ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

ԳՈՐԾ ԵԱՔԴ/0085/01/14

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ (այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան) ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
քարտուղարությամբ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

դատախազ` Գ.ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ
տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ` Վ.ԷԼԲԱԿՅԱՆԻ
պաշտպան` Ե.ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Վ.ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԻ

2015 թվականի հուլիսի 24-ին Երևան քաղաքում

դռնբաց դատական նիստում, ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի պաշտպան Ե.Սարգսյանի և տուժողի իրավահաջորդ Գ.Շահբազյանի ներկայացուցիչ Վ.Էլբակյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա, քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
1. հ.14132812 քրեական գործը հարուցվել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ռ.Համբարձումյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով:
2. 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: Նույն օրը նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, և Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի նույն օրվա որոշմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
3. 2013 թվականի հունվարի 12-ին Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:
4. 2013 թվականի օգոստոսի 07-ին Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով:
5. 2013 թվականի օգոստոսի 08-ին հ.14132812 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է:
6. 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Վաղինակ Հարությունյանը ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն, նույն օրը հ.14132812 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է և նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
7. 2014 թվականի մայիսի 30-ին Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և լրացվել է և նա ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով:
8. 2014 թվականի հունիսի 04-ին որոշում է կայացվել թիվ 14132812 քրեական գործից անջատել Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի վերաբերյալ մասը, որին շնորհվել է 59101614 համարը:
9. 2014 թվականի հունիսի 24-ին քրեական գործը ըստ մեղադրանքի Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
10. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ Առաջին ատյանի դատարան) 2015 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռով`
Ամբաստանյալ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և դատապարտվել ազատազրկման` 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ից:
Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, իրեղեն ապացույց հանդիսացող Արսեն Շահբազյանի հագուստները հանձնել ՀՀ քննչական կոմիտեի Երևան քաղաքի քննչական վարչությանը թիվ 14132812 քրեական գործին կցելու համար:
Նույն դատական ակտով վճռվել է նաև ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի 25.04.2013թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի Երևան քաղաքի Ռուբինյանց 47/1 շենքի 2-րդ բնակարանի և օժանդակ շինությունների համատեղ սեփականության իրավունքով իր բաժնեմաս գույքի վրա դրված կալանքը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո վերացնել, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության ԾՀՔ բաժնի ավագ քննիչ Ա.Ալեքսանյանի 15.05.2013թ.-ի գույքի վրա կալանք դնելու մասին որոշմամբ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի անվամբ սեփականության իրավունքով հաշվառված «Մերսեդես Բենց» մակնիշի 01 MN 010 հ/հ ավտոմեքենայի վրա դրված կալանքը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերացնել:
11. Առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոքներ են ներկայացրել ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի պաշտպան Ե.Սարգսյանը և տուժողի իրավահաջորդ Գ.Շահբազյանի ներկայացուցիչ Վ.Էլբակյանը:
12. Վերաքննիչ բողոքները, Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. հունիսի 04-ի որոշմամբ, ընդունվել են վարույթ, և գործը նշանակվել է քննության` Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում` 2015թ. հունիսի 15-ին:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.
13. Նախաքննության մարմնի կողմից Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին ժամը 23:20-ի սահմաններում, իր հորեղբոր որդու Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանի կանչով Մեսրոպ Խառատյանի և դեռևս քննությամբ չպարզված անձանց հետ գնալով Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանային համալիրի մոտ, նկատելով Սերգեյ Հարությունյանի հետ Սերգյոժա Աբովյանին և Արսեն Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, նշված չնչին առիթն օգտագործելով, իրենց անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով, խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս: Այնուհետև, Մեսրոպ Խառատյանը սահմանազանցելով Վաղինակ Հարությունյանի հետ ունեցած դիտավորությունը, իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածել է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին` վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից:
14. Համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով պարզել է հետևյալը.
«(…) Սերյոժա Աբովյանը և Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել են ընկերներ: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին վերջինիս մորաքրոջ որդու Էդգար Հովհաննիսյանի հրավերով մասնակցել են Կոտայքի մարզի Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում գտնվող Ֆլորիդա ռեստորանում Տիգրան Հովհաննիսյանի հարսանեական հանդեսին: ժամը 23-ի սահմաններում Արսեն Շահբազյանը և Սերյոժա Աբովյանը վերջինիս վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել հարսանեական հանդեսից տուն գնալու նպատակով, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ Սերյոժա Աբովյանն իր վարած ավտոմեքենայով բախվել է Սերգեյ Հարությունյանի վարած «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25 ՕՍ 923 համարանիշի ավտոմեքենային, ինչի արդյունքում ավտոմեքենային պատճառվել է 4000 (չորս հազար) ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Մինչ այդ Ս.Հարությունյանը Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորանում մասնակցել է իր հորեղբոր որդու` Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան տարեդարձին: Վթարից վնասված «Նիսան Տիդա» ավտոմեքենայի փոխատուցման հետ կապված հարցի շուրջ Ս.Աբովյանի, Ա.Շահբազյանի և Ս.Հարությունյանի միջև ըստ էության վեճ է ծագել, որի պատճառով վերջինս իր կողմից օգտագործված 091-46-76-91 հեռախոսահամարով զանգահարել է իր հորեղբոր որդի` Վաղինակ Հարությունյանի 099-43-17-11 հեռախոսահամարին և հայտնել վթարի մասին: Վ.Հարությունյանը րոպեներ անց` ժամը 23:20-ի սահմաններում այլ անձանց հետ միասին մոտեցել են ավտովթարի վայրին, նկատելով Ս.Հարությունյանի հետ Ս.Աբովյանին և Ա.Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, ըստ էության չպարզելով վիճաբանության պատճառները` նշված չնչին առիթն օգտագործելով, Վ.Հարությունյանն իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով` խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բռունցքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի դեմքին, որից անմիջապես հետո Վ.Հարությունյանն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են` փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս: Այնուհետև այլ անձն իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածում է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից: (…)»։

3. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջները.
Վերաքննիչ բողոքները քննվում են հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.
15. Բողոք բերած անձը` պաշտպան Ե.Սարգսյանը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը 18.04.2015թ. կայացրած թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 դատավճռով խախտել է «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» եվրոպական կոնվենիցայի, ՀՀ Սահմանադրության և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի բազմաթիվ դրույթներ, Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ թույլ են տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնք ազդել են գործի ելքի վրա և խաթարել են արդարադատության բուն էությունը, մասնավորապես վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը, պաշտպանը գտել է, որ վերը նշված դատավճիռն օրինական չէ, քանի որ այն կայացվել է տվյալ քրեական գործը լուծելիս ՀՀ Սահմանադրության, Եվրոպական կոնվենցիայի, ՀՀ քրեական օրենսգրքի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի և այլ օրենքների պահանջների, ինչպես նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումներում արտահայտված պարտադիր իրավական դիրքորոշումների խախտումներով։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասը, բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից, ըստ էության, թույլ են տրվել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասում թվարկված բոլոր դատական սխալները։
Պաշտպանը անդրադառնալով Վաղինակ Հարությունյանի՝ արդար դատաքննության իրավունքի ակնհայտ խախտումներին, փաստել է, որ 2014 թվականի մայիսի 30-ին Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանը որպես մեղադրյալ է ներգրավվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով այն բանի համար, որ նա «2012թ. հոկտեմբերի 18-ին՝ ժամը 23:20-ի սահմաններում, իր հորեղբոբ որդու՝ Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանի կանչով Մեսրոպ Խառատյանի և անհայտ անձանց հետ գնալով Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանային համալիրի մոտ, նկատելով Սերգեյ Հարությունյանի հետ Սերյոժա Աբովյանին և Արսեն Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս՝ նշված չնչին առիթն օգտագործելով, իրենց անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով՝ խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին, որի հետևանքով Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս։ Այնուհետև, Մեսրոպ Խառատյանը սահմանազանցելով Վաղինակ Հարությունյանի հետ ունեցած դիտավորությունը, իր մոտ եղած սուր, ծակող կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածել է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին՝ վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից»։
Պաշտպանը նշել է, որ ինչպես ակնհայտ է, Վաղինակ Հարությունյանը մեղադրվում է մի խումբ անձանց կազմում խուլիգանական դրդումներով Արսեն Շահբազյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որպիսի մեղադրանքում էլ Առաջին ատյանի դատարանը մեղավոր է ճանաչել նրան, սակայն առաջադրված մեղադրանքը խիստ ընդհանրացված նկարագրություն ունի և դրանում ենթադրյալ խմբի անդամների կոնկրետ գործողությունները, նրանցից յուրաքանչյուրի մասնակցության բնույթն ու աստիճանն ընդհանրապես հստակեցված և տարանջատված չեն։ Այդ ամենը նույնիսկ դատաքննության արդյունքում չի հստակեցվել և պարզաբանվել, ինչը, ըստ բողոքաբերի, ակնհայտ է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված հանգամանքների շարադրանքից, որտեղ այդ հանգամանքների մասին որևէ նշում չկա։ Վկայակոչելով այս կապակցությամբ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի (Արկադի Պապյանի վերաբերյալ գործով ՏԴ/0115/01/09 և 2012 թվականի օգոստոսի 24-ի թիվ ԵՇԴ/0002/01/11) և Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (Kamasinski v. Austria, 1989 թվականի դեկտեմբերի 19-ի վճիռը, գանգատ թիվ 9783/82, կետ 79) արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը նշել է, որ այս համատեքստում անդրադառնալով Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպմանը, հարկ է նշել, որ դրանում խմբի բոլոր անդամների բուն գործողությունները նկարագրված են ընդամենը մեկ տողով, այն է. « ... բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին ...», սակայն, թե նրանցից ով Արսեն Շահբազյանի մարմնի ո՞ր մասին է հարվածել, ինչո՞վ է հարվածել և յուրաքնաչյուրի հարվածի հետևանքով ի՞նչ մարմնական վնասվածք է պատճառվել Արսեն Շահբազյանին կամ պատճառվե՞լ է, թե ոչ, բացարձակապես նշված չէ, ինչը ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը հիշատակված իրավական դիրքորոշման լույսի ներքո անհնարին է դարձրել Վաղինակ Հարությունյանի արդար դատաքննության իրավունքի իրացումը։ Իսկ մեղադրանքի այս ընդհանրական ձևակերպման միակ պատճառն այն է, որ նախաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմն այդպես էլ չի կարողացել Արսեն Շահբազյանի հետ վիճաբանած այդ ենթադրյալ խմբի անդամների, այդ թվում՝ Վաղինակ Հարությունյանի կոնկրետ գործողությունների վերաբերյալ բավարար ապացույցներ ձեռք բերել։ Այդպիսի ապացույցներ, ըստ բողոքաբերի, ձեռք չեն բերվել նաև դատաքննության ընթացքում, ուստի մեղադրողն անգամ իր ճառում չի կարողացել հստակեցնել նրանց, հատկապես Վաղինակ Հարությունյանի կոնկրետ գործողությունները, ինչը չի կարողացել կատարել նաև դատարանը, ուստի դատարանը, հետևելով մեղադրանքի կողմի վարքագծին, նույնպես ընտրել է ամենահեշտ տարբերակը՝ այդ ընդհանրական մեղադրանքում, առանց որևէ իրավական վերլուծության, առանց գործի ճիշտ լուծման համար էական հանգամանքները նշելու և հաստատված համարելու, մեղավոր ճանաչել Վ.Հարաթյունյանին։
Ըստ բողոքի հեղինակի, անհերքելի է, որ Վ.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքի առումով սույն քրեական գործով ապացուցման ենթակա են հետևյալ էական հանգամանքները:
«1. Վաղինակ Հարությունյանը հարվածե՞լ է արդյոք Արսեն Շահբազյանին, թե ոչ։ Եթե այո, ապա քա՞նի անգամ, ինչո՞վ և մարմնի ո՞ր մասերին։ Դրանցից յուրաքանչյուրի հետևանքով Արսեն Շահբազյանի առողջությանն ի՞նչ ծանրության աստիճանի մարմնական վնասվածքներ են պատճառվել։
2. Արսեն Շահբազյանը հարվածե՞լ է արդյոք Վաղինակ Հարությունյանին, թե ոչ։ Եթե այո, ապա քա՞նի անգամ, նրա մարմնի ո՞ր մասերին և ի՞նչ ծանրության աստիճանի մարմնական վնասվածքներ է պատճառել նրան։
3. Ո՞վ է առաջինը հարվածել՝ Վաղինակ Հարությունյա՞նը, թե՞ Արսեն Շահբազյանը և արդյո՞ք Վաղինակ Հարությունյանն Արսեն Շահբազյանին խուլիգանական դրդումներից ելնելով է հարվածել։
4. Վաղինակ Հարությունյանից բացի, այլ անձինք հարվածե՞լ են արդյոք Արսեն Շահբազյանին, թե ոչ։ Եթե այո, ապա քանի հոգի, նրանցից յարքանչյուրն ինչո՞վ և Արսեն Շահբազյանի մարմնի ո՞ր մասերին է հարվածել և նրանցից յուրաքանչյուրի հարվածների հետևանքով Արսեն Շահբազյանի առողջությանն ի՞նչ ծանրության աստիճանի մարմնական վնասվածքներ են պատճառվել:
5. Վաղինակ Հարությունյանը և Արսեն Շահբազյանին հարվածած ու մարմնական վնասվածքներ պատճառած մյուս անձինք գործե՞լ են արդյոք Արսեն Շահբազյանին ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու մեկ միասնական դիտավորությամբ, թե ոչ»։
Ըստ պաշտպանի, այս ամենը պետք է հաստատվեր դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բավարար համակցության հիման վրա, այլ ոչ թե մեղադրանքի կողմի և Առաջին ատյանի դատարանի ենթադրությունների կամ ցանկությունների կամ էլ բացառապես գործի ելքով շահագրգռված տուժող Սերյոժա Աբովյանի հակասական ցուցմունքների հիման վրա, որպիսի սկզբունքով ղեկավարվել է նաև դատարանը։
Բողոքաբերը փաստել է, որ գործով պարզված համարված հանգամանքների վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում նշել է. «Դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով դատարանը պարզեց հետևյալը. Սերյոժա Աբովյանը և Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել են ընկերներ։ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին վերջինիս մորաքրոջ որդու Էդգար Հովհաննիսյանի հրավերով մասնակցել են Կոտայքի մարզի Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում գտնվող Ֆլորիդա ռեստորանում Տիգրան Հովհաննիսյանի հարսանեական հանդեսին։ Ժամը 23-ի սահմաններում Արսեն Շահբազյանը և Սերյոժա Աբովյանը վերջինիս վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել հարսանեական հանդեսից տան գնալու նպատակով, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ Սերյոժա Աբովյանն իր վարած ավտոմեքենայով բախվել է Սերգեյ Հարությունյանի վարած «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25ՕՍ923 համարանիշի ավտոմեքենային, ինչի արդյունքում ավտոմեքենային պատճառվել է 4000 (չորս հազար) ՀՀ դրամի նյութական վնաս։ Մինչ այդ Ս.Հարությունյանը Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորանում մասնակցել է իր հորեղբոր որդու՝ Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան տարեդարձին։ Վթարից վնասված «Նիսան Տիդա» ավտոմեքենայի փոխհատուցման հետ կապված հարցի շուրջ Ս.Աբովյանի, Ա.Շահբազյանի և Ս.Հարությունյանի միջև ըստ էության վեճ է ծագել, որի պատճառով վերջինս իր կողմից օգտագործված 091-46-76-91 հեռախոսահամարով զանգահարել է իր հորեդբոր որդի՝ Վաղինակ Հարությունյանի 099-43-17-11 հեռախոսահամարին և հայտնել վթարի մասին։ Վ.Հարությունյանը րոպեներ անց, ժամը 23:20-ի սահմաններում, այլ անձանց հետ միասին, մոտեցել են ավտովթարի վայրին, նկատելով Ս.Հարությունյանի հետ Ս.Աբովյանին և Ա.Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, ըստ էության չպարզելով վիճաբանության պատճառները՝ նշված չնչին առիթն օգտագործելով, Վ.Հարությունյանն իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով՝ խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բռունցքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի դեմքին, որից անմիջապես հետո Վ.Հարությունյանն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են՝ փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս։ Այնուհետև այլ անձն իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածում է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից»։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված ամենաէական փաստական հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Վաղինակ Հարությունյանը այլ անձանց հետ միասին է մոտեցել ավտովթարի վայրին, կամ որ ըստ էության չպարզելով վիճաբանության պատճառները` նշված չնչին առիթն օգտագործելով, Վ.Հարությունյանն իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղամով՝ խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բռունցքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի դեմքին, կամ որ դրանից անմիջապես հետո Վ.Հարությունյանն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, ըստ պաշտպանի, չեն համապատասխանում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներին և չեն հաստատվել դրանց բավարար համակցությամբ, իսկ որոշ դեպքերում էլ հստակ հակառակն է հաստատվել։
Բողոքաբերը նշել է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների բազմակողմանի վերլուծության և մյուս ապացույցների հետ համադրելու միջոցով պետք է հասկանալ, թե արդյո՞ք դատաքննությամբ հաստատված է Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը և Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռում հաստատված համարված հանգամանքները՝ միաժամանակ անդրադառնալով նաև մեր կողմից վերը հիշատակված՝ սույն քրեական գործի ճիշտ լուծման համար պարտադիր ապացուցման ենթակա հանգամանքներին։ Քանի որ մեղադրյալի (ամբաստանյալի) կողմից ցուցմունք տալն իր պաշտպանությունն իրականացնելու օրենքով նախատեսված ամենահիմնական իրավունքներից մեկն է, որի միջոցով հայտնում է գործի համար էական նշանակություն ունեցող հանգամանքների մասին, ուստի նախ, ըստ պաշտպանի, անհրաժեշտ է ներկայացնել առաջադրված մեղադրանքի վերաբերյալ Վաղինակ Հարությունյանի կողմից հայտնած հանգամանքները, որից հետո, մյուս ապացույցների հետ համադրելու արդյունքում, կպարզվի նրա ցուցմունքների արժանահավատությունը կամ անարժանահավատությունը։ Պաշտպանը նշել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում շարադրելով Վաղինակ Հարությունյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները, դրանից անմիջապես հետո նշել է. «Ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի կողմից տարբեր հանգամանքների շուրջ հակասական ցուցմունքներ տալը, մեղքը չընդունելը քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետապնդում»։
Ըստ բողոքաբերի, ստացվում է, որ Առաջին ատյանի դատարանն առանց որևէ վերլուծության և հիմնավորման, ընդամենը ձևականորեն Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ է համարել, նույնիսկ առանց հստակեցնելու, թե այդ ո՞ր հանգամանքների վերաբերյալ է նա հակասական ցուցմունքներ տվել և արդյո՞ք այդ հանգամանքների վերաբերյալ նրա տված ցուցմունքները հերքվել են գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով։ Նման պայմաններում անհիմն կերպով նսեմացվում է ամբաստանյալի ցուցմունքի՝ որպես ապացույց, արժեքը, ինչն էլ հանգեցնում է ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքի խախտման։
Պաշտպանը ներկայացրել է Վաղինակ Հարությունյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները` դրանք միմյանց, ինչպես նաև գործով ձեռք բերված այլ ապացույցների հետ համակցության հետ համադրելու միջոցով պարզ լինի, թե արդյո՞ք նրա ցուցմունքներն իրոք անարժանահավատ են, թե ոչ։ Այսպես.
«Վաղինակ Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում տված իր առաջին իսկ ցուցմունքում, որը տվել է հենց ոստիկանություն ինքնակամ ներկայանալու օրը, նշել է. «Ես ծանր մարմնական վնասվածքներ չեմ հասցրել Արսեն Շահբազյանին, որովհետև այդ ժամանակ Արսենի կողմից ինձ հասցված վնասվածքների պատճառով ի վիճակի չէի և չէի էլ կարող այդ անել»։ (հատոր 10-րդ, գ.թ.57)։
Իսկ հաջորդ ցուցմունքում անդրադառնալով իր ստացած մարմնական վնասվածքներին, նշել է. «Ցանկանում եմ Ձեզ հայտնել, որ նշված վնասվածքներն ինձ պատճառել է հանգուցյալ Արսեն Շահբազյանը 18.10.2012թ.-ին, երբ ես մոտեցել եմ նրան և Սերգեյին և հարցրել՝ ինչ է պատահել։ Նշված իմ վնասվածքների վերաբերյալ ես բուժում եմ ստացել Թուքիայամ 20.10.2012թ.-ին, որի վերաբերյալ համապատասխան փաստաթղթերը պաշտպանս ներկայացրել է ձեզ հայերեն թարգմանված»։ (հատոր 10-րդ, գ.թ. 96)։
Հաջորդ` 03.04.2014թ. տված ցուցմունքում Վաղինակ Հարությունյանը հայտնել է. «...հորեղբորս որդին՝ Սերգեյ Հարությունյանը զանգեց ինձ և ասաց, որ օբյեկտից քիչ ներքև վթարի է ենթարկվել։ Ես Մոսոյին ասեցի, որ ավտոմեքենան վարի դեպի Էրզրում ռեստորան և երբ մենք հասանք Էթնա ռեստորանի մոտ, դրա դիմացի մայթում տեսա Սերգեյի Նիսսան տիդան և դրա հետևը կայանված մեկ այլ ավտոմեքենա, որի գույնը, մակնիշը և պետհամարանիշը չեմ հիշում։ Մոսոն այդ ժամանակ շրջվեց դեպի նրանց կողմը և Սերգեյի ավտոմեքենայից մոտ յոթ-ութ մետր հեռավորության վրա կանգնեց։ Ես Մոսոյին ասացի մեքենայից չիջնես ու ես իջա ավտոմեքենայից և մոտեցա դեպի Սերգեյին, որի հետ վիճում էին երկու տղաներ, որոնց ես չէի ճանաչում։ Նրանցից մեկը, որը հետո իմացա, որ Արսեն Շահբազյանն էր, որը շատ ագրեսիվ էր պահում իրեն։ Հարձակվում և սպառնում էր Սերգեյին, ձեռքով հարվածում էր Սերգեյի դոշին։ Ես հարցրեցի՝ ի՞նչ է պատահել։ Նա նույն տոնով պատասխանեց, թե դու ով ես, ինչի՞ ես եկել, ի՞նչ ես ուզում։ Ես պատասխանեցի, որ Սերգեյն իմ եղբայրն է և, եթե վեճը ավտոմեքենան հարվածելու համար է, ապա ավտոմեքենան կսարքենք՝ հարց չկա։ Լավ է, որ մարդկանց բան չի պատահել։ Նա ինձ պատասխանեց, որ դա իմ գործը չէ, որ կարող եմ թողնել գնալ։ Ես փորձեցի Սերգեյին հետ քաշել, որ տանեմ իմ հետ, սակայն Արսենն անսպասելի ձևով հարվածեց դեմքիս։ Ես հանկարծակիի գալով, ուզեցի բռնել նրան, որ հանգստանա, սակայն երկրորդ անգամ հարվածեց ինձ։ Եվ ես բնականաբար հարվածեցի նրան՝ դեմքի մասում, որից հետո մենք՝ ես ու Արսենը, սկսեցինք քաշքշել իրար։ Ես հիմնականում պաշտպանվում էի նրա հարվածներից։ Հերթական հարվածը գլխիս ստանալաց հետո ես կորցրեցի մի պահ գիտակցությունս»։ (հատոր 11-րդ, գ.թ.30-31)։
Մի քանի օր անց՝ 08.04.2014թ., շարունակելով իր ցուցմունքը, Վաղինակ Հարությունյանը ևս մեկ անգամ պնդել է, որ, երբ Արսեն Շահբազյանը հերթական անգամ հարվածել էիր գլխին, ինքը կորցրել է հավասարակշռությունը, ընկել է գետնին և ուշագնաց է եղել։ Ուշքի գալուց հետո մի կերպ վեր է կացել, քայլելով գնացել է դեպի մեքենան, նստել այն ու հեռացել դեպքի վայրից։ Ուշքի գալուց հետո Արսեն Շահբազյանին այլևս չի հարվածել։ Արսեն Շահբազյանի հարվածների հետևանքով վնասվածքներ է ստացել, որի կապակցությամբ հաջորդ օրվանից բուժում է ստացել Թուրքիայում՝ հիվանդանոցում։ (հատոր 11-րդ, գ.թ. 42-44)»։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ իր վերը նշված ցուցմունքները Վաղինակ Հարությունյանը պնդել է նաև տուժող Սերյոժա Աբովյանի հետ առերես հարցաքննության ժամանակ՝ կրկին հատուկ նշելով, որ առաջինը Արսեն Շահբազյանն է հարվածել իրեն, ինչից էլ առաջացել է վիճաբանությունը։
Ըստ բողոքաբերի, հատուկ ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ նույն առերեսման ժամանակ Վաղինակ Հարությունյանը Սերյոժա Աբովյանին հետևյալ հարցն է ուղղել. «Խնդրում եմ հայտնեք, թե Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենայից իջնող անձը հարվածե՞ց Արսեն Շահբազյանին, թե՞ Արսեն Շահբազյանը՝ նրան, որից էլ սկսվեց վիճաբանությունը և կռիվը», ինչին Սերգեյ Աբովյանը պատասխանել է, որ` չի հիշում վիճաբանության ժամանակ Արսեն Շահբազյանը որևէ մեկին հարվածել է, թե ոչ։
Ըստ պաշտպանի, Վաղինակ Հարությունյանի վերը նշված ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ վերջինս նախաքննության ընթացքում հայտնել է գործի համար էական նշանակություն ունեցող հետևյալ հանգամանքները.
«1. Դեպքի վայր է եկել Մովսես Խառատյանի հետ՝ վերջինիս Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենայով, որը վարել է Մովսես Խառատյանը, իսկ ինքը նստած է եղել առջևի աջ նստատեղին, որտեղից էլ իջել է։
2. Ավոտմեքենայից միայնակ է իջել, իսկ Մովսես Խառատյանին ասել է, որ սպասի ավտոմեքենայի մեջ։
3. Մոտենալով Սերգեյ Հարությունյանին, Արսեն Շահբազյանին և Սերյոժա Աբովյանին, տեսել է, որ նրանք վիճաբանում են իրար հետ, որոնցից առավել ագրեսիվ Արսեն Շահբազյանն է եղել։ Ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, փորձել է հարթել վիճաբանությունը՝ հայտնելով, որ նույնիսկ պատրաստ է անձամբ լուծել ավտոմեքենաների վերանորոգման հարցերը։
4. Տեսնելով, որ Արսեն Շահբազյանը չի դադարեցնում վիճաբանությունը, փորձել է մի կողմ քաշել հոբեղբոր որդուն՝ Սերգեյ Հարությունյանին, որի ժամանակ էլ Արսեն Շահբազյանն անսպասելիորեն հարվածել է իր դեմքին, իսկ երբ շրջվել է նրա կողմ, վերջինս ևս մեկ անգամ հարվածել է իր դեմքին, որից հետո ինքն է մեկ անգամ հարվածել Արսեն Շահբազյանի դեմքին, որից հետո սկսել են քաշքշել իրար։ Երբ Արսեն Շահբազյանը հերթական անգամ հարվածել է իր դեմքին, ինքն ընկել է գետնին և ուշագնաց է եղել։
5. Ուշքի գալուց հետո Արսեն Շահբազյանին չի տեսել, նրան այլևս չի հարվածել, այլ նստել է ավտոմեքենան և հեռացել է։
6. Չի տեսել, որ ուրիշ որևէ մեկը հարվածի Արսեն Շահբազյանին։
7. Արսեն Շահբազյանի հարվածների հետևանքով մարմնական վնասվածքներ է ստացել, որոնց կապակցությամբ բուժում է ստացել հիվանդանոցում։
Ընդ որում Վ.Հարությունյանն իր նախաքննական ցուցմունքներում այս էական հանգամանքների կապակցությամբ որևէ հակասական ցուցմունք չի տվել, ինչպես Դատարանն է ձևականորեն նշել դատավճռում։ Մնում է պարզենք, թե արդյուք դատաքննության ընթացքում Վաղինակ Հարությունյանի տված ցուցմունքն այս էական հանգամանքների առումով հակասում է նրա նախաքննական ցուցմունքներին։ Դրա համար բավարար է անգամ ուշադրությամբ ուսումնասիրել դատարանի կողմից դատավճռում շարադրված՝ Վ.Հարությունյանի դատաքննական և նախաքննական ցուցմունքները և անմիջապես պարզ կդառնա, որ այդպիսի հակասություններ նրա ցուցմունքներում առկա չեն և դատարանն ընդամենը ձևական նկատառումներից ելնելով է այդպիսի ստանդարտ միտք նշել, որպեսզի հիմք չընդունի նրա ցուցմունքները»։
Պաշտպանը մեջբերել է Առաջին ատյանի դատարանի կողմից դատավճռում շարադրված Վ.Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքների հետևյալ էական հատվածները. «(...) Ճանապարհին իրեն է զանգահարել իր հորեղբոր որդին՝ Սերգեյ Հարությունյանը ու ասել, որ «Էրզրում» ռեստորանից մի փոքր ներքև վթարի է ենթարկվել։ Իրենք գնացել են նշված վայր ու կանգ առել Սերգեյի մեքենայից մոտ 10 մետր ներքև։ Մեսրոպին խնդրել է սպասել մեքենայում, իսկ ինքն իջել է ու մոտեցել Սերգեյին։ Տեսել է, որ երկու հոգի վիճում են Սերգեյի հետ։ Ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, որից հետո, մինչ այդ իրեն անծանոթ Արսեն Շահբազյանն իրեն հարցրել է, թե «դու ով ես», ինչին ինքը պատասխանել է, որ Սերգեյի հորեղբոր որդին է։ Ինքն իրականում չիմանալով, թե ով է վթարի մեղավորը, ասել է, որ կլուծի բոլոր հարցերը, իսկ Արսենն ագրեսիվ տոնով պատասխանել է, թե «դու ով ես, որ մեր հարցերը կարողանաս լուծել»։ Հասկանալով, որ նրանք խմած են ու ագրեսիվ են տրամադրված, շրջվել է դեպի Սերգեյը և ասել նրան, որ գործ չունի նրանց հետ և պահանջել է հեռանալ։ Այդ ժամանակ, իր համար շատ անսպասելի, Արսենը հարվածել է իր աջ աչքին, իսկ երբ դեմքով շրջվել է դեպի Արսենը, վերջինս երկրորդ հարվածն է հասցրել իր դեմքին։ Այդ ժամանակ ինքն էլ է ձեռքով հարվածել Արսենի դեմքին, որից հետո միմյանց գրկախառնված փորձել է նրան գետնին գցել, հարվածներ են հասցրել միմյանց ոտքերին։ Իրենք այդ ժամանակ մոտ 6-7 մետր հեռավորության վրա են գտնվել Սերգեյից։ Մի պահ, երբ անջատվել են իրարից, Արսենը երրորդ հարվածն է հասցրել իրեն, որից հետո ինքն ուշագնաց ընկել է գետնին, քանի որ դրանից հետո չի հիշում, թե ինչ է կատարվել: Արսենի «զենքս ուր ա» բղավոցից ուշքի է եկել, բացել է աչքերը, գգացել է, որ քթից արնահոսում է։ Այնուհետև նույն իրադարձության հետ կապված հակասական ցուցմունք է, տվել, թե ուշքի գալուց հետո լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում «զենքս ուր ա»։ Ինքը վեր է կացել ու մոտեցել է Սերգեյին, ով այդ ժամանակ վիճաբանել է ինչ-որ մեկի հետ, հետագայում է իմացել, որ Սերգեյը վիճաբանել է Սերյոժայի հետ։ Ձեռքով հարվածել է նշված անձին ու Սերգեյից պահանջել է հեռանալ այդտեղից։ Այդ ժամանակ Արսենին չի տեսել։ Ինքն է վերջինը մոտեցել Սերյոժային։ Ինքը ևս նստել է մեքենան ու իրենք հեռացել են։ Սերգեյը գնացել է իր մեքենայով, իսկ ինքն ու Սեսրոպը ՝ իրենց։ (...)»:
Ըստ բողոքաբերի, ակնհայտ է, որ Վ.Հարությանյանի դատաքննական ցուցմունքը գրեթե բառացի համապատասխանում է իր նախաքննական ցուցմունքներին, այսինքն նրա նախաքննական ցուցմունքներում հայտնված հանգամանքները չեն փոխվել և չեն հակասում անգամ նախաքննության ամբողջ նյութերին ծանոթանալուց և հատկապես դատաքննությամբ բոլոր ապացույցների հետազոտումից հետո նրա կողմից տված դատաքննական ցուցմունքներում հայտնված հանգամանքներին, ինչը ևս մեկ անգամ հաստատում է նրա ցուցմունքների արժանահավատությունը, ուստի նրա կողմից հակասական ցուցմունքներ տալու վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն անհիմն է։
Բողոքի հեղինակը նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանն իր դատավճռում չի նշել, թե այդ որ էական հանգամանքների վերաբերյալ է Վաղինակ Հարությունյանը հակասական ցուցմունքներ տվել, այլ մեխանիկորեն ընդունել է այդ կապակցությամբ մեղադրողի կողմից իր ճառում նշված հիմնավորումները, և անդրադառնալով մեղադրողի հիմնավորումներին, պաշտպանը նշել է հետևյալը.
«Մեղադրողը դատաքննության ավարտին իր ճառով նույնպես փորձեց թեկուզ ձևականորեն դատարանի մոտ տպավորություն ստեղծել, թե իբր Վաղինակ Հարությունյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները հակասում են միմյանց, որն էլ հիմք ընդունելու անարժանահավատ գնահատեց նրա ցուցմունքները։
Այս կապակցությամբ ուշադրության են արժանի մեղադրողի ճառում առկա հետևյալ ձևակերպումները. «Նկատի ունենալով ամբաստանյալի և վերջինիս հորեղբոր որդու՝ վկա Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքների ներքին և փոխադարձ հակասությունները և դրանց խիստ որոշակի փոփոխման դինամիկան հարկ եմ համարում դրանք վերլուծել առանձին»։
Այս ձևակերպումից հետո թվում էր, թե մեղադրողն իրոք Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքների վերլուծություն է կատարելու, որպեսզի հիմնավորի ինչպես դրանց ներքին հակասությունները, այնպես էլ, որ դրանք իրոք գոնե քննության որոշակի փուլում փոփոխության են ենթարկվել՝ մատնանշելով դրանց խիստ որոշակի փոփոխման դինամիկան, սակայն, բնականաբար, այդպիսի իրական վերլուծություն չկատարվեց, քանի որ, ինչպես տեսանք, հակասություններ չկան ոչ միայն Վաղինակ Հարությունյանի նախաքննական բազմաթիվ ցուցմունքներում, այլ նույնիսկ միմյանց չեն հակասում նրա նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները և դրանք էլ որևէ փոփոխության չեն ենթարկվել։
Իբրև իր կողմից նշվածի հիմնավորում մեղադրողը ճառում նշեց հետևյալը. «Դատաքննության ընթացքում վերջինս իր ցուցմունքին հակառակ նշեց, որ սկզբից փորձել է հարթել վեճը, առաջարկել է իր միջոցներով վերականգնել վնասը, որից հետո առաջացած վիճաբանության ընթացքում ընդամենը մեկ անգամ է հարվածել Արսեն Շահբազյանին»։
Անհնար է չնկատել, որ մեղադրողի այս պնդումը որևէ աղերս չունի իրականության հետ, քանզի արդեն իսկ վերևում բառացի մեջբերվեցին Վաղինակ Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքները, որոնցից ակնհայտ է, որ դատաքննության ընթացքում հայտնած վերը նշված հանգամանքները Վ.Հարությունյանը գրեթե բառացի հայտնել է նախաքննության ընթացքում՝ դեռևս 03.04.2014թ. տված ցուցմունքում, որը գտվում է քրեական գործի 11-րդ հատորի 30-31 թերթերում։ Առավել ակնհայտ լինելու համար մեջբերեմ այդ ցուցմունքի կոնկրետ հատվածները.
1.Վ.Հարությունյանի կողմից վեճը հարթելու փորձեր անելու և իր կողմից ավտոոմեքենաներին պատճառված կնասը վերականգնելու առաջարկի վերաբերյալ. «Ես հարցրեցի՝ ի՞նչ է պատահել։ Նա նույն տոնով պատասխանեց, թե դու՞ ով ես, ինչի՞ ես եկել ի՞նչ ես ուզում։ Ես պատասխանեցի, որ Սերգեյն իմ եղբայրն է և եթե վեճը ավտոմեքենան հարվածելու համար է, ապա ավտոմեքենան կսարքենք՝ հարց չկա։ Լավ է, որ մարդկանց բան չի պատահել։ Նա ինձ պատասխանեց, որ դա իմ գործը չէ, որ կարող եմ թողնել գնալ»։
2.Վիճաբանության ժամանակ Արսեն Շահբազյանին ընդամենը մեկ անգամ հարվածելու վերաբերյալ այս կապակցությամբ նախ նշեմ, որ դատաքննության ընթացքում Վաղինակ Հարությունյանը ցուցմունք տվեց, որ մեկ անգամ Արսեն Շահբազյանի դեմքին է հարվածել, սակայն դրանից հետո, երբ փաթաթվել են իրար և փորձել են իրար գցել գետնին, այդ ընթացքում ոտքերով նաև մարմնի այլ մասերին են փոխադարձաբար հարվածել: Իսկ նախաքննական վերը նշված ցուցմունքում նշել է. «Ես փորձեցի Սերգեյին հետ քաշել, որ տանեմ իմ հետ, սակայն Արսենն անսպասելի ձևով հարվածեց դեմքիս։ Ես հանկարծակիի գալով ուզեցի բռնել նրան, որ հանգստանա, սակայն երկրորդ անգամ հարվածեց ինձ։ Եվ ես բնականաբար հարվածեցի նրան՝ դեմքի մասում, որից հետո մենք՝ ես ու Արսենը, սկսեցինք քաշքշել իրար։ Ես հիմնականում պաշտպանվում էի նրա հարվածներից։ Հերթական հարվածը գլխիս ստանալաց հետո ես կորցրեցի մի պահ գիտակցությունս»։
Հաջորդ ՝ 08.04.2014թ. տված ցուցմունքում այդ կապակցությամբ նշել է. «Իմ կողմից Արսենին հարվածները եղել են միայն ձեռքով և ոտքով և մենք միմյանց հարվածել ենք փոխադարձ, ինչպես ես Արսենին ձեռքով և ոտքով, այնպես էլ Արսենը նույն կերպ հարվածել է ինձ»։
Ըստ պաշտպանի, նշվածից ակնհայտ է, որ անգամ մեղադրողի կողմից առանձնացված այս էական հանգամանքների վերաբերյալ հակասություններ չկան Վ.Հարությունյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում։
Բողոքաբերը գտել է, որ Վաղինակ Հարությունյանի նախաքննական որևէ ցուցմունքում նշում չկա այն մասին, թե ինքը մեկից ավելի անգամ հարված է հասցրել Արսեն Շահբազյանի դեմքին, իսկ ինչ վերաբերում է մեղադրողի կողմից իր ճառում վկայակոչված` Վ.Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքի այն հատվածին, որ վերջինս հայտնել է, որ ինքը միայնակ է կռվել Արսեն Շահբազյանի հետ և Արսեն Շահբազյանին միայն ինքն է պատճառել մարմնական վնասվածքները, ապա հարկ է այդ ցուցմունքն ամբողջությամբ մեջբերել, որից ակնհայտ կդառնա, որ Վաղինակ Հարությունյանն ընդամենը ենթադրություն է արել, կարծիք է հայտնել, որ Արսեն Շահբազյանի բոլոր մարմնական վնասվածքներն ինքն է պատճառել։ Նշված ցուցմունքում Վ.Հարությունյանը պատասխանելով քննիչի հարցին, հայտնել է. «Մինչև իմ ուշագնաց լինելը, Մեսրոպը գտնվել է ավտոմեքենայի մեջ, չի իջել մեքենայից։ Իմ ներկայությամբ որևէ գործողություն չի կատարել։ Արսենին չի հարվածել ոչ ձեռքով, ոչ ոտքով, այդ իսկ պատճառով էլ պնդում եմ, որ Արսենի հետ միայն կռվել եմ ես, որի ընթացքում միմյանց հարվածել ենք քաշքշել, հրմշտել, որն ինձ հիմք է տալիս պնդելու, որ Արսեն Շահբազյանին պատճառված վնասվածքները հասցվել են իմ կողմից՝ բացառությամբ դանակի հարվածից, քանի որ իմ մոտ դանակ կամ այլ կտրող-ծակող գործիք չի եղել, նրան նման գործիքով ես չեմ հարվածել։ Իմ կողմից Արսենին հարվածները եղել են միայն ձեռքով և ոտքով և մենք միմյանց հարվածել ենք փոխադարձ, ինչպես ես Արսենին ձեռքով և ոտքով, այնպես էլ Արսենը նույն կերպ հարվածել է ինձ։ Սույնը ես պնդում եմ նաև այն պատճառով, որ միջադեպին, երբ ես և Արսենը կովում էինք, ուրիշ ոչ ոք չի եղել, չի մասնակցել։ Իմ ուշագնացությունից հետո ես չեմ կարող ասել ինչ է տեղի ունեցել, ով է Արսենին դանակահարել: Միաժամանակ չեմ կարող ասել Մեսրոպը մեքենայից իջել է, թե ոչ և եթե իջել է, ապա ինչ է կատարել: (հատոր 11-րդ, գ.թ. 42-44)։
Բողոքի հեղինակը նաև նշել է.
«Այս հանգամանքների վերաբերյալ փորձելով վերլուծություն կատարել և կրկին տպավորություն ստեղծել, թե իբր Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքներն անարժանահավատ են, մեղադրողն իր ճառում ցուցմունքների վերաբերյալ նշել է. «Նախ դրանցում պնդելով, թե Վ.Հարությանյանը եղել է ավելի ակտիվ, միայնակ է հարվածել Արսեն Շահբազյանին փորձ է արվել նրա մեղադրանքից բացառել արարքը որակյալ դարձնող հատկանիշը՝ արարքը մի խումբ անձանց կողմից կատարելը, այնուհետև դրան ամբողջությամբ հակառակ պնդելով, թե Վաղինակ Հարությունյանը միայն մեկ անգամ է հարվածել Արսեն Շահբազյանին, փորձել են ամբաստանյալին ներկայացնել որպես վիճաբանության պասիվ մասնակից և կասկածի տակ դնել նրա մեղադրանքը ինչպես ամբողջությամբ, այնպես էլ հատկապես դրա խուլիգանական շարժառիթով կատարված լինելը»։
Սակայն մեղադրողի այս փորձը նույնպես չէր կարող իրագործվել, քանի որ Վ.Հարությանյանի՝ վերը նշված ցուցմունքների մեջբերումներից և վերլուծություններից ակնհայտ էր, որ Վաղինակ Հարությունյանը գործի քննության որևէ փուլում չի փորձել վիճաբանության առավել ակտիվ մասնակցի, ապա նաև ավելի պասիվ մասնակցի տպավորություն թողնել, որ ինչպես իր նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցուցմունքներում հստակ հայտնել է, որ մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է Արսեն Շահբազյանի դեմքին, ապա սկսել են քաշքշել իրար, որի ժամանակ էլ ոտքերով հարվածներ է հասցրել նրա մարմնի այլ մասերին։
Հատուկ ուշադրության է արժանի մեղադրողի ճառում առկա հետևյալ ձևակերպումը. «Ինչ վերաբերվում է Վաղինակ Հարությունյանի կողմից Արսեն Շահբազյանին մեկ անգամ հարվածելռւն, ապա այն հերքված է ինչպես տուժող Սերյոժա Աբովյանի, այնպես էլ վկա Սերգեյ Հարությունյանի և հենց ամբաստանյալի ցուցմունքներով, փորձաքննությունների եզրակացություններով, որոնցով արձանագրված անտարանջատելի բազմաթիվ վնասվածքներն իրենց բնույթով կարող էին առաջանալ բազմաթիվ հարվածների հետևանքով»։
Վերը նշված վերլուծություններից հետո ուղղակի անհասկանալի է, թե մեղադրողն ինչից ելնելով է համոզմունք ձևավորել, որ Վաղինակ Հարությունյանը պնդում է, որ ընդամենը մեկ անգամ է հարվածել Արսեն Շահբազյանին և դրանից հետո եզրահանգում, որ այդ պնդումը հերքվել է ինչպես տուժող Սերյոժա Աբովյանի, այնպես էլ վկա Սերգեյ Հարությունյանի և հենց ամբաստանյալի ցուցմունքներով, փորձաքննությունների եզրակացություններով։
Ենթադրում եմ, որ մեղադրողն ի նկատի է ունեցել, որ Արսեն Շահբազյանի գլխի շրջանում Վաղինակ Հարությունյանի կողմից ոչ թե մեկ, այլ մի քանի հարվածներ հասցնելու հանգամանքը, քանի որ ըստ դատաբժշկական փորձագետների եզրակացությունների, հենց նրա գլխի շրջանի վնասվածքներն են առողջությանը ծանր վնաս պատճառել, իսկ մարմնի այլ մասերի՝ աջ նախաբազկի, դաստակի և մատերի, զույգ ծնկահոդերի շրջանների քերծվածքները նրա առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս։
Անգամ այս պարագայում փորձենք պարզել, թե արդյո՞ք մեղադրողի կողմից նշված ապացույցներով, այդ թվում հենց տուժող Սերյոժա Աբովյանի և Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքներում կա գոնե մեկ տվյալ այն մասին, որ Վաղինակ Հարությունյանը մեկ անգամից ավել հարվածել է Արսեն Շահբազյանի դեմքին։
Հարկ եմ համարում նշել, որ անգամ մեղադրողի կողմից հաստատված մեղադրական եզրակացությունում և մեղադրողի ճառում վկայակոչված, ինչպես նաև դատարանի դատավճռում շարադրված վկա Սերգեյ Հարությունյանի և տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքներում այդպիսի որևէ հանգամանք չկա նշված, ինչը տրամաբանական է, քանի որ ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում վերջիններս նման ցուցմունքներ չեն տվել։
Անդրադառնամ վկա Սերգեյ Հարությունյանի այն ցուցմունքին, որին խիստ կարևորություն տալով մեղադրանքի կողմը նշել է ինչպես մեղադրական եզրակացությունում, այնպես էլ ճառում, իսկ Դատարանն էլ՝ դատավճռում։ Մասնավորապես. 11-րդ հատորի 83-րդ թերում առկա իր լրացուցիչ ցուցմունքով Սերգեյ Հարությունյանը հայտնել է. «... իմ նախկին ցուցմունքներում նշել եմ, որ ես վիճաբանության ժամանակ նկատեցի, որ Վաղինակը, Մոսոն և Արսենը կռվում էին, հարվածելով մարմնի տարբեր մասերին, այժմ հայտնում եմ Ձեզ, որ Վաղինակն էր հիմնականում հարվածում Արսենին»։
Չնայած, որ մեղադրողն իր ճառում Սերգեյ Հարությունյանի այս ցուցմունքը նույնպես անարժանահավատ է գնահատել, սակայն անգամ արժանահավատ գնահատելու պարագայում ակնհայտ է, որ վերջինս հայտնել է Վաղինակ Հարությունյանի կողմից Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին հարվածելու, այլ ոչ թե գլխի շրջանում մեկից ավելի հարվածներ հասցնելու մասին։
Իսկ ինչ վերաբերում է տուժող Սերյոժա Աբովյանին, ապա վերջինս Վաղինակ Հարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ հայտնել է, որ նրան չի ճանաչում և նրա կողմից դեպքի վայրում կատարված որևէ գործողություն չի կարողացել նկարագրել:
Ավելին, Վաղինակ Հարությունյանը և վկա Սերգեյ Հարությունյանն իրենց նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում հայտնելով, որ Վաղինակ Հարությունյանը մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է Արսեն Շահբազյանի դեմքին, միաժամանակ պնդել են, որ նա իջել է ավտոմեքենայի առջևի աջ նստատեղից, ինչին հակառակ` տուժող Սերյոժա Աբովյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում պնդել է, որ Արսեն Շահբազյանի դեմքին ձեռքով մեկ անգամ հարվածել է Մերսեդես ավտոմեքենայի հետևի աջ նստատեղից իջած անձը։
Դա կարևոր է այն համատեքստում, որ մեղադրանքի կողմը ….. հաստատված է համարել, որ ավտոմեքենայից մի քանի հոգի են իջել և, եթե դա այդպես է, ուրեմն տուժող Սերյոժա Աբովյանի հայտնած՝ Արսեն Շահբազյանին հարվածած անձը Վաղինակ Հարությունյանը չէ, հատկապես, որ այդ անձին Ս.Աբովյանը նկարագրել է որպես բարձրահասակ՝ մոտ 180 սմ հասակով, թուխ, մուգ մաշկով, նիհար կազմվածքով, մոտ 25-30 տարեկան տղամարդ, որպիսի նկարագրությունը չի համապատասխանում Վաղինակ Հարությունյանին։
Ինչ վերաբերում է Արսեն Շահբազյանի՝ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունում նշված վնասվածքները ստանալու հանգամանքին, ապա այս կապակցությամբ Սերյոժա Աբովյանը նախաքննության և դատաքննության ընթացքում հակասական ցուցմունքներ է տվել, մասնավորապես հայտնելով, որ երբ ինքը վիճաբանել է Սերգեյ Հարությունյանի հետ, իրենցից մի քանի մետր հեռավորության վրա Արսեն Շահբազյանն էլ վիճաբանել է մյուս անձանց հետ, որոնք էլ ծեծի են ենթարկել նրան։ Սակայն այս կապակցությամբ Սերյոժա Աբովյանը մի դեպքում նշել է, որ Արսեն Շահբազյանին 2-3 հոգի են ծեծի ենթարկել, մեկ այլ դեպքում նշել է, որ ծեծողները եղել են 3-4 հոգով, ապա նաև նշել է, որ եղել են 5-6 հոգով։ Նաև նշել է, որ չի կարող հստակ ասել, թե Արսեն Շահբազյանի մոտ գտնվող բոլոր անձինք են նրան հարվածել, թե ոչ։
Այսինքն. ստացվում է, որ քրեական գործում չկա որևէ ապացուց այն մասին, որ Վաղինակ Հարությունյանն իր կողմից նշված մեկ հարվածից բացի այլ հարվածներ է հասցրել Արսեն Շահբազյանի գլխի շրջանում և պատճառել մարմնական վնասվածքներ։ Այդպիսի որևէ ապացույց իր դատավճռում չի շարադրել նաև դատարանը, սակայն անհասկանալիորեն հաստատված է համարել, որ Վաղինակ Հարությունյանի հարվածների հետևանքով նույնպես Արսեն Շահբազյանին պատճառվել է առողջությանը ծանր վնաս հասցրած մարմնական վնասվածք կամ վնասվածքներ։
Այս պայմաններում կարիք է առաջանում անդրադառնալ Արսեն Շահբազյանի դիակի լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 83/լ եզրակացությանը, որի համաձայն՝ Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը, ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցված կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ՝ որպես կյանքին վտանգ սպառնացող, քանի որ դրանցից յուրաքանչյուրն իր հերթին կարող էր պատճառ հանդիսանալ ծանր գանգուղեղային վնասվածքի՝ մասնավորապես գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումների առաջացմանը։ Հաշվի առնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը և նրանց անատոմիական տեղակայությունները՝ բացառվում է դրանց առաջանալը իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու արդյունքում»։
Ըստ պաշտպանի, նշված եզրակացության բովանդակությունից ակնհայտ է, որ Արսեն Շահբազյանի առողջությանը ծանր վնաս են պատճառել դրանում նշված հետևյալ վնասվածքները՝ գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումները, որոնք էլ ըստ փորձագետների կարող էին առաջացնել աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը, սակայն փորձագետների կողմից օգտագործված «կարող է» ենթադրական բառը նշանակում է, որ այդ վնասվածքներից մեկը կամ մի քանիսը կարող էին և չառաջացնել գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումներ, հետևաբար նաև չէին կարող նրա առողջությանը ծանր վնաս պատճառել։
Քանի որ քրեական զործով որևէ ապացույց ձեռք չի բերվել, որոնք հաստատված կլինի, թե Վաղինակ Հարությունյանը Արսեն Շահբազյանի դեմքի որ հատվածին է հարվածել, նրա հարվածի հետևանքով մարմնական վնասվածք հասցվել է, թե ոչ, ապա, ըստ բողոքաբերի, անհնար է նաև հաստատված համարել, որ նրա հարվածի հետևանքով Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառվել է կյանքին վտանգ սպառնացող ծանր վնաս։
Բողոքաբերը գտել է, որ այս ապացույցների և հատկապես ենթադրական բնույթի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության պարագայում, երբ Վաղինակ Հարությունյանի մեղավորության վերաբերյալ չփարատված կասկածներ են առաջանում, դրանք անմեղության կանխավարկածի դրույթների ուժով պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ Վաղինակ Հարությունյանի, ինչը նշանակում է, որ գործով ձեռք չի բերվել գոնե մեկ վերաբերելի և հավաստի ապացույց, որ Վաղինակ Հարությունյանը Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս։
Պաշտպանը նաև նշել է.
«Այս համատեքստում գնահատման է արժանի այն հանգամանքը, որ ըստ Վաղինակ Հարությունյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 136/հ եզրակացության. «Վ.Հարությունյանի մարմնական վնասվածքը ըստ ներկայացված բժշկական փաստաթղթերի տվյալների, կատարված ռենտգենաբանական հետազոտությունների տվյալների՝ քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, հետևանք է բութ, կոշտ առարկայի ներգործության, հնարավոր է, որ վաղեմությամբ համապատասխանի 18.10.2012թ. վաղեմությանը, որը պատճառել է առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով»։
Այս պայմաններում, եթե Վաղինակ Հարությունյանի քթոսկրի կոտրվածքը նրա առողջությանը պատճառել է թեթև վնաս, ապա ո՞րն է հիմնավորումը և հաստատումն այն հանգամանքի, որ Արսեն Շահբազյանի քթոսկրի կոտրվածքը նրա առողջությանը հենց ծանր վնաս է պատճառել։
Այս ապացույցների պայմաններում խիստ կասկածելի է մեղադրանքի կողմի և դատարանի այն պնդումը, թե իբր հաստատված է, որ Վաղինակ Հարությունյանի կողմից Արսեն Շահբազյանի առողջությանը ծանր վնաս է պատճառվել։
Նույն տրամաբանությամբ ստացվում է, որ եթե Արսեն Շահբազյանի կողմից Վաղինակ Հարությունյանին քթի կոտրվածք պատճառելուց հետո դեպքի վայրից հեռանալիս Սերյոժա Աբովյանն էլ մեկ անգամ հարվածեր Վ.Հարությունյանի գլխին շրջանին և նրա մոտ գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումներ առաջանային, ապա նույն տրամաբանությամբ փորձագետները նորից պետք է նշեին, որ քթոսկրի կոտրվածքը նույնպես կարող էր այդ վնասվածքներն առաջացնել և այդ դեպքում, միայն այն պատճառով, որ փորձագետները չեն կարողանում հստակ տարանջատել, թե իրականում որ վնասվածքն է առաջացրել գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումներ, թեթև վնաս համարվող այդ քթոսկրի կոտրվածքը մեխանիկորեն պետք է համարվեր առողջությանը ծանր վնաս պատճառած և արդեն Արսեն Շահբազյանը պետք է պատասխանատվության ենթարկվեր դիտավորությամբ ծանր վնաս պատճառելու համար, ինչը համաձայնվեք՝ աբսուրդ է։
Առավել ևս, որ ինչպես տուժող Սերյոժա Աբովյանի, այնպես էլ վկա Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքներով հաստատված է, որ այդ ողջ միջադեպի ժամանակ Արսեն Շահբազյանը երկու անգամ ընկել է գետնին և չի բացառվում, որ այդ ընթացքում նաև գլխի շրջանում որևէ վնասվածք ստացած լինի, որն էլ հենց առաջացրել է գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումներ։ Իսկ ինչ վերաբերում է փորձագետի եզրակացության այն հատվածին, որ հաշվի առնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննաթյամբ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը և նրանց անատոմիական տեղակայությունները` բացառվում է դրանց առաջանալը իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու արդյունքում, ապա հասկանալի է, որ, ըստ փորձագետների, հայտնաբերված բոլոր վնասվածքները միասին չէին կարող առաջանալ իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու հետևանքով, իսկ ընկնելու հետևանքով դրանցից գոնե մեկն առաջանալու հնարավորության վերաբերյալ որևէ հերքում չկա, ինչը տրամաբանական է։
Վերը նշված ապացույցների համակցությունից, դրանց վերլուծություններից և ներկայացված հիմնավորումներից ակնհայտ է, որ լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 83/լ եզրակացությունը չի կարող համարվել հավաստի ապացույց, բացի այդ, ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի մեղավորության վերաբերյալ առկա են չփարատված կասկածներ, որոնք, օրենքով սահմանված կարգով նրա օգտին մեկնաբանելու պարագայում անհնար է նրա մեղավորության վերաբերյալ հաստատող պատասխաններ տալ, հետևաբար նաև անհնար էր նրա վերաբերյալ մեղադրական դատավճիռ կայացնել և, որ Վաղինակ Հարությունյանը դատարանի կողմից պետք է արդարացվեր»:
Բողոքաբերը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանը սխալ է կիրառել քրեական օրենքը, Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածը, որը նրա նկատմամբ կիրառելի չէր և նշել.
«Հատուկ ցանկանում եմ նշել, որ այս ամենը քաջ գիտակցել է նաև դատարանը, սակայն միաժամանակ հասկանալով, որ այս հանգամանքները և ապացույցները ճիշտ գնահատելու դեպքում ստիպված է լինելու հաստատել Վաղինակ Հարությունյանի անմեղությունը, ինչը, պարզ դարձավ, որ վեր էր դատարանի ուժերից և նրա անկախությունը չէր բավարարում կատարել դա, ուստի դատարանը կրկին ավելի հեշտ տարբերակ է ընտրել՝ անտեսել և չգնահատել այդ ապացույցները։
Չնայած որ նախաքննության և դատաքննության ընթացքում ձեռք բերված և հետազոտված ապացույցների համակցությամբ միանշանակ հաստատվել է, որ դեպքի ժամանակ Արսեն Շահբազյանը նույնպես հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանին և պատճառել մարմնական վնասվածք, որ դրա պատճառով անգամ Վ.Հարությունյանի քթից արյուն է հոսել և նա մի պահ ուշաթափվել է, սակայն դատարանի կողմից հաստատված համարված հանգամանքների շարքում նշույլ անգամ չենք կարող գտնել այդ ամենի մասին»։
Անդրադառնալով խմբի կազմում Արսեն Շահբազյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու վերաբերյալ մեղադրանքին, որպիսի հանգամանքը դատավճռում հաստատված է համարել նաև Առաջին ատյանի դատարանը, պաշտպանը գտել, որ Վաղինակ Հարությունյանի վերը հիշատակված ցուցմունքներից պարզ է դառնում, որ եթե անգամ Վ.Հարությանյանի մեղադրանքում նշված անհայտ անձինք Արսեն Շահբազյանին ծեծի ենթարկել էլ են և նրա առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս, ապա այդ ամենն ընդգրկված չի եղել Վաղինակ Հարությունյանի դիտավորության մեջ։
Բողոքաբերը նշել է նաև հետևյալը.
«Այսպես, Վաղինակ Հարությունյանն իր նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում այս կապակցությամբ հայտնել է, որ երբ Սերգեյ Հարությունյանի կանչով եկել է դեպքի վայր, ավտոմեքենայից իջնելիս Մեսրոպ Խառատյանին ասել է, որ սպասի ավտոմեքենայամ։ Իսկ Արսեն Շահբազյանի դեմքին էլ մեկ անգամ ձեռքով հարվածել է միայն այն բանից հետո, երբ վերջինս երկու անգամ հարվածել է իր դեմքին, որից հետո փաթաթվել են իրար, քաշքշել և ոտքերով փոխադարձաբար հարվածել են միմյանց՝ մարմնի տարբեր մասերին։ Այդ ընթացբում Արսեն Շահբազյանը ևս մեկ անգամ հարվածել է իր դեմքին, ինչից ինքը վայր է ընկել և դրանից հետո նրան այլևս չի հարվածել։ Արսեն Շահբազյանի հարվածից նույնիսկ մի պահ ուշագնաց է եղել և չի տեսել, թե դրանից հետո ինչ է եղել և նրան որևէ մեկը հարվածել է, թե ոչ։
Այս առումով հատուկ ուշադրության են արժանի տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները։ Սակայն մինչև բուն ցուցմունքները ներկայացնելը, նշեմ, որ դատարանը տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքները գնահատել է հետևյալ կերպ. «Դատարանը, հաշվի առնելով, որ տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների մեջ առկա են որոշ հակասություններ, որոնք, ըստ տուժողի, կապված են դեպքից շուրջ երկու տարի անց հարցաքննվելու հետ, այն որ նա նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պնդել է դրանք և հայտնել, որ ճիշտ են, ուստի դատարանը, տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքները գնահատելով մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարում վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները»։
Այստեղ հարկ եմ համարում նշել, որ միմյանց հակասում են տուժող Սերյոժա Աբովյանի ոչ միայն նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքները, այլ գործի համար նշանակություն ունեցող ամենաէական հանգամանքների վերաբերյալ բազմաթիվ հակասություններ են առկա նրա գրեթե բոլոր նախաքննական ցուցմունքներում, ինչը անտեսվել է ինչպես մեղադրողի, այնպես էլ դատարանի կողմից, և նման պայմաններում, երբ առանց որևէ հակասության մատնանշելու, կամայականորեն անարժանահավատ էին գնահատել Վ.Հարությունյանի և՛ դատաքննական, և՛ նախաքննական ցուցմունքները, երկակի ստանդարտներ կիրառելով, այս դեպքում արժանահավատ են համարել գործի ելքով շահագրգռված տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննական՝ միմյանց հակասող ցուցմունքները, որպեսզի այդ եղանակով կարողանան դատապարտել Վաղինակ Հարությունյանին։
Այժմ ներկայացնեմ տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննական ցուցմունքներում առկա այդ էական հակասությունները, որոնք անտեսվել են դատարանի կողմից։
Այսպես, Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց մոտ եկած, դրանից իջած և իրեն ու Արսեն Շահբազյանին հարվածած անձանց քանակի վերաբերյալ նախաքննության ընթացքում՝ 27.11.2012թ. տված ցուցմունքում տուժող Սերյոժա Աբովյանը հայտնել է. «Այդ պահին, որքան հիշում եմ Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա արգելակեց, որի մեջից դուրս եկան 4 կամ 5 հոգի։ Նշված ավտոմեքենայի հետևի նստատեղից իջած մի տղամարդ առաջինը հասնելով մեզ, ինձ դիմեց՝ «Ի՞նչ ես մուննաթ գալիս արա»։ Ես նրան պատասխանեցի, որ մուննաթ չեմ գալիս, այլ ուզում եմ հարթել տեղի ունեցածը, սակայն այդ տղամարդը երկու ձեռքով ինձ հրեց ու բռունցքով հարվածեց Արսեն Շահբազյանի դեմքին։ Նրա այդ հարվածից Արսեն Շահբազյանը հետ գնաց և Նիսսան տիդայի վարորդը մեկ անձի հետ հարձակվեցին իմ վրա, իսկ մնացածը հարձակվեցին Արսենի վրա ու սկսեցին ոտքերով և ձեռքերով հարվածներ հասցնել ինձ ու Արսենին։ Ես մի պահ պաշտպանվեցի և ձեռքերով բռնեցի Նիսսան տիդա ավտոմեքենայի վարորդի ձեռքերը, սակայն նրա հետ ինձ հարվածող տղամարդը քաշեց ինձ և վայր գցեց։ Այդ ընթացքում ես տեսա, որ մյուս տղամարդիկ նույնպես վայր են գցել Արսենին և խառը հարվածներ են հասցնում նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Ես փորձում էի մոտենալ Արսենին օգնություն ցույց տալու համար, սակայն Նիսսան տիդայի վարորդն ինձ թույլ չէր տալիս մոտենալ Արսենին»։ (հատոր 3-րդ, գ.թ.-16-20)։
Սերգեյ Հարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ՝ 24.12.2012թ., տուժող Սերյոժա Աբովյանը հայտնել է. «Եկավ Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա և դրանից իջան 3-4 հոգի և քանի որ մեր տոները մի քիչ բարձր էին, մեքենայից իջածներից մեկն առանց բան ասելու գոռաց. «Այդ ու՞մ վրա ես գոռում» և դրանից հետո միանգամից նրանց և մեր միջև կռիվ սկսվեց ու ես ու Սերգեյ Հարությունյանը վիճում էինք իրար հետ, իրար էինք քաշքշում Սերգեյի Տիդա ավտոմեքենայի հետևը, իսկ այն 3-4 հոգին ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում էին Արսենին։ Ես և Սերգեյը դիմել ենք միայն իրար հետ և չի եղել, որ նա գնա և Արսենին հարվածի»։ հատոր 3-րդ, գ.թ.-153-155
Նույն օրը լրացուցիչ հարցաքննության ժամանակ քննիչի հարցին, որ նախկինում հայտնել է, որ Սերգեյ Հարությունյանը և Սերսեդեսից իջած մի անձ են իրեն ծեծի ենթարկել, ինչու՞ այդ մասին չի հայտնել Սերգեյ Հարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ, վերջինս կրկին նշել է. «Իրականում ինձ մարմնական վնասվածքներ է հասցրել Սերգեյ Հարությունյանը և Մերսեդեսից իջած անձանցից մեկը։ Մյուս անձը հարվածել է իմ ուսի հատվածում և ինձ քաշել գցել է գետնին, երբ ես փորձում էի վեր կենալ և գնալ Արսենի մոտ։ Այդ մյուս անձը և Սերգեյն ինձ թույլ չէին տալիս մոտենալ Արսենին, ինձ հրում էին, հարվածում, քաշքշում շորերիցս։ Որքանով հիշում եմ մյուս անձը նույնպես մասնակցում էր Արսենին ծեծելուն և նա մեկ գալիս էր Սերգեյ Հարությունյանին օգնության, մեկ էլ գնում էր Արսենի կողմ։ Քանի որ ես զուտ ակնթարթներով էի կարողանում տեսնել, թե ինչ է կատարվում Արսենի մոտ, այդ ժամանակ ես տեսել եմ, թե ինչպես Արսենին ծեծողները շատանում դառնում էին 4 հոգի և այդ հանգամանքի վերլուծությունից էլ հասկանում եմ, որ այն անձը նույնպես մասնակցել է Արսենին ծեծելուն։ (հատոր 3-րդ, գ.թ.- 156-158)
Իսկ արդեն 14.01.2013թ. հարցաքննության ժամանակ Սերյոժա Աբովյանը հայտնել է. «Վիճաբանությանը մասնակցել է 4-6 հոգի։ Ես վիճում էին Տիդայի վարորդի և ինչ-որ մեկի հետ, որն ընթացքում մյուս կողմի վեճից գալիս գնում էր։ Արսենի հետ վիճում էին 3-4 հոգի։ Մեքենայից իջել են երևի 4 կամ 5 հոգի։ Ստույգ չեմ հիշում։
Քննիչի հարցին, որ նախորդ ցուցմունքում նշել է, որ Ա.Շահբազյանին 2-3 հոգի են ծեծել, իսկ ներկայումս նշում է, որ ծեծել են 3-4 հոգի, պատասխանել է, որ 3-4 հոգի են ծեծել Արսենին։ Ստույգ չի հիշում, քանի որ գիշեր է եղել և կռիվ։
Քննիչի հաջորդ հարցին, որ հենց դեպքի օրը կոնկրետ թիվ է նշել, որ 3 հոգի են ծեծել Արսեն Շահբազյանին, իսկ ներկայումս 3-4 հոգի է նշում, ինչպես կբացատրի այդ հանգամանքր, արդեն նշել է. «Քանի որ դեպքի աոաջին օրը նշել եմ, որ 3 հոգի են եղել ծեծողները, ուստի հիմա մտածելով և հաշվի առնելով իմ իսկ կողմից տված ցուցմունքները, նշում եմ, որ մեքենայով եկել են 3-4 հոգի, որոնցից 2-ը կամ 3-ը ծեծում էին Արսենին, իսկ մյուսը մեկը գալիս իմ հետ էր վիճում և գնում էր մասնակցում նրանց կռվին։ Քանի որ այդ ժամանակ ես ընկած էի գետնին և չէի կարողանամ մոտենալ Արսենին։ Գետնին ընկած վիճակում ես պաշտպանվում էի և չէի կարողանում ուշադրությունս կենտրոնացնեի, ուստի հստակ նշել, թե ինչ էր կատարվում Արսենին ծեծողների մեջ, չեմ կարող»։ (հատոր 3-րդ, գ.թ.209-211)։
Ահա այստեղ էր, որ մեղադրողը և դատարանը պետք է վերլուծեին տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքների ներքին հակասությունները և գնահատեին դրա անարժանահավատությունը, քանի որ վերը նշված հանգամանքների վերաբերյալ նրա հայտնած հանգամանքները բոլոր ցուցմունքներում հակասում են միմյանց։
Իսկ արդեն 21.02.2013թ. հարցաքննության ժամանակ տուժող Սերյոժա Աբովյանն իր ցուցմունքում նշել է. «Հստակ չեմ կարող ասել, թե Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենայից քանի հոգի իջան, բայց քանի որ Մերսեդեսի հետևի աջ դռնից իջած անձին ես անձամբ տեսել եմ, ուստի ենթադրում եմ, որ նշված ավտոմեքենայի վարորդը և նրա կողքի նստածը միասին լինում են 3 անձինք։ Սերգեյը նրանց հետ միասին լինում են 4 անձինք։ Հստակ չեմ հիշում 5-րդ անձ եղել է, թե ոչ»։ (հատոր 5-դ, գ,թ.- 50-54)։
Այս ցուցմունքում արդեն Սերյոժա Աբովյանը խոստովանել է, որ ինքը միայն մեկ անձ է տեսել Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենայից իջնելիս, իսկ մյուսներին դրանից իջնելիս չի տեսել, այլ ուղղակի ենթադրել է, որ դրանից են իջել։
20.03.2014թ. հարցաքննության ժամանակ էլ Սերյոժա Աբովյանը նշել է. «Որքանով հիշում եմ Սերգեյի զանգելուց հետո մեզ մոտեցավ Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա և նշված ավտոմեքենայից կոնկրետ չեմ հիշում, թե քանի հոգի են իջել, որի պատճառով չեմ կարող ասել` նրանցից բոլորն էին մեզ հարվածում, թե ոչ։
Երբ ես տեսել եմ Արսենին գետնին ընկած, նրան հարվածում էին, բայց այժմ չեմ հիշում և չեմ կարող ասել հարվածողները քանիսն էին, որոնցից բոլորը հարվածում էին, թե ոչ, միաժամանակ որքանով հիշում եմ Արսենին հարվածողները, երբ նա ընկած էր գետնին, հարվածում էին Արսենի մարմնի տարբեր մասերին։ (հատոր 10-րդ, գ.թ.-168-171)։
Առավել հատկանշական է 16.04.2014թ. Վաղինակ Հարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ այս կապակցությամբ տուժող Ս.Աբովյանի տված ցուցմունքն այն մասին, որ ինքը տեսել է, որ Մերսեդես ավտոմեքենայի հետևի աջ դռնից իջել է մեկ անձ և, մոտենալով մեզ, հարվածել է Արսենին։ Ես դրանից հետո չեմ տեսել նշված Մերսեդեսից ովքեր կամ քանի հոգի են իջել կամ իջել են, թե ոչ։ Ինչ վերաբերում է վիճաբանողների թվին, ապա կոնկրետ թիվ չեմ կարող նշել, բայց որքանով որ հիշում եմ, եղել են 4 կամ 5 անձինք։ (հատոր 11-րդ, գ.թ.- 54-56)։
Իր այս վերջին ցուցմունքներին համապատասխանող ցուցմունքներ Սերյոժա Աբովյանը տվեց նաև դատաքննության ընթացքում։
Այսինքն ստացվում է, որ տուժող Սերյոժա Աբովյանն այս հանգամանքների վերաբերյալ սկզբում հակասական ցուցմունքներ է տվել, սակայն ի վերջո հաստատել է, որ ինքը միայն մեկ անձի է տեսել Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենայից իջնելիս, ով էլ հարվածել է Արսեն Շահբազյանին, այլ անձանց այդ ավտոմեքենայից իջնելիս չի տեսել և չի տեսել նաև, թե դրանից հետո քանի հոգի են հարվածել Արսեն Շահբազյանին և բոլորն են հարվածել, թե ոչ։
Նշվածով ևս մեկ անգամ հաստատվում է, որ Վաղինակ Հարությունյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքնության ընթացքում ճիշտ ցուցմունք է տվել, որ ինքը Մովսես Խառատյանին ասել է, որ չիջնի ավտոմեքենայից և որ ինքը միայնակ է իջել և մոտեցել վիճաբանողներին և որ ինքը խմբի կազմում չի հարվածել Արսեն Շահբազյանին, այլ հարվածել է սկզբում, երբ վերջինս երկու անգամ հարվածել է իր դեմքին։
Վաղինակ Հարությունյանի և տուժող Սերյոժա Աբովյանի այս ցուցմունքներին առաջին հայացքից հակասող ցուցմունք նախաքննության ընթացքում տվել է միայն վկա Սերգեյ Հարությունյանը, ով հայտնել է, որ Մերսեդես ավտոմեքենայից իջել են Վաղինակ Հարությունյանն ու Մովսես Խառատյանը, սակայն դա միայն առաջին հայացքից, իսկ այդ ցուցմունքները խորությամբ վերլուծելու, դրանք Սերգեյ Հարությունյանի դատաքննական ցուցմունքների հետ համադրելու արդյունքում պարզվում է, որ վերջինս նախաքննության ընթացքում ցուցմունք տալիս ընդհանուր առմամբ է ի նկատի ունեցել, որ ավտոմեքենայից իջել է և՛ Վաղինակ Հարությունյանը, և՛ Մովսես Խառատյանը, ինչը պնդել է նաև դատաքննության ընթացքում, սակայն ի տարբերություն նախաքննական ցուցմունքների, դատաքննության ընթացքում Ս.Հարությունյանն արդեն հստակեցրեց, որ Մովսես Խառատյանը ոչ թե Վաղինակ Հարությունյանի հետ միաժամանակ է իջել ավտոմեքենայից, այլ իջել է այն բանից հետո, երբ վերջինս վիճաբանել է Արսեն Շահբազյանի հետ, փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց և Վաղինակ Հարությունյանը, հերթական հարվածը ստանալով, ընկել է գետնին։
Այս հանգամանքն առավել ակնհայտ է դառնում Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննական ցուցմունքների այն հատվածներից, որոնցում վերջինս հստակ նշում է, որ ավտոմեքենայից իջնելուց հետո միայն Վաղինակ Հարությունյանն է մոտեցել իրենց և Արսեն Շահբազյանի հետ փոխադարձ հարվածներ են հասցրել միմյանց, իսկ այդ ծեծկռտուքին Մովսես Խառատյանի մասնակցության վերաբերյալ նշել է միայն այդ ամենից հետո։
Այս առումով ուշադրության արժանի է նաև Սերգեյ Հարությունյանի կողմից դատաքննության ընթացքում տված այն ցուցմունքը, որ երբ Մովսես Խառատյանի Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենան կանգնել է իր ավտոմեքենայի դիմաց, դրանից իջել է միայն Վաղինակ Հարությունյանը, մոտեցել է իրենց և հարցրել է, թե ի՞նչ է պատահել և փորձել է հանդարտեցնել վիճաբանությունը։ Ապա տեսնելով, որ Արսենն ու Սերյոժան խմած են և ագրեսիվ, Վ.Հարությունյանն իրեն մի կողմ է քաշել, ասելով՝ արի էս կողմ, գործ չունես սրանց հետ։ Դա լսելուց հետո Արսենը բռունցքով հարվածել է Վաղինակի դեմքին։ Վերջինս հարվածից անակնկալի եկած, պտտվել և ցանկացել է բռնել Արսենին, սակայն վերջինս ևս մեկ անգամ է հարվածել նրա դեմքին, որից հետո էլ արդեն Վաղինակն է հարվածել Արսենի դեմքին և նրանք սկսել են քաշքշել իրար, որի ընթացքում իրենցից մի քիչ հեռացել են։ Քաշքշոցի ժամանակ Արսեն Շահբազյանը ևս մեկ անգամ հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանի դեմքին և վերջինս վայր է ընկել։ Առաջին անգամ այդ ժամանակ է տեսել, որ Մովսես Խառատյանը դրսում է և որ մոտենում է Վաղինակ Հարությունյանին, որից հետո էլ արդեն տեսել է, որ Արսեն Շահբազյանի և այլ անձանց միջև քաշքշոց է, որին Վաղինակ Հարությունյանը չի մասնակցել, այլ որոշ ժամանակ անց գետնից բարձրանալով, մոտեցել է իրեն և Սերյոժա Աբովյանին և տեսնելով, որ իրենք դեռևս վիճաբանում են, ձեռքով հարվածել է վերջինս կրծքավանդակին և ասել է, որ հանգստանա և հեռանա այդտեղից։ Նույն բանն ասել է նաև իրեն, որից հետո հեռացել են։ Այդ ժամանակ տեսել է նաև, որ Վաղինակ Հարությունյանի դեմքն արյունոտված է։
Վաղինակ Հարությունյանը դատաքննության ընթացքում նույնպես նույնաբովանդակ ցուցմունք տվեց։ Վերջինս հայտնեց, որ երբ Արսեն Շահբազյանի վերջին հարվածից հետո ընկել է գտենին և ուշագնաց է եղել, ուշքի գալուց և գետնին նստելուց հետո տեսել է, որ քթից արյուն է գալիս։ Դրանից հետո դժվարությամբ ոտքի է կանգնել և գնալով դեպի Սերգեյ Հարությունյանի կողմը, տեսել է, որ վերջինս և Սերյոժա Աբովյանը դեռևս վիճաբանում են, որի պատճառով ձեռքով հրելու նման հարվածել է Ս.Աբովյանի կրծավանդակին՝ ասելով, որ հանգստանա, ապա նաև բարկանալով Սերգեյ Հարությունյանի վրա, պահանջել է, որ նա հեռանա այդտեղից։
Ուշքի գալուց հետո Արսեն Շահբազյանին այլևս չի տեսել և չի հարվածել»։
Ըստ բողոքի հեղինակի, այս ապացույցների համակցության պայմաններում բացարձակ անհասկանալի է, թե այդ ո՞ր ապացույցների գնահատմամբ է Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված համարել, որ Վաղինակ Հարությունյանն «այլ անձանց հետ միասին է մոտեցել ավտովթարի վայրին» կամ որ Արսեն Շահբազյանին հարվածելուց «անմիջապես հետո Վ.Հարությունյանն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ»։
Ըստ պաշտպանի, ակնհայտ է, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից հաստատված համարված այս էական հանգամանքները չեն համապատասխանում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ապացույցներին և այդ դատական սխալն էլ իր հերթին հանգեցրել է մեկ այլ սխալի` Առաջին ատյանի դատարանը սխալ է կիրառել քրեական օրենքը` Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետը, որը նրա նկատմամբ կիրառելի չէր։
Այսինքն, ըստ բողոքաբերի, ստացվում է, որ դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով հաստատվել է, որ Վաղինակ Հարությունյանն Արսեն Շահբազյանին ծեծի ենթարկելու կամ նրան ծանր մարմնական վնասվածք պատճառելու դիտավորություն չի ունեցել այլ ընդամենը ցանկացել է հարթել վիճաբանությունը և հենց այդ նկատառումից ելնելով էլ նախապես Մովսես Խառատյանին ասել է, որ ավտոմեքենայից դուրս չգա և որ նրա հետ միասին դեպքի վայր այլ անձինք չեն եկել։ Վաղինակ Հարությունյանը Արսեն Շահբազյանի դեմքին հարվածել է միայն մեկ անգամ և միայն այն բանից հետո, երբ վերջինս երկու անգամ հարվածել է իր դեմքին, որից հետո փաթաթվել են իրար, սկսել են քաշքշել և փորձել են վայր գցել իրար։ Այդ ընթացքում նաև ոտքերով են հարվածել միմյանց՝ մարմնի տարբեր մասերին։ Դրանից հետո Արսեն Շահբազյանը ևս մեկ անգամ հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանի դեմքին, որից վերջինս վայր է ընկել և մի պահ կորցրել է գիտակցությունը։ Այդ ընթացքում մեղադրանքում նշված անհայտ անձինք ծեծի են ենթարկել Արսեն Շահբազյանին և պատճառել առողջությանը ծանր վնաս, որպիսի արարքը Վաղինակ Հարությունյանի դիտավորության մեջ ընդգրկված չի եղել, նա չի էլ իմացել այդ մասին և խմբի կազմում չի մասնակցել այդ հանցագործության կատարմանը, հետևաբար չի կարող պատասխանատվություն կրել մի խումբ անձանց կողմից Արսեն Շահբազյանի առողջությանը ծանր վնաս պատճառելու համար։ Իսկ այն հանգամանքները, որ դեպքի ժամանակ Արսեն Շահբազյանն իրոք հարվածներ է հասցրել Վաղինակ Հարությունյանին և որ նա դրանց հետևանքով աչքի շրջանում վնասվածք և քթոսկրի կոտրվածք է ստացել և որ քթից արյուն է եկել, հաստատվել են ոչ միայն Վաղինակ Հարությունյանի և Սերգեյ Հարությունյանի ցուցմունքներով, Վաղինակ Հարությունյանի վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, այլ նաև դատարանում հետազոտված՝ Վ.Հարությունյանի հիվանդության վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերով։ Մասնավորապես քրեական գործի 10-րդ հատորի 79-րդ թերթում է գտնվում Վաղինակ Հարությունյանի անաշխատունակության վկայականը, որի համաձայն վերջինս 20.10.2012թ.-27.10.2012թ. ստացիոնար կարգով բուժում է ստացել Ստամբուլի Մառաշալ Չաքմաք Ասմ կառավարման կլինիկայում և նրա մոտ ախտորոշվել է` վերին շնչուղիների սուր բորբոքում, դեմքի, քթի ջարդվածք, ուղեղի ցնցում է սահմանված։ Բացի այդ, դատագենետիկական փորձաքննության թիվ 14/2013 եզրակացության համաձայն՝ դեպքի վայրից հայտնաբերված արնանման հետքից (Գ2) ԴՆԹ անջատվել է 4 լոկուսներով, որոնք չեն համընկնում Արսեն Շահբազյանի դիակի արյան նմուշից անջատված գենետիկական բնութագրի հետ, հետևաբար այդ հետքը չէր կարող առաջանալ Ա.Շահբազյանից։ (հատոր 8-րդ, գ.թ.-85-88)։ Նշված արնանման հետքով նշանակվել է դատակեսնաբանական փորձաքննություն և ստացված թիվ 193 եզրակացության համաձայն փորձաքննությանը ներկայացված կասկածելի հետքերում հաստատվել է արյան առկայություն, որոնց տեսակային պատկանելիությունը հնարավոր չի եղել որոշել։ Այսինքն, ըստ բողոքաբերի, ստացվում է, որ դեպքի վայրում՝ ասֆալտի վրա, հայտնաբերվել է արյուն, որը չի թողնվել Արսեն Շահբազյանի կողմից, հետևաբար այն թողնվել է Վաղինակ Հարությունյանի կողմից, քանի որ, գործում առկա ապացույցների համաձայն, դեպքի ժամանակ արյունահոսող մարմնական վնասվածքներ պատճառվել են միայն Արսեն Շահբազյանին և Վաղինակ Հարությունյանին, առավել ևս, որ, ըստ դեպքի վայրի զննության արձանագրության, այդ արյան հետքի հայտնաբերման վայրը համապատասխանում է Վաղինակ Հարությունյանի կողմից գետնին ընկնելու վայրի հետ։
Բողոքի հեղինակը նշել է նաև հետևյալը.
«Ի՞նչ է ստացվում. Վաղինակ Հարությունյանը և Սերգեյ Հարությունյանը նախաքննության և դատաքննության ամբողջ ընթացքում հայտնել և պնդել են, որ Արսեն Շահբազյանը հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանի դեմքին, Վաղինակ Հարությունյանը հայտնել է նաև, որ դրա հետևանքով վնասվածք է ստացել, որ անգամ քթից արյուն է հոսել և որ դրա պատճառով նույնիսկ մի պահ ուշագնաց է եղել, ինչը հաստատվել է նաև նրա վերաբերյալ՝ վերը հիշատակված բժշկական փաստաթղթերով և դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ, դեպքի վայրի զննությամբ հայտնաբերված արյան հետքերով, դրա վերաբերյալ կատարված դատագենետիկական և դատակենսաբանական փորձաքննությունների եզրակացություններով, իսկ հակառակը հաստատող գոնե մեկ ապացույց նախաքննությամբ և դատաքննությամբ ձեռք չի բերվել և անգամ դատարանի կողմից արժանահավատ գնահատված տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքի համաձայն, որը տվել է Վ.Հարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ՝ չի հիշում վիճաբանության ժամանակ Արսեն Շահբազյանը որևէ մեկին հարվածել է, թե ոչ (հատոր 11-րդ, գ.թ. 54-56), սակայն այսքան ապացույցների առկայության պայմաններում դատարանը անարժանահավատ է գնահատել անգամ Վաղինակ Հարությունյանի և Սերգեյ Հարությունյանի կողմից այս կապակցությամբ տված ցուցմունքները, իսկ դրանց արժանահավատությունը հաստատող վերը նշված մյուս ապացույցներն ընդհանրապես խուսափել է գնահատել, որի պատճառով էլ դիտավորյալ կերպով դատավճռում հաստատված չի համարել այդ հանգամանքը, որ Արսեն Շահբազյանը նույնպես հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանին և պատճառել մարմնական վնասվածք։ Իսկ դա արել է այն միակ պատճառով, որ հակառակի պարագայում ստիպված էր լինելու գոնե փաստել, որ Վաղինակ Հարությունյանին վերագրվող գործողություններում բացակայում են խուլիգանական դրդումները, ինչը անել դատարանը նույնպես անզոր է եղել։
Մի՞թե սա կողմնակալության և անարդարացիության բացահայտ ապացույց չէ»։
Ինչ վերաբերում է խուլիգանական դրդումներով Արսեն Շահբազյանին հարվածելու և ծանր մարմնական վնասվածքներ պատճառելու մեղադրանքին, ապա բողոքի հեղինակը նշել է, որ այն առավել ևս չի հաստատվել դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցներով։ Ավելին, ըստ բողոքաբերի, այդ հանգամանքը հաստատված չի եղել անգամ նախաքննության ընթացքում և այդ՝ արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքը Վաղինակ Հարությունյանին մեղսագրվել է միայն մեղադրանքի կողմի կամայական ցանկության արդյունքում, ինչն էլ նույն կերպ հաստատված է համարել նաև Առաջին ատյանի դատարանը։
Այն, որ Վաղինակ Հարությունյանը չի նախաձեռնել վիճաբանությունը և նա չէ, որ առաջինը հարվածել է Արսեն Շահբազյանին, այլ ընդհակառակը, ի սկզբանե փորձել է հարթել վիճաբանությունը, անգամ պատրաստակամություն է հայտնել անձամբ հոգալ ավտոմեքենաների վերանորոգման ծախսերը, որ Արսեն Շահբազյանն է նախահարձակ եղել և հարվածներ հասցրել Վ.Հարությունյանին, որից հետո միայն վերջինս հարվածել է Ա.Շահբազյանին, ըստ պաշտպանի, արդեն իսկ հաստատվել է վերը նշված ապացույցների վերլուծությամբ։
Բողոքաբերը նշել է նաև.
«Քանի որ Առաջին ատյանի դատարանը նույնպես հաստատված է համարել, որ Վաղինակ Հարությունյանը խուլիգանական դրդումներից ելնելով է հարվածել Արսեն Շահբազյանին, սակայն դա հաստատող որևէ ապացույց գործում չի շարադրել և որևէ վերլուծություն էլ չի կատարել այդ կապակցությամբ, ուստի կրկին ստիպված եմ անդրադառնալ մեղադրողի կողմից այդ կապակցությամբ կատարված վերլուծությանը, քանզի, ինչպես պարզվեց, մեղադրանքի կողմի դիրքորոշումը դատարանի համար պարտադիր բնույթ է կրել։
Այս առումով մեղադրողն իր ճառում փորձելով վերլուծել գործում առկա ցուցմունքները և ցույց տալ հատկապես Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքների անարժանահավատությունը, նշել է, որ նրա ցուցմունքներն այն մասին, որ ինքն ի սկզբանե փորձել է հարթել վիճաբանությունը, որ նույնիսկ առաջարկել է անձամբ հոգալ ավտոմեքենաներին պատճառված վնասների համար նյութական ծախսերը, սակայն այդ ընթացքում Ա.Շահբազյանը հարվածել է իրեն, հետևաբար ինքը չի գործել խուլիգանական դրդումներով, անարժանահավատ են և այդ մասով քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ են հետապնդում։ Մանավորապես նշել է. «Վերջին նպատակի համար (խոսքը արարքը խուլիգանական շարժառիթով կատարված չլինելու մասին է-պարզաբանումն իմն է) փորձ արվեց ներկայացնել նաև իբր Վաղինակ Հարությունյանը փորձել է հարթել գույքային վեճը, հանգամանք, որի մասին ոչ Վաղինակ Հարությունյանը և ոչ էլ Սերգեյ Հարությունյանը նախաքննության ընթացքում երբեք չեն նշել»։
Սակայն հարկ է նշել, որ Վաղինակ Հարությունյանի ցուցմունքների առավել ակնառու խեղաթյուրում չէր էլ կարող լինել, քանզի վերևում մանրամասն անդրադարձ կատարեցի այդ հանգամանքին, որ այդ մասին Վաղինակ Հարությունյանը հայտնել է նախաքննության ընթացքում ինքնակամ ներակայանալու սկզբանական փուլից՝ 03.04.2014թ. ցուցմունքում, ինչը չգիտես ինչու հարգելի մեղադրողը չի ցանկացել տեսնել։
Սակայն, միաժամանակ հարկ եմ համարում նշել նաև, որ եթե անգամ վերը նշված վերլուծությունն էլ կատարված չլիներ և մի պահ համարենք, որ մեղադրողը և դատարանը իրավացիորեն արժանահավատ չեն համարել այն հանգամանքը, որ Վաղինակ Հարությունյանն ի սկզբանե ցանկացել է հարթել վեճը և վնասը վերականգնելու առաջարկ է արել, ապա պետք է նշել, որ քրեական գործում առկա է ընդամենը երեք ապացույց, որոնց հիման վրա հնարավոր է հաստատված համարել այն հանգամանքը, թե ի վերջո ով է նախահարձակ եղել և ով է հարվածել առաջինը։
Տուժող Սերյոժա Աբովյանը հայտնել է, որ Վաղինակ Հարությունյանն է առաջինը հարվածել, իսկ վերջինս և Սերգեյ Հարությունյանն էլ հայտնել են, որ Արսեն Շահբազյանն է առաջինը հարվածել։
Դժվար է պատկերացնել, որ նախաքննության սկզբնական փուլից սկսած դեպքի հանգամանքների վերաբերյալ հակասական ցուցմունքներ տված Սերյոժա Աբովյանի հայտնածն այս առումով կարող է առավել արժանահավատ գնահատվել, քան Վաղինակ և Սերգեյ Հարությունյաններին, հատկապես այն պայմաններում, որ Սերյոժա Աբովյանը նույնիսկ չի էլ հայտնել, որ Արսեն Շահբազյանն իրոք հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանին, թեկուզ նրանից հետո։ Ավելին, այդ կապակցությամբ Վ.Հարությունյանի հարցին առերեսման ժամանակ պատասխանել է, որ ինքը չի տեսել և չի հիշում Ա.Շահբազյանը որևէ մեկի հարվածել է, թե ոչ։
Բացի այդ, Սերյոժա Աբովյանի նախաքննական ցուցմունքներից ակնհայտ է, որ վերջինս խուսափել է իր և Արսեն Շահբազյանի կողմից որևէ անթույլատրելի վարքագիծ դրսևորելու վերաբերյալ տվյալ հայտնելուց և փորձել է իրեն և Ա.Շահբազյանին ներկայացնել բացառապես տուժողների դիրքերից։ Նույնիսկ իր նախնական ցացմունքներում հայտնելով, որ ինքը նույնպես այդ միջադեպի ժամանակ հայհոյանքներ է տվել, հետագայում հրաժարվել է նաև այդ հանգամանքից։
Իր նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել է, թե իբր ինքն է առաջարկել, որ վթարի հետ կապված ԱՊՊԱ կանչեն, սակայն Սերգեյ Հարությունյանը չի ցանկացել, փորձ անելով տպավորություն ստեղծել, որ վերջինս է իր գործողություններով վիճաբանության հրահրել, սակայն հետագայում հասկանալով, որ իր հայտնած սուտը բացահայտվում է, կրկին փոխելով իր նախնական ցուցմունքը, արդեն հայտնել է, որ իրականում Սերգեյ Հարությունյանն է առաջարկել, որ ԱՊՊԱ կանչեն, սակայն իրենք չեն համաձայնվել, քանի որ ալկոհոլի ազդեցության տակ են եղել և միևնույն է վնասը չէր փոխհատուցվելու։
Այստեղ ցանկանում եմ հիշատակել Վաղինակ և Սերգեյ Հարությունյաններին մեղադրողի կողմից տրված այն հարցերը, ինչպես նաև մեղադրական ճառում նշված այն ձևակերպումը, որ խիստ անտրամաբանական է, որ նախապես պատճառված վնասը փոխհատուցելու փորձ կատարող անձը՝ Արսեն Շահբազյանը, սկսի հարվածել իրենց համակարծիք և գույքային վեճը հարթող Վաղինակ Հարությունյանին։
Սակայն մեղադրողի կողմից անտրամաբանական գնահատված այդ հանգամանքից հետևյալ տրամաբանական հարցն է ծագում, իսկ ի՞նչ տրամաբանական գործողություններ և արարքներ եք ակնկալում միջին աստիճանի ալկոհոլային խմածություն ունեցող և դրա հետ միաժամանակ հաշիշ օգտագործած անձից՝ Արսեն Շահբազյանից (Արսեն Շահբազյանի մոտ միջին աստիճանի խմածության և արյան մեջ հաշիշի առկայության փաստը հաստատվել է դիակի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 921 եզրակացությամբ, ինչպես նաև դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, համաձայն որի, դեպքի վայրում հայտնաբերված` Արսեն Շահբազյանի դրամապանակում նույնպես թմրանյութ է հայտնաբերվել)։
Ի վերջո անհասկանալի է, թե այդ ինչ ապացույցների հիման վրա են մեղադրանքի կողմը և դատարանը հաստատված համարել, որ հենց Վաղինակ Հարությունյանն է նախահարձակ եղել և այդ ինչ ապացույցների հիման վրա է մեղադրանքի կողմը ստուգել տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը այն դեպքում, որ ամբողջ նախաքննության ընթացքում մեղադրանքի կողմը փորձել է պարզել այդ հանգամանքը և ստուգել նրա ցուցմունքների արժանահավատությունը, սակայն այդպես էլ չի կարողացել։
Այս կապակցությամբ ցանկանում եմ նշել, որ քրեական գործում առկա են նախաքննական մարմնի և դատախազների կողմից հետաքննությամն մարմնին նախաքննության տարբեր ժամանակահատվածներում տրված հանձնարարականներ, որոնցով հանձնարարել են պարզել դեպքի իրական հանգամանքները, պարզել թե իրականում ով է եղել նախահարձակ՝ Վաղինակ Հարությունյանը, թե՝ Արսեն Շահբազյանը, ինչպես նաև ստուգել տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքների արժանահավատությունը, սակայն այդպես էլ որևէ դրական պատասխան չի ստացվել։ (հատոր 3-րդ, գ.թ.9, 96, 159, 162-163, հատոր 4-րդ, գ.թ.109, 136, 143, 148, հատոր 5-րդ, գ.թ.-169, հատոր 6-րդ գ.թ. 117, հատոր 10-րդ, գ.թ.-97, 105, հատոր 11-րդ, գ.թ.8, 51)։
Նշվածներից ցանկանում եմ հատուկ ընդգծել ՀՀ գլխավոր դատախազ Ա.Հովսեփյանի կողմից ՀՀ ոստիկանության պետ Վ.Գասպարյանին 13.03.2013թ. տված հանձնարարականը, որում ՀՀ գլխավոր դատախազն այդ օրվա դրությամբ արձանագրել է հետևյալը. «Նախաքննության ընթացքում բազմաթիվ հանձնարարություններ են տրվել ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնին, տրամադրվել են քրեական գործով ստացված վերծանումները։ Հանձնարարություններ են տրվել նաև ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչությանն ու քրեական հետախուզության գլխավոր վարչությանը, սակայն դեպքից շուրջ 5 ամիս անց չեն պարզվել քրեական գործի համար կարևոր նշանակություն ունեցող բազմաթիվ հանգամանքներ»։
Նշվածից ելնելով ՀՀ գլխավոր դատախազի կողմից հանձնարարվել է պարզել դեպքի իրական հանգամանքները, կռվի ընթացքում վիճաբանությանը միացած անձանց ինքնությունը, կռվի ընթացքում նրանց կատարած կոնկրետ գործողությունները. Սերգեյ Հարությունյանի կանչով դեպքի վայր ժամանած անձանց իրական քանակը և ինքնությունը, ինչպես նաև հատուկ հանձնարարվել է ստուգել տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքների հավաստիությունը, սակայն այդպես էլ այդ հանգամանքները չեն պարզվել և ցուցմունքի հավաստիությունն էլ չի ստուգվել։
Այս պայմաններում 30.05.2014թ. նախաքննական մարմնի կողմից որոշում է կայացվել Վ.Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխելու, լրացնելու և մեղադրանքի մասը վերացնելու մասին, որում արձանագրվել է հետևյալը. «Քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն Վաղինակ Հարությունյանի կողմից 18.10.2012թ. ժամը 23։20-ի սահմաններում Էթնա ռեստորանի մոտ տեղի ունեցած վիճաբանության ժամանակ խմբի կողմից կատարված խուլիգանության դրվագով նրա նկատմամբ շարունակել քրեական հետապնդումը և սպառվել են այդ ուղղությամբ նրա վերաբերյալ նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները», ուստի վերացվել է նրան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդվածի 3-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքը։
Սակայն նույն որոշմամբ քննիչն առանց որևէ ապացույց վկայակոչելու, առանց որևէ հիմնավորման, ընդամենը կամայականորեն նշել է, որ միաժամանակ պարզվել է, որ Վաղինակ Հարությունյանը գալով դեպքի վայր, խուլիգանական դրդումներով անմիջապես հարձակվել և հարվածներ է հասցրել Արսեն Շահբազյանին` պատճառելով ծանր մարմնական վնասվածքներ, ուստի նրան մեղադրանք է առաջադրել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով։
Այսինքն, քննիչն առկա արատավոր պրակտիկայի շրջանակներում խուլիգանության վերաբերյալ մեղադրանքը վերացնելուց հետո «փոխհատուցել է» այն և Վ.Հարությունյանին մեղսագրել է խուլիգանական դրդումներ՝ արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքը։
Այստեղ հարց է ծագում, թե այդ ինչպե՞ս քննիչը պարզեց դեպքի իրական հանգամանքները, այդ ինչպե՞ս պարզեց, որ հենց Վ.Հարությունյանն է նախահարձակ եղել և հարվածել Արսեն Շահբազյանին և ինչպե՞ս ստուգեց տուժող Ս.Աբովյանի ցուցմունքների արժանահավատությունն այն դեպքում, որ մեղադրանքի փոփոխումից ընդամենը օրեր առաջ՝ 18.04.2014թ. Վ.Հարությունյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու միջնորդություն հարուցելու մասին որոշման մեջ անձամբ նշել է, որ հանձնարարություն է տրվել ոստիկանությանը դեպքի իրական հանգամանքները պարզելու նպատակով, սակայն պատասխան գրությունը դեռևս չի ստացվել և կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացնելու անհրաժեշտությունը հիմնավորել է նաև այդ հանգամանքների պարզաբանմամբ»։
Ըստ բողոքաբերի, վերը նշված ապացույցների համադրումից և վերլուծությունից, ինչպես նաև ներկայացված հիմնավորումներից ակնհայտ է, որ գործով ձեռք չեն բերվել այնպիսի ապացույցներ, որոնք կհաստատեն, որ Վաղինակ Հարությունյանը դեպքի վայր գալուց հետո, առանց վիճաբանության բուն պատճառը պարզելու, խուլիգանական դրդումներով, իր անձի առավելությունն ընդգծելու մոլուցքից ելնելով անմիջապես առաջինը հարվածել է Արսեն Շահբազյանին, ուստի դատարանի կողմից հաստատված համարված այդ հանգամանքները նույնպես չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին և այս դատական սխալը կրկին հանգեցրել է մեկ այլ դատական սխալի, այն է` դատարանը սխալ է կիրառել քրեական օրենքը. Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ կիրառել է ՀՀ քրեական օբենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետը, որը նրա նկատմամբ կիրառելի չէր։
Անդրադառնալով տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքների արժանահավատության գնահատմանը, պաշտպանը նշել է.
«Բացի այն, որ միջադեպի բուն պատճառը հանդիսացել է այն, որ Սերյոժա Աբովյանը ալկոհոլի ազդեցության տակ խախտելով ճանապարհային երթևեկության կանոնները, իր ավտոմեքենայով բախվել է Սերգեյ Հարությունյանի ավտոմեքենային (իր մեղքը Ս.Աբովյանն ընդունել է), ուստի ակնհայտ է, որ նա իրեն որոշակի առումով մեղավոր է զգացել կատարված դեպքի համար, թեկուզ գոնե այն բանի համար, որ չի կարողացել կանխել այդ միջադեպը, ինչն ակնհայտ է հենց նրա ցուցմունքների բովանդակությունից, որոնցում, չնայած գործող ձեռք բերված՝ վերը վերլուծված ապացույցների համակցությամբ հաստատվել է, որ Արսեն Շահբազյանը հարվածներ է հասցրել Վաղինակ Հարությունյանին, սակայն նա սկզբնական փուլում կտրականապես հերքել է դա, իսկ հետագայում, հատկապես ՎՀարությունյանի հետ առերեսման ժամանակ նրա կողմից տրված հարցին պատասխանելիս, հայտնել է, որ չի հիշում, որ Արսեն Շահբազյանը որևէ մեկին հարվածած լինի, նաև Սերյոժա Աբովյանն ամեն կերպ փորձել է տպավորություն ստեղծել, թե իբր իրեն երկու հոգով այդ ողջ վիճաբանության ժամանակ հարվածներ են հասցրել, ծեծի են ենթարկել, որի պատճառով էլ ինքը չի կարողացել օգնել Արսեն Շահբազյանին, սակայն նրա վերաբերյալ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունից անգամ ակնհայտ է, որ նրա ցուցմունքը նաև այս առումով իրականության չի համապատասխանում, քանի որ հասկանալի է, որ երկու հոգով 5 րոպեի ընթացքում նրան ձեռքերով և ոտքերով պարբերաբար հարվածելու և գետնին գցելու ընթացքում նրա մարմնի վրա պետք է ավելի շատ վնասվածքներ լինեին, քան աջ բազկի և ձախ ազդրի արյունազեղումներն են։
Բացի այդ, այս առումով էական նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ քրեական գործում առկա Սերյոժա Աբովյանի վերաբերյալ բժշկական փաստաթղթերի, այդ թվում` «Հոգեբուժական բժշկական կենտրոն» Ավանի հոգեբուժական կլինիկայից ստացված գրությամբ հաստատվել է, որ նա տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ, մասնավորապես, որ 03.06.2010թ.-ից «Տագնապային խանգարում, խուճապային գլաններ» հիվանդությամբ՝ ըստ անամնեզի և բժշկական փաստաթղթերի ախտորոշմամբ, հաշվառված է Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում։ (հատոր 6-րդ, գ.թ.179)»։
Ըստ բողոքաբերի, գործի ելքով շահագրգռված տուժող Սերյոժա Աբովյանի հակասական ցուցմունքներն արժանահավատ գնահատելիս Առաջին ատյանի դատարանը նույնիսկ այս հանգամանքները հաշվի չի առել։
Վկայակոչելով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 (14-15-րդ, 16-19-րդ կետեր), 31.10.2014թ.-ի ԵԿԴ 0252/01/13 (30-րդ կետ), Մարգար Հակոբյանի վերաբերյալ գործով 2013 թվականի մայիսի 8-ի ԵԿԴ/0168/01/12 (13-րդ կետ) որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, բողոքի հեղինակը գտել է, որ Վճռաբեկ դատարանի կողմից արտահայտված այս իրավական դիրքորոշումների համատեքստում անհրաժեշտ է նշել, որ ոչ մեղադրանքի կողմը և ոչ էլ Առաջին ատյանի դատարանը չեն կարողացել բավարար ապացույցներով հերքել ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի կողմից իր ցուցմունքներում հայտնված հանգամանքները, որոնք վկայում են նրա անմեղության մասին կամ գոնե մեղմացնում են նրա պատասխանատվությունը և դրա հետևանքով էլ Առաջին ատյանի դատարանը չի կարողացել ողջամիտ կասկածից վեր ապացուցել Վ.Հարությունյանի մեղավորությունը, այլ նրան դատապարտել է զուտ ենթադրությունների և կամայական ցանկության հիման վրա, ինչն էլ հանգեցրել է Վ.Հարությունյանի անմեղության կանխավարկածի խախտման, որն էլ քրեադատավարական նորմի էական խախտում է, որն ազդել է գործի ելքի վրա։
Վկայակոչելով նաև Սիրակ Սաքանյանի վերաբերյալ գործով 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԷԴ/0058/01/10 որոշման 17-րդ և 18-րդ կետերում և 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ի թիվ ԵԿԴ/0252/01/13 որոշման 33-րդ կետում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, պաշտպանը գտել է, որ վերը նշված ապացույցների բազմակողմանի վերլուծությունից և ներկայացված հիմնավորումներից ակնհայտ է, որ քրեական գործում չկան և դատաքննությամբ էլ չեն հետազոտվել այնպիսի հավաստի ապացույցների բավարար համակցություն, որոնք հաստատում են Վաղինակ Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով մեղսագրվող հանցավոր արարքը նրա կողմից կատարված լինելը, ավելին, գործում առկա են նաև բազմաթիվ չփարատված կասկածներ, մասնավորապես Արսեն Շահբազյանի ստացած մարմնական վնասվածքների ծանրության աստիճանների և պատճառման մեխանիզմի հետ կապված, որոնք անմեղության կանխավարկածի դրույթներով հօգուտ Վ.Հարությունյանի մեկնաբանելու պարագայում, առավել քան ակնհայտ է դառնում, որ առաջադրված մեղադրանքում վերջինս ենթակա էր արդարացման և կարող էր պատասխանատվության ենթարկվել միայն Արսեն Շահբազյանի դեմքին մեկ հարված հասցնելու և ոտքերով մարմնի այլ մասերին հարվածներ հասցնելու համար, որոնք ծայրահեղ դեպքում նրա առողջությանը պատճառել են թեթև վնաս և կարող են որակվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 117-րդ հոդվածով։ Իսկ եթե, ըստ պաշտպանի, այսքանից հետո Առաջին ատյանի դատարանն, այնուամենայնիվ, հիմք է ընդունել այդ անհիմն և ենթադրական դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությունը և գտել է, որ Վ.Հարությունյանի կողմից Ա.Շահբազյանի դեմքին հասցված այդ մեկ հարվածի հետևանքով նույնպես նրա առողջությանը ծանր վնաս է պատճառվել, ապա, ըստ բողոքաբերի, վերը նշված հիմնավորումներից ակնհայտ է, որ նրա արարքում բացակայում են արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքները՝ այն խմբի կազմում և խուլիգանական դրդումներով կատարելը, որպիսի պայմաններում Վ.Հարությունյանը ծայրահեղ դեպքում կարող էր մեղավոր ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործությունը կատարելու համար։
Միաժամանակ անդրադառնալով նաև Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ նշանակված պատժաչափին` բողոքի հեղինակը գտել է, որ ակնհայտ է, որ եթե անգամ Առաջին ատյանի դատարանը չի էլ արդարացրել Վաղինակ Հարությունյանին, ապա գոնե պարտավոր էր հաստատել, որ դատաքննությամբ չեն հիմնավորվել նրան մեղսագրվող արարքը որակյալ դարձնող հանգամանքները՝ արարքը մի խումբ անձանց հետ և խուլիգանական դրդումներով կատարելը, որից հետո, բնականաբար, նաև առավել մեղմ պատիժ պետք է նշանակել նրա նկատմամբ, սակայն եթե անգամ, պայմանականորեն ընդունենք, որ նրա արարքն իրոք համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով նախատեսված հանցագործությունը, ապա, ըստ պաշտպանի, ակնհայտ է նաև, որ նույնիսկ այս պայմաններում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից Վ.Հարությունյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը 6 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկումն ակնհայտ խիստ է նրա համար։
Բողոքաբերը փաստել է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով սահմանված է, որ դատավճիռ կայացնելիս դատարանը պետք է լուծի նաև այն հարցը, թե ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ, իսկ այդ հարցի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ և 61-րդ հոդվածներով ամրագրված՝ արդարության և պատասխանատվության անհատականացման, ինչպես նաև պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առներ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները, նման իրավական դիրքորոշում Վճռաբեկ ղատարանը արտահայտել է Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ՝ ՎԲ-192/07 որոշման մեջ։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածը, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը, բողոքի հեղինակը արձանագրել է, որ կայացված դատավճռում Առաջին ատյանի դատարանը նշել է. «Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները՝ այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել, Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի անհատական տնատիրության թիվ 2 թաղ. լիազոր ներկայացուցիչ Ա.Առաքելյանի, «Հարությունյան Շին» ՍՊԸ-ի ֆինանսական գծով տնօրենի տեղակալ Արմեն Մարտիրոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտում է այն, որ նրա խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 2 երեխաները (ծնված՝ 06.01.2004թ.-ի) և 21.09.2001թ.-ին), 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը, ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի հայտնաբերել», և փաստել, որ վերը նշված հանգամանքների գնահատման արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը գտել է, որ Վաղինակ Հարությունյանին պետք է դատապարտի 6 տարի 6 ամիս ժամկետով ազատազրկման, քանի որ, ըստ դատարանի, միայն այդ պատիժը նշանակելով կարելի է հասնել պատժի նպատակներին, սակայն, ըստ բողոքաբերի, Առաջին ատյանի դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե ինչու առավել նվազ պատիժը սույն պարագայում չէր կարող ապահովել պատժի նպատակների իրականացումը։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի այս հետևությունն անհիմն է, իսկ Վ.Հարությունյանի նկատմամբ նշանակված պատիժն էլ ակնհայտ խիստ է և չի համապատասխանում ամբաստանյալի կատարված հանցանքի ծանրությանը և նրա անձին, ինչը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասի 4-րդ կետով սահմանված կարգով սույն դատավճիռը բեկանելու հիմք է։
Այդ փաստն, ըստ պաշտպանի, առավել ակնհայտ կդառնա, եթե հաշվի առնվի այն, որ Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանն անտեսել և հաշվի չի առել, որ նա երիտասարդ է, ամուսնացած է, ունի մշտական բնակության վայր, մինչև կալանավորվելն ունեցել է մշտական աշխատանք և սովորել է բարձրագույն ուսումնական հաստատությունում, իսկ այն, որ պատիժ նշանակելիս Առաջին ատյանի դատարանը պետք է նաև այդ հանգամանքները հաշվի առներ, վկայում է հենց ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից Հ.Հարությունյանի վերաբերյալ 2007 թվականի մարտի 30-ին կայացված թիվ ՎԲ-50/07 որոշումը և, վկայակոչելով նշված որոշմամբ արտահայտած իրավական դիրքորոշումը, պաշտպանը գտել է, որ բացի այդ, Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի չի առել, որ Վաղինակ Հարությունյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող մեկ այլ հանգամանք, որն ուղղակիորեն նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի 1-ին մասի 7-րդ կետով, այն է՝ Վաղինակ Հարությունյանի արարքը պայմանավորված է եղել տուժողի վարքագծի հակաօրինականությամբ և հակաբարոյականությամբ։
Մասնավորապես, նախ տուժող Սերյոժա Աբովյանը ալկոհոլային խմածության պայմաններում վարելով իր ավտոմեքենան և խախտելով ճանապարհային երթևեկության կանոնները, բախվել է Վաղինակ Հարությունյանի հորեղբոր որդու՝ Սերգեյ Հարությունյանի ավտոմեքենային, որից հետո Սերյոժա Աբովյանը և նրա ընկերը՝ ալկոհոլի և թմրանյութի ազդեցության տակ գտնվող Արսեն Շահբազյանը, սկսել են գոռալ Սերգեյ Հարությունյանի վրա, քաշքշել և վիրավորել նրան, իսկ երբ դեպքի վայր է եկել Վաղինակ Հարությունյանը և փորձել է հանդարտեցնել իրավիճակը, տուժող Արսեն Շահբազյանը երկու անգամ բռունցքով հարվածել է Վաղինակ Հարությունյանի դեմքին, ինչից էլ վիճաբանությունը սկսվել է։
Ըստ բողոքի հեղինակի, եթե Առաջին ատյանի դատարանը հաշվի առներ Վ.Հարությունյանի պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող վերը նշված հանգամանքը, ինչպես նաև նրա անձը բնութագրող՝ ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի կողմից պարտադիր համարվող բոլոր վերը նշված հանգամանքները, ապա առավել ևս կգար այն համոզման, որ նրանց պարագայում պատժի նպատակներին կարելի է հասնել նաև առավել նվազ ժամկետով ազատազրկում նշանակելու միջոցով։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը նաև պատճառաբանված չէ, քանի որ դրանում դատարանը որևէ կերպ չի պատճառաբանել, թե ի վերջո ինչու՞ Վաղինակ Հարությունյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը և ինչու՞ նրա պարագայում հնարավոր չէ պատժի նպատակներին հասնել առանց պատժի իրական կրման, այսինքն՝ ինչու՞ հնարավոր չէ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառել նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը։
Ըստ պաշտպանի, Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված և վերը ներկայացված՝ նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի էական խախտումներն ազդել են Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ ճիշտ որոշում կայացնելու վրա։ Այդ խախտումները ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ, 397-րդ, 398-րդ և 399-րդ հոդվածների ուժով ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը բեկանելու հիմք են։
16. Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ Սահամանդրության 18-րդ, 19-րդ, 20-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 69-րդ, 178-րդ և 361-րդ հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 65-րդ, 73-րդ, 358-րդ, 360-րդ, 376-րդ, 376-րդ, 377-րդ, 378-րդ, 379-րդ, 380-րդ, 381-րդ, 383-րդ, 385-րդ, 386-րդ, 388-րդ, 390-րդ, 391-րդ, 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 396-րդ, 397-բդ, 398-րդ, 399-րդ հոդվածներով, պաշտպանը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթռւն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի՝ 2015թ. ապրիլի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 դատավճիռը՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում հռչակել Վաղինակ Հարությունյանի անմեղությունը, նրան ճանաչել անպարտ և արդարացված։
Իսկ եթե վերաքննիչ դատարանն անհնար համարի նշված խնդրանքի բավարարումը, ապա մասնակիորեն բեկանել և փոփոխել դատարանի՝ 2015թ. ապրիլի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 դատավճիռը և արդարադատության շահից ելնելով կայացնել գործ ըստ էության լուծող դատական ակտ՝ վերաքննիչ բողոքում նշված հիմնավորումների սահմաններում ճիշտ իրավական գնահատականի արժանացնելով Վաղինակ Հարությունյանի գործողությունները կամ քրեական գործն ուղարկել համապատասխան ստորադաս դատարան՝ նոր քննության։
Իսկ եթե նշված խնդրանքի բավարարումն էլ Վերաքննիչ դատարանն անհնար կհամարի, ապա նշանակված պատժի մասով բեկանել և փոփոխել 2015թ. ապրիլի 18-ի թիվ ԵԱՔԴ/0085/01/14 դատավճիռը և Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ նշանակել առավել մեղմ և արդարացի պատիժ»։
17. Նույն դատական ակտի դեմ վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել նաև տուժողի իրավահաջորդ Գ.Շահբազյանի ներկայացուցիչ Վ.Էլբակյանը, որը, ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, նշել է, որ գործով հաստատված և վերաքննիչ բողոքի համար էական նշանակություն ունեն հետևյալ փաստերը.
«Կայացրած դատավճռով Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը ապացուցված է համարում հետևյալը՝
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցներր, գտնում է, որ ամբաստանյալ՝ Վաղինակ Հարությունյանը կատարել է արարք, որր համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշերով և Վաղինակ Հարությունյանին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է և նրան պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկել վերը նշված հոդվածով։
2012թ. հոկտեմբերի 28-ին Վաղինակ Հարությունյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում, վերջինս 2013թ. դեկտեմբերի 30-ին ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն։
1.Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմուևք տվեց այն մասին, որ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 18:00-ի սահմաններում «Էրզրում» ռեստորանում նշել են իր ծննդյան տարեդարձը։ Խնջույքի ավարտից հետո, ժամը 23:00-ի սահմաններում, իր ընկեր Մեսրոպի հետ որոշել են գնալ, քանի որ ինքը հաջորդ օրը պետք է գործուղվեր Դիլիջան, որից հետո Վրաստանի Հանրապետություն, իսկ այնտեղից 2012թ. հոկտեմբերի 14-ին գնած տոմսով պետք է մեկներ Թուրքիայի Հանրապետություն՝ գործնական հանդիպման։ Ճանապարհին իրեն է զանգահարել իր հորեղբոր որդին՝ Սերգեյ Հարությունյանն ու ասել, որ «Էրզրում» ռեստորանից մի փոքր ներքև վթարի է ենթարկվել։ Իրենք գնացել են նշված վայր ու կանգ առել Սերգեյի մեքենայից մոտ 10 մետր ներքև։ Մեսրոպին խնդրել է սպասել մեքենայում, իսկ ինքն իջել է ու մոտեցել Սերգեյին։ Տեսել է, որ երկու հոգի վիճում են Սերգեյի հետ։ Ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, որից հետո, մինչ այդ իրեն անծանոթ Արսեն Շահբազյանն իրեն հարցրել է, թե «դու ով ես»> ինչին ինքը պատասխանել է, որ Սերգեյի հորեղբոր որդին է։ Ինքն իրականում չիմանալով, թե ով է վթարի մեղավորը, ասել է, որ կլուծի բոլոր հարցերը, իսկ Արսենն ագրեսիվ տոնով պատասխանել է, թե դու ով ես, որ մեր հարցերը կարողանաս լուծել։ Հասկանալով, որ նրանք խմած են ու ագրեսիվ են տրամադրված, շրջվել է դեպի Սերգեյը և ասել նրան, որ գործ չունի նրանց հետ և պահանջել է հեռանալ։ Այդ ժամաևակ, իր համար շատ անսպասելի, Արսենը հարվածել է իր աջ աչքին, իսկ երբ դեմքով շրջվել է դեպի Արսենը, վերջինս երկրորդ հարվածն է հասցրել իր դեմքին։ Այդ ժամանակ ինքն էլ է ձեռքով հարվածել Արսենի դեմքին, որից հետո միմյանց գրկախառնված փորձել է նրան գետնին գցել, հարվածներ են հասցրել միմյանց ոտքերին։ Իրենք այդ ժամանակ մոտ 6-7 մետր հեռավորության վրա են գտնվել Սերգեյից։ Մի պահ, երբ անջատվել են իրարից, Արսենը երրորդ հարվածն է հասցրել իրեն, որից հետո ինքն ուշագնաց ընկել է գետնին, քանի որ դրանից հետո չի հիշում, թե ինչ է կատարվել։ Արսենի «զենքս ուր ա» բղավոցից ուշքի է եկել, բացել է աչքերը, գգացել է, որ քթից արնահոսում է։ Այնուհետե նույն իրադարձության հետ կապված հակասական ցուցմունք է, տվել, թե ուշքի գալուց հետո լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում զենքս ուր ա։ Ինքը վեր է կացել ու մոտեցել է Սերգեյին, ով այդ ժամանակ վիճաբանել է ինչ-որ մեկի հետ, հետագայում է իմացել, որ Սերգեյը վիճաբանել է Սերյոժայի հետ։ Ձեռքով հարվածել է նշված անձին ու Սերգեյից պահանջել է հեռանալ այդտեղից։ Այդ ժամանակ Արսենին չի տեսել։ Ինքն է վերջինը մոտեցել Սերյոժային։ Ինքը ևս նստել է մեքենան ու իրենք հեռացել են։ Սերգեյը գնացել է իր մեքենայով, իսկ ինքն ու Մեսրոպը՝ իրենց։ Դրանից հետո գնացել են իրենց տան մոտ, որտեղ ինքը լվացվել է ու իր խնդրանքով իրենց տանից իր համար հագուստ են բերել, անձամբ չի մտել տուն, քանի որ չի ցանկացել, որպեսզի երեխաներն իրեն այդ վիճակով տեսնեն։ Ուժգին գլխացավ և սրտխառնոց է ունեցել, բայց բժշկի չի դիմել։ Իր կողմից ղեկավարվող շինարարական կազմակերպությունը շինարարություն է իրականացրել Դիլիջան քաղաքում։ Ինքը որոշել է գիշերելու համար գնալ Դիլիջան ինչը և արել է, սակայն չի հիշում, թե որ հյուրանոցում է գիշերել։ Գլխացավի պատճառով չի կարողացել գլուխը բարձին դնել։ Հաջորդ օրն իր կազմակերպության գրասենյակ, կամ շինհրապարակ չի այցելել, իսկ կեսօրից հետո ուղևորվել է Թբիլիսի, որտեղից էլ ինքնաթիռով նախօրոք վերցրած տոմսով մեկնել է Ստամբուլ։ Հաջորդ օրը նոր միայն Ստամբուլում դիմել է բուժօգնության և համապատասխան բուժում է ստացել։ Ըստ էության չկարողացավ բացատրել, թե Արսեն Շահբազյանի հետ կռվելու ընթացքում լուրջ մարնական վնասվածքներ ստանալու, սրտխառնոց ունենալու, գլուխը բարձին դնել չկարողանալու պայմաններում ինչու դեպքի օրը Երևան քաղաքում, այնուհետև հաջորդ օրը Դիլիջան քաղաքում, դրանից հետո Թբիլիսի քաղաքում բուժօգնության չի դիմել։ Չի ցանկանում պատասխանել, թե ումից է իմացել տուժողի մահվան մասին, բայց դեպքից մի քանի օր անց հեռախոսազրույցի ընթացքում է տեղեկացել դրա մասին, իսկ նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ներկայացրեց, թե այդ մասին համացանցից է տեղեկացել։ Երբ իմացել է, որ եղբայրներին ու ընկերոջը կալանավորել են, իսկ իր հարազատներին կանչում են ոստիկանություն, ինքն իրեն հայտնի միջոցներով տեղեկացրել է Սերգեյին, որպեսզի վերջինս հայտնի, թե այդ կռիվն ինքն է արել, ինքն է ծեծել։ Դա արել է նրա համար, որ չի ցանկացել, որպեսզի իրենց պատճառով ավելորդ անհանգստություն պատճառեն մյուսներին։ Ինքը Հայաստանից փախչելու նպատակ չի ունեցել։ Բացի այդ, երբ տեղեկացել է, որ գլխավոր դատախազը կարող է իր եղբայրների և ընկերների վերաբերյալ կարճված վարույթը կրկին վերսկսել վերադարձել է Հայաստան։ Սերգեյին խնդրել է, որ նույն բանը վերջինս կրկնի իր հետ առերեսման ժամանակ։ Իրականում ինքը մեկ անգամ է հարվածել Արսենին և չի տեսել, թե վերջիևս այդ հարվածից իևչ վնասվածք է ստացել, ավելին Արսենի վրա վնասվածքներ չի տեսել։ Բացի այդ, իր հետ միաժամանակ ոչ մեկ Արսենին չի հարվածել։ Ինքը չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը Արսենին դանակով հարվածի։ Արսենի վնասվածքի մասին իմացել է հետագայում։ Ինքն ընդհանրապես ալկոհոլ չի օգտագործում և այդ օրը ևս չի օգտագործել։
2.Նախաքննության ընթացքում Վաղինակ Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հիմնականում հրաժարվել է ցուցմունք տալուց։
3. Տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել է իր ընկերը։ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին Արսենի հետ մասնակցել է Կոտայքի մարզի Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում գտնվող Ֆլորիդա ռեստորանում կազմակերպված հարսանեկան հանդեսին։ Ժամը 23-ի սահմաններում ինքը և Արսեն Շահբազյանը իր վարած Տոյոտա Պրադո մակնիշի 07 ՊՍ 070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել հարսանեական հանդեսից տուն գնալու նպատակով, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող էթնա ռեստորանի մոտ իր վարած նշված ավտոմեքենայով բախվել է Նիսան Տիդա մակնիշի 25 OU 923 համարանիշի ավտոմեքենային, որի վարորդը եղել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերգեյ Հարությունյանը։ Մեքենայից իջնելուց հետո իրենց և Սերգեյ Հարությունյանի միջն ավտոմեքենային պատճառված վնասի փոխհատուցման չափի հետ կապված խոսակցություն է առաջացել, որի ընթացքում Սերգեյ Հարությունյանն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել և այդտեղ է կանչել մի քանի անձանց, որոնք զանգահարելուց մի երկու րոպե հետո Մերսեդես 600 մակնիշի ավտոմեքենայով մոտեցել են իրենց։ Նշված ավտոմեքենայից իջել են մի քանի հոգի, որոնցից ետևի աջ դռնից իջաց անձը արագ մոտեցել է իրենց, իրեն հրել մի կողմ ու հարվածել Արսեն Շահբազյանին։ Ինչից կռիվ է սկսվել։ Այդ ժամանակ ինքը քաշքշել և վիճաբանել է Սերգեյ Հարությունյանի հետ, իսկ մի քանի մետր հեռավորության վրա նկատել է, որ մի քանի անձանցով ծեծի են ենթարկում Արսեն Շահբազյանին և նշված անձինք հարվածում են Ա.Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին՝ հատկապես գլխին։ Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկը մի քանի անգամ եկել և իրեն ես հարվածել է։ Մի քանի րոպե հետո Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկն իրեն ասել է. Գնա ընկերոջդ տիրություն արա, արա, որի ժամանակ ինքը նկատել է, որ Արսենն ընկած է իր ավտոմեքենայի հետևի ձախ անվադողի մոտ՝ փողոցում և այդ ժամանակ նշված անձինք հեռացել են։ Դրանից հետո ինքը մոտեցել է Արսենին և տեսնելով, որ վերջինս անգիտակից վիճակում է, արագ զանգահարել է Էդգար Հովհաննիսյանին, վերջինս չի պատասխանել, որից հետո զանգահարել է Էդգար Հովհաննիսյանի եղբորը՝ Կարեն Հովհաննիսյանին և հայտնել կատարվածի մասին, միաժամանակ զանգահարել է շտապօգնություն։ Քիչ հետո Էդգարև Կարեն Հովհաննիսյանները եկել են դեպքի վայր, Արսենին տեղափոխել են իրենց վարած Լեքսուս մակնիշի ավտոմեքենան, որպեսզի հիվանդանոց տեղափոխեն, սակայն, երբ Արսենին տեղափոխել են նշված ավտոմեքենան և փոքր-ինչ շարժվել դեպի Ռայկոմ, այդ ժամանակ շտապ օգնության մեքենան մոտեցել է և Արսենին տեղափոխել են այդ ավտոմեքենան ու տարել հիվանդանոց։ Ինքն այդ ժամանակ գնացել է իրենց ավտոլվացման կետր, որը գտնվում է Հ.Քոչարի փողոցի վրա և քիչ անց Էդգար և Կարեն Հովհաննիսյանններից տեղեկացել է, որ Արսեն Շահբազյանին վիճաբանության ժամանակ դանակահարել են և վերջինս մահացել է։
Տուժող Սերյոժա Աբովյանն իր ցուցմունքները պնդել է Սերգեյ Հարությունյանի և մեղադրյալ Վաղինակ Հարությունյանի հետ առերես հարցաքննվելիս։
Տուժող Սերյոժա Աբովյանը դատարանում հայտնեց, որ դեպքից շուրջ երկու տարուց ավելի ժամանակ է անցել, բացի այդ կորցրել է ընկերոջը այդ իսկ պատճառով դեպքը մանրամասնություններով ներկա պահին չի հիշում և խնդրեց հիմք ընդունել նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները, որոնք ճշմարիտ են։
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել է իր ընկերը, կոնկրետ օրը չի հիշում, Արսենի հետ մասնակցել է հարսանեկան արարողության, որի ավարտից հետո ինքը և Արսեն Շահբազյանն իր վարած Տոյոտա Պրադո մակնիշի 07ՊU070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել ռեստորանից, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա իր վարած վերը նշված ավտոմեքենայով վազանց կատարելու պատճառով բախվել է Նիսան Տիդա մակնիշի ավտոմեքենային, որի վարորդը եղել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերգեյ Հարությունյանը։ Ակզբում մեքենայից իջել է ինքը, իսկ մի քանի վայրկյան հետո իջել է Արսենը։ Վթարված մեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին տեսել է կնոջ, սակայն հստակ չի կարող ասել մեքենայում կին եղել է, թե՝ ոչ։ Ինքը պատրաստակամություն է հայտնել փոխհատուցել վնասը, իրենց և Սերգեյի միջև պատճառված վնասի փոխհատուցման չափի հետ կապված խոսակցություն է սկսվել, Սերգեյն աոաջարկել է ԱՊՊԱ հրավիրել, իսկ քանի որ ինքն ու Արսենը խմած են եղել՝ հրաժարվել է։ Իրենց խոսակցության ընթացքում Սերգեյն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել և այդտեղ է կանչել մի քանի անձանց։ Ինքն ու Արսենը Սերգեյի նկատմամբ ոչ բռնություն են կիրառել, ոչ էլ հայհոյել են, վերջինս նույնպես իրենց չի հայհոյել ու որևէ բռնություն չի գործադրել։ Զանգահարելուց մեկ-երկու րոպե հետո, Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց են մոտեցել այդ անձինք, հստակ չի հիշում, թե նրանք քանիսն են եղել։ Պնդում է նախաքննության ընթացքում իր տված այն ցուցմունքները, թե նշված ավտոմեքենայից իջել են մի քանի անձ, ետևի աջ դռնից իջաց անձն արագ մոտեցել է իրենց, իրեն հրել մի կողմ ու հարվածել Արսեն Շահբազյանի դեմքին։ Ինքն սկսել է քաշքշել և վիճաբանել Սերգեյի հետ, իսկ մոտ 10 մետր հեռավորության վրա ինքը նկատել է, որ մի քանի անձանցով ծեծի են ենթարկում Արսենին։ Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկը մի քանի անգամ եկել և իրեն ևս հարվածել է։ Ողջ վիճաբանությունը տևել է մոտ 5 րոպե, որն ավարտվել է այն ժամանակ, երբ այդ անձինք մեքենայով հեռացել են։ Տեսել է, որ Արսենն ընկած է իր ավտոմեքենայի հետևի ձախ անվադողի մոտ՝ փողոցում, ինքը մոտեցել է Արսենին և նրան տեղափոխել է դեպի մայթեզրի սալաքարին, հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, ջուր են տվել, ինքը խոսել է Արսենի հետ, վերջինս հայտնել է, որ լավ է, չի ասել իրեն հրավածելու մասին, սակայն նրա դեմքն արյունոտ է եղել և թուլության պատճառով չի կարողացել կանգնել։ Զանգահարել է հարսանիքի իր ընկերներին և հայտնել կատարվածի մասին, միաժամանակ զանգահարել է շտապ օգնություն։ Քիչ հետո Էդգարը և Կարենը եկել են դեպքի վայր, Արսենին տեղափոխել են իրենց ավտոմեքենան, որպեսզի հիվանդանոց հասցնեն։ Հետագայում տեղեկացել է, որ Արսենին վիճաբանության ժամանակ դանակահարել են և վերջինս մահացել է։ Վիճաբանության ժամանակ իր և Արսենի մոտ զենք կամ կտրող-ծակող որևէ այլ առարկա չի եղել։ Չի հիշում զենք բերելու խոսակցություն եղել է, թե՝ ոչ։ Իրեն ևս հարավածել են, այն էլ մի քանի անգամ, սակայն չի հիշում, թե ինչ մարմնական վնասվածքներ է ստացել։ Չի հիշում ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանին դեպքի վայրում տեսել է, թե՝ ոչ, վերջինս հարվածել է, թե՝ ոչ։ Իր նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ ԱՊՊԱ կանչելու առաջարկն արել է ինքը, սակայն իրականում այն արել է Սերգեյը։
Վկա Սերգեյ Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վաղիևակ Հարությունյանն իր հորեղբոր որդին է։ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին ինքը հրավիրված է եղել Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող Էզրում ռեստորան՝ Վաղինակի ծննդյան արարողությանը։ Նշված օրն աշխատանքից հետո, երեկոյան ժամը 19։00-20։00-ից հետո, միայնակ գնացել է հիշյալ ռեստորան և մասնակցել խնջույքին։ Նույն օրը ժամը 23:00-ի սահմաններում, երբ խնջույքն արդեն ավարտվում էր, դուրս է եկել նշված ռեստորանից և միայնակ իր վարած ավտոմեքենայով երթևեկել է դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ։ Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող Էթնա ռեստորանի մոտ իր ավտոմեքենային է բախվել Տոյոտա Պրադո մակնիշի ավտոմեքենան։ Իջել է մեքենայից, տեսել մեքենայի վնասվածքները, որից հետո շարժվել է դեպի վթարի ենթարկած մեքենան։ Այդ մեքենայից իջել են երկու հոգի՝ մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերյոժան՝ վարորդը և Արսենը՝ ուղևորը։ Տեսնելով, որ վթարի արդյունքում իր ավտոմեքենային պատճառած վնասի փոխհատուցման հետ կապված իր և Սերյոժայի ու Արսենի խոսակցությունը թեժանում է, Սերյոժան ու Արսենն ագրեսիվ են դառնում՝ ապահովության համար իր բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Վաղինակին ու հայտնել, որ վթարի է ենթարկվել։ Սակայն Սերյոժան ու Արսենը, տեսնելով, որ ինքը զանգահարել է ինչ-որ մեկին, դրանից ավելի են բորբոքվել, քաշել են իր ձեռքից, ինքն անջատել է հեռախոսը և չի հասցրել Վաղինակին հայտնել իր տեղը և թե կոնկրետ ինչ է պատահել։ Այդպես իրենց միջև վիճաբանություն է սկսվել, որից մոտ մեկ-երկու րոպե անց Մերսեդես մակնիշի ավտոմեքենա է եկել ու կանգնել, որի մեջից իջել է Վաղինակը։ Վաղինակը նստած է եղել վարորդի կողքին, սակայն տեղյակ չէ, թե ղեկին ով է եղել։ Իջնելուց հետո Վաղինակը մոտեցել է իրենց ու հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արսենի հարցին, թե նա ով է, Վաղինակը պատասխանել է, որ իր հորեղբոր որդին է։ Դրանից հետո Վաղինակն ասել է, որ պետք չէ վիճել և ինքն ամեն ինչ կհարթի, առանց իմանալու, թե իրականում վթարի մեղավորն ով է եղել։ Այդ ժամանակ Արսենն ասել է, որ վերջինս չխառնվի, իսկ Վաղինակը հասկանալով, որ նրանք խմած են դիմելով իրեն ասել է, որ նրանց հետ գործ չունի և ցանկացել են հեռանալ, սակայն այդ ժամանակ Արսենը հարվածել է Վաղինակի դեմքի աջ հատվածին։ Երբ Վաղինակը շփոթված շրջվել է, Արսենը կրկին հարվածել է նրան, իսկ Վաղինակը պատասխան հարված է հասցրել Արսենի դեմքին։ Դրանից հետո Արսենն ու Վաղինակը գրկախառնված քաշքշել են միմյանց, այդպես մոտ 5 մետր հեռվացել են՝ մոտենալով Պրադո մակնիշի ավտոմեքենային։ Ինքն այդ ժամանակ վիճաբանել է Սերյոժայի հետ, միմյանց քաշքշել են։ Մի պահ նկատել է, թե ինչպես է Արսենը հարվածել Վաղինակին, որից հետո Վաղինակն ընկել է գետնին։ Ինքը ցանկացել է օգնել նրան, սակայն Սերյոժայի հետ քաշքշուկի պատճառով չի կարողացել։ Տեսել է, թե ինչպես է Վաղինակի ընկեր Մոսոն մոտենում և օգնում Վաղինակին։ Ընթացքում ձայներից շրջվել է ու տեսել, թե ինչպես երկու-երեք հոգի Արսենի հետ ընկել են գետնին, որից հետո բարձրացել, իսկ Վաղինակը մնացել է գետնին ընկած, ինքը փորձել է մոտենալ, սակայն չի կարողացել։ Այդ ժամանակ լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում, թե որտեղ է նրա զենքը։ Ինքն անմիջապես պտտվել ու տեսել է, որ Վաղինակն արդեն բարձրանում է գետնից, իսկ Արսենը վազել է դեպի մեքենան, նրա հետևից վազել է մեկը ու հարվածել, որից հետո Արսենն ընկել է։ Վաղինակը մոտեցել է իրենց, հրել է Սերյոժային ու պահանջել է իրեն հեռանալ։ Ինքը տեսել է, որ Վաղինակի քթից արյուն է հոսում, վերջինս բարկացած պահանջել է իրեն հեռանալ, որից հետո ինքը նստել է մեքենան ու հեռացել։ Ճանապարհին Վաղինակի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում վերջինս իրեն հորդորել է տուն չգնալ, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ վիճաբանությունը կարող է տանը շարունակվել։ Այդպես ինքը գիշերել է ընկերոջ տանը։ Այնուհետև հաջորդ օրը համացանցից տեղեկացել է, որ Արսենին դանակահարել են և վերջինս մահացել է։ Որոշ ժամանակ անց ինքը կամովին ներկայացել է ոստիկանություն, անգամ ցանկացել է խոստովանել, որ ինքն է կատարել այդ ամենը, քանի որ մեղքի զգացում է ունեցել, որ այդ վիճաբանությունը սկսվել է իր պատճառով։ Նախաքննության ընթացքում հայտնել է, թե Վաղինակն է հիմնականում ծեծել ու հարվածել Արսենին, դա արել է Վաղինակի պահանջով, քանի որ դեպքից հետո իրենց ընտանիքի անդամներին ու ընկերներին անընդհատ կանչել են ոստիկանություն և ավելորդ քաշքշուկից խուսափելու նպատակով տվել է նմանատիպ ցուցմունք։ Ինքն, իր եղբայրները և Վաղինակի ընկերները ձերբակալված են եղել այս գործի շրջանակներում, սակայն քննության ընթացքում իրենք ազատ են արձակվել։ Իրականում Վաղինակը մեկ անգամ է հարվածել Արսենին, ինքը տեսել է ընդամենը այդ մեկ հարվածը։ Բացի Մոսոյից, այլ անձիք՝ 2-3 հոգի ևս եղել են այնտեղ, որոնք վիճել են Արսենի հետ։ Ինքը չի հիշում, թե ով է հարվածել Արսենին։ Որևէ մեկի մոտ զենք կամ դանակ չի նկատել։ Այդ օրն ինքն ալկոհոլ չի օգտագործել։ Դեպքերի մատյանը զննելու մասին 19.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ Երևան քաղաքի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոցի ընդունարանի դեպքերի մատյանում առկա է գրառում այն մասին, որ Արսեն Գրիշայի Շահբազյանը հիվանդանոց է բերվել 18.10.2012թ. ժամը 23:50-ին բիոլոգիական մահ ախտորոշմամբ, դիակ։ Շտապօգնությունը վերջինիս հիվանդանոց է տեղափոխել Թբիլիսյան խճուղու Էթնա ռեստորանի մոտակայքից։
Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 23.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ տուժող Սերյոժա Աբովյանն իրեն ներկայացված 4 լուսանկարներից ճանաչել է 4-րդ լուսանկարում պատկերված անձին՝ Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանին և հայտնել, որ նա է վարել Նիսան Տիդա մակնիշի ավտոմեքենան, ում հետ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 23:30-ի սահմաններում, ինքը և իր ընկեր Արսեն Շահբազյանը վթարի հարցի շուրջ ընդհարվել են, որի ժամանակ Ա.Հարությունյանը զանգահարել և Էթնա ռեստորանի մոտ է կանչել ընկերներին, որոնք խմբով ծեծի են ենթարկել իրեն և Արսենին, իսկ նրանցից մեկը դանակահարել է Արսեն Շահբազյանին։
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 30.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի՝ Սերգեյ Հարությունյանը մատնացույց է արել «Էթնա» ռեստորանի դիմացի մայթը և հայտնել, որ նշված վայրում ավտովթարի հետ կապված ինքը «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի հետ միմյանց քաշքշել են հենց իր ավտոմեքենայի մոտ, այնուհետև Սերգեյ Հարությունյանը մատնացույց է արել դեպքի վայր եկած «Մերսեդես 600» մակնիշի ավտոմեքենայի կայանման վայրը, որից իջել են իր հորեղբոր որդի Վաղինակ Հարությունյանը և նրա ընկեր Մեսրոպ Խառատյանը (Մոսոն)։ Ինքը նկատել է, թե ինչպես Մեսրոպ Խառատյանը հարվածել է դեպի «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենան գնացող Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի հետին ձախ հատվածին, որից հետո վերջինս վայր է ընկել։
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 921 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել է կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք, թոքի սրտապարկի, սրտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսություն, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից մի քանի րոպե առաջ, նրա մահվան հետ գտնվում են անմիջական պատճառական կապի մեջ և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող։ Միաժամանակ հայտնաբերվել են նաև փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածք, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումներ, ճակատի շրջանի քերծվածքներ, քթոսկրի կոտրվածք, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օորոք բութ առարկաների ազդեցությամբ, մահը վրա հասնելուց մինչև մոտ մի քանի ժամ առաջ, տվյալ դեպքում նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող։ Հայտնաբերվել են նաև զույգ ականջախեցիների, աջից պտկաձև ելունների, աջ նախաբազկի, դաստակի և մատերի, զույգ ծնկահոդերի շրջանների քերծվածքներ, աջ դաստակի և մատերի, աջ սունքի շրջանի քերծվածքներ, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օրոք, բութ առարկաների ազդեցությամբ, մահը վրա հասնելուց մինչև մոտ մի քանի ժամ առաջ, նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում։ Ելնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դիակային փոփոխությունների զարգացվածության աստիճանից, նրա մահը վրա է հասել դիահերձումից 24-48 ժամ առաջ։ Ա.Շահբազյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որն էլ պայմանավորված է եղել կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածքով, թոքի, սրտապարկի, սրիտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսությունով։ Ա.Շահբազյանը կենդանության օրոք եղել է պրակտիկ առողջ։
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 83/լ եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը, ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցված կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ՝ որպես կյանքին վտանգ սպառնացող, քանի որ դրանցից յուրաքանչյուրը իր հերթին կարող էր պատճառ հանդիսանալ ծանր գանգուղեղային վնասվածքի՝ մասնավորապես գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումևերի առաջացմանը։ Հաշվի առնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը և նրանց անատոմիական տեղակայությունները (աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը), բացառվում է դրանց առաջանալը իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու արդյունքում։
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 343 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ 1. Փորձաքննության ներկայացված՝ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոշճաբանական համակարգի պատկանում է ուղեկցող H հակածինով արյան A խմբին։ 2. Փորձաքնության ներկայացված՝ Ա.Շահբազյանի բաճկոնի, ջեմպրի, անթև մայկայի, անդրավարտիքի, ներքնավարտիքի, պայմանականորեն նշանակված ձախ գուլպայի և աջ ոտքի համար նախատեսված կոշիկի վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է ուղեկցող H հակածինով արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր էր նաև առաջանար Ա.Շահբազյանից։ 3. Փորձաքննության ներկայացված՝ Ա.Շահբազյանի պայմանականորեն նշանակված աջ գուլպայի և ձախ ոտքի համար նախատեսված կոշիկի մանրակրկիտ զննությամբ արնանման կասկածելի հետքեր չեն հայտնաբերվել։
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության փորձագետի թիվ Հմ՝ 05931302 եզրակացությամբ, համաձայն որի՝ Փորձաքննությանը ներկայացված՝ Ա.Շահբազյանին պատկանող հագուստներից կուրտկայի, սվիտերի և մայկայի ձախ կողակարերի շրջաններում առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, առաջացել են միաժամանակ, միակողմանի սուր սայր ունեցող շեղբով ծակող-կտրող գործիքի՝ դանակի մեկ ներգործության հետևանքով։ Ա.Շահբազյանին պատկանող հագուստներից՝ կուրտկայի վրա առկա է պատռվածք, իսկ վերջինիս, անդրավարտիքի և մեկ զույգ կոշիկների վրա առկա են նաև համեմատաբար հարթ մակերեսներ ունեցող կոշտ առարկաների հետ փոխազդեցության մեջ մտնելուն բնորոշ մակերեսային վնասվածքներ ու հետքեր, որոնցից յուրաքանչյուրի տեղակայությունը, բնույթը և առաջացման մեխանիզմը տրված է Հետքաբանական մաս բաժնում։ Ներկայացված վարտիքի և գոտու վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված կաշվետիպ հատվածը նախկինում հանդիսացել է Ա.Շահբազյանին պատկանող կուրտկայի առաջամասի ձախ կիսահատվածի գրպանը, որը վնասվել-պատռվել է մեխանիկական ձգվածության հետևանքով։ Փորձաքննությանը ներկայացված Ս.Աբովյանին պատկանող վերնաշապիկի վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել։ Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Շահբազյանի վերնահագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքը իր բնույթով, տեղակայությամբ ու չափով համընկնում է նրա դիակի վրա հայտնաբերված ու դատաբժշկական թիվ 921 եզրակացության մեջ նկարագրված ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքին և այդպիսիք պատճառվել են միակողմանի սուր սայր ունեցող շեղբով ծակող-կտրող գործիքով՝ դանակով։ Ինչ վերաբերվում է մարմնի՝ հագուստով ծածկված մակերեսների վրա հայտնաբերված մյուս վնասվածքևերին (քերծվածքներ, արյունազեղումներ), ապա դրանց համապատասխանող տեղամասերում հագուստների վրա բնորոշ վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել (բացառությամբ աջ նախաբազկի)։ Ծակած-կտրած վնասվածքը ստանալու պահին Ա.Շահբազյանը և վնասվածք պատճառողը կարող էր գտնվել հնարավոր ցանկացած դիրքերում, որոնք չէին խոչընդոտի տվյալ վնասվածքի առաջացմանը։ Իսկ այդ վնասվածքի վերքային խողովակի ուղղության վերաբերյալ հարցը պարզաբանված է նրա դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ։ Ս.Աբովյանի աջ բազկի վրա հայտնաբերված վնասվածքին համապատասխանող վնասվածք, փորձաքննությանը ներկայացված նրան պատկանող վերնաշապիկի վրա չկա։
Դեպքի վայրի զննության մասին 19.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրություններով, ըստ որոնց՝ Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու աջակողմյան հատվածում գտնվող «CPS» բենզալցակայանի դիմացի մայթեզրից զննությամբ հայտնաբերվել է սև գույնի հագուստի ներքին գրպան հիշեցնող հատված, որի վրա առկա է եղել ԼԵԴԵՌՄԱ գրառումը։ Զննությամբ հայտնաբերվել են նաև արնանման հետքեր։
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող տուժող Արսեն Շահբազյանի հագուստների առկայությամբ»։
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը պատժի մասով ենթակա է փոփոխման՝ նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ դատավճռով նշանակված պատիժն ակնհայտ մեղմ է, չի համապատասխանում ամբաստանյալի անձին` ներկայացնելով հետևյալ պատճառաբանությունները.
Բողոքի հեղինակը գտել է, որ ամբաստանյալն ի սկզբանե հակաօրինական վարքագիծ է ցուցաբերել, հանցագործությունը կատարելուց հետո 2013թ. հոկտեմբերի 28-ին դիմել է փախուստի, 2014թ. դեկտեմբերի 30-ին նոր ներկայացել է վարույթն իրականացնող մարմնին, իսկ այն որ ամբաստանյալը մանրամասն ցուցմուքն է տվել Առաջին ատյանի դատարանում` նպատակ է ունեցել պատժից և պատասխանատվությունից խուսափել։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերը, բողոքաբերը փաստել է, որ սույն հոդվածով նախատեսված հանցագործության համար նախատեսվում է պատիժ 5 (հինգից) մինչև 10 (տասը) տարի ժամկետով ազատազրկում, իսկ Ա.Շահբազյանին մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ դիտավորյալ կյանքից զրկել են, և, գտել, որ թե նախաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցներով և թե դատաքննությամբ հիմնավորվել է ամբաստանյալի մեղքը, գործում բացակայում են մեղմացնող հանգամանքները, կան մի շարք ծանրացնող հանգամանքներ, որ ամբաստանյալը հանցագործություն կատարելուց հետո փախուստի է դիմել, տևական ժամանակ խոչընդոտել է նախաքննությանը, դրանից բացի, հանցագործությունը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, որոնք ևս գտնվում են փախուստի մեջ, իսկ Առաջին ատյանի դատարանն, այդ հանգամանքները հաշվի չառնելով, ամբաստանյալին դատապարտել է ազատազրկման 6 (վեց) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով, որն, ըստ բողոքի հեղինակի, ակնհայտ մեղմ պատիժ է։
Բողոքաբերը փաստել է նաև, որ պատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով։ Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակները, և վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասը, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերը և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի` Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 ու Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ գործով 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշումներում արտահայտած իրավական դիրքորոշումները, գտել է, որ այս դեպքում սոցիալական արդարությունը չի վերականգնվել քանի, որ Առաջին ատյանի դատարանը մեղմ պատիժ է սահմանել, ինչպես նաև, ըստ բողոքաբերի, ամբաստանյալը իրարամերժ ցուցմուքներ տալով նպատակ է ունեցել խուսափել պատժից այն դեպքում, որ քրեական գործով բավականին ապացույցներ վկայում էին այն մասին, որ ամբաստանյալը կատարել է իրեն վերագրված հանցագործությունը, ինչպես նաև մինչև հիմա պարտակում է փախուստի մեջ գտնվող մնացած մեղադրյալներին, սակայն Առաջին ատյանի դատարանն, անդրադառնալով պատասխանատվությունը ծանրացնղ հանգամանքին, գտել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանք չկա։
Բողոքաբերը գտել է, որ Առաջի ատյանի դատարանը անդրադարձել է պատիժը ծանրացնող հանգամանքներին և սխալ եզրահանգում է կատարել, իր կողից նշվել են մի շարք հանգամաքներ, որոնք Առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է և սխալ եզրահանգման է եկել, և վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 63-րդ հոդվածը գտել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանն ակնհայտ մեղմ պատիժ է նշանակել ամբաստանյալի նկատմամբ և չի վերականգնվել սոցիալական արդարություն։
Բողոքի հեղինակը գտել է նաև, որ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից թույլ տրված նյութական իրավունքի խախտումը տուժողի իրավահաջորդի համար կարող է առաջացնել ծանր հետևանքներ, քանի որ վերջինս կորցրել է իր տղային դաժան սպանության պատճառով։
18. Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ 63-րդ, հոդվածներով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրիքի 393-րդ 394-րդ 395-րդ, 399-րդ հոդվածներով տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչը verbatim (բառացիորեն) խնդրել է հետևյալը.
«Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության աոաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը՝ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի պատժի մասով փոփոխել և նշանակել սույն հոդվածի սանկցիայով աոավել խիստ պատիժ»։
19. Վերաքննիչ դատարանում պաշտպան Ե.Սարգսյանն ու ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանն ամբողջությամբ պնդեցին պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքն ու խնդրեցին բավարարել այն:
Տուժողի իրավահաջորդ Գ.Շահբազյանի ներկայացուցիչ Վ.Էլբակյանը Վերաքննիչ դատարանին հասցեագրված գրավոր դիմումով հայտնել է, որ պնդում է իր կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը ` միաժամանակ առարկելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի դեմ:
Դատախազ Գ.Մարգարյանն առարկեց վերաքննիչ բողոքների դեմ, խնդրեց մերժել դրանք` օրինական ուժի մեջ թողնելով Առաջին ատյանի դատարանի դատական ակտը:

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանություններն ու եզրահան¬գումը.
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի և տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքները` բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու բողոքների առթիվ կողմերի պատասխանները, ներքին համոզմամբ, հանգում է հետևության այն մասին, որ տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել, պաշտպանի բողոքը` բավարարել մասնակիորեն, իսկ Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը` բեկանել ու փոփոխել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
20. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական դատավարությունն իրականացվում է մրցակցության սկզբունքի հիման վրա:
(…)
3. Դատարանը հանդես չի գալիս մեղադրանքի կամ պաշտպանության կողմում և արտահայտում է միայն իրավունքի շահերը:
4. Քրեական գործը քննող դատարանը, պահպանելով օբյեկտիվությունը և անկողմնակալությունը, մեղադրանքի և պաշտպանության կողմերի համար ստեղծում է գործի հանգամանքների բազմակողմանի և լրիվ հետազոտման անհրաժեշտ պայմաններ: Դատարանը կաշկանդված չէ կողմերի կարծիքներով և իրավունք ունի սեփական նախաձեռնությամբ անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկել քրեական գործով ճշմարտությունը բացահայտելու համար:
5. Քրեական դատավարությանը մասնակցող կողմերը քրեական դատավարական օրենսդրությամբ օժտված են իրենց դիրքորոշումը պաշտպանելու հավասար հնարավորություններով: Դատարանը դատավճիռը հիմնավորում է միայն այն ապացույցներով, որոնց հետազոտման ընթացքում կողմերից յուրաքանչյուրի համար ապահովվել են հավասար պայմաններ:
6. Քրեական դատավարության ընթացքում կողմերն իրենց դիրքորոշումը, այն պաշտպանելու եղանակները և միջոցներն օրենքի շրջանակներում ընտրում են ինքնուրույն` անկախ դատարանից, այլ մարմիններից և անձանցից: Դատարանը, կողմի միջնորդությամբ, սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով, աջակցում է նրան ձեռք բերելու անհրաժեշտ նյութեր: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ:
2. Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան՝ մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն.
«Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից:
Հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված իրենց ներքին համոզմամբ»:
Մեջբերված քրեադատավարական դրույթները ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը համակարգային վերլուծության է ենթարկել Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ, որտեղ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել այն մասին, որ.
«(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը(…)»: (տե´ս Մակար Հովհաննիսյանի և Աշոտ Մարտիրոսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի փետրվարի 12-ի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշումը):
Ապացույցների գնահատման իրավաչափության հարցի առնչությամբ իր իրավական դիրքորոշումը Վճռաբեկ դատարանը վերահաստատել է Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով որոշման մեջ` միաժամանակ արձանագրելով հետևյալը.
«(…) [Ա]պացույցը գնահատող անձը մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերի ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տա: Միևնույն ժամանակ, ներքին համոզմամբ ապացույցների7ազատ գնահատումը ենթադրում է, որ ապացույցը գնահատող անձը կաշկանդված չէ տվյալ ապացույցին դատավարության նախորդ փուլերում կամ տվյալ փուլի շրջանակներում այլ անձանց կամ մարմինների տված գնահատականներով (…)» (տե´ս Վճռաբեկ դատարանի ԵՔՐԴ/0632/01/08 որոշման 19-րդ կետը)» (տե´ս Կարեն Սարուխանյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի օգոստոսի 27-ի ԼԴ/0301/01/09 որոշման 27-րդ կետը):
21. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ստուգելով Առաջին ատյանի դատարանի կողմից քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն.
«1. Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտերի վերաքննության արդյունքում վերաքննիչ դատարանը`
(...)
2) ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բավարարում է վերաքննիչ բողոքը` համապատասխանաբար ամբողջությամբ կամ մասնակիորեն բեկանելով դատական ակտը: Բեկանված մասով կայացվում է գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, կամ գործն ուղարկվում է համապատասխան ստորադաս դատարան` նոր քննության՝ սահմանելով նոր քննության ծավալը (...):
(...)
4) մասնակիորեն կամ ամբողջությամբ բեկանում և փոփոխում է ստորադաս դատարանի ակտը, եթե ստորադաս դատարանի հաստատած փաստական հանգամանքները հնարավորություն են տալիս կայացնելու նման ակտ, և եթե դա բխում է արդարադատության արդյունավետության շահերից: (…)»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն.
«Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`
1) գործի փաստական հանգամանքների մասին դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում վերաքննիչ դատարանում հետազոտված ապացույցներին.
2) ճիշտ չի կիրառվել քրեական օրենքը կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագիրը.
3) առկա է քրեադատավարական օրենքի էական խախտում.
4) դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի ոչ ճիշտ կիրառումը քրեական օրենքի կամ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային պայմանագրի այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի կիրառումն է, որը ենթակա չէր կիրառման, կամ այն հոդվածի կամ հոդվածի այն մասի չկիրառումն է, որը ենթակա էր կիրառման, կամ քրեական օրենքի կամ միջազգային պայմանագրի սխալ մեկնաբանումն է, որը չի համապատասխանում դրա իսկական իմաստին:
2. Գործի քննության արդյունքում գտնելով, որ արարքն իրավաբանորեն ճիշտ որակված չէ, վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի փոխել հանցագործության որակումը քրեական օրենքի այն հոդվածով, որը պատասխանատվություն է նախատեսում ավելի թեթև հանցագործության համար:
3. Վերաքննիչ դատարանն իրավունք ունի գործի քննության արդյունքներով առաջադրված մեղադրանքի սահմաններում կիրառել ավելի ծանր հանցագործության համար օրենք կամ նշանակել ավելի խիստ պատիժ միայն այն դեպքում, երբ այդ հիմքերով բողոք է բերել մեղադրողը, ինչպես նաև տուժողը կամ նրա ներկայացուցիչը»:
22. Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, Առաջին ատյանի դատարանը դատաքննությամբ և գործով ձեռք բերված ապացույցներով պարզել է հետևյալը.
«Սերյոժա Աբովյանը և Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել են ընկերներ: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին վերջինիս մորաքրոջ որդու Էդգար Հովհաննիսյանի հրավերով մասնակցել են Կոտայքի մարզի Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում գտնվող Ֆլորիդա ռեստորանում Տիգրան Հովհաննիսյանի հարսանեական հանդեսին: ժամը 23-ի սահմաններում Արսեն Շահբազյանը և Սերյոժա Աբովյանը վերջինիս վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել հարսանեական հանդեսից տուն գնալու նպատակով, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ Սերյոժա Աբովյանն իր վարած ավտոմեքենայով բախվել է Սերգեյ Հարությունյանի վարած «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25ՕՍ 923 համարանիշի ավտոմեքենային, ինչի արդյունքում ավտոմեքենային պատճառվել է 4000 (չորս հազար) ՀՀ դրամի նյութական վնաս: Մինչ այդ Ս.Հարությունյանը Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորանում մասնակցել է իր հորեղբոր որդու` Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան տարեդարձին: Վթարից վնասված «Նիսան Տիդա» ավտոմեքենայի փոխատուցման հետ կապված հարցի շուրջ Ս.Աբովյանի, Ա.Շահբազյանի և Ս.Հարությունյանի միջև ըստ էության վեճ է ծագել, որի պատճառով վերջինս իր կողմից օգտագործված 091-46-76-91 հեռախոսահամարով զանգահարել է իր հորեղբոր որդի` Վաղինակ Հարությունյանի 099-43-17-11 հեռախոսահամարին և հայտնել վթարի մասին: Վ.Հարությունյանը րոպեներ անց ժամը 23£20-ի սահմաններում այլ անձանց հետ միասին մոտեցել են ավտովթարի վայրին, նկատելով Ս.Հարությունյանի հետ Ս.Աբովյանին և Ա.Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, ըստ էության չպարզելով վիճաբանության պատճառները` նշված չնչին առիթն օգտագործելով, Վ.Հարությունյանն իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով` խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բռունցքով հարվածել է Ա. Շահբազյանի դեմքին, որից անմիջապես հետո Վ.Հարությունյանն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են` փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս: Այնուհետև այլ անձն իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածում է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից:
Այսպես.
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանն իրեն մեղավոր չճանաչեց և ցուցմունք տվեց այն մասին, որ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին ժամը 18:00-ի սահմաններում «Էրզրում» ռեստորանում նշել են իր ծննդյան տարեդարձը: Խնջույքի ավարտից հետո ժամը 23:00-ի սահմաններում իր ընկեր Մեսրոպի հետ որոշել են գնալ, քանի որ ինքը հաջորդ օրը պետք է գործուղվեր Դիլիջան, որից հետո Վրաստանի Հանրապետություն, իսկ այնտեղից 2012թ. հոկտեմբերի 14-ին գնած տոմսով պետք է մեկներ Թուրքիայի Հանրապետություն` գործնական հանդիպման: Ճանապարհին իրեն է զանգահարել իր հորեղբոր որդին` Սերգեյ Հարությունյանը ու ասել, որ «Էրզրում» ռեստորանից մի փոքր ներքև վթարի է ենթարկվել: Իրենք գնացել են նշված վայր ու կանգ առել Սերգեյի մեքենայից մոտ 10 մետր ներքև: Մեսրոպին խնդրել է սպասել մեքենայում, իսկ ինքն իջել է ու մոտեցել Սերգեյին: Տեսել է, որ երկու հոգի վիճում են Սերգեյի հետ: Ինքը հարցրել է, թե ինչ է պատահել, որից հետո, մինչ այդ իրեն անծանոթ Արսեն Շահբազյանն իրեն հարցրել է, թե «դու ով ես», ինչին ինքը պատասխանել է, որ Սերգեյի հորեղբոր որդին է: Ինքն իրականում չիմանալով, թե ով է վթարի մեղավորը, ասել է, որ կլուծի բոլոր հարցերը, իսկ Արսենն ագրեսիվ տոնով պատասխանել է, թե «դու ով ես, որ մեր հարցերը կարողանաս լուծել»: Հասկանալով, որ նրանք խմած են ու ագրեսիվ են տրամադրված, շրջվել է դեպի Սերգեյը և ասել նրան, որ գործ չունի նրանց հետ և պահանջել է հեռանալ: Այդ ժամանակ, իր համար շատ անսպասլի, Արսենը հարվածել է իր աջ աչքին, իսկ երբ դեմքով շրջվել է դեպի Արսենը, վերջինս երկրորդ հարվածն է հասցրել իր դեմքին: Այդ ժամանակ ինքն էլ է ձեռքով հարվածել Արսենի դեմքին, որից հետո միմյանց գրկախառնված փորձել է նրան գետնին գցել, հարվածներ են հասցրել միմյանց ոտքերին: Իրենք այդ ժամանակ մոտ 6-7 մետր հեռավորության վրա են գտնվել Սերգեյից: Մի պահ երբ անջատվել են իրարից, Արսենը երրորդ հարվածն է հասցրել իրեն, որից հետո ինքն ուշագնաց ընկել է գետնին, քանի որ դրանից հետո չի հիշում, թե ինչ է կատարվել: Արսենի «զենքս ուր ա» բղավոցից ուշքի է եկել, բացել է աչքերը, զգացել է, որ քթից արնահոսում է: Այնուհետև նույն իրադարձության հետ կապցված հակասական ցուցմունք է, տվել, թե ուշքի գալուց հետո լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում «զենքս ուր ա»: Ինքը վեր է կացել ու մոտեցել է Սերգեյին, ով այդ ժամանակ վիճաբանել է ինչ-որ մեկի հետ, հետագայում է իմացել, որ Սերգեյը վիճաբանել է Սերյոժայի հետ: Ձեռքով հարվածել է նշված անձին ու Սերգեյից պահանջել է հեռանալ այդտեղից: Այդ ժամանակ Արսենին չի տեսել: Ինքն է վերջինը մոտեցել Սերյոժային: Ինքը ևս նստել է մեքենան ու իրենք հեռացել են: Սերգեյը գնացել է իր մեքենայով, իսկ ինքն ու Մեսրոպը` իրենց: Դրանից հետո գնացել են իրենց տան մոտ, որտեղ ինքը լվացվել է ու իր խնդրանքով իրենց տանից իր համար հագուստ են բերել, անձամբ չի մտել տուն, քանի որ չի ցանկացել, որպեսզի երեխաներն իրեն այդ վիճակով տեսնեն: Ուժգին գլխացավ և սրտխառնոց է ունեցել, բայց բժշկի չի դիմել: Իր կողմից ղեկավարվող շինարարական կազմակերպությունը շինարարություն է իրականացրել Դիլիջան քաղաքում: Ինքը որոշել է գիշերելու համար գնալ Դիլիջան ինչը և արել է, սակայն չի հիշում, թե որ հյուրանոցում է գիշերել: Գլխացավի պատճառով չի կարողացել «գլուխը բարձին դնել»: Հաջորդ օրն իր կազմակերպության գրասենյակ, կամ շինհրապարակ չի այցելել, իսկ կեսօրից հետո ուղևորվել է Թբիլիսի, որտեղից էլ ինքնաթիռով նախօրոք վերցրած տոմսով մեկնել է Ստամբուլ: Հաջորդ օրը նոր միայն Ստամբուլում դիմել է բուժօգնության և համապատասխան բուժում է ստացել: Ըստ էության չկարողացավ բացատրել, թե Արսեն Շահբազյանի հետ կռվելու ընթացքում լուրջ մարնական վնասվածքներ ստանալու, սրտխառնոց ունենալու, «գլուխը բարձին դնել» չկարողանալու պայմաններում ինչու դեպքի օրը Երևան քաղաքում, այնուհետև հաջորդ օրը Դիլիջան քաղաքում, դրանից հետո Թբիլիսի քաղաքում բուժօգնության չի դիմել: Չի ցանկանում պատասխանել, թե ումից է իմացել տուժողի մահվան մասին, բայց դեպքից մի քանի օր անց հեռախոսազրույցի ընթացքում է տեղեկացել դրա մասին, իսկ նախաքննական ցուցմունքների հրապարակումից հետո ներկայացրեց, թե այդ մասին համացանցից է տեղեկացել: Երբ իմացել է, որ եղբայրներին ու ընկերոջը կալանավորել են, իսկ իր հարազատներին կանչում են ոստիկանություն, ինքն իրեն հայտնի միջոցներով տեղեկացրել է Սերգեյին, որպեսզի վերջինս հայտնի, թե այդ կռիվն ինքն է արել, ինքն է ծեծել: Դա արել է նրա համար, որ չի ցանկացել, որպեսզի իրենց պատճառով ավելորդ անհանգստություն պատճառեն մյուսներին: Ինքը Հայաստանից փախչելու նպատակ չի ունեցել: Բացի այդ, երբ տեղեկացել է, որ Գլխավոր դատախազը կարող է իր եղբայրների և ընկերների վերաբերյալ կարճված վարույթը կրկին վերսկսել վերադարձել է Հայաստան: Սերգեյին խնդրել է, որ նույն բանը վերջինս կրկնի իր հետ առերեսման ժամանակ: Իրականում ինքը մեկ անգամ է հարվածել Արսենին և չի տեսել, թե վերջինս այդ հարվածից ինչ վնասվածք է ստացել, ավելին Արսենի վրա վնասվածքներ չի տեսել: Բացի այդ, իր հետ միաժամանակ ոչ մեկ Արսենին չի հարվածել: Ինքը չի տեսել, որ ինչ-որ մեկը Արսնեին դանակով հարվածի: Արսենի վնասվածքի մասին իմացել է հետագայում: Ինքն ընդհանրապես ալկոհոլ չի օգտագործու և այդ օրը ևս չի օգտագործել:
Նախաքննության ընթացքում Վաղինակ Հարությունյանն առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և հիմնականում հրաժարվել է ցուցմքունք տալուց: Նա ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 18.10.2012թ. ժամը 23:20-ի սահմաններում իր հորեղբոր որդի` Սերգեյ Հարությունյանը զանգահարել է իր բջջային հեռախոսին և հայտնել, որ վթարի է ենթարկվել: Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է դիլիջանցի Մեսրոպ Խառատյանի հետ, ով վարելիս է եղել իր «Մերսեդս 600» մակնիշի ավտոմեքենան, որից հետո իրենք` Մեսրոպի հետ եկել են «Էթնա» ռեստորանի մոտ և դիմացի մայթում կանգնե: Մեսրոպին խնդրել է, որ դուրս չգա մեքենայից: Իջել է մեքենայից ու մոտենալով հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արսեն Շահբազյանը հարվածել է իրեն, որից առաջացել է վիճաբանություն և կռիվ: Ինքը միայնակ է կռվել Արսենի հետ և Արսենին միայն ինքն է պատճառել մարմնական վնասվածքները, սակայն չի տեսել, թե դանակով ով է հարվածել Արսենին, քանի որ կռվի ժամանակ մի պահ ուշագնաց է եղել, որից հետո երբ ուշքի է եկել, գնացել նստել է Մեսրոպի ավտոմեքենան ու երկուսով հեռացել են դեպքի վայրից: Հաջորդ օրը նախապես պայմանավորվածության համաձայն մեկնել է Վրաստան, որտեղից էլ` Թուրքիա, որտեղ պարզվել է, որ քիթը կոտրված է և ստացել է համապատասխան բուժում:
Ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի կողմից տարբեր հանգամանքների շուրջ հակասական ցուցմունքներ տալը, մեղքը չընդունելը քրեական պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակ է հետապնդում: Վաղինակ Հարությունյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել է իր ընկերը: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին Արսենի հետ մասնակցել է Կոտայքի մարզի Պտղնի գյուղ մտնող ճանապարհի աջ հատվածում գտնվող «Ֆլորիդա» ռեստորանում կազմակերպված հարսանեկան հանդեսին: Ժամը 23-ի սահմաններում ինքը և Արսեն Շահբազյանը իր վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել հասանեական հանդեսից տուն գնալու նպատակով, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ իր վարած նշված ավտոմեքենայով բախվել է «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25ՕՍ 923 համարանիշի ավտոմեքենային, որի վարորդը եղել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերգեյ Հարությունյանը: Մեքենայից իջնելուց հետո իրենց և Սերգեյ Հարությունյանի միջև ավտոմեքենային պատճառված վնասի փոխհատուցման չափի հետ կապված խոսակցություն է առաջացել, որի ընթացքում Սերգեյ Հարությունյանն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել և այդտեղ է կանչել մի քանի անձանց, որոնք զանգահարելուց մի երկու րոպե հետո «Մերսեդես 600» մակնիշի ավտոմեքենայով մոտեցել են իրենց: Նշված ավտոմեքենայից իջել են մի քանի հոգի, որոնցից ետևի աջ դռնից իջաց անձը արագ մոտեցել է իրենց, իրեն հրել մի կողմ ու հարվածել Արսեն Շահբազյանին: Ինչից կռիվ է սկսվել: Այդ ժամանակ ինքը քաշքշել և վիճաբանել է Սերգեյ Հարությունյանի հետ, իսկ մի քանի մետր հեռավորության վրա նկատել է, որ մի քանի անձանցով ծեծի են ենթարկում Արսեն Շահբազյանին և նշված անձինք հարվածում են Ա.Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին` հատկապես գլխին: Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկը մի քանի անգամ եկել և իրեն ևս հարվածել է: Մի քանի րոպե հետո Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկն իրեն ասել է. «Գնա ընկերոջդ տիրություն արա, արա», որի ժամանակ ինքը նկատել է, որ Արսենն ընկած է իր ավտոմեքենայի հետևի ձախ անվադողի մոտ` փողոցում և այդ ժամանակ նշված անձինք հեռացել են: Դրանից հետո ինքը մոտեցել է Արսենին և տեսնելով, որ վերջինս անգիտակից վիճակում է արագ զանգահարել է Էդգար Հովհաննիսյանին, վերջինս չի պատասխանել, որից հետո զանգահարել է Էդգար Հովհաննիսյանի եղբորը` Կարեն Հովհաննիսյանին և հայտնել կատարվածի մասին, միաժամանակ զանգահարել է շտապօգնություն: Քիչ հետո Էդգար և Կարեն Հովհաննիսյանները եկել են դեպքի վայր, Արսենին տեղափոխել են իրենց վարած «Լեքսուս» մակնիշի ավտոմեքենան, որպեսզի հիվանդանոց տեղափոխեն, սակայն երբ Արսենին տեղափոխել են նշված ավտոմեքենան և փոքր-ինչ շարժվել դեպի Ռայկոմ, այդ ժամանակ շտապ օգնության մեքենան մոտեցել է և Արսենին տեղափոխել են այդ ավտոմեքենան ու տարել հիվանդանոց: Ինքն այդ ժամանակ գնացել է իրենց ավտոլվացման կետը, որը գտնվում է Հր. Քոչարի փողոցի վրա և քիչ անց Էդգար և Կարեն Հովհաննիսյանններից տեղեկացել է, որ Արսեն Շահբազյանին վիճաբանության ժամանակ դանակահարել են և վերջինս մահացել է:
Տուժող Սերյոժա Աբովյանն իր ցուցմունքները պնդել է Սերգեյ Հարությունյանի և մեղադրյալ Վաղինակ Հարությունյանի հետ առերես հարցաքննվելիս:
Տուժող Սերյոժա Աբովյանը դատարանում հայտնեց, որ դեպքից շուրջ երկու տարուց ավելի ժամանակ է անցել, բացի այդ կորցրել է ընկերոջը այդ իսկ պատճառով դեպքը մանրամասնություններով ներկա պահին չի հիշում և խնդրեց հիմք ընդունել նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները, որոնք ճշմարիտ են:
Պատասխանելով առաջադրված հարցերին ցուցմունք տվեց այն մասին, որ Արսեն Շահբազյանը հանդիսացել է իր ընկերը, կոնկրետ օրը չի հիշում Արսենի հետ մասնակցել է հարսանեկան արարողության, որի ավարտից հետո ինքը և Արսեն Շահբազյանն իր վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենայով դուրս են եկել ռեստորանից, սակայն Թբիլիսյան խճուղու վրա իր վարած վերը նշված ավտոմեքենայով վազանց կատարելու պատճառով բախվել է «Նիսան Տիդա» մակնիշի ավտոմեքենային, որի վարորդը եղել է մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերգեյ Հարությունյանը: Սկզբում մեքենայից իջել է ինքը, իսկ մի քանի վայրկյան հետո իջել է Արսենը: Վթարված մեքենայի վարորդի կողքի նստատեղին տեսել է կնոջ, սակայն հստակ չի կարող ասել մեքենայում կին եղել է, թե` ոչ: Ինքը պատրաստակամություն է հայտնել փոխհատուցել վնասը, իրենց և Սերգեյի միջև պատճառված վնասի փոխհատուցման չափի հետ կապված խոսակցություն է սկսվել, Սերգեյն առաջարկել է ԱՊՊԱ հրավիրել, իսկ քանի որ ինքն ու Արսենը խմած են եղել` հրաժարվել է: Իրենց խոսակցության ընթացքում Սերգեյն իր բջջային հեռախոսով զանգահարել և այդտեղ է կանչել մի քանի անձանց: Ինքն ու Արսենը Սերգեյի նկատմամբ ոչ բռնություն են կիրառել, ոչ էլ հայհոյել են, վերջինս նույնպես իրենց չի հայհոյել ու որևէ բռնություն չի գործադրել: Զանգահարելուց մեկ-երկու րոպե հետո «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով իրենց են մոտեցել այդ անձինք, հստակ չի հիշում, թե նրանք քանիսն են եղել: Պնդում է նախաքննության ընթացքում իր տված այն ցուցմունքները, թե նշված ավտոմեքենայից իջել են մի քանի անձ, ետևի աջ դռնից իջաց անձն արագ մոտեցել է իրենց, իրեն հրել մի կողմ ու հարվածել Արսեն Շահբազյանի դեմքին: Ինքն սկսել է քաշքշել և վիճաբանել Սերգեյի հետ, իսկ մոտ 10 մետր հեռավորության վրա ինքը նկատել է, որ մի քանի անձանցով ծեծի են ենթարկում Արսենին: Արսենին ծեծի ենթարկողներից մեկը մի քանի անգամ եկել և իրեն ևս հարվածել է: Ողջ վիճաբանությունը տևել է մոտ 5 րոպե, որն ավարտվել է այն ժամանակ, երբ այդ անձինք մեքենայով հեռացել են: Տեսել է, որ Արսենն ընկած է իր ավտոմեքենայի հետևի ձախ անվադողի մոտ` փողոցում, ինքը մոտեցել է Արսենին և նրան տեղափոխել է դեպի մայթեզրի սալաքարին, հավաքվել են անծանոթ մարդիկ, ջուր են տվել, ինքը խոսել է Արսենի հետ, վերջինս հայտնել է, որ լավ է, չի ասել իրեն հրավածելու մասին, սակայն նրա դեմքն արյունոտ է եղել և թույլության պատճառով չի կարողացել կանգնել: Զանգահարել է հարսանիքի իր ընկերներին և հայտնել կատարվածի մասին, միաժամանակ զանգահարել է շտապ օգնություն: Քիչ հետո Էդգարը և Կարենը եկել են դեպքի վայր, Արսենին տեղափոխել են իրենց ավտոմեքենան, որպեսզի հիվանդանոց հասցնեն: Հետագայում տեղեկացել է, որ Արսենին վիճաբանության ժամանակ դանակահարել են և վերջինս մահացել է: Վիճաբանության ժամանակ իր և Արսենի մոտ զենք կամ կտրող-ծակող որևէ այլ առարկա չի եղել: Չի հիշում զենք բերելու խոսակցություն եղել է, թե` ոչ: Իրեն ևս հարավածել են, այն էլ մի քանի անգամ, սակայն չի հիշում, թե ինչ մարմնական վնասվածքներ է ստացել: Չի հիշում ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանին դեպքի վայրում տեսել է, թե` ոչ, վերջինս հարվածել է, թե` ոչ: Իր նախաքննական ցուցմունքներում նշել է, որ ԱՊՊԱ կանչելու առաջարկն արել է ինքը, սակայն իրականում այն արել է Սերգեյը:
Դատարանը, հաշվի առնելով, որ տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների մեջ առկա են որոշ հակասությունները, որոնք ըստ տուժողի կապված են դեպքից շուրջ երկու տարի անց հարցաքննվելու հետ, այն որ նա նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքները հրապարակելուց հետո պնդել է դրանք և հայտնել, որ ճիշտ են, ուստի դատարանը, տուժող Սերյոժա Աբովյանի ցուցմունքները գնահատելով մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարում վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները:
Վկա Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին ինքը հրավիրված է եղել Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորան` իր հորեղբոր որդու` Վաղինակ Հարությունյանի ծննդյան արարողությանը: Աշխատանքից հետո նշված օրը գնացել է հիշյալ ռեստորան և մասնակցել խնջույքին: Նույն օրը ժամը 23-20-ի սահմաններում դուրս է եկել նշված ռեստորանից և միայնակ իր վարած «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25ՕՍ923 համարանիշի ավտոմեքենայով երթևեկել է դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ: Թբիլիսյան խճուղու վա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ իր ավտոմեքենային է բախվել Սերյոժա Աբովյանի կողմից վարած «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07ՊՍ070 համարանիշի ավտոմեքենան: Վթարի պատճառով իր ավտոմեքենային պատճառած վնասի փոխհատուցման հետ կապված իր և Սերյոժա Աբովյանի ու նրա ուղևոր Արսեն Շահբազյանի միջև առաջացել է քաշքշուկ և բարձրաձայն խոսակցություն, որի պատճառով իր բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Վաղինակ Հարությունյանին, ով քիչ անց Դիլիջանցի Մոսոյի հետ, ով հանդիսանում է Մեսրոպ Խառատյանը, նրա «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենայով եկել են դեպքի վայր: Վաղինակը և Մեսրոպ Խառատյանը իջել և մոտեցել են իրենց ու երբ Վաղինակ Հարությունյանը Արսեն Շահբազյանին հարցրել է, թե ինչ է պատահել Արսեն Շահբազյանը հարվածել է Վաղինակին, որից առաջացել է վիճաբանություն և կռիվ: Ինքը վիճաբանել է Սերյոժա Աբովյանի հետ, իսկ Վաղինակն ու Մեսրոպը վիճաբանել և կռվել են Արսեն Շահբազյանի հետ: Վիճաբանության ընթացքում ինքը մի պահ նկատել է, որ Վաղինակն ու Մեսրոպը կռվում են Արսեն Շահբազյանի հետ, սակայն Արսենին հիմնականում Վաղինակն է ծեծել ու հարվածել, ինքը չի կարող ասել, թե վերջինս Արսենի մարմնի որ հատվածին էր հարածում: Վիճաբանության ժամանակ ինքը լսել է, որ Արսեն Շահբազյանը բարձրաձայն ասել է, «Արա, ուրա զենքս» ու վազել է դեպի «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայի մոտ, սակայն Մեսրոպը վազել է նրա ետևից ու ավտոմեքենայի դռան մոտ չհասած ձեռքով հարվածել է Արսեն Շահբազյանի ձախ թիկունքի հատվածին, որից վերջինս վայր է ընկել գետնին: Այդ ժամանակ Վաղինակը կամ Մեսրոպը բարձրաձայն ասել են գնացինք, որից հետո ինքը նստել է իր ավտոմեքենան ու հեռացել: Հաջորդ օրը նոր միայն իմացել է, որ Արսեն Շահբազյանին դանակահարել են և վերջինս մահացել է:
Վկա Սերգեյ Հարությունյանը պատճառաբանելով, որ մեղադրյալ Վաղինակ Հարությունյանը իր հորեղբոր որդին է, նախաքննության ընթացքում հրաժարվել է նրա հետ առերես հարցաքննվելիս, սակայն լրացուցիչ ցումունքով հայտնել է, որ չէր կարող իր ցուցմունքը առերես պնդել իր հորեղբոր որդու դեմ, միաժամանակ լրացուցիչ ցուցմունքով պնդել է իր նախկինում տրված վերոգրյալ ցուցմունքները` ավելացնելով միայն այն հանգամանքը, որ ինքը վիճաբանության ժամանակ տեսել է, որ Վաղինակ Հարությունյանն ավելի շատ է հարվածում Արսեն Շահբազյանին, քան Մեսրոպ Խառատյանը:
Վկա Սերգեյ Հարությունյանը դատարանում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանն իր հորեղբոր որդին է: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին ինքը հրավիրված է եղել Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորան` Վաղինակի ծննդյան արարողությանը: Նշված օրն աշխատանքից հետո, երեկոյան ժամը 19:00-20:00-ից հետո, միայնակ գնացել է հիշյալ ռեստորան և մասնակցել խնջույքին: Նույն օրը ժամը 23:00-ի սահմաններում, երբ խնջույքն արդեն ավարտվում էր, դուրս է եկել նշված ռեստորանից և միայնակ իր վարած ավտոմեքենայով երթևեկել է դեպի Ռայկոմի ուղղությամբ: Թբիլիսյան խճուղու վա գտնվող «Էթնա» ռեստորանի մոտ իր ավտոմեքենային է բախվել «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենան: Իջել է մեքենայից, տեսել մեքենայի վնասվածքները, որից հետո շարժվել է դեպի վթարի ենթարկած մեքենան: Այդ մեքենայից իջել են երկու հոգի` մինչ այդ իրեն անծանոթ Սերյոժան` վարորդը և Արսենը` ուղևորը: Տեսնելով, որ վթարի արդյունքում իր ավտոմեքենային պատճառած վնասի փոխհատուցման հետ կապված իր և Սերյոժայի ու Արսենի խոսակցությունը թեժանում է, Սերյոժան ու Արսենն ագրեսիվ են դառնում` ապահովության համար իր բջջային հեռախոսահամարով զանգահարել է Վաղինակին ու հայտնել, որ վթարի է ենթարկվել: Սակայն Սերյոժան ու Արսենը, տեսնելով, որ ինքը զանգահարել է ինչ-որ մեկին, դրանից ավելի են բորբոքվել, քաշել են իր ձեռքից, ինքն անջատել է հեռախոսը և չի հասցրել Վաղինակին հայտնել իր տեղը և թե կոնկրետ ինչ է պատահել: Այդպես իրենց միջև վիճաբանություն է սկսվել, որից մոտ մեկ-երկու րոպե անց «Մերսեդես» մակնիշի ավտոմեքենա է եկել ու կանգնել, որի մեջից իջել է Վաղինակը: Վաղինակը նստած է եղել վարորդի կողքին, սակայն տեղյակ չէ, թե ղեկին ով է եղել: Իջնելուց հետո Վաղինակը մոտեցել է իրենց ու հարցրել է, թե ինչ է պատահել, Արսենի հարցին, թե նա ով է, Վաղինակը պատասխանել է, որ իր հորեղբոր որդին է: Դրանից հետո Վաղինակն ասել է, որ պետք չէ վիճել և ինքն ամեն ինչ կհարթի, առանց իմանալու, թե իրականում վթարի մեղավորն ով է եղել: Այդ ժամանակ Արսենն ասել է, որ վերջինս չխառնվի, իսկ Վաղինակը հասկանալով, որ նրանք խմած են դիմելով իրեն ասել է, որ նրանց հետ գործ չունի և ցանկացել են հեռանալ, սակայն այդ ժամանակ Արսենը հարվածել է Վաղինակի դեմքի աջ հատվածին: Երբ Վաղինակը շփոթված շրջվել է, Արսենը կրկին հարվածել է նրան, իսկ Վաղինակը պատասխան հարված է հասցերել Արսենի դեմքին: Դրանից հետո Արսենն ու Վաղինակը գրկախառնված քաշքշել են միմյանց, այդպես մոտ 5 մետր հեռվացել են` մոտենալով «Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենային: Ինքն այդ ժամանակ վիճաբանել է Սերյոժայի հետ, միմյանց քաշքշել են: Մի պահ նկատել է, թե ինչպես է Արսենը հարվածել Վաղինակին, որից հետո Վաղինակն ընկել է գետնին: Ինքը ցանկացել է օգնել նրան, սակայն Սերյոժայի հետ քաշքշուկի պատճառով չի կարողացել: Տեսել է, թե ինչպես է Վաղինակի ընկեր Մոսոն մոտենում և օգնում Վաղինակին: Ընթացքում ձայներից շրջվել է ու տեսել, թե ինչպես երկու-երեք հոգի Արսենի հետ ընկել են գետնին, որից հետո բարձրացել, իսկ Վաղինակը մնացել է գետնին ընկած, ինքը փորձել է մոտենալ, սակայն չի կարողացել: Այդ ժամանակ լսել է, թե ինչպես է Արսենը բղավում, թե որտեղ է նրա զենքը: Ինքն անմիջապես պտտվել ու տեսել է, որ Վաղինակն արդեն բարձրանում է գետնից, իսկ Արսենը վազել է դեպի մեքենան, նրա հետևից վազել է մեկը ու հարվածել, որից հետո Արսենն ընկել է: Վաղինակը մոտեցել է իրենց, հրել է Սերյոժային ու պահանջել է իրեն հեռանալ: Ինքը տեսել է, որ Վաղինակի քթից արյուն է հոսում, վերջինս բարկացած պահանջել է իրեն հեռանալ, որից հետո ինքը նստել է մեքենան ու հեռացել: Ճանապարհին Վաղինակի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում վերջինս իրեն հորդորել է տուն չգնալ, քանի որ մտավախություն է ունեցել, որ վիճաբանությունը կարող է տանը շարունակվել: Այդպես ինքը գիշերել է ընկերոջ տանը: Այնուհետև հաջորդ օրը համացանցից տեղեկացել է, որ Արսենին դանակահարել են և վերջինս մահացել է: Որոշ ժամանակ անց ինքը կամովին ներկայացել է ոստիկանություն, անգամ ցանկացել է խոստովանել, որ ինքն է կատարել այդ ամենը, քանի որ մեղքի զգացում է ունեցել, որ այդ վիճաբանությունը սկսվել է իր պատճառով: Նախաքննության ընթացքում հայտնել է, թե Վաղինակն է հիմնականում ծեծել ու հարվածել Արսենին, դա արել է Վաղինակի պահանջով, քանի որ դեպքից հետո իրենց ընտանիքի անդամներին ու ընկերներին անընդհատ կանչել են ոստիկանություն և ավելորդ քաշքշուկից խուսափելու նպատակով տվել է նմանատիպ ցուցմունք: Ինքն, իր եղբայրները և Վաղինակի ընկերները ձերբակալված են եղել այս գործի շրջանակներում, սակայն քննության ընթացքում իրենք ազատ են արձակվել: Իրականում Վաղինակը մեկ անգամ է հարվածել Արսենին, ինքը տեսել է ընդամենը այդ մեկ հարվածը: Բացի Մոսոյից այլ անձիք` 2-3 հոգի ևս եղել են այնտեղ, որոնք վիճել են Արսենի հետ: Ինքը չի հիշում, թե ով է հարվածել Արսենին: Որևէ մեկի մոտ զենք կամ դանակ չի նկատել: Այդ օրն ինքն ալկոհոլ չի օգտագործել:
Դատարանը, հաշվի առնելով վկա Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքների հակասությունները, գնահատելով այն մյուս ապացույցների հետ համակցության մեջ, հավաստի է համարում վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքները, իսկ դատաքննության ընթացքում վկա Սերգեյ Հարությունյանի տված ցուցմունքները հավաստի չեն, քանի որ դրանով վերջինս փորձում է պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանին:
Վկա Ռազմիկ Հարությունյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանն իր որդին է, նրա ծննդյան օրը հոկտեմբերի 18-ին է: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին Վաղինակը նշել է իր ծննդյան օրը և դրանից հետո տուն չի եկել: Մի քանի օրից ոստիկանները եկել են իրենց տուն և նրանցից տեղեկացել է դեպքի մասին: Չի կարող նշել, թե ինչ հեռախոսահամարով, բայց խոսել է Վաղինակի հետ, ով գտնվել է Թուրքիայի Հանրապետությունում: Նրանից տեղեկացել է, որ Թբիլիսյան խճուղու վիճաբանության և կռվի ժամանակ իր որդին դանակով չի հարվածել Արսենին, իսկ կռվի նախահարձակը եղել է Արսենը:
Վկա Կարեն Բեկչյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանի հետ գտնվում է ընկերական հարաբերությունների մեջ: 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին Վաղինակն իրեն հրավիրել է Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էզրում» ռեստորան` նրա ծննդյան արարողությանը մասնակցելու: Ինքը նույն օրը երեկոյան միայնակ, իր ավտոմեքենայով գնացել է նշված ռեստորան և մասնակցել է Վաղինակի ծննդյան արարողությանը: Արդեն ժամը 23-ի սահմաններում միայնակ դուրս է եկել նշված ռեստորանից և շարժվել դեպի Ռայկոմ, սակայն տեսնելով, որ Վաղինակն ուշանում է, զանգահարել է նրան, որն էլ իրեն հայտնել է, որ Սերգեյը վթարի է ենթակվել այդ իսկ պատճառով ուշանում են: Տեսնելով, որ Վաղինակը կրկին ուշանում է` հետադարձ է կատարել և շարժվել Թբիլիսյան խճուղով դեպի ռադիոմաշտ, որի ճանապարհին` «Էթնա» ռեստորանի դիմացի մայթի փողոցում կանգնած նկատել է Վաղինակին, իսկ մի անձ ընկած է եղել ավտոմեքենայի կողքը` փողոցում: Այդ ժամանակ ինքը բարձրաձայն ասել է ինչ է պատահել, գնացեք այստեղից, ու տեսնելով, որ Վաղինակենք գնում են, ինքն էլ իր հերթին նստել է իր ավտոմեքենան ու գնացել իրենց տուն: Հետագայում լրատվամիջոցներից տեղեկացել է, որ նշված վայրում վիճաբանություն է եղել և մի տղա դանակահարվել և մահացել է:
Դատարանում վկան հայտնեց, որ շաքարային դիաբետ հիվանդության պատճառով կատարվածի վերաբերյալ ոչինչ չի հիշում:
Դեպքերի մատյանը զննելու մասին 19.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` Երևան քաղաքի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ հիվանդանոցի ընդունարանի դեպքերի մատյանում առկա է գրառում այն մասին, որ Արսեն Գրիշայի Շահբազյանը հիվանդանոց է բերվել 18.10.2012թ. ժամը 23:50-ին բիոլոգիական մահ ախտորոշմամբ, դիակ: Շտապ օգնությունը վերջինիս հիվանդանոց է տեղափոխել Թբիլիսյան խճուղու «Էթնա» ռեստորանի մոտակայքից:
Լուսանկարով անձին ճանաչման ներկայացնելու մասին 23.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` տուժող Սերյոժա Աբովյանն իրեն ներկայացված 4 լուսանկարներից ճանաչել է 4-րդ լուսանկարում պատկերված անձին` Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանին և հայտնել, որ նա է վարել «Նիսան Տիդա» մակնիշի ավտոմեքենան, ում հետ 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 23:30-ի սահմաններում ինքը և իր ընկեր Արսեն Շահբազյանը վթարի հարցի շուրջ ընդհարվել են, որի ժամանակ Ս.Հարությունյանը զանգահարել և «Էթնա» ռեստորանի մոտ է կանչել ընկերներին, որոնք խմբով ծեծի են ենթարկել իրեն և Արսենին, իսկ նրանցից մեկը դանակահարել է Արսեն Շահբազյանին:
Քննչական փորձարարություն կատարելու մասին 30.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությամբ, համաձայն որի` Սերգեյ Հարությունյանը մատնացույց է արել «Էթնա» ռեստորանի դիմացի մայթը և հայտնել, որ նշված վայրում ավտովթարի հետ կապված ինքը «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի հետ միմյանց քաշքշել են հենց իր ավտոմեքենայի մոտ, այնուհետև Սերգեյ Հարությունյանը մատնացույց է արել դեպքի վայր եկած «Մերսեդես 600» մակնիշի ավտոմեքենայի կայանման վայրը, որից իջել են իր հորեղբոր որդի Վաղինակ Հարությունյանը և նրա ընկեր Մեսրոպ Խառատյանը (Մոսոն): Ինքը նկատել է, թե ինչպես Մեսրոպ Խառատյանը հարվածել է դեպի «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենան գնացող Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի հետին ձախ հատվածին, որից հետո վերջինս վայր է ընկել:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 921 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերվել է կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածք, թոքի սրտապարկի, սրտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսություն, որոնք պատճառվել են կենդանության օրոք, մահվանից մի քանի րոպե առաջ, նրա մահվան հետ գտնվում են անմիջական պատճառական կապի մեջ և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: Միաժամանակ հայտնաբերվել են նաև փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածք, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումներ, ճակատի շրջանի քերծվածքներ, քթոսկրի կոտրվածք, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օորոք բութ առարկաների ազդեցությամբ, մահը վրա հասնելուց մինչև մոտ մի քանի ժամ առաջ, տվյալ դեպքում նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ առաջացնում են առողջությանը ծանր վնաս, կյանքին վտանգ սպառնացող: Հայտնաբերվել են նաև զույգ ականջախեցիների, աջից պտկաձև ելունների, աջ նախաբազկի, դաստակի և մատերի, զույգ ծնկահոդերի շրջանների քերծվածքներ, աջ դաստակի և մատերի, աջ սունքի շրջանի քերծվածքներ, որոնք նույնպես առաջացել են կենդանության օրոք, բութ առարկաների ազդեցությամբ, մահը վրա հասնելուց մինչև մոտ մի քանի ժամ առաջ, նրա մահվան հետ պատճառական կապի մեջ չեն գտնվում և նման վնասվածքները սովորաբար կենդանի անձանց մոտ, առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում: Ելնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դիակային փոփոխությունների զարգացվածության աստիճանից նրա մահը վրա է հասել դիահերձումից 24-48 ժամ առաջ: Ա.Շահբազյանի մահը վրա է հասել արյան սուր կորստից, որն էլ պայմանավորված է եղել կրծքավանդակի ձախ կեսի ծակած-կտրած թափանցող վնասվածքով, թոքի, սրտապարկի, սրիտի միջանցիկ վնասումով, ներքին և արտաքին սուր արյունահոսությունով: Ա.Շահբազյանը կենդանության օրոք եղել է պրակտիկ առողջ: Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան նմուշում հայտնաբերվել է 1,9 մեզում 2,1 պրոմիլե էթիլ սպիրտ, որը համապատասխանում է միջին աստիճանի ալկոհոլային խմածությանը: Ելնելով արյան և մեզի նմուշում հայտնաբերված էթիլ սպիրտի քանակական փոխհարաբերությունից, այն գտնվում է էլիմինացիայի (արտաթորման) փուլում և հանգուցյալը այն ընդունել է մահը վրա հասնելուց մոտ 2-4 ժամ առաջ: Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան և մեզի նմուշներում, ներքին օրգանների կտորներում հայտնաբերվել է հաշիշ: Դատաքիմիական ուսումնասիրությամբ Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան և մեզի նմուշներում, ներքին օրգանների կտորներում, հոգեներգործող նյութեր չեն հայտնաբերվել: Ա.Շահբազյանի արյունը պատկանում է երկրորդ (2-րդ) խմբին:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 83/լ եզրակացությամբ, համաձայն որի` Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը, ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ միասին վերցված կենդանի անձանց մոտ ունեն առողջությանը ծանր վնասի պատճառման հատկանիշներ` որպես կյանքին վտանգ սպառնացող, քանի որ դրանցից յուրաքանչյուրը իր հերթին կարող էր պատճառ հանդիսանալ ծանր գանգուղեղային վնասվածքի` մասնավորապես գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումների առաջացմանը: Հաշվի առնելով Ա.Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ հայտնաբերված մարմնական վնասվածքների բնույթը և նրանց անատոմիական տեղակայությունները (աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների և ուղեղանյութի արյունազեղումները, ճակատի շրջանի քերծվածքները և քթոսկրի կոտրվածքը), բացառվում է դրանց առաջանալը իր հասակի բարձրությունից վայր ընկնելու արդյունքում:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 343 եզրակացությամբ, համաձայն որի` 1. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Շահբազյանի դիակից վերցված արյան նմուշն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի պատկանում է ուղեկցող H հակածինով արյան A խմբին: 2. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Շահբազյանի բաճկոնի, ջեմպրի, անթև մայկայի, անդրավատիքի, ներքնավարտիքի, պայմանականորեն նշանակված ձախ գուլպայի և աջ ոտքի համար նախատեսված կոշիկի վրա առկա կասկածելի արնանման հետքերում հաստատվեց մարդկային ծագման արյան առկայություն, որն ըստ արյան ABO իզոճշաբանական համակարգի առաջացել է ուղեկցող H հակածինով արյան A խումբ ունեցող որևէ անձից կամ անձանցից, այդ թվում հնարավոր էր նաև առաջանար Ա. Շահբազյանից: 3. Փորձաքննության ներկայացված` Ա.Շահբազյանի պայմանականորեն նշանակված աջ գուլպայի և ձախ ոտքի համար նախատեսված կոշիկի մանրակրկիտ զննությամբ արնանման կասկածելի հետքեր չեն հայտնաբերվել:
Դատահետքաբանական և դատաբժշկական համալիր փորձաքննության փորձագետի թիվ Հմ` 05931302 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Փորձաքննությանը ներկայացված` Ա.Շահբազյանին պատկանող հագուստներից կուրտկայի, սվիտերի և մայկայի ձախ կողակարերի շրջաններում առկա են մեխանիկական վնասվածքներ, որոնք իրենց բնույթով ծակած-կտրած են, առաջացել են միաժամանակ, միակողմանի սուր սայր ունեցող շեղբով ծակող-կտրող գործիքի` դանակի մեկ ներգործության հետևանքով: Ա.Շահբազյանի պատկանող հագուստներից` կուրտկայի վրա առկա է պատռվածք, իսկ վերջինիս, անդրավարտիքի և մեկ զույգ կոշիկների վրա առկա են նաև համեմատաբար հարթ մակերեսներ ունեցող կոշտ առարկաների հետ փոխազդեցության մեջ մտնելուն բնորոշ մակերեսային վնասվածքներ ու հետքեր, որոնցից յուրաքանչյուրի տեղակայությունը, բնույթը և առաջացման մեխանիզմը տրված է «Հետքաբանական մաս» բաժնում: Ներկայացված վարտիքի և գոտու վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Դեպքի վայրից հայտնաբերված և փորձաքննությանը ներկայացված կաշվետիպ հատվածը նախկինում հանդիսացել է Ա.Շահբազյանին պատկանող կուրտկայի առաջամասի ձախ կիսահատվածի գրպանը, որը վնասվել-պատռվել է մեխանիկական ձգվածության հետևանքով: Փորձաքննությանը ներկայացված Ս.Աբովյանին պատկանող վերնաշապիկի վրա մեխանիկական բնույթի վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել: Փորձաքննությանը ներկայացված Ա.Շահբազյանի վերնահագուստների վրա առկա ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքը իր բնույթով, տեղակայությամբ ու չափով համընկնում է նրա դիակի վրա հայտնաբերված ու դատաբժշկական թիվ 921 եզրակացության մեջ նկարագրված ծակած-կտրած բնույթի վնասվածքին և այդպիսիք պատճառվել են են միակողմանի սուր սայր ունեցող շեղբով ծակող-կտրող գործիքով` դանակով: Ինչ վերաբերվում է մարմնի` հագուստով ծածկված մակերեսների վրա հայտնաբերված մյուս վնասվածքներին (քերծվածքներ, արյունազեղումներ), ապա դրանց համապատասխանող տեղամասերում հագուստների վրա բնորոշ վնասվածքներ չեն հայտնաբերվել (բացառությամբ աջ նախաբազկի): Ծակած-կտրած վնասվածքը ստանալու պահին Ա.Շահբազյանը և վնասվածք պատճառողը կարող էր գտնվել հնարավոր ցանկացած դիրքերում, որոնք չէին խոչընդոտի տվյալ վնասվածքի առաջացմանը: Իսկ այդ վնասվածքի վերքային խողովակի ուղղության վերաբերյալ հարցը պարզաբանված է նրա դիակի դատաբժշկական փորձաքննությամբ: Ս.Աբովյանի աջ բազկի վրա հայտնաբերված վնասվածքին համապատասխանող վնասվածք, փորձաքննությանը ներկայացված նրան պատկանող վերնաշապիկի վրա չկա:
Դատահետքաբանական և դատաապրանքագիտական համալիր փորձաքննության փորձագետի թիվ Հմ` 1886 եզրակացությամբ, համաձայն որի` փորձաքննությանը ներկայացված` «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07 PS 070 պ/հ և «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25 ՕՍ 923 պ/հ ավտոմեքենաների վրա առկա են մեխանիկական բնույթի հետքեր (տեղակայությունները, բնույթը, ուղղվածությունները և չափերը տես հետքաբանական մասում), որոնք կարող էին առաջանալ վերջիններս իրենց համապատասխան վնասված տեղամասերով միմյանց հետ բախվելու հետևանքով: Փորձաքննությանը տրամադրված «Տոյոտա Պրադո» մակնիշի 07 PS 070 պ/հ ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը, դեպքի օրվա դրությամբ, գնահատվում է 15000 (տասնհինգ հազար) դրամ: Փորձաքննությանը տրամադրված «Նիսան Տիդա» մակնիշի 25 ՕՍ 923 պ/հ ավտոմեքենային պատճառված նյութական վնասի չափի ընդհանուր շուկայական արժեքը, դեպքի օրվա դրությամբ, գնահատվում է 4000 (չորս հազար) դրամ:
Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի 098-43-17-11 և 099-43-17-11 հեռախոսահամարների և Սերգեյ Հմայակի Հարությունյանի կողմից օգտագործած 091-46-76-91 հեռախոսահամարի հեռախոսազանգերի և այն սպասարկած ալեհավաքների տեղակայման վերծանումների զննության արձանագրություններով, համաձայն որոնց` Վ.Հարությունյանը դեպքի վայր է ժամանել իր հորեբոր որդու` Սերգեյ Հարությունյանի դեպքի վայր կանչելուց հետո, վիճաբանության և կռվի ժամանակ գտնվել է դեպքի վայրում:
Դեպքի վայրի զննության մասին 19.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրություններով, ըստ որոնց` Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու աջակողմյան հատվածում գտնվող «CPS» բենզալցակայանի դիմացի մայթեզրից զննությամբ հայտնաբերվել է սև գույնի հագուստի ներքին գրպան հիշեցնող հատված, որի վրա առկա է եղել «LEDERMA» գրառումը: Զննությամբ հայտնաբերվել են նաև արնանման հետքեր:
Իրեղեն ապացույց հանդիսացող տուժող Արսեն Շահբազյանի հագուստների առկայությամբ:
Մեղադրանքի հիմքում է դրվել նաև անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 30.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրությունը, համաձայն որի` Սերգեյ Հարությունյանն իրեն ներկայացված 4 լուսանկարներից ճանաչել է 2-րդ լուսանկարում պատկերված անձին, ով իրեն հայտնի է որպես «Մոսո» անունով և հայտարարել, որ նա 2012 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, երբ ինքը զանգահարել է հորեղբոր որդուն` Վաղինակ Հարությունյանին, նա վերջինիս հետ «Մերսեդես» մակնիշի 10 ** 444 համարանիշի ավտոմեքենայով եկել է Թբիլիսյան խճուղի, որտեղ վիճաբանություն է եղել և ինքը տեսել է, թե վիճաբանության ժամանակ ինչպես է Մոսոն թիակային հատվածից հարվածել «Պրադո» մակնիշի ավտոմեքենայի վարորդի հետ եղած ուղևորին:
Դատարանը գտնում է, որ սույն գործով տվյալ արձանագրությունը պետք է ճանաչել անթույլատրելի ապացույց հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ կետի համաձայն` «Քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել` ... 5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ...», իսկ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 224-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Ճանաչման ներկայացնելուց հետո կազմվում է արձանագրություն, որում նշվում են ճանաչողի տվյալները և դատավարական կարգավիճակը, ինչպես նաև նրա նախազգուշացված լինելը ցուցմունքներ տալուց հրաժարվելու կամ խուսափելու, ակնհայտ սուտ ցուցմունքներ տալու համար սահմանված պատասխանատվության մասին: Արձանագրության մեջ նշվում են ճանաչման ներկայացված անձանց տվյալները և առարկաների նկարագրությունը` մանրամասնորեն շարադրելով այն հատկանիշները, որոնցով կատարվել է դրանց ճանաչումը»:
Տվյալ դեպքում անձին լուսանկարով ճանաչման ներկայացնելու մասին 30.10.2012թ.-ին կազմված արձանագրության մեջ նշված չեն ճանաչման ներկայացված լուսանկարներում նշված անձանց տվյալները, պարզ չէ, թե Սերգեյ Հարությունյանն իրեն ճանաչման ներկայացված անձանց լուսանկարներից ում է ճանաչել: Հետևաբար այս ապացույցը ձեռք է բերվել քննչական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ: (…)»:
Առաջին ատյանի դատարանն իր դատական ակտով միաժամանակ արձանագրել է հետևյալը.
«(...) Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ, դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտել և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարում, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Ամբաստանյալի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս դատարանը հաշվի է առնում ինչպես կատարած հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` այն, որ ամբաստանյալը երիտասարդ է, նախկինում դատված ու արատավորված չի եղել, Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի Անհատական տնատիրության թիվ 2 թաղ. լիազոր ներկայացուցիչ Ա.Առաքելյանի, «Հարությունյան Շին» ՍՊԸ-ի ֆինանսական գծով տնօրենի տեղակալ Արմեն Մարտիրոսյանի կողմից բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը դիտում է այն, որ նրա խնամքի տակ են գտնվում մինչև 14 տարեկան 2 երեխաները (ծնված` 06.01.2004թ.-ին և 21.09.2001թ.-ին), 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը, ինքնակամ ներկայացել է ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչություն:
Որպես ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանք դատարանը չի հայտնաբերել:
Նման պայմաններում դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանն իր կատարած հանցանքի համար ենթակա է պատժի, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում, (…)»:
23. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերի և հիմնավորումերի սահմաններում անդրադառնալով ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին վերագրվող արարքին Առաջին ատյանի դատարանի կողմից տրված քրեաիրավական գնահատականի իրավաչափության հարցին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Դիտավորությամբ մեկ ուրիշին մարմնական վնասվածք պատճառելը կամ առողջությանն այլ ծանր վնաս պատճառելը, որը վտանգավոր է կյանքի համար կամ առաջացրել է տեսողության, խոսքի, լսողության կամ որևէ օրգանի կամ օրգանի ֆունկցիայի կորուստ կամ արտահայտվել է դեմքի անջնջելի այլանդակմամբ, ինչպես նաև կյանքի համար վտանգավոր այլ վնաս է պատճառել առողջությանը կամ առաջացրել է դրա քայքայում՝ զուգորդված ընդհանուր աշխատունակության ոչ պակաս, քան մեկ երրորդի կայուն կորստով կամ հանցավորի համար ակնհայտ մասնագիտական աշխատունակության լրիվ կորստով կամ առաջացրել է հղիության ընդհատում, հոգեկան հիվանդություն, թմրամոլությամբ կամ թունամոլությամբ հիվանդացում՝
(…)
2. Նույն արարքը, որը կատարվել է՝
(…)
6) մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից,
(…)
9) խուլիգանական դրդումներով,
(…)
պատժվում է ազատազրկմամբ՝ հինգից տասը տարի ժամկետով»:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածի համաձայն.
«1. Գործի քննությունը դատարանում կատարվում է միայն ամբաստանյալի նկատմամբ և միայն այն մեղադրանքի սահմաններում, որով նրան մեղադրանք է առաջադրվել:
2. Դատական քննության ընթացքում մեղադրանքի փոփոխություն թույլատրվում է, եթե դրանով չի վատթարանում ամբաստանյալի վիճակը, և չի խախտվում ամբաստանյալի պաշտպանության իրավունքը: Մեղադրանքը խստացման առումով փոխելը թույլատրվում է միայն սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով և դեպքերում»:
Ուսումնասիրելով և վերլուծելով սույն քրեական գործի նյութերը, քրեական գործով ձեռք բերված յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ինչպես քրեական գործի նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ հիմնավորվել է ինչպես նախաքննության մարմնի կողմից մեղադրական եզրակացությամբ, այնպես էլ վիճարկվող դատական ակտում Առաջին ատյանի դատարանի կողմից արված հետևությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանը 2012թ. հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 23:20-ի սահմաններում, իր հորեղբոր որդու` Սերգեյ Հարությունյանի կանչով այլ անձանց հետ միասին գնալով Երևան քաղաքի Թբիլիսյան խճուղու վրա գտնվող «Էթնա» ռեստորանային համալիրի մոտ, նկատելով Սերգեյ Հարությունյանի հետ Սերյոժա Աբովյանին և Արսեն Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, բազմաթիվ հարվածներ են հասցրել Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ, որոնք դրսևորվել են` փակ, բութ գանգուղեղային վնասվածքի, աջ ակնակապճի, գլխի մազածածկ շրջանի փափուկ հյուսվածքների, աջ քունքամկանի, գլխուղեղի փափուկ թաղանթների, ուղեղանյութի արյունազեղումների, ճակատի շրջանի քերծվածքների և քթոսկրի կոտրվածքի ձևով, որոնք Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել են ծանր վնաս: Այնուհետև, այլ անձն իր մոտ եղած սուր, ծակող-կտրող գործիքով դիտավորությամբ հարվածել է Ա.Շահբազյանի կրծքավանդակի ձախ հատվածին` վերջինիս ապօրինաբար զրկելով կյանքից:
Վերաքննիչ դատարանը, գնահատելով սույն գործով ձեռք բերված և վերը վկայակոչված ապացույցները, հաստատված է համարում այն, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանը մի խումբ անձանց հետ, տուժող Արսեն Շահբազյանի առողջությանը պատճառել է ծանր վնաս, այսինքն կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներին, որի համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վաղինակ Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրնսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված է, և այդ մասով ինչպես նախաքննության մարմինը, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանը, ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի արարքին տվել են քրեաիրավական ճիշտ գնահատկան և քրեական օրենքը ճիշտ են կիրառել, իսկ այն վիճարկելու վերաբերյալ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, անհիմն են ու չփաստարկված, չեն բխում սույն գործի օբյեկտիվ տվյալներից, առարկայազուրկ են և հերքված` քրեական գործի նախաքննությամբ ձեռք բերված ու Առաջին ատյանի դատարանում, դատաքննության ընթացքում, պատշած դատավարական ընթացակարգի պահպանմամբ հետազոտված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ` այդ թվում` վկա Սերգեյ Հարությունյանի նախաքննական, տուժող Սերյոժա Աբովյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներով, վերջիններիս առերես հարցաքննության արձանագրություններով, տուժող Արսեն Շահբազյանի դիակի դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 927 և դիակի լրացուցիչ դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 83/լ եզրակացություններով, ինչպես նաև քրեական գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով, իսկ նշված հանգամանքը հերքելու վերաբերյալ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի կողմից քրեական գործի նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տրված ցուցմունքները, որոնք ինքնին իրարամերժ են ու պարունակում են ներքին մի շարք հակասություններ, ամբաստանյալի կողմից հետապնդում են քրեական պատասխանատվությունից և պատժից խուսափելու կամ նվազ ծանր հանցանքի համար պատասխանատվության ու պատժի ենթարկվելու նպատակ, ուստի Վերաքննիչ դատարանի կողմից որպես արժանահավատ գնահատվել չեն կարող:
Միաժամանակ, պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում անդրադառնալով ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության ու այդ կապակցությամբ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից վիճարկվող դատական ակտում արված հետևության իրավաչափության հարցին, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն.
«Որոշակի փաստական հանգամանքներ ունեցող գործով վճռաբեկ դատարանի կամ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի դատական ակտի հիմնավորումները, այդ թվում` օրենքի մեկնաբանությունները, պարտադիր են դատարանի համար նույնանման փաստական հանգամանքներով գործի քննության ժամանակ, բացառությամբ այն դեպքի, երբ վերջինս ծանրակշիռ փաստարկների մատնանշմամբ հիմնավորում է, որ դրանք կիրառելի չեն տվյալ փաստական հանգամանքների նկատմամբ»:
24. Վճռաբեկ դատարանն իր մի շարք որոշումներում հանգամանորեն անդրադարձել ու հստակ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել ինչպես խուլիգանության հանցակազմի, այնպես էլ խուլիգանական դրդումներով կատարվող հանցագործությունների որակման առանձնահատկությունների առնչությամբ:
Այսպես, Վճռաբեկ դատարանը Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով 2012 թվականի մարտի 30-ի որոշմամբ ձևավորել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը.
«(...) [Խ]ուլիգանություն կատարող անձը ոչ միայն գիտակցում է, որ իր գործողություններով խախտում է հասարակական կարգն ու բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորում հասարակության նկատմամբ, այլև ցանկանում է դա: Այլ խոսքով` խուլիգանության օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքները կատարող անձը ցանկանում է կոպիտ կերպով խախտել հասարակական կարգը և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորել, այլ ոչ թե գիտակցաբար թույլ է տալիս վերոնշյալ հետևանքների՝ հասարակական կարգի խախտման և բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման հնարավորությունը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ոչ բոլոր դեպքերում է, որ այլ հանցակազմի հատկանիշներ պարունակող արարք կատարելը, որն իրենում բովանդակում է նաև հասարակական կարգի կոպիտ խախտման և հասարակության նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունքի դրսևորման տարրեր (օրինակ՝ կենցաղային հողի վրա, անձնական դրդապատճառներով հասարակական վայրերում առաջացած ծեծկռտուքն ու վիճաբանությունը, որոնք արտաքնապես ընկալվում են որպես հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք) կարող է որակվել խուլիգանություն:
24. Սույն որոշման նախորդ կետում և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ շարադրված դիրքորոշումների հիման վրա Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը խուլիգանություն որակելու համար էական նշանակություն ունի դրա բնույթն ու կատարման շարժառիթը:
Զարգացնելով Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ խուլիգանությունը կարող է կատարվել խուլիգանական դրդումներով, որը դրսևորվում է հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու, հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու ձգտմամբ: Խուլիգանական դրդումների հիմքում ընկած են նաև անձի անզուսպ եսամոլությունը, սեփական անձի առավելությունն ընդգծելու միջոցով ներքին բավականություն ստանալու, զվարճանալու ձգտումը:
Խուլիգանություն կատարող անձն ինքնահաստատվում է, ձգտում հակահասարակական վարքագծով ապացուցել իր անկախությունը հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոններից, իր անձը հակադրելով հասարակությանը՝ ցույց տալ իր գերակայությունը և այլն:
25. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 21-րդ և 23-րդ կետերում, անձը կարող է սույն որոշման 24-րդ կետում նշված նպատակներին հասնել տարբեր արարքներով, որոնք կարող են նույնիսկ համընկնել ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված որոշակի հանցակազմերի օբյեկտիվ կողմը կազմող արարքների հետ, սակայն արարքը խուլիգանություն կամ այլ հանցագործություն որակելու հարցի լուծումը յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում կախված է արարքի շարժառիթից, ինչպես նաև հանցավորի հետապնդած նպատակից:
26. Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ խուլիգանական դրդումներն անհրաժեշտ է սահմանազատել արարքը կատարելու պահին անձի մոտ առկա հուզական վիճակից, որն անձի մոտ առաջացնում է լարվածություն, էմոցիոնալ բռնկվածություն և այլն: Մասնավորապես, եթե արարքն սկսվել է կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի կամ տուժողի հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծի հետևանքով, ապա անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք անձի արարքը (հայհոյանքներ տալը կամ այլ վարքագիծը) ստեղծված իրավիճակին համարժեք հուզական դրսևորում է, թե ուղղված է դիտավորությամբ հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելուն, որն արտահայտվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելով:
Վերոգրյալի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ այն դեպքում, երբ հանցավորի վարքագիծն ուղղված է կոնկրետ անձի, պայմանավորված է նրա հակաօրինական կամ հակաբարոյական վարքագծով և հանդիսանում է հանցավորի հուզական վիճակի արտահայտություն, խուլիգանության հանցակազմը բացակայում է:
27. Հիմք ընդունելով սույն որոշման 14-26-րդ կետերում ձևավորված իրավական դիրքորոշումները՝ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել այն դեպքում, երբ անձի մոտ առկա են խուլիգանական դրդումներ: Վերոգրյալի հետ մեկտեղ, Վճռաբեկ դատարանը հարկ է համարում ընդգծել, որ արարքը խուլիգանություն կարող է որակվել նաև այն դեպքերում, երբ անձի մոտ առկա են հանցանքի կատարման այլ դրդումներ, սակայն հանցանքի կատարման ընթացքում ձևավորվում են խուլիգանական դրդումներ, այլ խոսքով՝ արարքը կվերաճի խուլիգանության՝ հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով:
28. Ինչպես նշվել է սույն որոշման 22-րդ և համապատասխանաբար նաև Ա.Խաչատրյանի գործով որոշման մեջ, խուլիգանության վերաբերյալ գործերով անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև տուժողի վարքագիծը: Զարգացնելով վերոնշյալ դիրքորոշումը՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ այն դեպքում, երբ խուլիգանական գործողությունները կատարվել են կենցաղային հողի վրա առաջացած վեճի արդյունքում, ապա նախ անհրաժեշտ է պարզել, թե ով է հանդիսացել վեճը նախաձեռնողը: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն, եթե վիճաբանությունն առաջանում է տուժողի ոչ իրավաչափ վարքագծի հետևանքով և, հետևաբար, հանցանք կատարած անձի մոտ բացակայում են խուլիգանական դրդումները: Նման պարագայում արարքը կարող է խուլիգանություն որակվել միայն այն դեպքում, երբ խուլիգանական դրդումներն առաջանան հետագայում և արարքը վերաճի խուլիգանության (տե՛ս սույն որոշման 27-րդ կետը):
29. Ելնելով սույն որոշման 14-28-րդ կետերում շարադրված վերլուծությունից՝ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանություն (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 258-րդ հոդված) այն դեպքերում, երբ`
ա) արարքը կատարվում է ոչ հասարակական վայրում և (կամ) հասարակության անդամների բացակայությամբ,
բ) արարքի հետևանքով հասարակությանը լուրջ անհանգստություն չի պատճառվել,
գ) հանցավորի գործողությունները պայմանավորված են տուժողի հակաօրինական, հակաբարոյական վարքագծով և ուղղված են նրա, այլ ոչ թե հասարակության դեմ,
դ) բացակայում են խուլիգանական դրդումները, իսկ անձի արարքները պայմանավորված են նրա հուզական վիճակով,
ե) հասարակական կարգի կոպիտ խախտման նկատմամբ դրսևորվել է անզգուշություն,
զ) հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտող արարքը համընկնում է ՀՀ քրեական օրենսգրքով նախատեսված այլ հանցակազմի հատկանիշների հետ, սակայն դրա կատարմամբ հանցավորը հասարակական կարգը կոպիտ կերպով խախտելու և հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք դրսևորելու նպատակ չունի,
է) այլ դրդումներով կատարված հանցանքը չի վերաճել հասարակական կարգի կոպիտ խախտման, որը դրսևորվել է հասարակության նկատմամբ բացահայտ անհարգալից վերաբերմունքով (...)» (տե´ս Շահեն Հախվերդյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2012 թվականի մարտի 30-ի ԱՎԴ/0014/01/11 որոշման 23-29-րդ կետերը):
Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով 2010 թվականի մարտի 26-ի ՎԲ-04/10 որոշմամբ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ.
«(…) Խուլիգանական դրդումներն իրենցից ներկայացնում են բովանդակությամբ բարդ շարժառիթ, որի մեջ միահյուսվում են անսահման եսամոլությունը, խեղաթյուրված պատկերացումներն անձնական ազատությունների սահմանների մասին, բիրտ ուժի պաշտամունքը, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցքը, «ինքնահաստատման» պահանջը, սանձարձակությունը, անպարկեշտ վարքագիծը, ցինիզմը, դաժանությունը, հանդգնությունը, վիրավորանքը, չնչին առիթով արված դիտողության համար վրեժ լուծելը և այլն: Նշված շարժառիթների ամբողջությունը բնորոշ է յուրաքանչյուր խուլիգանության, սակայն խուլիգանական դրդումներով սպանություն կատարելիս դրանց միանում է նաև մարդկային կյանքի նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքն ընդհանրապես` անկախ տուժողի անձից:
Խուլիգանական դրդումներով սպանությունը հաճախ կատարվում է առանց տեսանելի առիթի կամ աննշան առիթն օգտագործվում է որպես պատրվակ սպանություն կատարելու համար: Որպես հանցագործության արտաքին պատճառ` առիթը սերտորեն կապված է հանցավորի ներքին դրդումների հետ: Ընդ որում, արարքը խուլիգանական դրդումներով սպանություն որակելու համար սպանության կատարման տեղը (վայրը) նշանակություն չունի: Այդպիսի սպանությունը կարող է կատարվել ոչ միայն հասարակական վայրում, պարտադիր չէ նաև մարդկանց ներկայությունը:
(…)
21. Սույն որոշման 19-րդ և 20-րդ կետերի հիման վրա Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը, շարադրված հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման արդյունքում իրավացիորեն նշել է, որ Ալիկ Մաթևոսյանի գործողություններն իրենցից ներկայացնում են հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերին նետված մարտահրավեր, իրեն շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկություն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցք, ինքնահաստատման պահանջ, ցինիզմ և դաժանություն, աննշան առիթը սպանության պատրվակ օգտագործել, և արդյունքում դատարանը հանգել է ճիշտ հետևության, որ դատապարտյալը տուժող Աղվան Հարությունյանին դիտավորությամբ կյանքից զրկել է խուլիգանական դրդումներով: Այսինքն` նա կատարել է հանցանք, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգքրի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 10-րդ կետով (...)»: (տե´ս Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2010 թվականի մարտի 26-ի ՎԲ-04/10 որոշման 19-րդ և 21-րդ կետերը):
25. Այս կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում արձանագրել, որ արարքը համարվում է խուլիգանական դրդումներով կատարված, երբ հանցավորն այն կատարում է առանց առիթի, կամ չնչին առիթն օգտագործելով, այսինքն երբ առիթն ու դրա պատասխան ռեակցիան (պատասխան գործողությունը) գտնվում են ակնհայտ անհամապատասխանության մեջ, երբ հանցավորի գործողությունները ենթադրյալ առիթին կամ դրդապատճառին ի պատասխան լինում են ակնհայտ ոչ ադեկվատ ու ոչ համարժեք, ինչն ընդգրկվում է նաև հանցավորի գիտակցությամբ: Ընդ որում, եթե հանցավորի և տուժողի միջև ծագած վիճաբանության ընթացքում հանցավորի կողմից բռնություն է գործադրվում, ապա անձի արարքը չի կարող որակվել որպես խուլիգանական դրդումներով կատարված, եթե վիճաբանության կամ կռվի նախաձեռնողը հանդիսացել է տուժողը, ինչպես նաև այն դեպքում, երբ նման վիճաբանության կամ կռվի պատճառ է հանդիսացել վերջինիս հակաբարոյական կամ հակաիրավական վարքագիծը:
Խուլիգականական դրդումների համար բնութագրական է ձգտումը սեփական գործողությունների ցուցադրականությանն ու հրապարակայնությանը՝ արտահայտելու համար ակնհայտ արհամարհանքը՝ հասարակության մեջ ընդունված վարքագծի կանոնների հանդեպ, երբ հանցավորը ձգտում է հակադրել սեփական վարքագիծը հասարական կարգին, արտահայտել արհամարհանք շրջապատի հանդեպ, բիրտ ուժ ցուցադրել, վրեժխնդիր լինել չնչին վիրավորանքի համար և այլն:
Հատկանշական է, որ ի տարբերություն խուլիգանության, որը դասվում է ձևական հանցակազմերի շարքին և սուբյեկտիվ կողմից դրսևորվում է միմիայն ուղղակի դիտավորությամբ, խուլիգանական դրդումներով առողջությանը ծանր կամ միջին ծանրության վնաս պատճառելը նյութական հանցակազմի տեսակ է, որի սուբյեկտիվ կողմը կարող է դրսևորվել ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի դիտավորությամբ, երբ գիտակցելով սեփական գործողությունների հանրորեն վտանգավոր բնույթը, հանցավորը գիտակցում է, որ իր գործողությունների արդյունքում տուժողի առողջությանը կարող է վնաս հասցվել և ցանկանում կամ գիտակցաբար թույլ է տալիս դրանց վրա հասնելը: Եթե խուլիգանական դրդումներով արարքը կատարվում է ուղղակի դիտավորությամբ, ապա տուժողի առողջությանը վնաս հասցնելը հանդիսանում է նպատակ, որին ուղղված են հանցավորի գործողությունները, իսկ եթե արարքը դրսևորվում է անուղղակի դիտավորությամբ, ապա նման նպատակը բացակայում է:
26. Վճռաբեկ դատարանի կողմից Շահեն Հախվերդյանի և Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործերով որոշումներով ձևավորած ու վերը վկայակոչված իրավական դիրքորոշումների, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանի վերոշարադրյալ իրավական մոտեցման համատեքստում վերլուծելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով մեղսագրվող արարքը նրա կողմից խուլիգանական դրդումներով կատարելու հանգամանքը, այսինքն, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված հանցանք գործելու մեջ ամբաստանյալի մեղավորության վերաբերյալ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունը հաստատված չէ գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ ու չի բխում սույն գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը, քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետազոտման ու գնահատման արդյունքում ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին վերագրվող և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված արարքի քրեաիրավական որակման վերաբերյալ իր հետևությունը ձևավորելիս, գործով ձեռք բերված փաստական հանգամանքները չի վերլուծել Վճռաբեկ դատարանի կողմից մի շարք որոշումներում` մասնավորապես Շահեն Հախվերդյանի և Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործերով որոշումներով ձևավորած իրավական դիրքորոշումների համատեքստում` ինչը դատարանին զրկել է ամբաստանյալին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով մեղսագրվող արարքի քրեաիրավական որակման հարցում վերջնական իրավաչափ ու հիմնավոր հետևության հանգելու օբյեկտիվ հնարավորությունից: Արդյունքում Առաջին ատյանի դատարանը ամբաստանյալի արարքն իրավաբանորեն ճիշտ չի որակել ու քրեական օրենքը սխալ է կիրառել, այսինքն կիրառել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետը, որը կոնկրետ իրավահարաբերությունների նկատմամբ ենթակա չէր կիրառման, ինչը հանգեցրել է դատական սխալի և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի համաձայն, հիմք է Առաջին ատյանի դատարանի վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու համար: Այսպես.
Համաձայն վիճարկվող դատական ակտի, Առաջին ատյանի դատարանը հաստատված է համարել այն հանգամանքը, որ դեպքի օրը, հորեղբոր որդուց` գործով վկա Սերգեյ Հարությունյանից տեղեկանալով տեղի ունեցած վթարի մասին, րոպեներ անց` ժամը 23:20-ի սահմաններում, այլ անձանց հետ միասին մոտենալով ավտովթարի վայրին և նկատելով Ս.Հարությունյանի հետ Ս.Աբովյանին ու Ա.Շահբազյանին բարձր ձայնով վիճաբանելիս, ըստ էության չպարզելով վիճաբանության պատճառները` նշված չնչին առիթն օգտագործելով, Վ.Հարությունյանն իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով` խուլիգանական դրդումներով անմիջապես բռունցքով հարվածել է Ա.Շահբազյանի դեմքին, որից անմիջապես հետո ամբաստանյալն այլոց հետ միասին բազմաթիվ հարվածներ է հասցրել տուժող Արսեն Շահբազյանի մարմնի տարբեր մասերին և պատճառել մարմնական վնասվածքներ:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ հիմնավորված ու պատճառաբանված չէ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանը, գալով դեպքի վայր, չպարզելով վիճաբանության պատճառները, նշված չնչին առիթն օգտագործելով, բռունցքով առաջինը հարվածել է Ա.Շահբազյանի դեմքին, որից էլ վիճաբանություն ու ծեծկրտուք է սկսվել: Հիմնավորված ու փաստարկված չէ նաև Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունն այն մասին, որ Վ.Հարությունյանը, ինչպես առաջին, այնպես էլ հաջորդող հարվածները Ա.Շահբազյանին հասցրել ու նրա առողջությանը ծանր վնաս է պատճառել իր անձի առավելությունն ու գերազանցությունն ընդգծելու մղումով:
Ալիկ Մաթևոսյանի վերաբերյալ գործով որոշմամբ ձևավորած իրավական դիրքորոշման համատեքստում վերլուծելով ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին վերագրվող ու ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով նախատեսված արարքը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությամբ ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն կարող համարվել ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի գործողությունները որպես հասարակության և բարոյականության համընդհանուր ճանաչում ստացած նորմերին նետված մարտահրավեր, շրջապատին և հասարակությանը հակադրելու և հակազդելու ցանկություն, իր անձի «առավելությունները» ընդգծելու մոլուցք, ինքնահաստատման պահանջ, ցինիզմ կամ դաժանություն դիտարկելու համար: Այն չի հիմնավորվել նաև վիճաբանությանն անմիջական մասնակցություն ունեցած վկա Ս.Հարությունյանի, ինչպես նաև տուժող Ս.Աբովյանի նախաքննական և դատաքննական ցուցմուքններով:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների բավարար ամբողջությամբ չի հիմնավորվել նաև ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի` նախահարձակ լինելու, փոխադարձ քաշքշուկի ու ծեծկռտուքի նախաձեռնողը հանդիսանալու, ինչպես նաև Արսեն Շահբազյանին առաջինը հարվածելու հանգամանքը: Նշված հանգամանքները inter alia չեն հիմնավորվել նաև տուժող Սերյոժա Աբովյանի ինչպես նախաքննական, այնպես էլ դատաքննական ցուցմունքներով: Բացի այդ, քրեական գործով ձեռք բերված փաստական տվյալներով չի հերքվել նաև ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի կողմից դեպքի վայր գալուց հետո, վթարի հետևանքով պատճառված վնասը հարթելու կապակցությամբ Ս.Հարությունյանի, Ս.Աբովյանի և Ա.Շահբազյանի միջև արդեն իսկ ծագած վիաճաբանությունը հարթելու փորձ կատարելու հանգամանքը, ինչպես նաև վիճաբանության ընթացքում Ա.Շահբազյանի կողմից առաջինը ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին հարվածելու ու մարմնական վնասվածք պատճառելու վերաբերյալ պաշտպանական կողմի առաջ քաշված վարկածը: Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ դեպքի պահին վիճաբանության մասնակիցների գործողությունների հաջորդականության, ինչպես նաև ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի` նախահարձակ հանդիսանալու վերաբերյալ դատողությունները բացակայում են նաև նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքի ձևակերպման մեջ:
Վերոգրյալը հիմք է տալիս Վերաքննիչ դատարանին փաստելու, որ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 9-րդ կետով առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորվածության վերաբերյալ ինչպես նախաքննության մարմնի, այնպես էլ Առաջին ատյանի դատարանի հետևությունները զուտ ենթադրություններ են, սուբյեկտիվ դատողություններ և չփարատված կասկածներ, որոնք անմեղության կանխավարկածի սկզբունքի համատեքստում, կոնկրետ դեպքում, ենթակա են մեկնաբանման հօգուտ ամբաստանյալի:
Միաժամանակ անդրադառնալով առաջադրված մեղադրանքում Վաղինակ Հարությունյանի անմեղությունը հռչակելու, նրան անպարտ և արդարացված ճանաչելու վերաբերյալ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքի պահանջին, Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով վերը բերված պատճառաբանություններն ու հիմնավորումները, գտնում է, որ այդ կապակցությամբ պաշտպանի կողմից վերաքննիչ բողոքում բերված և Վերաքննիչ դատարանում ներկայացված պատճառաբանություններն անհիմն են ու չփաստարկված, չեն բխում սույն գործով ձեռք բերված օբյեկտիվ տվյալներից, հետևաբար ամբաստանյալի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու կամ նոր քննություն կատարելու համար գործը ստորադաս դատարան ուղարկելու հիմքեր չկան:
Վերոգրյալի հաշվառմամբ, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի կողմից կատարված արարքը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետի հատկանիշներին:
Հաշվի առնելով նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածով ամրագրված օրենսդրական պահանջը, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով վերագրվող արարքը պետք է վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով, որի համար ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Վերաքննիչ դատարանը միաժամանակ գտնում է, որ ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի նկատմամբ պետք է նշանակել հոդվածի սանկցիայով նախատեսված ազատազրկման ձևով պատիժ, որն ամբաստանյալը պետք է կրի, նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ, առանց ամբաստանյալի կողմից ազատազարկման ձևով պատիժը ռեալ կրելու, Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ, կոնկրետ դեպքում, հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրագործմանը, հետևաբար այդ առումով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը բավարարելու հիմքեր չկան:
Ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում ինչպես նրան վերագրվող հանցագործության բնույթն ու հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, այնպես էլ ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները` այն, որ երիտասարդ է, նախկինում դատապարտված կամ այլ կերպ արատավորված չի եղել, բնութագրվում է դրականորեն:
Որպես ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում խնամքին մինչև 14 տարեկան երկու երեխաների (ծնված` 06.01.2004թ.-ին և 21.09.2001թ.-ին) և 2-րդ խմբի հաշմանդամ հոր առկայությունը, ինչպես նաև այն, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում կամովին ներկայացել է ոստիկանություն:
Ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի պատասխանատվությունն և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ Վերաքննիչ դատարանը չի արձանագրում:
Վերոգրյալի համատեքստում անդրադառնալով նաև տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցչի վերաքննիչ բողոքի պահանջին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն անհիմն է ու ենթակա է մերժման:
27. Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-395-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Ամբաստանյալ Վ.Հարությունյանի պաշտպան Ե.Սարգսյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարել մասնակիորեն, իսկ տուժողի իրավահաջորդի ներկայացուցիչ Վ.Էլբակյանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի` 2015 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը՝ քրեական գործով ըստ մեղադրանքի Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ և 9-րդ կետերով, բեկանել և փոփոխել:
3. Ամբաստանյալ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով և դատապարտել ազատազրկման` 5 (հինգ) տարի ժամկետով` պատժի սկիզբը հաշվելով 2013 թվականի դեկտեմբերի 30-ից:
Ամբաստանյալ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանը պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
4. Ամբաստանյալ Վաղինակ Ռազմիկի Հարությունյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց ընտրված կալանավորումը թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
5. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի 2015 թվականի ապրիլի 18-ի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ:
6. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Լ.ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ՝ Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ













զ