ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ
ԵԱՔԴ/0111/01/14
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական
շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի
դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Լ.Ավետիսյան

ՈՐՈՇՈՒՄ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

05 օգոստոսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ`
Վերաքննիչ դատարան/ հետևյալ կազմով`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ռ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
քարտուղարությամբª Ռ.Դավոյանի

մասնակցությամբ`
մեղադրողներ` Ա.Մնացականյանի
Տ.Կարապետյանի
պաշտպան` Վ.Զուռնաչյանի
տուժող` Մ.Հարությունյանի
ամբաստանյալներ` Է.Մկրտչյանի
Ս.Շահբազյանի
Հ.Ղարիբյանի

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի և գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վերանայելով Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով



Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. Թիվ 14812513 քրեական գործը հարուցվել է 01.11.2013թ. ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Մելիքյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշով: Նույն որոշմամբ քրեական գործն ընդունվել է վարույթ:
2. Նախաքննության մարմնի 2013թ. դեկտեմբերի 12-ի որոշմամբ Է.Մկրտչյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
3. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. փետրվարի 06-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
4. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. մարտի 31-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 2/երկու/ ամսով:
5. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. մայիսի 30-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 1/մեկ/ ամսով:
6. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2014թ. հուլիսի 01-ի որոշմամբ նախաքննության մարմնի միջնորդությունը բավարարվել է և մեղադրյալ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը երկարացվել է 1/մեկ/ ամսով:
7. Նախաքննության մարմնի 2015թ. հուլիսի 11-ի որոշմամբ Ս.Շահբազյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
8. Նույն մարմնի 11.07.2014թ. որոշմամբ Ս.Շահբազյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
9. Նախաքննության մարմնի 2015թ. հուլիսի 11-ի որոշմամբ Հ.Ղարիբյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
10. Նույն մարմնի 11.07.2014թ. որոշմամբ Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
11. Նախաքննության մարմնի 16.07.2014թ. որոշմամբ Է.Մկրտչյանի կողմից Ս.Շահբազյանի և Մ.Հարությունյանի առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ պարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու փաստի առթիվ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով:
12. Նույն մարմնի 16.07.2014թ. որոշմամբ Ս.Շահբազյանի կողմից Հ.Մայիլյանին առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ ճպարունակող մարմնական վնասվածքներ պատճառելու փաստի առթիվ քրեական հետապնդում չի իրականացվել` տուժողի բողոքի բացակայության հիմքով:
13. Նախաքննության մարմնի 17.07.2015թ. որոշմամբ թիվ 14812513 քրեական գործով Ս.Շահբազյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և լրացվել, նոր մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և 117-րդ հոդվածով:
14. 29.07.2014թ. Է.Մկրտչյանի, Ս.Շահբազյանի և Հ.Պետրոսյանի վերաբերյալ քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
15. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Ա.Խաչատրյանի 2014թ. հուլիսի 30-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով ընդունվել է վարույթ:
16. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Լ.Ավետիսյանի 2014թ. օգոստոսի 06-ի որոշմամբ քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով ընդունվել է վարույթ և մեղադրյալ Է.Մկրտչյանին որպես խափանման միջոց ընտրված կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է 15 օրով, իսկ 19.08.2014թ. որոշմամբ քրեական գործը նշանակվել է դատական քննության:
17. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 11.04.2015թ. որոշմամբ Ս.Շահբազյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` ամբաստանյալի հետ տուժող Վ.Խաչատրյանի հաշտվելու հիմքով:
18. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի դատավճռով Է.Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104 հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել է ազատազրկման 8/ութ/ տարի ժամկետով։
Է.Մկրտչյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 06.02.2014թ.։
Պատժի կրման ընթացքում Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որոշվել է ապահովել նյարդահոգեբույժի հսկողություն:
Է.Մկրտչյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ս.Շահբազյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտել ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Ս.Շահբազյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Ս.Շահբազյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության` նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին:
Ս.Շահբազյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցը կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Հ.Ղարիբյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել` սահմանելով փորձաշրջան 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
Հ.Ղարիբյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարվել է ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության` նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին:
Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոցը կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
19. Ընդհանուր իրավասության դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 24.06.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի պաշտպան Վ.Զուռնաչյանը:
20. Նույն դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 14.07.2015թ. վերաքննիչ բողոք է բերել գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանը:
21. ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 09.07.2015թ. որոշմամբ պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի, իսկ 17.07.2015թ. որոշմամբ նաև գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են Վերաքննիչ դատարանի վարույթ և քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության է նշանակվել 2015թ. հուլիսի 23-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
22. Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա առաջացած վիճաբանության ժամանակ Հայկ Ղարիբյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել նրան՝ պատճառելով ծանր մարմնական վնասվածք, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել։
23. Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ Հայկ Ղարիբյանի հետ Հրանտ Մայիլյանի կողմից Արփինե Հովհահաննիսյանին զանգահարելու առիթով ծագած վիճաբանության և ծեծկռտուքի ընթացքում ընդհանուր միասնական դիտավորությամբ, գիտակցելով միմյանց գործողությունները և մեկը մյուսի գործողությունները լրացնելով, միասին ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Էրիկ Մկրտչյանին և Էդգար Մաթևոսյանին, ինչի հետևանքով Է.Մկրտչյանին և Է.Մաթևոսյանին դիտավորությամբ պատճառել են միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։
24. Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանը մեղավոր է ճանաչվել և դատապարտվել այն բանի համար, որ նա Սերգեյ Շահբազյանի հետ, Հրանտ Մայիլյանի կողմից Արփինե Հովհահաննիսյանին զանգահարելու առիթով ծագած վիճաբանության և ծեծկռտուքի ընթացքում, ընդհանուր միասնական դիտավորությամբ, գիտակցելով միմյանց գործողությունները և մեկը մյուսի գործողություննեըր լրացնելով, միասին ոտքերով և ձեռքերով ծեծի են ենթարկել Էրիկ Մկրտչյանին և Էդգար Մաթևոսյանին, ինչի հետևանքով Է.Մկրտչյանին և Է.Մաթևոսյանին դիտավորությամբ պատճառել են միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով։

3.Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
25. Գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 4-ի դատական ակտը՝ ամբաստանյալներ Ա.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման մասով անհիմն է, ապօրինի և կայացվել է նյութական իրավունքի խախտմամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածն ամրագրել է արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքը։ Պատիժ նշանակելիս արդարության սկզբունքը դրսևորվում է օրենքով նախատեսված մի շարք պահանջներով։ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի ընդհանուր մասի դրույթները։
Այսինքն՝ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված կոնկրետ հանցանքի առանձնահատուկ հատկանիշները, որոնք կարող են ազդել հանրության համար վտանգավորության աստիճանի վրա /հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, վնասի չափը և այլն/։ Դատարանը հանրության համար վտանգավորության բնույթը որոշելու ժամանակ պետք է պարզի և հաշվի առնի նաև պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը հանցանքի կատարման պահին։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ իր դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է մի շարք որոշումներում։ Մասնավորապես, Հ.Բաղդասարյանի վերաբերյալ որոշմամբ արձանագրվել է, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին /.../՝ /տես Հուսիկ Սուրենի Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը, կետ 24/։Նմանատիպ մոտեցում է արտահայտվել նաև Վճռաբեկ դատարանի ՎԲ-50/07, ՎԲ-192/07, ՎԲ-01/08 որոշումներում։
Այսպիսով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից և Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա, օրինականության,արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը։
Ինչպես երևում է սույն գործի նյութերից, առաջին ատյանի դատարանը Ա.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող, ինչպես նաև՝ անձը բնութագրող հանգամանքներ դիտել է, որ որ Ս.Շահբազյանը նախկինում դատված չի եղել, նրա խնամքին են գտնվում նորածին երեխան /Դավիթ Սերգեյի Շահբազյան ծնված՝ 20.04.2015թ./, կինը, հանցագործության հետևանքով ստացել է թեթև մարմնական վնասվածք, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքն ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։
Ամբաստանյալ Սերգեյ Շահբազյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել։
Որպես ամբաստանյալ Հայկ Ղարիբյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առել այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, մանուկ հասակում կորցրել է հորը և զրկված է եղել հայրական խնամքից, նրա խնամքին են գտնվում նորածին երեխան /Լիլիթ Հայկի Ղարիբյան ծնված՝ 23.05.2015թ./, կինը և թոշակառու մայրը, հանցագործության հետևանքով ստացել է ծանր մարմնական վնասվածք, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքն ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ։
Ամբաստանյալ Հ.Ղարիբյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չեն արձանագրվել։
Տվյալ դեպքում դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալներ Ա.Շահբազյանը և Հ.Ղարիբյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության փուլերում կատարված հանցանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել, չեն զղջացել և որևէ միջոց չեն ձեռնարկել հանցագործությամբ պատճառած հետևանքները վերացնելու ուղղությամբ։
Տվյալ դեպքում, ինչպես նշված էր բողոքի համապատասխան նախադեպային հղումներում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման միակ հիմքը դատարանի համոզվածությունն է այն մասին, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու։
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղավոր չճանաչելու և կատարած հանցանքը չընդունելու պայմաններում չի կարող առկա լինել որևէ ռեալ նախադրյալ, որը դատարանին հիմք կտար ենթադրելու, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու և վերջիններիս կողմից կատարած հանցանքի համար զղջալու, ափսոսանք հայտնելու և հանցավոր հետևանքները վերացնելու դեպքում միայն կարելի էր տեսնել ուղղման ճանապարհը բռնելու իրական հեռանկար։
Ինչ վերաբերում է ամբաստանյալների պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներին, կամ հանցավորների անձը բնութագրող տվյալներին, ապա մեղադրանքի կողմը նույնպես արձանագրելով, որ ամբաստանյալների խնամքին են մինչև 14 տարեկան երեխաներ, գտնում է, որ դա ևս ինքնին ողջամտորեն չի նվազեցնում նրանց վերագրվող արարքի բնույթը և վտանգավորության աստիճանը։ Հետևաբար, նշված հանգամանքների առկայությունը ևս չէին կարող դատարանի մոտ համոզմունք ստեղծել, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է պատիժը պայմանական չկիրառվելու պայմաններում։
Փաստորեն, ամբաստանյալներ Հայկ Ղարիբյանի և Սերգեյ Շահբազյանի նկատմամբ կիրառված քրեաիրավական ներգործության միջոցն արդարացի չէ, անհրաժեշտ և բավարար չի կարող լինել սոցիալական արդարությունը վերականգնելու, նրանց ուղղելու, ինչպես նաև նմանատիպ հանցագործությունները կանխելու համար։ Ամբաստանյալների նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը որևէ բացառիկ հանգամանքով պայմանավորված չէ, չի համապատասխանում նրանց անձը բնութագրող տվյալներին, նրանց կատարած հանցագործության հանրային վտանգավորության աստիճանին և բնույթին։
26. Այսպիսով, նկատի ունենալով, որ սույն վերաքննիչ բողոքը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի կողմից ենթակա է վարույթ ընդունման ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածով սահմանված հիմքով, իսկ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընղհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 4-ի վերոնշյալ դատավճռով թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է՝ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքների ծանրությանը և ամբաստանյալների անձին, ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 103-րդ հոդվածի 5-րդ կետով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 54 հոդվածի 1-ին մասի 11-րդ կետով, 376-381-րդ, 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ, 4-րդ կետերով, 399-րդ հոդվածով՝ բողոքաբերը դատարանին խնդրում է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ, մասնակիորեն պատժի մասով բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի դատավճիռը և ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ նշանակված պատժից վերացնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը:
27. Պաշտպան Զուռնաչյանն իր բերած վերաքննիչ բողոքում գտնում է, որ դատարանի բոլոր պատճառաբանությունները ամբողջությամբ սխալ են և անհիմն: Դատարանի որոշմամբ թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա, իր պաշտպանյալի համար առաջացրել են ծանր հետևանքներ, իսկ ադյունքում խաթարվել է արդարադատության բուն էությունը, խախտվել են <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> Կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի դրույթները:
Մասնավորապես, Դատարանը սխալ է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասը, խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, 18-րդ, 25-րդ, 106-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ և 371-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատարանը, թեև դատավճռում ձևականորեն նշել է, վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, սակայն բացարձակապես որևէ ապացույցի որևէ վերլուծություն չի կատարել, չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի փաստարկներին և որևէ ձևով չի հերքել դրանք` գործի որևէ ապացույցի մատնանշմամբ, ավելին, գործի ապացույցները չի համադրել միմյանց հետ և գործի ապացույցները չի գնահատել իրենց համակցության մեջ, այլ միայն մեխանիկորեն թվարկել է վկաների ցուցմունքները և մյուս ապացույցները, կոնկրետ չնշելով, թե դրանցից, որոնցով գործի որ հանգամանքն է ապացուցվում կամ Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը կոնկրետ որ ապացույցով է հիմնավորվում կամ ինչու է որոշ ապացույցներին առավելություն տվել, քան մյուս ապացուցներին կամ որոնք էին այն ծանրակիշիռ փաստարկները, որոնցով հերքվում էին Էրիկ Մկրտչյանին արդարացնող ապացույցները, որի արդյուքում էլ Դատարանը սխալ եզրակացություններ է կատարել Էրիկ Մկրտչյանի մեղավորության վերաբերյալ:
Դրան հակառակ, եթե դատարանը ճիշտ անդրադառնար գործի դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցներին և դրանց հիման վրա ճիշտ հետևություններ աներ, ապա միանշանակ կարող էր գալ ճիշտ եզրակացության, որ Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքները հիմնավորված չէին և նրա նկատմամբ արդարացման դատավճիռ պետք է կայացներ, ինչը դատարանը չի արել սխալմամբ:
Անդրադառնալով հանցանք կատարելու մեջ անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցի վերաբերյալ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված իրավակարգավորումներին և այդ կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտնված դիքորոշումներին, որոնք ստորադաս դատարանների համար պարտադիր են կիրառման նմանատիպ գործերի քննության ժամանակ, բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանը դրանք անհիմն չի կիրառել, որն էլ ազդել է գործի ելքի վրա:
Անձի մեղավորությունը հաստատելիս ապացույցների բավարարության հարցի վերաբերյալ ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված իրավակարգավորումների և այդ կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներով արտահայտնված դիքորոշումների լույսի ներքո անդրադառնալով Էրիկ Մկչտչյանին առաջադրված մեղադրանքի օրինականությանը և հիմնավորվածությանը, բողոք բերած անձը գտնում է, որ դատարանը ճիշտ իրավական գնահատության չի ենթարկել քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, անհիմն և անօրինական չի անդրադարձել պաշտպանական կողմի փաստարկներին և պատճառաբանություններն, որևէ ձևով չի հերքել դրանք, առանց հիմնավոր պատճառաբանության վկաների նախաքննական որոշ ցուցմունքներին առավել նշանակություն է տվել, քան դատաքննության ընթացքում տված և ըստ էության պատճառաբանված ցուցմունքներին, բազմակողմանի լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտության հիման վրա չի գնահատել գործի մյուս ապացույցները :
Այսպես`
1/ Դատարանը դատավճռի ապացույցների հետազոտում մասում զուտ մեխանիկորեն, որոշ դեպքերում` ոչ ամբողջական, մեջ է բերել գործով հացաքննված ամբաստանյալների, տուժողների և վկաների դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները և մյուս ապացույցները, սակայն անհիմն դրանք չի վերլուծել և չի համադրել միմյանց հետ, չի նշել, թե այդ ապացույցներից, որոնք և որքանով էին վերաբերվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքին կամ դրանց որ մասով էր հաստատվում այդ մեղադրանքը: Այսպես`
Դատարանը մեջ է բերել Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքները հետևյալ ձևով.
<<Ամբաստանյալ Էրիկ Մկրտչյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին գտնվել է աշխատավայրում։ ժամը 17:00-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է իր հորաքրոջ որդու` Հրանտ Մայիլյանի ընկերը՝ Էդգար Մաթևոսյանը, ասել, որ ինքը գնա Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարան, որտեղ իրենք ընթրիք են անում։ Ժամը 18-ի սահմաններում ավարտելով աշխատանքը, ոտքով գնացել է այդ բնակարան: Այնտեղ գտնվում էին Հրանտն ու Էդգարը: Դրանից հետո հիշում է, որ Հրանտը հեռախոսով խոսել է ինչ-որ մեկի հետ, որից մեկ ժամ անց բնակարան է եկել նաև Հրանտի և Էդգարի հետ <<Բիո Ֆուդ>> ընկերությունում աշխատող Վաչե Խաչատրյանը: Նա նույնպես նստել է սեղանի շուրջ և միասին ընթրիք են արել։ Դրանից հետո զանգահել են կամ Հրանտին կամ Վաչեին, որից հետո նրանցից մեկն ասել է, որ իրենց հետ աշխատող ինչ-որ աղջկա ընկերը պետք է գա նրանց տեսնելու։ Զանգից մոտ 30-40 րոպե հետո Հրանտն իջել և նրանց դիմավորել է։ Միասին բարձրացել են բնակարան; Տղաներն իրենց հետ մոտ 5 րոպե նստել են սեղանի շուրջ, խոսել են Հրանտի հետ, որից ինքը հասկացել է, որ նրանցից մեկը Հ. Մայիյանի հետ աշխատող աղջիկներից մեկի ընկերն է, իսկ Հրանտն ասել է, որ այդ աղջիկն իր քույրն է. Խոսակցությունն ընթացել է հանգիստ, վիճաբանություն, գոռգոռոց և հայհոյանքներ չեն եղել։ Մոտ 5 րոպե խոսելուց հետո, տղաները հեռացել են։ Դրանից մոտ 30 րոպե հետո Հրանտի հեռախոսին զանգահարել են կամ նա է ինչ-որ մեկին զանգել, ապա գնացել է բնակարանի ննջասենյակ և մոտ 2 րոպե խոսելուց հետո, ասել, որ քիչ առաջ իրենց տուն եկած տղաները նորից ցանկանում են գալ իրեն տեսնելու։ Մոտ 15-20 րոպե հետո տղաները նորից զանգահարել են Հրանտին, ասելով, որ բակում են: Ինքը Հրանտի հետ իջել է բակ և հանդիպել այդ տղաներին։ Նրանցից մեկը հարցրել է, թե որտեղ կարող են զրուցել։ Հրանտն ասել է, որ կարող են զրուցել ավտոտնակում, որպեսզի հարևաններին չանհանգստացնեն; Այնուհետև բոլորը մտել են ավտոտնակ, Հրանտը միացրել է լույսը և ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը: Ավտոտնակ մտնելուց հետո ինքը կանգնել է ավտոտնակի վերջնամասում, Հրանտը, Վաչեն և Էդգարը կանգնել են ավտոտնակի ձախ պատի մոտ, իսկ այդ տղաներն՝ իրենց դիմաց: Ավտոտնակ մտնելով` ինքը չի հասկացել, թե իր հետ ինչ է կատարվում, քանի որ իր մոտ սրտխառնոց է սկսվել: Սկզբում ավտոտնակում մութ էր և այդ մթությունը նույնպես իր վրա ազդում էր, հատկապես շատ է ազդել նաև այն հանգամանքը, որ տղաների ու իրենց միջև առաջացել է վեճ և բարձրաձայն խոսակցություններ ու գոռգոռոցներ։ Հրանտենց տուն եկած տղաներից մեկը, հետագայում իմացել է, որ նրա անունը Սերգեյ է, բորբոքված տոնով Հրանտին ասել է. <<դու էիր հեռախոսով իմ հետ խոսում արա>>, ապա բռնել է Հրանտի հագուստներից ու ձեռքով հարվածել Հրանտին, որից հետո խառը քաշքշոց է սկսվել։ Ինքը փորձել է միջամտել։ Սերգեյի հետ եկած տղաներից մեկը փորձել է հարվածել իրեն։ Հիմա կոնկրետ չի հիշում, թե ով։ Այդ պահին լսել է նաև, որ ինչ որ մեկը բղավել է. <<արա դանակը>>։ Այդ տղան իրեն է մոտեցել ձեռքերը գրպանում դրած և աջ ձեռքը փորձում էր հանել գրպանից։ Ինքը մտածելով, որ այդ տղան ուզում է դանակ հանել և հարվածել իրեն, ավտոտնակի դարակներից մեկի վրա խառը լցրած գործիքներից մեկը վերցնելով` ինքը հարվածել է այդ տղաներից մեկին։ Այդ դանականման գործիքը, որն ինքը վերցրել է ավտոնակի դարակներից մեկի վրայից, ծայրը սուր էր և երկաթյա, բռնակը փայտից էր և շատ փոքր էր, հազիվ էր տեղավորվում ձեռքի մեջ, իսկ սուրը ծայրը հազիվ մեկ երկու սանտիմետր դուրս եկած կլիներ իր բռունցքի միջից։ Ինքը հասկանում էր, որ դրանով նրան լուրջ վնասվածք չէր կարող հասցնել, իսկ դրանով ինքը հարվածել է իրեն մոտեցող տղային, որպեսզի նա հետ քաշվի և իրեն չհարվածի, չծեծի, քանի որ նա իրենից մարմնով ավելի խոշոր էր և հարվածելու կամ ծեծելու դեպքում ինքը չէր կարող նրան դիմադրել։ Իր հարվածից հետո իրեն հարվածել փորձող այդ տղան հետ է քաշվել։ Ինքը չի հիշում, թե նրա մարմնի որ մասին է հարվածել։
Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենց դեմ կռվող տղաներից Հայկ Ղարիբյանը, ով ավելի բոյով ու ավելի հաղթանդամ էր, հարձակվել է իր վրա ու սկսել ուժեղ խփել իրեն։ Ինքը նորից տեսնելով, որ չի կարողանում դիմադրել նրան, իր ձեռքի գործիքով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել Հայկին, որպեսզի նա հետ քաշվի, իրեն չծեծի, սակայն նա շարունակել է ձեռքերով և ոտքերով ուժեղ հարվածներ հասցնել իրեն։ Նա խառը հարվածներ էր հասցնում իր մարմնի տարբեր մասերին, հիմնականում գլխին, որի ընթացքում ինքն էլ նրան էր հարվածում։ Թե մարմնի որ մասերին ու քանի անգամ են իր հարածները դիպել նրան, չի հիշում ու ուշադրություն չի դարձրել։ Իր նպատակը միայն այն էր, որպեսզի նա իրենից հետ քաշվի։ Վախենում էր, որ կարող է նրա հարվածներից մեռնել։ Հարվածելու ժամանակ ինքն ավելի շատ ձեռքի գործիքով թափահարում էր աջ ու ձախ, առանց նրա մարմնի որևէ կոնկրետ մասին վնաս հասցնելու նպատակ ունենալու։ Ընդ որում, մի ձեռքով էլ փակել էր իր դեմքը, որ դեմքին շատ հարվածներ չհասնեն, որի պատճառառով էլ նրա հարվածները դիպել են նաև իր ձեռքին և վնասել ցուցամատը։ Նրա հարվածներից վնասվել էր իր ճակատը, դեմքն ամբողջությամբ արյունաշաղախ էր եղել և արյունը լցվում էր աչքերի մեջ, որի պատճառով շատ բան չէր կարողանում տեսնել, գլխի վրա բազմաթիվ վնասվածքներ էին առաջացել, վնասվել էր նաև իր երիկամը։ Թե Հայկը քանի հարված է հասցրել իրեն, ինքը չգիտի։ Դրանք երևում են դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունից։ Դրանից հետո նա մի պահ հետ է քաշվել և ինքը կարողացել է ազատվել նրանից։ Երկու-երեք քայլ հետ քաշվելուց հետո, իրեն է մոտեցել Սերգեյը։ Իրեն թվացել է, որ նա փորձում է հարվածել իրեն և երբ նա ձեռքը բարձրացրել է, ինքն իր ձեռքի գործիքով հարվածել է նրա թևի մասին, որից հետո նա հետ է քաշվել և ինքն էլ է հետ քաշվել և շրջվել։ Դրանից անմիջապես հետո մեջքի շրջանում ուժեղ ցավ է զգացել ու դեմքի վրա ընկել գետին։ Ուժեղ ցավից գիտակցությունը կորցրել է և ոչինչ չի զգացել։
Այն, որ Սերգեյն իր ցուցմունքում նշել է, թե իբր ինքը մինչև նրան հարվածելը ընկել է, ճիշտ չի ասում։ Իրականում Հայկից ազատվելուց հետո ինքը հետ է քաշվել և եղել է ոտքի վրա։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած դիրքից է հարվածել Սերգեյի թևին, քանի որ նա մոտենում էր իրեն և ցանկանում էր հարվածել իրեն։ Եթե ինքը ընկած լիներ, ապա նրանք կկարողանային իրեն գետնի վրա հարվածել և թույլ չտալ, որ ինքը բարձրանար և հարվածեր Սերգեյին։
Հայտնել է նաև, որ վերջին հարվածը մեջքի հատվածում իրեն հասցրել է Հայկ Ղարիբյանը, քանի որ Սերգեյն իր դիմաց էր կանգնած և չէր կարող իր մեջքին նման հարված հասցնել, իսկ մյուս տղան, որին առաջինն էր ինքը վնասել, իրենցից հեռու էր և նույնպես չէր կարող իր մեջքին հարվածել։ Դրանից հետո գիտակցության գալով տեսել է, որ ավտոտնակի դարպասները բաց են, մի կերպ դուրս է եկել ավտոտնակից հասել փողոցի վրա գտնվող բենզալցակայան և խնդրել, որ շտապօգնություն կանչեն։ Այդ ընթացքում ունեցել է ուժեղ սրտխառնոց և փսխել է։ Բենզալցակայանի աշխատողները կանչել են շտապօգնություն և իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։ Նաև շտապօգնության մեքենայի մեջ է փսխել: Շտապօգնության մեքենայի մեջ ինքը կորցրել է գիտակցությունը, չի լսել բժիշկների ձայները, միայն տեսել է նրանց շարժումները և իրեն թվացել է, որ մահանում է: Նշել է, որ ինքը կռվի ժամանակ երբեք, որևէ մեկին, այդ թվում՝ Հայկ Ղարիբյանին, սպանելու ցանկություն չի ունեցել, ուղղակի այնպես է արել, որ իրեն չվնասեն, շատ չծեծեն, չսպանեն։ Նախորդ ցուցմունքներում այս մասին չի ասել, քանի որ չի ցանկացել իր ցուցմունքով ինչ որ մեկին վնասել։ Եթե ինքը որևէ մեկին սպանելու ցանկություն ունենար, ապա ավելի մեծ գործիք կվերցներ և ավելի ուժեղ հարվածներ կհասցներ այդ տղաներին։ Կամ՝ երբ Հայկ Ղարիբյանը հետ է քաշվել, ապա ինքը կշարունակեր նրան հարվածներ հասցնել և ոչ թե ինքն էլ հետ կքաշվեր։ Կամ չէր խփի Սերգեյի թևին, այլ կշարունակեր կամ դարձյալ կփորձեր խփել Հայկ Ղարիբյանին։
Իր նախաքննական սկզբնական ցուցմունքներում նշել է, որ ինչ-որ մեկն իրեն հարվածել է ձեռքով, որից ինքն ընկել է գետին։ Դրանից հետո երեք հոգի մեծ փայտով և երկաթով հարվածել են իր գլխին։ Սակայն այդ ցուցմունքները տալուց ինքն իրականում հստակ չէր հիշել, թե ինչ է կատարվել, քանի որ ուներ ուժեղ ցավեր, նաև գտնվել է ցավազրկող դեղերի ազդեցության տակ և լսած կողմնակի խոսակցությունների հիման վրա ցուցմունք է տվել։ Այդ ժամանակ իրեն ասել են, որ, եթե ինքը նման ձևով ցուցմունք տա, ապա դա իր համար ավելի լավ կլինի, քանի որ այդ ցուցմունքներով կհիմնավորվի, որ ինքը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում և կազատվի պատժից։ Իրականում այդ ժամանակ իրեն ծեծի է ենթարկել միայն Հայկ Ղարիբյանը, որը իրենից ուժեղ էր և ինքը չէր կարողանում դիմադրել նրա հարվածներին, դրա համար էլ իր ձեռքին եղած դանականման գործիքով հարվածել է նրան՝ վախեցնելու և նրանից ազատվելու համար։ Այն պահին, երբ նա դադարեցրել է իրեն հարվածելը, ինքը նույնպես հետ է քաշվել և դադարեցրել է իր ձեռքին եղած գործիքով նրան հարվածներ հասցնելը։
Ինքը նաև գիտեր, որ իր ձեռքին եղած գործիքով նրան շատ վնաս չէր կարող հասցնել, քանի որ, ինչպես նշել է, դրա սուր ծայրը շատ կարճ էր և տեսել է, որ առաջին տղան, որին հարվածել էր, շատ չէր վնասվել։
Է. Մկրտչյանն իր սկզբնական ցուցմունքում նաև նշել է, որ ինքը պառկած դիրքից իր ձեռքին եղած գործիքով խառր թափահարել և երբ տղաներից մեկը փորձել է ոտքով հարվածել իր դեմքին, ինքը հարվածել է այդ տղայի ոտքին, վնասել նրա ոտքը։ Այդ ցուցմունքը նույնպես ճիշտ չէ, քանի որ ինքն իրականում կանգնած դիրքում է ձեռքին եղած գործիքը խառր թափահարել և հարվածել և չի տեսել, թե նրանց մարմնի որ մասերն են վնասվել։ Չի տեսել նաև, որ որևէ մեկի ոտքը վնասել է;
Նույնը վերաբերում է նաև այն հանգամանքին, որ իբրև թե, երբ իրեն ծեծի էին ենթարկում պառկած տեղից տեսել է, որ Էդգարը ավտոտնակի մուտքի դռան դիմաց անշարժ պառկած է և մոտ 3 հոգի հարվածներ են հասցնում նրան, սակայն իրականում ինքը չի տեսել, թե քանի հոգով են ծեծել Էդգարին։ Մի պահ տեսել է, որ նա ընկած է գետնին: Գետնին ընկած տեսել է նաև Հրանտին, սակայն չի տեսել, որ նրան երեք հոգով ծեծելիս լինեին։ Այդ հանգամանքը նույնպես սխալ է նշվել իր ցուցմունքում։ Ինքը չգիտեր, թե նրանց ինչ վնասվածքներ է պատճառել։ Մինչև հիմա չի հավատում, որ այդ վնասվածքները հասցվել են իր կողմից։
Այժմ դատարանին ինքը հայտնում է ճշմարտությունը, այն ձևով, որ եղել է կռիվը և այն ձևով ինչ ձևով, որ իրեն ծեծի են ենթարկել և մարմնական վնասվածքներ պատճառել։ Նաև, թե ինքն ինչ պայմաններում է վնասվածքներ պատճառել նրանց և դատարանից խնդրում է հիմք ընդունել իր այս ցուցմունքները։
Հայտնել է նաև, որ իրեն ծեծի ենթարկած և մարմնական վնասվածքներ պատճառած անձի դեմ բողոք և պահանջ չունի:
Դատարանին ցանկանում է լրացուցիչ հայտնել նաև, որ ինքը չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ ինքը որևէ մեկին սպանելու դիտավորություն կամ նպատակ չի ունեցել և չէր էլ կարող ունենալ, քանի որ ինքը նրանց դեմ որևէ թշնամանք չի ունեցել, չի ճանաչել։ Կռվի ժամանակ նրանց հարվածել է զուտ իրեն պաշտպանելու նպատակով։ Եթե այդ ընթացքում մարմնական վնասվածքներ է պատճառել Հայկին, Սերգեյին և Մանուկին, ապա զղջում է դրա համար և պատրաստ է պատիժ կրել նրանց վնասվածքներ պատճառելու, այլ ոչ թե սպանության փորձ կատարելու համար>>։
Դատարանը Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքներից դատավճռում մեջ չի բերել նրա ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին մասնավորապես նախագահող դատավորի տված հարցերին պատասխանելիս, այն, որ իր քաշը 50 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 170սմ:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքներից, վերջինս չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ նա տուժողին մինչև դեպքը չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, նրան սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ Հայկ Ղարիբյանին հարվածել է ձեռքի գործիքով` իրեն պաշտպանելու համար:
Հետևապես, Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքներով չի հիմնավորվում նրան առաջադրված մեղադրանքը, իսկ դատարանը դատավճռում որևէ ապացույց չի մատնանշել, որոնցով հերքվում են նրա ցուցմունքները:
Երկրորդ ցուցմունքը, որը դատարանը մեջ է բերել, դա Սերգեյ Շահբազյանի դատաքննական հետևյալ ցուցմունքներն են`
<<Ամբաստանյալ Սերգեյ Շահբազյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին ժամը 18-ի սահմաններում ինքն ու ընկերուհին՝ Արփինե Հովհաննիսյանը, գնացել են <<Դուետ>> սրճարան։ Դրանից մոտ 20 րոպե անց Ա.Հովհաննիսյանը ստացել է սիրային բովանդակությամբ <<SMS>> հաղորդագրություն։ Ինքը հարցրել է, թե <<SMS>> գրողն ով է, վերջինս պատասխանել է, որ հաղորդագրություն ուղարկողը Վաչեն է, ում մասին պատմել է իրեն։ Ինքն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Վաչե Խաչատրյանի հեռախոսահամարին, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին, որից հետո Արփինեին ասել է այլ հեռախոսահամար տալ՝ Վ.Խաչատրյանի հետ կապվելու համար։ Ա.Հովհաննիսյանը իրեն հայտնել է Հրանտ Մայիլյանի հեռախոսահամարը և ասել, որ վերջինս հանդիսանում է Վ.Խաչատրյանի ընկերը։ Ինքը զանգահարել է Հ.Մայիլյանին, ասել, որ հանդիսանում է Ա.Հովհաննիսյանի ընկերը և ասել է, որ ցանկանում է հանդիպել Արփինեին հաղորդագրություն գրած տղային՝ Վաչեին։ Հրանտն ասել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը իր քույրն է և ինքը կզանգահարի։ Մոտ 5-10 րոպե հետո իրեն է զանգահարել Վ.Խաչատրյանը, ասել, որ <<SMS>> հողորդագրությունն ինքն է գրել և հարցրել, թե ում հետ է խոսում։ Ինքը պատասխանել է, որ Ա.Հովհաննիսյանի ընկերն է ու հարցրել, թե վերջինիս որտեղ կարող է հանդիպել։ Վ.Խաչատրյանն ասել է, որ քիչ հետո կզանգահարի և կասի, թե որտեղ հանդիպեն։ Դրանից հետո ինքն Ա.Հովհաննիսյանին տարել է տուն, որից հետո զանգահարել է Վ.Խաչատրյանն ու ասել, որ կարող են հանդիպել Կոմիտաս թաղամասում։ Ինքը գնացել է Քանաքեռ, Խ.Աբովյանի թանգարանի դիմաց հանդիպել իր ընկեր Հայկ Ղարիբյանին, ում հետ ինքը պայմանավորվածություն է ունեցել։ Հ.Ղարիբյանը նստել է իր մեքենան։ Ինքն ասել է, որ մարդու պետք է հանդիպի, որից հետո վերջինիս հետ զրուցելով գնացել է Վ.Խաչատրյանի կողմից բացատրած շենքի բակ։ Զանգահարել է Վ.Խաչատրյանին և ասել, որ Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 շենքի բակում է։ Վերջինս առաջարկել է տուն բարձրանալ։ Ինքն ու Հ.Ղարիբյանը բարձրացել են այդ բնակարան։ Բնակարանում բացի իրենց դիմավորող տղայից եղել են ևս 3 տղաներ։ Ծանոթացել են, դրանք Վաչեն, Հրանտը, Էրիկը և Էդգարն էին։ Իր հարցին, Վաչեն պատասխանել է, որ ինքն է <<SMS>> հաղորդագրություն ուղարկել Արփինեին։ Ինքը Վաչեին հարցրել է, թե արդյոք նա տեղյակ չէ, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վաչեն պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Հայկն ասել է, որ արդեն տեղյակ եղար։ Հրանտն էլ ասել է, որ Արփինեն իրեն որպես քույր է։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանի հետ հեռացել են։ Հ.Ղարիբյանին իջեցրել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի շենքի մոտ ու գնացել Արփինեի տան բակ, հանդիպել վերջինիս և ասել որ խոսել է տղաների հետ ու նրանք այլևս իրեն չեն անհանգստացնի։ Այդ ժամանակ Արփինեի բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Հրանտ Մայիլյանը։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է ինքը և ասել, որ Արփինեի ընկերն է։ Հրանտն ասել է, որ ինքը հեռախոսը փոխանցի Արփինեին, ինչից ինքը բարկացել է և սկսել են վիճել։ Այդ ժամանակ ինքը հարցրել է, թե արդյոք նույն վայրում են գտնվում և ստանալով դրական պատասխան, կրկին գնացել է վերը նշված շենքի բակ։ Հրանտ Մայիլյանի հետ հանդիպման գնալու ընթացքում, Հայկ Ղարիբյանը զանգահարել է իրեն, հարցրել, թե այդ հաղորդագրության պատճառով հո չի բարկացել Արփինեի վրա։ Ինքը պատասխանել է, որ չի բարկացել։ Հայտնել է, որ դրանք նորից են զանգահարել Արփինեին ու անջատել է հեռախոսը։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանը 2 անգամ զանգահարել է իրեն, սակայն ինքը հեռախոսազանգերին չի պատասխանել։ Հասնելով Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 շենքի բակ, զանգահարել է Հ.Մայիլյանին և ասել, որ շենքի բակում է։ Դրանից հետո բակ է մտել մի տաքսի ավտոմեքենա, որից իջել են Հայկը և իրեն անծանոթ մի տղա։ Միաժամանակ բակ են իջել Հրանտը և ևս 3 տղաներ։ Մինչ իրեն մոտենալը Հրանտը մեքենայից հանել է ավտոտնակի բանալին, որից հետո բոլորը քայլել են Հ.Մայիլյանի հետևից։ Հրանտը բացել է բակում գտնվող ավտոտնակի դուռը և ներս են մտել։ Հրանտը բանալիով փակել է ավտոտնակի դուռը։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո Հրանտը կանգնել է իր ձախ կողմում, նրա կողքին կանգնել են Վաչեն, Էդգարը, իր աջ կողմում կանգնել է Հայկը, իսկ իրեն անծանոթ տղան, ով ինչպես հետագայում է իմացել, Մանուկն է, քայլել է դեպի աջ՝ ավտոտնակի վերջնամաս։ Ինքը միաժամանակ նկատել է, որ Էրիկն էլ է քայլել այդ ուղղությամբ։ Ինքը բռնել է Հրանտի օձիքից և թափահարելով ասել, <<ինչ էիր ասում արա>> և ձեռքով հարվածել է Հրանտի դեմքին։ Այդ ժամանակ խառնաշփոթ է առաջացել, բոլորը սկսել են միմյանց հարվածել։ Ավտոտնակի հետնամասից լսել է <<ախ>> ձայն և երբ թեքվել է այդ կողմ, տեսել է, որ Մանուկ Հարությունյանի որովայնից արյուն է գալիս, հասկացել է, որ ինչ-որ բանով խփել են։ Միաժամանակ տեսել է, որ Հայկը և Էրիկը փոխադարձ հարվածներ են հասցնում միմյանց։ Հայկը հարվածում է Էրիկի դեմքին, իսկ վերջինս էլ ձեռքի դանակով հարվածներ է հասցնում Հայկին կրծքավանդակի շրջանում։ Դա տեսնելով, ինքը գնացել է դեպի Հայկը և փորձել հետ քաշել նրան։ Հայկը հարվածել է Էրիկին և նա վայր է ընկել։ Այդ պահին ինքը նկատել է, որ Էրիկը բարձրացել է գետնից և կռացած, գլուխը կախ վիճակում, դանակը թափահարելով մոտենում է իրեն։ Ինքը Հայկին մի կողմ է հրել և դանակի հարվածը դիպել է իր ձեռքին։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանը կրկին հարձակվել է Է.Մկրտչյանի վրա և ոտքով հարվածել վերջինիս մեջքին ու նա ընկել է գետին։ Այդ պահին իր ուղղությամբ նետվել են տարբեր առարկաներ՝ փայտի և երկաթի կտորներ, իսկ ինքը ձեռքերով պաշտպանվել է։ Նկատել է նաև, որ այդ առարկաները դիպել են Էրիկին, ով ընկած է եղել գետին։ Երբ թեքվել ու տեսել է իր հետևում կանգնած դասական հագնված տղային՝ Էդգարին, երկու անգամ աջ և ձախ ձեռքերով հարվածել է վերջինիս։ Հարվածներից մեկը դիպել է նրա ձախ աչքին, իսկ մյուսը՝ ծնոտին, որից հետո վերջինս ընկել է գետին։ Այնուհետև սկսել է խառը հարվածներ հասցնել Հ.Մայիլյանին, հնարավոր է նաև Վ.Խաչատրյանին, սակայն վերջիններս այս ու այն կողմ են փախել։ Քանի որ Հ.Ղարիբյանը արյունահոսել է և ասել, որ օդը չի բավականացնում, ինքը փորձել է բացել ավտոտնակի դուռը, սակայն այն բանալիով փակ է եղել։ Ինքը բացել է ավտոտնակի դարպասները պահող փականները և ոտքով հարվածելով բացել է դարպասները։ Դրանից հետո Հրանտը, Վաչեն և Էրիկը դուրս են փախել։ Նրանց հետևից դուրս են եկել նաև Հայկն ու Մանուկը, իսկ Էդգարը մնացել է ավտոտնակում ընկած։ Ինքը դուրս գալով տեսել է Հայկին` խողովակը գրկած։ Նա ասել է, որ ներսում ընկած մարդ կա, ճշտի, թե նա օգնություն կարիք ունի։ Ինքը ներս է մտել, հարցրել Էդգարին, թե անհրաժեշտ է շտապօգնություն կանչել։ Ստանալով բացասական պատասխան, դուրս է եկել ավտոտկանից։ Ոչ մեկն այդտեղ չի եղել։ Քանի որ իրեն լավ չի զգացել, մտել է շենքի շքամուտք, որտեղ մի ծեր կին իր հագին եղած մայկայով կապել է վերքը, որ չարյունահոսի։ Դրանից հետո պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Քանաքեռ` պարզելու համար, թե Հ.Ղարիբյանն ինչպես է, սակայն վերջինիս չի հանդիպել։ Զանգահարել է ընկերոջը և պարզել է, որ Հ.Ղարիբյանին տեղափոխել են Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտ։ Ինքն էլ է գնացել նույն հիվանդանոց, ստացել բուժօգնություն և հրաժարվել հետագա հիվանդանոցային բուժումից։ Տեղեկացել է, որ Հ. Ղարիբյանին և Մ.Հարությունյանին տեղափոխել են վերակենդանացման բաժանմունք։ Այնուհետև, ոստիկանության աշխատակիցների կողմից տեղափոխվել է ոստիկանության բաժին>>։
Դատարանը Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներից դատավճռում անհիմն մեջ չի բերել նրա դատաքննական ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին մասնավորապես նախագահող դատավորի տված հարցերի պատասխանելին, այն որ իր քաշը 100 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 185 սմ, և այն, որ մինչև ավտոտնակ մտնել իրենք որևէ մեկի հանդեպ թշնամանք չեն ունեցել, կռվելու մտադրություն կամ ցանկություն չեն ունեցել, Էրիկ Մկրտչյանը որևէ մեկին այդ թվում Հայկ Ղարիբյանին սպանելու մտադրություն կամ ցանկություն չի ունեցել և չէր կարող ունենալ, իսկ, եթե նման ցանկություն ունենար, ապա կարող էր դա անել, քանի որ տեսել է Հայկին` խողովակը գրկած վիճակում կանգնած:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներից, վերջինս մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանը Հայկ Ղարիբյանին չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, նրան սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ Հայկը և Էրիկը փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց։ Հայկը հարվածել է Էրիկի դեմքին, իսկ վերջինս էլ ձեռքի դանակով հարվածներ է հասցրել Հայկին` կրծքավանդակի շրջանում:
Հետևապես, Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներով նույնպես չի հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը:
Երրորդ ցուցմունքը, որը դատարանը մեջ է բերել, դա Հայկ Ղարիբյանի դատաքննական հետևյալ ցուցմունքներն են.
<<Ամբաստանյալ Հայկ Ղարիբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին ժամը 20:00-ի սահմաններում Ս.Շահբազյանը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ ինչ-որ մեկը <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել իրենց հետ <<Ռոքարմ>> ՍՊԸ-ում աշխատող Սերգեյ Շահբազյանի ընկերուհուն՝ Արփինեին։ Սերգեյը հայտնել է, որ ցանկանում է հանդիպել <<SMS>> գրող տղային և վերջինիս զգուշացնել, որ Արփինեին այլևս չանհանգստացնի, քանի որ իրենք պատրաստվում են ամուսնանալ։ Դրանից մոտ 5-10 րոպե հետո Սերգեյը մեքենայով գնացել է Քանաքեռ։ Ինքը նստել է վերջինիս մեքենան, որից հետո նա մեքենան վարել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց։ Այդ ժամանակ Սերգեյը խոսելիս է եղել հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ, ով բացատրել է, թե ինքը որտեղ է գտնվում։ Հասնելով Մամիկոնյանց փողոցի շենքերից մեկի բակ` Սերգեյը զանգահարել և ասել է, որ հասել են։ Այդ տղան ասել է, որ բարձրանան նրանց բնակարան։ Ինքն ու Սերգեյը բարձրացել են նշված շենքի 2-րդ կամ 3-րդ հարկ։ Բնակարանի դռան դիմաց Ս.Շահբազյանը բարևել է մի տղայի, ով ինչպես հետագայում է իմացել, Էրիկ Մկրտչյանն է։ Սերգեյը Վաչե Խաչատրյանին հարցրել է, թե արդյոք տեղյակ եղել է, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Սերգեյը հայտնել է, որ հանդիսանում է Արփինեի ընկերը և ասել, որ այլևս նրա հետ կապ չունենա։ Դրանից հետո իրենք հեռացել են։ Սերգեյն իրեն իջեցրել է Ազատության պողոտայում և գնացել։ Մոտ 20-30 րոպե հետո մտածելով, որ Սերգեյը կարող է նեղացնել Արփինեին, զանգահարել է վերջինիս և ասել, որ Արփինեն մեղք չունի, որ նրան <<SMS>> հաղորդագրություն են ուղարկել։ Վերջինս հայտնել է, որ ինքն այդքանը հասկանում է։ Այդ տղաները նորից զանգահարել են Արփինեին։ Սերգեյն իրեն չի ասել, որ նորից գնում է այդ տղաներին հանդիպելու, սակայն ինքը հասկացել է և ասել, որ հայտնի նրա գտնվելու վայրը։ Վերջինս պատասխանել է, որ Ազատության պողոտայով բարձրանում է։ Քանի որ ինքը գտնվել է Ազատության պողոտայում, վազել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց, որտեղ հակառակ մայթից իրեն է մոտեցել իրենց փողոցի բնակիչ Մանուկ Հարությունյանը։ Մանուկն ասել է, որ դեղատնից ինչ-որ բան պետք է գնի և հարցրել է իրեն, թե ինչ է պատահել։ Ինքը պատասխանել է, որ ընկերոջն է սպասում։ Այդ ընթացքում մի քանի անգամ զանգահարել է Սերգեյին, ով զանգերին չի պատասխանել։ Այնուհետև նկատել է Սերգեյի մեքենան, որն ընթացել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց։ Ինքը բղավել է, սակայն նա չի կանգնել, որից հետո շտապ կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենա ու վարորդին ասել, որ վարի Սերգեյի մեքենայի հետևից։ Մի պահ Սերգեյի մեքենան կորել է իր տեսադաշտից, բայց քանի որ ինքը շենքի տեղը հիշում էր, գնացել է այնտեղ։ Երբ իջել է մեքենայից, տեսել է, որ Սերգեյը շենքի բակում է։ Հետո բակ են իջել այդ տղաները։ Հրանտն առաջարկել է զրուցել ավտոտնակում, որից հետո բոլորը քայլել են Հ.Մայիլյանի հետևից։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո, Հ.Մայիլյանը բանալիով փակել է ավտոտնակի դուռը, որից հետո կանգնել են միմյանց դիմաց։ Ինքը, Մանուկը և Սերգեյը կանգնած են եղել ավտոտնակի ձախ պատի մոտ, իսկ Վաչեն, Հրանտը, Էրիկը և Էդգարը կանգնել են իրենց դիմաց՝ ավտոտնակի աջ պատի մոտ։ Այդ ժամանակ Սերգեյը Հրանտին հարցրել է. <<Դու էիր իմ հետ ըտենց խոսում, արա>>։ Հրանտի կողմից Սերգեյին հրելուց հետո, վերջինս բռունցքով հարվածել է Հրանտի դեմքին։ Դրանից հետո քաշքշուք է սկսվել։ Մի քանի վայրկյան անց լսել է Մանուկի անմարդկային գոռոցը։ Թեքվելով դեպի Մանուկը, տեսել է, որ վերջինիս սրտի կողմից նրա մատների արանքից արյունը ցայտում է։ Փորձել է հասկանալ, թե Մանուկին ով է խփել։ Այդ ժամանակ նկատել է այլայլված, վախեցած հայացքով Էրիկ Մկրտչյանին։ Հասկանալով, որ Մանուկին նա է հարվածել, սկսել է բռունցքով հարվածել վերջինիս դեմքին ու գլխին, որից հետո Էրիկը ձեռքը բռունցք արած սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իրեն։ Այնպիսի վիճակում է գտնվել, որ չի զգացել, որ Էրիկի ձեռքին ինչ որ գործիք կա։ Ինքն ու Էրիկը միաժամանակ հարվածել են միմյանց։ Մոտ մեկ րոպե տևած իր և Էրիկի ծեծկռտուքից հետո Սերգեյն իրեն հետ է քաշել, որից հետո, երբ Էրիկը գտնվել է կռացած վիճակում, ինքը ոտքով ուժեղ հարվածել է վերջինիս մեջքին։ Սերգեյը կրկին իրեն հետ է քաշել և փորձել ավտոտնակից դուրս հանել։ Այդ ընթացքում լսել է, որ ինչ-որ մեկն ասել է, որ դանակ են հանել ու զգացել է, որ չի կարողանում շնչել։ Սկզբում չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում իր հետ։ Այդ ժամանակ լսել է դարպասների ուժեղ ձայն։ Երբ դուրս է եկել, չի կարողացել քայլել և փաթաթվել է ավտոտնակի դիմաց գտնվող երկաթե ձողին։ Հետո տեսնելով, որ կրծքավանդակն ամբողջությամբ արյուն է, Սերգեյին ասել է, որպեսզի գնան։ Դրանից հետո դուրս է եկել փողոց, բարձրացրել է հագուստները և տեսել, որ վերքերը խորն են և ուժեղ արյունահոսում են։ Փակելով վերքերը հագուստով, կանգնեցրել է պատահական ավտոմեքենա, վարորդին ասել է, որ տանի Քանաքեռ։ Հասնելով Քանաքեռ, մտել է ընկերոջ՝ էդմոնդ Դումայանի խանութ, քանի որ այդ վիճակով չի ցանկացել գնալ տուն։ Խանութում մոտ 50 մարդ է հավաքվել և տեսնելով իր վերքերը տեղափոխել են հիվանդանոց։ Հայկ Ղարիբյանը հայտնել է, որ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ ինքը որևէ բողոք և նյութական պահանջ չունի։ Նաև հայտնել է, որ եթե Է.Մկրտչյանն իրեն սպանելու դիտավորություն ունենար, ապա երբ ավտոտնակի դիմացի երկաթե ձողին փաթաթված վիճակում ինքը կանգնած է եղել, հետևից կմոտենար իրեն և մի քանի անգամ էլ կհարվածեր>>։
Դատարանը դատավճռում անհիմն մեջ չի բերել Հայկ Ղարիբյանի դատաքննական ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին մասնավորապես նախագահող դատավորի տված հարցերին պատասխանելիս, այն, որ նրա քաշը 100 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 185 սմ, և այն, որ մինչև ավտոտնակը մտնելը իրենք որևէ մեկի հանդեպ թշնամանք չեն ունեցել, կռվելու մտադրություն կամ ցանկություն չեն ունեցել, Էրիկ Մկրտչյանը որևէ մեկին` այդ թվում իրեն սպանելու մտադրություն կամ ցանկություն չի ունեցել և չէր կարող ունենալ, առաջին հանդիպման ժամանակ Էրիկը, որին չի ճանաչել, իր նկատմամբ շատ հարգալից է եղել, բնակարանի դուռը Էրիկն է բացել և իրենց ներս հրավիրել, իսկ երբ ինքը և Սերգեյը նստել են սեղանի շուրջ, իր բաժակը Էրիկն է օղի լցրել և իրեն հյուրասիրել, որից ինքը հրաժարվել է, Էրիկ Մկրտչյանի կողմից իրեն հարվածներ հասցնելու ժամանակ նրա ձեռքում դանակ չի տեսել, հնարավոր է, որ դանակը այնքան փոքր է եղել, որ ինքն այն չի տեսել և չի էլ զգացել նրա հարվածների ուժը:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքներից, նա մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանին չի ճանաչել, վերջինս իր նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, վերջինս իրեն սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ փորձել է հասկանալ, թե Մանուկին ով է խփել։ Այդ ժամանակ նկատել է այլայլված, վախեցած հայացքով Էրիկ Մկրտչյանին։ Հասկանալով, որ Մանուկին նա է հարվածել, սկսել է բռունցքով հարվածել վերջինիս դեմքին ու գլխին, որից հետո Էրիկը ձեռքը բռունցք արած` սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իրեն։ Այնպիսի վիճակում է գտնվել, որ չի զգացել, որ Էրիկի ձեռքին, ինչ որ գործիք կա։ Ինքն ու Էրիկը միաժամանակ հարվածել են միմյանց։ Մոտ մեկ րոպե տևած իր և Էրիկի ծեծկռտուքից հետո, Սերգեյն իրեն հետ է քաշել, որից հետո, երբ Էրիկը գտնվել է կռացած վիճակում, ինքը ոտքով ուժեղ հարվածել է վերջինիս մեջքին։ Սերգեյը կրկին իրեն հետ է քաշել և փորձել ավտոտնակից դուրս հանել:
Հետևապես, Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքներով նույնպես չի հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը:
Դատարանը Է.Մկրտչյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված հանցանքների կատարումը հիմնավորված է համարել նաև հետևյալ ապացույցներով.
ա/ Տուժող Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ Հայկ Ղարիբյանին ճանաչում է մանկուց։ Ինքը նախկինում բնակվել է Քանաքեռ 5-րդ փողոցի 14-րդ տանը, որտեղ այժմ բնակվում են իր հորեղբայր Արմեն Համբարձումյանը և տատը։ Նույն փողոցում է բնակվում նաև Հ.Ղարիբյանը։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 19:30-ից 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում դուրս է եկել տանից՝ եղբոր երեխայի համար կաթ գնելու նպատակով։ Երթուղային տաքսիով գնացել է Մամիկոնյանց-Շիրվանզադե փողոցների խաչմերուկում գտնվող դեղատուն։ Երբ գնալիս է եղել նշված դեղատուն, փողոցի հակառակ մայթում տեսել է Հայկ Ղարիբյանին, կանչել և մոտեցել է վերջինիս։ Այդ ժամանակ Հայկը հեռախոսով խոսելիս է եղել, ապա անմիջապես կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենա։ Երբ Հ.Ղարիբյանը նստել է տաքսի ավտոմեքենան, ինքը զգալով, որ ինչ-որ բան այն չէ, նստել է նույն տաքսի ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին։ Հայկը վարորդին ասել է, որ գնա ինչ-որ մեքենայի հետևից։ Դրանից հետո հասել են ինչ որ շենքի բակ, որտեղ Հայկն ու ինքը իջել են մեքենայից։ Ինքը տեսել, որ մի քանի երիտասարդ տղաներ մտնում են ավտոտնակ։ Ինքը գնացել է Հայկի հետևից և մտել նշված ավտոտնակ։ Երբ մտել են ավտոտնակ, ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը։ Ավտոտնակում լսել է, որ ինչ-որ մեկը հարցնում է, թե ինչու են զանգել, սակայն թե ինչ զանգի մասին է խոսքը եղել, ինքը չգիտի։ Այդ ժամանակ իր աջ կողմում նկատել է ձեռք, որը ուժեղ հարվածել է իր կրծքավանդակին, որից հետո աչքերի դիմաց մթագնել է, սկսել է խեղդվել ու չի կարողացել խոսել։ Այնուհետև դուրս է եկել ավտոտնակից, վազելով հասել է փողոց, կանգնեցրել պատահական ավտոմեքենա և խնդրել իրեն տանել Քանաքեռ 5-րդ փողոց։ Հասնելով տեղ իջել է մեքենայից և ընկել գետին։ Դրանից հետո արթնացել և տեսել է, որ ինքն ամբողջությամբ ջրի մեջ է, տեսել է հորեղբորը, վերջինիս կնոջը։ Հետո հորեղբայրը մեքենայով իրեն տեղափոխել է Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտ, որտեղ իմացել է, որ Հայկին նույնպես դանակահարել են։ Հայտնել է նաև, որ իրեն հարվածելուց հետո, երբ դուրս է եկել փողոց, ձեռքը տարել է վերքին և տեսել, որ այն արյունոտվել է, իսկ կրծքավանդակը տաքացել։ Հասկացել է, որ իրեն ինչ-որ գործիքով հարվածել են։
Այսպիսով, ինչպես երևում է տուժող Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքներից, վերջինս չի կարողացել դեպքի կոնկրետ հանգամանքները մանրամասն նկարագրել, որոնցից հետևում է, որ նա ընդհանրապես տեղյակ չի եղել վեճից, չի իմացել, թե ով է զանգել, ում է զանգել կամ ինչի համար է զանգել, Էրիկ Մկրտչյանի և Հայկ Ղարիբյանի կռվելու ժամանակ չի տեսել, թե ով ում է հարվածել:
Հետևապես, տուժող Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքներով չէր հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը, իսկ դատարանը նշելով, որ Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքներով, միաժամանակ չի նշել, թե վերջինիս ցուցմունքների կոնկրետ որ մասով կամ նրա հայտնած որ տեղեկությունով է հաստատվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը, ինչն էլ ցույց է տալիս, որ դատարանը սխալ է գնահատել Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքները:
բ/ Տուժող Հրանտ Մայիլյանի ցուցմունքով այն մասին, <<որ դեպքի օրն ինքը և իր ընկերը` Էդգար Մաթևոսյանը աշխատանքից հետո գնացել են իր եղբոր գերեզման՝ կատարված շինարարական աշխատանքները տեսնելու, որից հետո գնացել են հորեղբոր տուն ընթրիք անելու։ Օգտագործել են մեկ երկու բաժակ ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Էրիկ Մկրտչյանն է եկել։ Որոշ ժամանակ անց Սերգեյ Շահբազյանը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ Արփինե Հովհաննիսյանի ընկերն է։ Արփինեի հետ ինքն ու Վաչե Խաչատրյանն աշխատել են նույն աշխատավայրում։ Վաչեն հաղորդագրություն էր գրել Արփինեին։ Սերգեյը չէր կարողացել կապ հաստատել Վաչեի հետ և զանգահարել է իրեն, որպեսզի ինքը կապ հաստատեր նրանց միջև։ Հետո հարցրել է, թե ինքը որտեղ է գտնվում։ Սերգեյն իր ընկերոջ՝ Հայկ Ղարիբյանի հետ եկել են իր հորեղբոր տուն։ Ինքը հյուրընկալել ու ծանոթացել է նրանց։ Մինչ այդ Վաչեն զանգահարել էր իրեն և նույնպես եկել։ Վաչեի հետ նրանք խոսել են, բայց ոչ շատ երկար։ Սերգեյը հարցրել է Վաչեին, թե նա տեղյակ եղել է, որ Արփինեն ընկեր ունի, ինչին Վաչեն պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Սերգեյն ասել է, որ ինքն Արփինեի ընկերն է։ Ու այդպես կարճ խոսելուց հետո տանից դուրս են եկել։ Որոշ ժամանակ անց ինքը զանգահարել է Արփինեին։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է Սերգեյը։ Ինքն ասել է, որ ուզում է Արփինեի հետ խոսել, որից հետո կոնֆլիկտ է առաջացել իրենց մեջ։ Սերգեյը եկել է իր հետ հանդիպելու։ Իրենք իջել են շենքի բակ։ Որպեսզի իրենց ոչ ոք չխանգարի, ինքն առաջարկել է մտնել հորեղբոր ավտոտնակ, որի բանալին իր մոտ էր գտնվում։ Ավտոտնակի դուռը ավտոմատ է, երբ մտել են ներս, ինքը փակել է դուռը։ Սերգեյ Շահբազյանը վրդովված է եղել։ Ինքը հիշում է մեկ հարված և այդպես խառը իրավիճակ է սկսել։ Էրիկին մի պահ է տեսել, ով կիսակռացած վիճակում է եղել և անկանոն շարժումներ է արել։ Ամեն բան խառն էր։ Ավտոտնակ մտնելուց առաջ ընդհանրապես մտադրություն չեն ունեցել վիճաբանելու։ Հեռախոսազրույցից հետո է իրավիճակը լարվել։ Ինքը Արփինեին զանգահարել է ուղղակի շնորհավորելու համար, որ ընկեր ունի, քանի որ նա հարազատ էր իրեն և իրեն հետաքրքիր էր իմանալ, թե ինչու Արփինեն իրեն չի ասել, որ ընկեր ունի։ Հետո ավտոտնակի դուռը բացել են, որից հետո բոլորը դուրս են եկել։ Հետո ինքը նորից հետ է եկել ավտոտնակ և միայն Էդգարին է տեսել, ով պառկած է եղել ավտոտնակում։ Ինքը Էդգար Մաթևոսյանին տարել է տուն ու հետ է եկել։
Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի հակասության հետ կապված հայտնել է, որ երկաթ և փայտ չի տեսել։ Իրեն հարվածել են, ընկել է ու ոչինչ չի հիշում և միայն Էրիկին է տեսել անկանոն շարժումներ կատարելու վիճակում։ Հայտնել է, որ դատարանում տված ցուցմունքն ավելի ճիշտ է, քանի որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալու ժամանակ չափազանցացրել է ամեն ինչ, որովհետև վրդովված է եղել։ Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքում նշել է, որ ինչ որ մեկը բղավել է. <<մեռա, հերիք է խփեք>>, գլխին հարվածներ է ստացել, 10 հոգով են ծեծել։ Չի լսել այդպիսի բան ու չի տեսել։ Հայտնել է, որ 10 հոգով չեն ծեծել, 2-3 հոգի են եղել։ Հարված է ստացել քթին, ուսի կողմում։ Կտրող ծակող գործիքով հարված չի եղել։ Որևէ մեկի ձեռքին դանակ չի տեսել։ Հետո իմացել է, որ մյուսներին Էրիկն է վնասել>>։
Տուժող Հրանտ Մայիլյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին ինքը և իր ընկեր Էդգար Մաթևոսյանը գնացել են իր եղբոր գերեզման՝ կատարված շինարարական աշխատանքները ստուգելու նպատակով։ Դրանից հետո, որոշել են գնալ հորեղբորը՝ Սամվել Մայիլյանին պատկանող Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարան՝ սննվելու համար։ Հայտնել է, որ հորեղբոր տան և ավտոտնակի բանալիների օրինակները գտնվում են իր մոտ։ Գերեզմանից վերադառնալով` ինքն ու Էդգարը մտել են Կոմիտասի պողոտայում գտնվող Երևան Սիթի սուպերմարկետ, կատարել գնումներ և գնացել վերը նշված բնակարան։ Երբ արդեն գտնվել են նշված բնակարանում և ընթրելիս են եղել, ժամը 19-ից մինչև 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 094-30-30-73 բջջային հետախոսահամարին է զանգահարել մի տղա, ով ներկայացել է որպես Արփինե Հովհաննիսյանի ընկեր ու ասել, որ անունը Սերգեյ է։ Հայտնել է, որ 2006թ.-ից աշխատել է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես առաքիչ։ Նույն ՍՊԸ-ում իր հետ աշխատել են նաև Վ.Խաչատրյանն ու Է.Մաթևոսյանը։ Մինչև 2012թ. վերջերը նույն ՍՊԸ-ում որպես հաշվապահ է աշխատել Արփինե Հովհաննիսյանը։ Նրա հետ աշխատել են մոտ 5 տարի, եղել են շատ մտերիմ։ Ինքը ճանաչել է նաև Արփինեի եղբորը։ Սերգեյը ցանկացել է հեռախոսով խոսել Վաչեի հետ, սակայն նա չի պատասխանել Սերգեյի զանգերին։ Վերջինս իրեն հարցրել է, թե կարող է արդյոք ինքը Վաչեին փոխանցել, որպեսզի զանգահարի իրեն։ Ինքն ասել է, որ եթե Վաչեն Սերգեյի հեռախոսազանգին չի պատասխանում, ապա իր հեռախոսազանգին նույնպես չի պատասխանի։ Հնարավոր է, որ զբաղված է և երբ ազատվի կզանգի։ Սերգեյը հարցրել է իր գտնվելու վայրը և ասել, որ ցանկանում է իրեն տեսնել։ Ինքը բացատրել է հորեղբոր բնակարանի տեղը։ Վաչեի հետ հեռախոսային կապ հաստատելուց հետո նրան ասել է, որ Արփինեի ընկերն է զանգահարել իրեն ու ասել, որ ցանկանում է հանդիպել ու գալիս է իր հորեղբոր տուն։ Հայտնել է, որ Վ.Խաչատրյանը սիրահարված է եղել Արփինեին և փորձել է ընկերություն անել նրա հետ։ Դրանից հետո Վաչեն գնացել է իր հորեղբոր տուն, իրենց հետ նստել սեղանի շուրջ և պատմել, որ Արփինեին <<SMS>> հաղորդագրություն է գրել և իր կարծիքով այդ տղան ցանկանում է իրեն տեսնել այդ հաղորդագրության կապակցությամբ։ Հայտնել է նաև, որ չեն իմացել, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Այնուհետև, մոտ 30-40 րոպե հետո կրկին իրեն է զանգահարել Սերգեյը և ասել, որ գտնվում է շենքի բակում։ Ինքն իջել է բակ, տեսել Սերգեյին ու նրա հետ եկած տղային, նրանց հրավիրել հորեղբոր տուն։ Միասին բարձրացել են տուն և նստել սեղանի շուրջ։ Սերգեյը Վաչեին հարցրել է, թե վերջինս գիտեր արդյոք, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է, որ չգիտեր։ Սերգեյը Վաչեին հարցրել է. <<էլի ես ուզում Արփինեին>>։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է. <<Որ ընկերն ես, էլ ոնց ուզեմ>>։ Դրանից հետո Ս.Շահբազյանը և վերջինիս ընկերն իրենց հրաժեշտ տալով հեռացել են։ Վերջիններիս հեռանալուց մոտ 5-10 րոպե հետո, ցանկանալով Արփինեին բարի բախտ կամենալ, զանգահարել է նրան։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է Սերգեյը ու իրեն անընդհատ ասել է. <<Լսի ընգեր ջան>>։ Մի քանի անգամ Ս.Շահբազյանի կողմից լսելով այդ արտահայտությունը, զայրացել է ու ասել. <<Քո հետ եմ խոսում, ուրեմն քեզ եմ լսում, էլ մի ասա լսի, լսի>>։ Դրանից հետո Սերգեյը հարցրել է, թե արդյոք ինքը նույն վայրում է գտնվում։ Ինքը պատասխանել է, որ նույն վայրում է և Սերգեյն ասել է, որ գալիս է։ Դրանից մոտ 10-15 րոպե հետո Ս.Շահբազյանը զանգահարել է իրեն, ասել, որ բակում է և առաջարկել որպեսզի ինքն իջնի։ Ինքն իջել է բակ։ Հետևից բակ են իջել նաև Վաչեն, Էդգարը և Էրիկը։ Հայտնել է, որ իրենք կռվելու նպատակ չեն ունեցել, ուղղակի ցանկացել է Սերգեյին բացատրել զանգի նպատակը և ասել, որ պետք չէ իր հետ նման տոնով խոսել։ Երբ իջել են բակ, Սերգեյը հարցրել է, թե որտեղ կարող են հանգիստ խոսել։ Հարևաններին չանհանգստացնելու նպատակով ինքն ասել է, որ կարող են խոսել ավտոտնակում և գնացել են նույն շենքի բակում գտնվող` հորեղբորը պատկանող ավտոտնակ։ Ինքը բացել է ավտոտնակի դուռը և մտնելով ներս վառել է լույսը։ Ավտոտնակ են մտել Սերգեյը, նրա ընկերները, ինչպես նաև իր ընկերները։ Մտնելով ներս` ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը։ Բոլորով խառը կանգնել են ավտոտնակի ներսում՝ տարբեր տեղերում։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել ավտոտնակի մուտքի դռնից 2-3 մետր դեպի ներս։ Սերգեյը մոտենալով իրեն, անսպասելիորեն ձեռքով հավաքել է շորերը, ասել. <<Ինչ էիր ասում արա>> ու անմիջապես մյուս ձեռքը բռունցք արած` հարվածել է իր քթին և ձախ աչքի շրջանին։ Հարվածից շշմել և վայր է ընկել, որից հետո սկսել են իրենց ծեծի ենթարկել։ Այնուհետև կանգնելով ոտքի մի կերպ գնացել է դարպասների մոտ, որպեսզի բացի այն և դուրս փախչի, սակայն սկզբում չի կարողացել բացել դարպասները, իսկ տղաները շարունակել են հարվածել իրեն թիկունքից։ Մի պահ լսել է ձայն, որ ինչ-որ մեկը գոռում է <<Մեռա, հերիք է խփեք>>։ Թեքվելով ձայնի ուղղությամբ, տեսել է, որ Է.Մկրտչյանը ծնկների վրա չոքած` մի ձեռքով բռնած է եղել գլուխը, փորձելով ձեռքով փակել իրեն շատ մոտ կանգնած երկու-երեք տղաների փայտով և երկաթյա ձողով հասցվող հարվածները գլխին, իսկ մյուս ձեռքը բռունցք արած` առաջ է շարժել, սակայն ինքը չի տեսել, թե վերջինիս ձեռքին ինչ է եղել։ Չի տեսել, թե այդ ընթացքում մյուս ընկերները որտեղ են գտնվել, ինչ են արել, նրանցից ով է պաշտպանվել կամ հարվածներ հասցրել։ Այդ ժամանակ ինքը չի հասցրել որևէ մեկին հարվածել, քանի որ Սերգեյի հարվածից շշմած է եղել, ապա ձեռքերով փակել է գլուխ, որ իրեն չսպանեն։ Դրանից հետո մի կերպ քաշելով դարպասի սողնակից` բացել է դարպասները, որ դուրս փախչի։ Դարպասները բացելուց հետո իրենց ծեծի ենթարկողները վազելով փախել են տարբեր ուղղություններով։ Դրանից հետո Վաչեն ասել է, որ Էդգարը լավ չի զգում։ Ինքը ուշքի գալով` վազելով գնացել է ավտոտնակ, Էդգարին օգնել է ոտքի կանգնել ու նրան տանելով նստեցրել է իր մեքենան և առաջարկել տանել հիվանդանոց, սակայն Էդգարը պահանջել է իրեն տանել տուն։ Հայտնել է, որ իր հորից տեղեկացել է, որ քեռու որդին՝ Էրիկը, պաշտպանվելու ժամանակ ձեռքին եղած առարկայով հարվածներ է հասցրել իրեն ծեծող անձանց և հասցրել մարմնական վնասվածքներ, իսկ մինչ այդ, տղաները վերջինիս դաժան ծեծի են ենթարկել>>։
Այսպիսով, ինչպես երևում է Հրանտ Մայիլյանի ցուցմունքներից, նա ընդհանուր նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանը տուժող Հայկ Ղարիբյանին չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, վերջինս սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ հիշում է մեկ հարված և այդպես խառը իրավիճակ է սկսել։ Էրիկին մի պահ է տեսել, ով կիսակռացած վիճակում է եղել և անկանոն շարժումներ է արել։
Այս դեպքում դատարանը դատավճռում նույնիսկ չի նշել, թե տուժող Հրանտ Մայիլյանի որ ցուցմունքներն է հիմք ընդունել, նախաքննական, թե դատաքննական ցուցմունքները, իսկ եթե նրա նախաքննական ցուցմունքներն է հիմք ընդունել, ապա ինչու է անուշադրության մատնել, նրա այդ ցուցմունքների այն մասը, որ նա մի պահ լսել է ձայն, որ ինչ-որ մեկը գոռում է` <<Մեռա, հերիք է խփեք>>։ Թեքվելով ձայնի ուղղությամբ տեսել է, որ Է.Մկրտչյանը ծնկների վրա չոքած մի ձեռքով բռնած է եղել գլուխը, փորձելով ձեռքով փակել իրեն շատ մոտ կանգնած երկու-երեք տղաների փայտով և երկաթյա ձողով հասցվող հարվածները գլխին, իսկ մյուս ձեռքը բռունցք արած` առաջ է շարժվել, սակայն ինքը չի տեսել, թե վերջինիս ձեռքին ինչ է եղել։
Այսինքն այս դեպքում, եթե դատարանը հիմք է ընդունել Հրանտ Մայիլյանի նախաքննական ցուցմունքները, ապա օբյեկտիվորեն պետք է եզրակացներ, որ Է.Մկրտչյանը ծնկների վրա չոքած` մի ձեռքով գլուխը բռնած լինելով և փորձելով ձեռքով փակել իրեն շատ մոտ կանգնած երկու-երեք տղաների փայտով և երկաթյա ձողով հասցվող հարվածները, իսկ մյուս ձեռքը բռունցք արած` առաջ շարժվելով փորձել է իրեն պաշտպանել, ուստի և գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում:
Հետևապես, տուժող Հրանտ Մայիլյանի նախաքննական ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ Է.Մկրտչյանը տվյալ իրադրությունում գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում, իսկ մյուս կողմից Հրանտ Մայիլյանի դատաքննական ցուցմունքներով չի հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը, չնայած այս ակնհայտ փաստերին, դատարանը բացարձակ անհիմն Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքները նշել է որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց:
գ/ Դատարանը որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց նշել է տուժող Վաչե Խաչատրյանի ցուցմունքները:
Վերջինս ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012թ. սեպտեմբեր ամսից աշխատում է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես առաքիչ-վարորդ։ Արփինե Հովհաննիսյանը նույնպես աշխատել Է նշված ՍՊԸ-ում։ Վերջինս աշխատանքից ազատվել է 2013թ. գարնանը։ Իր հետ <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում աշխատել են նաև Հրանտ Մայիլյանը՝ որպես վարորդ-առաքիչ և Էդգար Մաթևոսյանը՝ որպես խմբի ղեկավար։ Արփինեի հետ աշխատելու ընթացքում նրա նկատմամբ զգացմունքներ են առաջացել, որի մասին հայտնել է նրան, սակայն վերջինիս կողմից մերժում է ստացել։ Երբ Արփինեն արդեն <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում չէր աշխատում, նրա հետ շփում չի ունեցել։ Մեկ անգամ <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին, ասելով, որ գտնվում է նրա աշխատանքի վայրի մոտ և ցանկանում է հանդիպել նրան, սակայն Արփինեն չի ցանկացել հանդիպել իրեն, որից հետո հեռացել է։ Այնուհետև, 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին, որին նա չի պատասխանել։ Տեսնելով, որ իրեն զանգահարել են, անմիջապես հետ է զանգահարել։ Զանգին պատասխանել է մի տղա, ով ներկայացել է որպես Արփինեի ընկեր և ասել, որ ցանկանում է հանդիպել և հարցրել է, թե որտեղ կարող են հանդիպել։ Ինքը պատասխանել է, որ գտնվում է 3-րդ մաս թաղամասում։ Վերջինս ասել է, որ 30-40 րոպեից կգա։ Դրանից 2-3 րոպե հետո իրեն է զանգահարել Հրանտը և հարցրել, թե արդյոք Ա.Հովհաննիսյանի ընկերն իրեն չի զանգել։ Ինքը պատասխանել է, որ զանգահարել է և ցանկանում է հանդիպել։ Հ.Մայիլյանն առաջարկել է գնալ իրենց տուն, որպեսզի Սերգեյը գա և բոլորին միասին հանդիպի։ Ինքն իր եղբոր՝ Արթուր Խաչատրյանի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող Հ.Մայիլյանի բնակարան։ Բարձրանալով վերջինիս բնակարան` տեսել է, որ Հրանտ Մայիլյանը, Էդգար Մաթևոսյանը և Էրիկ Մկրտչյանը նստած են սեղանի շուրջ և ինքն էլ միացել է նրանց։ Մոտ 5 րոպե անց Արփինեի ընկերը գանգահարել է Հ.Մայիլյանին, ով վերջինիս բացատրել է տան ճանապարհը և ասել, որ բարձրանա տուն։ Դրանից մոտ 2-3 րոպե հետո Հրանտենց տուն են բարձրացել երկու տղա։ Նրանցից մեկը ներկայացել է որպես Արփինեի ընկեր և ասել, որ անունը Սերգեյ է։ Մյուսի անունը չի հիշում։ Ա.Շահբազյանը և վերջինիս հետ գտնվող տղան իրենց հետ նստել են սեղանի շուրջ։ Ինքն ասել է, որ <<SMS>> հաղորդագրությունն ինքն է գրել և չի իմացել, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Դրանից հետո տղաները հեռացել են։ Նրանց հեռանալուց մոտ 10 րոպե հետո, երբ ինքն էլ է պատրաստվել հեռանալ, այդ պահին Հրանտը դուրս է եկել սենյակից և ասել, որ բոլորը պետք է իջնեն բակ։ Իջնելով բակ իրենց են մոտեցել 3-4 հոգի տղաներ, բարևել, որից հետո Հ.Մայիլյանն ասել է, որ գնան ավտոտնակ և խոսեն։ Բոլորը մտել են ավտոտնակ։ Նրանից մեկը եղել է Սերգեյը։ Հրանտը մտնելով ավտոտնակ` վառել է լույսը։ Նրանից հետո մտել են Էդգարն ու Էրիկը, ապա՝ ինքը։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո խառնաշփոթ է սկսվել, ինքը ցանկացել է մոտենալ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է կատարվում, սակայն այդ պահին թիկունքից հարված է զգացել գլխին և կորցնելով գիտակցությունն ընկել է գետին։ Ուշքի գալով տեսել է, որ պառկած է գետնին և ավտոտնակում ոչ ոք չկա, իսկ դարպասները գտնվել են բաց վիճակում։ Փորձել է բարձրանալ, զգացել է գլխապտույտ և սրտխառնոց։ Դրանից հետո քայլելով հասել է շենքի մոտ, ցանկացել է նստել ավտոմեքենան, սակայն, քանի որ ունեցել է գլխապտույտ նստել է մայթեզրին՝ հանգստանալու համար ու զգացել է, որ աջ թևատակից փոքր ինչ ներքև թրջվում է, սակայն ցավ չի զգացել։ Երբ բարձրացրել է հագուստները, տեսել է, որ արյուն է գալիս ու հասկացել է, որ ինչ-որ գործիքով իրեն հարվածել են։ Դրանից հետո նստել է մեքենան և գնացել է տուն։ Տանը մշակել է վերքը և պառկել քնելու։ Վաչե Խաչատրյանը նաև հայտնել է, որ ինքը Ս.Շահբազյանի հետ վիճաբանության ոչ մի հարց չի ունեցել։ Չի տեսել, թե ավտոտնակում ով է իրեն հարվածել, քանի որ հարվածը հետևից է եղել։ Իրեն ոչ ոք օգնություն ցույց չի տվել և ինքն ինքնուրույն է գնացել տուն։ Երբ ուշքի է եկել, ավտոտնակի դարպասները բաց են եղել և ավտոտնակում մարդ չի եղել։ Դեպքից հետո չի իմացել, թե ով ինչ մարմնական վնասվածքներ է ստացել։ Ավտոտնակ մտնելիս ոչ ոքի գործողությունները չի տեսել։ Սերգեյի հետ տեսել է մեկ հոգու։ Չի կարող ասել, թե ավտոտնակ մտնելիս քանի հոգի են եղել։ Արփինեն իրեն առանց բացատրության մերժել է։ Քանի որ ինքը զգացմունքներ է ունեցել նրա նկատմամբ, համառել է։ Ավտոտնակ գնալուց առաջ չէր կարող պատկերացնել, որ կարող է վիճաբանություն լինել։ Բոլորը գնացել են ավտոտնակ, ինքն էլ նրանց հետ գնացել է։ Տուժող Մանուկ Հարությունյանին չի ճանաչում և չգիտի նա այնտեղ եղել է, թե ոչ։ Նախաքննության ընթացքում ինչ ասել է ճիշտ է։ Քանի որ մեկ տարի անցել է, հիմա լավ չի հիշում։ Հայտնել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ պահանջ չունի։
Այսպիսով, այս տուժողի ցուցմունքներով նույնպես չեն հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ նա բուն դեպքի մասին նշել է, որ ինքը ցանկացել է մոտենալ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է կատարվում, սակայն այդ պահին թիկունքից հարված է զգացել գլխին և կորցնելով գիտակցությունն` ընկել է գետին։ Ուշքի գալով տեսել է, որ պառկած է գետնին և ավտոտնակում ոչ ոք չկա, իսկ դարպասները գտնվել են բաց վիճակում: Չնայած այս ակնհայտ փաստերին, դատարանը բացարձակ անհիմն Վաչե Խաչատրյանի ցուցմունքները նշել է որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց:
դ/ Հաջորդ ցուցմունքը, որը դատարանը նշել է, որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, Էդգար Մաթևոսյանի ցուցմունքն է:
Տուժող Էդգար Մաթևոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2005թ.-ից աշխատում է <<Բիո Ֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես խմբի մենեջեր։ 2006թ. սկսած նույն ՍՊԸ-ում է աշխատում նաև Հրանտ Մայիլյանը, իսկ 2010թ.-ից՝ Վաչե Խաչատրյանը։ Հրանտի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, իսկ Վաչեի հետ հարաբերությունները գործնական են։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին աշխատանքն ավարտելուց հետո՝ ժամը 17:30-ի սահմաններում Հրանտի հետ գնացել է <<Զեյթունի>> գերեզմանատուն՝ Հ.Մայիլյանի եղբոր գերեզմանին կատարված աշխատանքները ստուգելու համար։ Մոտ 30 րոպե հետո վերադարձել են Կոմիտասի պողոտայում գտնվող Երևան Սիթի սուպերմարկետ, գնումներ են կատարել և գնացել Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 հասեցում գտնվող Հ.Մայիլյանի հորեղբորը՝ Ս.Մայիլյանի բնակարան` ընթրելու։ Սուպերմարկետից դուրս գալուց հետո զանգահարել են Հ.Մայիլյանի մորեղբոր որդուն՝ Էրիկ Մկրտչյանին և հրավիրել ընթրիքի։ Երբ արդեն սկսել են ընթրիքը, եկել է նաև Է.Մկրտչյանը։ Հետո Հրանտին զանգ է եկել։ Խոսելուց հետո Հրանտն ասել է, որ Արփինե Հովհաննիսյանի ընկերն էր, ուզում է Վաչեի հետ կապ հաստատել, սակայն չի կարողանում և ուզում էր Հրանտի միջոցով կապ ստեղծել Վաչեի հետ։ Հետո Հրանտը հեռախոսով խոսել է Վաչեի հետ։ Դրանից մոտ 1 ժամ անց իրենց է միացել նաև Վաչեն։ Իմացել են, որ Վաչեն հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին։ Սերգեյն ուզում էր հանդիպել և պարզաբանել։ Մոտ 40 րոպե հետո զանգահարել են Հրանտին կամ Վաչեին։ Զանգահարողին հրավիրել են բնակարան։ Մոտ 2-3 րոպե հետո բնակարան են մտել երկու երիտասարդներ, նստել են սեղանի շուրջ։ Տղաներից մեկը սկսել է զրուցել Վաչեի հետ՝ ներկայանալով որպես Արփինեի ընկեր։ Հայտնել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը նախկինում աշխատել է <<Բիո Ֆուդ>> ՍՊԸ-ում։ Ինքն իմացել է, որ Վաչեն սիրահարված է վերջինիս։ Արփինեի ընկերը հարցրել է, թե <<SMS>> հաղորդագրությունն ով է գրել։ Վաչեն պատասխանել է, որ ինքն է գրել, որից հետո Արփինեի ընկերը հարցրել է, թե արդյոք չգիտեր, որ Ա.Հովհաննիսյանն ընկեր ունի։ Վաչեն պատասխանել է, որ չի իմացել։ Այդքանով խոսակցությունն ավարտվել է և տղաները հեռացել են։ Հայտնել է, որ խոսակցությունը տևել է մոտ 5 րոպե, որևէ տեսակի լարվածություն, ինչպես նաև վիճաբանություն տեղի չի ունեցել։ Հիմնականում խոսել են Արփինեի ընկերն ու Վաչեն, իսկ իրենք լսել են ու չեն միջամտել։ Դրանից հետո, երբ արդեն պատրաստվել են դուրս գալ, լսել են, որ Հրանտը հյուրասենյակում բարձր ձայնով բարկացած հեռախոսով խոսում է։ Գնացել են հյուրասենյակ, այդ պահին Հ.Մայիլյանն անջատել է հեռախոսը և ասել, որ զանգահարել է Արփինեին, որպեսզի վերջինիս բարի բախտ կամենա, սակայն վերջինիս ընկերը հրաժարվել է հեռախոսը Արփինեին փոխանցել, որից հետո միմյանց չեն հասկացել ու Սերգեյն ասել է, որ կրկին հետ է գալիս խոսելու։ Իրենք սպասել են նրան, որ զրուցեն։ Ինքը չի լսել Հրանտը հայհոյել է, թե ոչ։ Իրենց մոտ վիճաբանելու տրամադրվածություն չի եղել։ Դրանից մոտ 15 րոպե անց Սերգեյը զանգահարել է Հրանտին, որից հետո իրենք չորսով իջել են բակ։ Այդ ընթացքում ինքը հեռախոսով խոսելիս է եղել իր կնոջ հետ և տեսել է, որ տղաները քայլում են դեպի ավտոտնակի կողմը։ Ինքը հեռախոսով խոսելով մի քանի քայլ հետ ընկած քայլել է տղաների հետևից և անջատելով հեռախոսը մտել է ավտոտնակ։ Հայտնել է նաև, այդ տղաները եղել են երեք հոգով, իսկ իրենք՝ չորսով։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո, երբ մի քանի քայլ քայլել է դեպի առաջ, անսպասելի հետևի ձախ կողմից ուժեղ հարված է ստացել ձախ աչքի շրջանում։ Աչքերի դիմաց մթագնել է ու գիտակցությունը կորցնելով ընկել է գետին։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո անգամ չի հասցրել տեսնել, թե ով որտեղ է կանգնած։ Այդ ամենն ընդամենը վայրկյաններ է տևել։ Երբ ուշքի է եկել, տեսել է, որ տանն է անկողնում։ Հայտնել է նաև, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ պահանջ չունի։
Այսպիսով, այս տուժողի ցուցմունքներով նույնպես չի հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ նա բուն դեպքի մասին նշել է, որ ավտոտնակ մտնելուց հետո, երբ մի քանի քայլ քայլել է դեպի առաջ, անսպասելի հետևի ձախ կողմից ուժեղ հարված է ստացել ձախ աչքի շրջանում։ Աչքերի դիմաց մթագնել է ու գիտակցությունը կորցնելով` ընկել է գետին։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո անգամ չի հասցրել տեսնել, թե ով որտեղ է կանգնած։ Այդ ամենն ընդամենը վայրկյաններ է տևել: Չնայած այս ակնհայտ փաստերին, դատարանը բացարձակ անհիմն Էդգար Մաթևոսյանի ցուցմունքները նշել է որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հաստատող ապացույց:
ե/ Հաջորդ ապացույցը, որը դատարանը նշել է որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց, վկաներ Արփինե Հովհաննիսյանի, Արայիկ Հարությունյանի, Արմեն Համբարձումյանի, Դավիթ Գասպարյանի, Կարեն Ասատրյանի, Սամվել Մայիլյանի, Սերյոժա Սաֆարյանի, Մարիետա Արգուդյանի, Արմեն Ղազարյանի, Գրիշա Մայիլյանի, էդուարդ Մկրտչյանի Գագիկ Գալստյանը ցուցմունքներն են:
Սակայն նշված վկաների ցուցմունքների պարզ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նրանք բուն դեպքին ականատես չեն եղել, չեն տեսել, թե վեճը ինչ ձևով է սկսվել, կռվի ժամանակ ով, ում, ինչու և ինչպես է հարվածել, նրանք ընդհանուր բնույթի տեղեկություններ են հայտնել դեպքի մասին, որոնք նրանք լսել են բուն դեպքի մասնակից վերը նշված ամբաստանյալներից կամ տուժողներից:
Այսինքն, դատարանի կողմից նշած վկաների ցուցմունքներում որևէ նշում չկա առ այն, թե դեպքը ինչ ձևով է տեղի ունեցել և Էրիկ Մկրտչյանը կոնկրետ ինչ գործողություններ է կատարել, որպեսզի հնարավոր լիներ հասկանալ և հաստատել, որ Էրիկ Մկրտչյանը կատարել է նրան մեղսագրվող արարքը:
Հետևապես, դատարանի կողմից դատավճռում մեջ բերված ամբաստանյալների, տուժողների և վկաների ցուցմունքների պարզագույն վերլուծությունը հստակ ցույց է տալիս, որ դրանցով հայտնած որևէ տեղեկություն կամ որևէ տվյալ չի կարող գնահատվել որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույց:
զ/ Ինչ վերաբերվում է դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1946/հ եզրակացությանը, համաձայն որի Հայկ Ղարիբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները կրծքավանդակի աջ կեսի ծակած-կտրած, թափանցող վերքի ներկայումս սպիի ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով, ինչպես նաև որովայնի ձախ կեսի առաջային մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի անութափոսի շրջանի չթափանցող կտրած և ծակած-կտրած վերքերի՝ ներկայումս սպիների ձևերով պատճառվել են սուր ծակող-կտրող գործիքի/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնցից կրծքավանդակի աջ կեսի ծակած-կտրած, թափանցող վերքը ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով պատճառել է առողջությանը ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող, իսկ որովայնի ձախ կեսի առաջային մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսին կողմնային մակերեսի անութափոսի շրջանի չթափանցող կտրած և ծակած-կտրած վերքերը, ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով, ապա պետք է նշեմ, որ այս ապացույցը ինքնին չէր կարող ապացույց հանդիսանալ այն բանի, որ Էրիկ Մկրտչյանը դիտավորություն է ունեցել սպանելու Հայկ Ղարիբյանին։
Ավելին, նույն փորձագետ Ա.Դարբինյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էրիկ Մկրտչյանը ստացած վնասվածքների առկայության պայմաններում չի բացառվում, որ է.Մկրտչյանը կատարեր որոշակի գործողություն, իսկ թե ինչ տեսակի կամ ինչ ուժգնության վնասվածքներ կարող էր պատճառել, հնարավոր չի ասել։ Ստացած վնասվածքների առկայության պայմաններում չի բացառվում, որ Հ.Ղարիբյանը կատարեր որևէ ինքնուրույն գործողություն, այդ թվում հարվածներ հասցներ, իսկ թե ինչ տեսակի, ուժգնության վնասվածքներ, հնարավոր է պարզել նախաքննությամբ: Նշված վնասվածքների պայմաններում չի բացառվում, որ Հ.Ղարիբյանը պատճառեր նշված վնասվածքները Է. Մկրտչյանին, որպիսի հանգամանքը հաստատվել են նաև ամբաստանյալների ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2087/հ եզրակացությամբ:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2087/հ եզրակացությամբ, համաձայն որի Էրիկ Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ողնաշարի պարանոցային 6-րդ ողի փոշելունի կոտրվածքի, աջից ճակատային, ձախից հետին գագաթաքունքածոծրակային շրջանների բազմաթիվ սալջարդ վերքերի, ձախ ակնակապիճի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, աջ երիկամի սալջարդի ուղեկցված մակրոհեմատուրիայով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնցից՝ ողնաշարի պարանոցային 6-րդ ողի փոշելունի կոտրվածքը, աջ երիկամի սալջարդը՝ ուղեկցված մակրոհեմատուրիայով ինչպես առանձին վերցրած, այնպես էլ միասին պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով։ Գլխի՝ աջից ճակատային, ձախից՝ հետին գագաթաքունքածոծրակային շրջանների բազմաթիվ սալջարդ վերքերը ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ ձախ ակնակապիճի փափուկ հյուսվածքների սալջարդը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում, ինչը ցույց է տալիս, որ դեպքի ժամանակ Էրիկ Մկրտչյանը ստացել է բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ։
ը/ Դատարանի դատավճռում որպես ապացույց նշված դատակենսաբանական փորձաքննության փորձագետի թիվ 370, թիվ, 399, թիվ 370, թիվ 404 եզրակացությունները, դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության փորձագետի թիվ 385-14 եզրակացությունը, ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 25 եզրակացությունը, Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտի կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունները և դրանց կից լուսանկարչական հավելվածները, Սերգեյ Շահբազյանի հագուստներն առգրավելու և զննելու մասին արձանագրությունը, դեպքի ժամանակ Ս.Շահբազյանի, Հ.Ղարիբյանի, Մ.Հարությունյանի, Վ.Խաչատրյանի, Է.Մկրտչյանի հագին եղած և հանցագործության հետքեր պարունակող հագուստները իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, դեպքի վայրից Հ.Մայիլյանի կողմից հայտնաբերված և քննությանը ներկայացված Ս.Շահբազյանին պատկանող ձեռքի ժամացույցն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Շահբազյանի, Հ.Ղարիբյանի, Է.Մկրտչյանի, Է.Մաթևոսյանի, Հ.Մայիլյանի, Վ.Խաչատրյանի և Մ.Հարությունյանի հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու մասին արձանագրությունը նույնպես չեն պարունակում այնպիսի որևէ տվյալ, որով հնարավոր լիներ եզրակացնել, որ Էրիկ Մկրտչյանը ցանկացել է սպանել Հայկ Ղարիբյանին:
Հետևապես, դատավճռում շարադրված որևէ ապացույցով չի հիմնավորվում Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը: Չնայած դրան, դատարանը այդ ապացույցները չվերլուծելով և դրանք իրենք համակցության մեջ չգնահատելով, այդ ապացույցների զուտ մեխանիկական շարադրմամբ, արել է սխալ եզրակացություն:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ տվյալ դեպքում գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որը հիմք տար դատարանին Էրիկ Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված համարելու համար, քանի որ գործի, ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել և մեղադրողը որևէ ապացույց չի մատնանշել, որով կարող էր հիմնավորվել, որ Էրիկ Մկրտչյանը որևէ դիտավորություն կամ նպատակ է ունեցել Հայկ Ղաբիբյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու համար, կամ, որ նա իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել։
Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայից, արարքը հանցափորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ գործով անառարկելի ապացույցներ ձեռք բերվեն առ այն, որ անձը այդ գործողությունը /անգործությունը/ կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն և եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Տվյալ դեպքում գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել և դատարանը դատավճռում որևէ կոնկրետ ապացույց չի նշել, որ Էրիկ Մկրտչյանը ուղղակի դիտավորություն է ունեցել սպանելու Հայկ Ղարիբյանին, կամ նրան մարմնական վնասվածք հասցնելու գործողությունները կատարել է վերջինիս սպանելու ուղղակի դիտավորությամբ, կամ, որ նա այդ գործողությունները ավարտին չի հասցվել` իր կամքից անկախ հանգամանքներով:
Դրան հակառակ, գործի ապացույցների ճիշտ և օբյեկտիվ վերլուծությունը ամբողջությամբ ցույց է տալիս, որ Էրիկ Մկրտչյանը չի ունեցել և չէր կարող ունենալ Հայկ Ղարիբյանին սպանելու որևէ դիտավորություն:
Էրիկ Մկրտչյանը չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը և տվել է ցուցմունքներ, որոնցով հստակ հերքել է այդ մեղադրանքը, նկարագրել է, թե դեպքից առաջ ինչ իրադարձություններ են տեղի ունեցել, իսկ բուն դեպքի մասին հայտնել է, որ Հայկ Ղարիբյանին դեպքից առաջ չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ հատուկ թշնամանք չի ունեցել, իսկ դեպքի ժամանակ ինքը դանականման գործիքով հարվածել է Հայկ Ղարիբյանին, որպեսզի կարողանա պաշտպանվել նրա կողմից իրեն ծեծի ենթարկելուց:
Ընդ որում, նա հայտնել է նաև, որ վերջինս իրեն ծեծի ենթարկելու ժամանակ հասցրել է բազմաթիվ մարմնական վնասվածքներ, իսկ ինքը, քանի որ եղել է փոքրամարմին և ոչ ուժեղ, ապա չի կարողացել այլ ձևով դիմադրել նրա հարվածներին, որի պատճառով էլ իր ձեռքում հայտնված մետաղե դանականման գործիքով անկանոն շարժումներ է արել, որպեսզի կարողանա պաշտպանվել նրանից, որ նա չսպանի իրեն, և այդ անկանոն շարժումներից մի քանիսը դիպել են Հայկ Ղարիբյանին, որոնց արդյունքում էլ նա ստացել է մարմնական վնասվածքները, ինքը որևէ դիտավորույթուն չի ունեցել Հայկ Ղարիբյանին սպանելու համար:
Գործի դատաքննության ընթացքում բոլոր տուժողների, վկաների և ամբաստանյալների ցուցմունքներով պարզվել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 27-րդ շենքի բակում գտնվող Հրանտ Մայիլյանի հորեղբայր Սամվել Մայիլյանին պատկանող թիվ 6742 ավտոտնակում, որտեղ վիճաբանել և կռվել են մի կողմից Հրանտ Մայիլյանը, Վաչե Խաչատրյանը, Էդգար Մաթևոսյանը և Էրիկ Մկրտչյանը, իսկ մյուս կողմից Սերգեյ Շահբազյանը, Հայկ Ղարիբյանը, որտեղ գտնվել է նաև Մանուկ Հարությունյանը։
Վիճաբանության պատճառ է հանդիսացել Վաչե Խաչատրյանի կողմից Սերգեյ Շահբազյանի ընկերուհի Արփինե Հովհաննիսյանին սիրային բովանդակությամբ <<SMS>>հաղորդագրություն ուղարկելու և Հրանտ Մայիլյանի կողմից Ա.Հովհաննիսյանին զանգահարելու պատճառով։ Ա.Հովհաննիսյանը նախկինում աշխատել է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում, որտեղ աշխատել են նաև Վ.Խաչատրյանը, Հ.Մայիլյանը և Է.Մաթևոսյանը։ Վ.Խաչատրյանը Ա.Հովհաննիսյանի հետ փորձել է ընկերություն անել, սակայն վերջինս նրան մերժել է։ Հետագայում Ա.Հովհաննիսյանը աշխատանքի է ընդունվել <<Ռոքարմ>> ՍՊԸ-ում, որտեղ, աշխատանքի ընթացքում, ծանոթացել է Սերգեյ Շահբազյանի հետ, որի ընթացքում սկսել են ընկերություն անել։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 18-30-ի 19-ի սահմաններում Ա.Հովհաննիսյանը ստացել է Վ.Խաչատրյանի կողմից ուղարկված` սիրային բովանդակությամբ <<SMS>>հաղորդագրություն, որից հետո Ս.Շահբազյանը տեսնելով այն՝ պարզաբանում ստանալու նպատակով, պայմանավորվելով Վ.Խաչատրյանի և Հ.Մայիլյանի հետ նրանց է հանդիպել Հ.Մայիլյանի հորեղբայր Մ.Մայիլյանին պատկանող Երևան Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարանում, որտեղ խոսակցության ժամանակ ներկա են գտնվել նաև Ս.Շահբազյանի ընկեր Հ.Ղարիբյանը, Հ.Մայիլյանը, Է.Մկրտչյանը, Վ.Խաչատրյանն ու Է.Մաթևոսյանը։ Ս.Շահբազյանը տեղեկացնելով Վ.Խաչատրյանին և Հ.Մայիլյանին իր և Ա.Հովհաննիսյանի հարաբերությունների և ամուսնության նպատակի մասին, Հ.Ղարիբյանի հետ հեռացել են։ Որոշ ժամանակ անց, երբ Ս.Շահբազյանը և Ա.Հովհաննիսյանը միասին են եղել, Ա.Հովհաննիսյանին է զանգահարել Հ.Մայիլյանը, զանգին պատասխանել է Ս.Շահբազյանը և հրաժարվել հեռախոսը փոխանցել Ա.Հովհաննիսյանին:
Դրանից հետո դարձյալ այդ հարցը պարզաբանելու համար Ս.Շահբազյանը միայնակ կրկին գնացել է Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 շենքի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հ. Մայիլյանին, Վ.Խաչատրյանին, է. Մաթևոսյանին և Է. Մկրտչյանին :
Այդ ժամանակ նրա հետևից նույն շենքի բակ է են եկել նաև Հ.Ղարիբյանը և Մ.Հարությունյանը: Ս.Շահբազյանը Հ.Մայիլյանին ասել է, թե որտեղ կարող են խոսել, որպեսզի հարևաններին չանհանգստացնեն: Վերջինս առաջարկել է խոսակցությունը շարունակել ավտոտնակում, որից հետո նրանք բոլորը միասին մտել են ավտոտնակ: Այդ պահին նրանցից որևէ մեկի մտքով չի անցել, որ նրանք կարող են կռվել կամ որևէ մեկի մտքով չի անցել որևէ մեկին մարմնական վնաս պատճառել կամ սպանել:
Այդ մասին մանրամասն ցուցմունքներ տվեցին դատարանում հարցաքննված բոլոր տուժողները և ամբաստանյալները, և այդ մասին որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել նաև նախաքննության ընթացքում:
Վերջիններս բոլորն էլ պնդել են, որ առաջին հանդիպման ժամանակ խոսակցությունը եղել է շատ հանգիստ, վիճաբանության, գոռգոռոց և հայհոյանքներ չեն եղել։ Մոտ 5 րոպե խոսելուց հետո, տղաները հեռացել են: Դրանից մոտ 30 րոպե հետո տղաները նորից եկել են նույն շենքի բակ։ Հանդիպելով տղաներին, վերջիններից մեկը հնչեցրել է, թե որտեղ կարող են զրուցել, Հրանտն ասել է, որ կարող են զրուցել ավտոտնակում, որպեսզի հարևաններին չանհանգստացնեն։ Այնուհետև բոլորը մտել են ավտոտնակ, Հ.Մայիլյանը միացրել է լույսը և փակել է ավտոտնակի դուռը։
Հետևապես ամփոփելով կարելի է հստակ ասել, որ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ տուժողները և ամբաստանյալները, մինչև ավտոտնակ մտնելը, միմյանց նկատմամբ որևէ թշնամություն են ունեցել կամ դիտավորություն են ունեցել կռվել, միմյանց մարմնական վնաս պատճառել կամ սպանել:
Այդ հանգամանքը հաստատվում է նաև այն պարզ պատճառով, որ հանդիպումների գնալու և ավտոտնակ մտնելու ժամանակ կռվի մասնակիցներից ոչ մեկի մոտ որևէ գործիք կամ զենք չի եղել, նրանց միջև որևէ կոպիտ խոսակցություն, հայհոյանք, սպառնալիք չի եղել, ինչը հստակ ցույց է տալիս, որ նրանք նախապատրաստված չեն եղել կռիվ անելու համար, այլ ցանկացել են միայն խոսել:
Այսինքն, գործով որևէ տվյալ ձեռք չի բերվել, առ այն, որ Էրիկ Մկրտչյանը կամ մյուսները դեպքի ժամանակ միմյանց նկատմամբ վատ տրամադրվածություն կամ թշնամանք են ունեցել կամ հատուկ դիտավորություն են ունեցել կռիվ անել, միմյանց մարմնական վնաս պատճառել կամ որևէ մեկին սպանել :
Ավելին, գործով հստակ ապացուցվում է, որ Էրիկ Մկրտչյանը դեպքից առաջ չի ճանաչել Հայկ Ղարիբյանին, նրա նկատմամբ որևէ հատուկ թշնամանք չի ունեցել, բացի այդ, չի ճանաչել նաև ոչ Սերգեյ Շահբազյանին, ոչ Արփինե Հովհաննիսյանին և ոչ էլ վերջինիս <<SMS>> հաղորդագրություն ուղարկող Վաչե Խաչատրյանին:
Այսինքն, Էրիկ Մկրտչյանը այդ վեճի հետ կապված որևէ շարժառիթ, շահ կամ շահագրգռություն չի ունեցել, և նա որևէ մեկի հանդեպ, առավել ևս Հայկ Ղարիբյանի հանդեպ որևէ տրամադրվածություն և թշնամություն չի ունեցել նրան սպանելու համար, ուստի և որևէ նման դիտավորություն նույնպես չի ունեցել, իսկ որպեսզի նրա մոտ նման դիտավորություն առաջանար, ապա դրա համար գոնե մեկ շարժառիթ պետք է լիներ, այն է` նրանք պետք է նախկինում իրար ճանաչած լինեին և միմյանց նկատմամբ վատ տրամադրված լինեին կամ գոնե դեպքից առաջ պետք է իրար վիրավորած լինեին կամ որևէ այլ տեսակի վեճ ունենային: Մինչդեռ, նման որևէ հանգամանք սույն գործով չի հաստատվել:
Դրան հակառակ, Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ Էրիկ Մկրտչյանը շատ հարգալից է եղել նրա հանդեպ առաջին հանդիպման ժամանակ, նա է բնակարանի դուռը բացել, իրենց ուղեկցել ներս, ապա նաև իր բաժակը օղի է լցրել և փորձել է հյուրասիրել, որից ինքը հրաժարվել է:
Հետևապես, դատարանի կողմից առանց սպանելու վերաբերյալ որևէ շարժառիթ մատնանշելու եզրակացնել, որ իր պաշտպանյալը ուղղակի դիտավորություն է ունեցել սպանել Հայկ Ղարիբյանին, ոչ միայն անհիմն է, այլև հակասում է իրավունքի տեսությանը և դատական պրակտիկային:
Տվյալ դեպքում որևէ ապացույց առ այն, որ կռվի մասնակիցները, նախապես միմյանց սպանելու մտադրության են ունեցել, այդ թվում նաև իր պաշտպանյալը, գործով ձեռք չեն բերվել, նման ապացույց գործում չկա և մեղադրողն էլ նման ապացույց չի մատնանշել:
Հետևաբար, այս դեպքում կռվի մասնակիցները չկոնկրետացված դիտավորություն են ցուցաբերել իրենց կողմից կատարվող գործողություններից առաջանալիք հնարավոր հետևանքների նկատմամբ։ Հակառակորդին հարված հասցնելով՝ նրանք գուցեև նախատեսել և ցանկացել են հնարավոր յուրաքանչյուր հետևանքի /այդ թվամ՝ տուժողին կյանքից զրկելու/ առաջացում։ Բնականաբար, այս դեպքում նույպես նման հետեանքների առաջացման հնարավորությունը գիտակցաբար թույլ չտալու դեպքում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցակազմի առկայության մասին խոսք չէր կարող լինել, քանի որ դրա առկայությունը բացառվել է նաև սույն դեպքում, երբ բացակայել է որոշակի հետևանքը` տուժողին կյանքից զրկելու փաստը:
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ արարքի որակման վերաբերյալ իրավունքի տեսության մեջ տրված օբյեկտիվ գնահատականներն են, որոնք ամբողջությամբ համապատասխանում են սույն գործով հաստատված հանգամանքների հետ:
Սույն գործով դատարանը որևէ ապացույց չի մատնանշել, որ իր պաշտպանյալը որևէ շարժառիթ է ունեցել Հայկ Ղարիբյանին սպանելու կամ որևէ կոնկրետ դիտավորություն է ունեցել նման արարք թույլ տալու համար, ապա, եթե նույնիսկ մի կողմ թողնենք սույն գործով հաստատված այն փաստական հանգամանքները, որ իր պաշտպանյալը Հայկ Ղարիբյանին և մյուսներին մարմնական վնասվածքները պատճառել է իրեն պաշտպանելու համար, ապա դարձյալ պետք է արձանագրել, որ գործում որևէ ապացույց չկա իր պաշտպանյալի մոտ Հայկ Ղարիբյանին սպանելու կոնկրետացված կամ ուղղակի դիտավորություն ունենալու վերաբերյալ, և, որ այդպիսիք չի մատնանշել նաև մեղադրողը:
Այսինքն, եթե իր պաշտպանյալը որևէ շարժառիթ չի ունեցել Հայկ Ղարիբյանին սպանելու, ուստի և նա չէր կարող նաև կոնկրետ դիտավորություն ունենալ նման արարք թույլ տալու համար, որից էլ կարող ենք հստակ եզրակացնել, որ իր պաշտպանյալին ներկայացված մեղադրանքը բացահայտ անհիմն է:
Իսկ ինչ վերաբերվում է այն հանգամանքին, որ իր պաշտպանյալի արարքի որակման համար պետք է հիմք ընդունել այն, որ նրա հարվածները դիպել են տուժողի կենսական կարևոր օրգաններին, ապա պետք է նշել, որ դատարանը որևէ ապացույց չի մատնանշել առ այն, որ այդ հարվածները եղել են նպատակամղված կամ հատուկ դիտավորությոմբ, իսկ ինչպես նշվել է վերը` գործի ապացույցներով` տուժողների, վկաների և մեղադրյալների ցուցմունքներով հստակ հաստատվում է` հարվածներ հասցնելիս իր պաշտպանյալը անկանոն է թափահարել իր ձեռքի գործիքը և անկանոն շարժումներ արել, ինչն էլ նույնպես վկայում է, որ նրա մոտ ուղղակի դիտավորությունը բացակայել է, որի պայմաններում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի առաջին մասով նախատեսված հանցակազմի առկայության մասին խոսք չի կարող լինել։
Վերջինիս առկայությունը, անկախ կատարված գործողությունների բնույթից, բացառվում է նաև այն դեպքում, երբ բացակայում է որոշակի հետևանքը` տուժողին կյանքից զրկելու փաստը։
Իսկ սույն գործով բացակայում է ինչպես ուղղակի դիտավորության, այնպես էլ որոշակի հետևանքների փաստը, որի պայմաններում կրկին անգամ պետք է փաստի իր պաշտպանյալին ներկայացված մեղադրանքի անհիմն լինելը:
Ավելին, դատարանը անուշդրության է մատնել այն, որ մեղադրողը անհիմն պնդումներ է արել նաև այն մասին, որ, իբրև թե, իր պաշտպանյալն է նախահարձակը եղել` փորձելով սպանել Հայկ Ղարիբյանին, մինչդեռ, իր պաշտպանյալի գործողություններից տուժած Հայկ Ղարիբյանի, նրա ըկերոջ` Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ իր պաշտպանյալի վրա նախահարձակը եղել է հենց Հայկ Ղարիբյանը, որը ցուցմունք է տվել, որ այդ ժամանակ իր դիմացը այլայլված, վախեցած հայացքով հայտնվել է Էրիկը և հասկանալով, որ նա է Մանուկին հարվածել, ինքը սկսել է բռունցքով հարվածել նրա դեմքին ու գլխին, որից հետո Էրիկը ձեռքը բռունցք արած` սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իրեն, իսկ Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունք է տվել, որ Հայկ Ղարիբյաննն է սկսել ձեռքերով հարվածել Էրիկի գլխին ու դեմքին, խառը խփել է նրան, իսկ Էրիկը, ձեռքի փոքր դանակով հարվածել է Հայկին:
Տվյալ դեպքում, եթե նույնիսկ իր պաշտպանյալի գործողություններից տուժած անձն է իր ցուցմունքներով հաստատում, որ մինչև իր կողմից Էրիկին ծեծի ենթարկելը տեսել է, որ նա եղել է վախեցած ու այլայլված վիճակում, ապա ակնհայտ է, որ վախեցած ու այլայլված վիճակում գտնվող անձը նախահարձակ չէր կարող լինել:
Բացի այդ, Հայկ Ղարիբյանը և Սերգեյ Շահբազյանը իրենք են իրենց ցուցմունքներում հայտնել, որ Հայկ Ղարիբյանն է սկսել բռունցքով հարվածել Էրիկ Մկրտչյան դեմքին ու գլխին, և դրանից հետո է միայն իր պաշտպանյալը սկսել հարվածել Հայկ Ղարիբյանին, ապա դարձյալ ակնհայտ է, որ իր պաշտպանյալը նախահարձակ չի եղել:
Դատարանը օբյեկտիվորեն չի վերլուծել գործի ապացույցները և ճիշտ հետևություն չի արել, որ իր պաշտպանյալը նախահարձակ չի եղել, այլ այդ պահին, ինչպես հետևում է կռվի անմիջական մասնակիցների ցուցմունքներից, եղել է վախեցած և այլայլված վիճակում, իսկ Հայկ Ղարիբյանին սկսել է հարվածներ հասցնել միայն այն բանից հետո, երբ վերջինս իրեն ծեծի է ենթարկել և ինքը չի կարողացել դիմադրել նրա հարվածներին, քանի որ Հայկ Ղարիբյանը եղել է ավելի մարմնեղ և ուժեղ քան ինքը:
Այդ հանգամանքում համոզվել է նաև դատարանը, երբ ցուցմունքների ժամանակ պարզվել է, որ Հայկ Ղարիբյանը կրկնակի ավել ծանր քաշ ունի, քան իր պաշտպանյալը, իսկ հասակը 20-30 սմ-ով ավելի բարձր է, քան իր պաշտպանյալինը:
Այստեղ ուշադրության է արժանի նաև իր պաշտպանյալի ցուցմունքի այն մասը, որ իր ձեռքում հայտնված դանականման գործիքը շատ փոքր է եղել, հազիվ է տեղավորվել իր ձեռքում և դրա սուր ծայրը հազիվ 2-3սմ է դուրս եղել իր ափից և ինքը հասկացել է, որ դրանով շատ վնաս չի կարող պատճառել իր դեմ կռվողներին, այսիքն նրան չի կարող մահ պատճառել:
Դատարանը որևէ ձևով չի փորձել անդարադառնալ իր պաշտպանյալի այս ցուցմունքներին, որոնք ևս մեկ ապացույց էին, որ իր պաշտպանյալը ոչ միայն որևէ դիտավորություն է ունեցել որևէ մեկին սպանել, այլև հասկացել է, որ իր ձեռքի գործիքով չի էլ կարողանալու որևէ մեկին լուրջ վնաս, առավել ևս մահ պատճառել և ընդամենը դրանք անկանոն շարժումներով թափահարել է իրեն պաշտպանելու համար, որպիսի հանգամանքները նույնպես հաստատվել են Հայկ Ղարիբյանի և Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներով: Սերգեյ Շահբազյանը իր ցուցմունքում նշել է, որ ինքը Էրիկի ձեռքին տեսել է դանակը, որը շատ փոքր է եղել, իսկ Հայկ Ղարիբյանը նշել է, որ ինքը Էրիկի ձեռքին դանակ չի տեսել և կռվի ժամանակ իրեն թվացել է, որ Էրիկը իրեն բռունցքով է հարվածում:
Այսինքն իր պաշտպանյալի այն ցուցմունքը, որ իր ձեռքում հայտնված դանականման գործիքը շատ փոքր է եղել, հազիվ է տեղավորվել իր ձեռքում և դրա սուր ծայրը հազիվ 2-3սմ է դուրս եղել իր ափից և ինքը հասկացել է, որ դրանով շատ վնաս չի կարող պատճառել իր դեմ կռվողներին, ճիշտ են և հիմնավորված են, որը ևս մեկ ապացույց է առ այն, որ նա որևէ անձի սպանելու դիտավորություն չի ունեցել:
Նույն ձևով դատարանը սխալ վերլուծություններ է արել այն մասին, թե իր պաշտպանյալը ինչ պատճառներով է դադարեցրել Հայկ Ղարիբյանին հարվածելը, նշելով, որ դա եղել է իր կամքից անկախ պատճառներով: Այս դեպքում նույնպես, դատարանը չի նշել որևէ ապացույց, որով կարողանար հիմնավորել, որ իր պաշտպանյալը իր գործողությունները ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ պատճառներով: Դրան հակառակ, գործի ապացույցներով հիմնավորվում է, որ Էրիկ Մկրտչյանը ինքն է դադարեցրել Հայկ Ղարիբյանին հարվածներ հասցնելը, երբ վերջինս դադարեցրել է նրան ծեծի ենթարկելը:
Իր պաշտպանյալը այս կապակցությամբ նույնպես ցուցմունք է տվել, որ, երբ Հայկ Ղարիբյանը մի պահ հետ է քաշվել, ապա ինքը կարողացել է ազատվել նրանից և նույնպես հետ է քաշվել, չնայած այն հանգամանքին, որ կարող էր շարունակել հարվածներ հասցնել Հայկ Ղարիբյանին, իսկ վերջինս էլ դատարանում հայտնել է, որ, եթե իրականում Էրիկ Մկրտչյանը ցանկանար սպանել իրեն, ապա դա կարող էր անել այն ժամանակ, երբ ինքը եղել է վատ վիճակում, ինչ որ սյունի հենված կանգնած:
Այսինքն, այս դեպքում էլ անմիջապես կռվին մասնակցած անձանց ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ իր պաշտպանյալը ոչ թե իր կամքից անկախ հանգամանքերով պայմանավորված չի շարունակել հարվածել Հայկ Ղարիբյանին, այլ իր կամքով և այն ժամանակ, երբ վերջինս դադարեցրել է իրեն ծեծի ենթարկել:
Հետևապես, եթե իր պաշտպանյալը դիտավորություն ունենար Հայկ Ղարիբյանին սպանել, ապա բնական է, որ նա կշարունակեր նրան հարվածներ հասցնել նաև այն ժամանակ, երբ վերջինս իրենից հեռու էր քաշվել կամ նրան հետ էր քաշել Սերգեյը, ինչպես պնդել է վերջինս իր ցուցմունքում, կամ էլ դա կարող էր անել այն ժամանակ, երբ Հայկը եղել է վատ վիճակում, ինչ որ սյունի հենված կանգնած, իսկ եթե իր պաշտպանյալը չի շարունակել Հայկին հարվածներ հասցնել նրա հետ քաշվելուց հետո, ապա այդ հանգամանքը հստակ հիմնավորում է, որ իր պաշտպանյալը նրան սպանելու դիտավորություն չի ունեցել:
Նման պայմաններում դատարանի այն եզրակացությունը, որ իր պաշտպանյալը իր գործողությունները ավարտին չի կարողացել հասցնել, բացարձակապես անհիմն է և չի բխում գործի որևէ տվյալից, իսկ գործով հաստատված է այն փաստը, որ իր պաշտպանյալի վրա առաջինը հարձակվել և սկսել է նրան ծեծի ենթարկել ծանր հարվածներ հասցնելով գլխի և մարմնի տարբեր մասերին, նրան պատճառելով մարմնական վնասվածքներ:
Սակայն այս դեպքում չգիտես ինչու դատարանը անտեսել է այն հանգամանքը, որ մինչև իր պաշտպանյալի ընկնելը կամ նրա ձեռքից այդ դանականման առարկայի ընկնելը, Հայկ Ղարիբյանը և իր պաշտպանյալը հեռացել են միմյանցից, քանի որ Հայկ Ղարիբյանը հայտնել է, որ երբ ինքը հետ է քաշվել, ապա այդ ժամանակ Էրիկը նույնպես հետ է քաշվել իրենից, չնայած այն հանգամանքին, որ կարող էր շարունակել իրեն հարվածել: Բացի այդ, Սերգեյ Շահբազյանն էլ ասել է, որ ինքն է Հայկին հետ քաշել, որից հետո Էրիկը իրեն է հարվածել, այլ ոչ թե Հայկին և շրջվել է հեռանալու համար և այդ պահին է Հայկը նրան մեջքին հարվածել, որից էլ Էրիկը վայր է ընկել:
Դրան հակառակ չի կարելի պնդումներ անել, որ այն անձը, որը ինքն է սկսել որևէ անձի ծեծի ենթարկել, հասցրել է մարմնական վնասվածքներ, ապա նա այդպիսով ակտիվ դիմադրել է մյուսին, քանի որ պարզ տրամաբանությունը հուշում է, որ եթե Հայկ Ղարիբյանը ինքը նախահաձակ չլիներ, իր պաշտպանյալին չծեծեր և մարմնական վնասվածքներ չհասցներ, ապա հնարավոր է, որ իր պաշտպանյալն էլ նրան չհարվածեր և մարմնական վնասվածք չպատճառեր:
Այս դեպքում որևէ ապացույց չկա այն մասին, որ Մանուկ Հարությունյանի կրծքավանդակին դանակով հարվածելուց հետո, վերջինիս սպանելու դիտավորություն չունենալով հանդերձ, նրա մոտ անմիջապես ուղղակի դիտավորություն է առաջացել հարձակվել Հայկ Ղարիբյանի վրա և նրան սպանելու փորձ անել:
Ավելին, դատարանը անհիմն անուշադրության է մատնել այն, որ մեղադրողը համարելով, որ Սերգեյ Շահբազյանի և Հայկ Ղարիբյանի ակտիվ գործողությունների հետևանքով իր պաշտպանյալը չի կարողացել իր դիտավորությունը մինչև վերջ հասցնել, միևնույն ժամանակ պաշտպանել է այն մեղադրանքը, որը առաջադրվել է նրանց այդ գործողությունները կատարելու և իր պաշտպանյալին մարմնական վնասվածք հասցնելու համար:
Տվյալ դեպքում, եթե դատարանը համարում էր, որ Հայկ Ղարիբյանը իր պաշտպանյալին ծեծի է ենթարկելու կամ մարմնական վնասվածք պատճառելու գործողությունները կատարելով և ակտիվ դիմադրելով թույլ չի տվել, որ իր պաշպանյալը նրան սպանելու իր դիտավորությունը մինչև վերջ հասցնի, ապա և դատարանը պետք է ընդուներ, որ նրանք գործել են անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում և հրաժարվեր նրանց դեմ ներկայացված մեղադրանքները հաստատելուց, այլապես դատարանը թույլ է տվել տրամաբանական հակասություն, քանի որ մի կողմից համարել է, որ իր պաշտպանյալին Հայկ Ղարիբյանը ծեծի է ենթարկելու և մարմնական վնասվածք պատճառելու գործողությունները կատարելով ակտիվ դիմադրել է իր պաշտպանյալին, թույլ չի տվել, որ իր պաշպանյալը նրան սպանի, իսկ մյուս կողմից դրա համար նրան մեղադրում է, որը որևէ տրամաբանությամբ չի կարող համարվել ճիշտ կամ օրինական:
Այն, որ իր պաշտպանյալը որևէ մեկին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, այդ հանգամանքը ավելի պարզ է դառնում, եթե փորձ արվի վերլուծել նրա բոլոր գործողությունները իրենց անմիջական կապի մեջ: Այսպես, իր պաշտպանյալը իր մոտ եղած դանականման գործիքով առաջինը մեկ անգամ հարվածել է Մանուկ Հարությունյանին, երբ իրեն թվացել է, որ նա ցանկանում է իրեն հարվածել, իսկ երբ վերջինս իրենից հետ է քաշվել, ապա իր պաշտպանյալը չի շարունակել նրան հարվածել, չնայած, որ այդ հնարավորությունը ունեցել է, քանի որ այդ հարվածից հետո Մանուկ Հարությունյանը հետ է գնացել և փորը բռնած անօգնական վիճակում նստել է ավտոտնակի պատի մոտ, իսկ այն, որ Մանուկ Հարությունյանը իր պաշտպանյալի հարվածից հետո է գնացել և փորը բռնած անօգնական վիճակում նստել է ավտոտնակի պատի մոտ, հաստատվել է հենց վերջինիս, Հայկ Ղարիբյանի և Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներով:
Նույն ձևով իր պաշտպանյալը դանականման գործիքով մեկ հարված է հասցրել նաև Սերգեյ Շահբազյանին, երբ նրան թվացել է, որ վերջինս նույնպես ձեռքը բարձրացնելով ցանկանում է իրեն հարվածել և հարվածել է նրա այդ ձեռքին, իսկ երբ իր հարվածից հետո Սերգեյ Շահբազյանը հետ է քաշվել, ապա նա չի շարունակել նրան հարվածել, այլ շրջվել է, որպեսզի նրանից հեռանա և այդ ժամանակ էլ մեջքի շրջանում ստացել է վերջին հարվածը Հայկ Ղարիբյանից:
Հայկ Ղարիբյանին նա մի քանի հարված է հասցրել, քանի որ վերջինս նրան դաժան ծեծի է ենթարկել` հասցնելով բազմաթիվ վնասվածքներ նրա դեմքի, գլխի և ձեռքերի շրջանում, որը հաստատված է նաև դատաբժշկական փորձաքննության:
Այսինքն, ամփոփելով իր պաշտպանյալի գործողությունների տրամաբանական վերլուծությունը կարելի է հստակ նշել, որ իր պաշտպանյալը ձեռքի գործիքով հարվածել է միայն այն ժամանակ, երբ վտանգ է զգացել իր կյանքի կամ առողջության համար, և այդ հարվածներ հասցնելը ունեցել են միայն իրեն պաշտպանելու նպատակ, այլ ոչ թե մեկ այլ անձի կյանքից զրկելու նպատակ:
Իսկ, եթե գործի ապացույցներով հիմնավորվում է, որ Հայկ Ղարիբյանին հարվածելու իր պաշտպանյալի գործողությունները պայմանավորված են եղել հենց վերջինիս գործողություններով, որն էլ այդ դրվագում եղել է նախահարձակը և ավելի ուժեղ է եղել, քան իր պաշտպանյալը, ապա ակնհայտ է, որ այդ պարագայում իր պաշտպանյալի գործողությունները ուղղված են եղել միայն վերջինիս հարվածներից պաշտպանելը, ուստի ակնհայտ է նաև, որ իր պաշտպանյալը այդ իրադրությունում գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում:
Բողոք բերած անձը գտնում է, որ տվյալ դեպքում գործի ապացույցներով հիմնավորվում էր, որ իր պաշտպանյալը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում, քանի որ նա պաշտպանվել է իր կյանքի և առողջությանը ուղղված վտանգավոր ոտնձգությունից՝ ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով և թույլ չի տրվել անհրաժեշտ պաշտպանության սահմանազանցում:
Ընդհանրապես անձի կողմից արարքը անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում կամ դրա սահմանանցմամբ կատարելու հանգամանքը պարզելու կամ նման արարքները որակելու հարցում էական նշանակություն ունի անձի հոգեբանական վիճակը, որի պայմաններում նա թույլ է տալիս արարքը, քանի որ անձի կյանքի և առողջության վտանգավոր ոտնձգության կամ դրա իրական սպառնալիքի առկայությունը կամ բացակայությունը կոնկրետ դեպքերում գնահատում է անձը ելնելով իր սուբյեկտիվ ընկալումներից և պատկերացումներից:
Սույն գործի ապացույցներով հիմնավորվում է, որ իր պաշտպանյալը այդ դեպքի ժամանակ տուժողին հարվածել է սուր, ծակող-կտրող գործիքով` միայն տուժողի կողմից իրեն բազմաթիվ հարվածներ հասցնելուց հետո, որոնցից իր պատպանյալը ստացել է բազմաթիվ վնասվածքներ գլխի, մեջքի և ձեռքի շրջանում, որոնցից նա իր կյանքի և առողջության համար իրական վտանգ է զգացել և վախից իր ձեռքում պատահական հայտնված դանականման գործիքով հարվածել է իրենից անհամեմատ ուժեղ և իրեն ծեծի ենթարկող անձին, որպեսզի կարողանա ազատվել նրանից և փրկել իր կյանքը:
Այսինքն, եթե գործով ամբողջությամբ հիմնավորված է, որ մինչև տուժողին հարվածելը, իր պաշտպանյալը իր կյանքին և առողջությանը իրական վտանգ է զգացել և նա տուժողին հարվածելով` փորձել է իրենից հեռացնել այդ վտանգը, ապա այդ հանգամքնը հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ իր պաշտպանյալը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում, քանի որ նա այլ միջոց չի ունեցել այդ վտանգը իրենից հեռացնել, որի պայմաններում նրա գործողություններում բացակայում է հանցակազմը:
Այսպիսով, բողոք բերած անձը գտնում է, որ իր պաշտպանյալը տուժողին վնաս պատճառելու գործողությունը կատարել է անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, իսկ իր պաշտպանյալին առաջադրված մեղադրանքը գործի որևէ ապացույցով չի հիմնավորվել, ուստի նրա նկատմամբ պետք է կայացվի արդարացման դատավճիռ` նրա արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
28. Ելնելով վերոգրյալից, ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանին բողոք բերած անձը խնդրում է բեկանել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի թիվ ԵԱՔԴ/0111/01/14 դատավճիռը, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը ճանաչել անհիմն, ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի անմեղությունը և նրա նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ` հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Իսկ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու դեպքում խնդրում է ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ նշանակել մեղմ պատիժ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերանայելով առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը, հանգում է այն հետևության, որ մեղադրող Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման, իսկ պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքը պետք բավարարել մասնակիորեն` դատավճիռը բեկանելով և փոփոխելով ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի կատարած արարքի իրավաբանական որակման մասով` հետևյալ պատճառաբանություններով:

I. Ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ պայմանական դատապարտությունը կիրառելու իրավաչափությունը.
29. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
2. Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով
3. Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համաձայն`
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետի համաձայն`
<<1. Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
…8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը>>:
30. ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն իր կողմից կայացված մի շարք որոշումներում /Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-124/07, ՎԲ-192/07, ԵՇԴ/0029/01/08, ԱՎԴ2/0059/01/08, ԼԴ2/0019/01/09 որոշումները և այլն/, այդ թվում նաև Դ.Հովհաննիսյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ <</.../ պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությամբ, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ կրելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։
Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին։
/.../ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը։ Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիաթյան հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին>> /Դավիթ Ռոբերտի Հովհաննիսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշման 11-12-րդ կետերը/։
31. Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Ս.Շահբազյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարվածը միջին ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, խնամքին են գտնվում նորածին երեխան /Դավիթ Սերգեյի Շահբազյան ծնված` 20.04.2015թ./, կինը, հանցագործության հետևանքով ստացել է թեթև մարմնական վնասվածք, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքն ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
32. Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալ Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, հաշվի առնելով վերջինիս կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարվածը միջին ծանրության հանցագործություն է/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական, մանուկ հասակում կորցրել է հորը և զրկված է եղել հայրական խնամքից, նրա խնամքին են գտնվում նորածին երեխան /Լիլիթ Հայկի Ղարիբյան ծնված` 23.05.2015թ./, կինը և թոշակառու մայրը, հանցագործության հետևանքով ստացել է ծանր մարմնական վնասվածք, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքն ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում վերջինիս նկատմամբ նշանակել է ազատազրկման ձևով համաչափ պատիժ:
33. Միևնույն ժամանակ, առաջին ատյանի դատարանը պատժի նպատակների իրացվելիության համատեքստում քննարկելով ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի կողմից նշանակված պատիժը կրելու հարցը, հաշվի առնելով գործի հանգամանքները, կատարված արարքների հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, ամբաստանյալների անձը, նրանց պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող վերոնշյալ հանգամանքների համակցությունը, որոնք էականորեն նվազեցնում են նրանց կատարած արարքների` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայության պայմաններում հիմնավորված կերպով հանգել է այն հետևության, որ ամբաստանյալների ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժները կրելու և նրանց նկատմամբ պետք է կիրառել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը ու սահմանված պատիժները պայմանականորեն չկիրառել:
34. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ պայմանական դատապարտություն կիրառելու միջոցով կարելի է հասնել ՀՀ քրեական օրենգրքի 48-րդ հոդվածով սահմանված պատժի նպատակներին` վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
35. Ինչ վերաբերվում է մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, թե <<…դատարանը հաշվի չի առել այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալներ Ա.Շահբազյանը և Հ.Ղարիբյանը թե նախաքննության, թե դատաքննության փուլերում կատարված հանցանքում իրենց մեղավոր չեն ճանաչել, չեն զղջացել և որևէ միջոց չեն ձեռնարկել հանցագործությամբ պատճառած հետևանքները վերացնելու ուղղությամբ>>, ապա ամբաստանյալների կողմից իրենց մեղավոր չճանաչելը և կատարածի համար չզղջալը դա վերջիններիս իրավունքն է և չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս նրանց: Ինչ վերաբերվում է հանցագործությամբ պատճառված հետևանքները վերացնելու ուղղությամբ միջոցներ չձեռնարկելուն, ապա այն չի բխում քրեական գործի տվյալներից, նկատի ունենալով, որ քրեական գործով գոյություն չունի ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.ՂԱրիբյանի դեմ ներկայացված և դատարանի կողմից բավարարված քաղաքացիական հայց, քանի որ առաջին ատյանի դատարանը տուժողներ Մ.Հարությունյանի, Հ.Մայիլյանի, Վ.Խաչատրյանի, Է.Մաթևոսյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել է լուծված, նկատի ունենալով, որ նրանք ամբաստանյալներից որևէ նյութական պահանջ չունեն, որի մասին վերջիններս հայտնել են դատական քննության ժամանակ:
36. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ բերված վերաքննիչ բողոքը բավարարելու, դատավճիռը մասնակիորեն բեկանելու, ամբաստանյալներ Ս.Շահբազյանի և Հ.Ղարիբյանի նկատմամբ նշանակված պատիժները պայմանականորեն չկիրառելը վերացնելու հիմքեր չկան, նկատի ունենալով, որ դատարանը դատավճիռ կայացնելիս այդ մասով թույլ չի տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որոնք կարող էին հանգեցնել դատական սխալի:

II. Ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի արարքի իրավաբանական որակման իրավաչափությունը.
37. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասը քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում սպանության, այսինքն՝ ապօրինաբար մեկ ուրիշին դիտավորությամբ կյանքից զրկելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասը պատասխանատվություն է նախատեսում դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելու կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելու համար, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում` զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում:
38. Սպանության փորձը մեկ ուրիշի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելուց տարանջատելու վերաբերյալ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը իրավական դիրքորոշում է արտահայտել Սամվել Հունիկյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ <<…հանցավորի դիտավորության ուղղվածության մասին հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցագործության եղանակը և գործիքը, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը /օրինակ՝ մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը/, ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն>>/տե՛ս Սամվել Գրիգորի Հունիկյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշումը/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերոնշյալ հոդվածների մեկնաբանությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը հանդես է եկել նաև Արարատ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով նախադեպային որոշման մեջ, որտեղ արձանագրել է, որ.
<<14…մարդու կյանքի դեմ ուղղված հանցագործություններից հանրային առավել բարձր վտանգավորությամբ առանձնանում է սպանությունը: Սպանության օբյեկտ են հանդիսանում հասարակական այն հարաբերությունները, որոնք ուղղված են մարդու կյանքի անվտանգության ապահովմանը: Այլ կերպ ասած` նշված հանցագործության անմիջական օբյեկտը յուրաքանչյուր մարդու կյանքն է, որը ենթակա է քրեաիրավական պաշտպանության նրա ծնվելու պահից մինչև մահ:
Օբյեկտիվ կողմից սպանությունը դրսևորվում է մեկ ուրիշին դիտավորությամբ, ապօրինաբար կյանքից զրկելու մեջ, որը կարող է կատարվել և՛ գործողությամբ, և՛ անգործությամբ: Գործողությամբ կատարվող սպանությունը կարող է տեղի ունենալ տուժողի վրա ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ հոգեկան ներգործության միջոցով: Անգործությամբ պատճառված մահվան համար կարող է քրեական պատասխանատվություն առաջանալ միայն այն ժամանակ, երբ հաստատվի, որ անձն անհրաժեշտ գործողություններով չի կանխել վրա հասնող մահը, թեև տվյալ կոնկրետ իրադրությունում ոչ միայն պարտավոր էր, այլև իրական հնարավորություն ուներ դա անելու:
Օբյեկտիվ կողմից սպանությունը բնութագրվում է նաև հանցավոր արարքի և առաջացած հանրորեն վտանգավոր հետևանքների միջև պատճառական կապի պարտադիր առկայությամբ:
Քննարկվող հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի: Ուղղակի դիտավորության դեպքում հանցավորը գիտակցում է, որ ուրիշի կյանքի համար վտանգավոր արարք է կատարում, նախատեսում է մարդուն կյանքից զրկելու հնարավորությունը կամ անխուսափելիությունը և ցանկանում է տուժողին մահ պատճառել: Անուղղակի դիտավորության դեպքում անձը գիտակցում է, որ ուրիշի կյանքի համար վտանգավոր արարք է կատարում, նախատեսում է մարդուն կյանքից զրկելու հնարավորությունը, չի ցանկանում, բայց գիտակցաբար թույլ է տալիս տուժողի մահվան առաջացումը կամ անտարբերություն է դրսևորում այդ հետևանքի առաջացման նկատմամբ:
15. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածը պատասխանատվություն է նախատեսում մարդու առողջության դեմ ուղղված հանցագործություններից ամենավտանգավորի` դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար: Նշված հանցագործության անմիջական օբյեկտը մարդու առողջության անվտանգության ապահովմանն ուղղված հասարակական հարաբերություններն են:
Օբյեկտիվ կողմից տվյալ արարքը բնութագրվում է այնպիսի գործողությամբ կամ անգործությամբ, որի արդյունքում մարդու առողջությանը ծանր վնաս է պատճառվում: Հանցավորի գործողություններն արտահայտվում են տուժողի վրա ֆիզիկական, հոգեկան, մեխանիկական և նմանատիպ այլ ազդեցության գործադրմամբ: Մարդու առողջությանն անգործությամբ ծանր վնաս պատճառելն առկա է, երբ հանցավորը չի կատարում որոշակի գործողություններ, որոնք նա պարտավոր էր և տվյալ իրադրությունում կարող էր կատարել` սպառնացող վնասի առաջացումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի դրույթներից ելնելով` կարելի է եզրահանգել, որ առողջությանը պատճառվող ծանր վնասը կարող է լինել երկու տեսակի` կյանքի համար վտանգավոր և կյանքի համար ոչ վտանգավոր՝ արտահայտնված օրենքում հատուկ նշված հետևանքների առաջացմամբ:
Քննարկվող հանցագործության սուբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է դիտավորությամբ, որը կարող է լինել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի: Բացառություն է կազմում այնպիսի վնասի պատճառումը, որն առաջացրել է հանցավորի համար ակնհայտ տուժողի առողջության քայքայում` զուգորդված նրա մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով: Այս դեպքում, ինչպես հետևում է օրենսդրական ձևակերպումից, դիտավորությունը կարող է լինել միայն ուղղակի:
16. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի համաձայն` <<Հանցափորձ է համարվում ուղղակի դիտավորությամբ կատարված այն գործողությունը /անգործությունը/, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով>>:
Օբյեկտիվ կողմից հանցափորձը բնութագրվում է`
1. գործողությամբ /անգործությամբ/, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանքի կատարմանը,
2. հանցագործությունն անձի կամքից անկախ հանգամանքներով ավարտին չհասցնելով:
Հանցափորձն առկա է այն ժամանակ, երբ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում, այլ կերպ` հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի կատարումն սկսվում է, սակայն չի ավարտվում: Նյութական հանցագործության դեպքում չի առաջանում օրենքով նախատեսված հետևանքը կամ հետևանքն առաջանում է, սակայն ոչ հանցավորի դիտավորությամբ նախատեսվածը /օրինակ` սպանության փորձի ժամանակ տուժողը ոչ թե մահանում է, այլ ստանում է ծանր մարմնական վնասվածք/: Ուստի, այն դեպքերում, երբ հանցագործության փորձի ժամանակ առաջանում են այնպիսի հետևանքներ, որոնք ոչ թե հանցավորի դիտավորության մեջ ընդգրկված, այլ մեկ ուրիշ ավարտված հանցագործության հատկանիշներ են, ապա դրանք կլանվում են հանցավորի դիտավորությամբ ընդգրկված հանցագործության փորձի մեջ և ինքնուրույն չեն որակվում:
Հանցափորձը բնութագրող հաջորդ հատկանիշն այն է, որ հանցագործությունը մինչև վերջ չի հասցվում հանցավորի կամքից անկախ հանգամանքներում: Սուբյեկտիվ կողմից հանցափորձը հնարավոր է միայն ուղղակի դիտավորությամբ:
17. Հիմք ընդունելով սույն որոշման նախորդ կետերում շարադրված վերլուծությունը` Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ սպանության փորձը դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս պատճառելուց սահմանազատելու համար առաջնային նշանակություն ունի վնասվածքներ հասցնելու պահին հանցավորի դիտավորության ուղղվածության բացահայտումը: Մասնավորապես, եթե սպանության փորձի ժամանակ հանցավորի դիտավորությունն ուղղված է տուժողին կյանքից զրկելուն, ապա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հանցանք կատարելիս դիտավորությունն ուղղված է տուժողի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելուն:
Ս.Հունիկյանի վերաբերյալ որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանը նշել է, որ հանցավորի դիտավորության ուղղվածության հարցը լուծելիս անհրաժեշտ է ելնել հանցագործության բոլոր հանգամանքների համակցությունից և հաշվի առնել, մասնավորապես, հանցավոր արարքի կատարման եղանակը, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործվող գործիքները /զենքը/, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը /օրինակ` մարդու կենսականորեն կարևոր օրգանների վնասումը/, ինչպես նաև հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները, հանցավորի կողմից հանցավոր գործողությունների դադարեցման պատճառները և այլն: Կատարված հանցանքին քրեաիրավական ճիշտ գնահատական տալու համար կարևոր նշանակություն ունի այնպիսի հատկանիշների բացահայտումը, ինչպիսիք են հանցանքի կատարման շարժառիթներն ու նպատակը /տե՛ս Սամվել Գրիգորի Հունիկյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2008 թվականի փետրվարի 29-ի թիվ ՎԲ-11/08 որոշումը/:
Վերը նշված հանգամանքների համադրման և վերլուծության հիման վրա է հնարավոր միայն բացահայտել դիտավորության ուղղվածությունը և դրա տեսակները, ինչն էլ իր հերթին կհանգեցնի կատարված արարքին քրեաիրավական ճիշտ գնահատական տալուն և տարբեր հանցակազմերը, մասնավորապես՝ սպանության փորձը տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելուց սահմանազատելուն>> /տե՛ս Արարատ Բաղդաասարյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի ԵԷԴ/0168/01/10 որոշման 14-17-րդ կետերը/:
39. Ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրվել և վերջինս դատապարտվել է այն բանի համար, որ <<առաջացած վիճաբանության ժամանակ Հայկ Ղարիբյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ իր մոտ եղած դանակով հարվածներ է հասցրել նրան՝ պատճառելով ծանր մարմնական վնասվածք, սակայն իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունը ավարտին չի հասցրել>>:
40. Ինչպես երևում է Է.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից, վերջինս Հ.Ղարիբյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու դիտավորությամբ դանակով մի քանի հարվածներ է հասցրել, սակայն <<…հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով>>:
Է.Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքի բովանդակությունից չի երևում, թե վերջինս իր կամքից անկախ ինչպիսի՞ հանգամանքներով պայմանավորված հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել: Արդյո՞ք այն ավարտին չի հասցվել Հ.Ղարիբյանի ակտիվ դիմադրության, վերջինիս ժամանակին բժշկական օգնություն ցույց տալու, այլ անձանց միջամտության թե այլ պատճառներով:
41. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու հիմքը նրա կողմից հանցանքի կատարումը վկայող բավարար ապացույցների համակցությունն է:
2. Սույն հոդվածի առաջին մասում նախատեսված հիմքերի առկայության դեպքում քննիչը, դատախազը պատճառաբանված որոշում են կայացնում անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
3. Որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում նշվում են մեղադրյալի անունը, ազգանունը և նրա անձի մասին այլ տվյալներ, մեղադրանքի ձևակերպումը` նշելով հանցագործության տեղը, ժամանակը, եղանակը և մյուս հանգամանքները, որքանով դրանք պարզված են գործի նյութերով: Եզրափակիչ մասում շարադրվում է անձին գործով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը և քրեական օրենսգրքի հոդվածը, հոդվածի մասը կամ կետը, որով նախատեսված է կատարված հանցանքի համար պատասխանատվությունը:
4. Եթե անձը որպես մեղադրյալ ներգրավվում է քրեական օրենսգրքի տարբեր հոդվածներով, հոդվածի տարբեր մասերով կամ կետերով որակվող մի քանի հանցագործությունների համար, որոշման նկարագրական-պատճառաբանական մասում նշվում է կոնկրետ ինչ հանցանքներ են կատարվել, իսկ եզրափակիչ մասում` այդ հանցագործությունների համար պատասխանատվություն նախատեսող հոդվածները, հոդվածի մասերը կամ կետերը:
5. Որոշման պատճենը 24 ժամվա ընթացքում ուղարկվում է դատախազին>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 270-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Մեղադրական եզրակացությունը բաղկացած է նկարագրական-պատճառաբանական և եզրափակիչ մասերից:
2. Նկարագրական-պատճառաբանական մասում քննիչը շարադրում է հանցագործության հանգամանքները, մեղադրյալին, ինչպես նաև տուժողին բնութագրող հանգամանքները, մեղադրյալի մեղավորությունը հաստատող ապացույցները, ի պաշտպանություն նրա բերվող փաստարկները և այդ փաստարկների ստուգման արդյունքում հավաքված ապացույցները /…/:
3. Եզրափակիչ մասում շարադրվում են մեղադրյալի մասին տեղեկությունները և առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպումը՝ նշելով տվյալ հանցագործությունը նախատեսող քրեական օրենքի նորմերը /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել>>:
42. Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները վերլուծության են ենթարկվել Արկադի Պապյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից կայացված որոշման մեջ, որտեղ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
<<…ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 202-րդ և 270-րդ հոդվածների վերլուծությունից երևում է, որ օրենսդիրը երկու դեպքում էլ օգտագործել է <<մեղադրանքի ձևակերպում>> եզրույթը, որի կառուցվածքն իրենից ներկայացնում է.
ա/ գործով հաստատված, հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական փաստերը, որոնք համապատասխանում են կոնկրետ հանցակազմի հատկանիշներին,
բ/ քրեական օրենքի կոնկրետ նորմը, որի հատկանիշներին համապատասխանում են մեղադրյալի գործողությունները կամ անգործությունը կազմող փաստերը:
Վերոնշյալ դատողության հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ մեղադրանքի ձևակերպումը պետք է արտացոլի մեղսագրվող գործողությունների կամ անգործության բովանդակությունը, հետևաբար պետք է ներառի հանցակազմի բոլոր պարտադիր հատկանիշները բնութագրող փաստական տվյալները: Փաստական տվյալների ներառումն անհրաժեշտ նախապայման է, որպեսզի մեղադրանքի մեջ նշվի այն քրեական օրենքը, որով նախատեսված են հանրության համար վտանգավոր, հակաիրավական և քրեորեն պատժելի արարքի հատկանիշները, այսինքն` հանգեցնի մեղադրանքում ձևակերպված արարքին համապատասխան իրավաբանական գնահատական տալուն>> /տե՛ս Արկադի Պատվականի Պապյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշման 18-րդ կետը/:
43. Զարգացնելով Ա.Պապյանի վերաբերյալ գործով արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Գևորգ Ճաղարյանի վերաբերյալ գործով կայացված որոշման մեջ արձանագրել է, որ.
<<15…մեղադրանքը հանդիսանում է քրեադատավարական այն ինստիտուտը, որի միջոցով ապահովվում է հանրային քրեական հետապնդման կառուցակարգի գործունեությունը: Մեղադրանքը հանցակազմը կոնկրետ հանցագործության հանգամանքների և այն կատարած անձի հետ կապող դատավարական միջոցն է և այդ պատճառով էլ մեղադրանքը կարելի է դիտարկել որպես հանցակազմի հատկանիշների դատավարական արտահայտություն, որից ածանցյալ է նաև քրեական արդարադատության իրականացման գործառույթը:
Քրեական դատավարությունում մեղադրանքը բնորոշվում է որպես կոնկրետ անձին մեղսագրվող հանցավոր գործողության կամ անգործության նկարագրություն դատավարական փաստաթղթերում: Կառուցվածքային առումով մեղադրանքը բաղկացած է գործով հաստատված՝ հանրության համար վտանգավոր և հակաիրավական արարքի կատարման հանգամանքների ամբողջությունից և քրեական օրենքի կոնկրետ նորմից, որի հատկանիշներին համապատասխանում է նշված փաստական հանգամանքների ամբողջությունը: Այլ խոսքով՝ մեղադրանքի տարրեր են կազմում մեղադրանքի ձևակերպումը և դրա իրավաբանական որակումը:
16. ՀՀ Սահմանադրության 16-րդ հոդվածի համաձայն` <</…/ Ազատությունից զրկված յուրաքանչյուր անձ իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ տեղեկացվում է պատճառների, իսկ քրեական մեղադրանք ներկայացվելու դեպքում` նաև մեղադրանքի մասին /…/>>:
<<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Քրեական հանցագործություն կատարելու մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները.
ա/ իրեն հասկանալի լեզվով անհապաղ ու հանգամանորեն տեղեկացվելու իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին /…/>>:
<<Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին>> միջազգային դաշնագրի 14-րդ հոդվածի 3-րդ կետի համաձայն` <<Յուրաքանչյուր ոք իրեն ներկայացված ցանկացած քրեական մեղադրանքի քննության ժամանակ ունի առնվազն հետևյալ երաշխիքների իրավունքը` լիակատար հավասարության հիման վրա.
ա/ շտապ կարգով և մանրամասն, այն լեզվով, որը նա հասկանում է, տեղեկացվել իրեն ներկայացված մեղադրանքի բնույթի և հիմքի մասին /…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 11-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` յուրաքանչյուր ձերբակալվածի և կալանավորվածի անհապաղ հաղորդվում են /…/ այն հանցագործության փաստական հանգամանքները և իրավաբանական որակումը, որի կատարման մեջ նա կասկածվում կամ մեղադրվում է>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 203-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` <<Քննիչը, հավաստիանալով մեղադրյալի ինքնության մեջ, նրան հայտարարում է որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշումը և բացատրում առաջադրված մեղադրանքի էությունը: Այդ գործողությունների կատարումը մեղադրյալի և քննիչի ստորագրությամբ հաստատվում է /…/>>:
Մեջբերված դրույթների համակարգային վերլուծությունից երևում է, որ համապատասխան փաստաթղթերում մեղադրանքի ամրագրումը հանդիսանում է այն դատավարական միջոցը, որով ապահովվում է քրեական հետապնդման ենթարկվող անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերի մասին: Ուստի, Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ մեղադրանքի ձևակերպմանը բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջների բացահայտման հարցը պետք է քննարկել արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի համատեքստում:
Վճռաբեկ դատարանի վերոգրյալ դիրքորոշումը բխում է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքից: Մասնավորապես, եվրոպական դատարանը բազմիցս շեշտել է, որ այն հարցը, թե արդյոք կոնկրետ գործով մեղադրյալին բավարար տեղեկատվություն տրամադրվել է առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերի մասին, պետք է միշտ ուսումնասիրվի <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին կետով նախատեսված՝ արդար դատաքննության իրավունքի համատեքստում /տե՛ս Deweer v. Belgiսm, 1980 թվականի փետրվարի 27-ի վճիռը, կետ 56, Artico v. Italy, 1980 թվականի մայիսի 13-ի վճիռը, կետ 32, Goddi v. Italy, 1984 թվականի ապրիլի 9-ի վճիռը, կետ 28, Colozza v. Italy, 1985 թվականի փետրվարի 12-ի վճիռը, կետ 26/:
17. Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի արդյունավետ իրացման կարևորագույն երաշխիքներից են մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը: Մրցակցության սկզբունքին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ա.Բաբայանի և Ս.Թումանյանի գործով կայացված որոշման մեջ /mutatis mutandis տե՛ս Արմեն Ջիվանի Բաբայանի և Սուրեն Ռազմիկի Թումանյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման 13-րդ կետը/:
Պաշտպանության իրավունքի, մասնավորապես, մեղադրական եզրակացության համատեքստում դրա իրացման ապահովման հարցին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Ս.Նալբանդյանի գործով կայացված որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ <</…/ մեղադրական եզրակացությունը հանդիսանում է այն դատավարական փաստաթուղթը, որով ամփոփվում են նախնական քննության արդյունքները, ինչպես նաև հիմնավորվում են քննիչի ենթադրությունները՝ մեղադրյալի մեղավորության և նրա գործողությունների իրավաբանական որակման մասին: Մեղադրական եզրակացության կարևորության մասին է վկայում այն հանգամանքը, որ դրանով ընդգծվում են քրեական գործի դատական քննության սահմանները: Մեղադրական եզրակացության նշանակությունն արտահայտվում է նաև նրանում, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս կազմակերպել և իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը` առաջադրված մեղադրանքի և այն հաստատող ապացույցների շրջանակներում>> /տե՛ս Սուրեն Կարոյի Նալբանդյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի թիվ ՀՅՔՐԴ2/0144/01/09 որոշման 24-րդ կետը/:
Մեկ այլ՝ Ա.Պապյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրել է, որ <</…/ մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում /անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն/ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր /արարքի փաստական նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, դատակոչի ենթակա անձանց շրջանակը և այլն/ էական նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար>> /տե՛ս Արկադի Պատվականի Պապյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի նոյեմբերի 5-ի թիվ ՏԴ/0115/01/09 որոշման 19-րդ կետը/:
18. Պաշտպանության իրավունքը` որպես մեղադրյալին վերապահված դատավարական իրավունքների ամբողջություն, հնարավորություն է տալիս վերջինիս հանդես գալ դատավարության ինքնուրույն սուբյեկտի կարգավիճակով, լրիվ կամ մասնակիորեն հերքել իրեն մեղսագրվող հանցանքը կատարած լինելու պնդումը, ինչպես նաև պաշտպանել իր իրավունքներն ու օրինական շահերը: Ընդ որում` պաշտպանության իրավունքի իրականացման փաստացի հնարավորության ապահովման պարտականությունը կրում է վարույթն իրականացնող մարմինը:
Մրցակցության սկզբունքը և պաշտպանության իրավունքը կոչված են դատավարությունը համապատասխանեցնելու արդարության չափորոշիչներին և ապահովելու իրավունքների արդյունավետ վերականգնում, իսկ քրեական արդարադատության շրջանակներում վերոգրյալն առնվազն ենթադրում է տեղի ունեցած հանցագործության մանրամասների հաստատումը, դրանց ճշգրիտ իրավաբանական գնահատական տալը, հասարակությանը և առանձին անհատներին հասցված վնասի, ինչպես նաև հանցանքի կատարման մեջ մեղադրվող անձի իրական մեղքի ամբողջական բացահայտումը:
19. Մրցակցային դատավարության ընթացքում պաշտպանությունը հանդես է գալիս որպես մեղադրանքի հակադրում` նպատակ ունենալով հերքել այն և պաշտպանել քրեական օրենսգրքով չթույլատրված արարքի կատարման մեջ մեղադրվող անձանց իրավունքներն ու շահերը: Այս կարևորագույն գործառույթի արդյունավետ իրականացման համար պաշտպանության կողմն առնվազն պետք է հնարավորություն ունենա ծանոթանալու առաջադրված մեղադրանքի իրավական և փաստական հիմքերին, դրանց վերաբերյալ ներկայացնելու սեփական դիրքորոշումը և մասնակցելու ապացուցման գործընթացին: Պաշտպանության իրավունքի իրականացումը, ինչպես նաև մրցակցային դատավարության ապահովումն անհնար են, եթե մեղադրյալը տեղյակ չէ, թե ինչ անօրինական արարքի կատարման մեջ է մեղադրվում և ինչ ապացույցների հիման վրա:
Ինչպես արդեն նշվեց, մեղադրանքի ձևակերպումը միակ հնարավոր դատավարական միջոցն է, որով հնարավոր է դառնում իրացնել անձի իրավունքը տեղեկանալու իր դեմ առաջադրված մեղադրանքի մասին: Հետևաբար մեղադրանքի ձևակերպումը կարելի է բնորոշել որպես մեղադրյալի իրավունքների և օրինական շահերի ապահովմանն ուղղված երաշխիք, որը հնարավոր է դարձնում առաջադրված մեղադրանքից օրինական միջոցներով պաշտպանվելը և թույլ է տալիս հասնել քրեական վարույթի հիմնական` մեղադրյալի անմեղության կամ մեղավորության հարցի հստակ լուծմանը:
Վերոգրյալից Վճռաբեկ դատարանը հետևություն է անում այն մասին, որ համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում /անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին որոշում, մեղադրական եզրակացություն/ մեղադրանքի ձևակերպման կարևորումը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրա առկայությունը հնարավորություն է տալիս քրեական հետապնդման ենթարկվող անձին արդյունավետ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Ավելին, մեղադրական եզրակացության մեջ շարադրվող առանձին հարցեր, մասնավորապես, արարքի փաստական նկարագրությունը, այդ նկարագրության հիմքում դրված ապացույցների շրջանակը, դրանց տրված գնահատականը, վճռորոշ նշանակություն ունեն անձի պաշտպանության իրավունքի պատշաճ իրականացման համար:
20. Պաշտպանության իրավունքի իրականացման համար մեղադրանքի ձևակերպման կարևորության հարցի վերաբերյալ դիրքորոշում է հայտնել նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը: Մասնավորապես, <<Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին>> եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի /<<ա>>/ ենթակետի դրույթները մեղադրյալին իրավունք են վերապահում տեղեկացված լինելու ոչ միայն մեղադրանքի համար առիթ հանդիսացած նյութական փաստերի մասին, այլ նաև այդ փաստերի մանրամասն իրավական որակման մասին /տե՛ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, կետ 51/: Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի 3-րդ կետի /<<բ>>/ ենթակետի մասով բերված բողոքի վերաբերյալ Եվրոպական դատարանը գտել է, որ /<<ա>>/ և /<<բ>>/ ենթակետերը կապված են միմյանց հետ, և որ մեղադրանքի բնույթի և առիթների մասին տեղեկացված լինելու իրավունքը պետք է դիտել պաշտպանության նախապատրաստության իրավունքի լույսի ներքո /տե՛ս Pelissier and Sassi v. France, 1999 թվականի ապրիլի 25-ի վճիռը, կետ 54/:
21. Սույն որոշման նախորդ կետերում շարադրված իրավական վերլուծության լույսի ներքո գնահատելով մեղադրանքի ձևակերպմանը բովանդակային առումով ներկայացվող պահանջները` Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ դրանում, բացի հանցավորի մասին տվյալներից, հանցագործության տեղից, ժամանակից և եղանակից, մանրամասնորեն և հստակ պետք է նշվեն արարքի քրեաիրավական որակման հիմքում ընկած փաստերը` հանցագործության դեպքի և դրա հետ կապված հանգամանքների մանրակրկիտ նկարագրությունը: Արդար դատաքննության հիմնարար իրավունքի իրացման առումով անընդունելի է, երբ իրավասու պաշտոնատար անձը համապատասխան դատավարական փաստաթղթերում մեղադրանքը ձևակերպելիս սահմանափակվի միայն քրեական օրենքով արգելված արարքի ընդհանրական նկարագրությամբ: Նույն կերպ անընդունելի է, երբ հանցանքը մի խումբ անձանց կողմից կատարված լինելու դեպքում հանցակիցներին ներկայացվում է միևնույն մեղադրանքը` առանց հստակեցնելու նրանցից յուրաքանչյուրի կոնկրետ գործողությունները, հանցագործությանը նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցության բնույթն ու աստիճանը:
Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ նշված պահանջների պահպանմամբ մեղադրանքը ձևակերպելու դեպքում միայն առաջադրված մեղադրանքը հնարավորություն կտա մեղադրյալին պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինչպես նաև կապահովվի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար: Նշված սկզբունքներից ցանկացած շեղում կհանգեցնի արդար դատաքննության հիմնարար արժեքի առարկայազրկման: /տե՛ս Գևորգ Ճաղարյանի վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11 որոշման 15-21-րդ կետերը/:
44. Է.Մկրտչյանին սպանության փորձի համար առաջադրված մեղադրանքը թերի է, այն չի բովանդակում հանցավորի կամքից անկախ այն հանգամանքները, որոնց պատճառով հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել, և այն հնարավոր չէ լրացնել դատաքննությամբ: Այդ բացթողումը Վերաքննիչ դատարանը գնահատում է որպես էական, որպիսի պայմաններում ամբաստանյալն հնարավորություն չի ունենում պատշաճ կերպով իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը, ինպես նաև չի ապահովում կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը` սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու և մյուս կողմի փաստարկները հերքելու համար:
45. Անդրադառնալով Է.Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ առաջին ատյանի դատարանը այն հաստատված է համարել հետևյալ ապացույցների հիման վրա:
Ամբաստանյալ Էրիկ Մկրտչյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013թ. հոկտեմբերի 31-ին գտնվել է աշխատավայրում։ ժամը 17:00-ի սահմաններում իրեն զանգահարել է իր հորաքրոջ որդու` Հրանտ Մայիլյանի ընկերը՝ Էդգար Մաթևոսյանը, ասել, որ ինքը գնա Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարան, որտեղ իրենք ընթրիք են անում։ Ժամը 18-ի սահմաններում ավարտելով աշխատանքը, ոտքով գնացել է այդ բնակարան: Այնտեղ գտնվում էին Հրանտն ու Էդգարը: Դրանից հետո հիշում է, որ Հրանտը հեռախոսով խոսել է ինչ-որ մեկի հետ, որից մեկ ժամ անց բնակարան է եկել նաև Հրանտի և Էդգարի հետ <<Բիո Ֆուդ>> ընկերությունում աշխատող Վաչե Խաչատրյանը: Նա նույնպես նստել է սեղանի շուրջ և միասին ընթրիք են արել։ Դրանից հետո զանգահել են կամ Հրանտին կամ Վաչեին, որից հետո նրանցից մեկն ասել է, որ իրենց հետ աշխատող ինչ-որ աղջկա ընկերը պետք է գա նրանց տեսնելու։ Զանգից մոտ 30-40 րոպե հետո Հրանտն իջել և նրանց դիմավորել է։ Միասին բարձրացել են բնակարան; Տղաներն իրենց հետ մոտ 5 րոպե նստել են սեղանի շուրջ, խոսել են Հրանտի հետ, որից ինքը հասկացել է, որ նրանցից մեկը Հ. Մայիյանի հետ աշխատող աղջիկներից մեկի ընկերն է, իսկ Հրանտն ասել է, որ այդ աղջիկն իր քույրն է. Խոսակցությունն ընթացել է հանգիստ, վիճաբանություն, գոռգոռոց և հայհոյանքներ չեն եղել։ Մոտ 5 րոպե խոսելուց հետո, տղաները հեռացել են։ Դրանից մոտ 30 րոպե հետո Հրանտի հեռախոսին զանգահարել են կամ նա է ինչ-որ մեկին զանգել, ապա գնացել է բնակարանի ննջասենյակ և մոտ 2 րոպե խոսելուց հետո, ասել, որ քիչ առաջ իրենց տուն եկած տղաները նորից ցանկանում են գալ իրեն տեսնելու։ Մոտ 15-20 րոպե հետո տղաները նորից զանգահարել են Հրանտին, ասելով, որ բակում են: Ինքը Հրանտի հետ իջել է բակ և հանդիպել այդ տղաներին։ Նրանցից մեկը հարցրել է, թե որտեղ կարող են զրուցել։ Հրանտն ասել է, որ կարող են զրուցել ավտոտնակում, որպեսզի հարևաններին չանհանգստացնեն; Այնուհետև բոլորը մտել են ավտոտնակ, Հրանտը միացրել է լույսը և ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը: Ավտոտնակ մտնելուց հետո ինքը կանգնել է ավտոտնակի վերջնամասում, Հրանտը, Վաչեն և Էդգարը կանգնել են ավտոտնակի ձախ պատի մոտ, իսկ այդ տղաներն՝ իրենց դիմաց: Ավտոտնակ մտնելով` ինքը չի հասկացել, թե իր հետ ինչ է կատարվում, քանի որ իր մոտ սրտխառնոց է սկսվել: Սկզբում ավտոտնակում մութ էր և այդ մթությունը նույնպես իր վրա ազդում էր, հատկապես շատ է ազդել նաև այն հանգամանքը, որ տղաների ու իրենց միջև առաջացել է վեճ և բարձրաձայն խոսակցություններ ու գոռգոռոցներ։ Հրանտենց տուն եկած տղաներից մեկը, հետագայում իմացել է, որ նրա անունը Սերգեյ է, բորբոքված տոնով Հրանտին ասել է. <<դու էիր հեռախոսով իմ հետ խոսում արա>>, ապա բռնել է Հրանտի հագուստներից ու ձեռքով հարվածել Հրանտին, որից հետո խառը քաշքշոց է սկսվել։ Ինքը փորձել է միջամտել։ Սերգեյի հետ եկած տղաներից մեկը փորձել է հարվածել իրեն։ Հիմա կոնկրետ չի հիշում, թե ով։ Այդ պահին լսել է նաև, որ ինչ որ մեկը բղավել է. <<արա դանակը>>։ Այդ տղան իրեն է մոտեցել ձեռքերը գրպանում դրած և աջ ձեռքը փորձում էր հանել գրպանից։ Ինքը մտածելով, որ այդ տղան ուզում է դանակ հանել և հարվածել իրեն, ավտոտնակի դարակներից մեկի վրա խառը լցրած գործիքներից մեկը վերցնելով` ինքը հարվածել է այդ տղաներից մեկին։ Այդ դանականման գործիքը, որն ինքը վերցրել է ավտոնակի դարակներից մեկի վրայից, ծայրը սուր էր և երկաթյա, բռնակը փայտից էր և շատ փոքր էր, հազիվ էր տեղավորվում ձեռքի մեջ, իսկ սուրը ծայրը հազիվ մեկ երկու սանտիմետր դուրս եկած կլիներ իր բռունցքի միջից։ Ինքը հասկանում էր, որ դրանով նրան լուրջ վնասվածք չէր կարող հասցնել, իսկ դրանով ինքը հարվածել է իրեն մոտեցող տղային, որպեսզի նա հետ քաշվի և իրեն չհարվածի, չծեծի, քանի որ նա իրենից մարմնով ավելի խոշոր էր և հարվածելու կամ ծեծելու դեպքում ինքը չէր կարող նրան դիմադրել։ Իր հարվածից հետո իրեն հարվածել փորձող այդ տղան հետ է քաշվել։ Ինքը չի հիշում, թե նրա մարմնի որ մասին է հարվածել։
Դրանից որոշ ժամանակ անց իրենց դեմ կռվող տղաներից Հայկ Ղարիբյանը, ով ավելի բոյով ու ավելի հաղթանդամ էր, հարձակվել է իր վրա ու սկսել ուժեղ խփել իրեն։ Ինքը նորից տեսնելով, որ չի կարողանում դիմադրել նրան, իր ձեռքի գործիքով սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել Հայկին, որպեսզի նա հետ քաշվի, իրեն չծեծի, սակայն նա շարունակել է ձեռքերով և ոտքերով ուժեղ հարվածներ հասցնել իրեն։ Նա խառը հարվածներ էր հասցնում իր մարմնի տարբեր մասերին, հիմնականում գլխին, որի ընթացքում ինքն էլ նրան էր հարվածում։ Թե մարմնի որ մասերին ու քանի անգամ են իր հարածները դիպել նրան, չի հիշում ու ուշադրություն չի դարձրել։ Իր նպատակը միայն այն էր, որպեսզի նա իրենից հետ քաշվի։ Վախենում էր, որ կարող է նրա հարվածներից մեռնել։ Հարվածելու ժամանակ ինքն ավելի շատ ձեռքի գործիքով թափահարում էր աջ ու ձախ, առանց նրա մարմնի որևէ կոնկրետ մասին վնաս հասցնելու նպատակ ունենալու։ Ընդ որում, մի ձեռքով էլ փակել էր իր դեմքը, որ դեմքին շատ հարվածներ չհասնեն, որի պատճառառով էլ նրա հարվածները դիպել են նաև իր ձեռքին և վնասել ցուցամատը։ Նրա հարվածներից վնասվել էր իր ճակատը, դեմքն ամբողջությամբ արյունաշաղախ էր եղել և արյունը լցվում էր աչքերի մեջ, որի պատճառով շատ բան չէր կարողանում տեսնել, գլխի վրա բազմաթիվ վնասվածքներ էին առաջացել, վնասվել էր նաև իր երիկամը։ Թե Հայկը քանի հարված է հասցրել իրեն, ինքը չգիտի։ Դրանք երևում են դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունից։ Դրանից հետո նա մի պահ հետ է քաշվել և ինքը կարողացել է ազատվել նրանից։ Երկու-երեք քայլ հետ քաշվելուց հետո, իրեն է մոտեցել Սերգեյը։ Իրեն թվացել է, որ նա փորձում է հարվածել իրեն և երբ նա ձեռքը բարձրացրել է, ինքն իր ձեռքի գործիքով հարվածել է նրա թևի մասին, որից հետո նա հետ է քաշվել և ինքն էլ է հետ քաշվել և շրջվել։ Դրանից անմիջապես հետո մեջքի շրջանում ուժեղ ցավ է զգացել ու դեմքի վրա ընկել գետին։ Ուժեղ ցավից գիտակցությունը կորցրել է և ոչինչ չի զգացել։
Այն, որ Սերգեյն իր ցուցմունքում նշել է, թե իբր ինքը մինչև նրան հարվածելը ընկել է, ճիշտ չի ասում։ Իրականում Հայկից ազատվելուց հետո ինքը հետ է քաշվել և եղել է ոտքի վրա։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած դիրքից է հարվածել Սերգեյի թևին, քանի որ նա մոտենում էր իրեն և ցանկանում էր հարվածել իրեն։ Եթե ինքը ընկած լիներ, ապա նրանք կկարողանային իրեն գետնի վրա հարվածել և թույլ չտալ, որ ինքը բարձրանար և հարվածեր Սերգեյին։
Հայտնել է նաև, որ վերջին հարվածը մեջքի հատվածում իրեն հասցրել է Հայկ Ղարիբյանը, քանի որ Սերգեյն իր դիմաց էր կանգնած և չէր կարող իր մեջքին նման հարված հասցնել, իսկ մյուս տղան, որին առաջինն էր ինքը վնասել, իրենցից հեռու էր և նույնպես չէր կարող իր մեջքին հարվածել։ Դրանից հետո գիտակցության գալով տեսել է, որ ավտոտնակի դարպասները բաց են, մի կերպ դուրս է եկել ավտոտնակից հասել փողոցի վրա գտնվող բենզալցակայան և խնդրել, որ շտապօգնություն կանչեն։ Այդ ընթացքում ունեցել է ուժեղ սրտխառնոց և փսխել է։ Բենզալցակայանի աշխատողները կանչել են շտապօգնություն և իրեն տեղափոխել են հիվանդանոց։ Նաև շտապօգնության մեքենայի մեջ է փսխել: Շտապօգնության մեքենայի մեջ ինքը կորցրել է գիտակցությունը, չի լսել բժիշկների ձայները, միայն տեսել է նրանց շարժումները և իրեն թվացել է, որ մահանում է: Նշել է, որ ինքը կռվի ժամանակ երբեք, որևէ մեկին, այդ թվում՝ Հայկ Ղարիբյանին, սպանելու ցանկություն չի ունեցել, ուղղակի այնպես է արել, որ իրեն չվնասեն, շատ չծեծեն, չսպանեն։ Նախորդ ցուցմունքներում այս մասին չի ասել, քանի որ չի ցանկացել իր ցուցմունքով ինչ որ մեկին վնասել։ Եթե ինքը որևէ մեկին սպանելու ցանկություն ունենար, ապա ավելի մեծ գործիք կվերցներ և ավելի ուժեղ հարվածներ կհասցներ այդ տղաներին։ Կամ՝ երբ Հայկ Ղարիբյանը հետ է քաշվել, ապա ինքը կշարունակեր նրան հարվածներ հասցնել և ոչ թե ինքն էլ հետ կքաշվեր։ Կամ չէր խփի Սերգեյի թևին, այլ կշարունակեր կամ դարձյալ կփորձեր խփել Հայկ Ղարիբյանին։
Իր նախաքննական սկզբնական ցուցմունքներում նշել է, որ ինչ-որ մեկն իրեն հարվածել է ձեռքով, որից ինքն ընկել է գետին։ Դրանից հետո երեք հոգի մեծ փայտով և երկաթով հարվածել են իր գլխին։ Սակայն այդ ցուցմունքները տալուց ինքն իրականում հստակ չէր հիշել, թե ինչ է կատարվել, քանի որ ուներ ուժեղ ցավեր, նաև գտնվել է ցավազրկող դեղերի ազդեցության տակ և լսած կողմնակի խոսակցությունների հիման վրա ցուցմունք է տվել։ Այդ ժամանակ իրեն ասել են, որ, եթե ինքը նման ձևով ցուցմունք տա, ապա դա իր համար ավելի լավ կլինի, քանի որ այդ ցուցմունքներով կհիմնավորվի, որ ինքը գործել է անհրաժեշտ պաշտպանության սահմաններում և կազատվի պատժից։ Իրականում այդ ժամանակ իրեն ծեծի է ենթարկել միայն Հայկ Ղարիբյանը, որը իրենից ուժեղ էր և ինքը չէր կարողանում դիմադրել նրա հարվածներին, դրա համար էլ իր ձեռքին եղած դանականման գործիքով հարվածել է նրան՝ վախեցնելու և նրանից ազատվելու համար։ Այն պահին, երբ նա դադարեցրել է իրեն հարվածելը, ինքը նույնպես հետ է քաշվել և դադարեցրել է իր ձեռքին եղած գործիքով նրան հարվածներ հասցնելը։
Ինքը նաև գիտեր, որ իր ձեռքին եղած գործիքով նրան շատ վնաս չէր կարող հասցնել, քանի որ, ինչպես նշել է, դրա սուր ծայրը շատ կարճ էր և տեսել է, որ առաջին տղան, որին հարվածել էր, շատ չէր վնասվել։
Է. Մկրտչյանն իր սկզբնական ցուցմունքում նաև նշել է, որ ինքը պառկած դիրքից իր ձեռքին եղած գործիքով խառր թափահարել և երբ տղաներից մեկը փորձել է ոտքով հարվածել իր դեմքին, ինքը հարվածել է այդ տղայի ոտքին, վնասել նրա ոտքը։ Այդ ցուցմունքը նույնպես ճիշտ չէ, քանի որ ինքն իրականում կանգնած դիրքում է ձեռքին եղած գործիքը խառր թափահարել և հարվածել և չի տեսել, թե նրանց մարմնի որ մասերն են վնասվել։ Չի տեսել նաև, որ որևէ մեկի ոտքը վնասել է;
Նույնը վերաբերում է նաև այն հանգամանքին, որ իբրև թե, երբ իրեն ծեծի էին ենթարկում պառկած տեղից տեսել է, որ Էդգարը ավտոտնակի մուտքի դռան դիմաց անշարժ պառկած է և մոտ 3 հոգի հարվածներ են հասցնում նրան, սակայն իրականում ինքը չի տեսել, թե քանի հոգով են ծեծել Էդգարին։ Մի պահ տեսել է, որ նա ընկած է գետնին: Գետնին ընկած տեսել է նաև Հրանտին, սակայն չի տեսել, որ նրան երեք հոգով ծեծելիս լինեին։ Այդ հանգամանքը նույնպես սխալ է նշվել իր ցուցմունքում։ Ինքը չգիտեր, թե նրանց ինչ վնասվածքներ է պատճառել։ Մինչև հիմա չի հավատում, որ այդ վնասվածքները հասցվել են իր կողմից։
Այժմ դատարանին ինքը հայտնում է ճշմարտությունը, այն ձևով, որ եղել է կռիվը և այն ձևով ինչ ձևով, որ իրեն ծեծի են ենթարկել և մարմնական վնասվածքներ պատճառել։ Նաև, թե ինքն ինչ պայմաններում է վնասվածքներ պատճառել նրանց և դատարանից խնդրում է հիմք ընդունել իր այս ցուցմունքները։
Հայտնել է նաև, որ իրեն ծեծի ենթարկած և մարմնական վնասվածքներ պատճառած անձի դեմ բողոք և պահանջ չունի:
Դատարանին ցանկանում է լրացուցիչ հայտնել նաև, որ ինքը չի ընդունում իրեն առաջադրված մեղադրանքը, քանի որ ինքը որևէ մեկին սպանելու դիտավորություն կամ նպատակ չի ունեցել և չէր էլ կարող ունենալ, քանի որ ինքը նրանց դեմ որևէ թշնամանք չի ունեցել, չի ճանաչել։ Կռվի ժամանակ նրանց հարվածել է զուտ իրեն պաշտպանելու նպատակով։ Եթե այդ ընթացքում մարմնական վնասվածքներ է պատճառել Հայկին, Սերգեյին և Մանուկին, ապա զղջում է դրա համար և պատրաստ է պատիժ կրել նրանց վնասվածքներ պատճառելու, այլ ոչ թե սպանության փորձ կատարելու համար>>։
Դատարանը Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքներից դատավճռում չի մեջբերել նրա ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին` մասնավորապես նախագահող դատավորի տված հարցերին պատասխանելիս, այն, որ իր քաշը 50 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 170 սմ:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Էրիկ Մկրտչյանի ցուցմունքներից, վերջինս չի ընդունել իրեն առաջադրված մեղադրանքը, մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ նա տուժողին մինչև դեպքը չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, նրան սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ Հայկ Ղարիբյանին հարվածել է ձեռքի գործիքով` իրեն պաշտպանելու համար:
Ամբաստանյալ Սերգեյ Շահբազյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013թ. հոկտեմբերի 31-ին ժամը 18-ի սահմաններում ինքն ու ընկերուհին՝ Արփինե Հովհաննիսյանը, գնացել են <<Դուետ>> սրճարան։ Դրանից մոտ 20 րոպե անց Ա.Հովհաննիսյանը ստացել է սիրային բովանդակությամբ <<SMS>> հաղորդագրություն։ Ինքը հարցրել է, թե <<SMS>> գրողն ով է, վերջինս պատասխանել է, որ հաղորդագրություն ուղարկողը Վաչեն է, ում մասին պատմել է իրեն։ Ինքն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել է Վաչե Խաչատրյանի հեռախոսահամարին, սակայն վերջինս չի պատասխանել իր հեռախոսազանգերին, որից հետո Արփինեին ասել է այլ հեռախոսահամար տալ՝ Վ.Խաչատրյանի հետ կապվելու համար։ Ա.Հովհաննիսյանը իրեն հայտնել է Հրանտ Մայիլյանի հեռախոսահամարը և ասել, որ վերջինս հանդիսանում է Վ.Խաչատրյանի ընկերը։ Ինքը զանգահարել է Հ.Մայիլյանին, ասել, որ հանդիսանում է Ա.Հովհաննիսյանի ընկերը և ասել է, որ ցանկանում է հանդիպել Արփինեին հաղորդագրություն գրած տղային՝ Վաչեին։ Հրանտն ասել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը իր քույրն է և ինքը կզանգահարի։ Մոտ 5-10 րոպե հետո իրեն է զանգահարել Վ.Խաչատրյանը, ասել, որ <<SMS>> հողորդագրությունն ինքն է գրել և հարցրել, թե ում հետ է խոսում։ Ինքը պատասխանել է, որ Ա.Հովհաննիսյանի ընկերն է ու հարցրել, թե վերջինիս որտեղ կարող է հանդիպել։ Վ.Խաչատրյանն ասել է, որ քիչ հետո կզանգահարի և կասի, թե որտեղ հանդիպեն։ Դրանից հետո ինքն Ա.Հովհաննիսյանին տարել է տուն, որից հետո զանգահարել է Վ.Խաչատրյանն ու ասել, որ կարող են հանդիպել Կոմիտաս թաղամասում։ Ինքը գնացել է Քանաքեռ, Խ.Աբովյանի թանգարանի դիմաց հանդիպել իր ընկեր Հայկ Ղարիբյանին, ում հետ ինքը պայմանավորվածություն է ունեցել։ Հ.Ղարիբյանը նստել է իր մեքենան։ Ինքն ասել է, որ մարդու պետք է հանդիպի, որից հետո վերջինիս հետ զրուցելով գնացել է Վ.Խաչատրյանի կողմից բացատրած շենքի բակ։ Զանգահարել է Վ.Խաչատրյանին և ասել, որ Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 շենքի բակում է։ Վերջինս առաջարկել է տուն բարձրանալ։ Ինքն ու Հ.Ղարիբյանը բարձրացել են այդ բնակարան։ Բնակարանում բացի իրենց դիմավորող տղայից եղել են ևս 3 տղաներ։ Ծանոթացել են, դրանք Վաչեն, Հրանտը, Էրիկը և Էդգարն էին։ Իր հարցին, Վաչեն պատասխանել է, որ ինքն է <<SMS>> հաղորդագրություն ուղարկել Արփինեին։ Ինքը Վաչեին հարցրել է, թե արդյոք նա տեղյակ չէ, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վաչեն պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Հայկն ասել է, որ արդեն տեղյակ եղար։ Հրանտն էլ ասել է, որ Արփինեն իրեն որպես քույր է։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանի հետ հեռացել են։ Հ.Ղարիբյանին իջեցրել է ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի շենքի մոտ ու գնացել Արփինեի տան բակ, հանդիպել վերջինիս և ասել որ խոսել է տղաների հետ ու նրանք այլևս իրեն չեն անհանգստացնի։ Այդ ժամանակ Արփինեի բջջային հեռախոսահամարին է զանգահարել Հրանտ Մայիլյանը։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է ինքը և ասել, որ Արփինեի ընկերն է։ Հրանտն ասել է, որ ինքը հեռախոսը փոխանցի Արփինեին, ինչից ինքը բարկացել է և սկսել են վիճել։ Այդ ժամանակ ինքը հարցրել է, թե արդյոք նույն վայրում են գտնվում և ստանալով դրական պատասխան, կրկին գնացել է վերը նշված շենքի բակ։ Հրանտ Մայիլյանի հետ հանդիպման գնալու ընթացքում, Հայկ Ղարիբյանը զանգահարել է իրեն, հարցրել, թե այդ հաղորդագրության պատճառով հո չի բարկացել Արփինեի վրա։ Ինքը պատասխանել է, որ չի բարկացել։ Հայտնել է, որ դրանք նորից են զանգահարել Արփինեին ու անջատել է հեռախոսը։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանը 2 անգամ զանգահարել է իրեն, սակայն ինքը հեռախոսազանգերին չի պատասխանել։ Հասնելով Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 շենքի բակ, զանգահարել է Հ.Մայիլյանին և ասել, որ շենքի բակում է։ Դրանից հետո բակ է մտել մի տաքսի ավտոմեքենա, որից իջել են Հայկը և իրեն անծանոթ մի տղա։ Միաժամանակ բակ են իջել Հրանտը և ևս 3 տղաներ։ Մինչ իրեն մոտենալը Հրանտը մեքենայից հանել է ավտոտնակի բանալին, որից հետո բոլորը քայլել են Հ.Մայիլյանի հետևից։ Հրանտը բացել է բակում գտնվող ավտոտնակի դուռը և ներս են մտել։ Հրանտը բանալիով փակել է ավտոտնակի դուռը։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո Հրանտը կանգնել է իր ձախ կողմում, նրա կողքին կանգնել են Վաչեն, Էդգարը, իր աջ կողմում կանգնել է Հայկը, իսկ իրեն անծանոթ տղան, ով ինչպես հետագայում է իմացել, Մանուկն է, քայլել է դեպի աջ՝ ավտոտնակի վերջնամաս։ Ինքը միաժամանակ նկատել է, որ Էրիկն էլ է քայլել այդ ուղղությամբ։ Ինքը բռնել է Հրանտի օձիքից և թափահարելով ասել, <<ինչ էիր ասում արա>> և ձեռքով հարվածել է Հրանտի դեմքին։ Այդ ժամանակ խառնաշփոթ է առաջացել, բոլորը սկսել են միմյանց հարվածել։ Ավտոտնակի հետնամասից լսել է <<ախ>> ձայն և երբ թեքվել է այդ կողմ, տեսել է, որ Մանուկ Հարությունյանի որովայնից արյուն է գալիս, հասկացել է, որ ինչ-որ բանով խփել են։ Միաժամանակ տեսել է, որ Հայկը և Էրիկը փոխադարձ հարվածներ են հասցնում միմյանց։ Հայկը հարվածում է Էրիկի դեմքին, իսկ վերջինս էլ ձեռքի դանակով հարվածներ է հասցնում Հայկին կրծքավանդակի շրջանում։ Դա տեսնելով, ինքը գնացել է դեպի Հայկը և փորձել հետ քաշել նրան։ Հայկը հարվածել է Էրիկին և նա վայր է ընկել։ Այդ պահին ինքը նկատել է, որ Էրիկը բարձրացել է գետնից և կռացած, գլուխը կախ վիճակում, դանակը թափահարելով մոտենում է իրեն։ Ինքը Հայկին մի կողմ է հրել և դանակի հարվածը դիպել է իր ձեռքին։ Դրանից հետո Հ.Ղարիբյանը կրկին հարձակվել է Է.Մկրտչյանի վրա և ոտքով հարվածել վերջինիս մեջքին ու նա ընկել է գետին։ Այդ պահին իր ուղղությամբ նետվել են տարբեր առարկաներ՝ փայտի և երկաթի կտորներ, իսկ ինքը ձեռքերով պաշտպանվել է։ Նկատել է նաև, որ այդ առարկաները դիպել են Էրիկին, ով ընկած է եղել գետին։ Երբ թեքվել ու տեսել է իր հետևում կանգնած դասական հագնված տղային՝ Էդգարին, երկու անգամ աջ և ձախ ձեռքերով հարվածել է վերջինիս։ Հարվածներից մեկը դիպել է նրա ձախ աչքին, իսկ մյուսը՝ ծնոտին, որից հետո վերջինս ընկել է գետին։ Այնուհետև սկսել է խառը հարվածներ հասցնել Հ.Մայիլյանին, հնարավոր է նաև Վ.Խաչատրյանին, սակայն վերջիններս այս ու այն կողմ են փախել։ Քանի որ Հ.Ղարիբյանը արյունահոսել է և ասել, որ օդը չի բավականացնում, ինքը փորձել է բացել ավտոտնակի դուռը, սակայն այն բանալիով փակ է եղել։ Ինքը բացել է ավտոտնակի դարպասները պահող փականները և ոտքով հարվածելով բացել է դարպասները։ Դրանից հետո Հրանտը, Վաչեն և Էրիկը դուրս են փախել։ Նրանց հետևից դուրս են եկել նաև Հայկն ու Մանուկը, իսկ Էդգարը մնացել է ավտոտնակում ընկած։ Ինքը դուրս գալով տեսել է Հայկին` խողովակը գրկած։ Նա ասել է, որ ներսում ընկած մարդ կա, ճշտի, թե նա օգնություն կարիք ունի։ Ինքը ներս է մտել, հարցրել Էդգարին, թե անհրաժեշտ է շտապօգնություն կանչել։ Ստանալով բացասական պատասխան, դուրս է եկել ավտոտկանից։ Ոչ մեկն այդտեղ չի եղել։ Քանի որ իրեն լավ չի զգացել, մտել է շենքի շքամուտք, որտեղ մի ծեր կին իր հագին եղած մայկայով կապել է վերքը, որ չարյունահոսի։ Դրանից հետո պատահական տաքսի ավտոմեքենայով գնացել է Քանաքեռ` պարզելու համար, թե Հ.Ղարիբյանն ինչպես է, սակայն վերջինիս չի հանդիպել։ Զանգահարել է ընկերոջը և պարզել է, որ Հ.Ղարիբյանին տեղափոխել են Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտ։ Ինքն էլ է գնացել նույն հիվանդանոց, ստացել բուժօգնություն և հրաժարվել հետագա հիվանդանոցային բուժումից։ Տեղեկացել է, որ Հ. Ղարիբյանին և Մ.Հարությունյանին տեղափոխել են վերակենդանացման բաժանմունք։ Այնուհետև, ոստիկանության աշխատակիցների կողմից տեղափոխվել է ոստիկանության բաժին>>։
Դատարանը Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներից դատավճռում անհիմն չի մեջբերել նրա դատաքննական ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին, մասնավորապես, նախագահող դատավորի տված հարցերին պատասխանելու, այն, որ իր քաշը 100 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 185 սմ, որ մինչև ավտոտնակը մտնելը իրենք որևէ մեկի հանդեպ թշնամանք, կռվելու մտադրություն կամ ցանկություն չեն ունեցել, Էրիկ Մկրտչյանը որևէ մեկին, այդ թվում` Հայկ Ղարիբյանին սպանելու մտադրություն կամ ցանկություն չի ունեցել, և չէր կարող ունենալ, իսկ եթե նման ցանկություն ունենար, ապա կարող էր դա անել, քանի որ տեսել է Հայկին խողովակը գրկած վիճակում կանգնած:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Սերգեյ Շահբազյանի ցուցմունքներից, վերջինս մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանը Հայկ Ղարիբյանին չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, նրան սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ Հայկը և Էրիկը փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց։
Ամբաստանյալ Հայկ Ղարիբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013թ. հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 20:00-ի սահմաններում Ս.Շահբազյանը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ ինչ-որ մեկը <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել իրենց հետ <<Ռոքարմ>> ՍՊԸ-ում աշխատող Սերգեյ Շահբազյանի ընկերուհուն՝ Արփինեին։ Սերգեյը հայտնել է, որ ցանկանում է հանդիպել <<SMS>> գրող տղային և վերջինիս զգուշացնել, որ Արփինեին այլևս չանհանգստացնի, քանի որ իրենք պատրաստվում են ամուսնանալ։ Դրանից մոտ 5-10 րոպե հետո Սերգեյը մեքենայով գնացել է Քանաքեռ։ Ինքը նստել է վերջինիս մեքենան, որից հետո նա մեքենան վարել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց։ Այդ ժամանակ Սերգեյը խոսելիս է եղել հեռախոսով ինչ-որ մեկի հետ, ով բացատրել է, թե ինքը որտեղ է գտնվում։ Հասնելով Մամիկոնյանց փողոցի շենքերից մեկի բակ` Սերգեյը զանգահարել և ասել է, որ հասել են։ Այդ տղան ասել է, որ բարձրանան նրանց բնակարան։ Ինքն ու Սերգեյը բարձրացել են նշված շենքի 2-րդ կամ 3-րդ հարկ։ Բնակարանի դռան դիմաց Ս.Շահբազյանը բարևել է մի տղայի, ով ինչպես հետագայում է իմացել, Էրիկ Մկրտչյանն է։ Սերգեյը Վաչե Խաչատրյանին հարցրել է, թե արդյոք տեղյակ եղել է, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Սերգեյը հայտնել է, որ հանդիսանում է Արփինեի ընկերը և ասել, որ այլևս նրա հետ կապ չունենա։ Դրանից հետո իրենք հեռացել են։ Սերգեյն իրեն իջեցրել է Ազատության պողոտայում և գնացել։ Մոտ 20-30 րոպե հետո մտածելով, որ Սերգեյը կարող է նեղացնել Արփինեին, զանգահարել է վերջինիս և ասել, որ Արփինեն մեղք չունի, որ նրան <<SMS>> հաղորդագրություն են ուղարկել։ Վերջինս հայտնել է, որ ինքն այդքանը հասկանում է։ Այդ տղաները նորից զանգահարել են Արփինեին։ Սերգեյն իրեն չի ասել, որ նորից գնում է այդ տղաներին հանդիպելու, սակայն ինքը հասկացել է և ասել, որ հայտնի նրա գտնվելու վայրը։ Վերջինս պատասխանել է, որ Ազատության պողոտայով բարձրանում է։ Քանի որ ինքը գտնվել է Ազատության պողոտայում, վազել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց, որտեղ հակառակ մայթից իրեն է մոտեցել իրենց փողոցի բնակիչ Մանուկ Հարությունյանը։ Մանուկն ասել է, որ դեղատնից ինչ-որ բան պետք է գնի և հարցրել է իրեն, թե ինչ է պատահել։ Ինքը պատասխանել է, որ ընկերոջն է սպասում։ Այդ ընթացքում մի քանի անգամ զանգահարել է Սերգեյին, ով զանգերին չի պատասխանել։ Այնուհետև նկատել է Սերգեյի մեքենան, որն ընթացել է դեպի Մամիկոնյանց փողոց։ Ինքը բղավել է, սակայն նա չի կանգնել, որից հետո շտապ կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենա ու վարորդին ասել, որ վարի Սերգեյի մեքենայի հետևից։ Մի պահ Սերգեյի մեքենան կորել է իր տեսադաշտից, բայց քանի որ ինքը շենքի տեղը հիշում էր, գնացել է այնտեղ։ Երբ իջել է մեքենայից, տեսել է, որ Սերգեյը շենքի բակում է։ Հետո բակ են իջել այդ տղաները։ Հրանտն առաջարկել է զրուցել ավտոտնակում, որից հետո բոլորը քայլել են Հ.Մայիլյանի հետևից։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո, Հ.Մայիլյանը բանալիով փակել է ավտոտնակի դուռը, որից հետո կանգնել են միմյանց դիմաց։ Ինքը, Մանուկը և Սերգեյը կանգնած են եղել ավտոտնակի ձախ պատի մոտ, իսկ Վաչեն, Հրանտը, Էրիկը և Էդգարը կանգնել են իրենց դիմաց՝ ավտոտնակի աջ պատի մոտ։ Այդ ժամանակ Սերգեյը Հրանտին հարցրել է. <<Դու էիր իմ հետ ըտենց խոսում, արա>>։ Հրանտի կողմից Սերգեյին հրելուց հետո, վերջինս բռունցքով հարվածել է Հրանտի դեմքին։ Դրանից հետո քաշքշուք է սկսվել։ Մի քանի վայրկյան անց լսել է Մանուկի անմարդկային գոռոցը։ Թեքվելով դեպի Մանուկը, տեսել է, որ վերջինիս սրտի կողմից նրա մատների արանքից արյունը ցայտում է։ Փորձել է հասկանալ, թե Մանուկին ով է խփել։ Այդ ժամանակ նկատել է այլայլված, վախեցած հայացքով Էրիկ Մկրտչյանին։ Հասկանալով, որ Մանուկին նա է հարվածել, սկսել է բռունցքով հարվածել վերջինիս դեմքին ու գլխին, որից հետո Էրիկը ձեռքը բռունցք արած սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իրեն։ Այնպիսի վիճակում է գտնվել, որ չի զգացել, որ Էրիկի ձեռքին ինչ որ գործիք կա։ Ինքն ու Էրիկը միաժամանակ հարվածել են միմյանց։ Մոտ մեկ րոպե տևած իր և Էրիկի ծեծկռտուքից հետո Սերգեյն իրեն հետ է քաշել, որից հետո, երբ Էրիկը գտնվել է կռացած վիճակում, ինքը ոտքով ուժեղ հարվածել է վերջինիս մեջքին։ Սերգեյը կրկին իրեն հետ է քաշել և փորձել ավտոտնակից դուրս հանել։ Այդ ընթացքում լսել է, որ ինչ-որ մեկն ասել է, որ դանակ են հանել ու զգացել է, որ չի կարողանում շնչել։ Սկզբում չի հասկացել, թե ինչ է կատարվում իր հետ։ Այդ ժամանակ լսել է դարպասների ուժեղ ձայն։ Երբ դուրս է եկել, չի կարողացել քայլել և փաթաթվել է ավտոտնակի դիմաց գտնվող երկաթե ձողին։ Հետո տեսնելով, որ կրծքավանդակն ամբողջությամբ արյուն է, Սերգեյին ասել է, որպեսզի գնան։ Դրանից հետո դուրս է եկել փողոց, բարձրացրել է հագուստները և տեսել, որ վերքերը խորն են և ուժեղ արյունահոսում են։ Փակելով վերքերը հագուստով, կանգնեցրել է պատահական ավտոմեքենա, վարորդին ասել է, որ տանի Քանաքեռ։ Հասնելով Քանաքեռ, մտել է ընկերոջ՝ էդմոնդ Դումայանի խանութ, քանի որ այդ վիճակով չի ցանկացել գնալ տուն։ Խանութում մոտ 50 մարդ է հավաքվել և տեսնելով իր վերքերը տեղափոխել են հիվանդանոց։ Հայկ Ղարիբյանը հայտնել է, որ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ ինքը որևէ բողոք և նյութական պահանջ չունի։ Նաև հայտնել է, որ եթե Է.Մկրտչյանն իրեն սպանելու դիտավորություն ունենար, ապա երբ ավտոտնակի դիմացի երկաթե ձողին փաթաթված վիճակում ինքը կանգնած է եղել, հետևից կմոտենար իրեն և մի քանի անգամ էլ կհարվածեր>>։
Դատարանը դատավճռում անհիմն չի մեջբերել Հայկ Ղարիբյանի դատաքննական ցուցմունքների այն մասը, որոնք վերաբերվում էին մասնավորապես, նախագահող դատավորի տված հարցերին պատասխանելիս, այն որ նրա քաշը 100 կիլոգրամ է, հասակը մոտ 185 սմ, որ մինչև ավտոտնակ մտնելը իրենք որևէ մեկի հանդեպ թշնամանք, կռվելու մտադրություն կամ ցանկություն չեն ունեցել, Էրիկ Մկրտչյանը որևէ մեկին, այդ թվում` իրեն սպանելու մտադրություն կամ ցանկություն չի ունեցել և չէր կարող ունենալ, առաջին հանդիպման ժամանակ Էրիկը, որին չի ճանաչել, իր նկատմամբ շատ հարգալից է եղել, բնակարանի դուռը Էրիկն է բացել և իրենց ներս հրավիրել, իսկ երբ ինքը և Սերգեյը նստել են սեղանի շուրջ, իր բաժակը Էրիկն է օղի լցրել և իրեն հյուրասիրել, որից ինքը հրաժարվել է, Էրիկ Մկրտչյանի կողմից իրեն հարվածներ հասցնելու ժամանակ նրա ձեռքում դանակ չի տեսել, հնարավոր է, որ դանակը այնքան փոքր է եղել, որ ինքն այն չի տեսել և չի էլ զգացել նրա հարվածների ուժը:
Այսպիսով, ինչպես երևում է Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքներից, նա մանրամասն նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանին չի ճանաչել, վերջինս իր նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, վերջինս իրեն սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ փորձել է հասկանալ, թե Մանուկին ով է խփել։ Այդ ժամանակ նկատել է այլայլված, վախեցած հայացքով Էրիկ Մկրտչյանին։ Հասկանալով, որ Մանուկին նա է հարվածել, սկսել է բռունցքով հարվածել վերջինիս դեմքին ու գլխին, որից հետո Էրիկը ձեռքը բռունցք արած` սկսել է անկանոն հարվածներ հասցնել իրեն։ Այնպիսի վիճակում է գտնվել, որ չի զգացել, որ Էրիկի ձեռքին, ինչ որ գործիք կա։ Ինքն ու Էրիկը միաժամանակ հարվածել են միմյանց։ Մոտ մեկ րոպե տևած իր և Էրիկի ծեծկռտուքից հետո, Սերգեյն իրեն հետ է քաշել, որից հետո, երբ Էրիկը գտնվել է կռացած վիճակում, ինքը ոտքով ուժեղ հարվածել է վերջինիս մեջքին։ Սերգեյը կրկին իրեն հետ է քաշել և փորձել ավտոտնակից դուրս հանել:
Տուժող Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ <<Հայկ Ղարիբյանին ճանաչում է մանկուց։ Ինքը նախկինում բնակվել է Քանաքեռ 5-րդ փողոցի 14-րդ տանը, որտեղ այժմ բնակվում են իր հորեղբայր Արմեն Համբարձումյանը և տատը։ Նույն փողոցում է բնակվում նաև Հ.Ղարիբյանը։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 19:30-ից 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում դուրս է եկել տանից՝ եղբոր երեխայի համար կաթ գնելու նպատակով։ Երթուղային տաքսիով գնացել է Մամիկոնյանց-Շիրվանզադե փողոցների խաչմերուկում գտնվող դեղատուն։ Երբ գնալիս է եղել նշված դեղատուն, փողոցի հակառակ մայթում տեսել է Հայկ Ղարիբյանին, կանչել և մոտեցել է վերջինիս։ Այդ ժամանակ Հայկը հեռախոսով խոսելիս է եղել, ապա անմիջապես կանգնեցրել է տաքսի ավտոմեքենա։ Երբ Հ.Ղարիբյանը նստել է տաքսի ավտոմեքենան, ինքը զգալով, որ ինչ-որ բան այն չէ, նստել է նույն տաքսի ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին։ Հայկը վարորդին ասել է, որ գնա ինչ-որ մեքենայի հետևից։ Դրանից հետո հասել են ինչ որ շենքի բակ, որտեղ Հայկն ու ինքը իջել են մեքենայից։ Ինքը տեսել, որ մի քանի երիտասարդ տղաներ մտնում են ավտոտնակ։ Ինքը գնացել է Հայկի հետևից և մտել նշված ավտոտնակ։ Երբ մտել են ավտոտնակ, ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը։ Ավտոտնակում լսել է, որ ինչ-որ մեկը հարցնում է, թե ինչու են զանգել, սակայն թե ինչ զանգի մասին է խոսքը եղել, ինքը չգիտի։ Այդ ժամանակ իր աջ կողմում նկատել է ձեռք, որը ուժեղ հարվածել է իր կրծքավանդակին, որից հետո աչքերի դիմաց մթագնել է, սկսել է խեղդվել ու չի կարողացել խոսել։ Այնուհետև դուրս է եկել ավտոտնակից, վազելով հասել է փողոց, կանգնեցրել պատահական ավտոմեքենա և խնդրել իրեն տանել Քանաքեռ 5-րդ փողոց։ Հասնելով տեղ իջել է մեքենայից և ընկել գետին։ Դրանից հետո արթնացել և տեսել է, որ ինքն ամբողջությամբ ջրի մեջ է, տեսել է հորեղբորը, վերջինիս կնոջը։ Հետո հորեղբայրը մեքենայով իրեն տեղափոխել է Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտ, որտեղ իմացել է, որ Հայկին նույնպես դանակահարել են։ Հայտնել է նաև, որ իրեն հարվածելուց հետո, երբ դուրս է եկել փողոց, ձեռքը տարել է վերքին և տեսել, որ այն արյունոտվել է, իսկ կրծքավանդակը տաքացել։ Հասկացել է, որ իրեն ինչ-որ գործիքով հարվածել են>>։
Ինչպես երևում է տուժող Մանուկ Հարությունյանի ցուցմունքներից, վերջինս չի կարողացել դեպքի կոնկրետ հանգամանքները մանրամասն նկարագրել, որոնցից հետևում է, որ նա ընդհանրապես տեղյակ չի եղել վեճից, չի իմացել, թե ով է զանգել, ում է զանգել կամ ինչի համար է զանգել, Էրիկ Մկրտչյանի և Հայկ Ղարիբյանի կռվելու ժամանակ չի տեսել, թե ով ում է հարվածել:
Տուժող Հրանտ Մայիլյանի ցուցմունքով այն մասին, <<որ դեպքի օրն ինքը և իր ընկերը` Էդգար Մաթևոսյանը աշխատանքից հետո գնացել են իր եղբոր գերեզման՝ կատարված շինարարական աշխատանքները տեսնելու, որից հետո գնացել են հորեղբոր տուն ընթրիք անելու։ Օգտագործել են մեկ երկու բաժակ ոգելից խմիչք։ Այնուհետև Էրիկ Մկրտչյանն է եկել։ Որոշ ժամանակ անց Սերգեյ Շահբազյանը զանգահարել է իրեն ու ասել, որ Արփինե Հովհաննիսյանի ընկերն է։ Արփինեի հետ ինքն ու Վաչե Խաչատրյանն աշխատել են նույն աշխատավայրում։ Վաչեն հաղորդագրություն էր գրել Արփինեին։ Սերգեյը չէր կարողացել կապ հաստատել Վաչեի հետ և զանգահարել է իրեն, որպեսզի ինքը կապ հաստատեր նրանց միջև։ Հետո հարցրել է, թե ինքը որտեղ է գտնվում։ Սերգեյն իր ընկերոջ՝ Հայկ Ղարիբյանի հետ եկել են իր հորեղբոր տուն։ Ինքը հյուրընկալել ու ծանոթացել է նրանց։ Մինչ այդ Վաչեն զանգահարել էր իրեն և նույնպես եկել։ Վաչեի հետ նրանք խոսել են, բայց ոչ շատ երկար։ Սերգեյը հարցրել է Վաչեին, թե նա տեղյակ եղել է, որ Արփինեն ընկեր ունի, ինչին Վաչեն պատասխանել է, որ տեղյակ չի եղել։ Սերգեյն ասել է, որ ինքն Արփինեի ընկերն է։ Ու այդպես կարճ խոսելուց հետո տանից դուրս են եկել։ Որոշ ժամանակ անց ինքը զանգահարել է Արփինեին։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է Սերգեյը։ Ինքն ասել է, որ ուզում է Արփինեի հետ խոսել, որից հետո կոնֆլիկտ է առաջացել իրենց մեջ։ Սերգեյը եկել է իր հետ հանդիպելու։ Իրենք իջել են շենքի բակ։ Որպեսզի իրենց ոչ ոք չխանգարի, ինքն առաջարկել է մտնել հորեղբոր ավտոտնակ, որի բանալին իր մոտ էր գտնվում։ Ավտոտնակի դուռը ավտոմատ է, երբ մտել են ներս, ինքը փակել է դուռը։ Սերգեյ Շահբազյանը վրդովված է եղել։ Ինքը հիշում է մեկ հարված և այդպես խառը իրավիճակ է սկսել։ Էրիկին մի պահ է տեսել, ով կիսակռացած վիճակում է եղել և անկանոն շարժումներ է արել։ Ամեն բան խառն էր։ Ավտոտնակ մտնելուց առաջ ընդհանրապես մտադրություն չեն ունեցել վիճաբանելու։ Հեռախոսազրույցից հետո է իրավիճակը լարվել։ Ինքը Արփինեին զանգահարել է ուղղակի շնորհավորելու համար, որ ընկեր ունի, քանի որ նա հարազատ էր իրեն և իրեն հետաքրքիր էր իմանալ, թե ինչու Արփինեն իրեն չի ասել, որ ընկեր ունի։ Հետո ավտոտնակի դուռը բացել են, որից հետո բոլորը դուրս են եկել։ Հետո ինքը նորից հետ է եկել ավտոտնակ և միայն Էդգարին է տեսել, ով պառկած է եղել ավտոտնակում։ Ինքը Էդգար Մաթևոսյանին տարել է տուն ու հետ է եկել։
Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքի հակասության հետ կապված հայտնել է, որ երկաթ և փայտ չի տեսել։ Իրեն հարվածել են, ընկել է ու ոչինչ չի հիշում և միայն Էրիկին է տեսել անկանոն շարժումներ կատարելու վիճակում։ Հայտնել է, որ դատարանում տված ցուցմունքն ավելի ճիշտ է, քանի որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալու ժամանակ չափազանցացրել է ամեն ինչ, որովհետև վրդովված է եղել։ Նախաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքում նշել է, որ ինչ որ մեկը բղավել է. <<մեռա, հերիք է խփեք>>, գլխին հարվածներ է ստացել, 10 հոգով են ծեծել։ Չի լսել այդպիսի բան ու չի տեսել։ Հայտնել է, որ 10 հոգով չեն ծեծել, 2-3 հոգի են եղել։ Հարված է ստացել քթին, ուսի կողմում։ Կտրող ծակող գործիքով հարված չի եղել։ Որևէ մեկի ձեռքին դանակ չի տեսել։ Հետո իմացել է, որ մյուսներին Էրիկն է վնասել>>։
Տուժող Հրանտ Մայիլյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2013թ. հոկտեմբերի 31-ին ինքը և իր ընկեր Էդգար Մաթևոսյանը գնացել են իր եղբոր գերեզման՝ կատարված շինարարական աշխատանքները ստուգելու նպատակով։ Դրանից հետո, որոշել են գնալ հորեղբորը՝ Սամվել Մայիլյանին պատկանող Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարան՝ սննվելու համար։ Հայտնել է, որ հորեղբոր տան և ավտոտնակի բանալիների օրինակները գտնվում են իր մոտ։ Գերեզմանից վերադառնալով` ինքն ու Էդգարը մտել են Կոմիտասի պողոտայում գտնվող Երևան Սիթի սուպերմարկետ, կատարել գնումներ և գնացել վերը նշված բնակարան։ Երբ արդեն գտնվել են նշված բնակարանում և ընթրելիս են եղել, ժամը 19-ից մինչև 20:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, իր 094-30-30-73 բջջային հետախոսահամարին է զանգահարել մի տղա, ով ներկայացել է որպես Արփինե Հովհաննիսյանի ընկեր ու ասել, որ անունը Սերգեյ է։ Հայտնել է, որ 2006թ.-ից աշխատել է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես առաքիչ։ Նույն ՍՊԸ-ում իր հետ աշխատել են նաև Վ.Խաչատրյանն ու Է.Մաթևոսյանը։ Մինչև 2012թ. վերջերը նույն ՍՊԸ-ում որպես հաշվապահ է աշխատել Արփինե Հովհաննիսյանը։ Նրա հետ աշխատել են մոտ 5 տարի, եղել են շատ մտերիմ։ Ինքը ճանաչել է նաև Արփինեի եղբորը։ Սերգեյը ցանկացել է հեռախոսով խոսել Վաչեի հետ, սակայն նա չի պատասխանել Սերգեյի զանգերին։ Վերջինս իրեն հարցրել է, թե կարող է արդյոք ինքը Վաչեին փոխանցել, որպեսզի զանգահարի իրեն։ Ինքն ասել է, որ եթե Վաչեն Սերգեյի հեռախոսազանգին չի պատասխանում, ապա իր հեռախոսազանգին նույնպես չի պատասխանի։ Հնարավոր է, որ զբաղված է և երբ ազատվի կզանգի։ Սերգեյը հարցրել է իր գտնվելու վայրը և ասել, որ ցանկանում է իրեն տեսնել։ Ինքը բացատրել է հորեղբոր բնակարանի տեղը։ Վաչեի հետ հեռախոսային կապ հաստատելուց հետո նրան ասել է, որ Արփինեի ընկերն է զանգահարել իրեն ու ասել, որ ցանկանում է հանդիպել ու գալիս է իր հորեղբոր տուն։ Հայտնել է, որ Վ.Խաչատրյանը սիրահարված է եղել Արփինեին և փորձել է ընկերություն անել նրա հետ։ Դրանից հետո Վաչեն գնացել է իր հորեղբոր տուն, իրենց հետ նստել սեղանի շուրջ և պատմել, որ Արփինեին <<SMS>> հաղորդագրություն է գրել և իր կարծիքով այդ տղան ցանկանում է իրեն տեսնել այդ հաղորդագրության կապակցությամբ։ Հայտնել է նաև, որ չեն իմացել, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Այնուհետև, մոտ 30-40 րոպե հետո կրկին իրեն է զանգահարել Սերգեյը և ասել, որ գտնվում է շենքի բակում։ Ինքն իջել է բակ, տեսել Սերգեյին ու նրա հետ եկած տղային, նրանց հրավիրել հորեղբոր տուն։ Միասին բարձրացել են տուն և նստել սեղանի շուրջ։ Սերգեյը Վաչեին հարցրել է, թե վերջինս գիտեր արդյոք, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է, որ չգիտեր։ Սերգեյը Վաչեին հարցրել է. <<էլի ես ուզում Արփինեին>>։ Վ.Խաչատրյանը պատասխանել է. <<Որ ընկերն ես, էլ ոնց ուզեմ>>։ Դրանից հետո Ս.Շահբազյանը և վերջինիս ընկերն իրենց հրաժեշտ տալով հեռացել են։ Վերջիններիս հեռանալուց մոտ 5-10 րոպե հետո, ցանկանալով Արփինեին բարի բախտ կամենալ, զանգահարել է նրան։ Հեռախոսազանգին պատասխանել է Սերգեյը ու իրեն անընդհատ ասել է. <<Լսի ընգեր ջան>>։ Մի քանի անգամ Ս.Շահբազյանի կողմից լսելով այդ արտահայտությունը, զայրացել է ու ասել. <<Քո հետ եմ խոսում, ուրեմն քեզ եմ լսում, էլ մի ասա լսի, լսի>>։ Դրանից հետո Սերգեյը հարցրել է, թե արդյոք ինքը նույն վայրում է գտնվում։ Ինքը պատասխանել է, որ նույն վայրում է և Սերգեյն ասել է, որ գալիս է։ Դրանից մոտ 10-15 րոպե հետո Ս.Շահբազյանը զանգահարել է իրեն, ասել, որ բակում է և առաջարկել որպեսզի ինքն իջնի։ Ինքն իջել է բակ։ Հետևից բակ են իջել նաև Վաչեն, Էդգարը և Էրիկը։ Հայտնել է, որ իրենք կռվելու նպատակ չեն ունեցել, ուղղակի ցանկացել է Սերգեյին բացատրել զանգի նպատակը և ասել, որ պետք չէ իր հետ նման տոնով խոսել։ Երբ իջել են բակ, Սերգեյը հարցրել է, թե որտեղ կարող են հանգիստ խոսել։ Հարևաններին չանհանգստացնելու նպատակով ինքն ասել է, որ կարող են խոսել ավտոտնակում և գնացել են նույն շենքի բակում գտնվող` հորեղբորը պատկանող ավտոտնակ։ Ինքը բացել է ավտոտնակի դուռը և մտնելով ներս վառել է լույսը։ Ավտոտնակ են մտել Սերգեյը, նրա ընկերները, ինչպես նաև իր ընկերները։ Մտնելով ներս` ինչ-որ մեկը փակել է ավտոտնակի դուռը։ Բոլորով խառը կանգնել են ավտոտնակի ներսում՝ տարբեր տեղերում։ Այդ ժամանակ ինքը կանգնած է եղել ավտոտնակի մուտքի դռնից 2-3 մետր դեպի ներս։ Սերգեյը մոտենալով իրեն, անսպասելիորեն ձեռքով հավաքել է շորերը, ասել. <<Ինչ էիր ասում արա>> ու անմիջապես մյուս ձեռքը բռունցք արած` հարվածել է իր քթին և ձախ աչքի շրջանին։ Հարվածից շշմել և վայր է ընկել, որից հետո սկսել են իրենց ծեծի ենթարկել։ Այնուհետև կանգնելով ոտքի մի կերպ գնացել է դարպասների մոտ, որպեսզի բացի այն և դուրս փախչի, սակայն սկզբում չի կարողացել բացել դարպասները, իսկ տղաները շարունակել են հարվածել իրեն թիկունքից։ Մի պահ լսել է ձայն, որ ինչ-որ մեկը գոռում է <<Մեռա, հերիք է խփեք>>։ Թեքվելով ձայնի ուղղությամբ, տեսել է, որ Է.Մկրտչյանը ծնկների վրա չոքած` մի ձեռքով բռնած է եղել գլուխը, փորձելով ձեռքով փակել իրեն շատ մոտ կանգնած երկու-երեք տղաների փայտով և երկաթյա ձողով հասցվող հարվածները գլխին, իսկ մյուս ձեռքը բռունցք արած` առաջ է շարժել, սակայն ինքը չի տեսել, թե վերջինիս ձեռքին ինչ է եղել։ Չի տեսել, թե այդ ընթացքում մյուս ընկերները որտեղ են գտնվել, ինչ են արել, նրանցից ով է պաշտպանվել կամ հարվածներ հասցրել։ Այդ ժամանակ ինքը չի հասցրել որևէ մեկին հարվածել, քանի որ Սերգեյի հարվածից շշմած է եղել, ապա ձեռքերով փակել է գլուխ, որ իրեն չսպանեն։ Դրանից հետո մի կերպ քաշելով դարպասի սողնակից` բացել է դարպասները, որ դուրս փախչի։ Դարպասները բացելուց հետո իրենց ծեծի ենթարկողները վազելով փախել են տարբեր ուղղություններով։ Դրանից հետո Վաչեն ասել է, որ Էդգարը լավ չի զգում։ Ինքը ուշքի գալով` վազելով գնացել է ավտոտնակ, Էդգարին օգնել է ոտքի կանգնել ու նրան տանելով նստեցրել է իր մեքենան և առաջարկել տանել հիվանդանոց, սակայն Էդգարը պահանջել է իրեն տանել տուն։ Հայտնել է, որ իր հորից տեղեկացել է, որ քեռու որդին՝ Էրիկը, պաշտպանվելու ժամանակ ձեռքին եղած առարկայով հարվածներ է հասցրել իրեն ծեծող անձանց և հասցրել մարմնական վնասվածքներ, իսկ մինչ այդ, տղաները վերջինիս դաժան ծեծի են ենթարկել>>։
Ինչպես երևում է Հրանտ Մայիլյանի ցուցմունքներից, նա ընդհանուր նկարագրել է դեպքի հանգամանքները, որոնցից հետևում է, որ մինչև դեպքը Էրիկ Մկրտչյանը տուժող Հայկ Ղարիբյանին չի ճանաչել, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, վերջինիս սպանելու որևէ նպատակ, շարժառիթ կամ դիտավորություն չի ունեցել, իսկ կռվելու ժամանակ հիշում է մեկ հարված և այդպես խառը իրավիճակ է սկսվել։ Էրիկին մի պահ է տեսել, ով կիսակռացած վիճակում է եղել և անկանոն շարժումներ է արել։
Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում չի պատճառաբանել, թե տուժող Հրանտ Մայիլյանի ո՞ր ցուցմունքներն է հիմք ընդունել` նախաքննական, թե դատաքննական:
Տուժող Վաչե Խաչատրյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2012թ. սեպտեմբեր ամսից աշխատում է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես առաքիչ-վարորդ։ Արփինե Հովհաննիսյանը նույնպես աշխատել Է նշված ՍՊԸ-ում։ Վերջինս աշխատանքից ազատվել է 2013թ. գարնանը։ Իր հետ <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում աշխատել են նաև Հրանտ Մայիլյանը՝ որպես վարորդ-առաքիչ և Էդգար Մաթևոսյանը՝ որպես խմբի ղեկավար։ Արփինեի հետ աշխատելու ընթացքում նրա նկատմամբ զգացմունքներ են առաջացել, որի մասին հայտնել է նրան, սակայն վերջինիս կողմից մերժում է ստացել։ Երբ Արփինեն արդեն <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում չէր աշխատում, նրա հետ շփում չի ունեցել։ Մեկ անգամ <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին, ասելով, որ գտնվում է նրա աշխատանքի վայրի մոտ և ցանկանում է հանդիպել նրան, սակայն Արփինեն չի ցանկացել հանդիպել իրեն, որից հետո հեռացել է։ Այնուհետև, 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին <<SMS>> հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին, որին նա չի պատասխանել։ Տեսնելով, որ իրեն զանգահարել են, անմիջապես հետ է զանգահարել։ Զանգին պատասխանել է մի տղա, ով ներկայացել է որպես Արփինեի ընկեր և ասել, որ ցանկանում է հանդիպել և հարցրել է, թե որտեղ կարող են հանդիպել։ Ինքը պատասխանել է, որ գտնվում է 3-րդ մաս թաղամասում։ Վերջինս ասել է, որ 30-40 րոպեից կգա։ Դրանից 2-3 րոպե հետո իրեն է զանգահարել Հրանտը և հարցրել, թե արդյոք Ա.Հովհաննիսյանի ընկերն իրեն չի զանգել։ Ինքը պատասխանել է, որ զանգահարել է և ցանկանում է հանդիպել։ Հ.Մայիլյանն առաջարկել է գնալ իրենց տուն, որպեսզի Սերգեյը գա և բոլորին միասին հանդիպի։ Ինքն իր եղբոր՝ Արթուր Խաչատրյանի <<Նիվա>> մակնիշի ավտոմեքենայով գնացել է Մամիկոնյանց փողոցում գտնվող Հ.Մայիլյանի բնակարան։ Բարձրանալով վերջինիս բնակարան` տեսել է, որ Հրանտ Մայիլյանը, Էդգար Մաթևոսյանը և Էրիկ Մկրտչյանը նստած են սեղանի շուրջ և ինքն էլ միացել է նրանց։ Մոտ 5 րոպե անց Արփինեի ընկերը գանգահարել է Հ.Մայիլյանին, ով վերջինիս բացատրել է տան ճանապարհը և ասել, որ բարձրանա տուն։ Դրանից մոտ 2-3 րոպե հետո Հրանտենց տուն են բարձրացել երկու տղա։ Նրանցից մեկը ներկայացել է որպես Արփինեի ընկեր և ասել, որ անունը Սերգեյ է։ Մյուսի անունը չի հիշում։ Ա.Շահբազյանը և վերջինիս հետ գտնվող տղան իրենց հետ նստել են սեղանի շուրջ։ Ինքն ասել է, որ <<SMS>> հաղորդագրությունն ինքն է գրել և չի իմացել, որ Արփինեն ընկեր ունի։ Դրանից հետո տղաները հեռացել են։ Նրանց հեռանալուց մոտ 10 րոպե հետո, երբ ինքն էլ է պատրաստվել հեռանալ, այդ պահին Հրանտը դուրս է եկել սենյակից և ասել, որ բոլորը պետք է իջնեն բակ։ Իջնելով բակ իրենց են մոտեցել 3-4 հոգի տղաներ, բարևել, որից հետո Հ.Մայիլյանն ասել է, որ գնան ավտոտնակ և խոսեն։ Բոլորը մտել են ավտոտնակ։ Նրանից մեկը եղել է Սերգեյը։ Հրանտը մտնելով ավտոտնակ` վառել է լույսը։ Նրանից հետո մտել են Էդգարն ու Էրիկը, ապա՝ ինքը։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո խառնաշփոթ է սկսվել, ինքը ցանկացել է մոտենալ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է կատարվում, սակայն այդ պահին թիկունքից հարված է զգացել գլխին և կորցնելով գիտակցությունն ընկել է գետին։ Ուշքի գալով տեսել է, որ պառկած է գետնին և ավտոտնակում ոչ ոք չկա, իսկ դարպասները գտնվել են բաց վիճակում։ Փորձել է բարձրանալ, զգացել է գլխապտույտ և սրտխառնոց։ Դրանից հետո քայլելով հասել է շենքի մոտ, ցանկացել է նստել ավտոմեքենան, սակայն, քանի որ ունեցել է գլխապտույտ նստել է մայթեզրին՝ հանգստանալու համար ու զգացել է, որ աջ թևատակից փոքր ինչ ներքև թրջվում է, սակայն ցավ չի զգացել։ Երբ բարձրացրել է հագուստները, տեսել է, որ արյուն է գալիս ու հասկացել է, որ ինչ-որ գործիքով իրեն հարվածել են։ Դրանից հետո նստել է մեքենան և գնացել է տուն։ Տանը մշակել է վերքը և պառկել քնելու։ Վաչե Խաչատրյանը նաև հայտնել է, որ ինքը Ս.Շահբազյանի հետ վիճաբանության ոչ մի հարց չի ունեցել։ Չի տեսել, թե ավտոտնակում ով է իրեն հարվածել, քանի որ հարվածը հետևից է եղել։ Իրեն ոչ ոք օգնություն ցույց չի տվել և ինքն ինքնուրույն է գնացել տուն։ Երբ ուշքի է եկել, ավտոտնակի դարպասները բաց են եղել և ավտոտնակում մարդ չի եղել։ Դեպքից հետո չի իմացել, թե ով ինչ մարմնական վնասվածքներ է ստացել։ Ավտոտնակ մտնելիս ոչ ոքի գործողությունները չի տեսել։ Սերգեյի հետ տեսել է մեկ հոգու։ Չի կարող ասել, թե ավտոտնակ մտնելիս քանի հոգի են եղել։ Արփինեն իրեն առանց բացատրության մերժել է։ Քանի որ ինքը զգացմունքներ է ունեցել նրա նկատմամբ, համառել է։ Ավտոտնակ գնալուց առաջ չէր կարող պատկերացնել, որ կարող է վիճաբանություն լինել։ Բոլորը գնացել են ավտոտնակ, ինքն էլ նրանց հետ գնացել է։ Տուժող Մանուկ Հարությունյանին չի ճանաչում և չգիտի նա այնտեղ եղել է, թե ոչ։ Նախաքննության ընթացքում ինչ ասել է ճիշտ է։ Քանի որ մեկ տարի անցել է, հիմա լավ չի հիշում։ Հայտնել է, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ պահանջ չունի>>։
Այսպիսով, այս տուժողի ցուցմունքներով հիմնավորվել է այն, որ ինքը ցանկացել է մոտենալ, որպեսզի տեսնի, թե ինչ է կատարվում, սակայն այդ պահին թիկունքից հարված է զգացել գլխին և կորցնելով գիտակցությունն` ընկել է գետին։ Ուշքի գալով տեսել է, որ պառկած է գետնին և ավտոտնակում ոչ ոք չկա, իսկ դարպասները գտնվել են բաց վիճակում:
Տուժող Էդգար Մաթևոսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ <<2005թ.-ից աշխատում է <<Բիո Ֆուդ>> ՍՊԸ-ում որպես խմբի մենեջեր։ 2006թ. սկսած նույն ՍՊԸ-ում է աշխատում նաև Հրանտ Մայիլյանը, իսկ 2010թ.-ից՝ Վաչե Խաչատրյանը։ Հրանտի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ, իսկ Վաչեի հետ հարաբերությունները գործնական են։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին աշխատանքն ավարտելուց հետո՝ ժամը 17:30-ի սահմաններում Հրանտի հետ գնացել է <<Զեյթունի>> գերեզմանատուն՝ Հ.Մայիլյանի եղբոր գերեզմանին կատարված աշխատանքները ստուգելու համար։ Մոտ 30 րոպե հետո վերադարձել են Կոմիտասի պողոտայում գտնվող Երևան Սիթի սուպերմարկետ, գնումներ են կատարել և գնացել Մամիկոնյանց փողոցի թիվ 27 հասեցում գտնվող Հ.Մայիլյանի հորեղբորը՝ Ա.Մայիլյանի բնակարան ընթրելու։ Սուպերմարկետից դուրս գալուց հետո զանգահարել են Հ.Մայիլյանի մորեղբոր որդուն՝ Էրիկ Մկրտչյանին, և հրավիրել ընթրիքի։ Երբ արդեն սկսել են ընթրիքը, եկել է նաև Է.Մկրտչյանը։ Հետո Հրանտին զանգ է եկել։ Խոսելուց հետո Հրանտն ասել է, որ Արփինե Հովհաննիսյանի ընկերն էր, ուզում է Վաչեի հետ կապ հաստատել, սակայն չի կարողանում և ուզում էր Հրանտի միջոցով կապ ստեղծել Վաչեի հետ։ Հետո Հրանտը հեռախոսով խոսել է Վաչեի հետ։ Դրանից մոտ 1 ժամ անց իրենց է միացել նաև Վաչեն։ Իմացել են, որ Վաչեն հաղորդագրություն է ուղարկել Արփինեին։ Սերգեյն ուզում էր հանդիպել և պարզաբանել։ Մոտ 40 րոպե հետո զանգահարել են Հրանտին կամ Վաչեին։ Զանգահարողին հրավիրել են բնակարան։ Մոտ 2-3 րոպե հետո բնակարան են մտել երկու երիտասարդներ, նստել են սեղանի շուրջ։ Տղաներից մեկը սկսել է զրուցել Վաչեի հետ՝ ներկայանալով որպես Արփինեի ընկեր։ Հայտնել է, որ Ա.Հովհաննիսյանը նախկինում աշխատել է <<Բիո Ֆուդ>> ՍՊԸ-ում։ Ինքն իմացել է, որ Վաչեն սիրահարված է վերջինիս։ Արփինեի ընկերը հարցրել է, թե <<SMS>> հաղորդագրությունն ով է գրել։ Վաչեն պատասխանել է, որ ինքն է գրել, որից հետո Արփինեի ընկերը հարցրել է, թե արդյոք չգիտեր, որ Ա.Հովհաննիսյանն ընկեր ունի։ Վաչեն պատասխանել է, որ չի իմացել։ Այդքանով խոսակցությունն ավարտվել է և տղաները հեռացել են։ Հայտնել է, որ խոսակցությունը տևել է մոտ 5 րոպե, որևէ տեսակի լարվածություն, ինչպես նաև վիճաբանություն տեղի չի ունեցել։ Հիմնականում խոսել են Արփինեի ընկերն ու Վաչեն, իսկ իրենք լսել են ու չեն միջամտել։ Դրանից հետո, երբ արդեն պատրաստվել են դուրս գալ, լսել են, որ Հրանտը հյուրասենյակում բարձր ձայնով բարկացած հեռախոսով խոսում է։ Գնացել են հյուրասենյակ, այդ պահին Հ.Մայիլյանն անջատել է հեռախոսը և ասել, որ զանգահարել է Արփինեին, որպեսզի վերջինիս բարի բախտ կամենա, սակայն վերջինիս ընկերը հրաժարվել է հեռախոսը Արփինեին փոխանցել, որից հետո միմյանց չեն հասկացել ու Սերգեյն ասել է, որ կրկին հետ է գալիս խոսելու։ Իրենք սպասել են նրան, որ զրուցեն։ Ինքը չի լսել Հրանտը հայհոյել է, թե ոչ։ Իրենց մոտ վիճաբանելու տրամադրվածություն չի եղել։ Դրանից մոտ 15 րոպե անց Սերգեյը զանգահարել է Հրանտին, որից հետո իրենք չորսով իջել են բակ։ Այդ ընթացքում ինքը հեռախոսով խոսելիս է եղել իր կնոջ հետ և տեսել է, որ տղաները քայլում են դեպի ավտոտնակի կողմը։ Ինքը հեռախոսով խոսելով մի քանի քայլ հետ ընկած քայլել է տղաների հետևից և անջատելով հեռախոսը մտել է ավտոտնակ։ Հայտնել է նաև, այդ տղաները եղել են երեք հոգով, իսկ իրենք՝ չորսով։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո, երբ մի քանի քայլ քայլել է դեպի առաջ, անսպասելի հետևի ձախ կողմից ուժեղ հարված է ստացել ձախ աչքի շրջանում։ Աչքերի դիմաց մթագնել է ու գիտակցությունը կորցնելով ընկել է գետին։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո անգամ չի հասցրել տեսնել, թե ով որտեղ է կանգնած։ Այդ ամենն ընդամենը վայրկյաններ է տևել։ Երբ ուշքի է եկել, տեսել է, որ տանն է անկողնում։ Հայտնել է նաև, որ ամբաստանյալների նկատմամբ որևէ պահանջ չունի>>։
Այսպիսով, այս տուժողը բուն դեպքի մասին նշել է, որ ավտոտնակ մտնելուց հետո, երբ մի քանի քայլ քայլել է դեպի առաջ, անսպասելի հետևի ձախ կողմից ուժեղ հարված է ստացել ձախ աչքի շրջանում։ Աչքերի դիմաց մթագնել է ու գիտակցությունը կորցնելով` ընկել է գետնին։ Ավտոտնակ մտնելուց հետո անգամ չի հասցրել տեսնել, թե ով որտեղ է կանգնած։ Այդ ամենն ընդամենը վայրկյաններ է տևել:
Դատավճռում որպես Էրիկ Մկրտչյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորող ապացույցներ են վկայակոչվել նաև վկաներ` Արփինե Հովհաննիսյանի, Արայիկ Հարությունյանի, Արմեն Համբարձումյանի, Դավիթ Գասպարյանի, Կարեն Ասատրյանի, Սամվել Մայիլյանի, Սերյոժա Սաֆարյանի, Մարիետա Արգուդյանի, Արմեն Ղազարյանի, Գրիշա Մայիլյանի, էդուարդ Մկրտչյանի Գագիկ Գալստյանը ցուցմունքները, որոնց վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ նրանք բուն դեպքին ականատես չեն եղել, չեն տեսել, թե վեճը ինչ ձևով է սկսվել, կռվի ժամանակ ով, ում, ինչու և ինչպես է հարվածել, նրանք ընդհանուր բնույթի տեղեկություններ են հայտնել դեպքի մասին, որոնք նրանք լսել են բուն դեպքի մասնակիցներից:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 1946/հ եզրակացության համաձայն` <<Հայկ Ղարիբյանի ստացած մարմնական վնասվածքները կրծքավանդակի աջ կեսի ծակած-կտրած, թափանցող վերքի ներկայումս սպիի ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով, ինչպես նաև որովայնի ձախ կեսի առաջային մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի կողմնային մակերեսի անութափոսի շրջանի չթափանցող կտրած և ծակած-կտրած վերքերի՝ ներկայումս սպիների ձևերով պատճառվել են սուր ծակող-կտրող գործիքի/ների/ ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնցից կրծքավանդակի աջ կեսի ծակած-կտրած, թափանցող վերքը ուղեկցված հեմոպնևմոթորաքսով պատճառել է առողջությանը ծանր վնաս կյանքին վտանգ սպառնացող, իսկ որովայնի ձախ կեսի առաջային մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին մակերեսի չթափանցող, կրծքավանդակի ձախ կեսին կողմնային մակերեսի անութափոսի շրջանի չթափանցող կտրած և ծակած-կտրած վերքերը, ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով>>։
Դատաբժիշկ-փորձագետ Ա.Դարբինյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Էրիկ Մկրտչյանը ստացած վնասվածքների առկայության պայմաններում չի բացառվում, որ է.Մկրտչյանը կատարեր որոշակի գործողություն, իսկ թե ինչ տեսակի կամ ինչ ուժգնության վնասվածքներ կարող էր պատճառել հնարավոր չի ասել։ Հայկ Ղարիբյանը ստացած վնասվածքների առկայության պայմաններում չի բացառվում, որ Հ.Ղարիբյանը կատարեր որևէ ինքնուրույն գործողություն` այդ թվում հարվածներ հասցներ, իսկ թե ինչ տեսակի և ուժգնության վնասվածքներ՝ հնարավոր է պարզել նախաքննությամբ: Նշված վնասվածքների պայմաններում չի բացառվում, որ Հ.Ղարիբյանը պատճառեր նշված վնասվածքները Է. Մկրտչյանին, որպիսի հանգամանքը հաստատվել է նաև ամբաստանյալների ցուցմունքներով, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2087/հ եզրակացությամբ>>:
Դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 2087/հ եզրակացության համաձայն` <<Էրիկ Մկրտչյանի ստացած մարմնական վնասվածքները՝ ողնաշարի պարանոցային 6-րդ ողի փոշելունի կոտրվածքի, աջից ճակատային, ձախից հետին գագաթաքունքածոծրակային շրջանների բազմաթիվ սալջարդ վերքերի, ձախ ակնակապիճի փափուկ հյուսվածքների սալջարդի, աջ երիկամի սալջարդի ուղեկցված մակրոհեմատուրիայով պատճառվել են բութ առարկաների ներգործության հետևանքով, հնարավոր է նշված ժամանակին և հանգամանքներում, որոնցից՝ ողնաշարի պարանոցային 6-րդ ողի փոշելունի կոտրվածքը, աջ երիկամի սալջարդը՝ ուղեկցված մակրոհեմատուրիայով ինչպես առանձին վերցրած, այնպես էլ միասին պատճառել են առողջությանը միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով։ Գլխի՝ աջից ճակատային, ձախից՝ հետին գագաթաքունքածոծրակային շրջանների բազմաթիվ սալջարդ վերքերը ինչպես միասին, այնպես էլ առանձին վերցված պատճառել են առողջությանը թեթև վնաս առողջության կարճատև քայքայումով, իսկ ձախ ակնակապիճի փափուկ հյուսվածքների սալջարդը առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում>>։
Դատավճռում որպես ապացույցներ են մատնանշված նաև դատակենսաբանական փորձաքննության թիվ 370, թիվ, 399, թիվ 370, թիվ 404 եզրակացությունները, դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության թիվ 385-14 եզրակացությունը, ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 25 եզրակացությունը, Միքայելյանի անվան վիրաբուժական ինստիտուտի կրիմինալ դեպքերի մատյանը զննելու արձանագրությունը, դեպքի վայրի զննության արձանագրությունները և դրանց կից լուսանկարչական հավելվածները, Սերգեյ Շահբազյանի հագուստներն առգրավելու և զննելու մասին արձանագրությունը, դեպքի ժամանակ Ս.Շահբազյանի, Հ.Ղարիբյանի, Մ.Հարությունյանի, Վ.Խաչատրյանի, Է.Մկրտչյանի հագին եղած և հանցագործության հետքեր պարունակող հագուստները իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, դեպքի վայրից Հ.Մայիլյանի կողմից հայտնաբերված և քննությանը ներկայացված Ս.Շահբազյանին պատկանող ձեռքի ժամացույցն իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումը, Ա.Հովհաննիսյանի, Ս.Շահբազյանի, Հ.Ղարիբյանի, Է.Մկրտչյանի, Է.Մաթևոսյանի, Հ.Մայիլյանի, Վ.Խաչատրյանի և Մ.Հարությունյանի հեռախոսահամարների վերծանումները զննելու մասին արձանագրությունը:
46. Վերլուծելով և գնահատելով առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված վերոնշյալ ապացույցները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործով ապացույց ձեռք չի բերվել, որը հիմք տար դատարանին Էրիկ Մկրտչյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքը հաստատված համարելու համար, գործի ոչ նախաքննության և ոչ էլ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել, որ Էրիկ Մկրտչյանը որևէ դիտավորություն կամ նպատակ է ունեցել Հայկ Ղաբիբյանին ապօրինաբար կյանքից զրկելու համար, կամ, որ նա իր կամքից անկախ հանգամանքներում հանցագործությունն ավարտին չի հասցրել։
47. Ինչպես երևում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայից, արարքը հանցափորձ որակելու համար անհրաժեշտ է, որ գործով անառարկելի ապացույցներ ձեռք բերվեն առ այն, որ անձը տվյալ գործողությունը /անգործությունը/ կատարել է ուղղակի դիտավորությամբ, որն անմիջականորեն ուղղված է հանցանք կատարելուն, և եթե հանցագործությունն ավարտին չի հասցվել անձի կամքից անկախ հանգամանքներով:
Տվյալ դեպքում գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել և դատարանը դատավճռում որևէ կոնկրետ ապացույց չի մատնանշել, որ Էրիկ Մկրտչյանը ուղղակի դիտավորություն է ունեցել սպանել Հայկ Ղարիբյանին, կամ նրան մարմնական վնասվածք հասցնելու գործողությունները կատարել է վերջինիս սպանելու ուղղակի դիտավորությամբ, կամ, որ նա այդ գործողությունները ավարտին չի հասցրել իր կամքից անկախ հանգամանքներով:
48. Գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցների հիման վրա պարզվել է, որ դեպքը տեղի է ունեցել Երևան քաղաքի Մամիկոնյանց 27-րդ շենքի բակում գտնվող Հրանտ Մայիլյանի հորեղբայր Սամվել Մայիլյանին պատկանող թիվ 6742 ավտոտնակում, որտեղ վիճաբանել և կռվել են մի կողմից Հրանտ Մայիլյանը, Վաչե Խաչատրյանը, Էդգար Մաթևոսյանը և Էրիկ Մկրտչյանը, իսկ մյուս կողմից Սերգեյ Շահբազյանը, Հայկ Ղարիբյանը, այնտեղ է գտնվել նաև Մանուկ Հարությունյանը։
Վիճաբանության պատճառ է հանդիսացել Վաչե Խաչատրյանի կողմից Սերգեյ Շահբազյանի ընկերուհի Արփինե Հովհաննիսյանին սիրային բովանդակությամբ <<SMS>>հաղորդագրություն ուղարկելը և Հրանտ Մայիլյանի կողմից Ա.Հովհաննիսյանին զանգահարելը։ Ա.Հովհաննիսյանը նախկինում աշխատել է <<Բիոֆուդ>> ՍՊԸ-ում, որտեղ աշխատել են նաև Վ.Խաչատրյանը, Հ.Մայիլյանը և Է.Մաթևոսյանը։ Վ.Խաչատրյանը Ա.Հովհաննիսյանի հետ փորձել է ընկերություն անել, սակայն վերջինս նրան մերժել է։ Հետագայում Ա.Հովհաննիսյանը աշխատանքի է ընդունվել <<Ռոքարմ>> ՍՊԸ-ում, որտեղ աշխատելու ընթացքում ծանոթացել է Սերգեյ Շահբազյանի հետ, որի ընթացքում սկսել են ընկերություն անել։ 2013թ. հոկտեմբերի 31-ին, ժամը 18-30-ից 19-ի սահմաններում Ա.Հովհաննիսյանը ստացել է Վ.Խաչատրյանի կողմից ուղարկված և սիրային բովանդակությամբ <<SMS>>հաղորդագրություն, որից հետո Ս.Շահբազյանը տեսնելով այն՝ պարզաբանում ստանալու նպատակով պայմանավորվելով Վ.Խաչատրյանի և Հ.Մայիլյանի հետ, նրանց է հանդիպել Հ.Մայիլյանի հորեղբայր Ս.Մայիլյանին պատկանող Երևանի Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 բնակարանում, որտեղ խոսակցության ժամանակ ներկա են գտնվել նաև Ս.Շահբազյանի ընկեր Հ.Ղարիբյանը, Հ.Մայիլյանը, Է.Մկրտչյանը, Վ.Խաչատրյանն ու Է.Մաթևոսյանը։ Ս.Շահբազյանը տեղեկացնելով Վ.Խաչատրյանին և Հ.Մայիլյանին իր և Ա.Հովհաննիսյանի հարաբերությունների և ամուսնության նպատակի մասին, Հ.Ղարիբյանի հետ հեռացել են։ Որոշ ժամանակ անց, երբ Ս.Շահբազյանը և Ա.Հովհաննիսյանը միասին են եղել, Ա.Հովհաննիսյանին է զանգահարել Հ.Մայիլյանը, զանգին պատասխանել է Ս.Շահբազյանը և հրաժարվել հեռախոսը փոխանցել Ա.Հովհաննիսյանին:
Դրանից հետո, դարձյալ այդ հարցը պարզաբանելու համար Ս.Շահբազյանը միայնակ կրկին գնացել է Մամիկոնյանց 27 շենքի 9 շենքի մոտ, որտեղ հանդիպել է Հ. Մայիլյանին, Վ.Խաչատրյանին, է. Մաթևոսյանին և Է. Մկրտչյանին:
Այդ ժամանակ նրա հետևից նույն շենքի բակ է են եկել նաև Հ.Ղարիբյանը և Մ.Հարությունյանը: Ս.Շահբազյանը Հ.Մայիլյանին ասել է, թե որտեղ կարող են խոսել, որպեսզի հարևաններին չանհանգստացնեն: Վերջինս առաջարկել է խոսակցությունը շարունակել ավտոտնակում, որից հետո նրանք բոլորը միասին մտել են ավտոտնակ:
Վերոշարադրյալն ամփոփելով` կարելի է հստակորեն արձանագրել, որ գործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել այն մասին, որ տուժողները և ամբաստանյալները մինչև ավտոտնակ մտնելը միմյանց նկատմամբ որևէ թշնամություն են ունեցել կամ դիտավորություն են ունեցել միմյանց մարմնական վնաս պատճառելու կամ սպանելու: Այդ հանգամանքը հաստատվում է նաև այն փաստով, որ հանդիպման գնալու և ավտոտնակ մտնելու ժամանակ կռվի մասնակիցներից ոչ մեկի մոտ որևէ գործիք կամ զենք չի եղել, նրանց միջև որևէ կոպիտ խոսակցություն, հայհոյանք, սպառնալիք չի եղել, ինչը հստակ ցույց է տալիս, որ նրանք նախապատրաստված չեն եղել կռիվ անելու համար, այլ ցանկացել են միայն խոսել:
49. Այսինքն, գործով որևէ տվյալ ձեռք չի բերվել առ այն, որ Էրիկ Մկրտչյանը կամ մյուսները դեպքի ժամանակ միմյանց նկատմամբ վատ տրամադրվածություն կամ թշնամանք են ունեցել կամ հատուկ դիտավորություն են ունեցել կռիվ անելու, միմյանց մարմնական վնաս պատճառելու կամ որևէ մեկին սպանելու: Ավելին, հաստատված փաստական հանգամանք է, որ Էրիկ Մկրտչյանը դեպքից առաջ չի ճանաչել Հայկ Ղարիբյանին, նրա նկատմամբ որևէ թշնամանք չի ունեցել, բացի այդ, չի ճանաչել նաև ոչ Սերգեյ Շահբազյանին, ոչ Արփինե Հովհաննիսյանին և ոչ էլ վերջինիս <<SMS>> հաղորդագրություն ուղարկած Վաչե Խաչատրյանին: Այսինքն, Էրիկ Մկրտչյանը այդ վեճի հետ կապված որևէ շարժառիթ կամ շահագրգռություն չի ունեցել, և նա որևէ մեկի հանդեպ, առավել ևս Հայկ Ղարիբյանի հանդեպ որևէ վատ տրամադրվածություն կամ թշնամություն չի ունեցել` նրան սպանելու համար:
Դրան հակառակ, Հայկ Ղարիբյանի ցուցմունքներով հիմնավորվում է, որ Էրիկ Մկրտչյանը շատ հարգալից է եղել նրա հանդեպ առաջին հանդիպման ժամանակ, նա է բնակարանի դուռը բացել, իրենց ուղեկցել ներս, ապա նաև իր բաժակը օղի է լցրել և փորձել է հյուրասիրել, որից ինքը հրաժարվել է:
50. Է.Մկրտչյանի կողմից հանցավոր արարքի կատարման եղանակը, վնասվածքներ հասցնելիս օգտագործված գործիքը` դանակը, որով հնարավոր է ինչպես մարդ սպանել, այնպես էլ մարմնական վնասվածք պատճառել, մարմնական վնասվածքների քանակը, բնույթը և տեղակայումը /Հ.Ղարիբյանին պատճառվել է 4 վնասվածք, որից 1-ն է թափանցող և հասցվել է կրծքավանդակի աջ կեսի հատվածում/, հանցավորի և տուժողի վարքագիծը հանցագործությանը նախորդող և հաջորդող պահերին, նրանց փոխհարաբերությունները /դրանք վերլուծվել են սույն որոշման 48 և 49 կետերում/, ինչպես նաև հանցավոր գործողությունները դադարեցնելու պատճառները /տուժողի հետ քաշվելը/, Հ.Ղարիբյանին սպանելու շարժառիթի բացակայությունը վկայում են այն մասին, որ Է.Մկրտչյանը տուժող Հ.Ղարիբյանին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել, այլ վերջինիս դանակով հարվածել և դիտավորությամբ առողջությանը ծանր վնաս է պատճառել վիճաբանության և փոխադարձ կռվի ընթացքում:
51. Տվյալ դեպքում Է.Մկրտչյանը արարքը չի կատարել անհրաժեշտ պաշտպանության վիճակում, այսինքն` պաշտպանվողի կամ մեկ այլ անձի կյանքը, առողջությունը և իրավունքները հանրության համար վտանգավոր ոտնձգությունից կամ դրա իրական սպառնալիքից ոտնձգություն կատարողին վնաս պատճառելու միջոցով պաշտպանելիս: Ծագած վիճաբանության ընթացքում առաջինը ինքն է դանակով հարվածել տուժող Մ.Հարությունյանին` վերջինիս առողջությանը պատճառելով թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, որից հետո միայն Հ.Ղարիբյանը հարվածներ է հասցրել Է.Մկրտչյանին:
52. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
2. Գործի քննության արդյունքում գտնելով, որ արարքն իրավաբանորեն ճիշտ որակված չէ, վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի փոխել հանցագործության որակումը քրեական օրենքի այն հոդվածով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում ավելի թեթև հանցագործության համար:
3. Վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի գործի քննության արդյունքներով առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում կիրառել ավելի ծանր հանցագործության համար օրենք կամ նշանակել ավելի խիստ պատիժ միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքերով բողոք է բերել մեղադրողը, ինչպես նաև տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը>>:
53. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գործի քննության ընթացքում առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցների վերլուծության և գնահատման հիման վրա հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով իրավաբանորեն ճիշտ որակված չէ և արարքի որակումը պետք է փոխել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում ավելի թեթև հանցագործության համար:
54. Վերաքննիչ դատարանը ամբաստանյալ Է.Մկրտչյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնում կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը /կատարվածը համարվում է ծանր հանցագործություն/, հանցավորի անձը` նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ է դիտում վատառողջ լինելը` նրա մոտ առկա է <<չափավոր արտահայտնված հիստերոնևրոտիկ խանգարումներ>> հիվանդությունը:
Դատարանը Է.Մկրտչյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրում:
55. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
1/ մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: Այն դեպքում, երբ վերաքննիչ դատարանը մերժում է վերաքննիչ բողոքը, սակայն դատարանի կայացրած գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտը թերի կամ սխալ է պատճառաբանված, ապա վերաքննիչ դատարանը պատճառաբանում է անփոփոխ թողնված դատական ակտը.
2/ ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը: Չբեկանված մասով դատական ակտը մտնում է օրինական ուժի մեջ.
3/ քաղաքացիական հայցի մասով ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանում է դատական ակտը և այդ մասով հաստատում կողմերի հաշտության համաձայնությունը.
4/ մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից.
5/ ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանում է դատական ակտը և կարճում է գործի վարույթն ամբողջովին կամ դրա մի մասը կամ առանց քննության է թողնում քաղաքացիական հայցն ամբողջովին կամ դրա մի մասը>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<< Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1/ գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2/ ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3/ առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին>>:
56. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքի քննության արդյունքում հանգում է այն հետևության, որ այն ենթակա է բավարարման մասնակիորեն, իսկ դատավճիռը պետք է բեկանել և փոփոխել` նկատի ունենալով, որ թույլ է տրվել դատական սխալ` ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը և Է.Մկրտչյանի արարքը իրավաբանորեն ճիշտ չի որակվել:
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ և 397-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Գործով մեղադրող, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա.Մնացականյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
2.Պաշտպան Վ.Զուռնաչյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն:
3. Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Սերգեյ Էդուարդի Շահբազյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով, Հայկ Պետրոսի Ղարիբյանի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին, 3-րդ կետերով` բեկանել և փոփոխել Է.Մկրտչյանի մասով.
4. Էրիկ Էդուարդի Մկրտչյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 34-104-րդ հոդվածի 1-ին մասից վերաորակել նույն օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և վերջինիս նկատմամբ որպես պատիժ նշանակել ազատազրկում 4/չորս/ տարի ժամկետով:
5. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
6. Սույն որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք կարող է բերվել այն հրապարակելու օրվանից մեկամսյա ժամկետում` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատին:


Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ