ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0098/01/14

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

մասնակցությամբ`
դատախազ` Կ.ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
պաշտպաններ` Մ.ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ
Ա.ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ
ամբաստանյալներ` Ս.ԱՎԱԳՅԱՆԻ
Ա.ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ

2015 թվականի հուլիսի 14-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի
Արմեն Սեյրանի Սահակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` 4 (չորս) դրվագով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-ին կետով (ծնված 15.07.1991թ.-ին, Դիլիջան քաղաքում, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատել, նախկինում դատված` Գեղարքունիքի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի 29.08.2011թ.-ի դատավճռով մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 3-րդ մասի կիրառմամբ դատապարտվել է 1 /մեկ/ տարի ժամկետով կարգապահական գումարտակում պահելուն, նշանակված պատժի ժամկետին հաշվակցվել է Արմեն Սահակյանի անազատության մեջ գտնվելու 10 օր ժամկետը և վերջնականապես թողնվել է կրելու պատիժ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով` 11 /տասնմեկ/ ամիս 20 /քսան/ օր ժամկետով, դատվածությունը մարված ) և
Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` 4 (չորս) դրվագով (ծնված 02.01.1991թ.-ին, ազգությամբ հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված),

ՊԱՐԶԵՑ

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.14104514 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի հունվարի 22-ին` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Հովհաննիսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. հ.14121514 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի մարտի 11-ին` ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Գ.Ստեփանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
3. հ.14122714 քրեական գործը հարուցվել է 2014 թվականի մարտի 15-ին` ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա.Վարդանյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
4. 2014 թվականի մարտի 15-ին որոշում է կայացվել հ.14104514 քրեական գործը վարույթ ընդունելու և հ.14104514 և հ.14121514 քրեական գործերը հ.14122714 քրեական գործին միացնելու ու նախաքննությունը 14122714 համարով շարունակելու մասին:
5. 2014 թվականի մարտի 15-ին Արմեն Սեյրանի Սահակյանը և Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանը ձերբակալվել են:
6. 2014 թվականի մարտի 17-ի որոշմամբ Արմեն Սեյրանի Սահակյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
7. 2014 թվականի մարտի 18-ի որոշմամբ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի նույն օրվա որոշմամբ մերժվել է նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում ընտրելու վերաբերյալ միջնորդությունը և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
8. 2014 թվականի հունիսի 27-ին Արմեն Սեյրանի Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
9. 2014 թվականի հունիսի 27-ին որոշում է կայացվել հ.14122714 քրեական գործից Սարգիս Ավագյանի մասը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներով, անջատել առանձին վարույթում:
10. 2014 թվականի հունիսի 30-ին Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և նույն օրը նրա նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
11. 2014 թվականի հունիսի 30-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի որոշմամբ մերժվել է Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորում ընտրելու վերաբերյալ միջնորդությունը և նույն օրը նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
12. 2014 թվականի հուլիսի 04-ին Արմեն Սեյրանի Սահակյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
13. 2014 թվականի հուլիսի 04-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արմեն Սեյրանի Սահակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
14. 2014 թվականի հուլիսի 11-ին Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով:
15. 2014 թվականի հուլիսի 16-ին քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
16. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 31-ի որոշմամբ Արմեն Սահակյանի վերաբերալ ԵԱՔԴ/0098/01/14 և Սարգիս Ավագյանի վերաբերալ ԵԱՔԴ/0106/01/14 քրեական գործերը միացվել են մեկ վարույթում` գործի քննությունը շարունակելով ԵԱՔԴ/0098/01/14 համարով:
17. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015թ. ապրիլի 17-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Արմեն Սեյրանի Սահակյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 (չորս) դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և դատապարտվել.
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի հունվարի սկզբից մինչև 2014 թվականի հունվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող տան բակից գողություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու առաջին դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրհիսնապատիկի` 550.000 (հինգ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու երկրորդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով Արմեն Սահակյանը դատապարտվել է տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով Արմեն Սահակյանը դատապարտվել է ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Արմեն Սահակյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4 (չորս) տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյուրապատիկի 700.000 (յոթ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Վճռվել է, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, նշանակված պատիժներն ի կատար ածել առանձին` պատժի սկիզբը հաշվելով 2014 թվականի մարտի 15-ից:
Արմեն Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Նույն դատական ակտով ամբաստանյալ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 (չորս) դրվագով հանցանքներ կատարելու մեջ և դատապարտվել.
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի հունվարի սկզբից մինչև 2014 թվականի հունվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող տան բակից գողություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու առաջին դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրհիսնապատիկի` 550.000 (հինգ հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Եմա Խաչատուրովային պատկանող ավտոտնակից 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև 2014 թվականի փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն կատարելու երկրորդ դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` տուգանքի` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկի` 500.000 (հինգ հարյուր հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրհիսնապատիկի` 650.000 (վեց հարյուր հիսուն հազար) ՀՀ դրամի չափով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն, հաշվի առնելով մինչև դատական քննությունը Սարգիս Ավագյանի 15.03.2014թ.-ից մինչև 18.03.2014թ.-ը ձերբակալված լինելու 3 (երեք) օր ժամանակը և մեղմացնելով նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը, Ս.Ավագյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրքսանապատիկի` 620.000 (վեց հարյուր քսան հազար) ՀՀ դրամի չափով:
Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է տուժող Եմա Խաչատուրովայի կողմից ամբաստանյալների դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցը բավարարել` Սարգիս Ավագյանից և Արմեն Սահակյանից համապարտության կարգով հօգուտ տուժող Եմա Խաչատուրովայի բռնագանձել 621.220 (վեց հարյուր քսանմեկ հազար երկու հարյուր քսան) ՀՀ դրամ:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող և ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիր վարչական շրջանի քննչական բաժնի իրեղեն ապացույցների պահման սենյակում պահվող բանվորական սայլակը` վերադարձնել տուժող Գագիկ Սարգսյանին, իսկ իրեղեն ապացույց հանդիսացող «JVC» ֆիրմայի հեռուստացույցը, «SOL» ֆիրմայի «DVD» ձայնարկիչը, «GURALLAR» ֆիրմայի վեց հատ բաժակը, «FORKI» տեսակի ալեհավաքը, «AVEDOV» տեսակի մեկ լիտրանոց ձեթը, երկու տուփ լվացքի փոշիները և 24 հատ «DVD» ձայնասկավառակը` վերադարձնել տուժող Նվարդ Կարապետյանին:
18. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Կ.Բարսեղյանը:
19. Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. հունիսի 03-ի որոշմամբ, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2015թ. հունիսի 15-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
20. Նախաքննության մարմնի կողմից Արմեն Սեյրանի Սահակյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկեր Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի հունվարի սկզբից մինչև 2014 թվականի հունվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանի վրա դրված ապակին, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել թվով 1 հատ «Չեմպիոն» ֆիրմայի 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ձեռքի էլեկտրական սղոց, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մետաղահատ գործիք, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շաղափ գայլիկոն, 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ երկու հատ մեքենայի անվադողեր և մեկ հատ 3 կիլոգրամանոց 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գազօջախ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 155.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, Արմեն Սեյրանի Սահակյանն իր ընկեր Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի հունվարի 17-ին` ժամը 24:00-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 18-ը` ժամը 09:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, ցատկելով քարե ցածր պարսպի վրայից, ապօրինի մուտք են գործել Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տան բակ և այնտեղից գողացել 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 21 պարկ վառելափայտ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ` Արմեն Սեյրանի Սահակյանն իր ընկեր Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հրել-բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանը, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել թվով 1 հատ 130.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ փոքր հեռուստացույց և 206.220 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 336.220 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները` Արմեն Սեյրանի Սահակյանն իր ընկեր Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանը, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել 70.000 ՀՀ դրամի արժողությամբ տարբեր չափերի խոհանոցային կաթսաներ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 70.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Արմեն Սեյրանի Սահակյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2014 թվականի մարտի 15-ին` ժամը 00:30-ի, չկողպված դռնից ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Կոմիտաս պողոտայի 49 հասցեում գտնվող գրասենյակային շենքի 1-ին հարկ և գողացել մուտքի դռան հետնամասում դրված Գագիկ Ալբերտի Սարգսյանին պատկանող 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բեռնատար սայլակը` Գ.Սարգսյանին պատճառելով զգալի չափի` 10.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Դրանից հետո Արմեն Սեյրանի Սահակյանը, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, 2014 թվականի մարտի 15-ին` ժամը 01:00-ին, Երևան քաղաքի Սոսեի փողոցի 32-րդ տան մուտքի դռան տախտակը կոտրելու և փականը բացելու եղանակով ապօրինի մուտք է գործել բնակարան և այնտեղից գողացել Նվարդ Ժորայի Կարապետյանին պատկանող 22.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «JVC» տեսակի հեռուստացույց, 500 ՀՀ դրամ արժողությամբ «FORKI» ֆիրմայի ալեհավաք, 5.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ «SOL» տեսակի ձայնարկիչ, 3.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ «GURALLAR» տեսակի վեց հատ բաժակներ, 2.400 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ 24 հատ «DVD» ձայնասկավառակ, 700 ՀՀ դրամ արժողությամբ մեկ հատ մեկ լիտրանոց «AVEDOV» տեսակի ձեթ և երկու տուփ լվացքի փոշի` Ն.Կարապետյանին պատճառելով ընդհանուր 33.600 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Նախաքննության մարմնի կողմից Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա իր ընկեր Արմեն Սեյրանի Սահակյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի հունվարի սկզբից մինչև 2014 թվականի հունվարի 17-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանի վրա դրված ապակին, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել թվով 1 հատ «Չեմպիոն» ֆիրմայի 80.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ ձեռքի էլեկտրական սղոց, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ մետաղահատ գործիք, 25.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ շաղափ գայլիկոն, 15.000 ՀՀ դրամ ընդհանուր արժողությամբ երկու հատ մեքենայի անվադողեր և մեկ հատ 3 կիլոգրամանոց 10.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ գազօջախ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 155.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ, Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանն իր ընկեր Արմեն Սեյրանի Սահակյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի հունվարի 17-ին` ժամը 24:00-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 18-ը` ժամը 09:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, ցատկելով քարե ցածր պարսպի վրայից, ապօրինի մուտք են գործել Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տան բակ և այնտեղից գողացել 60.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ 21 պարկ վառելափայտ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 60.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Բացի այդ` Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանն իր ընկեր Արմեն Սեյրանի Սահակյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, հրել-բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանը, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել թվով 1 հատ 130.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ փոքր հեռուստացույց և 206.220 ՀՀ դրամին համարժեք 500 ԱՄՆ դոլար` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 336.220 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Շարունակելով իր հանցավոր գործողությունները` Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանն իր ընկեր Արմեն Սեյրանի Սահակյանի հետ գողություն կատարելու նախնական համաձայնությամբ, 2014 թվականի փետրվարի 15-ից մինչև փետրվարի 27-ն ընկած ժամանակահատվածում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բացել են Եմա Միկիչի Խաչատուրովային պատկանող Երևան քաղաքի Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից գտնվող ավտոտնակի ձախակողմյան պատուհանը, ապօրինի մուտք գործել ավտոտնակ և այնտեղից գողացել 70.000 ՀՀ դրամի արժողությամբ տարբեր չափերի խոհանոցային կաթսաներ` Եմա Խաչատուրովային պատճառելով զգալի չափի` 70.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
21. Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով պարզել է հետևյալը.
«(...) Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտնում և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանը կատարել է հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետի և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետի հատկանիշներին, ինչպես նաև կատարել է 4 (չորս) դրվագով հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, իսկ ամբաստանյալ Սարգիս Ավագյանը կատարել է 4 (չորս) դրվագով հանցավոր արարքներ, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերի հատկանիշներին, որոնցով էլ նրանք ենթակա են քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, Կոտայքի մարզի Մրգաշենի գյուղապետ Ա.Արամյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն, դաստիարակվել է միայնակ մոր կողմից, 01.09.1999-01.09.2006թթ. սովորել է Երևանի տեսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների թիվ 14 հատուկ դպրոցում, վերջինիս մոտ 28.09.2006թ. ախտորոշվել է աջ աչքի ցածր հեռատեսություն և ձախ աչքի միջին աստիճանի հեռատեսություն, ամբլիոպիա:
Որպես ամբաստանյալ Ա.Սահակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանք դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախաքննության ընթացքում Ս.Ավագյանին մերկացրել է հանցանքների կատարման մեջ:
Որպես ամբաստանյալ Ա.Սահակյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Տվյալ դեպքում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, որոնք պետք է կրի, իսկ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել:
Որպես ամբաստանյալ Ս. Ավագյանի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Որպես ամբաստանյալ Ս. Ավագյանի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի հայտնաբերել:
Տվյալ դեպքում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Սարգիս Ավագյանն իր կատարած հանցանքների համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի, իսկ նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված չհեռանալու մասին ստորագրությունը պետք է թողնել անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Անդրադառնալով տուժող Եմա Խաչատուրովայի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցին` դատարանը գտնում է, որ այն ենթակա է բավարարման, հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 367-րդ հոդվածի համաձայն`
Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը, ելնելով քաղաքացիական հայցի հիմքերի ու չափի ապացուցված լինելու հանգամանքից, հարուցված հայցը բավարարում է լրիվ կամ մասնակիորեն, կամ մերժում է դրա բավարարումը, կամ այն թողնում է առանց քննության»:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը թիվ ՎԲ-150/07 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «քրեական դատավարությունում քաղաքացիական հայցի առարկան է կազմում հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասը, որի հարուցման մասին պահանջը հայցվորը ներկայացնում է մեղադրյալին կամ նրա գործողությունների համար պատասխանատվություն կրող անձին: Քաղաքացիական հայցի առարկայի որոշման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի վնասն անմիջականորեն հանցագործությամբ պատճառված լինի»:
Տվյալ դեպքում տուժող Եմա Խաչատուրովան ներկայացված քաղաքացիական հայցով խնդրել է դատարանին ամբաստանյալներ Սարգիս Ավագյանից և Արմեն Սահակյանից համապարտության կարգով հօգուտ իրեն բռնագանձել 621.220 (վեց հարյուր քսանմեկ հազար երկու հարյուր քսան) ՀՀ դրամ, դատարանը գտնում է, որ տուժող Եմա Խաչատուրովայի կողմից ներկայացված քաղաքացիական հայցը ենթակա է բավարաման, քանի որ այն հանդիսանում է հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասը, իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի պահանջների համաձայն` հանցագործությամբ անմիջականորեն պատճառված վնասը ենթակա է վերականգնման: (…)»:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքը, հիմնավորումները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
22. Բողոք բերած անձը` մեղադրող Կ.Բարսեղյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, փաստական հանգամանքներն ու վերաքննիչ բողոքի համար էական նշանակություն ունեցող փաստերը, գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը 2015 թվականի ապրիլի 17-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արմեն Սեյրանի Սահակյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 դրվագով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով դատապարտելով ազատազրկման 4 տարի ժամկետով և տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյարապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով, իսկ ամբաստանյալ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանին մեղավոր ճանաչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2 րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 դրվագով հանցանքներ կատարելու մեջ և նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով` հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն զամարելու միջոցով դատապարտելով տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրհիսունապատիկի` 650.000 ՀՀ դրամի չափով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն հաշվի առնելով ձերբակալված լինելու 3 օր ժամանակը, մեղմացնելով նշանակված պատիժը և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ որպես վերջնական պատիժ նշանակելով տուգանք՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյուրքսանապատիկի՝ 620.000 ՀՀ դրամի չափով, թույլ է տվել նյութական իրավունքի՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ հոդվածների այնպիսի հիմնարար խախտում, որի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը՝ այն է` ամբաստանյալների նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակել է անարդարացի՝ ակնհայտ մեղմ պատիժներ, որոնք չեն համապատասխանում նրանց կատարած հանցանքների ծանրությանը, դրանք կատարելու հանգամանքներին, ինչպես նան ամբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի անձը բնութագրող տվյալներին։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը 17.04.2015թ. դատավճռով ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, խախտելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջները, նրանց նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս հաշվի չառնելով Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի կողմից նախնական համաձայնությամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 դրվագով կատարված հանցագործության, ինչպես նաև Արմեն Սահակյանի կողմից՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով կատարված հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, որ նրանց կողմից նախնական համաձայնությամբ կատարված 4 դրվագով և Արմեն Սահակյանի կողմից կատարված վերը նշված մեկ դրվագ հանցանքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն դասվում են միջին ծանրության հանցագործությունների շարքին, հանգել է սխալ հետևության՝ ամբաստանյաներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված 4 դրվագով, ինչպես նաև Արմեն Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով մեկ դրվագ, հանցանքներ կատարելու համար, նշանակել է, անարդարացի՝ ակնհայտ մեղմ պատիժ՝ Արմեն Սահակյանին դատապարտելով տուգանքի նվազագույն աշխատավարձի յոթհարյարապատիկի՝ 700.000 ՀՀ դրամի չափով, իսկ Սարգիս Ավագյանին դատապարտելով տուգանքի՝ նվազագույն աշխատավարձի վեցհարյարքսանապատիկի՝ 620.000 ՀՀ դրամի չափով։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ, մեղադրողը գտել է, որ նշված հոդվածի սանկցիայի վերլուծությունից երևում է, որ այն այլընտրանքային է և հնարավորություն է տալիս դատարանին, ելնելով կոնկրետ հանցագործության հանրային վտանգավորության բնույթից և աստիճանից, հանցանք կատարած անձի նկատմամբ նշանակել արդարացի պատիժ՝ ընտրելով հոդվածի սանկցիայով նախատեսված պատժատեսակներից որևէ մեկը՝ տուգանք կամ ազատազրկում։
Վկայակոչելով նաև ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Արթուր Արամյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով թիվ ԼԴ/0287/01/11 և Գարուշ Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/0029/01/08 նախադեպային որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքաբերը փաստել է, որ արարքի հանրային վտանգավորության բնույթի որոշման հարցում Վճռաբեկ դատարանը կարևորում է խախտված քրեաիրավական նորմով պաշտպանվող հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը և գտել, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս հաշվի չի առել նրա անձը բնութագրող այն հանգամանքը, որ նա նախկինում դատված է եղել, իսկ ինչ վերաբերում է Առաջին ատյանի դատարանի նշած այն հանգամանքին, որ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի է առնվել նրա երիտասարդ լինելը և դրականորեն բնութագրվելը, ապա, ըստ մեղադրողի, նրա կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված միջին ծանրության հանցագործություններ կատարելու պայմաններում դատարանի նշած մեղմացնող հանգամանքները, նրա անձի և նրա կողմից կատարված հանցանքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը ողջամտորեն չեն նվազեցնում և նրա նկատմամբ տուգանքի ձևով ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք չէին կարող հանդիսանալ։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-դ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով նախատեսված` միջին ծանրության հանցագործությունների կատարման համար նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս հաշվի չի առել նրա կողմից Արմեն Սահակյանի հետ նախնական համաձայնությամբ, շինություն ապօրինի մուտք գործելով, 4 դրվագներով ուրիշի գույքի գողություն կատարելու հանգամանքը։ Նման պայմաններում, ըստ մեղադրողի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված նրա անձը բնաթագրող տվյալները՝ երիտասարդ լինելը և նախկինում դատված ու արատավորված չլինելը, նույնպես ողջամտորեն չեն նվազեցնում Սարգիս Ավագյանի կատարած արարքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը ու նրա նկատմամբ տուգանքի ձևով, անկհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ չէին կարող։
Բողոքաբերը նաև գտել է, որ ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ պատժատեսակը և պատժաչափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ տուժող Եմա Խաչատուրովային պատկանող գույքի 4 դրվագներով կատարված գողությունների ընթացքում ամբաստանյալների կողմից տուժողին պատճառվել է ընդհանուր 621.200 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, որը նրանց կողմից կամովին չի վերականգնվել, իսկ տուժողներ Գ.Սարգսյանին և Ն.Կարապետյանին պատկանող գողացված գույքը ամբաստանյալ Ա.Սահակյանից վերցվել է գողությունից անմիջապես հետո, նրան ոստիկանների կողմից բռնելու և գողացված գույքը նրանից առգրավելու արդյունքում և ոչ թե այդպիսիք ամբաստանյալի կողմից կամովի է ներկայացվել, որպիսի հանգամանքներն, ըստ մեղադրողի, նույնպես բարձրացնում են ամբաստանյալների կողմից 4 դրվագներով կատարված հանցանքների հանրորեն վտանգավորության աստիճանը և հնարավորություն չէին կարող ընձեռել Առաջին ատյանի դատարանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով այդ 4 դրվագով հանցավոր արարքների համար նրանց նկատմամբ տուգանք նշանակելու և վերջին հաշվով այդ հոդվածներով և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով Արմեն Սահակյանին՝ 700.000 ՀՀ դրամ, իսկ Սարգիս Ավագյանին՝ 620.000 ՀՀ դրամի տուգանքների դատապարտելու համար։
Ըստ մեղադրողի, ամբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով նշանակվող պատժի տեսակը և չափը որոշելիս Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել նաև նրանց կողմից հանցավոր արարքների կատարման մեղքի ձևը և տեսակը, շարժառիթը և նպատակը, որ նրանք այդ արարքները կատարել են ուղղակի դիտավորությամբ, շահադիտական շարժառիթներով և ուրիշի գույքին տիրանալու նպատակով, որոնք նույնպես բարձրացնում են նրանց կողմից կատարված արարքների հանրային վտանգավորության բնույթը և բացառում են ամբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1 ին և 3-րդ կետերով նախատեսված, այնպես էլ Արմեն Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարքների կատարման համար տուգանքի ձևով, անարդարացի մեղմ պատիժների նշանակումը։
Այսպիսով, վերր շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում ամբաստանյալ Արմեն Սեյրանի Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2 րդ մասի 3-րդ կետով, որպես պատիժ՝ 700.000 ՀՀ դրամ տուգանք նշանակելը, իսկ ամբաստանյալ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, որպես պատիժ` 620.000 ՀՀ դրամ տուգանք նշանակելը, ըստ բողոքաբերի, ակնհայտ մեղմ և անարդարացի պատիժներ են, չեն համապատասխանում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածում ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման սկզբունքին, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում սահմանված՝ պատժի նպատակներին, ինչպես նաև 61-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներին։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը և 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն անբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել նրանց կողմից կատարված հանցավոր արարքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանցագործությունների կատարման հանգամանքները, որ նրանք նախնական համաձայնությամբ, կատարել են ուրիշի գույքի բազմադրվագ գողություններ, ապօրինի կերպով շինություն են մուտք գործել, հանցագործությունները կատարել են ուղղակի դիտավորությամբ և տուժողներին պատճառված նյութական վնասը կամովին չեն վերականգնել։ Այս պայմաններում, ըստ մեղադրողի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշված մեղմացնող հանգամանքները չեն նվազեցնում ամբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի կատարած հանցավոր արարքների՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և նրանց նկատմամբ տուգանքի ձևով ակնհայտ մեղմ պատիժ նշանակելու հիմք հանդիսանալ չէին կարող։
Ըստ բողոքի հեղինակի, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել օրենքով պաշտպանվող հարաբերությունների սոցիալական նշանակությունը, բնույթը, որոնք բարձրացնում են Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի կատարած հանցանքների վտանգավորության աստիճանը։
Մեղադրողը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ տուգանքի ձևով պատիժ է նշանակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանար մասի նորմերի` 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված՝ օրինականության, արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, պատժի նպատակների, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների խախտմամբ, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածով նախատեսված քրեական օրենքի ոչ ճիշտ կիրառում է, հետևաբար թույլ է տրվել դատական սխալ` նյութական իրավունքի այնպիսի խախտում, որն ազդել է գործի ելքի վրա` ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակվել է անարդարացի, ակնհայտ մեղմ պատիժ։
Ըստ բողոքի հեղինակի, վերը նշված նյութական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են գործով օրինական, արդարացի և համաչափ պատիժներ նշանակելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3801-րդ 395-րդ և 397-րդ հոդվածների հիման վրա, ընդհանուր իրավասության դատարանի 17.04.2015թ. դատավճիռը բեկանելու հիմք են հանդիսանում։
23. Վերոգրյալի հիման վրա մեղադրողը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ։ Բոդոքի քննության արդյունքում կայացնել դատական ակտ՝ ամբողջությամբ բավարարել վերաքննիչ բողոքը պատժի մասով՝ պատիժը խստացնելու առումով բեկանել և փոփոխել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների րնդհանար իրավասության դատարանի 17.04.2015թ. դատավճիռը և ամբաստանյալ Արմեն Աեյրանի Սահակյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով և ամբաստանյալ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով՝ նշանակել ընդհանար իրավասության դատարանի 17.04.2015թ. դատավճռով նշանակված պատիժներից՝ ավելի խիստ պատիժներ»:

4.Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ներկայացված գրավոր պատասխանի փաստարկները.
24. Վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ գրավոր պատասխան է ներկայացրել ամբաստանյալ Ա.Սահակյանի պաշտպան Ա.Հակոբյանը, որը գտել է, որ դատախազության կողմից բերված բողոքն անհիմն է և ենթակա է մերժման` ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Պաշտպանը փաստել է, որ բողոքաբերը իր բողոքը հիմնավորել է հետևյալ կերպ. «Դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ համապատասխան պատիժներ նշանակելով, թույլ է տվել նյութական իրավունքի այնպիսի խախտումներ, որի արդյունքում կայացված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը: Բողոքաբերը գտել է, որ դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որը չի համապատասխանում նրանց կատարած հանցանքների ծանրությանը» և գտել, որ բողոքաբերի հիմնավորումները այս առումով հիմնազուրկ են, քանի որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 40-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն` դատավորները քրեական գործերը և նյութերը լուծում են իրենց ներքին համոզմամբ՝ ներկայացված ապացույցների պատշաճ հետազոտման հիման վրա։ Դատավորները կաշկանդված չեն գործի մինչդատական վարույթում արված եզրահանգումներով` վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 3-րդ մասերը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 17-րդ կետում արտահայտած իրավական դիրքորոշումը:
Պաշտպան Ա.Հակոբյանը փաստել է, որ բողոքաբերը նշել է նաև, որ «Արմեն Սահակյանի (...) նկատմամբ պատժատեսակը և պատժաչափը որոշելիս դատարանը հաշվի չի առել նաև այն հանգամանքը, որ տուժող Եմա Խաչատուրովային պատկանող գույքի 4 դրվագներով կատարված գողությունների ընթացքում ամբաստանյալների կողմից տուժողին պատճառվել է 621.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, որը նրանց կողմից կամովին չի վերականգնվել»։
Պաշտպանը նշել է, որ իր պաշտպանյալ Արմեն Սահակյանը դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ մեղավոր է ճանաչում Եմա Խաչատուրովային պատկանող Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տան բակից գողացված 21 պարկ վառելափայտի մասով, Կոմիտաս 49 հասցեում գտնվող գրասենյակին տարածքից Գագիկ Ալբերտի Սարգսյանին պատկանող բեռնատար սայլակի գողության մասով և Նվարդ Ժորայի Կարապետյանին պատկանող Երևան քաղաքի Սոսեի փողոցի 32-րդ տան 33.600 ՀՀ դրամի գույքի գողության մասով։ Մնացած երեք դրվագներով Եմա Խաչատուրովային պատկանող Արաբկիր 43-րդ փողոցի 6-րդ տանը կից ավտոտնակից կատարված գողությունների մասով իր պաշտպանյալ Արմեն Սահակյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել։ Ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում Եմա Խաչատուրովային հասցված վնասի չափը հաստատող ոչ մի ապացույց ձեռք չի բերվել, տուժողին հասցված վնասի չափը հիմնավորել է միայն նրա ցուցմունքներով։ Դատաքննության ընթացքում տուժողը ամբաստանյալի այն հարցին, թե ինչ գույք են գողացել իր ավտոտնակից, չկարողացավ նույնիսկ թվարկել այդ գույքը: Ինչ վերաբերում է բողոքաբերի այն պնդմանը, որ տուժողներ Գ.Սարգսյանին և Ն.Կարապետյանին պատկանող գողացված գույքը ամբաստանյալի Ա.Սահակյանից վերցվել է գողությունից անմիջապես հետո, նրան ոստիկանների կողմից բռնելու և գողացված գույքը նրանից առգրավելու արդյունքում և ոչ թե այդպիսիք ամբաստանյալի կողմից կամովին ներկայացնելու, ապա, ըստ պաշտպանի, այս պնդումը ևս անհիմն է, քանի որ Ա.Սահակյանը հնարավորություն չուներ այն կամովին ներկայացնելու, այն պատճառով, որ դեռ չէր էլ հասցրել այդ գույքը տնօրինել, ինչպես նաև որ և տուժող Նվարդ Կարապետյանը և տուժող Գագիկ Սարգսյանը դատաքննության ընթացքում հայտնեցին, որ իրենք ամբաստանյալներից պարտք ու պահանջ չունեն։
Պաշտպան Ա.Հակոբյանը գտել է, որ բողոքի հիմնավորումը այն իմաստով, որ Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալների նկատմամբ կայացրել է ակնհայտ մեղմ պատիժ` անհիմ է, դեռ ավելին, Առաջին ատյանի դատարանն իր պաշտպանյալ Ա.Սահակյանի նկատմամբ կայացրել է ակնհայտ խիստ և չհիմնավորված դատավճիռ, այն առումով, որ չի վերաորակել իր պաշտպանյալի կատարած արարքները և դրա հետևանքով կայացրել է սխալ և անարդարացի վճիռ և դատավճոով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին։
25. Վերոգրյալի հիման վրա, պաշտպան Ա.Հակոբյանը խնդրել է Երևան քաղաքի քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Ջեյթուն վարչական շրջանների դատախազության կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` Առաջին ատյանի դատարանի 17.04.2015թ թիվ ԵԱՔԴ/0098/01/14 դատավճռի դեմ, պատժի մասով խստացման առումով, մերժել։
26. Վերաքննիչ դատարանում դատախազ Կ.Բարսեղյանն ամբողջությամբ պնդեց իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը` խնդրելով բավարարել այն:
Ամբաստանյալ Ա.Սահակյանը պնդեց պաշտպան Ա.Հակոբյանի կողմից վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ ներկայացված պատասխանում արտահայտած դիրքորոշումը, առարկեց մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ և խնդրեց մերժել այն` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:
Ամբաստանյալ Ս.Ավագյանի պաշտպան Մ.Ֆարմանյանը նույնպես առարկեց մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի դեմ, խնդրեց մերժել այն` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ դատախազի հիմնավորումներն ու այդ կապակցությամբ պաշտպանության կողմի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` թողնել օրինական ուժի մեջ` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
27. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
(…)
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
(…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
1) մերժում է վերաքննիչ բողոքը` դատական ակտը թողնելով օրինական ուժի մեջ: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները»:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները»:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն.
«Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով»:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն.
«Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները»:
Համաձայն ՀՀ քրեական 177-րդ հոդվածի.
«1. Գողությունը՝ ուրիշի գույքի զգալի չափերով գաղտնի հափշտակությունը`
(…)
2. Գողությունը, որը կատարվել է՝
1) մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ,
(…)
3) պահեստարան կամ շինություն ապօրինի մուտք գործելով`
(…)
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հինգհարյուրապատիկից հազարապատիկի չափով, կամ ազատազրկմամբ` երկուսից հինգ տարի ժամկետով:
3. Գողությունը, որը կատարվել է՝
(…)
1.1) բնակարան ապօրինի մուտք գործելով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ չորսից ութ տարի ժամկետով՝ գույքի բռնագրավմամբ կամ առանց դրա: (…)»:
«Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա՝ օրինականության, արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և մարդասիրության սկզբունքներին համապատասխան, նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը» (տե´ս Ա.Անտոնյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010թ. մարտի 26-ի ՍԴ/0226/01/09 որոշումը):
«Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով` դրանք բնութագրում են ինչպես կատարած հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս» (տե՛ս Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշումը):
«Պատժի անհատականացման սկզբունքի բովանդակության հիմնական մասն է կազմում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալների գնահատումը, որոնք իրենց ամբողջության մեջ հնարավորություն են տալիս անձին դիտել ոչ միայն որպես հանցանք կատարող, որը պետք է պատասխանատվություն կրի, այլ նաև որպես կոնկրետ անձ` իր անհատական հատկանիշներով: Ընդ որում` անձի այն հատկանիշները, որոնք գտնվում են հանցակազմից դուրս, նշանակություն են ունենում դատարանի կողմից պատժի տեսակը և չափը որոշելիս: Որպես հանցավորի անձը բնութագրող հատկանիշներ` գնահատվում են նրա սոցիալ-հոգեբանական, սոցիալ-ժողովրդագրական հատկությունները` վարքագիծն ընտանիքում և կենցաղում, աշխատանքի նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքը, կրթությունը, առողջական վիճակը, տարիքը, ծառայությունը պետության և հասարակության առջև և այլն» (տե´ս Ս.Թոմոյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԼԴ2/0019/01/09 որոշման 15-րդ կետը):
«Պատիժ նշանակելը քրեական գործերով արդարադատության իրականացման կարևոր տարրերից մեկն է, որի շրջանակներում կարևորվում է պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքների պահպանումը։ Ն.Սարգսյանի գործով կայացված որոշման մեջ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ «(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս։ Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը։
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս։ Նշված սկզբունքներից յուրաքանչյուրը՝ որպես առանձին բաղադրամաս, ունի ինքնուրույն նշանակություն և պարտադիր հաշվի է առնվում քրեական պատիժ նշանակելիս (…)» (տե՛ս Ն.Սարգսյանի վերաբերյալ գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ կետը)։
28. Վերը շարադրված իրավադրույթների բովանդակային վերլուծությունից, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի իրավական դիրքորոշումներից և սույն գործի կոնկրետ հանգամանքներից ելնելով, Վերաքննիչ դատարանը հանգում է հետևության այն մասին, որ ամբաստանյալներ Արմեն Սահակյանի և Սարգիս Ավագյանի նկատմամբ նշանակվող պատիժների տեսակը և չափը որոշելիս, Առաջին ատյանի դատարանը ղեկավարվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի է առել ամբաստանյալներին վերագրվող արարքների բնույթն ու հասարակական վտանգավորության աստիճանը, ամբաստանյալ Արմեն Սահակյանի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ վերջինս երիտասարդ է, բնութագրվում է դրական, դաստիարակվել է միայնակ մոր կողմից, 01.09.1999-01.09.2006թթ. սովորել է Երևանի տեսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների թիվ 14 հատուկ դպրոցում, վերջինիս մոտ 28.09.2006թ. ախտորոշվել է աջ աչքի ցածր հեռատեսություն և ձախ աչքի միջին աստիճանի հեռատեսություն, ամբլիոպիա, նրա պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքը` այն, որ նախաքննության ընթացքում Ս.Ավագյանին մերկացրել է հանցանքների կատարման մեջ, ինչպես նաև պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ամբաստանյալ Սարգիս Ավագյանի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված ու արատավորված չի եղել, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես ամբաստանյալ Ա.Սահակյանի, այնպես էլ ամբաստանյալ Ս.Ավագյանի նկատմամբ նշանակել է վերջնական արդարացի ու համաչափ պատիժ, որը բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածով ամրագրված արդարության և պատասխանատվության անհատա¬կա¬նացման սկզբունքից` համապատասխանում է կատարված հանցանքների ծանրությանն ու դրանք կատարելու հանգամանքներին, հանցավորների անձնավորությանը, անհրաժեշտ ու բավարար է նրանց ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար և կարող է ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակների իրագործումը, այն է`վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձանց, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի համատեքստում անդրադառնալով վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներին ու պատճառաբանություններին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ մեղադրողի կողմից վերաքննիչ բողոքում չի բերվել ծանրակշիռ որևէ փաստարկ, որը կարող էր վկայել Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալներ Ա.Սահակյանի և Ս.Ավագյանի նկատմամբ պատիժներ նշանակելիս, դրանց տեսակն ու չափն ընտրելիս նյութական օրենքը սխալ կիրառելու վերաբերյալ, որն էլ իր հերթին կարող էր հիմք տալ Վերաքննիչ դատարանին հիմնավոր հետևության հանգելու առ այն, որ ամբաստանյալների նկատմամբ նշանակված պատիժը չի կարող ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակները, իսկ ինչ վերաբերում է մեղադրողի կողմից վերաքննիչ բողոքում վկայակոչված` ամբաստանյալներին վերագրվող արարքներն ու նրանց անձը բնութագրող հանգամանքներին, ապա Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, այդպիսիք արդեն իսկ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաշվի են առնվել ինչպես ամբաստանյալների արարքներին իրավական գնահատականներ տալու ընթացքում, այնպես էլ նրանց նկատմամբ պատիժ նշանակելիս:
Միաժամանակ անդրադառնալով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի այն պատճառաբանությանը, որ Առաջին ատյանի դատարանը պատիժ նշանակելիս հաշվի չի առել այն հանգամանքները, որ ամբաստանյալները նախնական համաձայնությամբ, կատարել են գողություններ, ապօրինի կերպով շինություն են մուտք գործել, հանցագործությունները կատարել են ուղղակի դիտավորությամբ, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ նշված հանգամանքները հանդիսանում են ամբաստանյալներին մեղսագրվող հանցակազմերի պարտադիր հատկանիշներ ու հիմք են հանդիսացել նրանց արարքները ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածներով որակելու համար, ուստի այս առումով ևս մեղադրողի վերաքննիչ բողոքի պատճառաբանությունները հիմնավոր համարվելու և դատական ակտը բեկանելու հիմք հանդիսանալ չեն կարող:
29. Վերաքննիչ դատարանը, սույն որոշման պատճառաբանական մասում շարադրված հիմնավորումներով, Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքում բերված եզրահանգումները` անհիմն և գտնում, որ ամբաստանյալներ Ա.Սահակյանի և Ս.Ավագյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը քրեական օրենքը ճիշտ է կիրառել և նյութական նորմերի խախտումներ թույլ չի տվել, որոնք ազդել են, կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար բացակայում են վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու կամ փոփոխելու հիմքերը, ուստի այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394 հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի դատավճիռը` քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Արմեն Սեյրանի Սահակյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` 4 (չորս) դրվագով, 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 3-րդ կետով, 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1-ին կետով և Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 1-ին և 3-րդ կետերով` 4 (չորս) դրվագով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ` գործով մեղադրող Կ.Բարսեղյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Ամբաստանյալ Արմեն Սեյրանի Սահակյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Ամբաստանյալ Սարգիս Զալիկոյի Ավագյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված չհեռանալու մասին ստորագրությունը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:









ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ. ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ