Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0100/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
1.10
Պատասխանող
Հարություն Մանուկյան
Հարություն Մանուկյան Ահարոնի
Հարություն Մանուկյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արմեն Խաչատրյան
Հոդվածներ
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
ՀՀ Քրեական օրենսգիրք
Հոդված 113 Մաս 1
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Գագիկ Ավետիսյան
Ռուզաննա Բարսեղյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արմեն Խաչատրյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2015-04-16 | 11:00 | 2 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-01-30 | 11:50 | 1 | Կայացել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-01-29 | 16:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2015-01-22 | 11:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-12-23 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-11-21 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-11-05 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-10-15 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-09-29 | 15:00 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-09-17 | 10:30 | 1 | Նշանակվել է դատական նիստ | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-07-24 | 10:30 | 1 | Կայացել է |
Գործ ԵԱՔԴ/0100/01/14
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
2015 թվականի ապրիլի 16-ին Երևան քաղաքում
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Է. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշման դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի 2014 թվականի մարտի 05-ի որոշմամբ Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` նրա բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի 2014 թվականի մարտի 18-ի որոշմամբ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին 05.03.2014թ. որոշումը վերացվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական գործը:
2014 թվականի հունիսի 03-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հուլիսի 04-ին թիվ 14200514 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշմամբ, Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճվել, և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանաալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:
Վերոնշյալ որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մարտի 11-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանից:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 1640-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմաց ավտոճանապարհի երթևեկելի գոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տիգրան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով:
Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները` Հարություն Մանուկյանին մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
Առաջին ատյանի դատարանի թույլ տրված խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում.
Սույն գործի դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ Հ.Մանուկյանը 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փող. 17 հասցեում, ճանապարհի երթևեկելի գոտու աջ հատվածում, տաքսի ավտոմեքենայի կայանելու վայրի հետ կապված անհիմն վեճի է բռնվել տուժող Տիգրան Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, իր անձի՝ տվյալ վայրում առավելություններ ունենալու հանգամանքն ընդգծելու նպատակով, իջնելով իր ավտոմեքենայից՝ ապտակել, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին, որից հետո 2-3 անգամ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին, այնուհետև իր ավտոմեքենայի սրահից վերցնելով մետաղյա ձող` դրանով դիտավորությամբ հարվածել է Տ.Հակոբյանի գլխի հետևի հատվածին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով: Վերոգրյալը հիմնավորվել է տուժող Տ.Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տրված և դատարանում հրապարակված ցուցմունքով, նախաքննության ընթացքում կատարված և դատարանում հետազոտված առերեսման արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 498 եզրակացությամբ, ինչպես նաև որպես ապացույց դատարանում հետազոտված դատական բժիշկ Ռ.Վարդանյանի ցուցմունքով, կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, տուժող Տ.Հակոբյանի կողմից տրված հաղորդմամբ:
Սակայն ընդհանուր իրավասության դատարանը, առանց որևէ ծանրակշիռ փաստարկ մատնանշելու, առանց հիմնավոր պատճառաբանության գտել է, որ ապացուցված չէ Հ.Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տ.Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, ապացուցված է համարել, որ Հ.Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են նրա և տուժող Տ.Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում՝ գտնելով, որ Հ.Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան, իսկ նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ինչը հակասում է դատական քննության ընթացում հետազոտված ապացույցներին, մասնավորապես՝
- տուժող Տ.Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում։ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, <<Չաո>> տաքսի ծառայությանը պատկանող, իրեն ամրակցված <<BYD>> մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռիգայի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում։ Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կանգնել է մուգ կապույտ գույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդն անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել։ Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս՝ իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը։ Վարորդը՝ մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, գոռգոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կանգնի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինն անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ անգամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք անգամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին։ Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետագա զարգացումներից՝ նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին։ Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին։ Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ անգամ հարվածել իր գլխի ետևի հատվածին։ Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը։ Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զանգահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին։ Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու անգամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին։ Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև <<ձեռքերը գցել է նրա կողմը>>։ Ինքը Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի։ Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել։
- դատաբժիշկ Ռ.Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Տ.Հակոբյանի մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է նրա կողմից նշած հանգամանքներում՝ մեկ ապտակ, երկու-երեք բռունցքով հարված դեմքին, ոտքով հարված իրանին և մետաղյա ձողով հարված գլխի հետևի հատվածում։ Նշված հանգամանքին ընդհանուր իրավասության դատարանն իր որոշմամբ ընդհանրապես չի անդրադարձել, այլ միայն հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով այս հանգամանքը՝ արձանագրել է, որ մետաղյա ձող չի եղել։
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, վերլուծելով դատարանում հետազոտված ապացույցները և գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, հանգել է անհիմն հետևության, որ Հ.Մանուկյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Դատարանն առանց հիմնավոր պատճառաբանության հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանը Տ.Հակոբյանին մարմնական վնասվածքները պատճառել է նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Ինչ անձնական փոխհարաբերությունների մասին կարող է խոսք լինել, երբ քրեական գործով հաստատված է այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանն ու Տ.Հակոբյանը նախկինում միմյանց չեն ճանաչել, դեպքի օրն են առաջին անգամ հանդիպել։ Հ.Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը։
Վերլուծելով դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տրված հարցերին ամբաստանյալի պատասխանները՝ մեղադրողը հանգում է հետևության, որ տուժողին ծեծի ենթարկելու առիթը եղել է չնչին, մղումը՝ խուլիգանական։
Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, կայացրել է անօրինական, անհիմն և չպատճառաբանված որոշում, ինչի հետևանքով խաթարվում է արդարադատության բուն էությունը։
Այսպիսով, ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Ելնելով վերոգրյալից` մեղադրող Է.Պետրոսյանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. որոշումը, Հ.Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատասխանող պատիժ:
4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Իր պաշտպանյալն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։
Հ.Մանուկյանի կողմից Տ.Հակոբյանին մետաղյա ձողով մարմնի տարբեր մասերին դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելու հանգամանքը չի հաստատվել դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով` դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, որում նշվում է, որ դեպքի վայրից ոչինչ չի առգրավվել, թիվ 498 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ և փորձագետի հարցաքննության արձանագրությամբ, որտեղ փորձագետը հարցին պատասխանել է, որ Տ.Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է Տ.Հակոբյանի կողմից ցուցմունքում, ինչպես նաև փորձաքննության ընթացքում հայտարարած պայմանններում։
Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության 1/3-ից պակաս զգալի կայուն կորուստ, որը կատարվել է խուլիգանական դրդումներով, մեկնաբանվում է նույն կերպ ինչ որ խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանությունը։ Խուլիգանական դրդումներով կատարված արարքի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել ՎԲ-48/08 և ՎԲ-03/08 որոշումներում, որոնք կիրառելի են նաև իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը մեկնաբանելիս:
Պաշտպանը, մեջբերելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-48/08, 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ապացուցված է համարել, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Դատարանը գտել է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան։ Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում, մինչև քրեական գործ հարուցելը, հայտնել է, որ դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել է Հարություն Մանուկյանի հետ, որը պարտավորվել է հոգալ բուժման ծախսերը, այդ պատճառով նա որևէ բողոք չունի նրա նկատմամբ և չի ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության։ Խնդրել է իր հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք, ինչպես նաև դատաքննությամբ հաստատվել է Հ.Մանուկյանի կողմից բուժման ծախսերը հոգալու հանգամանքը, և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն՝ քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանն իրավացիորեն գտել է որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Սույն գործով դատաքննության արդյունքում հաստատված է համարվել այն հանգամանքը, որ երկուստեք ծեծկռտուքի վերածված վիճաբանության առիթը և պատճառը եղել են տուժողի կողմից իր պաշտպանյալին վիրավորելու հանգամանքը։ Այսինքն, վեճի նախաձեռնողը եղել է Տ.Հակոբյանը։
Քրեական օրենսգրքի մեկնաբանություններում խուլիգանանական դրդումներով կատարված արարքի մեկանաբանությունից երևում է, որ եթե վեճի կամ կռվի նախաձեռնողը եղել է տուժողը, այսինքն, եթե վեճի առիթ է հանդիսացել նրա անօրինական վարքագիծը, ապա մեղավորը չի կարող պատասխանատվություն կրել խուլիգանական դրդումներով կատարած հանցանքի համար։
Այսպիսով, պաշտպանական կողմը հաստատված է համարում, որ կռվի վերածված վիճաբանությունը ծագել է ոչ թե չնչին առիթով՝ խուլիգանական դրդումներով, այլ տուժողի նախաձեռնությամբ։
Դատարանը կայացրել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում և իրականացրել է արդարադատություն։
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը խնդրել է դատախազության կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը թողնել օրինական ուժի մեջ:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանության կողմի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…) 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<< Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն կորուստ(…)>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն`
<< 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
6) խուլիգանական դրդումներով, (…)>>:
Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, քրեական գործի վարույթը կարճել և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցրել է` որոշման մեջ արձանագրելով հետևյալը.
<<Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տիգրան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ.Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հանգամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են գործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքն, ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտի վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլիգանական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը:
Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` գտնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանն ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում մինչև քրեական գործ հարուցելը հայտնել է, որ <<...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հոգալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք>>, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ>>:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության, որ Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Հարություն Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ արձանագրել է, որ <<(…) հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
(…) Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն) (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով գտել է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով տվյալ պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելով, քրեական գործի վարույթը կարճելով և քրեական հետապնդումը դադարեցնելով` դատական սխալ թույլ չի տվել:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալ հիմնավորումները` վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի որոշումն օրինական է և հիմնավորված, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումների վերաբերյալ բողոքաբերի փաստարկներն իրենց հաստատումը քրեական գործի նյութերում չեն գտնում, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է թողնել առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշումը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Ս.ՉԻ
ՉՈՅ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
2015 թվականի ապրիլի 16-ին Երևան քաղաքում
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ
Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Է. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշման դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի 2014 թվականի մարտի 05-ի որոշմամբ Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` նրա բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի 2014 թվականի մարտի 18-ի որոշմամբ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին 05.03.2014թ. որոշումը վերացվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական գործը:
2014 թվականի հունիսի 03-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2014 թվականի հուլիսի 04-ին թիվ 14200514 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշմամբ, Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճվել, և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանաալու մասին ստորագրությունը վերացվել է:
Վերոնշյալ որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մարտի 11-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանից:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 1640-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմաց ավտոճանապարհի երթևեկելի գոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տիգրան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով:
Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները` Հարություն Մանուկյանին մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա:
Առաջին ատյանի դատարանի թույլ տրված խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում.
Սույն գործի դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ Հ.Մանուկյանը 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փող. 17 հասցեում, ճանապարհի երթևեկելի գոտու աջ հատվածում, տաքսի ավտոմեքենայի կայանելու վայրի հետ կապված անհիմն վեճի է բռնվել տուժող Տիգրան Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, իր անձի՝ տվյալ վայրում առավելություններ ունենալու հանգամանքն ընդգծելու նպատակով, իջնելով իր ավտոմեքենայից՝ ապտակել, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին, որից հետո 2-3 անգամ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին, այնուհետև իր ավտոմեքենայի սրահից վերցնելով մետաղյա ձող` դրանով դիտավորությամբ հարվածել է Տ.Հակոբյանի գլխի հետևի հատվածին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով: Վերոգրյալը հիմնավորվել է տուժող Տ.Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տրված և դատարանում հրապարակված ցուցմունքով, նախաքննության ընթացքում կատարված և դատարանում հետազոտված առերեսման արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 498 եզրակացությամբ, ինչպես նաև որպես ապացույց դատարանում հետազոտված դատական բժիշկ Ռ.Վարդանյանի ցուցմունքով, կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, տուժող Տ.Հակոբյանի կողմից տրված հաղորդմամբ:
Սակայն ընդհանուր իրավասության դատարանը, առանց որևէ ծանրակշիռ փաստարկ մատնանշելու, առանց հիմնավոր պատճառաբանության գտել է, որ ապացուցված չէ Հ.Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տ.Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, ապացուցված է համարել, որ Հ.Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են նրա և տուժող Տ.Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում՝ գտնելով, որ Հ.Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան, իսկ նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ինչը հակասում է դատական քննության ընթացում հետազոտված ապացույցներին, մասնավորապես՝
- տուժող Տ.Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում։ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, <<Չաո>> տաքսի ծառայությանը պատկանող, իրեն ամրակցված <<BYD>> մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռիգայի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում։ Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կանգնել է մուգ կապույտ գույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդն անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել։ Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս՝ իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը։ Վարորդը՝ մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, գոռգոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կանգնի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինն անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ անգամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք անգամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին։ Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետագա զարգացումներից՝ նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին։ Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին։ Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ անգամ հարվածել իր գլխի ետևի հատվածին։ Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը։ Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զանգահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին։ Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու անգամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին։ Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև <<ձեռքերը գցել է նրա կողմը>>։ Ինքը Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի։ Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել։
- դատաբժիշկ Ռ.Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Տ.Հակոբյանի մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է նրա կողմից նշած հանգամանքներում՝ մեկ ապտակ, երկու-երեք բռունցքով հարված դեմքին, ոտքով հարված իրանին և մետաղյա ձողով հարված գլխի հետևի հատվածում։ Նշված հանգամանքին ընդհանուր իրավասության դատարանն իր որոշմամբ ընդհանրապես չի անդրադարձել, այլ միայն հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով այս հանգամանքը՝ արձանագրել է, որ մետաղյա ձող չի եղել։
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, վերլուծելով դատարանում հետազոտված ապացույցները և գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, հանգել է անհիմն հետևության, որ Հ.Մանուկյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Դատարանն առանց հիմնավոր պատճառաբանության հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանը Տ.Հակոբյանին մարմնական վնասվածքները պատճառել է նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Ինչ անձնական փոխհարաբերությունների մասին կարող է խոսք լինել, երբ քրեական գործով հաստատված է այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանն ու Տ.Հակոբյանը նախկինում միմյանց չեն ճանաչել, դեպքի օրն են առաջին անգամ հանդիպել։ Հ.Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը։
Վերլուծելով դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տրված հարցերին ամբաստանյալի պատասխանները՝ մեղադրողը հանգում է հետևության, որ տուժողին ծեծի ենթարկելու առիթը եղել է չնչին, մղումը՝ խուլիգանական։
Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, կայացրել է անօրինական, անհիմն և չպատճառաբանված որոշում, ինչի հետևանքով խաթարվում է արդարադատության բուն էությունը։
Այսպիսով, ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։
Ելնելով վերոգրյալից` մեղադրող Է.Պետրոսյանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. որոշումը, Հ.Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատասխանող պատիժ:
4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը.
Ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Իր պաշտպանյալն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։
Հ.Մանուկյանի կողմից Տ.Հակոբյանին մետաղյա ձողով մարմնի տարբեր մասերին դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելու հանգամանքը չի հաստատվել դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով` դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, որում նշվում է, որ դեպքի վայրից ոչինչ չի առգրավվել, թիվ 498 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ և փորձագետի հարցաքննության արձանագրությամբ, որտեղ փորձագետը հարցին պատասխանել է, որ Տ.Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է Տ.Հակոբյանի կողմից ցուցմունքում, ինչպես նաև փորձաքննության ընթացքում հայտարարած պայմանններում։
Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության 1/3-ից պակաս զգալի կայուն կորուստ, որը կատարվել է խուլիգանական դրդումներով, մեկնաբանվում է նույն կերպ ինչ որ խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանությունը։ Խուլիգանական դրդումներով կատարված արարքի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել ՎԲ-48/08 և ՎԲ-03/08 որոշումներում, որոնք կիրառելի են նաև իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը մեկնաբանելիս:
Պաշտպանը, մեջբերելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-48/08, 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ապացուցված է համարել, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Դատարանը գտել է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան։ Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում, մինչև քրեական գործ հարուցելը, հայտնել է, որ դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել է Հարություն Մանուկյանի հետ, որը պարտավորվել է հոգալ բուժման ծախսերը, այդ պատճառով նա որևէ բողոք չունի նրա նկատմամբ և չի ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության։ Խնդրել է իր հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք, ինչպես նաև դատաքննությամբ հաստատվել է Հ.Մանուկյանի կողմից բուժման ծախսերը հոգալու հանգամանքը, և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն՝ քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանն իրավացիորեն գտել է որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Սույն գործով դատաքննության արդյունքում հաստատված է համարվել այն հանգամանքը, որ երկուստեք ծեծկռտուքի վերածված վիճաբանության առիթը և պատճառը եղել են տուժողի կողմից իր պաշտպանյալին վիրավորելու հանգամանքը։ Այսինքն, վեճի նախաձեռնողը եղել է Տ.Հակոբյանը։
Քրեական օրենսգրքի մեկնաբանություններում խուլիգանանական դրդումներով կատարված արարքի մեկանաբանությունից երևում է, որ եթե վեճի կամ կռվի նախաձեռնողը եղել է տուժողը, այսինքն, եթե վեճի առիթ է հանդիսացել նրա անօրինական վարքագիծը, ապա մեղավորը չի կարող պատասխանատվություն կրել խուլիգանական դրդումներով կատարած հանցանքի համար։
Այսպիսով, պաշտպանական կողմը հաստատված է համարում, որ կռվի վերածված վիճաբանությունը ծագել է ոչ թե չնչին առիթով՝ խուլիգանական դրդումներով, այլ տուժողի նախաձեռնությամբ։
Դատարանը կայացրել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում և իրականացրել է արդարադատություն։
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը խնդրել է դատախազության կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը թողնել օրինական ուժի մեջ:
5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանության կողմի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք:
(…) 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն(…)>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<< Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն կորուստ(…)>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն`
<< 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
6) խուլիգանական դրդումներով, (…)>>:
Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, քրեական գործի վարույթը կարճել և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցրել է` որոշման մեջ արձանագրելով հետևյալը.
<<Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տիգրան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ.Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հանգամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են գործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքն, ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտի վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլիգանական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը:
Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` գտնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանն ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում մինչև քրեական գործ հարուցելը հայտնել է, որ <<...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հոգալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք>>, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ>>:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության, որ Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում:
Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Հարություն Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ արձանագրել է, որ <<(…) հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը:
(…) Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն) (…)>>:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով գտել է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին:
Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով տվյալ պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելով, քրեական գործի վարույթը կարճելով և քրեական հետապնդումը դադարեցնելով` դատական սխալ թույլ չի տվել:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալ հիմնավորումները` վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի որոշումն օրինական է և հիմնավորված, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումների վերաբերյալ բողոքաբերի փաստարկներն իրենց հաստատումը քրեական գործի նյութերում չեն գտնում, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է թողնել առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշումը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Ս.ՉԻ
ՉՈՅ
ԵԱՔԴ/0100/01/14
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
քրեական •ործի վարույթը կարճելու և քրեական
հետապնդումը դադարեցնելու մասին
30.01.2015թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª
նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Մա•դա Գրի•որյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Էդ•ար Պետրոսյանի,
պաշտպան` Անժելիկա Հակոբյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի`
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ծնված 28.08.1958թ.-ին, Ախուրյանի շրջանի, Արևիկ •յուղում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8 ամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, վարել է մասնավոր տաքսի, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է ք. Երևան, Արաբկիրի 23 փողոց, 11/4 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորա•րությունը:
2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական •ործը:
2014 թվականի մարտի 19-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2014 թվականի հունիսի 3-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը որպես մեղադրյալ է ներ•րավվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմացª ավտոճանապարհի երթևեկելի •ոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տի•րան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օ•տա•ործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդ•ծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տի•րան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնասª առողջության տևական քայքայումով՚:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի սկզբներին հիմնական աշխատանք չունենալու պատճառով իրեն պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենան որպես տաքսի է վարել, որպեսզի հո•ա իր ընտանիքի ծախսերը: Հիմնականում իր մեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում, քանի որ դա իր բնակավայրն է և բոլորը տեղյակ են եղել, որ ինքը միշտ այդտեղ է մեքենան կան•նեցում և այդտեղից է ուղևորներին տեղափոխում: Երևան քաղաքում տաքսիստների մեջ ձևավորված սովորույթի համաձայն յուրաքանչյուր մեքենա ունի իր կայանման վարը, օրինակ ինքը չի կարող այլ վայրում իր տաքսին կայանել և այդտեղից աշխատել: Նշված տարածքում այլ տաքսի ավտոմեքենա կան•նելու դեպքում, իր խնդրանքով վերջիններս հեռացել են: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում եկել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկ, որտեղ նախապես կան•նած է եղել ՙBYD՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա: Մոտ 1 րոպեի չափով ձայնային ազդանշան է տվել, որպեսզի վերջինս կամ առաջ •նա, կամ հեռանա այդ տարածքից: Սակայն նշված մեքենայի վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Տի•րան Հակոբյանը, մոտեցել է իր մեքենային և կոպիտ կերպով հարցրել է իրեն. ՙինչա±, անունդ •րածա± ստեղ՚, որից հետո ինքն առանց վիճելու, հայհոյելու և •ոռալու խնդրել է, որ վերջինս հեռանա, սակայն Տի•րանը մոտեցել է վարորդի դռանը և պատուհանից ձեռքը մտցրել ներս ու բռկնել է իր պարանոցի շրջանում: Դրանից հետո պաշտպանվելու նպատակով ինքը բացել է մեքենայի դուռը, դուրս եկել ու ձեռքով հարվածել է Տի•րանին, իրենց միջև ծեծկռտուք է սկսվել: Ինքը մի քանի ան•ամ բռունքով հարվածել է Տի•րանին, սակայն հստակ չի հիշում, թե կոնկրետ որ մասին: Տի•րանը ևս հարվածել է իրեն, այդ ընթացքում իրենք տվել են փոխադարձ հայհոյանքներ: Տի•րանին ինքը ձողով չի հարվածել, նրան ձեռքով հասցված իր դիպուկ հարվածները վերջինիս պատճառել են մարմնական վնասվածքներ, քանի որ նախկինում ինքը զբաղվել է սպորտով: Երբ արդեն իրենց վեճը •րթե ավարտված է եղել իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդ և փորձել իրենց հանդարտեցնել: Դրանից հետո Տի•րանը նստել է իր մեքենան և հեռացել: Ինքը որոշ ժամանակ այդտեղ մնալուց հետո ևս հեռացել է: Իրենց վիճաբանության տևել է մոտ 5 րոպե, որի ժամանակ, բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից, ուրիշ ոչ մեկ չի եղել: Ընդունում է, որ Տի•րան Հակոբյանի դրսևորած վարքա•ծի` իր կոկորդից բռնելու արդյունքում,պաշտպանվելու նպատակով իրենց միջև կռիվ է սկսվել, որի ընթացքում ինքը մարմնական վնասվածք է հասցրել Տի•րան Հակոբյանին: Իր ձեռքին մետաղյա ձող չի եղել, Տի•րանին հարվածել է ձեռքով: Դեպքից հետո հո•ացել է վերջինիս բուժման ծախսերը:
Հարություն Մանուկյանը դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև նախաքննության ընթացքումª տուժող Տի•րան Հակոբյանի հետ առերես հարցաքննվելիս:
Տուժող Տի•րան Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է ՙՉաո՚ տաքսի ծառայությունում: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում ՙՉաո՚ տաքսի ծառայության իրեն ամրակցված ՙBYD՚ մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում: Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կան•նել է մու• կապույտ •ույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդը անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել: Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս` իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը: Վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, •ոռ•ոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կան•նի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինը անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ ան•ամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք ան•ամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետա•ա զար•ացումներից` նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին: Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին: Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ ան•ամ հարվածել իր •լխի ետևի հատվածին: Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը: Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զան•ահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին: Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու ան•ամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին: Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև ՙձեռքերը •ցել է նրա կողմը՚: Ինքն ի սկզբաբանե Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի: Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել: Հարություն Մանուկյանի կողմից իր առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հետ կապված նրա դեմ չի բողոքում, նյութական կամ որևէ այլ պահանջ չունի, քանի որ հաշտվել է նրա հետ:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 498 եզրակացության համաձայն քաղ. Տ. Հակոբյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների, աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են` բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, և պատճառվել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21 – օրից ավելի: Ինչ վերաբերվում է մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճանին առանձին-առանձին, ապա. աջ այտոսկրի կոտրվածք առանձին վերցրած պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, իսկ մնացած մարմնական վնասվածքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցրած` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացության համաձայն Հ. Մանուկյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` պարանոցի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է •ործի հան•ամանքներում նշված ժամանակին, հան•ամանքներում, որը առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Սակայն, եթե հետա•այում ներկայացվի նևրոպաթոլո•ի պատասխան •րությունը և ի հայտ •ան նոր տվյալներ, ապա հնարավոր է փոփոխություններ հետևություններում:
Դեպքի վայրի զննության մասին 19.05.2014թ.-ին կազմված արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեում •տնվող տնտեսական խանութից 10 մետր դեպի Ռի•այի փողոցի խաչմերուկ ընկած մայթի հարակից ավտոճանապարհի աջակողմյան հատվածը և հայտարարել, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին հենց նշված վայրում է Հարություն Մանուկյանն առանց որևէ պատճառի, անհիմն վիճաբանել իր հետ, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին և իր առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս: Հյատնել է նաև, որ նշված վայրում են կայանված եղել իր և Հարություն Մանուկյանի կողմից վարվող ավտոմեքենաները. առջևի հատվածում իր, իսկ հետևի հատվածում կայանված է եղել Հարություն Մանուկյանի ավտոմեքենան:
Հաղորդում ընդունելու մասին 19.02.2014թ.-ի թիվ 019864 արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկի մոտ ավտոմեքենաների կայանման վայրի պատճառով ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը ձեռքերով, ոտքերով, ապա նաև մետաղյա ձողով հարվածել է իր մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածք ու ֆիզիկական ցավ:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ •նահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դատարանը •տնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, Հարություն Մանուկյանին մեղսա•րված արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
ՙԴիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտան•ավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենս•րքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զ•ալի կայուն կորուստ...՚:
Նույն օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն`
ՙ 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝ ... 6) խուլի•անական դրդումներով,...՚:
Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած է հանցավորի` հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելու ձ•տումը: Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդ•ծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձ•տումը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական •ործով իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙ...խուլի•անական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքա•ծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքա•իծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելով՚:
Դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը խուլի•անական դրդումներով որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հանցավորի դիտավորության ուղղվածությունը, շարժառիթները և նպատակաները, կատարած •ործողության հան•ամանքները: Անձնական հարաբերություններից ենելով կատարված արարքը խուլի•անական դրդումներով դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառել չի կարող որակվել:
Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տի•րան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ. Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հան•ամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօ•ուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հան•ում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնասը պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են •ործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքնª ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտիª վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլի•անական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը:
Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, •ործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստու•ելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` •տնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլի•անական դրդումներով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանը ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի •ործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տի•րան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ. Հակոբյանի կողմից Հ. Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին:
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործությունների վերաբերյալ քրեական •ործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տի•րան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքումª մինչև քրեական •ործ հարուցելը հայտնել է, որ ՙ...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հո•ալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք՚, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական •ործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենս•րքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը •տնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին` դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը պետք է վերացնել:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 313-րդ հոդվածով` դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսա•րված արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը վերացնել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
դատավոր` ստորա•րություն
Բնա•րի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան
Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
քրեական •ործի վարույթը կարճելու և քրեական
հետապնդումը դադարեցնելու մասին
30.01.2015թ. ք. Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության դատարանըª
նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի,
քարտուղարությամբ` Մա•դա Գրի•որյանի,
մասնակցությամբ մեղադրող` Էդ•ար Պետրոսյանի,
պաշտպան` Անժելիկա Հակոբյանի,
դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի`
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ծնված 28.08.1958թ.-ին, Ախուրյանի շրջանի, Արևիկ •յուղում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8 ամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, վարել է մասնավոր տաքսի, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է ք. Երևան, Արաբկիրի 23 փողոց, 11/4 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորա•րությունը:
2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական •ործը:
2014 թվականի մարտի 19-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն:
2014 թվականի հունիսի 3-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը որպես մեղադրյալ է ներ•րավվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմացª ավտոճանապարհի երթևեկելի •ոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տի•րան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օ•տա•ործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդ•ծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տի•րան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնասª առողջության տևական քայքայումով՚:
2014 թվականի հուլիսի 4-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար:
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի սկզբներին հիմնական աշխատանք չունենալու պատճառով իրեն պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենան որպես տաքսի է վարել, որպեսզի հո•ա իր ընտանիքի ծախսերը: Հիմնականում իր մեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում, քանի որ դա իր բնակավայրն է և բոլորը տեղյակ են եղել, որ ինքը միշտ այդտեղ է մեքենան կան•նեցում և այդտեղից է ուղևորներին տեղափոխում: Երևան քաղաքում տաքսիստների մեջ ձևավորված սովորույթի համաձայն յուրաքանչյուր մեքենա ունի իր կայանման վարը, օրինակ ինքը չի կարող այլ վայրում իր տաքսին կայանել և այդտեղից աշխատել: Նշված տարածքում այլ տաքսի ավտոմեքենա կան•նելու դեպքում, իր խնդրանքով վերջիններս հեռացել են: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում եկել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկ, որտեղ նախապես կան•նած է եղել ՙBYD՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա: Մոտ 1 րոպեի չափով ձայնային ազդանշան է տվել, որպեսզի վերջինս կամ առաջ •նա, կամ հեռանա այդ տարածքից: Սակայն նշված մեքենայի վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Տի•րան Հակոբյանը, մոտեցել է իր մեքենային և կոպիտ կերպով հարցրել է իրեն. ՙինչա±, անունդ •րածա± ստեղ՚, որից հետո ինքն առանց վիճելու, հայհոյելու և •ոռալու խնդրել է, որ վերջինս հեռանա, սակայն Տի•րանը մոտեցել է վարորդի դռանը և պատուհանից ձեռքը մտցրել ներս ու բռկնել է իր պարանոցի շրջանում: Դրանից հետո պաշտպանվելու նպատակով ինքը բացել է մեքենայի դուռը, դուրս եկել ու ձեռքով հարվածել է Տի•րանին, իրենց միջև ծեծկռտուք է սկսվել: Ինքը մի քանի ան•ամ բռունքով հարվածել է Տի•րանին, սակայն հստակ չի հիշում, թե կոնկրետ որ մասին: Տի•րանը ևս հարվածել է իրեն, այդ ընթացքում իրենք տվել են փոխադարձ հայհոյանքներ: Տի•րանին ինքը ձողով չի հարվածել, նրան ձեռքով հասցված իր դիպուկ հարվածները վերջինիս պատճառել են մարմնական վնասվածքներ, քանի որ նախկինում ինքը զբաղվել է սպորտով: Երբ արդեն իրենց վեճը •րթե ավարտված է եղել իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդ և փորձել իրենց հանդարտեցնել: Դրանից հետո Տի•րանը նստել է իր մեքենան և հեռացել: Ինքը որոշ ժամանակ այդտեղ մնալուց հետո ևս հեռացել է: Իրենց վիճաբանության տևել է մոտ 5 րոպե, որի ժամանակ, բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից, ուրիշ ոչ մեկ չի եղել: Ընդունում է, որ Տի•րան Հակոբյանի դրսևորած վարքա•ծի` իր կոկորդից բռնելու արդյունքում,պաշտպանվելու նպատակով իրենց միջև կռիվ է սկսվել, որի ընթացքում ինքը մարմնական վնասվածք է հասցրել Տի•րան Հակոբյանին: Իր ձեռքին մետաղյա ձող չի եղել, Տի•րանին հարվածել է ձեռքով: Դեպքից հետո հո•ացել է վերջինիս բուժման ծախսերը:
Հարություն Մանուկյանը դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև նախաքննության ընթացքումª տուժող Տի•րան Հակոբյանի հետ առերես հարցաքննվելիս:
Տուժող Տի•րան Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է ՙՉաո՚ տաքսի ծառայությունում: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում ՙՉաո՚ տաքսի ծառայության իրեն ամրակցված ՙBYD՚ մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում: Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կան•նել է մու• կապույտ •ույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդը անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել: Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս` իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը: Վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, •ոռ•ոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կան•նի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինը անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ ան•ամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք ան•ամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետա•ա զար•ացումներից` նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին: Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին: Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ ան•ամ հարվածել իր •լխի ետևի հատվածին: Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը: Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զան•ահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին: Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու ան•ամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին: Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև ՙձեռքերը •ցել է նրա կողմը՚: Ինքն ի սկզբաբանե Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի: Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել: Հարություն Մանուկյանի կողմից իր առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հետ կապված նրա դեմ չի բողոքում, նյութական կամ որևէ այլ պահանջ չունի, քանի որ հաշտվել է նրա հետ:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 498 եզրակացության համաձայն քաղ. Տ. Հակոբյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների, աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են` բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, և պատճառվել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21 – օրից ավելի: Ինչ վերաբերվում է մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճանին առանձին-առանձին, ապա. աջ այտոսկրի կոտրվածք առանձին վերցրած պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, իսկ մնացած մարմնական վնասվածքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցրած` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացության համաձայն Հ. Մանուկյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` պարանոցի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է •ործի հան•ամանքներում նշված ժամանակին, հան•ամանքներում, որը առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Սակայն, եթե հետա•այում ներկայացվի նևրոպաթոլո•ի պատասխան •րությունը և ի հայտ •ան նոր տվյալներ, ապա հնարավոր է փոփոխություններ հետևություններում:
Դեպքի վայրի զննության մասին 19.05.2014թ.-ին կազմված արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեում •տնվող տնտեսական խանութից 10 մետր դեպի Ռի•այի փողոցի խաչմերուկ ընկած մայթի հարակից ավտոճանապարհի աջակողմյան հատվածը և հայտարարել, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին հենց նշված վայրում է Հարություն Մանուկյանն առանց որևէ պատճառի, անհիմն վիճաբանել իր հետ, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին և իր առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս: Հյատնել է նաև, որ նշված վայրում են կայանված եղել իր և Հարություն Մանուկյանի կողմից վարվող ավտոմեքենաները. առջևի հատվածում իր, իսկ հետևի հատվածում կայանված է եղել Հարություն Մանուկյանի ավտոմեքենան:
Հաղորդում ընդունելու մասին 19.02.2014թ.-ի թիվ 019864 արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկի մոտ ավտոմեքենաների կայանման վայրի պատճառով ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը ձեռքերով, ոտքերով, ապա նաև մետաղյա ձողով հարվածել է իր մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածք ու ֆիզիկական ցավ:
Վերլուծելով ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ •նահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դատարանը •տնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, Հարություն Մանուկյանին մեղսա•րված արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
ՙԴիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտան•ավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենս•րքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զ•ալի կայուն կորուստ...՚:
Նույն օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն`
ՙ 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝ ... 6) խուլի•անական դրդումներով,...՚:
Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած է հանցավորի` հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելու ձ•տումը: Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդ•ծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձ•տումը:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական •ործով իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙ...խուլի•անական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքա•ծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքա•իծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելով՚:
Դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը խուլի•անական դրդումներով որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հանցավորի դիտավորության ուղղվածությունը, շարժառիթները և նպատակաները, կատարած •ործողության հան•ամանքները: Անձնական հարաբերություններից ենելով կատարված արարքը խուլի•անական դրդումներով դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառել չի կարող որակվել:
Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տի•րան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ. Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հան•ամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօ•ուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հան•ում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնասը պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են •ործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքնª ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտիª վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլի•անական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը:
Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, •ործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստու•ելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` •տնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլի•անական դրդումներով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանը ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի •ործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տի•րան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ. Հակոբյանի կողմից Հ. Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին:
Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործությունների վերաբերյալ քրեական •ործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տի•րան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքումª մինչև քրեական •ործ հարուցելը հայտնել է, որ ՙ...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հո•ալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք՚, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական •ործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենս•րքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը •տնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին` դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը պետք է վերացնել:
Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 313-րդ հոդվածով` դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսա•րված արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը վերացնել:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում:
դատավոր` ստորա•րություն
Բնա•րի հետ ճիշտ է`
դատավոր` Ա. Խաչատրյան
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0100/01/14
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 10-07-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | ԵԱՔԴ/0100/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 14200514 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Հարություն Մանուկյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տիգրան Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին և առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հայրանուն | Ահարոնի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | Մեղադրյալ Հարություն Մանուկյանի անձնագիրը՝ կնիքված վիճակում կցված է քր.գործին։ |
| Հոդված_1 | |
| Հոդված | 113 Մաս 2 Կետ 6 |
| Վիճակագրական տողի համարը | 1.10 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 10-07-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արմեն |
| Ազգանուն | Խաչատրյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 10-07-2014 |
|---|---|
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 11-07-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 24-07-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Տիգրան |
| Ազգանուն | Հակոբյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Էդգար |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 17-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավոր Ա. Խաչատրյանի վատառողջ լինելու պատճառով դատական նիստը չի կայացել: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-09-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 15:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 15-10-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-11-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 21-11-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Չի կայացել |
| Չկայացման պատճառը | Դատավոր Ա. Խաչատրյանի արձակուրդում գտնվելու պատճառով սույն դատական նիստը չի կայացել, և սույն գործի քննությունը հետաձգվել է մեկ այլ հերթի: |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 23-12-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 10:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 22-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Անավարտ գործեր, որոնք փոխանցվել են 2015թ.
| Տեսակը | Անավարտ գործեր, որոնք գտնվում են քննության փուլում |
|---|
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 29-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 16:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 30-01-2015 |
|---|---|
| Ժամ | 11:50 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 1 |
| Նիստը | Կայացել է |
Քրեական գործի վարույթը կարճվել է ամբողջությամբ
| Կարճման ամսաթիվը | 30-01-2015 |
|---|---|
| Քրեական դատավարության օրենսգրքի հոդված | |
| Կարճման հիմքը | Սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմումի բողոքը |
| Մեղադրյալ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Հոդված | |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | ԵԱՔԴ/0100/01/14 Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ քրեական •ործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին 30.01.2015թ. ք. Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանըª նախա•ահությամբ դատավոր` Արմեն Խաչատրյանի, քարտուղարությամբ` Մա•դա Գրի•որյանի, մասնակցությամբ մեղադրող` Էդ•ար Պետրոսյանի, պաշտպան` Անժելիկա Հակոբյանի, դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, քննեց քրեական •ործն ըստ մեղադրանքի` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ծնված 28.08.1958թ.-ին, Ախուրյանի շրջանի, Արևիկ •յուղում, ազ•ությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, 8 ամյա կրթությամբ, ամուսնացած, խնամքին ոչ ոք, չի աշխատում, վարել է մասնավոր տաքսի, դատվածություն չունեցող, հաշվառված և բնակվում է ք. Երևան, Արաբկիրի 23 փողոց, 11/4 տուն հասցեում, մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու համար, որպես խափանման միջոց է կիրառվել չհեռանալու մասին ստորա•րությունը: 2014 թվականի մարտի 18-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազությունում ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական •ործը: 2014 թվականի մարտի 19-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: 2014 թվականի հունիսի 3-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը որպես մեղադրյալ է ներ•րավվել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված այն արարքի կատարման համար, որ ՙնա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմացª ավտոճանապարհի երթևեկելի •ոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տի•րան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օ•տա•ործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդ•ծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տի•րան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնասª առողջության տևական քայքայումով՚: 2014 թվականի հուլիսի 4-ին թիվ 14200514 քրեական •ործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ըստ էության քննելու համար: Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2014 թվականի սկզբներին հիմնական աշխատանք չունենալու պատճառով իրեն պատկանող ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենան որպես տաքսի է վարել, որպեսզի հո•ա իր ընտանիքի ծախսերը: Հիմնականում իր մեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում, քանի որ դա իր բնակավայրն է և բոլորը տեղյակ են եղել, որ ինքը միշտ այդտեղ է մեքենան կան•նեցում և այդտեղից է ուղևորներին տեղափոխում: Երևան քաղաքում տաքսիստների մեջ ձևավորված սովորույթի համաձայն յուրաքանչյուր մեքենա ունի իր կայանման վարը, օրինակ ինքը չի կարող այլ վայրում իր տաքսին կայանել և այդտեղից աշխատել: Նշված տարածքում այլ տաքսի ավտոմեքենա կան•նելու դեպքում, իր խնդրանքով վերջիններս հեռացել են: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում եկել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկ, որտեղ նախապես կան•նած է եղել ՙBYD՚ մակնիշի տաքսի ավտոմեքենա: Մոտ 1 րոպեի չափով ձայնային ազդանշան է տվել, որպեսզի վերջինս կամ առաջ •նա, կամ հեռանա այդ տարածքից: Սակայն նշված մեքենայի վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Տի•րան Հակոբյանը, մոտեցել է իր մեքենային և կոպիտ կերպով հարցրել է իրեն. ՙինչա±, անունդ •րածա± ստեղ՚, որից հետո ինքն առանց վիճելու, հայհոյելու և •ոռալու խնդրել է, որ վերջինս հեռանա, սակայն Տի•րանը մոտեցել է վարորդի դռանը և պատուհանից ձեռքը մտցրել ներս ու բռկնել է իր պարանոցի շրջանում: Դրանից հետո պաշտպանվելու նպատակով ինքը բացել է մեքենայի դուռը, դուրս եկել ու ձեռքով հարվածել է Տի•րանին, իրենց միջև ծեծկռտուք է սկսվել: Ինքը մի քանի ան•ամ բռունքով հարվածել է Տի•րանին, սակայն հստակ չի հիշում, թե կոնկրետ որ մասին: Տի•րանը ևս հարվածել է իրեն, այդ ընթացքում իրենք տվել են փոխադարձ հայհոյանքներ: Տի•րանին ինքը ձողով չի հարվածել, նրան ձեռքով հասցված իր դիպուկ հարվածները վերջինիս պատճառել են մարմնական վնասվածքներ, քանի որ նախկինում ինքը զբաղվել է սպորտով: Երբ արդեն իրենց վեճը •րթե ավարտված է եղել իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդ և փորձել իրենց հանդարտեցնել: Դրանից հետո Տի•րանը նստել է իր մեքենան և հեռացել: Ինքը որոշ ժամանակ այդտեղ մնալուց հետո ևս հեռացել է: Իրենց վիճաբանության տևել է մոտ 5 րոպե, որի ժամանակ, բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից, ուրիշ ոչ մեկ չի եղել: Ընդունում է, որ Տի•րան Հակոբյանի դրսևորած վարքա•ծի` իր կոկորդից բռնելու արդյունքում,պաշտպանվելու նպատակով իրենց միջև կռիվ է սկսվել, որի ընթացքում ինքը մարմնական վնասվածք է հասցրել Տի•րան Հակոբյանին: Իր ձեռքին մետաղյա ձող չի եղել, Տի•րանին հարվածել է ձեռքով: Դեպքից հետո հո•ացել է վերջինիս բուժման ծախսերը: Հարություն Մանուկյանը դեպքի հան•ամանքների վերաբերյալ նույնաբովանդակ ցուցմունք է տվել նաև նախաքննության ընթացքումª տուժող Տի•րան Հակոբյանի հետ առերես հարցաքննվելիս: Տուժող Տի•րան Հակոբյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է ՙՉաո՚ տաքսի ծառայությունում: 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում ՙՉաո՚ տաքսի ծառայության իրեն ամրակցված ՙBYD՚ մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում: Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կան•նել է մու• կապույտ •ույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդը անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել: Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս` իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը: Վարորդը` մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, •ոռ•ոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կան•նի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինը անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ ան•ամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք ան•ամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին: Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետա•ա զար•ացումներից` նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին: Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին: Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ ան•ամ հարվածել իր •լխի ետևի հատվածին: Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը: Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զան•ահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին: Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու ան•ամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին: Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև ՙձեռքերը •ցել է նրա կողմը՚: Ինքն ի սկզբաբանե Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի: Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել: Հարություն Մանուկյանի կողմից իր առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հետ կապված նրա դեմ չի բողոքում, նյութական կամ որևէ այլ պահանջ չունի, քանի որ հաշտվել է նրա հետ: Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 498 եզրակացության համաձայն քաղ. Տ. Հակոբյանի մարմնական վնասվածքները` ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների, աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով, պատճառվել են` բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետում, և պատճառվել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքների հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` 21 – օրից ավելի: Ինչ վերաբերվում է մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճանին առանձին-առանձին, ապա. աջ այտոսկրի կոտրվածք առանձին վերցրած պատճառել է առողջությանը միջին ծանրության վնաս` առողջության տևական քայքայումով, իսկ մնացած մարմնական վնասվածքներն ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցրած` առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացության համաձայն Հ. Մանուկյանի ստացած մարմնական վնասվածքը` պարանոցի շրջանի քերծվածքի ձևով, պատճառված է բութ առարկայի ազդեցությամբ, հնարավոր է •ործի հան•ամանքներում նշված ժամանակին, հան•ամանքներում, որը առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չի պարունակում: Սակայն, եթե հետա•այում ներկայացվի նևրոպաթոլո•ի պատասխան •րությունը և ի հայտ •ան նոր տվյալներ, ապա հնարավոր է փոփոխություններ հետևություններում: Դեպքի վայրի զննության մասին 19.05.2014թ.-ին կազմված արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեում •տնվող տնտեսական խանութից 10 մետր դեպի Ռի•այի փողոցի խաչմերուկ ընկած մայթի հարակից ավտոճանապարհի աջակողմյան հատվածը և հայտարարել, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին հենց նշված վայրում է Հարություն Մանուկյանն առանց որևէ պատճառի, անհիմն վիճաբանել իր հետ, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով հարվածել իր մարմնի տարբեր մասերին և իր առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս: Հյատնել է նաև, որ նշված վայրում են կայանված եղել իր և Հարություն Մանուկյանի կողմից վարվող ավտոմեքենաները. առջևի հատվածում իր, իսկ հետևի հատվածում կայանված է եղել Հարություն Մանուկյանի ավտոմեքենան: Հաղորդում ընդունելու մասին 19.02.2014թ.-ի թիվ 019864 արձանա•րության համաձայն` Տի•րան Հակոբյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնում հաղորդում է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 16:40-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Ռի•այի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկի մոտ ավտոմեքենաների կայանման վայրի պատճառով ՎԱԶ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայի վարորդը ձեռքերով, ոտքերով, ապա նաև մետաղյա ձողով հարվածել է իր մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածք ու ֆիզիկական ցավ: Վերլուծելով ամբաստանյալ Հ. Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ •նահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները, դատարանը •տնում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով, Հարություն Մանուկյանին մեղսա•րված արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙԴիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտան•ավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենս•րքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զ•ալի կայուն կորուստ...՚: Նույն օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն` ՙ 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝ ... 6) խուլի•անական դրդումներով,...՚: Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած է հանցավորի` հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելու ձ•տումը: Խուլի•անական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդ•ծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձ•տումը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2012 թվականի մարտի 30-ին թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 քրեական •ործով իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ ՙ...խուլի•անական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքա•ծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքա•իծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կար•ը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհար•ալից վերաբերմունք դրսևորելով՚: Դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը խուլի•անական դրդումներով որակելու համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հանցավորի դիտավորության ուղղվածությունը, շարժառիթները և նպատակաները, կատարած •ործողության հան•ամանքները: Անձնական հարաբերություններից ենելով կատարված արարքը խուլի•անական դրդումներով դիտավորությամբ առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառել չի կարող որակվել: Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձա•ետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տի•րան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ. Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հան•ամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօ•ուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հան•ում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնասը պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են •ործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքնª ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտիª վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլի•անական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը: Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, •ործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստու•ելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցա•ործություն կատարելու վերաբերյալ •ործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, •նահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` •ործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օ•տին մեկնաբանելով` •տնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլի•անական դրդումներով Տի•րան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանը ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի •ործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տի•րան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ. Հակոբյանի կողմից Հ. Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործության հատկանիշներին: Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցա•ործությունների վերաբերյալ քրեական •ործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տի•րան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքումª մինչև քրեական •ործ հարուցելը հայտնել է, որ ՙ...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հո•ալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք՚, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական •ործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենս•րքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը •տնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ: Անդրադառնալով ամբաստանյալ նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցին` դատարանը •տնում է, որ Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը պետք է վերացնել: Վերո•րյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենս•րքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով, 183-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 313-րդ հոդվածով` դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսա•րված արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենս•րքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական •ործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ: Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորա•րությունը վերացնել: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ քրեական վերաքննիչ դատարան հրապարակվելու օրվանից հետո մեկամսյա ժամկետում: դատավոր` ստորա•րություն Բնա•րի հետ ճիշտ է` դատավոր` Ա. Խաչատրյան |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 30-01-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 04-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 90 |
| Էջերի քանակ | 119 |
| Գործին կից նյութերը | Քրեական գործի 1-ին հատորին կցված ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի AM0811861 սերիայի անձնագիրը՝ ծրարված վիճակում: |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 04-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 90, 119 |
| Գործին կից նյութերը | Քրեական գործի 1-ին հատորին կցված ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի AM0811861 սերիայի անձնագիրը՝ ծրարված վիճակում: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 04-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 90, 119 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-4607/15 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 11-03-2015 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 05-06-2015 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 09-06-2015 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-06-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 90 |
| Էջերի քանակ | 180 |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 10-06-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 90,180 |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0100/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 04-03-2015 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 27-02-2015 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Մեղադրող |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Է |
| Ազգանուն | Պետրոսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Հարություն Մանուկյան Բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի /ՀՀ քր.օր. 113 հոդ. 2-րդ մասի 6-րդ կետով արարքը վերաորակվել է ՀՀ քր.օր. 113 հոդ. 1-ին մասով և քրեական գործի վարույթը կարճվել է և քրեական հետապնդումը դադարեցվել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ / վերաբերյալ 30.01.2015թ. որոշումը , Հ.Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քր.օր. 113 հոդ. 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը , այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատասխանող պատիժ |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 10-03-2015 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Ռուզաննա |
| Ազգանուն | Բարսեղյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 11-03-2015 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Քրեական գործի 1-ին հատորին կցված ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի AM0811861 սերիայի անձնագիրը՝ ծրարված վիճակում: |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 12-03-2015 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-03-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 12-03-2015 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Դատարանի մեկ այլ գործով ծանրաբեռնված լինելու պատճառով: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 16-04-2015 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 26-03-2015 |
| Ժամ | 11:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 16-04-2015 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Հարություն |
| Ազգանուն | Մանուկյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԱՔԴ/0100/01/14 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 2015 թվականի ապրիլի 16-ին Երևան քաղաքում ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ռ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆ Կ. ՂԱԶԱՐՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Է. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա. ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ. ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշման դեմ Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի 2014 թվականի մարտի 05-ի որոշմամբ Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է` նրա բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի 2014 թվականի մարտի 18-ի որոշմամբ ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա.Դրմոյանի քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին 05.03.2014թ. որոշումը վերացվել և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով հարուցվել է թիվ 14200514 քրեական գործը: 2014 թվականի հունիսի 03-ին Հարություն Ահարոնի Մանուկյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին: 2014 թվականի հուլիսի 04-ին թիվ 14200514 քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշմամբ, Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճվել, և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցվել է` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ: Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանաալու մասին ստորագրությունը վերացվել է: Վերոնշյալ որոշման դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը: Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2015 թվականի մարտի 11-ին: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2015 թվականի մարտի 12-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան է ստացվել ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանից: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. Հարություն Ահարոնի Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի փետրվարի 19-ին, ժամը 1640-ի սահմաններում Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փողոցի 17 հասցեի դիմաց ավտոճանապարհի երթևեկելի գոտու աջակողմյան հատվածում, ավտոմեքենան իր ավտոմեքենայի տեղում կայանելու պատճառաբանությամբ վեճի է բռնվել Տիգրան Գենիի Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, սեփական անձի առավելություններն ընդգծելու մոլուցքից մղված, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել Տիգրան Հակոբյանի հասցեին, ձեռքերով, ոտքերով և մետաղյա ձողով դիտավորությամբ հարվածներ հասցրել նրա մարմնի տարբեր մասերին, ձախ անրակային շրջանի քերծվածքի, վերին և ստորին շրթունքների ներսային մակերեսների արյունազեղումների և աջ այտոսկրի կոտրվածքի ձևով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը պատճառել միջին ծանրության վնաս առողջության տևական քայքայումով: Առաջին ատյանի դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանին առաջադրված մեղադրանքը, ամբաստանյալի ցուցմունքները և համակցության մեջ գնահատելով դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները` Հարություն Մանուկյանին մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով: 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով: Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա: Առաջին ատյանի դատարանի թույլ տրված խախտումներն արտահայտվել են հետևյալում. Սույն գործի դատական քննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներն անհերքելիորեն վկայում են այն մասին, որ Հ.Մանուկյանը 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Արաբկիր 19 փող. 17 հասցեում, ճանապարհի երթևեկելի գոտու աջ հատվածում, տաքսի ավտոմեքենայի կայանելու վայրի հետ կապված անհիմն վեճի է բռնվել տուժող Տիգրան Հակոբյանի հետ, որի ընթացքում չնչին առիթն օգտագործելով, իր անձի՝ տվյալ վայրում առավելություններ ունենալու հանգամանքն ընդգծելու նպատակով, իջնելով իր ավտոմեքենայից՝ ապտակել, սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել տուժողի հասցեին, որից հետո 2-3 անգամ բռունցքով հարվածել նրա դեմքին, այնուհետև իր ավտոմեքենայի սրահից վերցնելով մետաղյա ձող` դրանով դիտավորությամբ հարվածել է Տ.Հակոբյանի գլխի հետևի հատվածին՝ վերջինիս առողջությանը պատճառելով միջին ծանրության վնաս՝ առողջության տևական քայքայումով: Վերոգրյալը հիմնավորվել է տուժող Տ.Հակոբյանի նախաքննության ընթացքում տրված և դատարանում հրապարակված ցուցմունքով, նախաքննության ընթացքում կատարված և դատարանում հետազոտված առերեսման արձանագրությամբ, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 498 եզրակացությամբ, ինչպես նաև որպես ապացույց դատարանում հետազոտված դատական բժիշկ Ռ.Վարդանյանի ցուցմունքով, կատարված դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, տուժող Տ.Հակոբյանի կողմից տրված հաղորդմամբ: Սակայն ընդհանուր իրավասության դատարանը, առանց որևէ ծանրակշիռ փաստարկ մատնանշելու, առանց հիմնավոր պատճառաբանության գտել է, որ ապացուցված չէ Հ.Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տ.Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, ապացուցված է համարել, որ Հ.Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են նրա և տուժող Տ.Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում՝ գտնելով, որ Հ.Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան, իսկ նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, ինչը հակասում է դատական քննության ընթացում հետազոտված ապացույցներին, մասնավորապես՝ - տուժող Տ.Հակոբյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2014 թվականի փետրվար ամսին որպես վարորդ աշխատել է <<Չաո>> տաքսի ծառայությունում։ 2014 թվականի փետրվարի 19-ին՝ ժամը 1640-ի սահմաններում, <<Չաո>> տաքսի ծառայությանը պատկանող, իրեն ամրակցված <<BYD>> մակնիշի Լ3257 համարանիշի ավտոմեքենան կայանել է Երևան քաղաքի Ռիգայի և Արաբկիր 19 փողոցների խաչմերուկում։ Իր ավտոմեքենայի հետևի հատվածում կանգնել է մուգ կապույտ գույնի Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի տաքսու տարբերանշանով ավտոմեքենա, որի վարորդն անընդմեջ ձայնային ազդանշան է տվել։ Պարզելու համար, թե վերջինս ինչու է ձայնային ազդանշան տալիս՝ իջել է ավտոմեքենայից և մոտեցել Վազ 2106 մակնիշի 01 ԼՏ 240 համարանիշի ավտոմեքենայի վարորդի դռանը։ Վարորդը՝ մինչ այդ իրեն անծանոթ Հարություն Մանուկյանը, գոռգոռացել է իր վրա, ասել, որ ինքը ով է, որ իր տեղը կանգնի, երբ ինքը ձայնային ազդանշան է տալիս, դիմացինն անմիջապես պետք է հեռանա, այնուհետև իջնել է ավտոմեքենայից, իր հասցեին տվել հայհոյանքներ, մեկ անգամ ապտակել իրեն, այդ ժամանակ իրենք սկսել են քաշքշել միմյանց, որից հետո Հարությունը երկու-երեք անգամ բռունցքով հարվածել է իր դեմքին։ Փորձելով խուսափել վիճաբանության հետագա զարգացումներից՝ նստել է իր ավտոմեքենան, որպեսզի հեռանա, սակայն Հարությունը բացել է մեքենայի դուռը, ոտքով հարվածել իր մեջքին ու տվել սեռական բնույթի հայհոյանքներ իր հասցեին։ Ինքը պատասխան սեռական բնույթի հայհոյանքներ է տվել վերջինիս հասցեին։ Այնուհետև դուրս է եկել իր ավտոմեքենայից, իսկ Հարությունն այդ ժամանակ վերջինիս ավտոմեքենայի սրահից վերցրել է մետաղյա ձող ու մոտեցել իրեն, այդ ձողով մեկ անգամ հարվածել իր գլխի ետևի հատվածին։ Հարությունը փորձել է կրկին հարվածել, սակայն ինքը ձեռքով բռնել է նրա ձեռքից և կանխել հարվածը։ Դրանից հետո իրենց են մոտեցել երկու անծանոթ տղամարդիկ, որոնք հանդարտեցրել են իրենց, որից հետո ինքը հեռացել է այդտեղից և զանգահարել ոստիկանություն ու հայտնել կատարվածի մասին։ Հարությունի հետ վիճաբանությունը տևել է 4-5 րոպե, որի ընթացքում ինքը մեկ-երկու անգամ հայհոյանքներով պատասխանել է Հարությունի հայհոյանքներին։ Այդ ընթացքում ինքը Հարությունին չի հարվածել, միայն նրա հարվածքներից պաշտպանվելու նպատակով բռնել է վերջինիս կոկորդից, ինչպես նաև <<ձեռքերը գցել է նրա կողմը>>։ Ինքը Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ որևէ բացասական վերաբերմունք չի դրսևորել, չի հայհոյել, վերջինս էլ իր հետ վիճաբանել է առանց որևէ էական պատճառի։ Վիճաբանության ընթացքում բացի այդ երկու անծանոթ տղամարդկանցից ուրիշ ոչ ոքի չի նկատել։ - դատաբժիշկ Ռ.Վարդանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Տ.Հակոբյանի մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է նրա կողմից նշած հանգամանքներում՝ մեկ ապտակ, երկու-երեք բռունցքով հարված դեմքին, ոտքով հարված իրանին և մետաղյա ձողով հարված գլխի հետևի հատվածում։ Նշված հանգամանքին ընդհանուր իրավասության դատարանն իր որոշմամբ ընդհանրապես չի անդրադարձել, այլ միայն հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով այս հանգամանքը՝ արձանագրել է, որ մետաղյա ձող չի եղել։ Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, վերլուծելով դատարանում հետազոտված ապացույցները և գնահատելով դրանք իրենց համակցության մեջ, հանգել է անհիմն հետևության, որ Հ.Մանուկյանի արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Դատարանն առանց հիմնավոր պատճառաբանության հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանը Տ.Հակոբյանին մարմնական վնասվածքները պատճառել է նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Ինչ անձնական փոխհարաբերությունների մասին կարող է խոսք լինել, երբ քրեական գործով հաստատված է այն հանգամանքը, որ Հ.Մանուկյանն ու Տ.Հակոբյանը նախկինում միմյանց չեն ճանաչել, դեպքի օրն են առաջին անգամ հանդիպել։ Հ.Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը։ Վերլուծելով դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ տրված հարցերին ամբաստանյալի պատասխանները՝ մեղադրողը հանգում է հետևության, որ տուժողին ծեծի ենթարկելու առիթը եղել է չնչին, մղումը՝ խուլիգանական։ Դատարանը, խախտելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջները, կայացրել է անօրինական, անհիմն և չպատճառաբանված որոշում, ինչի հետևանքով խաթարվում է արդարադատության բուն էությունը։ Այսպիսով, ընդհանուր իրավասության դատարանը թույլ է տվել դատական սխալ՝ նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա։ Ելնելով վերոգրյալից` մեղադրող Է.Պետրոսյանը խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. որոշումը, Հ.Մանուկյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և հոդվածի սանկցիայի սահմաններում նշանակել հանցանքի ծանրությանը, այն կատարելու հանգամանքներին և հանցավորի անձնավորությանը համապատասխանող պատիժ: 4. Վերաքննիչ բողոքի դեմ բերված պատասխանը. Ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի շահերի պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը վերաքննիչ բողոքի դեմ ներկայացված գրավոր պատասխանում նշել է, որ վերաքննիչ բողոքը ենթակա է մերժման հետևյալ պատճառաբանությամբ: Իր պաշտպանյալն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Հ.Մանուկյանի կողմից Տ.Հակոբյանին մետաղյա ձողով մարմնի տարբեր մասերին դիտավորությամբ հարվածներ հասցնելու հանգամանքը չի հաստատվել դատաքննության ընթացքում հետազոտված հետևյալ ապացույցներով` դեպքի վայրի զննության մասին արձանագրությամբ, որում նշվում է, որ դեպքի վայրից ոչինչ չի առգրավվել, թիվ 498 դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ և փորձագետի հարցաքննության արձանագրությամբ, որտեղ փորձագետը հարցին պատասխանել է, որ Տ.Հակոբյանի մոտ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների առաջացումը հնարավոր է Տ.Հակոբյանի կողմից ցուցմունքում, ինչպես նաև փորձաքննության ընթացքում հայտարարած պայմանններում։ Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության 1/3-ից պակաս զգալի կայուն կորուստ, որը կատարվել է խուլիգանական դրդումներով, մեկնաբանվում է նույն կերպ ինչ որ խուլիգանական դրդումներով կատարված սպանությունը։ Խուլիգանական դրդումներով կատարված արարքի հետ կապված Վճռաբեկ դատարանն իր իրավական դիրքորոշումն է արտահայտել ՎԲ-48/08 և ՎԲ-03/08 որոշումներում, որոնք կիրառելի են նաև իր պաշտպանյալին մեղսագրված արարքը մեկնաբանելիս: Պաշտպանը, մեջբերելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի թիվ ՎԲ-48/08, 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ապացուցված է համարել, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում։ Դատարանը գտել է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան։ Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին։ Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում, մինչև քրեական գործ հարուցելը, հայտնել է, որ դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել է Հարություն Մանուկյանի հետ, որը պարտավորվել է հոգալ բուժման ծախսերը, այդ պատճառով նա որևէ բողոք չունի նրա նկատմամբ և չի ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության։ Խնդրել է իր հաղորդման առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք, ինչպես նաև դատաքննությամբ հաստատվել է Հ.Մանուկյանի կողմից բուժման ծախսերը հոգալու հանգամանքը, և հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն՝ քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե՝ սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանն իրավացիորեն գտել է որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ։ Սույն գործով դատաքննության արդյունքում հաստատված է համարվել այն հանգամանքը, որ երկուստեք ծեծկռտուքի վերածված վիճաբանության առիթը և պատճառը եղել են տուժողի կողմից իր պաշտպանյալին վիրավորելու հանգամանքը։ Այսինքն, վեճի նախաձեռնողը եղել է Տ.Հակոբյանը։ Քրեական օրենսգրքի մեկնաբանություններում խուլիգանանական դրդումներով կատարված արարքի մեկանաբանությունից երևում է, որ եթե վեճի կամ կռվի նախաձեռնողը եղել է տուժողը, այսինքն, եթե վեճի առիթ է հանդիսացել նրա անօրինական վարքագիծը, ապա մեղավորը չի կարող պատասխանատվություն կրել խուլիգանական դրդումներով կատարած հանցանքի համար։ Այսպիսով, պաշտպանական կողմը հաստատված է համարում, որ կռվի վերածված վիճաբանությունը ծագել է ոչ թե չնչին առիթով՝ խուլիգանական դրդումներով, այլ տուժողի նախաձեռնությամբ։ Դատարանը կայացրել է օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված որոշում և իրականացրել է արդարադատություն։ Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Անժելիկա Հակոբյանը խնդրել է դատախազության կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 30.01.2015թ. քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին որոշումը թողնել օրինական ուժի մեջ: 5. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին մեղադրողի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած պաշտպանության կողմի պատասխանը, վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք: (…) 3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (…)>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ: 2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` <<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն` <<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից: Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ>>: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` 1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը. 2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին. 3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը. 4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն(…)>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` << Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք կամ առողջությանը որևէ այլ վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր չէ կյանքի համար և չի առաջացրել սույն օրենսգրքի 112-րդ հոդվածով նախատեսված հետևանքներ, բայց առաջացրել է առողջության տևական քայքայում կամ ընդհանուր աշխատունակության մեկ երրորդից պակաս զգալի կայուն կորուստ(…)>>: Նույն հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի համաձայն` << 2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝ (…) 6) խուլիգանական դրդումներով, (…)>>: Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը վերաորակել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով, քրեական գործի վարույթը կարճել և նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցրել է` որոշման մեջ արձանագրելով հետևյալը. <<Ամբաստանյալի ցուցմունքներով և դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 479 եզրակացությամբ ապացուցվել է, որ Տիգրան Հակոբյանը նախահարձակ է եղել, ձեռքով բռնել է Հ.Մանուկյանի պարանոցի շրջանից, որից հետո վիճաբանությունը վերաճել է փոխադարձ կռվի: Տուժողի նախահարձակ լինելու հանգամանքը հերքել է տուժողն իր ցուցմունքներում, ինչը հիշյալ ապացույցների առկայության պայմաններում հաստատված չի կարելի համարել, քանի որ չփարատված կասկածները հօգուտ ամբաստանյալի մեկնաբանելով` դատարանը հաստատված է համարում, որ փոխադարձ վեճը և կռիվը նրանց միջև տևել է շուրջ 5 րոպե, իսկ նախահարձակ եղել է տուժողը: Դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տուժողի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու հարվածը հասցնելուն նախորդել է վեճը և փոխադարձ ծեծը, որոնք ըստ էության հաստատվում են գործի բոլոր ապացույցներով: Այսինքն, ամբաստանյալը հարվածը հասցրել է արդեն իսկ առաջացած կոնֆլիկտի վեճի և դրան հաջորդող կռվի ավարտման ժամանակ: Նման պայմաններում որևէ ապացույցով չի հաստատվում խուլիգանական դրդումներով առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելու Հարություն Մանուկյանի դիտավորությունը: Հետևաբար և նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցակազմը: Այսպիսով, դատարանը վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժողի ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` գտնում է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, դատարանն ապացուցված է համարում, որ Հարություն Մանուկյանի գործողություններն առաջացել են իր և տուժող Տիգրան Հակոբյանի միջև նախապես առաջացած կոնֆլիկտի /ավտոմեքենան Տ.Հակոբյանի կողմից Հ.Մանուկյանի մատնանշած վայրից դուրս չբերելու/, այսինքն նրանց միջև առկա անձնական փոխհարաբերությունների արդյունքում: Այսպիսով, դատարանը գտնում է, որ Հարություն Մանուկյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցանքի կատարումն հավաստող բավարար ապացույցներ չկան: Նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Միաժամանակ դատարանը, նկատի ունենալով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 183-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունների վերաբերյալ քրեական գործերը հարուցվում են ոչ այլ կերպ, քան տուժողի բողոքի հիման վրա, իսկ Տիգրան Հակոբյանը դեռևս նյութերի նախապատրաստման ընթացքում մինչև քրեական գործ հարուցելը հայտնել է, որ <<...դեպքից մի քանի օր անց հաշտվել եմ Հարություն Մանուկյանի հետ, նա պարտավորվել է հոգալ բուժմանս ծախսերը, այդ պատճառով ես որևէ բողոք չունեմ նրա նկատմամբ և չեմ ցանկանում, որ նա ենթարկվի պատասխանատվության: Խնդրում եմ ձեզ հաղորդմանս առթիվ նախապատրաստված նյութերը թողնել անհետևանք>>, միաժամանակ հաշվի առնելով, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետի համաձայն` քրեական գործի վարույթը ենթակա է կարճման եթե` սույն օրենսգրքով նախատեսված դեպքերում բացակայում է դիմողի բողոքը, ուստի նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ պետք է թիվ ԵԱՔԴ/0100/01/14 քրեական գործի վարույթը կարճել և Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը դադարեցնել` դիմողի բողոքի բացակայության պատճառաբանությամբ>>: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի դրույթներին համապատասխան, հետազոտելով և գնահատելով ապացույցներն իրենց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից` հիմնված ներքին համոզմամբ, հանգել է ճիշտ հետևության, որ Հարություն Մանուկյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրված արարքը գործով ձեռք բերված ապացույցներով չի հիմնավորվում: Վերաքննիչ դատարանը հիմնավոր չի համարում վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունն այն մասին, որ Հարություն Մանուկյանի գործողությունները կատարվել են խուլիգանական մղումներով, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով, քանզի քրեական գործով հաստատվել է այն հանգամանքը, որ միջադեպը դադարել է երկու պատահական անցորդների ուղղակի միջամտության շնորհիվ, որպիսի հանգամանքով էլ հիմնավորվում է հասարակության անդամներին անհանգստություն պատճառելու փաստը: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի թիվ ԱՎԴ/0014/01/11 որոշմամբ արձանագրել է, որ <<(…) հասարակության անդամներին լուրջ անհանգստություն պատճառելու հանգամանքն առկա է, եթե հանցավորի արարքի հետևանքով խախտվում է հասարակական նշանակության վայրերում գտնվող անձի (անձանց) ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիությունը, կամ էականորեն խաթարվում է կազմակերպությունների, հիմնարկների և հասարակական նշանակության այլ օբյեկտների բնականոն աշխատանքը: (…) Հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորող անձը դիտավորյալ կերպով խախտում է հասարակության նկատմամբ հարգանքի դրսևորման տարրերը (պարկեշտություն, պատշաճ վարքագիծ, բարեկրթություն և այլն) (…)>>: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը հիմնավոր կերպով գտել է, որ ապացուցված չէ Հարություն Մանուկյանի կողմից խուլիգանական դրդումներով Տիգրան Հակոբյանի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, նրա կատարած հանցանքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին: Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ սույն գործով տվյալ պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանը Հարություն Մանուկյանի արարքը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով վերաորակելով, քրեական գործի վարույթը կարճելով և քրեական հետապնդումը դադարեցնելով` դատական սխալ թույլ չի տվել: Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Հարություն Մանուկյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղադրական դատական ակտ կայացնելու համար: Հիմք ընդունելով վերոգրյալ հիմնավորումները` վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ներկայացված վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի սահմաններում Առաջին ատյանի դատարանի որոշումն օրինական է և հիմնավորված, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի խախտումների վերաբերյալ բողոքաբերի փաստարկներն իրենց հաստատումը քրեական գործի նյութերում չեն գտնում, ուստի վերաքննիչ բողոքը պետք է թողնել առանց բավարարման: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Մեղադրող` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության ավագ դատախազ Է.Պետրոսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի հունվարի 30-ի որոշումը` Հարություն Ահարոնի Մանուկյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 113-րդ հոդվածի 1-ին մասով քրեական գործի վարույթը կարճելու և քրեական հետապնդումը դադարեցնելու մասին, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ Ս.ՉԻ ՉՈՅ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 16-04-2015 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 01-06-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 90, 176 |
| Գործին կից նյութեր | Հ. Մանուկյանի անձնագիրը կից քր. գործի 1-ին հատորին: |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 01-06-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 90, 176 |
| Գործին կից նյութերը | Հ. Մանուկյանի անձնագիրը կից քր. գործի 1-ին հատորին: |
| Ուր | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Գրության համարը | Ե-10681/15 |