ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0094/01/14


06 հոկտեմբերի 2015թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲª Ա.ԵՐԻՋԱՆՅԱՆԻ
Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲª

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Մ.ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆԻ

ՏՈՒԺՈՂԻ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉ` Գ.ՇԱՀՎԵՐԴՅԱՆԻ



ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Լ.ԶԱՔԱՐՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի և տուժողª Մ.Կեսոյանի ներկայացուցիչª Գ.Շահվերդյանի վերաքննիչ բողոքները` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճռի դեմ.

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2013 թվականի հոկտեմբերի 21-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Նոր Նորքի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 17806013 քրեական գործը:
2014 թվականի մայիսի 13-ին որոշում է կայացվել մեղադրյալ Լարիսա Վոլոդյայի Զաքարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2014 թվականի հունիսի 30-ին թիվ 17806013 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճռով.
Ճանաչվել և հռչակվել է ամբաստանյալ Լարիսա Վոլոդյայի Զաքարյանի անմեղությունը Մակիչ Կեսոյանից 22.575.000 ՀՀ դրամին համարժեք 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագովª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ:
Ամբաստանյալ Լարիսա Վոլոդյայի Զաքարյանը մեղավոր է ճանաչվել Մակիչ Կեսոյանից 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագովª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նա դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Վճռվել է նաև.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն հանցանքների համակցությամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.07.2009թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը /9 /ինը/ տարի ժամկետով ազատազրկում և նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուգանք/ մասնակիորեն գումարել սույն գործով նշանակված պատժին և Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 10 /տաս/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Վճռվել է նաև.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն նշանակված պատիժներն ի կատար ածել առանձին:
Լարիսա Զաքարյանի ազատազրկման ձևով պատժի սկիզբը հաշվել 2008 թվականի նոյեմբերի 7-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Լարիսա Զաքարյանի խափանման միջոցի հարցը համարել լուծված:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Նոր Նորքի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ռ. Գրիգորյանի 15.01.2014թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Լարիսա Զաքարյանի անվամբ 04.06.2005թ.-ից հաշվառված ՚OPEL OMEGA 3.01ՙ մակնիշի 09 ԼԼ 059 պետհամարանիշի ավտոմոբիլի վրա դրված կալանքը` պահպանել նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո մեկ ամսվա ընթացքում:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են բերել ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը և տուժող Մ.Կեսոյանի ներկայացուցիչª Գ.Շահվերդյանը:
Հարկ է արձանագրել, որ մեղադրողի կողմից Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճիռը չի բողոքարկվել:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Լարիսա Զաքարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համամար, որ նա խաբեությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, իր ծանոթ` Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ Շիրակ Հայրապետյանի միջոցով ծանոթացել է նույն գյուղի բնակիչ Մակիչ Կեսոյանի հետ և վերջինիս համար Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի 101-րդ բնակարանը ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով, 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարով ձեռք բերելու կեղծ խոստումով, 2007 թվականի օգոստոսի 3-ից մինչև 10-ը ընկած ժամանակահատվածում, Մակիչ Կեսոյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Բացի այդ, մեղադրյալ Լարիսա Զաքարյանը, խաբեությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, որպես` Մակիչ Կեսոյանից խարդախությամբ հափշտակած առանձնապես խոշոր չափի 6.772.500 ՀՀ դրամին համարժեք 22.500 ԱՄՆ դոլար կանխիկ գումարը վերադարձնելու երաշխիք, 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին, Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում կնքված ձևական առուվաճառքի պայմանագրով, Մակիչ Կեսոյանին` հավելյալ 22.575.000 ՀՀ դրամին համարժեք 75.000 ԱՄՆ դոլարով, վաճառել է` դեռևս 2008 թվականի հունիսի 26-ին, Ալեկսանդր Իվանի Կադսիկիդիսից խարդախությամբ հափշտակած և Գուրգեն Օհանյանի անվամբ անվանափոխված` Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը` հափշտակելով Մակիչ Կեսոյանից 22.575.000 ՀՀ դրամին համարժեք 75.000 ԱՄՆ դոլարՙ:

Ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը /այսուհետª դատարան/ հաստատված է համարել է, որ.
ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանը խաբեությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, իր ծանոթ` Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ Շիրակ Հայրապետյանի միջոցով ծանոթացել է նույն գյուղի բնակիչ Մակիչ Կեսոյանի հետ և վերջինիս համար Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի 101-րդ բնակարանը ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով, 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարով ձեռք բերելու կեղծ խոստումով, 2007 թվականի օգոստոսի 3-ից մինչև 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, Մակիչ Կեսոյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափի` 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար:
Միաժամանակ վերլուծելով ամբաստանյալի, տուժող Մակիչ Կեսոյանի, վկաներ` Արայիկ Կեսոյանի, Գարիկ Սարգսյանի, Գուրգեն Օհանյանի, Մամիկոն Մկրտչյանի, Ալբերտ Կեսոյանի ցուցմունքները, գործով ձեռք բերված մյուս ապացույցները, ստուգելով ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործություն կատարելու վերաբերյալ գործով ձեռք բերված ապացույցները` դրանց վերլուծության, այլ ապացույցների հետ համադրելու միջոցով, գնահատելով դրանք վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ, ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելով` դատարանը գտել է, որ Լարիսա Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը:

Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանը վկայակոչելով իր իսկ /21.07.2015թ. թվագրմամբ/ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ և ամբողջությամբ բավարարել այն:
Մասնակիորենª 2013թ. հոկտեմբերի 3-ին ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից հայտարարված համաներում հայտարարելու մասին թիվ ԱԺՈ-80 որոշումը իր նկատմամբ կիրառելու իրավական հիմքով, բեկանել և փոփոխել Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2015թ. ԵԱՔԴ դատավճիռը: Իր նկատմամբ կիրառել համաներման ակտի 3-րդ կետի 2-րդ ենթակետը և ազատել պատժի կրումից դատարանի դահլիճից:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
10.07.2009թ.-ին, Ավան և Նոր-Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՆԴ/0031/01/09 դատավճռով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 325-րդ հոդվածի 1-ին կետով դատապարտվել է 9 տարի ժամկետով ազատազրկման և 400.000ՀՀ դրամ տուգանք պատժի:
2013թ. հոկտեմբերի 21-ին, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Նոր Նորքի քննչական բաժնում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հարուցվել է թիվ 1780601 քրեական գործը:
2014թ-ի հունիսի 30-ին քրեական գործը մեղադրական եզրակացոթյամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
22.06.2015թ.-ին դատարանը հրապարակել է ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճիռը, որով ճանաչել և հռչակել է իր անմեղությունը տուժող Մակիչ Կեսոյանից 22.575.000 ՀՀ դրամին համարժեք 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակություն կատարելու դրվագով:
Դատարանը իրեն մեղավոր է ճանաչել տուժող Մ.Կեսոյանից 35.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակություն կատարելու դրվագով և դատապարտել է 5 տարի ժամկետով ազատազրկման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն 10.07.2009թ.ի ԵԱՆԴ/0031/01/09 դատավճռով նշանակված պատիժը 9 տարի ժամկետով ազատազրկումը մասնակիորեն գումարվել է սույն գործով նշանակված պատժին և վերջնական պատիժ է սահմանվել ազատազրկում 10 տարի ժամկետով:
06.07.2015թ ին թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճիռը ՙԱբովյան՚ ՔԿՀ-ում հանձնվել է իրեն:
Սույն գործի դատաքննությունից հետո դատական վիճաբանությունների փուլում, պաշտպանական ճառում միջնորդել է դատարանին, որպեսզի մեղադրական դատավճիռ հրապարակելու և վերջնական պատիժ նշանակելուց հետո` իր նկատմամբ կիրառի 2013թ.ի հոկտեմբերի 3-ին ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից թիվ ԱԺՈ 80 որոշմամբ ընդունված համաներման ակտի համապատասխան կետը, սակայն դատարանը դատավճռում ընդհանրապես չի անդրադաձել իր միջնորդությանը:
Գտել է, որ 22.06.2015թ.-ին հրապարակված թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճիռը վերոնշված իրավական հիմքով ենթակա է մասնակի վերանայման հետևյալ պատճառաբանություններով.
Իրավական հիմնավորում.
ՀՀ անկախության հռչակման 22-րդ տարդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին ՀՀ Ազգային ժողովի 2013թ. հոկտեմբերի 3-ի թիվ ԱԺՈ.80 որոշման 3-րդ կետի 2-րդ ենթակետը սահմանում է, որ պատժից կարող են ազատվել դիտավորյալ հանցագործության համար նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած, կամ կրած, սակայն դատվածություն չունեցող, առավելագունը 10 տարի ժամկետով ազատազրկման դատապարտված այն անձիք, որոնք սույն որոշման ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ կրել են ոչ պակաս, քան պատժի մեկ երրորդը:
Սույն համաներում հայտարարելու մասին իրավական ակտի 13-րդ կետի ա ենթակետը սահմանում է, որ սույն որոշման կատարումը վերապահել ՀՀ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի և վերաքննիչ քրեական դատարաներին այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը ՀՀ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի կամ վերաքննիչ քրեական դատարաններում են, սակայն մինչև սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելը չեն քննվել, կամ քննվել են, բայց դատավճիռները օրինական ուժի մեջ չեն մտել:
Համաներման ակտի 9-րդ կետի 6-րդ ենթակետը սահմանում է, որ համաներում չկիրառել այն անձանց նկատմամբ, որոնք չեն հատուցել կամ այլ կերպ չի հարթել հանցագործությամբ պատճառված վնասը, կամ առկա է վեճ պատճառված և հատուցման ենթական վնասի կամ դրա չափի կապակցությամբ: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 374-րդ հոդվածը սահմանում է, որ պատիժը կրելուց ազատելով մեղադրական դատավճիռ կայացնելու դեպքում դատարանը կարող է ամբաստանյալին անհապաղ ազատել կալանքից դատական նիստի դահլիճում:
Եթե համաներման ակտի սույն իրավնորմերի լույսի ներքո վերլուծենք 22.06.2015թ.-ի թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճռով հաստատված հանգամանքները, ապա պարզ է դառնում հետևյալը.
ա/ Դատավճռով վերջնական պատիժ է սահմանվել 10 տարի ժամկետով ազատազրկումը.
բ/ արգելանքի տակ է 2008թ. նոյեմբերի 7-ից, որը նշանակում է, որ 2012թ.-ի փետրվարի 7-ի դրությամբ կրել է նշանակված պատժի մեկ երրորդը.
գ/դատավճռով հանցագործությամբ պատճառված վնասի և հատուցման ենթակա վնասի կամ դրա չափի կապակցությամբ վեճ իր և տուժող Կեսոյանի մեջ առկա չէ: Ավելին տուժողը քր. գործի ողջ դատաքննության ժամանակ իր բոլոր ցուցմունքներում հայտարարել է, որ իրենից որևէ պահանջ չունի:
Գտել է, որ վերոնշված պայմաններում դատարանը վերջնական պատիժ սահմանելուց հետո պարտավոր էր անդրադառնալ նաև 2013թ հոկտեմբերի 3-ի ԱԺՈ 80 որոշմամբ հայտարաված համաներման կիրառելիության հարցին:
Կիրառեր Համաներման ակտի 3-րդ կետի 2-րդ ենթակետը և իրեն ազատեր պատժի կրումից:

Ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանը վկայակոչելով իր իսկ /30.07.2015թ. թվագրմամբ/ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել որպես ի լրումն 22.06.2015թ.-ի թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճռի դեմ բերված 21.07.2015թ.-ի վերաքննիչ բողոքին, դատավճիռը մասնակիորեն վերանայել նաև Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դրվագովª դատարանի կողմից իր անմեղությունը ճանաչելու և հռչակելու իրավական հիմքը լրացնել և սույն դրվագով իրեն անմեղ ճանաչել նաև հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի բացակայության իրավական հիմքով:
Մասնավորապես պատճառաբանելով, որ.
Դատարանի հետևությունները հանգում են նրան, որ տվյալ դեպքում իր գործողություններում բացակայել է Մ.Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու ուղղակի դիտավորությունը և շահադիտական դրդումները, այսինքն հանցակազմի սուբյեկտիվ կողմը: Դատարանը իրավական գնահատական չի տվել քր. գործով հետազոտված ապացույցներին, որոնք հիմնավորում են, որ իրեն առաջադրված մեղադրանքի երկրորդ դրվագում բացակայում է նաև հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը:
Տուժող Մ.Կեսոյանը 75.000 ԱՄՆ դոլար գույքային վնասը կրել է այլ անձանց, գործով վկա Ա.Կեսոյանի և Գ.Սարգսյանի գործողությունների արդյունքում:
Իրեն մեղսագրված արարքում բացակայում է նաև հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը:

Տուժող Մ.Կեսոյանի ներկայացուցիչª Գ.Շահվերդյանը վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ:
Բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2015թ. թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճիռը և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան ՝ նոր քննության։
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Տուժող կողմը գտել է, որ առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն անհիմն է: Ապացույցներր գնահատելու վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ, 127–րդ հողվածներով և շոշափվող հարցի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի որոշումներով ղեկավարվելով, տուժող կողմը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցները վերլուծելով և համակողմանի գնահատելով, միջնորդել է տուժող Մակիչ Կեսոյանից խարդախությամբ 35.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու համար առաջադրված մեղադրանքում մեղավոր ճանաչել Լ.Զաքարյանին, իսկ 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դրվագով ճանաչել նրա անմեղությունը:
Միաժամանակ, նկատի ունենալով, որ դատաքննությամբ բացահայտվեց 75.000 ԱՄՆ դոլարը Գարիկ Սարգսյանի կողմից խարդախությամբ հափշտակելու փաստը, առանց Լ.Զաքարյանի մասնակցության, ուստի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 184-րդ հողվածի համաձայն ՝ միջնորդություն ներկայացվեց նրա նկատմամբ քրեական գործ հարուցելու համար դիմել դատախազին:
Այդ իմաստով, դատարանը մասնակի բավարարել է տուժող կողմի միջնորդությունը՝ 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու համար արդարացրել է Լ.Զաքարյանին, սակայն քրեական գործ հարուցելու մասին դատախազին միջնորդություն չի ներկայացվել:
Գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը հաստատված է համարել այն, որ Լարիսա Զաքարյանը կեղծիքի միջոցով 2008թ. մայիս ամսին, հափշտակել է շուրջ 45.000.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը /հիմք թիվ ԵԱՆԴ/0031/01/19 քրեական գործով 10.07.2009թ. դատավճիռը/: Դրանից հետո Գարիկ Սարգսյանից գումար վերցնելիս այդ տունը որպես երաշխիք աոուվաճաոքի պայմանագրով փոխանցել է Գարիկ Սարգսյանի մատնանշած անձին ՝ Գուրգեն Օհանյանին: Մակիչ Կեսոյանից հափշտակած 35.000 ԱՄՆ դոլարից 22.500 ԱՄՆ ղոլարր չի կարողացել վերադարձնել և Արայիկ Կեսոյանի կողմից ձեռնարկված միջոցների արդյունքում Լ.Զաքարյանը համաձայնվել է Գարիկ Սարգսյանից վերցված պարտքի դիմաց նրա մտերիմ Գուրգեն Օհանյանի անվամբ գրանցված Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը, որպես երաշխիք ձևակերպել Մակիչ Կեսոյանի անվամբ: Այդ գործարքը կատարելու նպատակով Մակիչ Կեսոյանի երաշխավորությամբ մարել է Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ Լարիսա Զաքարյանի պարտքը՝ 75.000 ԱՄՆ դոլարը: Դատարանր գտել է, որ տվյալ դեպքում ապացուցված չէ, որ Լարիսա Զաքարյանը Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դիտավորություն է ունեցել և հափշտակել է այն: Հիշյալ գործարքի արդյունքում Լ.Զաքարյանը գույքային օգուտ չի ստացել, ինչր պարտադիր է խարդախության հանցակազմի առկայության համար: Այսինքն, Լ.Զաքարյանի արարքում սույն դրվագով բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-֊րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմը: Բացի այդ, դատարանը գտել է, որ նախաքննական մարմնի կողմից այս արարքը որպես խարդախություն Լ.Զաքարյանին մեղսագրելիս հաշվի չի առնվել այն հանգամանքը, որ խարդախությունը որպես հափշտակության տեսակ ենթադրում է անօրինական և անհատույց շահադիտական նպատակով ուրիշի գույքն իր սեփականությունը դարձնելը: Տվյալ դեպքում այղ հատկանիշր բացակայում է: Գործով ապացուցված է, որ Մ.Կեսոյանը Գ.Սարգսյանին վճարել է 22.575.000 ՀՀ դրամին համարժեք 75.000 ԱՄՆ դոլար, ձեռք է բերել շուրջ 45.000.000 ՀՀ դրամ արժողության Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունր, այսինքն Մակիչ Կեսոյանի կողմից տրված գումարի դիմաց նրան տրամադրվել է հատուցում: Այս պայմաններում նույնպես Լ.Զաքարյանի Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարր հափշտակելու արարքում նաև այս հիմքով բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով հանցակազմը:
Դատարանի հետևությունները հակասում են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բովանդակությանը:
Դատարանը չի պահպանել դատավճռին վերաբերող ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-֊րդ 127-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 365-րդ, 366-֊րդ, 371-րղ, 396-րդ հոդվածների պահանջները:
Դատարանր չի գնահատել դատարանում հետազոտված բոլոր ապացույցները, ինչպես դատարանի հետևությունները հիմնավորող, այնպես էլ դատարանի հետևություններին հակասող բոլոր ապացույցներր: Եվ այդպես էլ տուժող կողմին անհայտ մնաց, թե ինչու դատարանը տուժող Մ.Կեսոյանի, ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի, վկաներ Ա.Կեսոյանի, Գարիկ Սարգսյանի դատաքննությամբ տրված ցուցմունքների էությունն ամբողջությամբ չի վերլուծել:
Դատարանը թեպետ արձանագրել է, որ ապացույցները գնահատել է դրանց համակցության մեջ, սակայն իրականում նման մոտեցում չի ցուցաբերել: Դատարանը դատավճռում ցույց չի տվել, թե ինչու է այդ վկաների ցուցմունքները միակողմանի տրոհել և դատավճռի հիմքում դրված ապացույցներին էականորեն հակադրվող ցուցմունքներն անտեսվել են:
Եթե հակադրվող ցուցմունքներն անարժանահավատ են, ապա դատարանը քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ և 371-րդ հոդվածների համաձայն պետք է պատճառաբաներ:
Դատավճիռն իր ձևով օրենքի պահանջներին չի համապատասխանում, ինչը նույնպես դատավճռի օրինականության խախտում է:
Քրեական գործով տուժող կողմը որևէ առարկություն չունի Լ.Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանի 35.000 ԱՄՆ դոլար խարդախությամբ հափշտակելու համար մեղավոր ճանաչելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու վերաբերյալ:
Չնայած այն հանգամանքին, որ տուժող կողմը միջնորդել էր 75.000 ԱՄն դոլար հափշտակելու դրվագով Լ.Զաքարյանին անմեղ ճանաչել, սակայն ի տարբերություն դատավճռի ՝ միջնորդության հիմնավորումները և պատճառաբանություններր, որոնք բխում են նախաքննության և դատաքննության տվյալներից, էապես հակադրվում են դատարանի հետևություններին:
Այսինքն, դատավճռի համաձայն Արայիկ Կեսոյանի երաշխավորությամբ Լ.Զաքարյանը համաձայնել է Գարիկ Սարգսյանի 75.000 ԱՄՆ դոլար պարտքի դիմաց Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը, որը գրանցված էր Գուրգեն Օհանյանի անվամբ, սակայն փաստացի պատկանում էր Գարիկ Սարգսյանին, որպես երաշխիք ձևակերպել Մակիչ Կեսոյանի անվամբ:
Դատարանի նման եզրահանգումը ակնհայտ չի բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից: Դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Գարիկ Սարգսյանը մինչ տունը Մակիչ Կեսոյանին վաճառելը գիտեր, որ այդ տունը Լ.Զաքարյանը ձեռք է բերել կեղծիքներ կատարելով: Դեռևս նախաքննության ժամանակ ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը ցուցմունք է տվել, որ չնայած Գարիկին ու Արայիկին ասել է, որ տունը կեղծ ճանապարհով է ձեռք բերված, նրանք իր խոսքերին չեն հավատացել և ինքը նրանց մոտ վստահություն չի ներշնչել, քանի որ եղել է սեփականության իրավունքի վկայական, քաղաքապետարանի սեփակաեաշնորհման որոշում /հ1, գ.թ.215-219/։
Ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը, նախաքննության ժամանակ դիմում ու բողոքներ է ներկայացրել ՀՀ գլխավոր դատախազություն այն մասին, որ Գ.Սարգսյանն ու Ա.Կեսոյանը գիտեին, որ տունը իրեն չի պատկանում, այն անօրինական ճանապարհով է ինքը սեփականաշնորհել, գ.թ.56-60, 81-82, 85-88/:
Մաշտոցի քննչական բաժնում 04.07.2012թ. տրված ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի բացատրությունը, որը դատաքննությամբ հրապարակվել է, այն մասին, թե ՚ինչ վերաբերում է տանը, քանի որ դա կեղծ էր ու շինծու գործողություններով էր սեփականաշնորհվել, ես դրա համար դատապարտվեցի, իսկ տան վերաբերյալ կեղծված գործարքների ժամանակ Գարիկը տեղյակ էր, ինքս եմ իրեն պատկանող մեքենայի մեջ պատմել, որ տան իրական սեփականատերը ես չեմ, տունը կեղծիքով է սեփականաշնորհվել և ցանկացած ժամանակ կարող է դատական կարգով այն անվավեր ճանաչվելՙ և դատաքննության ժամանակ հաստատեց/հ1, գ.թ.95-98/։
Ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը դատաքննության ժամանակ, ընդ որում, մի քանի անգամ, այդ թվում, 20.05.2015թ. դատական նիստում մեկ անգամ ևս հաստատել է իր ցուցմունքներն այն մասին, որ մինչև տունը Գ.Սարգսյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանին վաճառելը ինքը Գ.Սարգսյանին ասել է, որ տունը ձեռք է բերել կեղծիքներ կատարելով:
Դատաքննության ժամանակ հարցաքննվելիս հրապարակվել է Մաշտոցի քննչական բաժնում տրված Արայիկ Կեսոյանի՝ իր ձեռքով գրված բացատրությունը այն մասին, որ ՚իմ կարծիքով Գարիկն ու Լարիսան քաջատեղյակ լինելով տան իրական տերերի մասին, թաքցնելով նրանց գոյությունը, խարդախությամբ վաճառել են Մակիչինՙ: Ա.Կեսոյանը ընդունել է, որ ինքն է գրել և այն ճիշտ է/հ1, գ.թ. 88-89, ձայնագրման կրիչը/։
Կեղծ փաստաթղթերով, ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի կողմից Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 բնակարանը ձեռք բերելու մասին Գարիկ Սարգսյանը նախապես տեղյակ լինելով, այդ մասին չի հայտնել Մակիչ Կեսոյանին, գիտակցելով, որ հայտնելու դեպքում Մ.Կեսոյանն այդ բնակարանը իրենից չէր գնի։
Դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Գարիկ Սարգսյանը, Լ.Զաքարյանը Մակիչ կեսոյանից թաքցրել են այդ հանգամանքը: Դատարանը չի գնահատել Լ.Զաքարյանի, Ա.Կեսոյանի ցուցմունքներն այն առումով, որ Գ.Սարգսյանը նախապես իմանալով Լ.Զաքարյանի կողմից բնակարանը կեղծիքներով ձեռք բերելու մասին, այն վաճառել է Մակիչ Կեսոյանին և Արայիկ Կեսոյանի միջոցով ստացած 75.000 ԱՄՆ դոլարը խարդախությամբ հափշտակել է:
Ըստ դատավճռի՝ Լ.Զաքարյանը 75.000 ԱՄՆ դոլար պարտք է եղել Գ.Սարգսյանին և այդ պարտքի դիմաց Գ.Սարգսյանը տունը վաճառել է Մակիչ Կեսոյանին։ Դատաքննությամբ այդ հանգամանքը նույնպես չի հիմնավորվել: Դատաքննությամբ Լ.Զաքարյանր ցուցմունք տվեց, որ իր պարտքը Գ.Սարգսյանին կազմել է ոչ թե 75.000 ԱՄՆ դոլար, այլ 10.000 ԱՄՆ դոլար և 12.000.000 ՀՀ դրամ, որի հանրագումարը 2008թ. կազմել է 45.000 ԱՄՆ դոլարից պակաս գումար։ Դատաքննությամբ հիմնավորվել է նաև, որ այդ գումարը Գ.Սարգսյանը Լ.Զաքարյանին էր տվել, ոչ թե պարտքով, այլ բնակարան ձեռք բերելու համար, որը որպես անշարժ գույքի գործակալության տնօրեն պետք է վերավաճառեր:
Այդ պարտքի կապակցությամբ, թեպետ Գ.Սարգսյանլ պնդել է 75.000 ԱՄՆ դոլարի Լ.Զաքարյանին պարտքով գումար տալու հանզամանքը, սակայն բացի 10.000 ԱՄՆ դոլարից մնացած գումարի վերաբերյալ հիմնավորող որևէ ապացույց չի ներկայացրել։
2008թ. հարուցված թիվ 17129608 քրեական գործով հարցաքննված Գարիկ Սարգսյանի, Լ.Զաքարյանի դատաքննությամբ հետազոտված ցուցմունքներում որևէ տվյալ չկա այն մասին, որ վերջինս Գ.Սարգսյանին պարտք էր 75.000 ԱՄՆ դոլար /հ1, զ.թ.17-19, 22-50/։
75.000 ԱՄՆ դոլարի պարտք ի հայտ է եկել սույն գործի նախաքննության ավարտական փուլում, որպեսզի այդ գումարի չափը համապատասխանեցվի Մակիչ Կեսոյանից հափշտակված գումարին, ինչի կապակցությամբ Լ.Զաքարյանը դատական նիստում պարզաբանվեց, որ քննիչի հորդորով նախաքննությունը շուտ ավարտելու նպատակով ինքն է հայտնել նույնքան գումարի պարտքի մասին, որը սակայն իրականությանր չի համապատասխանում:
Տուժող Մ.Կեսոյանր դատաքննության ժամանակ ցուցմունք է տվել ինչպես և նախաքննությամբ, այն մասին, որ իր և եղբոր Ալբերտ Կեսոյանի ընտանիքին Երևան քաղաքում բնակարան էր անհրաժեշտ՝ վերջինիս հաշմանդամ դստեր բուժումն իրականացնելու համար:
Նկատի ունենալով, որ իր հորեղբոր որդի Արայիկ Կեսոյանն ուներ լայն շրջապատ և նա կարող էր օգնել բնակարան գնելու հարցում, այդ խնդրի լուծումը վստահել էր նրան:
Այդ կապակցությամբ դատարանը գտել է, որ Երևան քաղաքի Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանի տարածքում Ա.Կեսոյանին պատկանող դեղատանը Լ.Զաքարյանի և Գ.Սարգսյանի հետ պայմանավորվել են Գ.Օհանյանի անվամբ ձևական գրանցված, սակայն փաստացի Գ.Սարգսյանին պատկանող Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը, որը նա գնել էր Լ.Զաքարյանից Մ.Կեսոյանին վաճառել երաշխիքով և դրա դիմաց վերջինս համաձայնել է մարել Գ.Սարգսյանի նկատմամբ Լ.Զաքարյանի 75.000 ԱՄՆ դոլար պարտքը:
Դատարանի նման եզրահանգումը չի բխում դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներից։
Տուժող Մ.Կեսոյանը ցուցմունք է տվել, որ ինքր տունը չի գնել երաշխիքով: Նման պայմանավորվածության մասին Գ.Սարգսյանը, Ա.Կեսոյանր, Լ.Զաքարյանը իրեն նախապես տեղյակ չեն պահել: Երաշխիքով բնակարանը ձեռք բերելու դեպքում լրացուցիչ 75.000 ԱՄՆ դոլար չէր վճարի: Ինքը ոչ թե Լ.Զաքարյանի պարտքն է մարել, ինչի մասին չգիտեր, այլ այդ գումարր տվել է տուն ձեռք բերելու, այնտեղ բնակվելու և երեխայի բուժումը կազմակերպելու համար: Եթե երաշխիքով գներ բնակարանը, ապա ինքը դատարանի վճռով Լ.Զաքարյանին այդ բնակարանից չէր վտարի։
Առքուվաճառքի պայմանագիրր կնքելուց առաջ Մ.Կեսոյանը մեկ անգամ ևս դիմել է Գ.Սարգսյանին, Ա.Կեսոյանին թե ՚այս ամենի մեջ Լ.Զաքարյանի մատը կարող է խառն էՙ, ինչին նրանք պատասխանել են, թե ՚ամենինչ կարգին էՙ։
Մակիչ Կեսոյանի ցուցմունքը հաստատել է նրա քրոջ ամուսին` Մամիկոն Մկրտչյանը, որի նախաքննությամբ տրված ցուցմունքը հրապարակվել է դատական նիստում: Մ.Մկրտչյանի ցուցմունքից հետևում է, որ ինքն է բնակարանի ամբողջ գումարը պարտքով տրամադրել Մակիչ և Ալբերտ Կեսոյաններին: Բնակարանը գնելու պայմանավորվածությունը եղել է միայն Արայիկ Կեսոյանի հետ, ընդ որում, բնակարանր ոչ թե երաշխիքով, այլ իրականում գնելու պայմանով: Տեղեկանալով, որ իրենց խաբել և բնակարանր ՚խլեցին Մակիչից, այդ հարցերի լուծման ժամանակ Արայիկ Կեսոյանը զանգահարել է և առաջարկել ինձ վերադարձնել 70.000 ԱՄՆ դոլարը և դրանով թեման փակենքՙ /հ. 3, գ.թ. 107-109/։
Դատարանր Մ.Մկրտչյանի ցուցմունքի բովանդակությունը յուրովի է գնահատել։
Բնակարանը գնելու, այնտեղ բնակվելու մասին նախաքննությամբ ցուցմունք է տվել նաև Մակիչ Կեսոյանի եղբայրը Ալբերտ Կեսոյանը, ում ցուցմունքը հրապարակվել է: Նա ցուցմունք չի տվել այն մասին, թե բնակարանը գնել են երաշխիքով։
Դատաքննության ժամանակ տուժողը ներկայացրել է համապատասխան փաստաթղթեր այն մասին, որ 2012թ. Երևանի Նոր Նորք վարչական շրջանում բնակարան են գնել, ինչը մեկ անգամ ևս ապացուցում է, որ Կեսոյան եղբայրներին բնակարան էր անհրաժեշտ Երևան քաղաքում:
Այսպիսով, տուժող կողմը գտել է, որ դատաքննությամբ հիմնավորվել է հետևյալր.
Գործով որպես վկա հարցաքննված Գարիկ Սարգսյանը մինչ Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 բնակարանը Մ.Կեսոյանին վաճառելը, գիտեր, որ այդ բնակարանն ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանր ձեռք է բերել կեղծիքներ կատարելով։
2.Բնակարանը կեղծիքներով ձեռք բերելու մասին Գ.Սարգսյանը չի հայտնել Մ.Կեսոյանին, որր նա պարտավոր էր անել։
3.Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլարը խաբեությամբ հափշտակելու Գարիկ Սարգսյանի դիտավորությունն առաջացել է Լ.Զաքարյանի կողմից նշված բնակարանը կեղծիքներ կատարելով ձեռք բերելու մասին տեղեկանալու պահից:
4.Տուժող Մ.Կեսոյանը բնակարանը գնելուց տեղյակ չի եղել բնակարանն իրեն երաշխիքով վաճառելու մասին:
5. Ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը Գ.Սարգսյանին 75.000 ԱՄՆ դոլարի պարտք չի ունեցել։
Ինչ վերաբերում է 10.000 դոլար և 12 միլիոն դրամ գումարին, ապա Գարիկ Սարգսյանը, Լ.Զաքարյանին տվել է ոչ թե պարտքով, այլ վերավաճառելու նպատակով աճուրդային կարգով վաճառվող բնակարան գնելու համար:
6. 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարը հափշտակելու համար դատարանը պետք է միջնորդությամբ դիմեր դատախազին ՝ Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ նոր քրեական գործ հարուցելու համար:
Դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի, վկաներ Գ.Սարգսյանի, Ա.Կեսոյանի Մ.Մկրտչյանի, Մ.Կեսոյանի, տուժող Մ.Կեսոյանի դատաքննությամբ տրված և հրապարակված ցուցմունքների, որին հղում է կատարել տուժող կողմը դրանց ճշմարտացիության առումով կասկած հարուցելու հանգամանքին դատարանն ընդհանրապես չի անդրադարձել:
Դատարանն այդ իմաստով, պետք է հիմնավորեր, թե գործով վկա Գարիկ Սարգսյանը, մինչ Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 բնակարանր Մակիչ Կեսոյանին վաճառելր չգիտեր, որ այդ բնակարանն ամբաստանյալ Լ.Ջաքարյանը կեղծիքներ կատարելով է ձեոք բերել,
2. Արդյոք ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանը, Գ.Սարգսյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար էր վերցրել, ընդ որում, պարտքով, թե վերջինիս համար աճուրդային կարգով վաճառվող բնակարան ձեռք բերելու համար,
3. Տուն ձեոք բերելու նպատակով Գ.Սարգսյանր Լ.Զաքարյանին տվել էր 75.000 ԱՄՆ դոլար, թե այդ գումարից պակաս,
4. Այդ ինչպես պատահեց, որ Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ Լ.Զաքարյանի 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարի պարտքը հենց նախաքննության ավարտական փուլում համապատասխանեցվեց Գ.Սարգսյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանից հափշտակված 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարին։
5. Մակիչ Կեսոյանը նախապես գիտեր, որ Ավանի բնակարանը Գարիկ Սարգսյանը իրեն վաճառել է ձևական, ինչ-որ երաշխիքով,
6. Արդյոք անհիմն է տուժող կողմի միջնորդությունը՝ Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ նոր քրեական գործ հարուցելու մասին միջնորդությամբ դիմել դատախազին:
Դատարանն ապացույցներն ու փաստական հանգամանքները օրենքի պահանջներին համապատասխան չգնահատելու պատճառով իրարամերժ հետևություններ է արել:
Մի դեպքում, թե ՚հիշյալ գործարքի արդյունքում Լ.Զաքարյանր գույքային օգուտ չի ստացել, ինչր պարտադիր է խարդախության հանցակազմի համարՙ, սակայն նախորդ նախադասության մեջ նշել է, թե ՚Մակիչ Կեսոյանր Արայիկ Կեսոյանի երաշխավորությամբ մարել է Լ.Զաքարյանի պարտքր՝ 75.000 ԱՄՆ ղոլարըՙ: Արդյոք, պարտքի մարումը գումարային օգուտ ստանալու մասին չի վկայում:
Բացի այդ, դատարանը հիմնավոր է գտել, որ Լ.Զաքարյանի՝ խարդախություն կատարելու դիտավորությունն ապացուցված չէ, սակայն խարդախության օբյեկտիվ կողմի առումով հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել, թե ՚Լ.Զաքարյանը համաձայնել է Գարիկ Սարգսյանից վերցված պարտքի դիմաց նրա մտերիմ Գուրգեն Օհանյանի անվամբ գրանցված Ավան 5-րդ փողոց, 52/2 տունբ որպես երաշխիք ձևակերպել Մակիչ Կեսոյանի անվամբՙ: Այնինչ, դատարանի մատնանշած օբյեկտիվ կողմի գործողությունը դատաքննությամբ չի հիմնավորվել։
Մակիչ Կեսոյանին 75.000 ԱՄՆ դոլար հատուցումը Լ.Զաքարյանի վրա դնելը դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներին հակասում է։
75.000 ԱՄՆ դոլար խարդախությամբ հափշտակելու համար պատասխանատվության պետք է ենթարկվի Գարիկ Սարգսյանը, ով նախապես իմանալով Ավանի բնակարանը կեղծիքով ձեռք բերելու մասին այն վաճառել է Մակիչ Կեսոյանին։
Դատարանը արժանահավատության առումով որևէ փաստարկ չի ներկայացրել վկաների ցուցմուքների վերաբերյալ, որոնց հղում է կատարել տուժող կողմը:
Դատարանր խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 371-րդ հոդվածի 2-րդ և 3-րդ կետերի պահանջները։
Ապացույցների արժանահավատության հատկանիշների խնդիրներին Վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է նաև Արարատ Ավագյանի և Վահան Սահակյանի վերաբերյալ քրեական գործով: Ապացույցների արժանահավատության հատկանիշ նույնպես վերաբերում է ապացույցի բովանդակային գնահատմանը։
Յուրաքանչյուր ապացույց արժանահավատության տեսանկյունից պետք է գնահատվի ապացույցների համակցության մեջ: Ապացույցի արժանահավատության վերաբերյալ դատարանի եզրահանգումներր պետք է հիմնվեն գործում առկա փաստական տվյալների վրա /ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 31.10.2014թ. ԵԿԴ/0252/01/13որոշումր, կետ 31.3/։
Առաջին ատյանի դատարանը խախտել է նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջներր:
Այդ իմաստով, դատավճիռը օրինական, հիմնավորված և պատճառաբանված չէ։
Դատարանի հետևություններր հիմնված չեն դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների, փաստական հանգամանքների վրա: Դատարանն իր հետևություններր չի պատճառաբանել: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ քրեական գործով հստակ դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ ՚ապացույցների կամայական գնահատման արգելքր ենթադրում է ապացույցները բարեխիղճ վերլուծության ենթարկելու պարտականություն /Տես՝ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 22.12.2011թ. թիվ ԵԷԴ/0058/01/10որոշումր, կետ 18/
Վճռաբեկ դատարանը Ֆ.Գալստյանի վերաբերյալ քրեական գործով նշել է, որ պատճառաբանման ենթակա են դատարանի կողմից դատավճոով շարադրվող բոլոր հետևություններն ու որոշումներըՙ/26.03.2010թ. ԵԿԴ/0058/11/09որոշում/:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-֊րդ հոդվածի իմաստով հանցավոր մտադրություն իրականացվում է խարդախությամբ կամ վստահությունր չարաշահելով: Խարդախությունը անձին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է կամ ճշմարտության մասին լռելը։
ՀՀ վճռաբեկ դատարանր խարդախության հանցակազմի վերաբերյալ մի շարք գործերով, մասնավորապես, Լիա Ավետիսյանի գործով հետևյալ դիրքորոշումն է արտահայտել, որ ՚խարդախությունը գույքի սեփականատիրոջը կամ գույքը տիրապետողին մոլորության մեջ գցելու նպատակով իրական, ճշմարիտ փաստերի դիտավորյալ խեղաթյուրումն է, կամ ճշմարտության մասին լռելը: Ճշմարտության մասին լռելը քրեորեն պատժելի է այն դեպքում, երբ հանցագործր պարտավոր էր տուժողին իրազեկել այնպիսի հանգամանքների մասին, որոնք իմացության արդյունքում տուժողը մոլորության մեջ չէր ընկնիՙ/24.02.2011թ. ԵԿԴ/Օ176/01/09/
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի դիսպոզիցիայի պահանջներից ելնելով և նկատի ունենալով այդ հոդվածի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշումը, տուժող կողմը գտնում է, որ Գարիկ Սարգսյանի գործողությունները քրեորեն հետապնդելի են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հողվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
Դատաքննությամբ հիմնավորվել է, որ Գարիկ Սարգսյանր խարդախությամբ 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակությունր կատարել է առանց ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի մասնակցության։
Այսպիսով, տուժող կողմր գտնում է, որ աոաջին ատյանի դատարանը թույլ է տվել նյութական և դատավարական իրավունքի այնպիսի խախտում, որր ազդել է գործի ելքի վրա։


Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքներում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի և տուժողի ներկայացուցիչª Գ.Շահվերդյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Ըստ ներկայացված քրեական գործ նյութերի.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Մակիչ Կեսոյանին ճանաչել է 2007 թվականից: Նույն ժամանակահատվածում` իր ծանոթներից վերցրած գումարներից գոյացած պարտքերը մարելու համար, որոշել է խաբեության ճանապարհով գումարներ ձեռք բերել և մարել իր պարտքերը, չնայած այն հանգամանքին, որ գիտակցել է նաև իր արարքի իրավական հետևանքը: Քանի որ այդ ժամանակահատվածում քաղաքացիական գործերով դատարաններում հանդես է եկել որպես ներկայացուցիչ` վիճելի բնակարանները ԴԱՀԿ-ի կողմից վաճառելու գործընթացներում, այն օգտագործել է որպես պատրվակ իր մտադրությունն իրականացնելու համար: Այդ նպատակով զանգահարել է իր ծանոթ` Գեղարքունիքի Մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ Շիրակ Հայրապետյանին և վերջինիս ներկայացրել մտացածին պատմություն, թե իբր Երևան քաղաքի Կայարանի տարածքում, ԴԱՀԿ-ի միջոցով 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարով վաճառվում է բնակարան ու խնդրել է գնորդներ գտնելու դեպքում հայտնել իրեն, սակայն իր մտադրության մասին Շիրակ Հայրապետյանին չի ասել: Հաջորդող օրերին Շիրակ Հայրապետյանը կապնվել է իր հետ և հեռախոսը փոխանցել Գուրգեն Մկրտչյանին, ով հետաքրքրվել է Երևան քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու մասին: Գուրգեն Մկրտչյանի հետ իր առաջարկած բնակարանի ձեռքբերման գործարքի պայմանները քննարկելու համար, պայմանավորվել է նրա հետ հանդիպել Երևան քաղաքում: Հանդիպման ժամանակ տեղեկացել է, որ ձեռք բերվող բնակարանը Մակիչ Կեսոյանի համար է և Գուրգեն Մկրտչյանին ներկայացրել է, թե իբր Երևան քաղաքի Տիգրան Մեծ պողոտայի 71 շենքի 101 բնակարանի գինը կազմում է 35.000 ԱՄՆ դոլար և այն ձեռք բերելու համար նախապես անհրաժեշտ է կատարել որոշակի մուծումներ: Այդ բնակարանն իրեն չի պատկանել և ինքն իրականում այդ բնակարանի սեփականատիրոջ հակառակ կողմի շահերն է ներկայացրել դատարանում և այդ կապակցությամբ իր մոտ են գտնվել նշված բնակարանի վերաբերյալ փաստաթղթեր: Համաձայնության գալուց հետո, 2007 թվականի օգոստոսին, իր հետ կապնվել է Մակիչ Կեսոյանի հորեղբայր Ռազմիկ Կեսոյանը, ով իրեն հրավիրել է իր բնակարան և փոխանցել 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար, երկրորդ 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը իր ներկայությամբ ստացել է Գուրգեն Մկրտչյանը Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվող բանկից և Շիրակ Հայրապետյանի ներկայությամբ փոխանցել իրեն, իսկ երրորդ անգամ 15.000 ԱՄՆ դոլար գումարը ստացել է Կիևյան փողոցում գտնվող բանկից, որոնք ուղարկված են եղել իր անվամբ տարբեր անձանց անուններից: Գումարները ստանալուց հետո այն ծախսել է իր անձնական կարիքների համար, քանի որ ի սկզբանե իր կողմից նշված բնակարանը չէր վաճառվում և այդ բնակարանի սեփականատերը չի դիմել իրեն բնակարանը վաճառելու համար, իր նպատակը խաբեությամբ գումարներ ձեռք բերելն էր` անկախ այն հանգամանքից, թե ով կլիներ թիրախը: Հետագայում իր կողմից բերված պատճառաբանությունները և իր կողմից գրված ստացականները նպատակ են հետապնդել ժամանակ շահելու համար: Հաջորդող ժամանակահատվածում բնակարանի ձեռքբերման գործարքի իրականացման պահանջով, իրեն դիմել է Մակիչ Կեսոյանի հորեղբոր որդին` Արայիկ Կեսոյանը և վերջինս հասկանալով, որ բնակարանի ձեռքբերման խոստումը մտացածին է, պահանջել է վերադարձնել 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ամբողջությամբ, որի ընթացքում Արայիկ Կեսոյանին 1 ամսվա ընթացքում մաս-մաս վերադարձրել է 12.500 ԱՄՆ դոլար: Այդ ընթացքում ինքը բնակվել է Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տանը, որը փաստացի պատկանել է քրոջը: Որպես մնացած 22.500 ԱՄՆ դոլար գումարի վերադարձման երաշխիք` Արայիկ Կեսոյանն առաջարկել է այդ տունը անվանափոխել Մակիչ Կեսոյանի անվամբ: Այդ ժամանակ նշված տունը նախկինում Գարիկ Սարգսյանի նկատմամբ ունեցած գումարային պարտավորությունների դիմաց վերջինիս ձևական առուվաճառքի պայմանագրով վաճառած և Գուրգեն Օհանյանի անվամբ ձևակերպված է եղել, ինչի մասին ինքը չի ասել Արայիկին: Արայիկի առաջարկի մասին հայտնել է Գարիկին, որից հետո ինքը Գարիկի հետ հանդիպել է Արայիկին, որի ժամանակ պայմանավորվել են հիշյալ տունը անվանափոխել Մակիչ Կեսոյանի անվամբ` հետագայում իր կողմից որևէ բանկում գրավադնելու եղանակով գումարները վերադարձնելու պայմանով: Իրենց պայմանավորվածության մասին ինքը չի հայտնել Մակիչ Կեսոյանին: Դրանից հետո հոկտեմբերի 8-ին առանց իր իմացության և մասնակցության Արայիկ Կեսոյանը, Գարիկ Սարգսյանը և Մակիչ Կեսոյանը կնքել են առուվաճառքի պայմանագիր, որով Մակիչ Կեսոյանը ձեռք է բերել սեփականության իրավունք Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան նկատմամբ: Դրանից հետո Արայիկ Կեսոյանը կանչել է իրեն, հայտնել կնքված գործարքի մասին ու տվել 1 ամիս ժամանակ գումարները մարելու համար, միաժամանակ պահանջել է տրամադրել 120.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ գրավոր պարտավորագիր` հայտնելով, որ նշված գումարը սահմանված ժամկետում չբերելու դեպքում պետք է ազատեն բնակարանը: Ինքը չունենալով այլընտրանք գրել է 120.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական: Դրանից մոտ 1 ամիս անց 2008թ. նոյեմբերի 7-ին իր խնդրանքով տուժողներից մեկը Նոր Նորքի ոստիկանությունում հաղորդում է տվել իրենից գումար վերցնելու մասին, որից հետո ինքը ներկայացել է ոստիկանություն, արդյունքում մեկ այլ քրեական գործով իրեն մեղադրանք է առաջադրվել ու կալանվորվել է, այնուհետև կայացվել է դատավճիռ և ինքը ներկայումս կրում է պատիժ: Դատապարտվելուց հետո, ինքը մտածել է, որ Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան նկատմամբ սեփականության իրավունքը Կեսոյաններին հանձնելով` կատարել է վերջիններիս նկատմամբ ունցած իր գումարային պարտավորությունները, քանի որ Արայիկ Կեսոյանը ներկայացել է ոստիկանություն ու հայտնել, որ իր նկատմամբ որևէ պարտք ու պահանջ չունեն: Իրականում ինքը որևէ կապ չի ունեցել Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան վաճառքի և այդ վաճառքի հետ կապված գումարներ տալու հետ: Տեղյակ չի եղել այդ պայմանագիրը կնքելու օրվա մասին: Ինքը տվել է միայն իր համաձայնությունը, որպեսզի այդ տունը որպես երաշխիք ձևակերպվի Մակիչի անվամբ, ու իր կողմից գրավի գումարը ստանալուց և վերջինիս պարտքը մարելուց հետո տունը կրկին վերադարձվի իրեն: Հետագայում, արդեն սույն քրեական գործի նախաքննության ընթացքում տեղեկացել է, որ Արայիկն իր նախաձեռնությամբ Գարիկին տվել է 75.000 ԱՄՆ դոլար, որպես Գարիկի հանդեպ ունեցած իր պարտքի մարում, մինչդեռ Գարիկի հանդեպ իր ունեցածը պատքը եղել է 10.000 ԱՄՆ դոլար և 12 միլիոն ՀՀ դրամ, որն ընդհանուր կազմել է մոտ 40.000 ԱՄՆ դոլար: Միաժամանակ պայմանավորվել է, որ գումարը կվերադարձնի շահույթով, մինչդեռ 75.000 ԱՄՆ դոլարի մասին խոսք չի եղել: Նախաքննության ընթացքում ինքն իր սկզբնական ցուցմունքներում նշել է այդ գումարը, սակայն երբ քննիչը հայտնել է, որ այդ գումարի հետ կապված իր և Գարիկի ցուցմունքներում առկա են հակասություներ, որի պատճառով չի լուծվում այդ դրվագով գործի վարույթը կարճելու հարցը, ուստի ինքը հետագա իր ցուցմունքներում նշել է, որ իր պարտքը Գարիկի հանդեպ կազմում է 75.000 ԱՄՆ դոլար, մինչդեռ դրանից հետո այդ դրվագով ոչ թե կարճվել է քրեական գործի վարույթը, այլ իրեն մեղադրանք է առաջադրվել: Այն, որ Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը փաստացի պատկանում է քրոջը, այլ ոչ թե իրեն, ինքը դրա մասին ասել է Գարիկ Սարգսյանին, երբ Արայիկ Կեսոյանի առաջարկից հետո հանդիպել է նրան ու խնդրել է Մակիչի անվամբ այն չձևակերպել, քանի որ չի վստահել Արայիկին, միաժամանակ հայտնել է, որ այդ տունը Մակիչ Կեսոյանի անվամբ ձևակերպելու դեպքում միևնույն է քրոջ դիմումի համաձայն դատարանը այն կվերադարձնի վերջինիս, սակայն կարծում է, որ իր ասածը Գարիկը լուրջ չի ընդունել: Հետագայում երբ առուվաճառքի պայմանագրին ծանոթացել է, հասկացել է, որ այն կնքվել է 36.600.000 ՀՀ դրամով, որը համարժեք է եղել մոտավորապես 120.000 ԱՄՆ դոլար գումարին, մինչդեռ տան շուկայական արժեքը կազմել է 140-150.000 ԱՄՆ դոլար: Հետագայում տեղեկացել է նաև, որ Արայիկ Կեսոյանին տված 12.500 ԱՄՆ դոլարը վերջինս չի փոխանցել Մակիչ Կեսոյանին:
Տուժող Մակիչ Կեսոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականին իր եղբոր` Ալբերտ Կեսոյանի հետ ցանկացել են Երևան քաղաքում բնակարան գնել, ինչին տեղյակ են եղել իր հարազատները, այդ թվում նաև Մոսկվա քաղաքի բնակիչ իր քրոջ` Թեհմինե Կեսոյանի ամուսին` Վրեժ Մկրտչյանը: 2007 թվականի օգոստոսին նույն գյուղի բնակիչ Շիրակ Հայրապետյանը դիմել է իրենց համագյուղացի Գուրգեն Մկրտչյանին` ով հանդիսանում է Վրեժ Մկրտչյանի եղբայրը և հայտնել, որ իր ազգական Խաչիկ Գրիգորյանի ընկերուհի Լարիսա Զաքարյանը զբաղվում է իրավաբանական ծառայության գործունեությամբ և վերջինս Երևան քաղաքում առաջարկել է ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով, ցածր գներով վաճառվող բնակարաններ` հավելելով, որ իբր բնակարանները դատարանների որոշումներով գտնվել են կալանքի տակ և Լարիսա Զաքարյանը դրանք ձևակերպում է իր անվամբ ու վաճառում է էժան գնով: Շիրակ Հայրապետյանը հայտնել է որ` ըստ Լարիսա Զաքարյանի, նույն պահի դրությամբ Երևան քաղաքի Սասունցի Դավիթ կայարանի տարածքում գտնվող 5 հարկանի քարե շենքի 1-ին հարկում 35.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառվում է նմանատիպ բնակարան: Գուրգենը, Շիրակի տեղեկության մասին հայտնել է եղբորը` Վրեժ Մկրտչյանին և հարցրել վերջինիս կողմից Երևան քաղաքում բնակարան ձեռք բերելու ցանկության մասին: Վրեժ Մկրտչյանը տեղեկանալով ցածր սակագնով բնակարան ձեռք բերելու հնարավորության մասին` առաջարկել է Գուգեն Մկրտչյանին հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին, տեսնել վաճառվող բնակարանը, քննարկել պայմանները, որից հետո միայն իրականացնել հետագա անելիքները: Գուրգեն Մկրտչյանը, Շիրակ Հայրապետյանի միջոցով կապնվել է Լարիսա Զաքարյանի հետ, հանդիպել Երևան քաղաքում և վերջինիս ուղեկցությամբ գնացել Տիգրան Մեծ պողոտա 71 շենքի 101 բանակարան` այն տեսնելու համար: Բնակարանը տեսնելուց և պայմաններին ծանոթանալուց հետո, Գուրգեն Մկրտչյանը զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին և տեղեկացրել այդ մասին, ով տվել է իր համաձայնությունը նման պայմաններով բնակարան ձեռք բերելու համար: Վրեժ Մկրտչյանը նախապես իմանալով, որ ինքը ցանկանում է Երևանում բնակարան գնել, զնագահարել և առաջարկել է Լարիսա Զաքարյանի առաջարկած հիշյալ բնակարանը: Վրեժ Մկրտչյանի հայտնած` ձեռնտու գնով բնակարանի ձեռք բերման հնարավորության առաջարկի մասին, զանգահարել և տեղեկացրել է եղբորը` ՌԴ Կեմերովոյի մարզի Բերեզովսկի քաղաքում բնակվող Ալբերտ Կեսոյանին, սակայն վերջինս հայտնել է, որ նույն պահին ունի 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար ու առաջարկել է մնացած գումարը պարտքով տրամադրելու խնդրանքով դիմել Վրեժ Մկրտչյանին: Պահանջվող գումարը խնդրել է Վրեժ Մկրտչյանից, ով չի մերժել, սակայն վերջինս հայտնել է, որ գումարներն ուղարկելու է իր եղբայր Գուրգեն Մկրտչյանի անվամբ: 2007 թվականի օգոստոսի 3-ից 7-ն ընկած ժամանակահատվածում Վրեժ Մկրտչյանը ուղարկել է 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը իր հորեղբայր Ռազմիկ Կեսոյանի և Գուրգեն Մկրտչյանի անուններով, ովքեր ստացել են նշված գումարը և փոխանցել Լարիսա Զաքարյանին, իսկ 15.000 ԱՄՆ դոլարը Լարիսա Զաքարյանին ուղարկել է իր եղբայր Ալբերտ Կեսոյանը: Լարիսա Զաքարյանը ստանալով գումարները խոստացել է բնակարանի ձեռք բերման գործարքն իրականացնել մեկ շաբաթվա ընթացքում: Որոշ ժամանակ անց գնացել է այդ բնակարան, որտեղ մի տարեց կին է ապրել: Այդ բնակարանից իրենց դուրս գալուց անմիջապես հետո Լարիսան զանգահարել է ու բարկացել, թե ինչու են առանց իրեն տեղյակ պահելու գնացել այդ տուն, միաժամանակ հայտնել է, որ առկա են որոշ խնդիրներ կապված այդ տան նկուղի հետ, այդ պատճառով թղթերը պատրաստ չեն: Սահմանված ժամկետը լրանալուց հետո Լարիսա Զաքարյանը բնակարանի գործարքը չի իրականացրել, ինչի կապակցությամբ ինքը պայմանավորվել է հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին Երևան քաղաքում և նրանից պահանջել բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը: Հաջորդող ժամանակահատվածում` շուրջ մեկ տարի, Լարիսա Զաքարյանը տարբեր պատճառաբանություններով բնակարանի ձեռք բերման գործարքը չի իրականացրել: Մի քանի անգամ իր հորեղբոր որդին` Արայիկ Կեսոյանը առաջարկել է իր օգնությունն այդ բնակարանի հարցով, որից ինքը հրաժարվել է: Դրանից հետո Վրեժ Մկրտչյանը դիմել է Արայիկ Կեսոյանին և խնդրել, որպեսզի վերջինս զբաղվի այդ հարցով: Հաջորդող ժամանակահատվածում Արայիկ Կեսոյանը հաճախակի հանդիպել է Լարիսա Զաքարյանին և հետաքրքրվել վերջինիս կողմից բնակարանի ձեքբերման գործարքի իրականացման հարցով, սակայն համոզվելով, որ Լարիսա Զաքարյանը չի կատարելու իր խոստումները` պահանջել է վերջինիցս վերադարձնել տրված 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Հետագայում Վրեժ Մկրտչյանից տեղեկացել է, որ Արայիկ Կեսոյանի կողմից Լարիսա Զաքարյանին ներկայացված հերթական պահանջների ժամանակ վերջինս Արայիկ Կեսոյանին վերադարձրել է 12.500 ԱՄՆ դոլար, որն Արայիկը իրեն չի տվել: Դրանից հետո, երբ ինքը գտնվել է ՌԴ-ում, իրեն է զանգահարել Արայիկն ու հայտնել, որ Լարիսան իր տունը վաճառել է մի մարդու, ով եկել է իր մոտ ու առաջարկում է Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը վաճառել իրենց: Արայիկն ասել է, որ Վրեժն արդեն ուղարկել է 70.000 ԱՄՆ դոլար, սակայն անհրաժեշտ է ևս 5.000 ԱՄՆ դոլար ու խնդրել է իրեն ուղարկել այդ գումարը: Ինքը 5.000 ԱՄՆ դոլարը բերել ու տվել է Արայիկին, որից հետո գնացել են նոտարական գրասենյակ, որտեղ եղել են Գուրգեն Օհանյանը, Գարիկ Սարգսյանը և ոմն Հրայրը: Առուվաճառքի ժամանակ ինքը Գարիկին հարցրել է, թե այդ տան հետ Լարիսան որևէ կապ ունի արդյոք, ինչին վերջինս պատասխանել է, որ Լարիսան որևէ կապ չունի: Հասկացել է, որ տունը գնում է Գուրգեն Օհանյանից, իսկ Գարիկ Սարգսյանը հանդիսանում է ընդամենը բրոկեր: Հարցրել է նաև, թե տանը ով է բնակվում, ինչին Գարիկը պատասխանել է` Լարիսան իր երեխաների հետ և նրանք ունեն օրենքով մեկ ամիս ժամանակ տունն ազատելու համար: Գարիկն իրեն նաև ասել է, որ տունը այդքան էժան` 75.000 ԱՄՆ դոլարով են իրեն վաճառում, որպեսզի ինքը Լարիսայից որևէ բողոք չունենա և իր 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարը մտնում է այդ տան արժեքի մեջ: Գարիկը միաժամանակ Արայիկին ասել է, որ դեռևս անհրաժեշտ չէ Լարիսային տեղյակ պահել բնակարանի առուվաճառքի մասին: Այդպես, 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին, Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում իր և Գուրգեն Օհանյանի միջև Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր: Դիմել է Ավանի կադաստր և ստացել նշված տան սեփականության իրավունքի վկայականը: Հետագայում տեղեկացել է, որ Լարիսային կալանավորել են: Այնուհետև Արայիկի խորհրդով դիմել է դատարան Ավանի տանից վտարման պահանջով, որը դատարանը բավարարել է ու բնակարանն ազատելուց հետո ընտանիքով տեղափոխվել է բնակվելու հիշյալ տանը: 2010 թվականի հուլիսի 27-ին Ալեքսանդրոս Կոդսիկիդիսը քաղաքացիական հայցով դիմել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ընդդեմ Լարիսա Զաքարյանի, Կամո Ասատրյանի, Օնիկ Զարգարյանի, Գուրգեն Օհանյանի, Գարիկ Սարգսյանի, և իր` Մակիչ Կեսոյանի, երրորդ անձ` ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստր պետական կոմիտեի աշխատակազմի Ավան ստորաբաժանման` գործարքներն անվավեր ճանաչելու և անվավերության հետևանքներ կիրառելով գույքը ապօրինի տիրապետումից հետ պահանջելու պահանջով, որը Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի ապրիլի 11-ի վճռով բավարարվել է և որպես գործարքի անվավերության հետևանք Երևան քաղաքի Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 հասցեում գտնվող անշարժ գույքը իր ապօրինի տիրապետումից հետ է վերադարձվել Ալեքսանդրոս Կոդսիկիդիսին և Իվան Կաճիկովին: Բողոքարկել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի վճռի դեմ` Վերաքննիչ և Վճռաբեկ դատարաններ, սակայն Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2011 թվականի ապրիլի 11-ի վճիռը թողնվել է անփոփոխ: Ինքն նշված պայմանագիրը կնքելուց առաջ տեղյակ չի եղել, որ Լարիսան Գարիկ Սարգսյանի հանդեպ ունի որոշակի գումարային պարտավորություններ: Լարիսայի հետ որևէ խոսակցություն չի ունեցել Ավանի բնակարանի հետ կապված, ավելին, առաջին դեպքից հետո ինքը նրա հետ որևէ կապ չի ունեցել: Երբևէ խոսակցություն չի եղել, թե Ավանի տունը Լարիսան իրեն տալիս է որպես երաշխիք, հակառակ դեպքում ինքը կհրաժարվեր այդ գործարքից: Ինքն այդ բնակարանը գնել է, քանի որ ունեցել է բնակարանի կարիք և այն գնելուց հետո իր ընտանիքով տեղափոխվել է այնտեղ ապրելու: Ինքը Ավանի տան համար գումարները տվել է Արայիկին, որպեսզի վերջինս փոխանցի Գարիկին, իսկ Լարիսային գումար չի փոխանցել, հետևաբար այդ 75.000 ԱՄՆ դոլարի մասով նրանից որևէ պահանջ չունի, իր պահանջը վերաբերում է 35.000 ԱՄՆ դոլարին: Արայիկն ընդունել է, որ Լարիսայից ստացել է 12.500 ԱՄՆ դոլար, որը սակայն իրեն չի փոխանցել, հայտնել է, որ այդ գումարից 7-8.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է տան համար, իսկ մնացած գումարը ծախսել է Վրեժի մեքենայի մաքսազերծման համար: Ինքը չի տեսել, թե Արայիկը առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու ժամանակ Գարիկին որքան գումար է տվել: Ինքն ու եղբայրը որոշակի ժամանակ անց Վրեժին են վերադարձրել վերջինիս կողմից իր բնակարանի համար վճարված գումարները:
Վկա Շիրակ Հայրապետյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լարիսա Զաքարյանին ճանաչել է 2006 թվականից, իր հորաքրոջ որդու` Խաչիկ Գրիգորյանի միջոցով: Այդ տարիներին Խաչիկ Գրիգորյանը Զոլաքար գյուղում տուն է կառուցել ու միաժամանակ զբաղվել անասնապահությամբ: Ինքը Խաչիկ Գրիգորյանի մոտ աշխատել է որպես անասնապահ ու միաժամանակ պահակություն իրականացրել կառուցվող տանը: Հետագայում բուժման նպատակով Խաչիկ Գրիգորյանը գյուղի տունը և անասունները վաճառել է: Նույն ժամանակ իրենց համագյուղացի Գուրգեն Մկրտչյանը, հանդիպել է իրեն և խնդրել դիմել Խաչիկ Գրիգորյանին` խնդրանքով, որպեսզի վերջինս հետ պահանջի վաճառված տունը, քանի որ ինքը ցանկացել է այն գնել: Այդ առիթով զանգահարել է Խաչիկ Գրիգորյանին, որի հետ խոսակցությանը ներկա է եղել նաև Գուրգեն Մկրտչյանը և Խաչիկին հայտնել է վերջինիս խնդրանքի մասին, սակայն Խաչիկ Գրիգորյանը մերժել է իրեն: Նույն պահին Խաչիկ Գրիգորյանը գտնվել է հիվանդանոցում` ստացիոնար բուժման մեջ, որի մոտ գտնվել է նաև Լարիսա Զաքարյանը: Խաչիկը հեռախոսը փոխանցել է Լարիսային, ով բացատրել է, որ գործարքն արդեն ավարտված է ու հնարավոր չէ տունը ետ պահանջել: Միաժամանակ Լարիսա Զաքարյանը հայտնել է, որ Երևանում ունի վաճառվող բնակարան: Լսելով Լարիսա Զաքարյանի առաջարկի մասին` Գուրգեն Մկրտչյանը ցանկություն է հայտնել տեղեկանալ վերջինիս կողմից վաճառվող բնակարանի վաճառքի պայմանների մասին: Լարիսան հայտնել է, որ բնակարանը գտնվում է Սասունցի Դավիթ կայարանի տարածքում: Այդ ժամանակ Գուրգեն Մկրտչյանը զանգահարել է Մոսկվայում գտնվող եղբորը` Վրեժ Մկրտչյանին և տեղեկացրել Լարիսա Զաքարյանի առաջարկի մասին: Խոսակցության ժամանակ Վրեժ Մկրտչյանը հայտնել է, որ Երևանում բնակարան գնելու ցանկություն ունի իր աներորդի, Զոլաքար գյուղի բնակիչ Մակիչ Կեսոյանը, ով նույնպես գտնվում է Մոսկվայում և վերջինիս հետ խոսելուց հետո կտեղեկացնի Գուրգեն Մկրտչյանին: Որոշ ժամանակ անց Վրեժ Մկրտչյանը զանգահարել է Գուրգեն Մկրտչյանին և տեղեկացրել, որ Մակիչ Կեսոյանը ցանկանում է բնակարան գնել, սակայն դրա համար անհրաժետ գումար չունի, գումարը պարտքով տրամադրելու է ինքը ու ասել է եղբորը գնալ և տեսնել վաճառվող բնակարանը: Գուրգեն Մկրտչյանը զանգահարել է Լարիսա Զաքարյանին և նրա հետ պայմանավորվել է հանդիպել Երևանում: Գուրգեն Մկրտչյանի խնդրանքով վերջինիս հետ գնացել է Երևան և Հանրապետության Հրապարակի տարածքում հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին: Գուրգեն Մկրտչյանը Լարիսա Զաքարյանից հետաքրքրվել է վաճառվող բնակարանի մասին, որին Լարիսա Զաքարյանը պատասխանել է, որ Սասունցի Դավիթ կայարանի տարածքում է գտնվում իր կողմից առաջարկած բանակարանը, որի գինը կազմում է 35.000 ԱՄՆ դոլար և որ բնակարանը արդեն աճուրդով ձեռք է բերել ու մեկ շաբաթից բնակարանի սեփականության իրավունքի վկայականը ստանալու է: Խոսակցությունից հետո Լարիսա Զաքարյանի ուղեկցությամբ գնացել են Տիգրան Մեծ պողոտայի 71 շենքի 101 բնակարան և տեղ հասնելուց Լարիսա Զաքարյանը ցույց է տվել բնակարանի հասցեն և պատճառաբանելով, որ տունը կեղտոտ է և տնից հոտ է առնում` իրենց հետ բնակարան չի մտել և սպասել է դռան մոտ: Գուրգեն Մկրտչյանի հետ մտել են բնակարան, որտեղ անկողնում պառկած է եղել ծեր կին, բնակարանը զննելուց հետո դուրս են եկել: Լարիսան հայտնել է, որ նշված բնակարանը տիրոջ կողմից սեփականաշնորհված չէ, պետությունը ցանկանում էր վերցնել այն, այդ կինն իր բարեկամն է ու ինքը նրա փոխարեն գումարը տվել է, դատարանում իրենց հայցը բավարարվել է ու ներկայումս այն իրենն է: Գուրգեն Մկրտչյանը Լարիսա Զաքարյանին ասել է, որ Վրեժ Մկրտչյանի հետ խոսելուց հետո կհայտնի իրենց հետագա գործողությունների մասին: Մինչև Վրեժ Մկրտչյանի հետ խոսելը Լարիսա Զաքարյանը հայտնել է, որ 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարը նույն պահին տրամադրելու դեպքում նախնական փաստաթղթերի հարցը լուծվելու է, իսկ մնացած գումարը տալուց կտրամադրի տան վկայականը: Գուրգեն Մկրտչյանը զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին և ներկայացրել բնակարանի ձեռքբերման պայմանների և նախավճարի մասին, սակայն Վրեժ Մկրտչյանը եղբորը ասել է, որ ինքը չի կարող 20.000 ԱՄՆ դոլար գումարն ուղարկել միանվագ, քանի որ բանկերը թույլ են տալիս և ինքն ուղարկելու է 5.000-ական ԱՄՆ դոլարի սահմաններում: Գուրգեն Մկրտչյանի կողմից գումարը ստանալուց և Լարիսա Զաքարյանին տալուց ներկա չի եղել, այդ ամենը կատարվել է բանկում, իսկ ինքն այդ ժամանակ սպասել է մեքենայում: Երբ Լարիսան ու Գուրգենը եկել ու նստել են մեքենան, հայտնել են, որ գումարը ստացել են: Այդ ժամանակ Լարիսա Զաքարյանից պահանջել է ստացած գումարի մասին գրել ստացական, սակայն Լարիսա Զաքարյանը պատասխանել է, որ իբր մեկ շաբաթից տան վկայականն է տալու և դրա անհրաժեշտությունը չկա: Գուրգեն Մկրտչյանի ավտոմեքենայով Լարիսա Զաքարյանին տարել են Մաշտոցի պողոտա, որտեղ նա իջել է, ու միասին վերադարձել են գյուղ: Դրան հաջորդող ժամանակահատվածում այդ տան գործարքի հետ որևէ առնչություն չի ունեցել:
Վկա Գուրգեն Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը 2007 թվականի գարնանը իրենց համագյուղացի Շիրակ Հայրապետյանից տեղեկացել է, որ իր ծանոթներից Լարիսա Զաքարյանը Երևան քաղաքում առաջարկել է էժան գնով բնակարան ու հարցրել միգուցե եղբայրը` Վրեժ Մկրտչյանը կցանկանա այն գնել: Այդ մասին զանգահարել և տեղեկացրել է ՌԴ Մոսկվայում բնակվող իր եղբորը` Վրեժ Մկրտչյանին, ով հետաքրքրվել է այդ առաջարկով և հայտնել է, որ բնակարան գնելու ցանկություն ունի իր աներորդի Մակիչ Կեսոյանը` հավելելով, որ Մակիչ Կեսոյանի հետ խոսելուց հետո կտեղեկացնի հետագա անելիքների մասին: Դրանից հետո Վրեժ Մկրտչյանը կրկին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ խոսել է Մակիչ Կեսոյանի հետ և վերջինս համաձայնել է բնակարան գնելու առաջարկին ու ասել իրեն` հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին ու քննարկել վերջինիս կողմից առաջարկված բնակարանը ձեռք բերելու պայմանները: Շիրակ Հայրապետյանի հետ գնացել են Երևան և Հանրապետության Հրապարակի տարածքում հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին: Լարիսա Զաքարյանի հետ խոսակցության ժամանակ, վերջինս տեղեկացրել է, որ առաջարկվող բնակարանը, ԴԱՀԿ ծառայության կողմից պետք է վաճառվի, որը ինքը շահել է այն ու էժան գնով վաճառում է, միաժամանակ հայտնել է, որ այդ բնակարանի արժեքը կազմում է 35.000 ԱՄՆ դոլար: Լարիսա Զաքարյանի ուղեկցությամբ ինքը և Շիրակ Հայրապետյանը գնացել են Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի բակ, որտեղ Լարիսա Զաքարյանը սպասել է բակում, իսկ իրեն ու Շիրակ Հայրապետյանին ուղղորդել դեպի 101 բանակարան: Շիրակ Հայրապետյանի հետ գնացել են նշված բնակարան, որտեղ իրենց դիմավորել է տարեց կին, ով ներս է հրավիրել ու ծանոթացրել բնակարանի ընդհանուր պայմաններին, սակայն վաճառելու կամ բնակարանի գնի մասին որևէ բան չի ասել: Բնակարանից դուրս գալուց հետո Լարիսա Զաքարյանին հայտնել է, որ Վրեժ Մկրտչյանին տեղեկացնելուց հետո լրացուցիչ կզանգի: Այդ ընթացքում զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին, ներկայացրել տան պայմանները և գումարի չափը ու հարցրել հետագա անելիքների մասին: Վրեժ Մկրտչյանը համաձայնվել է և հայտնել, որ ինքը գումարը կուղարկի, քանի որ իր և Մակիչի միջև արդեն պայմանավորվածություն է եղել, որ Վրեժ Մկրտչյանն է տրամադրելու պահանջվող գումարը Մակիչ Կեսոյանին: Մի քանի օր անց զանգահարել է Լարիսա Զաքարյանին և հայտնել, որ ցանկանում են այդ բնակարանը գնել ու պայմանավորվել հանդիպել Երևանում: Այդ ժամանակ Վրեժ Մկրտչյանն իր անվամբ ուղարկել է 10.000 ԱՄՆ դոլար, որը ստացել է Լարիսա Զաքարյանի և Շիրակ Հայրապետյանի ներկայությամբ Հանրապետության Հրապարակում գտնվող բանկից և փոխանցել Լարիսա Զաքարյանին: Գումարը Լարիսա Զաքարյանին տալուց հետո իրենց գյուղում հանդիպել է Մակիչ Կեսոյանին, ով ցանկացել է տեսնել բնակարանը: Այդ առիթով միասին գնացել են հիշյալ հասցեի բնակարան, որտեղ Մակիչ Կեսոյանը տեսել է բնակարանը: Նշված պայմանավորվածությունը ձեռք բերելուց մի քանի օր անց մեկնել է ՌԴ Մոսկվա քաղաք` արտագնա աշխատանքների համար և մնացել ՌԴ-ում շուջ 3 տարի: Այդ ժամանակահատվածում տեղեկացել է, որ Լարիսան անհասկանալի պատճառաբանություններով բնակարանի ձեռքբերման գործը չի իրականացրել և չի վերադարձրել Մակիչ Կեսոյանի 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարը:
Վկա Արայիկ Կեսոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Մակիչ Կեսոյանը հանդիսանում է իր ազգականը: 2007թ.-ից լսել է, որ Մակիչ Կեսոյանի փեսային` Մամիկոն Մկրտչյանին, ով հայտնի է Վրեժ անունով, վերջինիս եղբայրը հայտնել է, որ Լարիսա Զաքարյան անունով մի կին ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով 35.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառում է Կայարանում գտնվող բնակարան: Այդ նպատակով Վրեժն իր եղբորը տվել է 25.000 ԱՄՆ դոլար գումար, որպեսզի փոխանցի Լարիսային, իսկ մնացած գումարը պայմանավորվել է տրամադրել առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու ժամանակ: Դրանից մոտ 2-3 ամիս անց Վրեժը զանագահարել է իր հորը` Ռազմիկ Կեսոյանին ու խնդրել իր անունով ուղարկված 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը փոխանցել Լարիսա Զաքարյանին: Դրա հաջորդ օրն, առավոտյան ժամը 9-ի սահմաններում իրենց տուն է եկել Լարիսա Զաքարյանը, ում իր հայրը փոխանցել է այդ 10.000 ԱՄՆ դոլարը, որի դիմաց Լարիսայից վերցրել է համապատասխան ստացական: Դրանից մոտ 1 տարի ինքը Մակիչից լսել է, որ այդ բնակարանի հարցը ձգձվում է: Այդ ընթացքում Վրեժը զանգահարել է իրեն ու խնդրել զբաղվել նշված բնակարանի հարցով: Ինքը փորձել է Մակիչից պարզել, թե ինչն է բնակարանի տրամադրման ձգձգման պատճառը, որից հետո կապնվել է Լարիսայի հետ ու հանդիպել նրան: Հանդիպան ժամանակ իրեն պարզ է դարձել, որ Լարիսան չի կարող բնակարանի հարցը լուծել, քանի որ նման պայմաններով տուն գոյություն չունի: Լարիսան իրեն ևս խոստացել է տրամադրել կամ վկայականը կամ վերադարձնել գումարը: Այդպես մի քանի ամիս ձգձգել է, որից հետո ինքն առաջարկել է Լարիսային վերադարձնել 35.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից Լարիսան մաս-մաս վերադարձրել է 12.500 ԱՄՆ դոլար գումար: Գումարները վերադարձնելու մասին ինքը տեղեկացրել է և Վրեժին, և Մակիչին: Այդ ընթացքում Վրեժի հետ գնացել ու հանդիպել են Լարիսային: Լարիսան խոստացել է իր կողմից մատնանշված օրը վերադարձնել մնացած գումարը կամ որպես երաշխիք Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը գրանցել Մակիչի անվամբ: Երբ լրացել է Լարիսայի մատնանշած օրը, իր ծանոթներից Հրայր անունով մեկը պայմանավորվել է հանդիպել Լարիսայի հետ կապված: Հանդիպել են Ֆանարջյան փողոցի վրա գտնվող իրեն պատկանող դեղատանը, որի ժամանակ ներկա են եղել Հրայրը, Լարիսան և Գարիկ Սարգսյանը: Խոսակցության ժամանակ Գարիկը հայտնել է, որ Լարիսան իրեն 75.000 ԱՄՆ դոլար գումար է պարտք, ինչի համար ներկայումս վերջինիս Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը որպես երաշխիք պատկանում է իրեն և գրանցված է իր ծանոթի` Գուրգեն Օհանյանի անվամբ,
սակայն Լարիսան իր ընտանիքով ապրում է այդ տանը: Գարիկն առաջարկել է այդ բնակարանը 75.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել իրենց: Լարիսան համաձայնվել է, որ ինքը տունը Գարիկից գնի 75.000 ԱՄՆ դոլարով ու խնդրել է իրեն 1-2 ամիս ժամանակ տրամադրել տունը հիպոթեքով ձևակերպելու և այդ 97.500 ԱՄՆ դոլար գումարը մարելու համար, որից հետո այն կրկին ձևակերպվի իր անվամբ: Այդ ամենի մասին հայտնել է Վրեժին, ով հաջորդ օրը հայտնել է, որ գնի այդ տունը նշված արժեքով: Առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու և նախնական վճար կատարելու համար Գարիկից պահանջել է տան վերաբերյալ միասնական տեղեկանք: Տեղեկանքը ստանալուց հետո, երբ համոզվել է, որ տունը արգելանքի տակ չի գտնվում Գարիկին նախնական վճարել է Վրեժի կողմից ուղարկված 16.000 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո Վրեժն իր և Մակիչի անվամբ ուղարկել է 18.000 և 19.000 ԱՄՆ դոլար, որը ընդհանուր 37.000 ԱՄՆ դոլարը 2008թ. հոկտեմբերի 08-ին առուվաճառքի պայմանագիրը կնքելու ժամանակ տվել է Գարիկին, դրա հետ Գարիկին է տվել նաև 12.500 ԱՄՆ դոլարից 8000 ԱՄՆ դոլարից ավելի գումար և Մակիչի կողմից տված 4.800 կամ 5.000 ԱՄՆ դոլարը: Ընդհանուր այդ օրը Գարիկին և Գուրգեն Օհանյանին իր մեքենայի մեջ տվել է 49.000 ԱՄՆ դոլար: Գումարի հանձնման ժամանակ Հրայրն ու Մակիչը սպասել են դրսում: Մնացած 10.000 ԱՄՆ դոլարը Վրեժն ուղարկել է մի քանի օր անց, որը ևս փոխանցել է Գարիկին: Այնուհետև Մակիչի հետ գնացել են Ավանի կադաստր, որից հետո Մակիչը ստացել է սեփականության իրավունքի վկայականը: Հետագայում տեղեկացել է, որ Լարիսան ձեռբակալվել է և գտնվում է Նոր Նորքի բաժնում, դրանում համոզվելու համար ինքը գնացել է ոստիկանության Նոր Նորքի բաժին, որտեղ Լարիսան խնդրել է իրեն օգնել դուրս գալ, խոստանալով վերադարձնել պարտք մնացած գումարը:
Դրանից հետո Մակիչը դիմել է դատարան վտարման պահանջով, որը դատարանի կողմից բավարարվել է ու բնակարանը հանձնվել է Մակիչին, որտեղ վերջինս իր ընտանիքի հետ որոշ ժամանակ բնակվել է, այնուհետև տան իրական սեփականատերերը հայց են ներկայացրել դատարան, որի արդյունքում Մակիչը չի ճանաչվել բարեխղիճ ձեռքբերող և տունը վերադարձվել է իրական սեփականատերերին: Իր տեղեկություններով Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան գնորդը հանդիսացել է Վրեժը, քանի որ բոլոր գումարները փոխանցել է վերջինս և տան գնման վերաբերյալ պայմաններին համաձայնություն տվել է նա: Նշված բնակարանի հետ կապված իր բոլոր քայլերի մասին ինքը տեղյակ է պահել Վրեժին, դրանց մասին տեղյակ է եղել նաև Մակիչը: Իր տեղեկություններով Մակիչն այդ տան համար գումար չի տվել, բացի առուվաճառքի պայմանագրի ժամանակ տված 4.800 կամ 5.000 ԱՄՆ դոլար գումարից: Երբ ինքը հարցրել է Վրեժին թե ինչ անի Լարիսայից վերցրած գումարը 12.500 ԱՄՆ դոլարը, Վրեժը հանձնարարել է պահել մոտը ու սպասել իր որոշմանը: Լարիսայի վերադարձրած 12.500 ԱՄՆ դոլարի մի մասը 8.000 ԱՄՆ դոլարից ավելի չափով, ինքը վճարել է որպես տան գումար, իսկ մնացած գումարից որոշակի մաս Վրեժի համաձայնությամբ ծախսել է վերջինիս ավտոմեքենայի մաքսազերծման համար, մի մասն էլ տվել է փաստաբանինª քաղաքացիական գործի շրջանակներում մատուցած փաստաբանական ծառայությունների համար: Այն որ այդ տունը պատկանում է ոչ թե Լարիսային այլ նրա քրոջը, այդ մասին տեղեկացել է միայն պայմանագիրը կնքելուց հետո, երբ արդեն Ավանի դատարանում սկսվել դատական քնություն: Այդ մասին նախապես տեղյակ լինելու պարագայում ինքը չէր գնի այն: Այն որ տունը Լարիսայից վերցրել են որպես երաշխիք, դրա մասին տեղյակ է եղել Մակիչը, իսկ Լարիսան տվել է համաձայնություն հիպոթեքով այն գրավադնելու և իրենց 97.500 ԱՄՆ դոլար գումարը վերադարձնելու վերաբերյալ, սակայն քանի որ պայմանագիրը կնքելուց որոշ ժամանակ անց Լարիսան կալանավորվել է ու չի կատարել իր պարտավորությունը, ուստի տունը մնացել է Մակիչին:Այդ ժամանակ նշված բնակարանը արժեցել է մոտ 120-150.000 ԱՄՆ դոլար: Իր խնդրանքով նշված տան առուվաճառքի պայմանագրի մեջ որպես տան գումար բնշվել է 36.600.000 ՀՀ դրամ, որը կազմել է 120.000 ԱՄՆ դոլար:
Վկա Արայիկ Կեսոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2007 թվականի ամռանը իրենց բնակարան է եկել Լարիսա Զաքարյանը անունով անձնավորություն, որին նախկինում չի ճանաչել, ում իր հայր Ռազմիկ Կեսոյանը տվել է 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Նույն պահին հորից հարցրել է, թե ինչ գումար է փոխանցել Լարիսա Զաքարյանին, որին հայրը պատասխանել է, որ Վրեժ Մկրտչյանն է ուղարկել Մակիչ Կեսոյանի համար տուն գնելու նպատակով և որ Լարիսա Զաքարյանը զբաղվում է տուն գնելու գործով: Առանձնապես ուշադրություն չի դարձրել, թե ինչ պայմանավորվածություններ և ինչ բնակարան պետք է ձեռք բերվի Մակիչ Կեսոյանի համար: Դրան հաջորդող ժամանակահատվածում Մակիչ Կեսոյանը հաճախակի է եկել Երևան, այցելել իրենց և մնացել իրենց բնակարանում ու ընթացքում զգացել է, որ Մակիչ Կեսոյանն ինչ-որ հարցի շուրջ անհանգստացած է: Հետաքրքրվել է Մակիչ Կեսոյանից անհանգաստության պատճառների մասին, որին վերջինս պատասխանել է, որ Լարիսա Զաքարյանը խոստացել է Կայարանի տարածքում բնակարան ձեռք բերել, որի դիմաց Վրեժ Մկրտչյանը ՌԴ-ից ուղարկել է ընդհանուր 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սակայն Լարիսա Զաքարյանը ձգձգել է բնակարանը ձեռք բերելու գործընթացը և գումարները հետ չի վերադարձրել: Ինքը խոստացել է Մակիչ Կեսոյանին օգնել իր ուժերի չափով: Այդ առիթով Մակիչ Կեսոյանը զանգահարել և պայմանավորվել է Լարիսա Զաքարյանի հետ հանդիպել Նոր Նորքի Գայի արձանի դիմացի սրճարանում, որտեղ գնացել է նաև ինքը և հանդիպել Լարիսա Զաքարյանին: Այդ խոսակցության ժամանակ փորձել է հավատալ Լարիսա Զաքարյանին, որ վերջինս կկատարի իր խոստումը և տրված գումարի դիմաց կգնի իր խոստացած բնակարանը: Լարիսա Զաքարյանն իրեն խոստացել է մի քանի օրվա ընթացքում կատարել գործը` պատճառաբանելով, որ իբրև ԴԱՀԿ ծառայության կողմից որոշումը դեռ չի կատարվել, որ այն կատարելուց հետո բնակարանի առուվաճառքը կիրականացնի: Լարիսա Զաքարյանի կողմից սահմանված ժամկետները լրանալուց հետո, ինքը հաճախակի զանգահարել է նրան, սակայն Լարիսա Զաքարյանը կամ անհասանելի է եղել կամ ժամադրել ու չի եկել հանդիպման: Իր նախաձեռնությամբ ճշտել է Լարիսա Զաքարյանի բնակության հասցեն և գնացել վերջինիս` Ավանի 5-րդ փողոցի տուն ու հանդիպել նրան: Նույն ժամանակահատվածում այդ հանդիպման համար Երևան է վերադարձել նաև Վրեժ Մկրտչյանը ում հետ իր ավտոմեքենայով գնացել են Լարիսա Զաքարյանի բնակության հասցե: Այդ ժամանակ Լարիսա Զաքարյանի հետ խոսակցություն են ունեցել և վերջինս խոստացել է 10 օրյա ժամկետում իրականացնել բնակարանի ձեռքբերման գործարքը, հակառակ դեպքում խոստացել է վերադարձնել գումարն ամբողջությամբ: Խոսակցության ընթացքում ինքը նույնիսկ պահանջել է Լարիսա Զաքարյանից, որ իր տունը անվանափոխի Մակիչ Կեսոյանի անունով, իսկ երբ գումարները իր ասած ժամանակին վերադարձնի տունը վերանվանափոխեն Լարիսա Զաքարյանի անվամբ, որին Լարիսա Զաքարյանը համաձայնել է: Լարիսա Զաքարյանի կողմից սահմանված 10 օրն անցնելուց հետո ինքը հաճախակի զանգահարել է նրան, սակայն վերջինիս հեռախոսահամարը եղել է անհասանելի, գնացել է Լարիսա Զաքարյանի տուն, սակայն վերջինս տանը չի եղել, այսինքն խուսափել է իր հետ հանդիպումից: Հաջորդող ժամանակահատվածում Լարիսա Զաքարյանի հետ հաջողված հանդիպումների ժամանակ պահանջել է վերջինիցս վերադարձնել տված գումարները, որի ընթացքում Լարիսա Զաքարյանն իրեն վերադարձրել է 12.500 ԱՄՆ դոլար: Լարիսա Զաքարյանից գումարները ստանալուց հետո, այդ մասին տեղեկացրել է Վրեժ Մկրտչյանին, ով իր հերթին տեղեկացրել է նույն ժամանակահատվածում ՌԴ Մոսկվա քաղաքում գտնվող Մակիչ Կեսոյանին: Լարիսա Զաքարյանին ներկայացրած պահանջների ժամանակ, վերջինս չունենալով համապատասխան գումար վերադարձնելու համար, խնդրել է իրեն ժամանակ տրամադրել գումարներ ձեռք բերելու համար, սակայն ինքը պահանջել է երաշխիք անշարժ գույքի տեսքով: Մի քանի օր անց իրեն զանգահարել է իր ծանոթներից Հրայր Փեշտիմալջյանը և խոսակցության ժամանակ տեղեկացրել, որ Ավանի տունը պարտքի դիմաց Լարիսա Զաքարյանը անվանափոխել է ուրիշի անվամբ, սակայն պատկանում է Գարիկ Սարգսյանին: Տեղեկանալով այդ մասին` հասկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանը խաբել է բոլորին, ինչի մասին խոսել է Վրեժ Մկրտչյանի և Մակիչ Կեսոյանի հետ: Հաջորդ օրը զանգահարել է Հրայր Փեշտիմալջյանին և խնդրել հանդիպում կազմակերպել Լարիսա Զաքարյանի և Գարիկ Սարգսյանի հետ, որը կայացել է Քանաքեռ վարչական շրջանում գտնվող իրեն պատկանող դեղատանը: Հանդիպման ժամանակ ինքը նախատել է Լարիսա Զաքարյանին իրենց խաբելու համար, որին վերջինս որևէ արձագանք չի տվել, ինչին միջամտել է Գարիկ Սարգսյանը և հայտնել, որ Ավանի տունը Լարիսա Զաքարյանը իր նախկին պարտք 75.000 ԱՄՆ դոլարի դիմաց արդեն իսկ ձևական առուվաճառքով որպես երաշխիք անվանափոխել է իր մտերիմ Գուրգեն Օհանյանի անվամբ, սակայն իրական պարտքատերը ինքն է` Գարիկ Սարգսյանը: Գարիկ Սարգսյանը հայտնել է նաև, որ իրենց հարցերի մեջ չի խառնվելու ու ինքը իր 75.000 ԱՄՆ դոլարի տերն է, ասելով, որ կարող է նաև վաճառել Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը, որով կմարվի Լարիսա Զաքարյանի պարտքը իր հանդեպ: Նույն պահին Լարիսա Զաքարյանը համաձայնվել է նշված գործարքին` պայմանով, որ տունը ձևական առուվաճառքի պայմանագրով Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը անվանափոխեն Մակիչ Կեսոյանի անունով և իրեն ժամանակ տան, որպեսզի գումարները վերադարձնելուց հետո այն վերանվանի իր անվամբ: Համաձայնության գալուց հետո ինքը խոսել է Վրեժ Մկրտչյանի հետ և ներկայացրել իրադրությունը, ով նույնպես համաձայնել է նշված պայմաններով հիշյալ տունը ձեռք բերելուն: Դրանից հետո պայմանավորվել է Գարիկ Սարգսյանի և Լարիսա Զաքարյանի հետ տան առուվաճառքի գործարքի իրականացման մասին: Այդ ժամանակ նշված տան շուկայական գինը կազմել է մոտ 140.000 ԱՄՆ դոլար և իրենց հաշվարկով իրենք օգուտով էին դուրս գալու և քանի որ մտավախություն են ունեցել, որ Լարիսա Զաքարյանը այդ գումարները չի վերադարձնելու` տունը մնալու էր Մակիչ Կեսոյանին` չնայած, որ վերջինս այդ տունը գնելու կամ բնակվելու ցանկություն չի ունեցել: 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում Մակիչ Կեսոյանի և Գուրգեն Օհանյանի միջև Ավան 52/2 տան վերաբերյալ կնքվել է բնակարանի առուվաճառքի պայմանագիրը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո ինքը իր ավտոմեքենայի սրահում Գարիկ Սարգսյանին տվել է հիշյալ տան դիմաց վճարվելիք գումարի մի մասը, որին 4.800 ԱՄՆ դոլար ավելացրել է Մակիչ Կեսոյանը: Նույն օր ինքը Մակիչ Կեսոյանի հետ դիմել են ՀՀ կառավարության առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի Ավանի տարածքային բաժին, որտեղից 2008 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Մակիչ Կեսոյանը ստացել է իր անվամբ պետական գրանցում ստացած Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ սեփականության իրավունքի վկայական: Հաջորդող ժամանակահատվածում ինքը Գարիկ Սարգսյանին տվել է մնացած գումարները, որն ընդհանուր կազմել է 75.000 ԱՄՆ դոլար: Պայմանագիրը կնքելուց մի քանի օր անց իրեն հանդիպել է Լարիսան և խնդրել Ավանի տան հետ կապված որևէ գործարք չկատարել, իրեն տալ 2 ամիս ժամկետ գումարները վերադարձնելու համար, որի դիմաց գրել է 120.000 ԱՄՆ դոլարի պարտավորագիր, որին ինքը համաձայնվել է: Դրանից հետո տեղեկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանին կալանավորել են խարդախություններ կատարելու համար: Այդ մասին իմանալուց հետո համոզվել են, որ այլևս Լարիսա Զաքարյանը որևէ գումարներ վերադարձնելու հնարավություն չի կարող ունենալ, ինչը առիթ է տվել իրենց համարելու` Ավան 5 փողոցի 52/2 տունը ձեռք բերված գույք և Լարիսային տված գումարի մարում: Լարիսա Զաքարյանին կալանավորելուց հետո Մակիչ Կեսոյանն իր օգնությամբ դիմել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան Լարիսա Զաքարյանին և նրա տան անդամներին Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տնից վտարելու հայցապահանջով, որը Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդահուր իրավասության դատարանի 2009 թվականի հունվարի 8-ի վճռով բավարարվել է: Այնուհետև Մակիչը ծանուցագիր է ստացել Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների դատարանից, որից իրենց հայտնի է դարձել, որ Ալեքսանդրոս Կոդսիկիդիսի և Իվան Կաճիկովի ներկայացուցիչ Համբարձում Հարությունյանը 2010 թվականի հուլիսի 27-ին քաղաքացիական հայցով դիմել է Ավան և Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան` ընդդեմ Լ. Զաքարյանի, Կ. Ասատրյանի, Օ. Զարգարյանի, Գ. Օհանյանի, Գ. Սարգսյանի, Մ.Կեսոյանի, երրորդ անձ` ՀՀ ԿԱ անշարժ գույքի կադաստր պետական կոմիտեի աշխատակազմի Ավան ստորաբաժանման` գործարքներն անվավեր ճանաչելու և անվավերության հետևանքներ կիրառելով գույքը ապօրինի տիրապետումից հետ պահանջելու հայցապահանջով: 2011 թվականի ապրիլի 11-ի վճռով հայցը բավարարվել է և հիշյալ տունը վերադարձրել են իրական սեփականատերերին:
Վկա Ռազմիկ Կեսոյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ տուժող Մակիչ Կեսոյանն իր ազգականն է: 2007 թվականին իրեն Մոսկվայից զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանը և հայտնել, որ 10.000 ԱՄՆ դոլար գումար է ուղարկելու իր անունով, որ այն ստանա ու փոխանցի Լարիսա Զաքարյան տվյալներով կնոջը: Իր տեղեկություններով այդ գումարով Լարիսան Մակիչի համար պետք է բնակարան գներ: Նոր Նորքի տարածքում գործող բանկերից ստացել է Վրեժի կողմից ուղարկած 10.000 ԱՄՆ դոլարը, որի մասին հայտնել է Վրեժ Մկրտչյանին, միաժամանակ հարցնելով Լարիսա Զաքարյանից ստացական վերցնի, թե` ոչ: Վրեժ Մկրտչյանը իրեն հայտնել է, որ դրա անհրաժեշտությունը չկա, որ վստահելի մարդ է: 2007 թվականի օգոստոսի 10-ին ինքը զանգահարել և հրավիրել է Լարիսա Զաքարյանին Նոր Նորքի 1-ին զանգվածում գտնվող իր բնակարան և վերջինիս փոխանցել 10.000 ԱՄՆ դոլար գումարը: Չնայած այն հանգամանքին, որ Վրեժ Մկրտչյանը դեմ է եղել Լարիսա Զաքարյանից ստացական վերցնելուց, ամեն դեպքում պահանջել է, որպեսզի բանկի կտրոնի դարձերեսին Լարիսա Զաքարյանը գրի ստացական նշված գումարը վերցնելու վերաբերյալ: Հաջորդող ժամանակահատվածում Մակիչ Կեսոյանից տեղեկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանը բնակարանի ձեռքբերման գործարքը ձգձգում է և ինչ-ինչ պատճառաբանություններով չի իրականացնում: 2007 թվականի օգոստոսին Լարիսա Զաքարյանին կրկին հրավիրել է իր բնակարան, որտեղ վերջինս` վստահեցնելու համար, որ գործարքն իրական է, գրել է նույնիսկ 70.000 ԱՄՆ դոլարի ստացական` հայտնելով, որ բնակարանի գործարքը չիրականանալու դեպքում կվերադարձնի նշված չափի գումարը: Հետագայում տեղեկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանը խաբեությամբ ստացել է 35.000 ԱՄՆ դոլար և որևէ գործարք չի իրականացրել: Հետագայում տեղեկացել է նաև, որ Լարիսան Ավանում գտնվող իր բնակարանը փոխանցել է Մակիչին, որը վերջինիս անվամբ է եղել մոտ 2-3 տարի:
Վկա Գարիկ Սարգսյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Լարիսա Զաքարյանին ճանաչել է 2008 թվականի սկզբներից: Նույն ժամանակահատվածում Գարեգին Նժդեհի 30 հասցեում ունցել է ՚Գրիգա-Մակսՙ անշարժ գույքի գործակալություն և զբաղվել բնակարանների առուվաճառքով: Լարիսա Զաքարյանից տեղեկացել է, որ ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով էժան գներով վաճառվում է Մաշտոցի պողոտայի 54 շենք 8-րդ բնակարանը, որի ինքնարժեքը կազմել է 56.000 ԱՄՆ դոլար: Հաշվի առնելով, որ նշված տարածքում բնակարանների գները ավելի թանկ են եղել, քան Լարիսա Զաքարյանի ներկայացրած գինը` ցանկություն է հայտնել անձամբ գնել այդ բնակարանը: Դրա համար կատարել է անհրաժեշտ վճարումներ, սակայն հետագայում Լարիսա Զաքարյանը բերել է տարբեր պատճառաբանություններ ու չի իրականացրել գործարքը: Տեսնելով, որ Լարիսա Զաքարյանը բնակարանի ձեռքբերման գործը չի կատարում նրանից պահանջել է վերադարձնել իր տված գումարը, սակայն Լարիսա Զաքարյանը պատասխանել է, որ բավարար գումար չունի, ուստի առաջարկել է իր անվամբ անվանափոխել Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը, որպես երաշխիք, հետագայում տունը հիպոթեքով հետ գնելու համար: Լարիսայի պարտավորությունն իր հանդեպ կազմել է 75.000 ԱՄՆ դոլար գումար: Ինքը համաձայնվել է նրա առաջակին և այդպես գալով համաձայնության 2008 թվականի օգոստոսի 7-ին Էրեբունու նոտարական գրասենյակում Ավան 5 փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ կնքել են առուվաճառքի ձևական պայմանագիր: Մինչ պայմանագիրը կնքելը Լարիսան տեղեկացրել է, թե հիշյալ տունը պատկանում է իրեն, սակայն ձևակերպված է իր եղբոր Կամո Ասատրյանի անունով, որի վերաբերյալ ներկայացրել է սեփականության իրավունքի վկայական: Հետագայում պարզել է, որ Կամո Ասատրյանը Լարիսայի եղբայրը չէ, նրա հանդեպ ևս Լարիսան ունեցել է գումարային պարտավորություն, որի համար ձևականորեն իր Ավանի տունը ձևակերպել է վերջինիս անվամբ: Պայմանագրից հետո Լարիսա Զաքարյանն իր գումարները չի վերադարձրել: 2008 թվականի սեպտեմբեր-հոկտեմբեր ամիսներին Լարիսա Զաքարյանը դիմել է իրեն և հայտնել, որ ունի այլ անձի հանդեպ ևս գումարային պարատվորություն և ոմն Արայիկը պարզել է, որ Ավանի նշված տունն իր անունով չէ և անհանգստացած են, որ ինքը խաբում է: Խնդրել է իրեն իր հետ հանդիպել այդ Արայիկին և հայտնել, որ իր հանդեպ ունեցած պարտքի դիմաց տունն իր անվամբ է ձևակերպված, այլ ոչ թե վաճառված է: Իր ծանոթի` Հրայրի միջոցով տեղեկացել է, որ այդ անձը Արայիկ Կեսոյանն է: Լարիսայի հետ հանդիպել է Արայիկ Կեսոյանին վերջինիս պատկանող դեղատանը և նրան հայտնել, որ իր հանդեպ Լարիսայի ունեցած պարտքի դիմաց վերջինիս Ավանի տունն իրենն է, որը ձևակերպված է իր ծանոթի` Գուրգեն Օհանյանի անվամբ` պայմանով, որ Լարիսան իրենցից պետք է հիպոթեքով ետ վերադարձնի ու իր պարտքը մարի: Միաժամանակ հայտնել է, որ այդ տունն իրեն անհրաժեշտ չէ, իրեն պետք է միայն իր գումարը, որը կազմում է 75.000 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ ինքը տեղեկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանը նախկինում Կեսոյանների համար բնակարան ձեռք բերելու սուտ խոստումով վերջիններիցս ստացել է 35.000 ԱՄՆ դոլար, որից 12.500 ԱՄՆ դոլարը վերադարձրել է Արայիկ Կեսոյանին: Արայիկն առաջարկել է, որպեսզի իրեն տան այդ 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, որից հետո Ավանի տունը վերաձևակերպվի իրենց անվամբ: Այդ ժամանակ Լարիսան տվել է իր համաձայնությունը և պարտավորվել մեկ ամսվա ընթացքում վերադարձնել Արայիկին և’ իր 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարը, և’ նրանց հանդեպ ունեցած պարտքը, որը կազմել է 22.500 ԱՄՆ դոլար, պայմանով, որ հետագայում Արայիկից այն հիպոթեքով ետ վերադարձնի: Արայիկը այդ առաջարկի մասին իրենց ներկայությամբ զանգահարել ու տեղեկացրել է ՌԴ-ում գտնվող ոմն Վրեժին, որից հետո Արայիկն իրենց հայտնել է, որ Վրեժը կպատասխանի հաջորդ օրը: Արայիկի և Վրեժի խոսակցությունից հասկացել է, որ Վրեժն է տուն գնողը, իսկ Արայիկը` ընդամենը գործարքի ընթացքը կարգավորողը: Հաջորդ օրը Արայիկը զանգահարել է իրեն և ասել, որ պատրաստակամ են գնալ գործարքի, որի մասին Լարիսա Զաքարյանին տեղյակ են պահել: Միաժամանակ Արայիկն իրենից պահանջել է ներկայացնել միասնական տեղեկանք: Համաձայնության գալով` Ավանի կադաստրից ստացել է Ավանի տան վերաբերյալ միասնական տեղեկանք, որը ներկայացրել է Արայիկին, ստացել նախավճար և պայմանավորվել առուվաճառքի գործարքը կատարելու համար: 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին հանդիպել է Արայիկ և Մակիչ Կեսոյանների հետ Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում, որտեղ եկել են նաև Գուրգեն Օհանյանը և Հրայրը: Այդ ժամանակ Արայիկը խնդրել է իրեն, որպեսզի առուվաճառքի պայմանագրիը կնքելիս տան ինքնարժեքը գրվի 36.600.000 ՀՀ դրամ, որը կազմել է 120.000 ԱՄՆ դոլար, որը ինքը չի մերժել: Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակում Գուրգեն Օհանյանի և Մակիչ Կեսոյանի միջև կնքվել է առուվաճառքի պայմանագիր, որով Մակիչ Կեսոյանը դաձել է Ավան 5 փողոցի 52/2 տան սեփականատերը: Պայմանագիրը կնքելուց հետո, նոտարական գրասենյակի բակում Արայիկ Կեսոյանն իր ավտոմեքենայի մեջ իրեն տվել է գումարի մի մասը, իսկ ընդհանուր 75.000 ԱՄՆ դոլարը վճարել է հաջորդող օրերի ընթացքում: Լարիսան իրեն չի ասել, որ այդ տունը կեղծիքով է ձեռք բերել, հակառակ դեպքում ինքը նրան գումար չէր տրամադրի: Իր հարցին, թե ինչու է նրա անձնագրի համաձայն վերջինս հաշվառված ինչ-որ դպրոցում, այլ ոչ թե Ավանի տանը, Լարիսան պատասխանել է, որ այդ տունը քրոջն է, որը նոր են իրեն նվիրել, իսկ քույրը երկար տարիներ է ինչ բնակվում է Հունաստանում: Լարիսան տեղյակ է եղել կնքվող պայմանագրի մասին, ինքն է նրան այդ մասին տեղեկացրել, որին հրաժարվել է մասնակցել` պատճառաբանելով, որ չի ցանկանում Արայիկին հանդիպել և չի տեսնում որևէ խնդիր այն իր բացակայությամբ կնքելու համար: 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին կնքված առուվաճառքի պայմանագիրը կրել է ձևական բնույթ, այն կնքվել է ի ապահովումն Կեսոյանների հանդեպ Լարիսայի ունեցած պարտավորության, պայմանով, որ հետագայում Լարիսան այն հիփոթեքով հետ վերադարձնի, և իր տեղեկություններով իրենց պայմանավորվածության մեջ ոչինչ չի փոխվել, պարզապես հետագայում Լարիսային ձերբակալել են, ինչի հետևանքով գործարքը չի իրականացվել: Իրենց միջև չի եղել պայմանավորվածություն նշված գույքը վաճառելու վերաբերյալ:
Վկա Գուրգեն Օհանյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2008 թվականի աշնանը իր ընկերոջ որդին Գարիկ Սարգսյանը դիմել է իրեն խնդրանքով, որպեսզի Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը սեփականության իրավունքով ժամանակավորապես, ձևականորեն գրանցեն իր անվամբ: Պատճառն այն է եղել, որ Գարիկ Սարգսյանը Լարիսա Զաքարյան անունով կնոջ հետ գործարքի մեջ է մտել և վերջինս Մաշտոցի պողոտայում Գարիկ Սարգսյանի համար բնակարան պետք է ձեռք բերեր, ինչի համար վերջինս Լարիսա Զաքարյանին գումարներ է տվել: Ըստ Գարիկ Սարգսյանի` Լարիսա Զաքարյանի հետ եկել է համաձայնության պարտք գումարի դիմաց վերջինիս պատկանող Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տունը` որպես գումարի վերադարձման երաշխիք, անվանափոխել Գարիկ Սարգսյանի անունով, սակայն քանի որ Գարիկ Սարգսյանը անձնագիրը կորցրած է եղել, իրեն խնդրել է իր անձնագրով կատարել առուվաճառքի գործարքը: Գարիկ Սարգսյանի խնդրանքով 2008 թվականի օգոստոսի 7-ին գանցել է Էրեբունու նոտարական գրասենյակ և կնքել Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր: Նոտարական գրասենյակում տեղեկացել է, որ նշված տունը սեփականության իրավունքով պատկանում է Կամո Ասատրյանին, որն ըստ Գուրգենի ներկայացման Լարիսա Զաքարյանի եղբայրն է: Հաջորդ օրը, Գարիկ Սարգսյանի հետ գնացել է կադաստր և համապատասխան մուծումներ կատարելուց հետո ստացել սեփականության իրավունքի վկայական` իր անվամբ: 2008 թվականի հոկտեմբերին Գարիկ Սարգսյանը կրկին զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ տունը պետք է վաճառվի և անձինք կան ովքեր ցանկություն են հայտնել գնելու հիշյալ տունը ու այդ առիթով խնդրել է իրեն անձնագրով մոտենալ Կենտրոնականի նոտարական գրասենյակ: 2008 թվականի հոկտեմբերի 8-ին գնացել է նշված նոտարական գրասենյակ, որտեղ հանդիպել է Մակիչ և Արայիկ Կեսյաններ տվյալներով անձանց, որոնց նախկինում չի ճանաչել և տեղում իմացել, որ վերջիններս են գնորդները: Նույն օրը նոտարական գրասենյակում իր և Մակիչ Կեսոյանի միջև կնքվել է Ավանի 5-րդ փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ առուվաճառքի պայմանագիր: Պայմանագիրը կնքելուց հետո դուրս են եկել շենքի բակ, նստել Արայիկ Կեսոյանի ավտոմեքենան, որտեղ վերջինս Գարիկի Սարգսյանին տվել է տան գումարը, որը եղել է դոլարով: Գործարքի չափն իրեն հայտնի չէ, իսկ գումարը տալու ժամանակ Մակիչ Կեսոյանը ներկա չի եղել:
Վկա Մամիկոն Մկրտչյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ շրջապատում իրեն ճանաչում են որպես Վրեժ: 1992 թվականին ամուսնացել է համագյուղացի Թեհմինե Կեսոյանի հետ և ընտանիքով մշտապես բնակվում են Մոսկվա քաղաքում: Դեռևս 2007 թվականին իմացել է, որ իր աներորդիներ Մակիչ և Ալբերտ Կեսոյանները ցանկացել են Երևանում բնակարան գնել: Նույն ժամանակահատվածում իր եղբայր Գուրգեն Մկրտչյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ իրենց համագյուղացի Շիրակ Հայրապետյանը առաջարկել է, Երևան քաղաքի Կայարան թաղամասում լավ գնով բնակարան ու հետաքրքրվել, թե արդյոք ինքը ցանկանում է այն գնել: Ինքը Գուրգեն Մկրտչյանին պատասխանել է, որ իրեն Երևանում բնակարան պետք չէ, սակայն հայտնել է, որ Մակիչ Կեսոյանն է ցանկանում բնակարան գնել: Ցուցում է տվել Գուրգեն Մկրտչյանին` գնալ և տեսնել բնակարանը, որից հետո միայն պայմանավորվել բնակարանի առուվաճառքի համար: Այդ ժամանակ Մակիչ Կեսոյանը գումար չի ունեցել բնակարան գնելու համար, որին ինքն իր օգնությունն է առաջարկել 20.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու համար, իսկ 15.000 ԱՄՆ դոլարը տրամադրել է Մակիչ Կեսոյանի եղբայր Ալբերտ Կեսոյանը: Ըստ Շիրակ Հայրապետյանի բնակարանը վաճառելիս է եղել Լարիսա Զաքարյանը, իսկ բնակարանի արժեքը կազմել է 35.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքը Մակիչ Կեսոյանին 20.000 ԱՄՆ դոլարը տվել է պարտքով, որը մարել է Ալբերտ Կեսոյանը: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ Մակիչ Կեսոյանը Գուրգեն Մկրտչյանի հետ գնացել են և տեսել բնակարանը, հավանություն տվել, որն իր հետ համաձայնեցնելուց հետո պատրաստակամություն է հայտնել գումար տրամադրել: Ինքը գումարները ուղարկել է մաս-մաս Ռազմիկ Կեսոյանի անունով և իր եղբայր Գուրգեն Մկրտչյանի անունով 10.000-ական դոլարով, որոնք ստացել են և փոխանցել Լարիսա Զաքարյանին: Հետագայում տեղեկացել է, որ Լարիսա Զաքարյանը բոլորին խաբել է, քանի որ իրականում այդ բնակարանը պատկանել է այլ անձի: Այդ մասին իմանալով ու մտածելով, որ ինքն է եղել պատճառը, որ Մակիչը զրկվել է 35.000 ԱՄՆ դոլարից, իր նախաձեռնությամբ փորձել է Լարիսա Զաքարյանից հետ ստանալ գումարները ու այդ առիթով, որպես բարեկամի, դիմել է Արայիկ Կեսոյանին: Արայիկ Կեսոյանը Լարիսա Զաքարյանից ստացել էր 12.500 ԱՄՆ դոլար, որի մասին իրեն տեղյակ է պահել: Արայիկ Կեսոյանի կողմից 12.500 ԱՄՆ դոլարը ստանալու մասին տեղեկանալուց հետո ինքն Արայիկ Կեսոյանին ասել է, որ աշխատի վերադարձնել նաև մնացած 22.500 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո իրեն զանգահարել է Արայիկ Կեսոյանը և հայտնել, որ Լարիսա Զաքարյանը, ով առաջարկել էր Ավանի տունը, մինչ այդ վաճառել է ուրիշի, այսնիքն տան սեփականատերը ուրիշ մարդ է, ու այդ անձը, որի անունը Գարիկ Սարգսյան է, այն վաճառում է 75.000 ԱՄՆ դոլար գումարով: Արայիկ Կեսոյանն իրեն առաջարկել է գնել այդ տունը, քանի որ վերջնական արդյունքում իրենք շահած էին դուրս գալու` որովհետև տունն արժեր ավելի թանկ, ու քանի որ Լարիսա Զաքարյանը վերադարձնելու ոչինչ չուներª տունը կմնար իրենց: Ինքը հարցրել է Արայիկ Կեսոյանին` Գարիկ Սարգսյանին ճանաչելու և վերջինիս վստահելու մասին` մտավախություն ունենալով, որ նա նույնպես Լարիսա Զաքարյանի օրինակով իրենց կխաբի: Արայիկ Կեսոյանը պատասխանել է, որ ճանաչում է նրանց, նորմալ տղաներ են: Դրանից հետո համաձայնել է գնալ գործարքի ու Արայիկ Կեսոյանին հայտնել է, որ պայմանագիրը գրելու ժամանակ պայմանագրում տան ինքնարժեքը գրեն 120.000 ԱՄՆ դոլար, այն մտավախությամբ, որ Լարիսա Զաքարյանի կողմից տունը հետ պահանջելու դեպքում վերջինիցս ստանային 120.000 ԱՄՆ դոլարը: Խոսակցությունից հետո եկել են փոխադարձ համաձայնության, որից հետո Արայիկ և Մակիչ Կեսոյանների անունով ուղարկել է 70.000 ԱՄՆ դոլար: Ինքն է առաջարկել Մակիչ և Ալբերտին Ավանի հիշյալ տունը գնել, որի գումարը ինքն է տրամադրել` պայմանով, որ Կեսոյանները աշխատելով մարեն պարտքը: Բացի այդ Լարիսա Զաքարյանից տունն իրենց համար շահավետ պայմաններում ձեռք բերելուց հետո, ինքը Արայիկից այդ գումարները չի պահանջել ու այդ մասին չի էլ խոսել: Դրանից հետո ինքը տեղեկացել է, որ Ավանի տան նոր սեփականատեր է հայտնվել, ով պահանջել է իր տունը և դատական կարգով հետ ստացել այն: Արայիկը Լարիսայից վերցրած 12.500 ԱՄՆ դոլարը իրեն չի վերադարձրել և այն չի ծախսել իր ավտոմեքենան մաքսազերծելու համար:
Վկա Ալբերտ Կեսոյանը նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2000 թվականից բնակվում է ՌԴ Կեմերովոյի Մարզի Բերեզովսկի քաղաքում: Ի ծնե խոսելու և քայլելու ունակություններից զրկված դստերը` Անի Կեսոյանին մշտական բժշկի հսկողության տակ պահելու համար, անհրաժեշտ է եղել, որպեսզի նա միշտ գտնվի Երևան քաղաքում: Այդ կապակցությամբ ցանկացել է Երևանում բնակարան գնել, որպեսզի հաճախակի գյուղից չգան Երևան: Դրա մասին տեղյակ են եղել նաև իրենց հարազատները: 2007 թվականի ամռանը մայրը Հայաստանից զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ իր քույր Թեհմինե Կեսոյանը զանգահարել և հայտնել է, որ վերջինիս ամուսին Վրեժ Մկրտչյանին Հայաստանից զանգահարել է նրա եղբայր Գուրգեն Մկրտչյանը և հայտնել նույն գյուղի բնակիչ Շիրակի առաջարկը` Երևանում 35.000 ԱՄՆ դոլարով բնակարան ձեռք բերելու հնարավորության մասին: Մայրը հարցրել է իրեն Երևան քաղաքում բնակարան գնելու հնարավորության մասին, սակայն պատասխանել է նրան, որ նույն պահին չունի գումար բնակարան գնելու համար: Նույն օրը իրեն զանգահարել է նաև իր քույր Թեհմինե Կեսոյանը և հայտնել նույն տեղեկության մասին: Հաջորդ օրը իրեն իր աշխատասենյակ է հրավիրել մյուս քրոջ ամուսին Իշխան Գրիգորյանը և հետաքրքրվել, թե ինչ բնակարանի մասին է խոսքը և ինչու իրեն չի դիմել գումար տրամադրելու խնդրանքով: Ինքը Իշխան Գրիգորյանին պատասխանել է, որ հաշվի է առել գործի այդ ժամանակվա ծանրաբեռնվածությունը և չի դիմել: Նույն պահին Իշխան Գրիգորյանն իրեն հայտնել է, որ պատրաստ է տրամադրել 15.000 ԱՄՆ դոլար գումար, միաժամանակ ուղղորդել, որ մնացած 20.000 ԱՄՆ դոլար տրամադրելու խնդրանքով ինքը դիմի Վրեժ Մկրտչյանին: Այդ առիթով զանգահարել է Մոսկվա Վրեժ Մկրտչյանին և խնդրել իրեն տրամադրել 20.000 ԱՄՆ դոլար մինչև 2007 թվականի հոկտեմբերի վերջը մարելու պայմանով: Վրեժ Մկրտչյանը տեղյակ լինելով բնակարանի ձեռքբերման մասին` ասել է, որ լրացուցիչ կզանգահարի և կհայտնի տրամադրվելիք գումարի մասին: Նույն օրը իր քույր Թեհմինե Կեսոյանը զանգահարել է իրեն և հայտնել, որ Վրեժ Մկրտչյանը պատրաստակամ է տրամադրել 20.000 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին և հետաքրքրվել, թե ում անունով ուղարկի 15.000 ԱՄՆ դոլարը, որին Վրեժը պատասխանել է, որ Գուրգեն Մկրտչյանը և տունը վաճառողը գիտեն, թե իբրև ինքն է բնակարան գնողը և ասել է, որ Մակիչ Կեսոյանի կամ իրենց հարազատների անունով գումար չուղարկի, այլ ուղարկի Լարիսա Զաքարյանի անունով: Հաջորդ օրը իր կինը քրոջ հետ գնացել են բանկ 15.000 ԱՄՆ դոլարը Լարիսա Զաքարյանի անունով ուղարկելու համար, սակայն տեղում պարզել են, որ կարող են փոխանցումներ կատարել մինչև 5000 ԱՄՆ դոլարի սահմաններում: Այդ մասին տեղեկացրել են նաև իրեն: Նույն օրը մի քանի ժամվա տարբերությամբ, մի քանի անձանց անունից նշված 15.000 ԱՄՆ դոլարը ուղարկել են Լարիսա Զաքարյանի անունով: Հաջորդող ժամանակահատվածում տեղեկացել է, որ Վրեժ Մկրտչյանը ուղարկել է 20.000 ԱՄՆ դոլարը: Դրանից հետո ինքը զանգահարել է Մակիչ Կեսոյանին և ասել, որ գումարներն ուղարկել են, որին վերջինս պատասխանել է, որ տեղյակ է ու նույն պահին Երևանում է և զբաղվում է բնակարանի հարցերով: Հաջորդող ժամանակահատվածում ինքը տեղեկացել է, որ բնակարանի ձեռքբերման գործընթացը ձգձգվում է ու չի կատարվում և այդպես շարունակ մոտ մեկ տարի: Վրեժ Մկրտչյանից վերցրած 20.000 ԱՄՆ դոլար պարտքը վերադարձրել է վերջինիս 2007 թվականի հոկտեմբերին: Մեկ տարի անց զանգահարել է քրոջը Թեհմինե Կեսոյանին և հետաքրքրվել Վրեժ Մկրտչյանի կողմից բնակարանի ձեռք բերման համար ձեռնարկվելիք միջոցների մասին, որին քույրը պատասխանել է, որ Վրեժ Մկրտչյանը ամեն օր այդ հարցով է զբաղված, Հայաստնում մարդկանց է խառնել այդ հարցերը կարգավորելու համար: Դրանից հետո տան հարցով այլևս չի հետաքրքրվել Վրեժ Մկրտչյանից: 2008 թվականի ամռանը իրեն զանգահարել է քույրը Թեհմինե Մկրտչյանը և խնդրել զանգահարել վերջինիս ամուսնուն` Վրեժ Մկրտչյանին: Ինքը զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին և հետաքրքրվել, թե ինչ խնդիր կա: Վրեժ Մկրտչյանն իրեն հայտնել է, որ Ավանում տուն կա վաճառքի 75.000 ԱՄՆ դոլարով և առաջարկել է իրեն այն գնել: Ինքը հրաժարվել է` ասելով, որ արդեն իսկ 35.000 ԱՄՆ դոլար կորցրել է և իրեն նոր տուն պետք չէ: Վրեժ Մկրտչյանը պնդել է, որ լավ տուն է և, որ ինքը գումարը կտրամադրի, իսկ ինքն ու Մակիչ Կեսոյանը կաշխատեն և մաս-մաս կվերադարձնեն այդ գումարը: Ինքը անտարբերությամբ է վերաբերվել Վրեժ Մկրտչյանի առաջարկին ու թողել նրա հայեցողությանը : Դրանից հետո տեղեկացել է, որ 35.000 ԱՄՆ դոլարը վերադարձնելու հարցով միջամտել է իր հորեղբոր տղա Արայիկ Կեսոյանը, ով պարզել է, որ Լարիսա Զաքարյանը ի սկզբանե իրենց խաբել է, բայց Ավանում Լարիսա Զաքարյանը տուն է ունեցել, որը պարտքի դիմաց անվանափոխել է մեկ այլ անձի անունով և հավելյալ 75.000 ԱՄՆ դոլարով վաճառել իր եղբորը` Մակիչ Կեսոյանին: Հետագայում տեղեկացել է, որ 2008 թվականին միչև Ավանի տունը Մակիչ Կեսոյանին վաճառելը Լարիսան 12.500 ԱՄՆ դոլարը վերադարձրել էր Արայիկ Կեսոյանին: Ինքը զանգահարել է Վրեժ Մկրտչյանին և հարցրել նրանից, թե ինչու է այդ գումարն Արայիկ Կեսոյանի մոտ, որին Վրեժ Մկրտչյանը պատասխանել է, որ ինքն է ասել, որ այդ գումարը Արայիկ Կեսոյանը պահի իր մոտ Ավանի տան հետ կապված գործարքի համար: Բացի այդ, Վրեժ Մկրտչյանի կողմից ուղարկած 20.000 ԱՄՆ դոլար պարտք մարելուց բացի, նրան տվել է ևս 15.000 ԱՄՆ դոլար, որպես պարտքի մարում:
Վկա Հեղինե Գրիգորյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի 101-րդ բնակարանը պատկանել է Մակար Ղարիբյանին, ումից գնել է նշված բնակարանը 2000 թվականին, սակայն երեխա չունենալու պատճառով ցանկացել է բնակարանը անվանափոխել եղբոր որդի Ադրիան Գրիգորյանի անունով: Այդ ժամանակ, քանի որ Ա.Գրիգորյանը անչափահաս է եղել գործարքի կնքման համար որպես ներկայացուցիչ հանդես է եկել վերջինիս հայրը և նշված բնակարանը առուվաճառքի պայմանագրով ձևակերպվել է Ա.Գրիգորյանի անվամբ: Դրանից հետո Մ.Ղարիբյանի հորեղբայր Լենդրուշ Ալեքյանը համարելով, որ վերջինս իրավունք ունի նշված բնակարանի նկատմամբ` հիշյալ տան 1/2 բաժնեմասը ստանալու պահանջով, քաղաքացիական հայց է ներկայացրել դատարան, որտեղ որպես հայցվորի ներկայացուցիչ հանդես է եկել Լարիսա Զաքարյան տվյալներով անձը, ում նախկինում չի ճանաչել: Քաղաքացիական հայցով վճիռը բավարարվել է հօգուտ իրեն: Ինքը Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի 101-րդ բնակարանը վաճառելու ցանկություն է ունեցել, սակայն այդպիսի պայմանավորվածություն Լարիսա Զաքարյանի հետ չի ունեցել, նրան չի ճանաչել և երբևիցե նրա հետ գործարքների մեջ չի մտել, վերջինս իրենց չի դիմել, որպեսզի տեղեկանա, թե բնակարանը վաճառում են, թե` ոչ: Այդ բնակարանն իրենն է և ինքը բնակվում է այդ բնակարանում ծեր մոր հետ միասին:
Դատաքննության ժամանակ հետազոտվել են նաև որպես ապացույց ճանաչված հետևյալ այլ փաստաթղթերը.
Լարիսա Զաքարյանի կողմից գրված ստացականի պատճենի համաձայն` վերջինս 10.08.2007թ.-ին Ռազմիկ Մինասի Կեսոյանից ստացել է 70.000 /յոթանասուն հազար/ ԱՄՆ դոլար: Որպես վկա ստորագրել է Մակիչ Կեսոյանը:
Լարիսա Զաքարյանի կողմից գրված ստացականի պատճենի համաձայն` վերջինս 10.08.2007թ.-ին Ռազմիկ Մինասի Կեսոյանից ստացել է 10.000 /տաս հազար/ ԱՄՆ դոլար:
Լարիսա Զաքարյանի կողմից գրված պարտավորագրի պատճենի համաձայն` վերջինս պարտավորվել է մինչև 2008թ. նոյեմբերի 6-ը Մ.Կեսոյանին տալ 162.000 ԱՄՆ դոլար, հակառակ դեպքում պարտավորվելով իր ընտանիքի անդամների հետ միասին 07.11.2008թ.-ին ազատել Ավան, 5-րդ փողոց, 52/2 տունը:
Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տան վերաբերյալ կնքված առուվաճառքի պայմանագրի պատճենի համաձայն` 2008թ. հոկտեմբերի 8-ին Գուրգեն Օհանյանը հանդես գալով որպես վաճառող Մակիչ Կեսոյանին վաճառել է Ավան 5-րդ փողոցի 52/2 տունը: Անշարժ գույքի գինը կազմել է 36.600.000 ՀՀ դրամ:
Հաղորդում ընդունելու մասին թիվ 000864 արձանագրությամբ, համաձայն որի` 07.06.2013թ. Մակիչ Կեսոյանը ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Մաշտոցի բաժնի Դավթաշենի բաժանմունքում հաղորդում է տվել այն մասին, որ Դավթաշեն թաղամասում գտնվող այգու մոտ Լարիսա Զաքարյանին, բնակարան գնելու նպատակով, տվել է 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար, սական վերջինս խաբեությամբ և իր վստահությունը չարաշահելու եղանակով տիրացել է դրան:
Սույն գործով ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել, որ. ՚/.../ Լարիսա Զաքարյանը խաբեությամբ ուրիշի գույքի առանձնապես խոշոր չափի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, իր ծանոթª Գեղարքունիքի մարզի Զոլաքար գյուղի բնակիչ Շիրակ Հայրապետյանի միջոցով ծանոթացել է նույն գյուղի բնակիչ Մակիչ Կեսոյանի հետ և վերջինիս համար Տիգրան Մեծ պողոտայի 71-րդ շենքի 101-րդ բնակարանը ԴԱՀԿ ծառայության միջոցով, 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարով ձեռք բերելու կեղծ խոստումով, 2007 թվականի օգոստոսի 3-ից մինչև 10-ն ընկած ժամանակահատվածում, Մակիչ Կեսոյանից խարդախությամբ հափշտակել է առանձնապես խոշոր չափիª 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարՙ:
Դատարանը գտել է նաև, որ ՚Լարիսա Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցագործության կատարմանը նրա մասնակցությունն ապացուցված չէ հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ,
նրա արարքում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցակազմըՙ:
Հարկ է նշել, որ սույն գործում առկա /քննարկվող դրվագով/ ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանը /քննարկվող դրվագով/ կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարք:
Քննարկվող դրվագով, մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանին մեղսագրվող արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած:
Հարկ է արձանագրել, որ սույն գործով, ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի /այսուհետª դատարան/ դատավճռի դեմ /Լարիսա Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու վերաբերյալ դրվագով /այսուհետª քննարկվող դրվագ// վերաքննիչ բողոքներ են բերվել ինչպես ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի, այնպես էլ տուժողի ներկայացուցչի կողմից, քննարկվող դրվագով, ըստ էության վիճարկելով դատարանի հետևությունները հաստատված հանգամանքների առումով, մասնավորապեսª
Ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանն այդ մասով /քննարկվող դրվագով/ վկայակոչելով իր իսկ կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններըª քրեական գործով հետազոտված ապացույցներին դատարանի կողմից իրավական գնահատական չտալու, իրեն առաջադրված մեղադրանքի երկրորդ դրվագում նաև հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի բացակայության, այլ անձանց, գործով վկա Ա.Կեսոյանի և Գ.Սարգսյանի գործողությունների արդյունքում տուժող Մ.Կեսոյանի կողմից 75.000 ԱՄՆ դոլար գույքային վնասը կրելու, իրեն մեղսագրված արարքում նաև հանցակազմի օբյեկտիվ կողմի բացակայության և այլնի վերաբերյալ, խնդրել է դատավճիռը մասնակիորեն վերանայել նաև Մակիչ Կեսոյանից 75.000 ԱՄՆ դոլար հափշտակելու դրվագովª դատարանի կողմից իր անմեղությունը ճանաչելու և հռչակելու իրավական հիմքը լրացնել:
Տուժողի ներկայացուցիչը վկայակոչելով իր իսկ կողմից ներկայացրած վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններըª տուժող կողմի դիտարկմամբ Գարիկ Սարգսյանի գործողությունները քրեորեն հետապնդելի լինելու /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հողվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով/, առանց ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի մասնակցության Գարիկ Սարգսյանի կողմից խարդախությամբ 75.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակությունը կատարելը դատաքննությամբ հիմնավորվելու, նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներ թույլ տալու և այլնի վերաբերյալ, խնդրել է բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 22.06.2015թ. թիվ ԵԱՔԴ/0094/01/14 դատավճիռը և գործն ուղարկել ստորադաս դատարան ՝ նոր քննության։
Ընդ որում, տուժողի ներկայացուցչի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում, պատճառաբանվել է նաև, որ.
Քրեական գործով տուժող կողմը որևէ առարկություն չունի Լ.Զաքարյանի կողմից Մակիչ Կեսոյանի 35.000 ԱՄՆ դոլար խարդախությամբ հափշտակելու համար մեղավոր ճանաչելու և մեղադրական դատավճիռ կայացնելու վերաբերյալ:
Չնայած այն հանգամանքին, որ տուժող կողմը միջնորդել էր 75.000 ԱՄն դոլար հափշտակելու դրվագով Լ.Զաքարյանին անմեղ ճանաչել, սակայն ի տարբերություն դատավճռի՝ միջնորդության հիմնավորումները և պատճառաբանությունները, որոնք բխում են նախաքննության և դատաքննության տվյալներից, էապես հակադրվում են դատարանի հետևություններին:
Հարկ է նշել, որ /քննարկվող դրվագով/ ինչպես ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանն, այնպես էլ տուժողի ներկայացուցիչն ըստ էության չեն առարկել ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ այդ /քննարկվող դրվագով/ արդարացման դատական ակտ կայացնելու դեմ:
Այսինքն, բողոքաբերներն /ըստ բողոքներում տեղ գտած հիմքերի և հիմնավորումների/ իրենց իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքներում իրենց անհամաձայնություն են հայտնել այդ առումով դատարանի հետևությունների վերաբերյալ:
Բացի այդ, տուժողի ներկայացուցչի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքում /քննարկվող դրվագով/ ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի նկատմամբ մեղադրական դատավճիռ կայացնելու խնդրանք /պահանջ/ ըստ էության չի ներառվել:
Հարկ է արձանագրել, որ մեղադրողի կողմից Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճիռը չի բողոքարկվել:
Մինչդեռ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
՚1.Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններումՙ:
Բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
՚1.Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվելՙ:
Որպիսի պայմաններում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, այդ թվում նաև /քննարկվող դրվագով/ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի մեղավորությունը հաստատված համարելու համար հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հիմնավոր հետևության հանգելու համար բավարար հիմքերի բացակայության պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ինչպես ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի, այնպես էլ տուժողի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքներում բերված պատճառաբանությունները, քննարկվող պարագայում, դրանք բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Ինչ վերաբերում է ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի հետևություններին /քննարկվող դրվագով/ որոշ հանգամանքներ /ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի գույքային օգուտ չստանալու, տուժող Մ.Կեսոյանին հատուցում տրամադրվելու և այլնի վերաբերյալ/ հաստատված համարելու և այլնի վերաբերյալ, ապա վերաքննիչ դատարանի դիտարկմամբ, վերը բերված հիմնավորումներով, թեև նշվածի վերաբերյալ վիճարկվող դատական ակտում տեղ գտած դատարանի հետևությունները բավարար չափով փաստարկված չեն, սակայն /քննարկվող դրվագով/ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ արդեն իսկ արդարացման դատական ակտ կայացնելու, ինչպես նաև վիճարկվող դատական ակտի դեմ ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների /սահմանների/ պայմաններում, վիճարկվող դատական ակտն այդ մասով /արդարացման մասով/ բեկանելու, փոփոխելու, այդ թվում նաև գործը նույն դատարան նոր քննության ուղարկելու հիմքեր չկան:
Այսպիսով, վերլուծելով գործի փաստական տվյալները, գնահատելով ինչպես յուրաքանչյուր ապացույց, այնպես էլ դրանք իրենց համակցությամբ, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով /խարդախությամբ առանձնապես խոշոր չափիª 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլար գումար հափշտակելու դրվագով/ մեղսագրված արարքը որակված է ճիշտ:
Անդրադառնալով նաև ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմնավորումներինª իր նկատմամբ համաներման ակտի կիրառելիության հնարավորության վերաբերյալ, ապա հարկ է նշել հետևյալը.
Սույն գործով վիճարկվող դատական ակտով` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ. դատավճռով.
Ամբաստանյալ Լարիսա Վոլոդյայի Զաքարյանը մեղավոր է ճանաչվել Մակիչ Կեսոյանից 10.537.450 ՀՀ դրամին համարժեք 35.000 ԱՄՆ դոլարի հափշտակություն կատարելու դրվագովª ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նա դատապարտվել է ազատազրկման 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Վճռվել է նաև.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն հանցանքների համակցությամբ Երևան քաղաքի Ավան և Նոր Նորք համայնքների ընդհանուր իրավասության դատարանի 10.07.2009թ.-ի դատավճռով նշանակված պատիժը /9 /ինը/ տարի ժամկետով ազատազրկում և նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով տուգանք/ մասնակիորեն գումարել սույն գործով նշանակված պատժին և Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ սահմանել ազատազրկում 10 /տաս/ տարի ժամկետով և տուգանք` նվազագույն աշխատավարձի չորսհարյուրապատիկի 400.000 /չորս հարյուր հազար/ ՀՀ դրամի չափով:
Վճռվել է նաև.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 68-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն նշանակված պատիժներն ի կատար ածել առանձին:
Լարիսա Զաքարյանի ազատազրկման ձևով պատժի սկիզբը հաշվել 2008 թվականի նոյեմբերի 7-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Հարկ է նշել, որ ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշման 3-րդ կետի 2-րդ ենթակետի համաձայն.
՚Պատժից ազատել դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար նախկինում ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չկրած կամ կրած, սակայն դատվածություն չունեցող այն անձանց, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6 ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, որոնք օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտով դատապարտվել ենª
/.../
2 / առավելագույնը տասը տարի ժամկետով ազատազրման և սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելու օրվա դրությամբ կրել են ոչ պակաս, քան պատժի մեկ երրորդըՙ:
՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշման 13-րդ կետի համաձայն.
՚Սույն որոշման կատարումը վերապահելª
/.../
4/ Հայաստանի Հանրապետության արդարադատության նախարարության քրեակատարողական հիմնարկների պետերինª այն անձանց նկատմամբ, որոնք պատիժը կրում են քրեակատարողական հիմնարկներում.
/.../ՙ:
Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նշել, որ ՚Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասինՙ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշմամբ ամրագրված իրավակարգավորումների համաձայն սույն գործով ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ համաներման կիրառելիության հնարավորության հարցին հնարավոր է անդրադառնալ միայն վերջինիս նկատմամբ, սույն գործով կայացված դատական ակտն օրինական ուժի մեջ մտնելու պարագայում:
Որպիսի պայմաններում, նշվածի վերաբերյալ ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները, քննարկվող պարագայում /գործի քննության ներկա փուլում/, անհիմն են և այն բավարարելու հիմք համարվել չեն կարող:
Վերը բերված հիմնավորումներով, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Լարիսա Զաքարյանի նկատմամբ դատական ակտ կայացնելիս, նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չի տվել, որոնք կարող են ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ներկայացված վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393 և 394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը.

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Լարիսա Վոլոդյայի Զաքարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 22.06.2015թ դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ ամբաստանյալ Լ.Զաքարյանի և տուժողի ներկայացուցիչ Գ.Շահվերդյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐª Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Կ.ՂԱԶԱՐՅԱՆ