապետյանը 2016թ. փետրվարի 2-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ: Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան Վերաքննիչ դատարան չի ներկայացվել:

40. Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2016թ. փետրվարի 10-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2016թ. փետրվարի 12-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

41. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանը դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա խարդախություն կատարելու դիտավորությամբ իր ծանոթ, Քրիստինե Արզումանյանի վստահությունը չարաշահելու եղանակով, վերջինիս հայրիկին` Համլետ Արզումանյանին պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա բնակարանն իր մտերիմ Արա Մուրադյանին ներկայացնելով որպես իր և Քրիստինե Արզումանյանի սեփականություն, Արա Մուրադյանից տոկոսով գումար վերցնելու պատրվակով, 2011 թվականի ապրիլի 27-ին Երևանի <<Կենտրոն>> նոտարական գրասենյակում գրավադրման պայմանագրի փոխարեն նշված բնակարանն առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել է Արա Մուրադյանին և խաբեությամբ հափշտակել Համլետ Արզումանյանի առանձնապես խոշոր չափերով` 31.500.000 դրամ արժողության հիշյալ գույքը:
Բացի այդ` Արման Տեր-Հակոբյանը չարաշահելով Սերգեյ Սիմավորյանի վստահությունը Արա Մուրադյանին որպես տոկոսագումար փոխանցելու պատրվակով, խաբեությամբ Սերգեյ Սիմավորյանից վերցրել է զգալի չափերով` 206.000 դրամին համարժեք 550 ԱՄՆ դոլար գումար և խարդախությամբ հափշտակել այն:
Բացի այդ` Արման Տեր-Հակոբյանը, հանդիսանալով <<ՄՈՒԶ>> տաքսի ծառայության փաստացի սեփականատեր, բարիդրացիական հարաբերությունների մեջ է գտնվել տաքսի ծառայության նախկին աշխատակից Կառլեն Հովհաննեսյանի հետ: Արման Տեր-Հակոբյանն առանձնապես խոշոր չափերի խարդախությամբ, այն է` վստահությունը չարաշահելու և խաբեության եղանակով հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2011 թվականի սկզբներին Կառլեն Հովհաննեսյանի հետ տեղի ունեցած խոսակցություններից մեկի ժամանակ վերջինիս առաջարկել է ներդրում կատարել <<ՄՈՒԶ>> ՍՊ ընկերությունում` շահագրգռելով մեծ եկամուտների ստացման հանգամանքով: Որպես գումարի ստացման աղբյուր Արման Տեր-Հակոբյանը Կառլեն Հովհաննեսյանին հորդորել է գրավադրել վերջինիս, Մանվել, Կարինե, Արմինե և Էլմիրա Հովհաննեսյանների` Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին թաղամասի 7-րդ շենքի 32-րդ բնակարանը: Կառլեն Հովհաննեսյանը տվել է իր համաձայնությունը և 2011 թվականի մայիսի 27-ին Երևանի <<Դավթաշեն>> նոտարական գրասենյակում կնքված բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրով իր` հիշյալ բնակարանը գրավ է դրել Արման Տեր-Հակոբյանի կողմից որպես տոկոս գումար տվող բերված Թերեզա Բարսեղյանի մոտ, որի դիմաց ստացել է 30.400 ԱՄՆ դոլար գումար: Նույն օրը Արման Տեր-Հակոբյանը, չարաշահելով Կառլեն Հովհաննեսյանի վստահությունը, իր մոր բանկային հաշվին փոխանցելու պատրվակով Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի 40/2 շենքի մոտ վերջինիցս խաբեությամբ վերցրել է առանձնապես խշոր չափերով 11.310.000 ՀՀ դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար գումար և խարդախությամբ հափշտակել այն:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

42. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանի պաշտպան Ա. Կարապետյանը մասնավորապես նշել է, որ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետ` Դատարան/ Արման Տեր-Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝ երկու դրվագով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեկ դրվագով մեղավոր ճանաչելով թույլ է տվել նյութական և քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որի արդյունքում հանցանք չկատարած անձը ենթարկվել է քրեական պատասխանատվության:
Իր հետևությունները հիմնավորելու համար բողոքաբերը, հղում է կատարել ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի, Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի, 17-րդ հոդվածի, 18-րդ հոդվածի, 23-րդ հոդվածի, 365-րդ հոդվածի, 366-րդ հոդվածի դրույթներին, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի ԵԷԴ/0044/01/11 գործով արտահայտած դիրքորոշմանը և նշել է, որ Դատարանը Արման Տեր-Հակոբյանին մեղավոր ճանաչելով վերը նշված հոդվածով և դատապարտելով ազատազրկման թույլ է տվել վերը շարադրված բոլոր նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի կոպիտ խախտում, որի արդյունքում ակնհայտ անմեղ անձը դատապարտվել է ազատազրկման:
Նա նշել է, որ գործով ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իր ընկերոջ միջոցով 2008թ.-ին ծանոթանցել է Արա Մուրադյանի հետ, ով վաճառել է եղբորը` Վարդանին, պատկանող տաքսի ծառայությունը: Ինքը ցանկություն է հայտնել գնել այն, որի համար իրենց նախնական պայմանավորված գինը կազմել է 100.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն ուսումնասիրելուց հետո, պարզել է, որ որոշ ավտոմեքենաներ վթարված են, առկա են բազմաթիվ ծախսեր, ինչի մասին հայտնել է Արային և այդ պատճառով Արան 100.000 ԱՄՆ դոլարից արժեքն իջեցրել է մինչև 73.500-73.700 ԱՄՆ դոլար: Համաձայնվել է այդ գնով գնել տաքսի ծառայությունը և Երևան քաղաքի Ավան, Թումանյան թաղամասի 13/3 շենքում գտնվող իրենց բնակարանի վաճառքից մնացած գումարը` 37.000 ԱՄՆ դոլարը և դրան իր կողմից ավելացրած 15.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է Արա Մուրադյանին, պայմանով, որ մնացած` մոտ 23.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տալու է վերջինիս կողմից բանկից վարկ ստանալը ձևակերպելու դեպքում: Սակայն որոշ ժամանակ անց բանկը մերժել է վարկ տրամադրել: Ինքը հանդիպել է Արային ու առաջարկել ետ վերադարձնել իր գումարը և ետ վերցնել տաքսի ծառայությունը: Սակայն Արան հրաժարվել է ու համաձայնվել է տաքսի ծառայության գինը իջեցնել և այն վաճառել իր տված գումարով` 52.000 ԱՄՆ դոլարով, ինչի արդյունքում ինքը նրան այլևս պարտք չի եղել, մի դեպքում էլ նշել է, որ մնացել է 1500-2000 ԱՄՆ դոլար պարտք: Տաքսի ծառայությանը պատկանող որոշ անսարք մեքենաներ Արան չի վերանորոգել: Արան իրեն ասել է, որ տոկոսով գումար տվող ծանոթ ունի, կարող է միջնորդել իրեն տոկոսով գումար տա` մեքենաները վերանորոգելու համար: Ինքը համաձայնվել է և անձամբ Արայից ամսեկան 5 տոկոսով վերցրել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ գումարով վերանորոգել է մեքենաները և մի քանի ամիս մարել տոկոսները: Այդպես միասին աշխատել են ու գտնվել նորմալ հարաբերությունների մեջ: Որոշ ժամանակ անց իր տաքսի ծառայությունում որպես կարգավար աշխատանքի է ընդունվել Քրիստինեն, ով հետագայում պարզել է, որ ունի որոշ անձնական խնդիրներ, պարտքեր և տոկոսով գումար է փնտրում: Քանի որ Արան իր տաքսի ծառայություն մի քանի անգամ եկել է ու Քրիստինեն տեղյակ է եղել, որ ինքը Արայից տոկոսով գումար է վերցրած եղել, Քրիստինեն իրեն խնդրել է դիմել Արային տոկոսով գումար տալու համար, ինքը չի մերժել և ադ խնդրանքով զանգել է Արային: Վերջինս իրեն պատասխանել է, որ կարող է տրամադրել միայն գրավի դիմաց: Քրիստինեն հայտնել է, որ հոր կողմից տրված լիազորագիր ունի և կարող է տունը գրավ դնել: Արայի խնդրանքով ինքը Քրիստինեին տարել է նոտարի մոտ, որտեղ Քրիստինեին է մոտեցել Աստղիկ անունով մեկը, ով նրան տոկոսով գումար է համաձայնվել տալ ու պահանջել է ամսեկան 7 տոկոս: Իմանալով այդ մասին Արայիկն առաջարկել է Քրիստինեին գումար տալ ամսեկան 5 տոկոս տոկոսադրույքով: Ճանապարհել են Աստղիկին ու մտել նոտարի մոտ, որտեղ պարզվել է, որ անհրաժեշտ է ստանալ նաև Քրիստինեենց տան առաջին հարկի սեփականատիրոջ համաձայնությունը: Նշված հարկի տունը պատկանել է Քրիստինեի հորեղբոր որդուն` Արմենին, ով տոկոսով գումարներ է վերցրել և այժմ այդ տունը պատկանում է Հրանտին: Ինքը, Արայի ու Քրիստինեի հետ գնացել է Հրանտի տուն, սակայն վերջինս հրաժարվել է տալ իր համաձայնությունը, ասել է, որ այդ տունը վաճառում է: Հրանտի տանը Արան տեսել է վերջինիս դստեր և փեսայի նկարը: Վերջինս աշխատել է <<Զվարթնոց>> օդանավակայանում և Արան նրան ճանաչել է: Դրանից հետո Արան ասել է, որ կկապնվի Հրանտի հետ և իրենք դուրս են եկել: Որոշ ժամանակ անց, Հրանտը տվել է իր համաձայնությունը, որպեսզի մի մուտքից երկու հարկի տան սեփականատերերը կարողանան օգտվել: Իրենք այդտեղից գնացել են Նալբանդյան փողոցի վրա գտնվող Արայի եղբորը` Դավիթին, պատկանող §Լինկ տուր¦ տուրիստական գործակալության գրասենյակ, որտեղից Արան վերցրել է 1.500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ Քրիստինեն ու ինքը գտնվել են ավտոմեքենայում, Արան նստել է մեքենան ու տվել է գումարը, գումարը դրված է եղել իր կողքը: Արայի և Քրիստինեի հետ այդտեղից գնացել են իր տաքսի ծառայության գրասենյակ, որտեղ գումարը դրել է սեղանին ու իր տնօրեն Արթուրին հանձնարարել է, որ Քրիստինեի և ևս մեկի` Վաղինակ Գրիգորյանի հետ գնան ու Քրիստինեի պարտքատերերին վերադարձնեն վերջինիս պարտքերը: Դրանից որոշ ժամանակ անց տեղեկանում է, որ Քրիստինեն չի կարողանում վճարել տոկոսագումարները, ինքը մի քանի անգամ վճարել է Արային Քրիստինեի փոխարեն, սակայն Արան իրեն խնդրել է խոսել Քրիստինեի հետ տոկոսագումարները վճարելու հարցով: Ինքը խոսել է Քրիստինեի հետ և վերջինս ասել է, որ հոր ընկերը` Սերգեյ Սիմավորյանը հայտնել է, որ կտա այդ տոկոսագումարները: Քանի որ Արան այդ ժամանակ գտնվել է Ուկրաինայում, ինքը ՙՄոլորակ՚ սրճարանում հանդիպել է Քրիստինեի և Սերգեյ Սիմավորյանի հետ, վերջինս իրեն հայտնել է, որ պատրաստ է մարել Արայի պարտքը տոկոսներով, որից հետո վերջինս պետք է ետ վերադարձնի տունը: Ինքը նրանց ներկայությամբ զանգահարել է Արային ու փոխանցել Սերգեյի ասածը: Արան խնդրել է տոկոսագումարները վերցնել Սերգեյից ու փոխանցել եղբորը` Դավիթին, միաժամանակ հայտնել է, որ ինքը 5 օրից ետ է վերադառնալու և կլուծի անվանափոխության հարցը: Այդ օրը երեկոյան իրեն կանչել են Քրիստինեենց տուն, որտեղ Քրիտինեի, վերջինիս հոր և Արմենի ներկայությամբ Սերգեյն իրեն ասել է, որ կարող է վճարել 550 ԱՄՆ դոլար, որի համար իրենից ստացական է պահանջել: Ինքը զանգահարել է Արային Ուկրաինա ու փոխանցել նրանց ասածը, ինչին Արան պատասխանել է, որ վերցնի գումարը ու տա ստացական: Այդպես, Զեյթունում իրեն Սերգեյը տվել է 550 ԱՄՆ դոլար, ինչի մասին ինքը տեղեկացրել է Դավիթին: Արան վերադարձել է ՀՀ ու ինքը հանդիպել է նրան, իրենց հանդիպմանը ներկա է գտնվել նաև Լյովան: Խոսակցության ժամանակ Արան իրեն ասել է, որ Քրիստինեի տունը ետ չի վերադարձնելու, քանի որ հասկացել է, որ Քրիստինեն վճարունակ չէ, ու ինքը բոլորից թաքուն այդ տան երկու հարկն էլ առուվաճառքով դարձրել է իր անվամբ: Ինքը դրա համար վիճել է Արայի հետ: Դրանից մի քանի օր անց հանդիպել է Արային ՙՏուարեգ՚ մակնիշի ավտոմեքենայի մեջ, որի ղեկին նստած է եղել Լյովան, ներկա է եղել նաև Արայի փաստաբանը: Արան իրեն հայտնել է, որ Քրիստինեենց տանից վտարելու մասին պահանջով հայց է ներկայացնում դատարան: Իրեն խնդրել է, որ պետք եղած դեպքում հայտնի, որ տեսել է, թե ինչպես է վերջինս առձեռն Քրիստինեին վճարել 20.000.000 ՀՀ դրամ գումար, միաժամանակ հայտնել է, որ իրենց միջև այլևս պարտք ու պահանջ չկա: Ինքը մերժել է Արայի խնդրանքը ու պահանջել է իրեն չխառնել այդ գործերին:Այդ ժամանակ Արայից 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտքով վերցրած եղել, որից 2500-2750 ԱՄՆ դոլարը մինչ օրս չի վերադարձրել: Այդտեղից դուրս գալուց հետո զանգահարել է Քրիստինեին և ճշտելով նրա տեղը, գնացել է Ամիրյան փողոցի վրա գտնվող բար ու հանդիպել նրան: Քրիստինեին հայտնել է, որ Արան ցանկանում է տունը վերցնել: Իրենց խոսակցությանը ներկա են գտնվել վերջինիս ընկերուհիները` Մարիաննա Խաչատրյանը, Աստղիկը, Զառան: Քրիստինեն զանգահարել է Արային և հեռախոսի բարձրախոսով խոսել վերջինիս հետ: Քրիստինեն ասել է, որ տալիս է Արայի գումարները և պահանջել է տունը ետ վերադարձնել, սակայն Արան հրաժարվել է ու ասել է, որ նրան Քանաքեռում մեկ սենյակ կտա, և որ տան առաջին հարկը ևս գնել է: Դրանից որոշ ժամանակ անց Արան զանգահարել է իրեն ու ասել, որ այն անձը, որից իր համար տոկոսով գումար է վերցրել գումարը ետ է ուզում: Ինքն այդ գումարի դիմաց տվել է վթարված Վազ-2107 և Գազ-31 մակնիշի ավտոմեքենաները: Հետագայում Քրիստինեն և Արան հայտնվել են դատական գործընթացներում:
Իր մասնակցությունը Արայի և Քրիստինեի գործողություններին պայմանավորված է եղել նրանով, որ ինքը Արայի հետ այդ ժամանակ գտնվել է գործնական և ընկերական հարաբերությունների մեջ, ինքը ընդամենը կատարել է Արայի խնդրանքը և Քրիստինեին իջեցրել է նոտարական գրասենյակ: Նոտարը նախապես տեղյակ է եղել կնքվող գործարքի մասին, քանի որ Արան նախապես վերջինիս տեղյակ է պահել: Արայի և Քրիստինեի միջև գործարքի կնքման ժամանակ ինքը Արայի հանդեպ ունեցել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարի պարտավորություն: Դրանից հետո ևս Արայից պարտքով վերցրել է տարբեր չափի գումարներ, որոնք վերադարձրել է: Քրիստինեին իր օգնելը պայմանավորված է եղել նրանով, որ վերջինիս համար իրեն բազմաթիվ մարդիկ, այդ թվում իր կինն է խնդրել: Ինքը Արայի հանդեպ ունեցած պարտավորությունները Քրիստինեի տնով չի հատուցել, քանի որ իրենց գործարքի ժամանակ Քրիստինեն իր գրասենյակում չի աշխատել, իսկ ինքը Արայի հանդեպ ունեցած իր պարտքերը մարել է տաքսի ծառայությունից և Արայի միջոցով Ուկրաինա արտահանած ապրանքից ստացված եկամուտներից: Լևոն Չարխիֆալակյանին ճանաչում է, սակայն Արայի հետ իրենց հանդիպումների ժամանակ ներկա գտնվող Լևոնը, այդ նույն Լևոնը չէ: Արան իրեն ասել է, որ տունը ձևականորեն մեկ այլ անձի անունով է ձևակերպելու, սակայն չի ասել, որ այդ անձը Լևոն Չարխիֆալակյանն է:
Կառլեն Հովհաննեսյանն սկզբում իր մոտ աշխատել է որպես վարորդ, իսկ հետագայում` որպես տնօրեն: Վերջինս ընկերոջ հետ ցանկացել է տաքսի ծառայություն գնել, իսկ ինքն այդ ժամանակ վաճառելիս է եղել իրենը: Այդպես Կառլենը որոշել է գնել իր տաքսի ծառայությունը, ինքը օրինական կարգով նրան է վաճառել ՍՊԸ-ն: Պետռեգիստրում պետք է վճարվեր 50.000 ՀՀ դրամ, մինչդեռ իրենց միջև եղել է 1.500-2.500 ԱՄՆ դոլարի խոսակցություն: Կառլենից ստացել է 500 ԱՄՆ դոլար, 400.000 ՀՀ դրամ և ռացիայի գումարը: Կառլենին չի աջակցել վարկ վերցնելու հարցում: Տեղյակ է, որ Կառլենը տաքսի ծառայությունը պետք է գներ տունը գրավ դնելով կամ տոկոսով գումար վերցնելով: Կառլենի հայրն իրեն հարցրել է, թե հետագայում ինչպես պետք է գործը կազմակերպի, ինքն էլ օգնության կարգով թղթի վրա գրել է, թե որտեղից ինչ մեքենա կարելի է գնել:
Վկա Քրիստինե Արզումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Համլետ Արզումանյանն իր հայրն է, վերջինիս հետ բնակվում է Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա տանը: Հայրն ունեցել է առողջական խնդիրներ, ինչի պատճառով վերջինիս բուժումը կազմակերպելու համար ունեցել են պարտքեր` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: 2010 թվականի մարտ ամսից աշխատել է Արման Տեր-Հակոբյանին պատկանող <<Մուզ>> տաքսի ծառայությունում, որպես կարգավար: Պարտքերը մարելու համար փնտրել է տոկոսով գումար տվող անձի և այդպիսի խնդրանքով դիմել է իր ծանոթներին, ինչպես նաև հիշյալ տաքսի ծառայության տնօրեն Արման Տեր-Հակոբյանին: Արման Տեր-Հակոբյանը հայտնել է, որ իր ընկեր Արա Մուրադյանը տան գրավի դիմաց կարող է ցածր տոկոսով գումար տալ, բացի այդ մի քանի անգամ իրենց տաքսի ծառայություն է եկել Արման Տեր-Հակոբյանի ընկերը` Արա Մուրադյանը, ով իրեն անձամբ ասել է, որ պատրաստ է ցածր տոկոսով գումար տալ: Ինքը համաձայնվել է և Արա Մուրադյանի, Արման Տեր-Հակոբյանի հետ գնացել են Կենտրոն նոտարական գրասենյակ գրավի պայմանագիրը կնքելու: Մինչ նոտարական գրասենյակ մտնելն ինքն Արման Տեր-Հակոբյանին և Արա Մուրադյանին ասել է, որ միայն գրավի պայմանագրով է համաձայն տունը ձևակերպել Արա Մուրադյանի անվամբ: Նոտարական գրասենյակում իրեն ասել են, որ առանց բնակարանի համասեփականատեր Հրանտ Կարապետյանի համաձայնության, որևէ գործարք չեն կարող կատարել, ինչից հետո երեքով գնացել են Հրանտ Կարապետյանի տուն ու հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում անհրաժեշտ է վերջինիս թույլտվությունը տունը գրավ դնելու համար: Վերջինս սկզբնական շրջանում մերժել է իրենց առաջարկը և չի տվել իր համաձայնությունը բնակարանի գրավադրման համար, սակայն կարճ ժամանակ անց Արա Մուրադյանը կարողացել է նրա փեսայի հետ ունեցած իր ծանոթության շնորհիվ համոզել Հրանտ Կարապետյանին: Նույն օրը` 2011 թվականի ապրիլի 27-ին, ինքը Արմանի հետ գնացել է նոտարական գրասենյակ և հանդիպել այնտեղ Արա Մուրադյանին, Հրանտ Կարապետյանին, ով տվել է համաձայնություն տան համար նոր մուտք բացելու համար: Նոտարական գրասենյակում Արա Մուրադյանը զբաղվել է փաստաթղթային հարցերի կարգավորմամբ և երբ ինքը մտել է նոտար Շաբոյանի մոտ, վերջինս իրենց ցույց է տվել առուվաճառքի պայմանագիր: Ինքն ասել է, որ չի ցանկանում տունը վաճառել, ինչին Շաբոյանի օգնականը` Ատոմը պատասխանել է, որ այդ առուվաճառքի պայմանգիրը ձևական է, մեկ-երկու ամսից տոկոսը վճարելուց հետո տունը կրկին կարող է ձևակերպել իր անվամբ, անհանգստանալու կարիք չկա: Արան ևս ասել է, որ 1 ամսից գումարը վերադարձնելուց հետո տունը կվերաձևակերպի հոր անվամբ ու մտածելու որևէ խնդիր չունի, իսկ այդ ժամանակ Արմանը հաստատել է, որ ընկերն իրեն չի խաբի: Վստահելով նրանց` համաձայնվել է, ինչից հետո գրավի պայմանագրի փոխարեն կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր և համապատասխան լիազորագրով հանդես գալով հոր Համլետ Արզումանյանի անունից, իրենց Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա տունը գրավադրել է Արա Մուրադյանի մոտ: Առուվաճառքի պայմանագրի կնքումից հետո նշված` 1500 ԱՄՆ դոլարը ստանալու նպատակով ինքը, Արման Տեր-Հակոբյանը և Արա Մուրադյանը գնացել են վերջինիս գրասենյակ, որտեղ ինքը մնացել է ավտոմեքենայում, Արման Տեր-Հակոբյանը սպասել է մեքենայի մոտ, իսկ Արան մտել է գրասնյակ, որտեղից որոշ ժամանակ անց դուրս գալուց հետո մոտեցել է Արմանին ու նրան փոխանցել գումար, որի չափը ինքը չի տեսել: Գումարը տալուց հետո Արան հեռացել է, իսկ ինքն ու Արմանը գնացել են տաքսի ծառայություն: Երբ Արմանի հետ եկել են տաքսի ծառայության գրասենյակ, Արմանը իրեն է տվել 1500 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ասել, որ տանի և մարի պարտքերը, ինչն էլ ինքը արել է: Դրանից մոտ մեկ ամիս անց Արմանն ասել է, որ Արան պահանջում է տոկոսները: Այդ պահին գումար չունենալու պատճառով գումար է խնդրել հոր ընկերոջից Սերգեյ Սիմավորյանից և վերջինս էլ իր, հոր և եղբոր` Արմեն Արզումանյանի ներկայությամբ հանդիպել է Արման Տեր-Հակոբյանին, զրուցել նրա հետ և տվել 550 ԱՄՆ դոլար գումար` Արա Մուրադյանին փոխանցելու համար: Պայմանավորվել են, որ մի քանի օրից 1500 ԱՄՆ դոլարը տալուց հետո տունը կանվանափոխվի հոր անվամբ: Տոկոսով գումարը տալուց մեկ ու կես ամիս հետո Արմանը հանդիպել է իրեն ու հայտնել, որ Արան ցանկանում է տունն իր ձեռքից վերցնել: Ինքը հեռախոսով խոսել է Արայի հետ, ով կոպիտ կերպով հրաժարվել է վերադարձնել իր տունը, հայտնելով, որ այն գնել է, իսկ գումարը տվել է Արմանին, իր պահանջը պետք է ներկայացնի Արման Տեր-Հակոբյանին, ընդորում վերջինս չի կարողացել նշել, թե կոնկրետ որքան է տվել Արմանին: Արան իրենց բնակարանի փոխարեն իրեն առաջարկել է մեքենա կամ այլ բնակարան, որից ինքը հրաժարվել է: Տան սեփականատերը հանդիսանում է իր հայրը` Համլետ Արզումանյանը: 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը տոկոսով վերցրել է մեկ-երկու ամիս ժամանակով և այդ ժամկետում պարտք գումարը տոկոսներով մարելուց հետո բնակարանը կրկին պետք է վերաձևակերպվեր իր հոր անվամբ: Արմանը հայտնել է, որ 550 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Արային, ինչն Արան ժխտել է, միաժամանակ վերջինս պնդել է, որ իրեն տոկոսով գումար չի տվել:
Վերը նշված անձանց ցուցմունքներից արդեն իսկ ակնհայտ է դառնում, որ Արման Տեր-Հակոբյանի արարքներում խարդախության հանցակազմը բացակայում է, քանի որ Արա Մուրադյանը հստակ իմանալով, որ Քրիստինե Արզումանյանին 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար է անհրաժեշտ, առաջարկել է վերջինիս տոկոսով գումար տրամադրել, որի դիմաց պետք է գրավ դրվեր Քրիստինեի հոր և հորեղբոր որդուն պատկանող բնակարանը, սակայն հետագայում նոտարական գրասենյակում կնքել են առուծախի պայմանագիր և Արա Մուրադյանը ուղղակի որոշ ժամանակ անց վաճառել է այդ բնակարանը և տիրացել գումարին: Այս հանգամանքը ակնհայտ է, քանի որ, եթե Արա Մուրադյանը որևէ շահագրգռվածություն չունենար բնակարանը խաբեությամբ տիրանալու հարցում ապա չէր առաջարկի Քրիստինե Արզումանյանին նրանց բնակարանի դիմաց մեկ այլ բնակարան, կամ իր ծանոթների միջոցով չէր փորձի բնակարանի սեփականատիրոջը տալ համաձայնություն այն գրավադնելու հարցում: Վերը նշված բնակարանի հետ կապված բոլոր գործարքները և պայմանավորվածությունները, ըստ վերը նշված ցուցմունքների ձեռք է բերել հենց Արա Մուրադյանը, և ինքն էլ վաճառել է հետագայում այն, ինչը անտրամաբանական է նույնիսկ դարձնում այն փաստը, որ Արման Տեր-Հակոբյանը որևէ ձևով կարող էր Քրիստինե Արզումանյանի վստահությունը չարաշահելով տիրանար այդ բնակարանին:
Բացի այդ, այդ բնակարանի վերաբերյալ ներկայումս առկա է դատական վեճ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում, որի համաձայն Քրիստինե Արզումանյանի հայրը պահաջել է դատարանից, քաղաքացիական դատավարության կարգով Արա Մուրադյանից հետ ստանալ իր բնակարանը: Այս փաստը նույնպես խոսում է նրա մասին, որ Արման Տեր-Հակոբյանը որևէ առնչություն չունի վերը նշված բնակարանի առուծախի հետ և ակնհայտ է ու ապացուցված, որ Արա Մուրադյանը 1500 ԱՄՆ դոլար գումար տոկոսով տրամադրելով Քրիստինե Արզումանյանին տիրացել է նրանց բնակարանին: Այդ իսկ պատճառով Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ գործի քննության ընթացքում տուժողների կողմից քաղաքացիական հայց չի ներկայացվել և որևէ տեսակի նյութական վնասի վերականգնման պարտավորություն Արման Տեր-Հակոբյանը չունի: Անտրամաբանական է, եթե ըստ դատարանի Արման Տեր-Հակոբյանը խարդախությամբ վաճառել է այդ բնակարանը, ապա ինչու վնասի վերականգնման պարտավորություն չի կրել:
Այս փաստերը խոսում են այն մասին, որ Ա. Տեր-Հակոբյանը խաբեությամբ չի վաճառել բնակարանը և որևէ գումարի չի տիրացել: Վերը նշված ապացույցների առկայության պարագայում Արման տեր-Հակոբյանի նկատմամբ այդ մասով պետք է կայացվեր արդարացման դատավճիռ:
Սերգեյ Սիմավորյանից զգալի չափերի 550 ԱՄՆ դոլար խաբեությամբ հափշտակելու մեղադրանքը նույնպես անհիմն է և Առաջին ատյանի դատարանը այդ մասով նույնպես պետք է կայացներ արդարացման դատավճիռ, քանի որ Արման Տեր-Հակոբյանը իր ցուցմունքում հստակ նշել է, որ այդ գումարը ինքը տվել է Արա Մուրադյանին և միայն այն փաստը, որ վերջինս գրել է ստացական, որ ստացել է այդ գումարը, արդեն հաստատում է այն հանգամանքը, որ խարդախության հանցակազմը բացակայում է, քանի որ եթե նույնիսկ աապացուցված չհամարվեր, այն որ Ա. Տեր-Հակոբյանը չի տվել Ա. Մուրադյանին տոկոսագումար հանդիսացող 550 դոլարը, ապա տվյալ պարագայում նույնպես խարդախության հանցակազմը բացակայում է և առկա են միայն քաղաքացիաիրավական փոխհարաբերություններ:
Բացի այդ, գործի քննության ողջ ընթացքում Սերգեյ Սիմավորյանը բողոք չի ներկայացրել և դատարանում նույնպես հայտարարել է, որ ինքը որևէ բողոք և պահանջ չունի Արման Տեր-Հակոբյանի դեմ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով կատարված հանցանքները հանդիսանում են մասնավոր մեղադրանքի գործեր և հարուցվում են միայն տուժողի բողոքի հիման վրա իսկ հարուցված քրեական գործը ենթակա է կարճման եթե տուժողը հաշտվել է մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ: Տվյալ պարագայում, եթե նույնիսկ Արման Տեր-Հակոբյանը խարդախությամբ է տիրացել 550 ԱՄՆ դոլարին, ապա պետք է դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի հիմքով, այդ մեղադրանքի մասով վարույթը կարճեր, բողոքի բացակայության հիմքով, մինչդեռ Դատարանը անհասկանալի ձևով թույլ է տվել վերը նշված նորմերի կոպիտ խախտում և Ա. Տեր-Հակոբյանին դատապարտել է 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման:
Կառլեն Հովհաննիսյանին պատկանող բնակարանի գրավադրման արդյունքում ստացված 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը Արման Տեր-Հակոբյանի կողմից խարդախությամբ հափշտակելու փաստը նույնպես ապացուցված չէ, քանի որ ըստ գործով ձեռք բերված ապացույցների, Կառլեն Հովհաննիսյանը ցանկացել է գնել Արման Տեր-Հակոբյանին պատկանող տաքսի ծառայությունը, որի շուրջ բանակցել են միմյանց հետ և գալով համաձայնության Տեր-Հակոբյանը վաճառել է Հովհաննիսյանին տաքսի ծառայությունը: Հետագայում բիզնեսը ընդլայնելու համար Կ. Հովհաննիսյանը իր բնակարանը 36.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց ձևական առուվաճառքի պայմանագրով տվել է վաշխառությամբ զբաղվող Թերեզա Բարսեղյանին և ստացել գումարը:
Ըստ Հովհաննիսյանի ցուցմունքի ինքը այդ գումարից 30.000 դոլարը, Տիգրան Մեծի 40/2 հասցեի գրավատան դիմաց տվել է Ա. Տեր-Հակոբյանին, որպեսզի վերջինս գրավատնից հանի գրավ դրված ԲՄՎ և ՎԱԶ 2107 մակնիշի ավտոմեքենաները վաճառելու նպատակով, ինչը արել է Տեր-Հակոբյանը իսկ մացած գումարը պետք է Տեր-Հակոբյանը պահեր բանկում՝ մոր հաշվեհամարին, այն նպատակով, որ հետագայում տաքսի ծառայությունում շահագործելու համար ավտոմեքենաներ գնվեն, իսկ ստացված եկամուտը իբրև թե պետք է հավասարապես կիսվեր Հովհաննիսյանի և Տեր-Հակոբյանի միջև, սակայն Տեր-Հակոբյանը խաբեությամբ տիրացել է այդ գումարին: Այս ցուցմունքը հերքվել է գործի քննության ընթացքում ձեռք բերված հետևյալ ապացույցներով՝ նախ նախաքննական մարմնի համապատասխան արձանագրության համաձայն վերը նշված հասցեում գրավատուն չի եղել, ինչը պնդել է Հովհաննիսյանը, բացի այդ Տեր-Հակոբյանի մոր անվամբ հաշվեհամար նույնպես որևէ բանկում չի գործել, ինչպես նաև 36.000 ԱՄՆ դոլար գումար վաշխառությամբ տված Թերեզա Բարսեղյանը Տեր-Հակոբյանին չի ճանաչել և երբևիցե որևէ առնչություն չի ունեցել վերջինիս հետ, ինչը հաստատվել է քրեական գործում առկա ցուցմունքներով: Բացի այդ, Տեր-Հակոբյանը Հովհաննիսյանին է վաճառել ամբողջ տաքսի ծառայության բաժնեմասերը և Հովհաննիսյանը եղել է 100 տոկոսանոց սեփականատեր, ինչը հաստատում է այն փաստը, որ Տեր-Հակոբյանը չէր կարող տաքսի ծառայության բիզնեսը ընդլայնելու համար Հովհաննիսյանից խաբեությամբ գումար ստանալ, քանի որ այդ ժամանակահատվածում Տեր-Հակոբյանը տաքսի ծառայություն չի ունեցել:
Ակնհայտ է, որ այս մեղադրանքը նույնպես անհիմն է, հերքվել է նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված ապացույցներով, ուստի դատարանը պետք է կայացներ արդարացման դատավճիռ, սակայն առանց որևէ հիմնավորման Տեր-Հակոբյանին դատապարտել է 5 տարի ժամկետով ազատազրկման:
Վերը նշված ապացույցների առկայության պարագայում Առաջին ատյանի դատարանը պետք է Արման Տեր-Հակոբյանին առաջադրված մեղադրանքներում վերջինիս ճանաչեր անպարտ և կայացներ արդարացման դատավճիռ, սակայն Առաջին ատյանի դատարանը խախտելով նշված նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերը ակնհայտ անմեղ անձին դատապարտել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման:
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ եթե Վերաքննիչ դատարանը կգտնի, որ Արման Տեր-Հակոբյանը կատարել է իրեն մեղսագրվող արարքները, ապա նրա նկատմամբ նշանակված 6 տարի ժամկետով ազատազրկումը ակնհայտ խիստ է և չի համապատասխանում կատարված հանցագործության հասարակական վտանգավորության աստիճանին, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին, անձը բնութագրող տվյալներին, և դատարանի կողմից խախտվել են պատիժ նշանակելու օրենսդրությամբ սահմանված ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, որպես օրենսդրության սկզբունք նախատեսել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացումը, համաձայն որի 1. Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:
Նույն օրենսգրքի հոդված 48-ը սահմանում է պատժի հասկացությունը և նպատակները, ըստ որի 1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2009 թվականի փետրվարի 17-ին Մադաթյանի վերաբերյալ գործով, արտահայտել է այն դիրքորոշումը, որ 12. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. «Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
14. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը:
15. Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը: Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Արման Տեր-Հակոբյանը երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված կամ այլ ձևով արատավորված չի եղել, քրեական գործով պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող որևէ հանգամանք չկա, սակայն դատարանը, չնայած այս բոլոր հանգամանքները շարադրելով, Տեր-Հակոբյանին դատապարտել է 6 տարի ժամկետով ազատազրկման, ինչը ակնհայտ խիստ պատիժ է և նրա նկատմամբ պետք է նշանակվեր ավելի մեղմ պատիժ:
Փաստորեն Առաջին ատյանի դատարանը օբյեկտիվ ստուգման ու գնահատման չի ենթարկել Արման Տեր-Հակոբյանի կողմից կատարված հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու գործի կոնկրետ հանգամանքները, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, որով խախտվել է պատիժ նշանակելու սկզբունքներն ու պայմանները ինչը ազդել է գործի ելքի վրա, ինչի հետևանքով Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին:

43. Ելնելով վերոգրյալից` ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանի պաշտպան Ա. Կարապետյանը խնդրել է բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, ճանաչել և հռչակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով՝մեկ դրվագով և 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով՝երկու դրվագով նախատեսված հանցանքի կատարման մեջ Արման Տեր-Հակոբյանի անմեղությունը և նրան ազատ արձակել դատարանի դահլիճից:
Առաջադրված մեղադրանքներում Ա. Տեր-Հակոբյանի մեղքը հաստատված համարելու դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի մեղադրանքի մասով գործի վարույթը կարճել՝ բողոքի բացակայության հիմքով : Ա. Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ նշանակել ավելի մեղմ պատիժ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով պաշտպանի, ամբաստանյալի, մեղադրողի, տուժողի և տուժողի ներկայացուցիչների ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է բավարարել մասնակիորեն հետևյալ պատճառաբանությամբ.

44. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

45. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի համաձայն`<< 1. Խարդախությունը՝ խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու եղանակով ուրիշի գույքի զգալի չափերով հափշտակությունը կամ ուրիշի գույքի նկատմամբ իրավունք ձեռք բերելը՝
/…/
3. Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով/…/>>:

46. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

47. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Արման Տեր-Հակոբյանը կատարել է արարք, որը համապատասխանում է երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներին:

48. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված հետևյալ ապացույցների վրա:
Այսպես` Տուժող Համլետ Արզումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ բնակվում է Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10 տանը դստեր` Քրիստինե Արզումանյանի հետ միասին: Նշված տունը համատեղ սեփականությամբ պատկանում է իրեն և եղբոր ընտանիքին, մասնավորապես տան առաջին հարկը պատկանում է եղբոր որդուն` Արմեն Արզումանյանին, իսկ երկրորդ հարկը` սեփականության իրավունքով պատկանում է իրեն: Վերջինս 2005 թվականից` մոր մահից հետո, առողջական խնդիրներ է ունեցել և շուրջ 4 տարի բուժում է ստացել: Բուժման հետևանքով կուտակվել են շուրջ 1.500 ԱՄՆ դոլարի պարտքեր: Դուստրն աշխատել է Արման Տեր-Հակոբյանի տաքսի ծառայությունում որպես հեռախոսավարուհի: 2011 թվականի մարտին դուստրն իրեն հայտնել է, որ Արման Տեր-Հակոբյանը կարող է օգնել իրեն` իր ընկեր Արա Մուրադյանի մոտ գրավ դնել իրենց բնակարանը և վերցնել 1.500 ԱՄՆ դոլար` կուտակված պարտքերը մարելու նպատակով: Ինքը Քրիստինեին տվել է լիազորագիր` լիազորելով տան վերաբերյալ կնքել գրավի պայմանագիր, իսկ որոշ ժամանակ անց վերջինիցս տեղեկացել է, որ դստերը խաբել են, գրավի պայմանագրի փոխարեն կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր, հավատացնելով, որ այդ պայմանագիրը ձևական է և այդպես օրինական կլինի: Այդ մասին ինքն ասել է ընկերոջը` Սերգեյ Սիմավորյանին, և միևնույն ժամանակ խնդրել Արման Տեր-Հակոբյանին տալ 550 ԱՄՆ դոլար, որպես կուտակված տոկոսագումար, որպեսզի վերջինս այն փոխանցի Արա Մուրադյանին: Սերգեյը և Արմանը պայմանավորվել են, որ պարտք գումարը վերադարձնելուց հետո տունը կրկին կդառնա իր անունով: Սերգեյը Արմանին տվել է 550 ԱՄՆ դոլար, որպես կուտակված տոկոսագումար ու պայմանավորվել են, որ 1.500 ԱՄՆ դոլարը կվճարի մեկ շաբաթ հետո, որից հետո տունը կանվանափոխվի կրկին իր անվամբ: Գումարը տալուց ինքը ներկա չի գտնվել, Սերգեյը այն տվել է իր տանը: Նշված 550 ԱՄՆ դոլարը Արմանին տալու վերաբերյալ կազմվել է ստացական: Ստացականը գրելուն ներկա են եղել ինքը, դուստրը, եղբոր որդին` Արմեն Արզումանյանը: Որոշ Ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Արման Տեր-Հակոբյանը հեռացել է Հայաստանից, իսկ Արա Մուրադյանն իրենց տունը` առաջին հարկի հետ միասին, վաճառել է Լևոն Չարխիֆալակյանին: Տան վաճառքից իրենց գումար չեն տվել: Իր տեղեկություններով Արման Տեր-Հակոբյանը իրենց տունը տվել է Արա Մուրադյանին վերջինիս տաքսի ծառայության դիմաց: Հետագայում ինքը դիմել է ոստիկանություն:
Տուժող Սերգեյ Սիմավորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Համլետ Արզումանյանն իր աշխատանքային ընկերն է: 2011 թվականի սեպտեմբեր ամսին իրեն է դիմել Համլետ Արզումանյանը և խնդրել ֆինանսապես օգնել իրեն: Հ. Արզումանյանից տեղեկացել է, որ դուստրը` Քրիստինե Արզումանյանը որոշակի խնդիրներ ունի, Քրիստինեն վիրահատվել է, որի պատճառով պարտքեր են կուտակվել և ցանկանում է Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա իրենց տունը վաճառել: Խնդրել է օգնել այդ հարցում: Ինքը խոստացել է օգնել և երբ գնացել է նրանց տուն, խնդրել է ցույց տալ սեփականության վկայականը, սակայն իրեն ցույց են տվել դրա պատճենն ու Քրիստինեն ասել է, որ բնօրինակը 1.500 ԱՄՆ դոլար պարտքի դիմաց ինքը թողել է իր ծանոթ Արման Տեր-Հակոբյանի մոտ, պարտքը մարելուց հետո միայն այն կվերադարձնեն: Ինքը պատրաստակամություն է հայտնել օգնել և ցանկացել է այդ հարցի շուրջ հանդիպել ու զրուցել տոկոսով գումար տվողի հետ: 2011 թվականի սեպտեմբերի վերջերին Քրիստինե Արզումանյանի միջոցով ՙՄոլորակ՚ սրճարանում հանդիպել է Արման Տեր-Հակոբյանին, ում միջնորդությամբ Քրիստինե Արզումանյանը բնակարանը 1500 ԱՄՆ դոլարի դիմաց վաճառել է: Ինքը Արման Տեր-Հակոբյանին հայտնել է, որ պատրաստ է վճարել 1500 ԱՄՆ դոլարը և բնակարանը հետ վերցնել: Վերջինս իրեն տեղեկացրել է, որ 1500 ԱՄՆ դոլարից բացի Քրիստինե Արզումանյանը պետք է վճարի նաև 550 ԱՄՆ դոլար որպես նշված գումարի տոկոս: Ինքը ցանկություն է հայտնել տեսնել տան առուվաճառքի փաստաթղթերը և գնորդ Արա Մուրադյանին ու խոսել նրա հետ այդ հարցով: Նույն ժամանակ Արման Տեր-Հակոբյանը հայտնել է իրեն, որ վերջինս Երևանում չէ, գտնվում է Ուկրանիայի Հանրապետությունում և ինքը պետք է նրա կողմից տրված լիազորագրով բնակարանը հետ վերադարձնի Համլետ Արզումանյանին: Միաժամանակ հայտնել է, որ, որպեսզի Արա Մուրադյանն իրեն վստահի և լիազորագիր տա, անհրաժեշտ է, որ իր մոտ լինի տոկոսի գումար 550 ԱՄՆ դոլարը: Ինքն Արման Տեր-Հակոբյանին հայտնել է, որ անձամբ բանկային փոխանցման միջոցով Արա Մուրադյանին կփոխանցի 550 ԱՄՆ դոլարը և դրա համար պահանջել է վերջինիս տվյալները: Արման Տեր-Հակոբյանը նույն ժամանակ զանգահարել է Արա Մուրադյանին, սակայն չի կարողացել կապնվել նրա հետ, ինչից հետո ասել է իրեն, որ կխոսի վերջինիս հետ և կպայմանավորվի: Նույն տարվա հոկտեմբերի սկզբին Քրիստինե Արզումանյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Արման Տեր-Հակոբյանը զրուցել է Արա Մուրադյանի հետ ու պարզել, որ նա մոտակա օրերին պատրաստվում է վերադառնալ Երևան, նպատակահարմար կլինի, որպեսզի մինչև Արա Մուրադյանի վերադարձը նշված 550 ԱՄՆ դոլարը վճարեն Արման Տեր-Հակոբյանին: Մի քանի օր անց` հոկտեմբերի 6-ին իրեն է զանգահարել Արման Տեր-Հակոբյանը և հայտնել, որ գտնվում է օդանավակայանում և ապրանքներ է ուղարկում Արա Մուրադյանին, սակայն գումարը չի բավականացնում: Խնդրել է գումարը շուտ տան, որպեսզի ինքը կարողանա ապրանքներն ուղարկի Արա Մուրադյանին և վերջինս շուտափույթ վերադառնա Հայաստան ու բնակարանը ձևակերպի Քրիստինե Արզումանյանի անվամբ: Ինքը համաձայնել է և պայմանավորվածության համաձայն հանդիպել են Համլետ Արզումանյանի տանը, որտեղ վերջինիս, Քրիստինե Արզումանյանի, Արմեն Արզումանյանի և Արման Տեր-Հակոբյանի հետ եկած իրեն անծանոթ անձնավորության` Կառլեն Հովհաննեսյանի ներկայությամբ ինքը Արման Տեր-Հակոբյանին է տվել 550 ԱՄՆ դոլար մի մասը, անհրաժեշտ գումարն ամբողջությամբ իր մոտ չի եղել, Արման Տեր-Հակոբյանի հետ գնացել են Ահարոնյան 5 շենքի իր թիվ 64 բնակարան, որտեղից վերցրել է պակասող մասը ու այն տաքսի ավտոմեքենայի մեջ տվել է Արմանին, ինչի վերաբերյալ վերջինս գրել է փոխառության պայմանագիր և պարտավորվել 10 օրվա ընթացքում նշված գումարը հետ վերադարձնել: Միաժամանակ հայտնել է, որ Արա Մուրադյանի վերադարձից հետո կհանդիպեն և բնակարանը կձևակերպեն Քրիստինե Արզումանյանի անվամբ: 10 օր անց զանգահարել է Արման Տեր-Հակոբյանին և հետաքրքրվել Արա Մուրադյանից: Արման Տեր-Հակոբյանն իրեն հայտնել է, որ Արա Մուրադյանի հետ դեպք է պատահել և նրա վերադարձը կհետաձգվի: Արման Տեր-Հակոբյանի խոսքերին չի հավատացել և պահանջել է վերադարձնել իրենից վերցրած 550 ԱՄՆ դոլարը: Վերջինս իրեն ասել է, որ 2 օրից նշված գումարը կվերադարձնի: 2 օր անց ինքը զանգահարել է Արման Տեր-Հակոբյանի հեռախոսահամարին, սակայն այն եղել է անջատված վիճակում, ինչից հետո հասկացել է, որ նա խաբեությամբ տիրացել է նաև իր գումարին:
Տուժող Կառլեն Հովհաննեսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008 թվականից աշխատել է <<Մուզ>> տաքսի ծառայությունում, որի տնօրենն է եղել Արման Տեր-Հակոբյանը: Վերջինիս մոտ աշխատել է որպես տաքսու վարորդ, հետո մտերմացել է նրա հետ և որոշ ժամանակ անց նրանից առաջարկ է ստացել աշխատել համատեղ: Արման Տեր-Հակոբյանը կազմել է համատեղ <<բիզնեսի պլան>>, համաձայն որի` տաքսի ծառայությունը ձևակերպելու էր իր անունով, որից հետո գրավ էին դնելու իր` Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 1-ին թաղամասի 7 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարանը, ստացված գումարով վճարելով կանխավճար, Վրաստանից ձեռք էին բերելու նոր թվով 10 ավտոմեքենաներ: Միևնույն ժամանակ Արմանն իրեն ասել է, որ իր` Երևան քաղաքի Ավան, Նարեկացի թաղամասի 30 շենքի 7 բնակարանը գրավադրված է, որի պարտքը մարելուն մնացել է 2-3 ամիս և տունը գրավից հանելուց հետո կրկին գրավադնելու են և ստացված գումարով գրավից հանեն իր` Դավթաշենի բնակարանը: Արմանի առաջարկի կապակցությամբ ինքը խորհրդակցել է հոր` Մանվել Հովհաննեսյանի հետ, Արմանը եկել է նաև իրենց տուն ու իր և հոր հետ քննարկել են նրա առաջարկը, վերջինս նաև գրավոր կազմել է ծախսերի ցանկը: Հայրը հավանություն է տվել ծրագրին և թույլ տվել իրեն` գրավ դնել բնակարանը: Բիզնեսի հետ կապված մնացած բոլոր հարցերն ինքն է քննարկել Արմանի հետ: Արմանն իրեն տեղեկացրել է, որ իր բնակարան են գալու գրավատան աշխատակիցները, ում մոտ պետք է գրավ դրվեր բնակարանը: 2011թ. մայիսին Արմանի հետ իրենց բնակարան են եկել վերջինիս նշած` գրավատան աշխատակիցները, ովքեր նայել են բնակարանը, ասել, որ դրա դիմաց կտան 36.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որից 10 տոկոսն անմիջապես պետք է տրվեր որպես միջնորդավճար, իսկ ամսեկան տոկոսները կազմելու էր 1440 ԱՄՆ դոլար գումար: Այդ ընթացքում տանն է եղել նաև հայրը: Իրենք համաձայնվել են գումարի պայմաններին, և պայմանավորվել գործարքը կնքել հաջորդ օրը: Պայմանավարվածության համաձայն ընտանիքի անդամներով Արմանի հետ գնացել են Դավթաշեն նոտարական գրասենյակ, որտեղ հանդիպել են բնակարանը նայած անձանց, ինչպես նաև նրանց հետ եկած մի քանի այլ անձանց հետ, որոնց Արմանը ներկայացրել է որպես տոկոսով գումար տվողների: Նոտարական գրասենյակում ստորագրել են բնակարանի վերաբերյալ պայմանագիրը, որից հետո բնակարանը գրավ ընդունող անձանիք վերցնելով գումարի 10 տոկոսը որպես միջնորդավճար, 1440 ԱՄՆ դոլար որպես առաջին ամսվա տոկոս և այլ գումարներ` իրեն անհայտ ինչ-որ ծախսերի համար, իրեն են տվել ընդհանուր 30.400 ԱՄՆ դոլար գումար: Դրանից հետո ինքը ընտանիքի անդամներին ճանապարհել է տուն և Արմանի ու նրա ընկերոջ` ոմն Սամվելի հետ, որին չի ճանաչում, գնացել են Տիգրան Մեծի 40/2 հասցեում գտնվող ավտոգրավատուն` Արմանի կողմից գրավադրված ԲՄՎ 525 և Վազ 2107 մակնիշի ավտոմեքենաները գրավից հանելու: Ճանապարհին, Արմանի ընկերոջ ներկայությամբ ինքն Արմանին է տվել 30.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, քանի որ ըստ պայմանավորվածության, վերջինս պետք է գումարը դներ բանկում, մոր հաշվեհամարին, որպեսզի այն չծախսեն մինչև մեքենաները գնելը և այդ ժամանակ տոկոսներ ավելանա նշված գումարի վրա: Մնացած 400 ԱՄՆ դոլարը պայմանավորվածության համաձայն ինքը պահել է իր մոտ` ընթացիկ ծախսերի համար: Գրավատան մոտ Արմանն իրեն հայտնել է, որ ԲՄՎ-ի դիմաց վճարել է 4.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ ՎԱԶ 2107-ի դիմաց` 1.500 ԱՄՆ դոլար գումար և դրանք հանել գրավից: ԲՄՎ-ն տարել է Արմանը` որպեսզի վաճառի և վերադարձնի մեքենաները գրավից հանելու գումարը, իսկ ՎԱԶ 2107-ն ինքը վերցրել է, քանի որ ըստ պայմանավորվածության այն պետք է վարեր իր հայրը: Արմանը գումարն իր մոտ պահելով` հեռացել է, իսկ ինքը գրավից հանված <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է տուն և ավտոմեքենան հանձնել հորը: Հետագայում մորից տեղեկացել է, որ իրենց տուն է եկել մի տղամարդ ու ասել, որ անհրաժեշտ է վճարել տոկոսները, ինքն այդ մասին զանգով տեղեկացրել է Արմանին և վերջինս հայտնել է, որ չի ուշացնի, անպայման կվճարի: Տան տոկոսներն իրենց պայմանավորվածության համաձայն պետք է վճարեր Արմանը: Մոտ 1,5 ամիս անց Արման Տեր-Հակոբյանի եղբայրը նույն ՙԲՄՎ՚ մակնիշի ավտոմեքենայով ենթարկվել է վթարի, ինչից հետո Արմանն ասել է իրեն, որ ՙՎԱԶ 2107՚ մակնիշի ավտոմեքենան տա իրեն, գրավադնի և դրանով հոգա եղբոր բուժման ծախսերը: Ինքը համաձայնել է և Արման Տեր-Հակոբյանին տվել ՙՎԱԶ 2107՚ մակնիշի ավտոմեքենան: Այդ ընթացքում Արման Տեր-Հակոբյանն իրեն ասել է, որ նշված ավտոմեքենան գրավադնելու է կրկին նույն գրավատանը: Մի քանի օր անց տաքսի ծառայությունն անվանափոխել են իր անունով, և դադարեցրել գործունեությունը, մինչև նոր ավտոմեքենաներ ձեռք բերելը: Արմանի կողմից տաքսի ծառայությունն իր անունով ձևակերպելու համար ինքը որևէ գումար չի տվել: Հաջորդող ժամանակահատվածում Արմանի հետ այցելել են ավտոսրահներ, հետաքրքրվել մեքենաների գներով, այցելել են նաև բանկեր` հետաքրքրվել վարկավորման պայմաններով: Տեսնելով, որ բանկերից գումար վերցնել չի ստացվում, Արմանն իրեն ասել է, որ պատրաստ է գրավ դնել իր` Ավանի և Արաբկիրի բնակարանները` նկատի ունենալով Քրիստինե Արզումանյանի բնակարանը: Այնուհետև Արմանը սկսել է տան գրավի դիմաց գումար տվող փնտրել, որը տևել է մի քանի ամիս: Քրիստինեն իր տեղեկություններով աշխատել է որպես տաքսի ծառայության կարգավար: 2011թ. նոյեմբերի վերջերին Արմանն ասել է, որ գումարի հարցը լուծվել է և խնդրել է պատրաստ լինել` հաջորդ օրը Վրաստան գնալու և մեքենաներ բերելու համար: Պայմանավորված օրն ինքը զանգահարել է Արմանին, սակայն նրա հեռախոսներն անջատված են եղել, որից հետո այլևս Արմանին չի տեսել:
Տուժող Մանվել Հովհաննեսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կառլեն Հովհաննեսյանն իր որդին է: 2009 թվականից որդու` Կառլեն Հովհաննեսյանի միջոցով ճանաչում է Արման Տեր-Հակոբյանին, ով հաճախ է որդու հետ եկել իրենց տուն: Կառլեն Հովհաննեսյանն աշխատել է վերջինիս ղեկավարած տաքսի ծառայությունում: Հերթական անգամ 2011 թվականին Արման Տեր-Հակոբյանը Կառլեն Հովհաննեսյանի հետ եկել է իրենց տուն և ասել, որ ցանկանում է Կառլեն Հովհաննեսյանի` Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին փողոցի 7-րդ թաղամասի 32 բնակարանը 6 ամիս ժամանակով գրավադնել և դրա գումարով տաքսի ծառայության համար գնեն 10 նոր ավտոմեքենա: Հայտնել է, որ պայմանավորվել են Կառլեն Հովհաննեսյանի հետ, որ տաքսի ծառայության եկամուտը պետք է կիսեն, իսկ մինչ այդ պետք է վճարեն գրավադրած բնակարանի գումարները: Որդու և իր ներկայությամբ Արման Տեր-Հակոբյանը թղթի վրա հաշվարկներ է կատարել, թե ինչքան գումար է անհրաժեշտ 10 նոր ավտոմեքենաներ ձեռք բերելու և դրանք որպես տաքսի շահագործելու համար: Արման Տեր-Հակոբյանի համոզիչ խոսքերին ինքը հավատացել է և մտածելով, որ վերջինս ունի տաքսի ծառայությունում աշխատելու փորձ` համաձայնել է նրա առաջարկին: Արման Տեր-Հակոբյանն ասել է իրեն, որ ինքը ունի ծանոթներ, ովքեր գրավի դիմաց գումար են տոկոսով տալիս: Հավաստիացրել է, որ տունը գրավադրված մնալու է 6 ամիս, քանի որ ավտոմեքենաներ ձեռք բերելուց հետո 6 ամիս անց դրանց եկամուտն այնքան շատ է լինելու` օրական մոտ 70.000 ՀՀ դրամ, որ հնարավորություն է տալու բնակարանը հանել գրավից: Իրենից համաձայնություն ստանալուց մի քանի օր հետո Արման Տեր-Հակոբյանը որդու և իրեն անծանոթ մի կնոջ ու տղամարդու հետ եկել են իրենց տուն, որտեղ պայմանավորվել են, որ այդ մարդիկ պետք է բնակարանի գրավի դիմաց վճարեն 36.000 ԱՄՆ դոլար: Այդ ամբողջ ընթացքում որևէ անգամ առուվաճառքի մասին խոսակցություն չի եղել, ամբողջ խոսակցությունը եղել է միայն տան գրավադրման շուրջ, հակառակ դեպքում ինքը կհրաժարվեր որևէ գործարք կատարելուց: Հաջորդ օրը կնոջ և դստրերի հետ գնացել է Դավթաշեն նոտարական գրասենյակ, որտեղ եղել են նաև որդին, Արման Տեր-Հակոբյանը և իրենց տուն եկած ու տունը գնահատած կինը և տղամարդը: Իրենք հերթականությամբ մտել են նոտարի մոտ և ստորագրել պայմանագրի տակ: Պայմանագիրը ստորագրելուց չի ընթերցել և տեղյակ էլ չի եղել, որ կնքում են առուվաճառքի պայմանագիր, հակառակ դեպքում կհրաժարվեր գործարքից, միայն հիշում է, որ նոտարը թելադրել է պայմանագրի վերջին էջի տակ գրել ու ստորագրել, որ ստացել է առուվաճառքի գումարը, սակայն չի ենթադրել, որ այդ պահին կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր: Պայմանագիրը կնքելուց հետո գնորդի հետ եկած տղամարդն իրեն է տվել 30.400 ԱՄՆ դոլար գումար, որն ինքն անմիջապես փոխանցել է որդուն, որպեսզի վերջինս զբաղվի տաքսի ծառայության հարցերով, ինչից հետո ինքը կնոջ և երեխաների հետ հեռացել է: Նույն օրը երեկոյան որդին վերադարձել է տուն, իր հետ բերել <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ավտոմեքենա, հայտնել, որ այն Արմանը հատկացրել է իրեն, քանի որ տաքսու մեջ այլևս չի օգտագործվելու: Միևնույն ժամանակ Կառլենն իրեն հայտնել է, որ 30.400 ԱՄՆ դոլար գումարից 400-ը Արմանի առաջարկով պահել է իր մոտ, որպես ՙձեռքի ծախս՚, իսկ մնացած 30.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է վերջինիս, որ պահի ապահով տեղում` մոր բանկային հաշվեհամարին, որպեսզի վրա տոկոս ավելանա: Ինքը, սակայն, նշված <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ավտոմեքենան երբևէ չի վարել և տեղեկություն չունի դրա գտնվելու վերաբերյալ: Գումարը վերցնելուց հետո պետք է մեքենաներ գնեին, սակայն այդպես էլ չեն գնել, իսկ որոշ ժամանակ անց տեղեկացել է, որ Արման Տեր-Հակոբյանը բացակայում է ՀՀ-ից: Ինքն իրենց տունը վաճառելու մտադրություն երբևէ չի ունեցել, գործարքը կնքելու ժամանակ, իր տեղեկություններով, իրենց բնակարանի շուկայական արժեքը կազմել է մոտ 55-60.000 ԱՄՆ դոլար: Արմանը տաքսի ծառայությունն իր որդու անվամբ է ձևակերպել, սակայն դրա համար որդին որևէ գումար նրան չի տվել: Այդ տաքսի ծառայությունը որևէ ավտոմեքենա չի ունեցել:
Վկա Քրիստինե Արզումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Համլետ Արզումանյանն իր հայրն է, վերջինիս հետ բնակվում է Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա տանը: Հայրն ունեցել է առողջական խնդիրներ, ինչի պատճառով վերջինիս բուժումը կազմակերպելու համար ունեցել են պարտքեր` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով: 2010 թվականի մարտ ամսից աշխատել է Արման Տեր-Հակոբյանին պատկանող ՙՄուզ՚ տաքսի ծառայությունում, որպես կարգավար: Պարտքերը մարելու համար փնտրել է տոկոսով գումար տվող անձի և այդպիսի խնդրանքով դիմել է իր ծանոթներին, ինչպես նաև հիշյալ տաքսի ծառայության տնօրեն Արման Տեր-Հակոբյանին: Արման Տեր-Հակոբյանը հայտնել է, որ իր ընկեր Արա Մուրադյանը տան գրավի դիմաց կարող է ցածր տոկոսով գումար տալ, բացի այդ մի քանի անգամ իրենց տաքսի ծառայություն է եկել Արման Տեր-Հկոբյանի ընկերը` Արա Մուրադյանը, ով իրեն անձամբ ասել է, որ պատրաստ է ցածր տոկոսով գումար տալ: Ինքը համաձայնվել է և Արա Մուրադյանի, Արման Տեր-Հակոբյանի հետ գնացել են Կենտրոն նոտարական գրասենյակ` գրավի պայմանագիրը կնքելու: Մինչ նոտարական գրասենյակ մտնելն ինքն Արման Տեր-Հակոբյանին և Արա Մուրադյանին ասել է, որ միայն գրավի պայմանագրով է համաձայն տունը ձևակերպել Արա Մուրադյանի անվամբ: Նոտարական գրասենյակում իրեն ասել են, որ առանց բնակարանի համասեփականատեր Հրանտ Կարապետյանի համաձայնության, որևէ գործարք չեն կարող կատարել, ինչից հետո երեքով գնացել են Հրանտ Կարապետյանի տուն ու հայտնել, որ նոտարական գրասենյակում անհրաժեշտ է վերջինիս թույլտվությունը տունը գրավ դնելու համար: Վերջինս սկզբնական շրջանում մերժել է իրենց առաջարկը և չի տվել իր համաձայնությունը բնակարանի գրավադրման համար, սակայն կարճ ժամանակ անց Արա Մուրադյանը կարողացել է նրա փեսայի հետ ունեցած իր ծանոթության շնորհիվ համոզել Հրանտ Կարապետյանին: Նույն օրը` 2011 թվականի ապրիլի 27-ին, ինքը Արմանի հետ գնացել է նոտարական գրասենյակ և հանդիպել այնտեղ Արա Մուրադյանին, Հրանտ Կարապետյանին, ով տվել է համաձայնություն տան համար նոր մուտք բացելու համար: Նոտարական գրասենյակում Արա Մուրադյանը զբաղվել է փաստաթղթային հարցերի կարգավորմամբ և երբ ինքը մտել է նոտար Շաբոյանի մոտ, վերջինս իրենց ցույց է տվել առուվաճառքի պայմանագիր: Ինքն ասել է, որ չի ցանկանում տունը վաճառել, ինչին Շաբոյանի օգնականը` Ատոմը պատասխանել է, որ այդ առուվաճառքի պայմանգիրը ձևական է, մեկ-երկու ամսից տոկոսը վճարելուց հետո տունը կրկին կարող է ձևակերպել իր անվամբ, անհանգստանալու կարիք չկա: Արան ևս ասել է, որ 1 ամսից գումարը վերադարձնելուց հետո տունը կվերաձևակերպի հոր անվամբ ու մտածելու որևէ խնդիր չունի, իսկ այդ ժամանակ Արմանը հաստատել է, որ ընկերն իրեն չի խաբի: Վստահելով նրանց` համաձայնվել է, ինչից հետո գրավի պայմանագրի փոխարեն կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր և համապատասխան լիազորագրով հանդես գալով հոր` Համլետ Արզումանյանի անունից, իրենց` Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա տունը գրավադրել է Արա Մուրադյանի մոտ: Առուվաճառքի պայմանագրի կնքումից հետո նշված` 1500 ԱՄՆ դոլարը ստանալու նպատակով ինքը, Արման Տեր-Հակոբյանը և Արա Մուրադյանը գնացել են վերջինիս գրասենյակ, որտեղ ինքը մնացել է ավտոմեքենայում, Արման Տեր-Հակոբյանը սպասել է մեքենայի մոտ, իսկ Արան մտել է գրասնյակ, որտեղից որոշ ժամանակ անց դուրս գալուց հետո մոտեցել է Արմանին ու նրան փոխանցել գումար, որի չափը ինքը չի տեսել: Գումարը տալուց հետո Արան հեռացել է, իսկ ինքն ու Արմանը գնացել են տաքսի ծառայություն: Երբ Արմանի հետ եկել են տաքսի ծառայության գրասենյակ, Արմանը իրեն է տվել 1500 ԱՄՆ դոլար գումարն ու ասել, որ տանի և մարի պարտքերը, ինչն էլ ինքը արել է: Դրանից մոտ մեկ ամիս անց Արմանն ասել է, որ Արան պահանջում է տոկոսները: Այդ պահին գումար չունենալու պատճառով գումար է խնդրել հոր ընկերոջից` Սերգեյ Սիմավորյանից և վերջինս էլ իր, հոր և եղբոր` Արմեն Արզումանյանի ներկայությամբ հանդիպել է Արման Տեր-Հակոբյանին, զրուցել նրա հետ և տվել 550 ԱՄՆ դոլար գումար` Արա Մուրադյանին փոխանցելու համար: Պայմանավորվել են, որ մի քանի օրից 1500 ԱՄՆ դոլարը տալուց հետո տունը կանվանափոխվի հոր անվամբ: Տոկոսով գումարը տալուց մեկ ու կես ամիս հետո Արմանը հանդիպել է իրեն ու հայտնել, որ Արան ցանկանում է տունն իր ձեռքից վերցնել: Ինքը հեռախոսով խոսել է Արայի հետ, ով կոպիտ կերպով հրաժարվել է վերադարձնել իր տունը, հայտնելով, որ այն գնել է, իսկ գումարը տվել է Արմանին, իր պահանջը պետք է ներկայացնի Արման Տեր-Հակոբյանին, ընդորում վերջինս չի կարողացել նշել, թե կոնկրետ որքան է տվել Արմանին: Արան իրենց բնակարանի փոխարեն իրեն առաջարկել է մեքենա կամ այլ բնակարան, որից ինքը հրաժարվել է: Տան սեփականատերը հանդիսանում է իր հայրը` Համլետ Արզումանյանը: 1500 ԱՄՆ դոլար գումարը ինքը տոկոսով վերցրել է մեկ-երկու ամիս ժամանակով և այդ ժամկետում պարտք գումարը տոկոսներով մարելուց հետո բնակարանը կրկին պետք է վերաձևակերպվեր իր հոր անվամբ: Արմանը հայտնել է, որ 550 ԱՄՆ դոլարը փոխանցել է Արային, ինչն Արան ժխտել է, միաժամանակ վերջինս պնդել է, որ իրեն տոկոսով գումար չի տվել:
Վկա Արմեն Արզումանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Համլետ Արզումանյանն իր հորեղբայրն է, իսկ Քրիստինե Արզումանյանը` վերջինիս դուստրը: Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10 տան 2-րդ հարկը պատկանում է հորղբորը` Համլետ Արզումանյանին, որտեղ վերջինս բնակվում է Քրիստինեի հետ: Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10 տան 1-ին հարկը պատկանում է իրեն, որը սակայն իր ունեցած պարտքերի դիմաց ձևակերպված է Հրանտ Կարապետյանի անվամբ: Տեղյակ է, որ Քրիստինեն բուժման պատճառով ունեցել է պարտքեր` 1500 ԱՄՆ դոլարի չափով և դրանք մարելու համար իրեն ասել է, որ ցանկանում է իրենց Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10/1 տունը գրավ դնել: Ինքը` սեփական փորձով իմանալով, թե ինչ հետևանքներ դա կարող է ունենալ Քրիստինեին խորհուրդ է տվել չգնալ այդ քայլին: Դրանից 2 ամիս անց Քրիստինեից խնդրել է տալ նրանց տան սեփականության վկայականը, քանի որ ցանկացել են իր և նրանց տունը վաճառել, իսկ Քրիստինեն պատասխանել է, որ այն իր ծանոթներից մեկի մոտ է և 10 օրից կբերի: Հետագայում տեղեկացել է, որ Քրիստինեն տաքսի ծառայության իր տնօրեն Արման Տեր-Հակոբյանից իմացել է, որ վերջինիս ընկերը` Արա Մուրադյանը, գրավի դիմաց ամսեկան 5 տոկոսով կարող է գումար տալ, ինքը համաձայնվել է ու Արա Մուրադյանից ամսեկան 5 տոկոսով 1500 ԱՄՆ դոլար գումար վերցնելու դիմաց 2011թ. ապրիլի 27-ին Կենտրոն նոտարական գրասենյակում Համլետ Արզումանյանի կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա առուվաճառքի պայմանագրով ձևականորեն իրենց տունը վաճառել է Արա Մուրադյանին: Քրիստինեենց տանը Արման Տեր-Հակոբյանը պահանջել է վճարել 1500 ԱՄՆ դոլարի տոկոսագրումարը` 550 ԱՄՆ դոլարը, որպեսզի փոխանցի Արա Մուրադյանին: Հրանտ Արզումանյանի ընկեր Սերգեյ Սիմավորյանը իր, հորեղբոր, Քրիստինեի և Արման Տեր-Հակոբյանի ընկերոջ` Կառլեն Հովհաննեսյանի ներկայությամբ Արման Տեր-Հակոբյանի հետ պայմանավորվել է Քրիստինեի փոխարեն վերջինիս վճարել 550 ԱՄՆ դոլար` պայմանով, որ մի քանի օրից բերելու է տան սեփականության վկայականը: Իսկ մայր գումարը վճարելու էին տունը կրկին Համլետ Արզումանյանի անվամբ վեաձևակերպելուց հետո: Արման Տեր-Հակոբյանի ասելով տան սեփականության վկայականը գտնվել է վերջինիս ընկերոջ` Արա Մուրադյանի մոտ, սակայն Արմանը և Քրիստինեն այդ ժամանակ չեն ասել, որ կատարվել է տան առուվաճառք: Տան առուվաճառքի մասին տեղեկացել է այն ժամանակ, երբ դատարանից ստացել է ծանուցագիր այն մասին, որ Լևոն Չարխիֆալակյանը դիմել է դատարան իրենց բոլորին տանից վտարելու մասին պահանջով: Քրիստինեից իմացել է, որ վերջինս 1500 ԱՄՆ դոլար տոկոսով վերցենելու համար տունը առուվաճառքի պայմանագրով ձևականորեն վաճառել է Արա Մուրադյանին` պայմանով, որ մայր գումարն իր տոկոսագումարներով վճարելուց հետո տունը կրկին կձևակերպվի Համլետ Արզումանյանի անվամբ: Հետագայում Արա Մուրադյանն իրեն ասել է, որ տան համար ինքը վճարել է և գնել այդ տունը: Պարզել է նաև, որ Արա Մուրադյանը Հրանտ Կարապետյանից գնել է նաև իրեն պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10 տան 1-ին հարկը և տան երկու հարկը միասին վաճառել է Լևոն Չարխիֆալակյանին: Կատարվածի համար իրենք դիմել են ոստիկանություն:
Վկա Արա Մուրադյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ դեպքից տևական ժամանակ անցնելու պատճառով հստակ չի հիշում երբ, Արման Տեր-Հակոբյանին է վաճառել իրեն պատկանող, սակայն եղբոր անվամբ գրանցված ՙՄուզ՚ տաքսի ծառայությունը: Չի կարող հիշել, թե որքանով է վաճառել տաքսի ծառայությունը: Ինքն Արմանին նաև պարտքով տվել է գումարներ տաքսի ծառայության հետ կապված հարցերը լուծելու համար: Արմանը չի կարողացել վճարել տաքսի ծառայության գումարը, սակայն ինքը այն նրանից ետ չի պահանջել, քանի որ տաքսի ծառայությունը աշխատել է վնասով և ինքը անիմաստ է համարել այն ետ պահանջել: Հետագայում Արմանը իր հանդեպ ունեցած պարտքի դիմաց առաջարկել է տալ Քրիստինե Արզումանյանին պատկանող տունը: Արմանի և Քրիստինեի ներկայացմամբ և’ տունը, և’ տաքսի ծառայությունը պատկանել է նրանց երկուսին: Ինքը համաձայնվել է Արմանի առաջարկին, քանի որ մտածել է, որ այլ տարբերակ այլևս չի կարող ունենալ Արմանից իր պարտքը ետ վերցնելու համար: Այդ պատճառով էլ ինքն անգամ չի մտել այդ տուն: Հիշյալ տան արժեքն ավելին է և եղել, քան իր հանդեպ Արմանի ունեցած պարտքը: Առուվաճառքի գործարքը կնքելուց առաջ ինքը Արմանին է տվել տարբերությունը կազմող 10.000 ԱՄՆ դոլարը: Գումարն Արմանին տալուց Քրիստինեն գտնվել է մեքենայի մեջ, Արմանը նստել է մեքենան ու իրենք միասին գնացել են նոտարական գրասենյակ, որտեղ Քրիստինեն իրեն հաստատել է, որ ստացել է նշված գումարը, իսկ նոտարը Քրիստինեից ճշտել է, թե ստացել է պայմանագրում նշված գումարը և դրական պատասխան ստանալուց հետո կնքել են պայմանագիրը: Հստակ չի հիշում, թե որքան է կազմել իր հանդեպ ունեցած Արման Տեր-Հակոբյանի պարտքը և որքան է արժեցել Քրիստինեի տունը, իր հիշելով Արմանի պարտքը կազմել է 60-70.000 ԱՄՆ դոլար, իսկ տան արժեքը` 70-80.000 ԱՄՆ դոլար: Հիշում է, որ տունը գնել է առուվաճառքի պայմանագրում նշված գումարի դիմաց: Նշված տունը ինքը ձեռք է բերել օրինական եղանակով: Ինքը Քրիստինեին Քանաքեռում բնակարան չի առաջարկել: Արմանից իմացել է, որ Քրիստինեն վերջինիս մոտ աշխատում է որպես օպերատոր: Քրիստինեին ինքը չի ճանաչել, առաջին անգամ նրան տեսել է նոտարական գրասենյակում: Արմանը նոտարական գրասենյակում որևէ մասնակցություն չի ունեցել, քանի որ տունը վերջինիս անունով չի եղել: Նոտարական գրասենյակում իր հետ առուվաճառքի պայմանագիրը կնքել է Քրիստինեն, որտեղ էլ և պարզել է, որ տունը գրանցված է Քրիտինեի հոր անվամբ: Սկզբում նոտարը հրաժարվել է գործարք կատարել, քանի որ անհրաժեշտ է եղել վաճառվող տան առաջին հարկի սեփականատիրոջ համաձայնությունը: Քրիստինեի հետ իրենք գնացել ու հանդիպել են այդ սեփականատիրոջ հետ, որն էլ տվել է իր համաձայանությունը և նոտարը հաստատել է իրենց պայմանագիրը: Նշված առանձնատան առաջին հարկի սեփականատիրոջ տանը գտնվելու ժամանակ ինքը տեսել է իրեն ծանոթ մի տղամարդու լուսանկար, ով պարզվել է, որ այդ տան սեփականատիրոջ փեսան է, ում հետ ինքն աշխատել է <<Արմավիայում>>: Նշված տունը գնելուց որոշ ժամանակ անց ինքը գնել է նաև այդ առանձնատան առաջին հարկը, հետագայում թանկ գնով վերավաճառելու նպատակով: Իր հիշելով այդ տան առաջին հարկի տիրոջը` Հրանտին, վճարել է 70.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Որոշ ժամանակ անց, քանի որ իրեն շտապ գումար է անհրաժեշտ եղել նշված առանձնատունը վաճառել է Լևոն Չարխիֆալակյանին: Վերջինս վճարել է իրեն այդ տան առաջին և երկորդ հարկի համար գումարը, որը ինքը չի հիշում, թե որքան է եղել:
Վկա Արա Մուրադյանը պնդել է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները, հայտնլ, որ դրանք ճշմարիտ են: Արա Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում ըստ էության տվել է նույնաբովանդակ ցուցմունք, հայտնել է նաև, որ 2007 թվականին գնել է, իսկ 2008 թվականին 55.000 ԱՄՆ դոլարով Արման Տեր-Հակոբյանին է վաճառել իրեն պատկանող, եղբոր` Վարդան Մուրադյանի անվամբ հաշվառված ՙՄուզ՚ ՍՊ ընկերությունը: Նախնական վաճառքի գինը եղել է 70.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն Արման Տեր-Հակոբյանի հետ համաձայնության են եկել ՍՊԸ-ն վաճառել 55.000 ԱՄՆ դոլարով: Պայմանագրի կնքման օրը վերջինս իրեն որևէ գումար չի տվել և պայմանավորվել են, որ այդ գումարն Արմանը կվճարի 6 ամսվա ընթացքում: Տաքսի ծառայությունը Արմանին վաճառելուց հետո վերջինիս պարտքով տվել է ևս 16.100 ԱՄՆ դոլար գումար` տաքսի ծառայության հետ կապված աշխատանքները կատարելու համար: Մինչև 2011 թվականի ապրիլ ամիսը Արման Տեր-Հակոբյանը տարբեր պատճառաբանություններով իրեն որևէ գումար չի վճարել: Ընթացքում առաջարկել է իրեն պարտքը մարել համարժեք ավտոմեքենաներ և այլ շարժական գույք տալով, սակայն ինքը մերժել է և պահանջել իր գումարները: 2011 թվականի մարտ ամսին Արման Տեր-Հակոբյանն իրեն հայտնել է, որ տաքսի ծառայությունը պատկանում է իրեն և իր աշխատակից Քրիստինե Արզումանյանին: Դրանից հետո Արման Տեր-Հակոբյանն իրեն ասել է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա հասցեում ունի առանձնատուն և կարող է պարտքի դիմաց այն տալ իրեն: Միաժամանակ հայտնել է, որ տան գինը 10.000 դոլարով ավելին է, քան իր պարտքը: Նույն տարվա ապրիլ ամսին ինքն Արման Տեր-Հակոբյանի հետ գնացել և դրսից տեսնելով տունը` հավանել է և Արմանի հետ պայմանավորվել, որ տունը պարտքի դիմաց վերցնելու է, վճարելով ևս 10.000 ԱՄՆ դոլար: Այդպես էլ արել են` <<Կենտրոն>> նոտարական գրասենյակում Քրիստինե Արզումանյանի հետ կնքելով առուվաճառքի պայմանագիր, պայմանագրում որպես տան գին նշելով 20.000.000 ՀՀ դրամ` ձեռք է բերել վերը նշված տունը և նույն օրը իր` Երևան քաղաքի Նալբանդյան փողոցում գտնվող գրասենյակում Արմանին տվել է պայմանավորված 10.000 ԱՄՆ դոլարը: Հիշյալ գումարը ստանալու համար Արման Տեր-Հակոբյանի հետ գրասենյակ է գնացել նաև Քրիստինե Արզումանյանը, ով մնացել է ավտոմեքենում, գրասենյակ չի մտել և գումարը տալուն ներկա չի եղել: Հետագայում նշված տունը 31.500.000 ՀՀ դրամով վաճառել է եղբոր ընկերոջը` Լևոն Չարխիֆալաքյանին: Արա Մուրադյանը նախաքննության ընթացքում ևս հերքել է իր կողմից Քրիստինե Արզումանյանին տոկոսով գումար տալու և դրա դիմաց վերջինիցս անձամբ կամ Արման Տեր-Հակոբյանի միջոցով տոկոսագումար ստանալու հանգամանքը:
Վկա Նատալյա Շամամյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2010 թվականի վերջերին իրեն է զանգահարել իր մտերիմ Քրիստինե Արզումանյանը և հայտնել, որ ունի որոշակի առողջական խնդիրներ և բուժվելու համար իրեն գումար է հարկավոր, խնդրել է պարտքով գումար տալ իրեն: Ինքը նրան պարտքով տվել է շուրջ 400 ԱՄՆ դոլար գումար, ապա մի քանի ամիս անց զանգահարել և պահանջել վերադարձնել իր պարտքը: Քրիստինե Արզումանյանն իրեն հայտնել է, որ իր տունը տոկոսով գումարի դիմաց գրավադրել է և գումարը ստանալուց հետո կվերադարձնի: 2011 թվականի գարնանը Քրիստինե Արզումանյանը զանգահարել է իրեն և հեռախոսազրույցի ընթացքում հայտնել, որ բնակարանը գրավադրման փոխարեն առուվաճառքի պայմանագրով են ձևակերպել: Ինքը նրան բացատրել է, որ տվյալ դեպքում ինքը պետք է վերցներ ստացական: Նույն ժամանակ Քրիստինե Արզումանյանը հեռախոսը փոխանցել է Արման անունուվ մի տղայի, ով իրեն ասել է, որ չանհանգստանա, ամեն ինչ նորմալ է, բնակարանը ձևակերպվել է իր ընկերոջ անվամբ և գրավադրման գումարը վճարելուց հետո այն կրկին կանվանափոխեն Քրիստինեի անվամբ: Այդ խոսակցությունից երկու օր անց իրեն է զանգահարել Արման Տեր-Հակոբյանը և հայտնել, որ Քրիստինե Արզումանյանի կողմից իրենից պարտքով վերցրած 400 ԱՄՆ գումարը տաքսի ավտոմեքենայով ուղարկել է: Իրեն, սակայն, տվել են 80 ԱՄՆ դոլար, ինչից հետո ինքը զանգահարել է Արման Տեր-Հակոբյանին և իր դժգոհությունը արտահայտել դրա վերաբերյալ: Վերջինս իրեն հայտնել է, որ ինքը զբաղված է Քրիստինե Արզումանյանի պարտքերի վերադարձման հարցերով և դրանց ավարտից հետո ամբողջ պարտքի գումարը անձամբ կվերադարձնի: Վերջինս այդպես էլ իր ամբողջ գումարը չի վերադարձրել, ինչից հետո ինքը կապվել է Քրիստինե Արզումանյանի հետ և պարզել, որ Արման Տեր-Հակոբյանը խաբել է նրան և նրա` Երևանի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա բնակարանը 1500 ԱՄՆ դոլարի դիմաց գրավադրման փոխարեն առուվաճառքի պայմանագրով վաճառել է Արա Մուրադյանին:
Վկա Դավիթ Մուրադյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Արա Մուրադյանն իր եղբայրն է: Արան վաճառել է իրենց եղբորը` Վարդան Մուրադյանին պատկանող տաքսի ծառայությունը, իսկ Արման Տեր-Հակոբյանը գնել է այն: Եղբորից` Արա Մուրադյանից 2011 թվականի մարտ ամսին իմացել է, որ Արման Տեր-Հակոբյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա հասցեում ունի առանձնատուն և ցանկանում է այն տաքսի ծառայության համար ունեցած պարտքի դիմաց վաճառել: Իր տեղեկություններով, ըստ նրանց պայմանավորվածության` Արան պետք է Արմանին վճարեր տաքսի ծառայության և բնակարանի գումարի տարբերությունը: Թե որքանով է վաճառել Արան տաքսի ծառայությունը, իսկ որքան է կազմել բնակարանի արժեքը` իրեն հայտնի չէ: 2011 թվականի ապրիլի 27-ին Նալբանդյան փողոցի վրա գտնվող իր գրասենյակում եղբայրը դրամարկղից հանել ու 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տվել է անձամբ Արմանին, որը վերջինս հաշվել է: Իր կարծիքով այդ գումարը եղել է տաքսի ծառայության և բնակարանի արժեքի տարբերությունը: Դրանից հետո ինքը, Արան, Արմանը և Քրիստինեն գնացել են նոտարական գրասենյակ, որպեսզի ձևակերպեն բնակարանի առուվաճառքը: Այդ պայամանգրի կնքումից քիչ չանցած եղբայրը նշված բնակարանը վերավաճառել է իր դասընկերոջը` Լևոն Չարխիֆալակյանին, քանի որ նշված բնակարանի նախկին տերերի հետ առաջացել են որոշ խնդիրներ: Նշված տան համար Լևոնը վճարել է մոտ 150.000 կամ 160.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Լևոնը համաձայնվել է գնել այդ բնակարանը, քանի որ գինը եղել է հարմար: Նշած բնակարանի վաճառքով զբաղվել է ինքը` եղբոր կողմից տրված լիազորագրի հիման վրա, քանի որ Արան այդ ժամանակ բացակայել է Հայաստանից: Լևոնը բնակարանի գումարն ամբողջությամբ վճարել է իրեն:
Վկա Լևոն Չարխիֆալակյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալին չի ճանաչում: 2011 թվականի սեպտեմբեր ամսին իր դասընկեր Դավիթ Մուրադյանն իրեն հայտնել է, որ եղբայրը` Արա Մուրադյանը, Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10 հասցեում ունի առանձնատուն և այն ցանկանում է մատչելի գնով վաճառել: Գործակալների միջոցով պարզել է, որ այդ տունն իսկապես մատչելի գնով է վաճառվում և որոշել է գնել այն: 2011 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Արա Մուրադյանից 150.000 ԱՄՆ դոլարով գնել է հիշյալ տունը: Տան գումարը վճարել է մաս-մաս, մի մասը` նոտարի մոտ, իսկ մնացածը` Դավիթ Մուրադյանի գրասենյակում: Նշված տունը գնել է վերավաճառելու նպատակով: Ներկայումս այդ բնակարանի վերաբերյալ դատարանում առկա է վեճ: Իմացել է, որ այդ տանը մարդիկ են բնակվում, սակայն այդ տանը չի եղել, տունը տեսել է միայն դրսից: Իրեն հայտնել են, որ այդ տան հետ կապված առկա են խնդիրներ, որոնք սակայն կլուծվեն և որ ամեն ինչ օրինական է: Ինքը երբևէ <<Տուարեգ>> մակնիշի ավտոմեքենա չի ունեցել և երբևէ նման մակնիշի ավտոմեքենա չի վարել: Վիճահարույց բնակարանը գնելուց առաջ տումը մանարամասն չի տեսել և այդ ձևով գնել է բիզնեզ նպատակով:
Վկա Կարինե Հովհաննեսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կառլեն Հովհաննեսյանն իր եղբայրն է, իսկ Մանվել Հովհաննեսյանը` հայրը: 2011 թվականի մայիսին եղբայրը որոշել է ընկերոջ` Արմանի հետ բիզնես հիմնել, որի համար որոշել են գրավադնել իրենց` Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 1 թաղամասի 7 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարանը և գումար վերցնել: 2011թ. մայիսի 27-ին եղբոր և հոր առաջարկով, վերջիններիս հետ գնացել են Դավիթաշենի նոտարական գրասենյակ, որտեղ ստորագրել են ինչ-որ պայմանագրերի տակ: Արմանն անձամբ իրեն մեքենայով իր աշխատավայրից տարել է այդ նոտարական գրասենյակ: Պայմանագրերն իրենք չեն կարդացել, այլ վստահելով եղբորն ու հորը, դրանք ստորագրել են: Ստորագրելուց հետո ինքը կրկին գնացել է աշատանքի և տեղյակ չէ, թե եղբայրը գումար ստացել է, թե` ոչ: Տունը գրավ դնելու պայմաններից և պայմանավորվածությունից նույնպես ինքը տեղյակ չէ: Հետագայում պարզվել է, որ նոտարական գրասենյակում իրենք ստորագրել են ոչ թե գրավի, այլ առուվաճառքի պայմանագրի տակ, քանի որ պայմանագրի կնքումից որոշ ժամանակ անց իրենց տուն են եկել ինչ-որ մարդիկ ու հայտնել, որ տունը վաճառված է ու իրենք պետք է դուրս գան տանից: Ինքը նույնպես հանդիսանում է այդ տան սեփականատեր:
Վկա Արմինե Հովհաննեսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կառլեն Հովհաննեսյանն իր եղբայրն է, իսկ Մանվել Հովհաննեսյանը` հայրը: 2011 թվականի մայիսին եղբայրը որոշել է Արման Տեր-Հակոբյանի հետ բիզնես հիմնել, որի համար եղբայրը հոր հետ որոշել են գրավադնել իրենց` Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 1 թաղամասի 7 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարանը և գումար վերցնել: Իրենց տան խոսակցություններից տեղեկացել է, որ այդ գումարն անհրաժեշտ է տաքսի ծառայություն հիմնելու կամ արդեն իսկ գործող տաքսի ծառայության համար ավտոմեքենաներ ձեռք բերելու համար: 2011թ. մայիսի 27-ին եղբոր և հոր առաջարկով, վերջիններիս հետ գնացել են Դավիթաշենի նոտարական գրասենյակ, որտեղ ստորագրել են ինչ-որ պայմանագրերի տակ: Պայմանագրերն իրենք չեն կարդացել, իսկ նոտարն իրենց համար չի ընթերցել, և քանի որ օրվա ավարտ է եղել, իրենց շտապեցրել են, իրեն դրանք ստորագրել են ու դուրս եկել: Պայմանագիրը ընտանիքի անդամների կողմից ստորագրելուց հետո եղբորը տվել են գումար, որը վերջինս նոտարական գրասենյակի մոտ, դրսում հաշվել է ու ասել, որ գումարը կազմում է 36.000 ԱՄՆ դոլար: Դրանից հետո իրենք գնացել են տուն, իսկ եղբայրն ու Արմանը գնացել են իրենց գործերով: Հետագայում եղբորից հարցրել է գումարի մասին, և վերջինս հայտնել է, որ տան դիմաց վերցրած գումարը ինքը տվել է Արմանին, որպեսզի պահի ապահով տեղում, մասնավորապես այն փոխանցել են Արմանի մոր հաշվեհամարին: Արմանը նշված գումարից եղբորը չի վերադարձրել: Իր տեղեկություններով գրավի տոկոսագումարները պետք է վճարեին տաքսի ծառայությունից ստացված եկամտից: Մորից տեղեկացել է, որ ինչ-որ մեկը եկել է իրենց տուն ու հարցրել Արմանին, ասել է, որ վերջինիս հեռախոսն անհասանելի է, խնդրել է տրամադրել եղբոր հեռախոսահամարը, միաժամանակ հայտնել է, որ տոկոսները ուշացնում են, պետք է այն վճարեն: Տեղյակ է նաև, որ Արմանը եղբորը կանչել է, որպեսզի գնան միասին մեքենաներ ներկրեն, սակայն Արմանին չեն կարողացել գտնել ու նրա տեղը պարզել: Տունը գրավ դնելու պայմաններից և պայմանավորվածությունից ինքը տեղյակ չէ:
Վկա Էլմիրա Հովհաննեսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Կառլեն Հովհաննեսյանն իր որդին է, իսկ Մանվել Հովհաննեսյանը` ամուսինը: Որդին աշխատել է Արման Տեր-Հակոբյանի մոտ և ընկերացել նրա հետ: 2011 թվականի մայիսին Կառլենը որոշել է Արման Տեր-Հակոբյանի հետ բիզնես հիմնել, ցանկացել են տաքսի ծառայության համար մեքենաներ գնել, որի համար որոշել են գրավադնել իրենց` Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 1 թաղամասի 7 շենքի 32 հասցեում գտնվող բնակարանը և գումար վերցնել: 2011թ. մայիսի 27-ին Կառլենի և Մանվելի առաջարկով, վերջիններիս հետ գնացել են Դավիթաշենի նոտարական գրասենյակ, որտեղ ստորագրել են ինչ-որ պայմանագրերի տակ: Պայմանագրերն իրենք չեն կարդացել, այլ վստահելով Կառլենին և Մանվելին, դրանք ստորագրել են: Հետագայում տեղեկացել է, որ տան դիմաց վերցրած գումարը Կառլենը տվել է Արմանին, որ վերջինս այն բանկում դնի, որպեսզի վրան տոկոս ավելանա և պահի ապահով տեղում, սակայն վերջինս, վերցնելով այն, այլևս չի վերադարձրել: Տունը գրավ դնելու պայմաններից և պայմանավորվածությունից ինքը տեղյակ չէ: Հետագայում տան անդամներից տեղեկացել է, որ գումարը Արմանի մոր անունով գտնվում է բանկում: Պայմանագիրը կնքելուց ամիսներ անց իրենց տուն է այցելել իրեն անծանոթ մի տղամարդ և հայտնել, որ Արմանին չի կարողանում գտնել ու ասել է, որ տոկոսագումարը չուշացնեն: 2012թ. հունվարի 16-ից իրենք դուրս են եկել Երևան քաղաքի Դավիթաշեն 1 թաղամասի 7 շենքի 32 հասցեում գտնվող իրենց բնակարանից, քանի որ ասել են, որ այն այլևս իրենց չի պատկանում ու պետք է դուրա գան:
Խուզարկություն /առգրավում/ կատարելու մասին 14.05.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` Արման Տեր-Հակոբյանի ք. Երևան, Նարեկացի 30 շենք, 7 բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերվել և առգրավվել են տարբեր տեսակի փաստաթղթեր:
Զննության 03.08.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` ք. Երևան, Նարեկացի 30 շենք, 7 բնակարանի խուզարկությամբ հայտնաբերված և առգրավված փաստաթղթերի զննությամբ պարզվել է, որ դրանց մեջ առկա է նաև 27.04.2011թ.-ին Քրիստինե Արզումանյանի և Արա Մուրադյանի միջև կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրի բնօրինակը:
Տեղանքի զննություն կատարելու մասին 19.07.2014թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` Կառլեն Հովհաննիսյանը մատնացույց է արել այն վայրը, որտեղ Արման Տեր-Հակոբյանի ասելով գրավադրված են եղել <<ԲՄՎ>> և <<ՎԱԶ 2107>> մակնիշի ավտոմեքենաները: Զննությամբ պարզվել է, որ հիշյալ վայրը գտնվում է Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծի 40/2 հասցեում, տարածքն իրենից ներկայացնում է վճարովի ավտոկանգառ և զննության մասնակից, ավտոկանգառի աշխատակից Հարություն Մուշեղյանի հայտարարության հիշյալ տարածքում երբևէ գրավատուն չի եղել, տարածքն 2010 թվականից մինչ զննության օրը ծառայել է որպես ավտոկանգառ:
Հեռախոսահամարների վերծանումների զննություն կատարելու մասին 01.08.2014թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, ըստ որի` Արման Տեր-Հակոբյանի օգտագործած հեռախոսահամարներից բազմաթիվ հեռախոսազանգեր են կատարվել և ընդունվել Քրիստինե Արզումանյանի, Կառլեն Հովհաննեսյանի, Սերգեյ Սիմավորյանի և Արա Մուրադյանի հեռախոսահամարներին: Սերգեյ Սիմավորյանի հեռախոսահամարին Արման Տեր-Հակոբյանի հեռախոսահամարից հեռախոսազանգեր է կատարվել նաև 2011 թվականի հոկտեմբերի 6-ին:
Որպես ապացույց ճանաչված այլ փաստաթուղթերով`
-Քրիստինե Արզումանյանի և Արա Մուրադյանի միջև 27.04.2011 թվականին կնքված անշարժ գույքի առուվաճառքի պայմանագրով, ըստ որի`Քրիստինե Արզումանյանը` Համլետ Արզումանյանի կողմից տրված և Արաբկիր նոտարական տարածքի նոտար` Կարինե Ադամյանի կողմից 15.02.2010թ. հաստատված լիազորագրի հիման վրա, 20.000.000 ՀՀ դրամով վաճառել, իսկ Արա Մուրադյանը գնել է Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 10ա հասցեի բնակարանը:
-Սերգեյ Սիմավորյանի կողմից ներկայացված ձեռագիր գրառումով փոխառության պայմանագրի պատճենով, ըստ որի` Արման Տեր-Հակոբյանը 06.10.2011թ.-ին իր անձնական կարիքների համար Սերգեյ Սիմովորյանից վերցրել է 550 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվել 10-օրյա ժամկետում այն վերադարձնել:
-Մանվել Հովհաննեսյանի կողմից ներկայացված Արման Տեր-Հակոբյանի կողմից տաքսի ծառայության շահագործման համար Մանվել Հովհաննեսյանին տված ձեռագիր գրառումներով փաստաթղթով, ըստ որի` տաքսի ծառայության շահագործման համար անհրաժեշտ է եղել 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
-Կառլեն Հովհաննեսյանի կողմից ներկայացված 27.05.2011 թվականին կնքված բնակարանի առուվաճառքի պայմանագրի պատճենով, ըստ որի` Մանվել, Կառլեն, Կարինե, Արմինե և Էլմիրա Հովհաննեսյանները վաճառում, իսկ Թերեզա Բարսեղյանը 12.000.000 ՀՀ դրամով գնում է Երևան քաղաքի Դավթաշեն 1-ին թաղամասի 7-րդ շենքի թիվ 32-րդ բնակարանը:
Ապրանքագիտական փորձաքննության փորձագետի թիվ Հմ`11-3696 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Երևան քաղաք Արաբկիր վարչական շրջան Արաբկիր 19 փողոց թիվ 10ա հասցեում գտնվող, 234.8քմ ընդհանուր մակերեսով շենքից և 350.0 քմ. մակերեսով հողամասից բաղկացած բնակելի նշանակության անշարժ գույքի հավանական շուկայական արժեքը 2011թ. ապրիլի 27- դրությամբ կարող է կազմել` 62 700 000 /վաթսուներկու միլիոն յոթ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամ:

49. Ապացույցների գնահատման իրավաչափության վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ 2010թ. օգոստոսի 27-ի թիվ ԼԴ/ 0301/01/09 որոշմամբ ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. << /…/ 25. Սույն գործով Վճռաբեկ դատարանի առջև բարձրացված երկրորդ իրավական հարցը հետևյալն է. իրավաչա՞փ են արդյոք ապացույցների գնահատմանը վերաբերող՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի վերաբերյալ ստորադաս դատարանների մեկնաբանությունները:
26. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ «Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն՝ «Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման՝ վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ՝ գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից»:
27. Մեջբերված դրույթները՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ և 127-րդ հոդվածները համակարգային վերլուծության են ենթարկվել Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի որոշման մեջ: Նշված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ.
«(…) Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը: (…)» (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 14-րդ կետը):
«(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով:
Նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունենալու օրենսդրական արգելքը բացառում է որևէ ապացույցի նկատմամբ կանխակալ մոտեցում ցուցաբերելը (մյուս ապացույցների նկատմամբ այդ փաստական տվյալի ապացուցողական արժեքին առավելություն վերագրելը կամ այդ արժեքը նվազեցնելը), քանի դեռ այդ ապացույցը քրեադատավարական օրենսգրքով ամրագրված ընթացակարգով օրինականության, մրցակցության և կողմերի իրավահավասարության, մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի ապահովման և այլ սկզբունքների պահպանմամբ չի հետազոտվել պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում: (…)» (տե´ս Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 19-րդ կետը):
28. Սույն գործի նյութերի ուսումնասիրությունից երևում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, մեջբերելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, արձանագրել է, որ սույն գործի նախաքննության փուլում արդեն իսկ վկաների ցուցմունքներին ու փորձագետի եզրակացությանը կանխակալ մոտեցում է ցուցաբերվել և նրանց տրվել է առավել նշանակություն տուժողի ցուցմունքի նկատմամբ (տե´ս սույն որոշման 12-րդ կետը):
Վերաքննիչ դատարանն իր համաձայնությունն է արտահայտել Առաջին ատյանի դատարանի վերոնշյալ դատողության հետ՝ արձանագրելով, որ Առաջին ատյանի դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության (տե´ս սույն որոշման 13-րդ կետը):
29. Սույն որոշման 22-23-րդ կետերով սահմանված, ինչպես նաև Մ. Հովհաննիսյանի և Ա. Մարտիրոսյանի վերաբերյալ որոշման մեջ արտահայտված և սույն որոշման 27-րդ կետում շարադրված իրավական դիրքորոշումները կիրառելով սույն որոշման 28-րդ կետում նշված փաստերի նկատմամբ` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով ապացույցների գնահատման կապակցությամբ ստորադաս դատարանների հետևությունները համապատասխանում են Վճռաբեկ դատարանի իրավական մոտեցումներին:
Հետևաբար, ապացույցների գնահատմանը վերաբերող՝ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 127-րդ հոդվածի 2-րդ մասի վերաբերյալ ստորադաս դատարանների մեկնաբանություններն իրավաչափ են: /…/>>:

50. Ապացույցների գնահատման խնդիրների կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը մեկ այլ` Մակար Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2010թ. փետրվարի 12-ի թիվ ԵԱՔԴ/0632/01/08 որոշմամբ արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. << /…/ I. Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
Գնահատման ենթակա են ինչպես ստացված տեղեկությունների բովանդակությունը, այնպես էլ աղբյուրները: Ապացույցների գնահատումը համապատասխան որոշումներում պետք է արտահայտվի պատճառաբանված եզրահանգումների ձևով` հիմնավորելով, թե ինչու որոշ ապացույցներ դրվել են որոշման հիմքում, իսկ մյուսները մերժվել են` ճանաչվելով ոչ հավաստի:
15. Ապացույցների գնահատման քրեադատավարական սկզբունքի բնութագրիչ առանձնահատկությունն այն է, որ օրենքը, որպես կանոն, չի նշում, թե հատկապես որ ապացույցներով պետք է հաստատվի այս կամ այն հանգամանքը, ինչպես նաև չի սահմանում ապացույցի որևէ տեսակի գերակայությունը մյուսի նկատմամբ, հետևաբար դատարանն ազատ է ապացույցների գնահատման գործում: Նշված կանոնից միակ բացառությունը սահմանված է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 108-րդ հոդվածով, որը կրում է մասնավոր բնույթ և սույն գործին վերաբերելի չէ:
16. Ապացույցները գնահատելիս պետք է ղեկավարվել օրենքով: Քրեադատավարական օրենքը քրեական դատավարության խնդիրների և սկզբունքների միջոցով սահմանում է ապացուցման առարկայի, ապացույցների հատկանիշների, ապացույցների հավաքման, ստուգման կանոնների, դատավարական որոշումներին և դրանց կայացման պայմաններին առաջադրվող պահանջները:
17. Կոնկրետ հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորության կամ անմեղության մասին եզրահանգումների հիմնավորվածությունը կախված է նաև բացահայտված փաստերի վերաբերելիության ճիշտ գնահատականից: Հետևաբար, օրենսդիրը քիչ կարևոր չի համարում ապացույցի գնահատականը` գործին վերաբերելու կամ չվերաբերելու տեսանկյունից: Վերջին հաշվով, յուրաքանչյուր ապացույցի վերաբերելիության ճիշտ որոշումը պետք է հանգեցնի օրինական և հիմնավոր որոշում կայացնելու համար անհրաժեշտ և բավարար ապացույցների հավաքմանը:
/…/
Այնուհանդերձ, ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ապացույցների նկատմամբ կանխակալ մոտեցման արգելքը պայմանավորում է «մինչև դրանց հետազոտումը» բառակապակցությամբ, ուստի նշված նորմը չի կարող մեկնաբանվել այնպես, որ օրենսդիրն ապացույցների հետազոտումից հետո նույնպես արգելում է ապացույցների գնահատման արդյունքում դրանցից մի մասին մյուսների նկատմամբ առավելություն կամ նվազ կարևորություն վերագրելու հնարավորությունը, հակառակ դեպքում, հակասական ապացույցների առկայության պարագայում հնարավոր չէ հիմնավորված հետևության հանգել անձի մեղավորության կամ անմեղության և այլ հարցերի վերաբերյալ:/…/>>:
Վերը նշված որոշումներով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը տեսակետ է ձևավորել այն մասին, որ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, ինչը պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, որոնք կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Ապացույցների գնահատումը ներքին համոզման հիման վրա կատարվելով հանդերձ, այն չի կարող լինել կամայական, հետևապես գնահատման հիմքում պետք է դրվեն գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:

51. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերոհիշյալ որոշումների լույսի ներքո, Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով սույն քրեական գործի փաստական տվյալները, արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կատարելով բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննություն, պատշաճ իրավական գնահատման արժանացնելով քրեական գործի ապացույցները, հանգել է ճիշտ եզրակացության գտնելով, որ Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանի մեղավորությունը երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով:

52. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանի մեղքը` երկու դրվագ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված արարքներում հաստատված է:

53. Այդպիսով, ամբաստանյալ Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, ամբաստանյալ Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /երկու դրվագ/ և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու համար:

53. ՀՀ Վերաքննիչ դատարանում դատական նիստի ընթացքում ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանի պաշտպան Ա. Կարապետյանը ներկայացրեց նոտարական կարգով վավերացված` տուժող Սերգեյ Սիմավորյանի հայտարարությունը հետևյալի մասին. <<Ես` Սերգեյ Արեստակեսի Սիմավորյանս որպես քրեական գործով տուժող հայտնում եմ, որ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ որևէ տեսակի բողոք և նյութական պահանջ չունեմ, ստացել եմ ամբողջ նյութական վնասի հատուցումը և ցանկանում եմ որպեսզի այդ մասով քրեական գործի վարույթը կարճվի, որի համար և ստորագրում եմ>>:

54. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << Քրեական գործ չի կարող հարուցվել և քրեական հետապնդում չի կարող իրականացվել, իսկ հարուցված քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման, եթե`
/…/ 5/ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում տուժողը հաշտվել է կասկածյալի կամ մեղադրյալի հետ. /…/>>
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` /…/ Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, և կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի հետ նրա հաշտվելու դեպքում ենթակա են կարճման:

55. Վերոգրյալի հիման վրա Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Արման Տեր-Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է կարճել և ամբաստանյալ Արման Տեր-Հակոբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժող Սերգեյ Սիմավորյանի և ամբաստանյալ Ա. Տեր-Հակոբյանի` միմյանց հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ:

56. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերոգրյալները, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի իրավադրույթները, հանգում է այն հետևության, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը` Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /2 դրվագ/ և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, պետք է բեկանել և փոփոխել:
Վկայակոչված հիմքերի առկայության պայմաններում Վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով Արման Տեր-Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով պետք է կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժող Սերգեյ Սիմավորյանի և ամբաստանյալ Արման Տեր-Հակոբյանի` միմյանց հետ հաշտվելու հիմքով և Արման Տեր-Հակոբյանին պետք է մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ երկու դրվագ/` յուրաքանչյուր դրվագով պատիժ նշանակելով ազատազրկում 5 տարի ժամկետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Արման Տեր-Հակոբյանին նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5 տարի 6 ամիս ժամկետով, որի միջոցով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, ինչը բխում է նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը մնացած մասով պետք է թողնել անփոփոխ:

Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 395-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով ` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. դեկտեմբերի 23-ի դատավճիռը` Արման Արայիկի Տեր-Հակոբյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /2 դրվագ/ և 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, բեկանել և փոփոխել:

3. Արման Տեր-Հակոբյանի վերաբերյալ քրեական գործի մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 1-ին մասով, կարճել և քրեական հետապնդումը դադարեցնել` տուժող Սերգեյ Սիմավորյանի և ամբաստանյալ Արման Տեր-Հակոբյանի` միմյանց հետ հաշտվելու պատճառաբանությամբ:

4. Արման Տեր-Հակոբյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/ երկու դրվագ/ և յուրաքանչյուր դրվագով պատիժ նշանակել ազատազրկում 5-ական տարի ժամկետով:

5. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով, Արման Տեր-Հակոբյանին նկատմամբ վերջնական պատիժ նշանակել ազատազրկում 5/հինգ/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:

6. Դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:

7. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ