ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Գործ №-ԵԱՔԴ/0083/01/14

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների
ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի
կազմը նախագահող դատավոր` Ա. Մկրտչյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

<<8>> հուլիսի 2015 թվականի ք. Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

նախագահող դատավոր` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
դատավորներ` Հ. ՏԵՐ-ԱԴԱՄՅԱՆ
Մ. ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

քարտուղարությամբ` Մ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ
մասնակցությամբ`
տուժող` Ա. ՂԱԶԱՐՅԱՆԻ
տուժողի ներկայացուցիչ` Խ. ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
պաշտպան` Հ. ԻՍՐԱՅԵԼՅԱՆԻ
ամբաստանյալ` Ա. ՇԱՀԻՋԱՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանի պաշտպան Հայկ Իսրայելյանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքի հիման վրա, վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արտակ Սուրենի Շահիջանյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գործի դատավարական նախապատմությունը.

1. ՀՀ ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ` Ա. Մանուկյանի 2013թ. մարտի 22-ի որոշմամբ Արամ Վաղարշակի Ղազարյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով քրեական գործի հարուցումը մերժվել է Արտակ Շահիջանյանի արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ: /Տե՛ս քրեական գործի նյութեր հ.1 գ-թ 11/

2. 2013թ.մայիսի 8-ին Արամ Ղազարյանը և նրա ներկայացուցիչ Խաչատուր Խաչատրյանը բողոք են ներկայացրել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան` հետաքննիչի վերոնշյալ որոշումը վերացնելու վերաբերյալ:
Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 21-ի որոշմամբ Արամ Ղազարյանի և նրա ներկայացուցիչ Խաչատուր Խաչատրյանի բողոքը մերժվել է: /հ.1 գ-թ 18-19/

3. Արամ Ղազարյանը և նրա ներկայացուցիչ Խաչատուր Խաչատրյանը 2013թ.մայիսի 31-ին վերաքննիչ բողոք են ներկայացրել Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 21-ի որոշման դեմ:
ՀՀ Վերաքննիչ քրեական դատարանի 2013թ. հուլիսի 13-ի որոշմամբ դիմող Արամ Ղազարյանի և նրա ներկայացուցիչ Խաչատուր Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքը բավարարվել է:
<<Բողոքը քննության առնելու մասին>> Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. մայիսի 21-ի որոշումը բեկանվել է և << Քրեական գործի հարուցումը մերժելու մասին>> ՀՀ Ոստիկանության Արաբկիրի բաժնի հետաքննության բաժանմունքի տեսուչ Ա. Մանուկյանի 22.03.2013թ. որոշումը վերացվել է, որը պարտադիր է դարձրել դատախազի կողմից գործի հարուցումը: /հ.1 գ-թ 22-31/

4. Արաբկիր և Քանաքեռ–Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ. Մկրտչյանի 2013թ. հուլիսի 22-ի որոշմամբ` Արամ Ղազարյանի հաղորդման հիման վրա նախապատրաստված նյութերով հարուցվել է թիվ 14201313 քրեական գործը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներով: /հ.1 գ-թ 32-33/

5. ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. հուլիսի 23-ի թիվ 14201313 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 35-36/

6. Քննիչ Ս. Մովսիսյանի 2013թ. օգոստոսի 30-ի զեկուցագրով, արձակուրդ մեկնելու կապակցությամբ, խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 14201313 քրեական գործի հետագա նախաքննությունը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի ՔՎ Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2013թ. օգոստոսի 30-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 56, 57/

7. Ավագ քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2013թ. սեպտեմբերի 18-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. նոյեմբերի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Հ. Մկրտչյանի 2013թ. սեպտեմբերի 18-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. նոյեմբերի 22-ը: /հ.1 գ-թ 78-79/

8. Քննիչ Ա. Ներսիսյանի 2013թ. հոկտեմբերի 25-ի զեկուցագրով, գործուղման ժամկետն ավարտելու կապակցությամբ, խնդրել է իր վարույթում գտնվող թիվ 14201313 քրեական գործի հետագա նախաքննությունը հանձնել մեկ այլ քննիչի:
Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Բադասարյանի 2013թ. հոկտեմբերի 25-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 129, 130/

9. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2013թ. նոյեմբերի 19-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանի 2013թ. նոյեմբերի 19-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2013թ. դեկտեմբերի 22-ը: /հ.1 գ-թ 142-143/

10. 2013թ. դեկտեմբերի 5-ին թիվ 14201313 քրեական գործով Արտակ Շահիջանյանը ձերբակալվել է: /հ.1 գ-թ 147-150/

11. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2013թ. դեկտեմբերի 7-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործով Արտակ Շահիջանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.1 գ-թ 197/

12. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2013թ. դեկտեմբերի 7-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան /այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան/` թիվ 14201313 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Շահիջանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կալանավորումը ընտրելու մասին: /հ.1 գ-թ 204-205/

13. Առաջին ատյանի դատարանի 2013թ. դեկտեմբերի 7-ի որոշմամբ քննիչի վերը նշված միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 14201313 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Շահիջանյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը` 2/երկու/ ամիս ժամկետով:
Մեղադրյալ Արտակ Շահիջանյանի պաշտպան Գ. Մալխասյանի միջնորդությունը բավարարվել է և թիվ 14201313 քրեական գործով մեղադրյալ Արտակ Շահիջանյանի նկատմամբ որպես 07.12.2013թ. ընտրված կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառվել է գրավ` գրավի գումարի չափը սահմանելով 500.000 ՀՀ դրամ:/հ.1 գ-թ 207-208/

14. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2013թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հունվարի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանի 2013թ. դեկտեմբերի 18-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հունվարի 22-ը: /հ.1 գ-թ 216-217/

15. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2013թ. դեկտեմբերի 18-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործն ուղարկվել է Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազին` ըստ քննչական ենթակայության ՀՀ հատուկ քննչական ծառայություն ուղարկելու միջնորդությամբ: /հ.1 գ-թ 217-218/

16. ՀՀ հատուկ քննչական ծառայության ՀԿԳ քննիչի պաշտոնակատար Զ. Թադևոսյանի 2014թ. հունվարի 10-ին թիվ 14201313 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.1 գ-թ 221/

17. Քննիչի պաշտոնակատար Զ. Թադևոսյանի 2014թ. հունվարի 18-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մարտի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
ՀՀ գլխավոր դատախազության վարչության ավագ դատախազ Ա. Երիցյանի 2014թ. հունվարի 21-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մարտի 22-ը: /հ.2 գ-թ 3-4/

18. Քննիչի պաշտոնակատար Զ. Թադևոսյանի 2014թ. փետրվարի 25-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործն ուղարկվել է ՀՀ գլխավոր դատախազություն` ըստ քննչական ենթակայության հարցը լուծելու նպատակով: /հ.2 գ-թ 135-136/

19. Արաբկիրի քննչական բաժնի ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. մարտի 4-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործը ընդունվել է վարույթ և կատարվել է նախաքննություն: /հ.2 գ-թ 140-141/

20. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. մարտի 19-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մայիսի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանի 2014թ. մարտի 21-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. մայիսի 22-ը: /հ.2 գ-թ 168-169/

21. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. մայիսի 19-ի որոշմամբ միջնորդություն է հարուցվել դատավարական ղեկավարում իրականացնող դատախազին՝ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հուլիսի 22-ը երկարացնելու վերաբերյալ:
Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազության դատախազ Ա. Մնացականյանի 2014թ. մայիսի 22-ի հաստատմամբ թիվ 14201313 քրեական գործի նախաքննության ժամկետը երկարացվել է 2 /երկու/ ամիս ժամկետով` մինչև 2014թ. հուլիսի 22-ը: /հ.2 գ-թ 1822-1823/

22.Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. հունիսի 12-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործով Ա. Շահիջանյանի կողմից Գ. Հովսեփյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույք խարդախությամբ հափշտակելու մասով Ա. Շահիջանյանի նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել հանցակազմի բացակայության հիմքով: /հ.2 գ-թ 191-194/

23.Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. հունիսի 12-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործով Ա. Շահիջանյանի կողմից տարադրամի փոխանակման կետի դրամարկղից 9.000.000 /ինը միլիոն/ ՀՀ դրամ վերցնելու մասով վերջինիս նկատմամբ քրեական հետապնդում չի իրականացվել հանցակազմի բացակայության հիմքով: /հ.2 գ-թ 196-200/

24. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործով մեղադրյալ Ա. Շահիջանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է, և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.2 գ-թ 203/

25. Ավագ քննիչ Ա. Բաղդասարյանի 2014թ. հունիսի 13-ի որոշմամբ թիվ 14201313 քրեական գործով Արտակ Շահիջանյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով: /հ.2 գ-թ 204/

26. 2014թ. հունիսի 23-ին թիվ 14201313 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Առաջին ատյանի դատարան` ըստ էության քննելու համար, որն Առաջին ատյանի դատարանում ստացվել է 2014թ. հունիսի 25-ին: /հ.2 գ-թ 215-221, h.3 գ-թ 1/

27. Առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. հունիսի 26-ի որոշմամբ թիվ ԵԱՔԴ/0083/01/14 քրեական գործն ընդունվել է վարույթ, իսկ 2014թ. հուլիսի 4-ի որոշմամբ այն նշանակվել է դատական քննության: /հ.3 գ-թ 2, 11/

28. Առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մարտի 4-ի դատավճռով Արտակ Սուրենի Շահիջանյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Արտակ Շահիջանյանի նկատմամբ որպես կալանավորման այլընտրանքային խափանման միջոց կիրառված գրավը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Քաղաքացիական հայցը բավարարվել է և ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանից հօգուտ տուժող Արամ Ղազարյանի որոշվել է բռնագանձել 11.657.100 ՀՀ դրամ, որպես հանցագործության հետևանքով անմիջականորեն պատճառված գույքային վնասի հատուցում:
Դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 900033097016 հաշվեհամարին 07.12.2013թ. որպես գրավ մուծված 500.000 /հինգ հարյուր հազար/ ՀՀ դրամը որոշվել է վերադարձնել գրավատու Գայանե Գրիգորյանին:/հ.3 գ-թ 115-122/

29. Ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի պաշտպան Հ. Իսրայելյանը 2015թ. ապրիլի 8-ին վերաքննիչ բողոք է ներկայացրել վերոհիշյալ դատավճռի դեմ:
Տուժող Ա. Ղազարյանը և նրա ներկայացուցիչ Խ. Խաչատրյանը 2015թ. ապրիլի 22-ին վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պատասխան առարկություններ են ներկայացրել Վերաքննիչ դատարան:

30.Քրեական գործի նյութերը Վերաքննիչ դատարանում ստացվել է 2015թ. ապրիլի 14-ին: Վերաքննիչ դատարանի 2015թ. ապրիլի 17-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և նշանակվել Վերաքննիչ դատարանի դռնբաց դատական նիստում քննության:

Գործի փաստական հանգամանքները.

31. Առաջին ատյանի դատարանի կողմից ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանը դատապարտվել է այն արարքը կատարելու համար, որ նա աշխատելով Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 1-ին նրբանցք 9 հասցեում գործող և տարադրամի փոխանակման կետ հանդիսացող <<Գ. Բաղրամյան և ընկերներ>> ՍՊ ընկերությունում որպես գանձապահ` Արամ Վաղարշակի Ղազարյանից առանձնապես խոշոր չափերի գույք հափշտակելու մեկ միասնական դիտավորությամբ` 2012թ. մարտի 1-ին, չարաշահելով վերջինիս վստահությունը` տարադրամի փոխանակման կետում շրջանառության մեջ դնելու և եկամուտ ապահովելու պատրվակով վերջինիցս պահանջել և ստացել է 11.657.100 ՀՀ դրամին համարժեք 30.000 ԱՄՆ դոլար, որը սակայն խաբեությամբ հափշտակել է և ծախսել անձնական նպատակներով:
Այնուհետև, շարունակելով իր հանցավոր մտադրությունը, 2012թ. մարտ ամսին նույն պատրվակով Արամ Վաղարշակի Ղազարյանից պահանջել և խաբեությամբ ստացել է ևս 8.159.970 ՀՀ դրամին համարժեք 21.000 ԱՄՆ դոլար և հափշտակել այն` Արամ Վաղարշակի Ղազարյանին պատճառելով առանձնապես խոշոր չափի գույքային վնաս:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով.

32. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքում ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի պաշտպան Հ. Իսրայելյանը մասնավորապես նշել է, որ վերաքննիչ բողոք բերելու համար հիմք են դատական սխալները` նյութական և դատավարական իրավունքի, պաշտպանական իրավունքի խախտումները, որոնք խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը և ազդել են գործի ելքի վրա, քանի որ քրեական գործի մինչդատական և դատական վարույթներում ձեռք բերված, դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներով չի հիմնավորվել իր պաշտպանյալի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածով սահմանված հանցագործության մեջ մեղավորությունը։ Եվ դատավճիռն այդ մասով պատճառաբանված և հիմնավորված չէ։
Իր հետևությունները հիմնավորելու համար բողոքաբերը, հղում է կատարել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2011 թվականի փետրվարի 24-ի թիվ ԵԿԴ/0176/01/09 որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշմանը:
Ըստ բողոքաբերի, տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանում հետազոտված ոչ մի ուղղակի կամ անուղղակի ապացույցով չի հիմնավորվել, որ իր պաշտպանյալի մոտ գումարը չվերադարձնելու դիտավորությունն առաջացել է գումարը վերադարձնելուց առաջ ուստի և համաձայն մեջբերված նախադեպի տրամաբանությունից իր պաշտպանյալը չէր կարող մեղավոր ճանաչվել խարդախություն կատարելու մեջ։ Համաձայն ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի` ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի որոշումները պարտադիր են դատարանների համար։
Բողոքաբերը հղում է կատարել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի դրույթներին և նշել է, որ դատական ակտի պատճառաբանվածության վերաբերյալ Վճռաբեկ դատարանն իրավական դիրքորոշում է հայտնել Ֆ. Գալստյանի վերաբերյալ քրեական գործով, համաձայն որի <<Դատական ակտն օրինական է, եթե կայացվել է գործող օրենսդրության պահանջների պահպանմամբ, և հիմնավորված՝ եթե դրանում արված հետևությունները հիմնված են դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցների վրա։ Դատական ակտի պատճառաբանվածությունը կոչված է պարզաբանելու, թե ինչու է դատարանը եկել այս կամ այն հետևության, որ իրավանորմերով է ղեկավարվել նման որոշում կայացնելիս և միևնույն ժամանակ հնարավորություն է ստեղծում վերադաս դատարանի կողմից դատական ակտի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման համար։
19. Պատճառաբանված որոշման բացակայությունն արդեն իսկ օբյեկտիվորեն
սահմանափակում է վերադաս դատական ատյանի հնարավորությունը՝ լիարժեք
դատական ստուգման ենթարկելու բողոքարկվող դատական ակտի
օրինականությունն ու հիմնավորվածությունը և կայացնելու արդարացի որոշում,
հետևաբար դատական ակտի չպատճառաբանված լինելը հանգեցնում է քրեական
դատավարության կարևորագույն սկզբունքներից մեկի ՝ ՀՀ Սահմանադրությամբ և
քրեադատավարական օրենքով երաշխավորված արդար դատական քննության
իրավունքի խախտման>>։ (տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանն Ֆրունզիկ Գալստյանի
վերաբերյալ 2010թվականի մարտի 26-ի թիվ ԵԿԴ/0058/11/09 որոշումը)
Բողոքաբերը նշել է նաև, որ բողոքարկվող դատական ակտով Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում` Դատարանի իրավական վերլուծությունները բաժնում, ընդամենը մի քանի տողով նշել է, որ <<Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանի մեղավորությունը՝ խարդախություն՝ վստահությունը չարաշահելու եղանակով գույքի առանձնապես խոշոր չափերով հափշտակություն կատարելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի
178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, ապացուցված է։
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի>>։ Հենց այսքանով սահմանափակված է գործով թույլ տրված դատավարական և նյութական իրավունքի խախտումների վերաբերյալ իրավական վերլուծությունը և լիովին անտեսվել են պաշտպանական կողմի բազմաթիվ եզրահանգումները։ Նման ձևակերպումը վկայել է այն մասին, որ դատական ակտն ընդհանրապես պատճառաբանված չէ։
Ապացույցների հետազոտում մասում Առաջին ատյանի դատարանը դատական ակտում նշել է դատաքննության ընթացքում հետազոտված վկաների ցուցմունքների մի մասը: Հատկապես` 1/ Իր պաշտպանյալի տված դատաքննական ցուցմունքը, համաձայն որի իր պաշտպանյալը հանգամանալից ցուցմունք է տվել իր դիտավորության և դեպքի այլ մանրամասների մասին, որը Առաջին ատյանի դատարանը պատշաճ գնահատականի չի արժանացրել, 2/ վկա Ռուզաննա Գևորգյանը դատարանին հայտնել է այն մասին, որ տեղեկացել է, որ Ա. Շահիջանյանը 2011թ.–ին պարտքով գումար է վերցրել տուժողից և որ մի անգամ նույնիսկ տեսել է, թե ինչպես է Ա. Շահիջանյանը իրենից վերցրած գումարը փոխանցում տուժողին, հայտնել է որ տուժողր չէր կարող չիմանալ, թե Ա. Շահիջանյանը ինչ լիազորություններ և հնարավորություններ է ունեցել տարադրամի փոխանակման կետում, 3/ Հետազոտելով Լիանա Փասոդյանի նախաքննական ցուցմունքը, դրան իրավական գնահատական չի տվել և այդ մասին չի էլ նշել վճռում /անհիմն մերժելով պաշտպանական կողմի միջնորդությունը վկային դատարանում հարցաքննելու մասին սահմանափակելով օրենքով նախատեսված պաշտպանության իրավունքը/, 4/ Առաջին ատյանի դատարանը չի անդրադարձել և պատշաճ չի գնահատել նաև տուժողի դատաքննական ցուցմունքներն ամբողջությամբ, բացի այդ անհիմն մերժել է պաշտպանական կողմի միջնորդությունը տուժողին լրացուցիչ հարցաքննելու մասով: Առաջին ատյանի դատարանը գործի համար էական նշանակություն ունեցող այս հանգամանքները անտեսել է և ոչ միայն չի գնահատել, այլ նաև դրանք դատական ակտում չի էլ նշել, որոնք պատշաճ իրավական ընթացակարգով այլ ապացույցների հետ համադրելով Առաջին ատյանի դատարանը պետք է կայացներ արդարացման դատական ակտ։ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճռում որպես ապացույց է նշել անհայտ ծագմամբ ստացականի պատճեն:
Առաջին ատյանի դատարանն անհիմն մերժել է գործում առկա սկավառակների հետազոտումը, որով ևս մեկ անգամ կհիմնավորվեր իր պաշտպանյալի անմեղությունը:
Տվյալ դեպքում Առաջին ատյանի դատարանը անտեսել է իր պաշտպանյալի հայտարարություններն իր անմեղության մասին և անհիմն մերժել է արդարացնող ապացույցների հետազոտումը։
Համաձայն բողոքաբերի, եթե այնուամենայնիվ իր պաշտպանյալի մեղավորությունը հիմնավորված է համարել, Առաջին ատյանի դատարանը պետք է պատշաճ գնահատականի արժանացներ իր պաշտպանյալի անձը, գործում առկա մեղմացուցիչ հանգամանքները և կիրառեր ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը, սակայն այդ մասով նույնիսկ չի էլ նշել թե ինչու քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելի չէ։
Բողոքաբերը, հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի, 2-րդ մասի, 70-րդ հոդվածի դրույթներին, նշել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է հետևյալ դիրքորոշումը. <<(...) պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց իրական պատիժ նշանակելու ամբաստանյալի ուղղվելու հնարավորության մասին։ Դատարանր նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին (...)>> (տես Թամարա Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հոկտեմբերի 26-ի թիվ ՎԲ-192/07 որոշումը, Հուսիկ Բաղդասարյանի վերաբերյալ գործով 2008թվականի նոյեմբերի 28-ի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 որոշումը)։
Ընդ որում, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու համար պարտադիր
չէ, որպեսզի հանցավորի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող
հանգամանքները էականորեն նվազեցնեն արարքի՝ հանրության համար
վտանգավորության աստիճանը։ Դրանք <<սովորական>> մեղմացնող հանգամանքներ են, կարևորը այն է, որ դրանք բավարար լինեն գալու հետևության,
որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց քրեական պատիժը կրելու։
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածների կիրառումը հանցագործության տեսակի
հետ կապված որևէ սահմանափակման չեն ենթարկվում։ Դրանց կիրառումը
սահմանափակված չէ նաև հանցավոր արարքի վտանգավորության աստիճանով ու
բնույթով, ինչպես նաև անձանց շրջանակով, որոնց նկատմամբ այդ նորմերը չեն
կարող կիրառվել։ (ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 12-ին
Սուսաննա Սարգսի Ներսիսյանի վերաբերյալ կայացված նախադեպային ՎԲ-124/07
որոշում)։ Այդ նորմերը կարող են տարածվել բոլոր տեսակի հանցագործությունների
վրա, այդ թվում ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների վրա։
Տվյալ դեպքում Արտակ Շահիջանյանը նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է
դրական, ընտանիքը բաղկացած է 4 անձից, խնամքի տակ են գտնվում ՝ 2010թ. և
2013թ. ծնված մանկահասակ երեխաները, որոնցից մեկը ի ծնե հաշմանդամ է,
ընտանիքի միակ կերակրողն է, բնութագրվում է դրական, տվել է
ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, նախաքննության և դատաքննության փուլում
դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ։
Ըստ բողոքաբերի, առկա նշված հանգամանքներն իրենց համակցությամբ ավելի քան բավարար էին իր պաշտպանյալի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժ նշանակելու համար։
Վերը նշված նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումները, որոնք ազդել են ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը կրելու մասով գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 397-րդ, 398-րդ և 406-րդ հոդվածների հիման վրա, Առաջին ատյանի դատարանի որոշումը բեկանելու հիմք են։

33. Վերոգրյալի հիման վրա` ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի պաշտպան Հ. Իսրայելյանը խնդրել է ամբողջությամբ բեկանել Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 04.03.15թ. դատավճիռը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասով նախատեսված արարքի կատարման մեջ ճանաչելով և հռչակելով ամբաստանյալ Արտակ Շահինջանյանի անմեղությունը:
Կամ նրա կատարած արարքը վերաորակել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 214-րդ հոդվածի 1-ին մասով և <<Համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 19.06.2009թ. որոշման դրույթների կիրառմամբ կարճել քրեական գործի վարույթր։
Եթե Վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ այնուամենայնիվ իր պաշտպանյալի մեղավորությունը հիմնավորված է, ապա մասնակիորեն՝ պատժի մասով, բեկանել հիշյալ դատավճիռը, նշանակել համաչափ մեղմ պատիժ և կիրառել <<ՀՀ քրեական
օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված կարգով նշանակված պատիժը
պայմանականորեն չկիրառել, սահմանելով որոշակի ժամկետով փորձաշրջան։
Եթե Վերաքննիչ դատարանը գտնի, որ հնարավոր չէ կատարել վերոնշյալ պահանջները, ապա բեկանել հիշյալ դատավճիռը և գործն ուղարկել Առաջին ատյանի դատարան՝ նոր քննության, սույն գործով արձանագրված դատական սխալներն ուղղելու համար։

34. Ներկայացված վերաքննիչ բողոքի պատասխանում տուժող Ա. Ղազարյանը և նրա ներկայացուցիչ Խ. Խաչատրյանը խնդրել են Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 04.03.2015թ ԵԱՔԴ /0083/01/14 դատավճռի դեմ պաշտպան Հ. Իսրայելյանի կողմից բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել ամբողջությամբ։

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանի և ամբաստանյալի ելույթները, լսելով տուժողի և տուժողի ներկայացուցչի պատասխան ելույթները, ինչպես նաև` ուսումնասիրելով, վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.

ա/ Ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանին մեղսագրված արարքի հիմնավորվածությունը.

35. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
1/ ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2/ այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4/ ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն /…/>>:

36. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`<< Խարդախությունը, որը կատարվել է՝
1) առանձնապես խոշոր չափերով /…/>>:

37. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն` գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով:

38. Առաջին ատյանի դատարանը, հետազոտելով ապացույցներն իրենց համակցությամբ, ապացուցված է համարել, որ ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանը կատարել է արարք, որոնք համապատասխանում են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հատկանիշներին:

39. Առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում նշված հետևությունները հիմնված են դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների, մասնավորապես` տուժող Արամ Ղազարյանի, վկաներ Լուիզա Փասոդյանի, Ռուզաննա Գևորգյանի, Վազգեն Ղազարյանի, Գագիկ Հովսեփյանի, Արամայիս Խաչատրյանի ցուցմունքներով, Ա. Շահիջանյանի կողմից Լ. Փասոդյանի անվամբ գրված ստացականները ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ, Ա. Շահիջանյանի կողմից Ա. Ղազարյանի անվամբ գրված ստացականը ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ:
Այսպես`տուժող` Արամ Ղազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արտակ Շահիջանյանին ճանաչում է Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 1-ին նրբանցք 9 հասցեում գտնվող տարածքում գործող տարադրամի փոխանակման կետում աշխատելու ժամանակվանից: Դեռևս 2010 թվականից Ա. Շահիջանյանն իրեն առաջարկում էր գումար տրամադրել` տարադրամի փոխանակման կետում շրջանառության մեջ դնելու և եկամուտ ապահովելու համար: 2012թ. մարտ ամսին Ա. Շահիջանյանը կարողացել է իրեն համոզել նշված նպատակով տրամադրել 30.000 ԱՄՆ դոլար` 1 ամսից վերադարձնելու պայմանով: Դրանից հետո Ա. Շահիջանյանը հայտնելով, որ տարադրամի փոխանակման կետում գործերը լավ են ընթանում` կրկին նույն պատրվակով գումար է պահանջել, որից հետո ինքը դիմել է իր հարևանուհի Լուիզա Փասոդյանին և տեղեկացնելով գումարի անհրաժեշտության պատճառների մասին` նրանից վերցրել է 21.000 ԱՄՆ դոլար և փոխանցել Ա. Շահիջանյանին: 2012թ. մարտ ամսվա վերջին, երբ գտնվել է Ն. Զարյան 1-ին նրբանցք 9 հասցեում, տարադրամի փոխանակման կետի մոտ հավաքված անձանց է տեսել, ապա մոտենալով տեղեկացել է, որ Ա. Շահիջանյանը դրամարկղից 9.000.000 ՀՀ դրամ է վերցրել և հեռացել: Հասկանալով, որ ինչ որ բան այն չէ` գնացել է Ա. Շահիջանյանի տուն, որտեղ վերջինս ստացական է գրել, որ 2012թ. մարտի 1-ին իրենից վերցրել է 30.000 ԱՄՆ դոլար, որը պարտավորվում է վերադարձնել մինչև 2012թ. ապրիլի 20-ը: Նույնաբովանդակ ստացական է վերցրել նաև Ա. Փասոդյանին պատկանող 21.000 ԱՄՆ դոլարի վերաբերյալ, սակայն մինչ օրս տարբեր պատճառաբանություններով որևէ գումար չի վերադարձրել, խաբել է իրեն և հափշտակել իր գումարները: Տուժողը միաժամանակ նշել է, որ Ա.Շահիջանյանն իրենից խաբեությամբ հափշտակել է 51.000 ԱՄՆ դոլար, որից 21.000 ԱՄՆ դոլարը եղել է Լուիզա Փասոդյանի գումարը: Համոզված է, որ ամբաստանյալը ի սկզբանե իրեն խաբելու մտադրություն է ունեցել, քանի որ իրեն ասել է, որ 51.000 ԱՄՆ դոլար գումարը պետք է դնի տարադրամի փոխանակման կետի շրջանառության մեջ և միայն այդ պայմանով է տվել գումարը, սակայն Ա.Շահիջանյանն իրեն խաբել և իր տված գումարով փակել է այլ անձանց պարտքերը:
Վկա` Տիգրան Արամի Ղազարյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ա. Շահիջանյանը մինչև 2012թ. ապրիլ ամիսն աշխատել է Երևան քաղաքի Ն. Զարյան 1-ին նրբանցք 9 հասցեում գործող տարադրամի փոխանակման կետում, որի ընթացքում վերջինս մտերիմ հարաբերություններ է ստեղծել հոր` Արամ Ղազարյանի հետ: Այդ ժամանակվանից Ա. Շահիջանյանին ճանաչել է նաև ինքը: 2012թ. որքանով հիշում է ապրիլ կամ մայիս ամսին հայրը տեղեկացրել է, որ Արտակ Շահիջանյանը տարադրամի փոխանակման կետում շրջանառության մեջ դնելու և եկամուտ ապահովելու պատրվակով իրենից խնդրել և ստացել է 30.000 ԱՄՆ դոլար` 1 ամիս ժամանակով, սակայն ամեն անգամ խաբելով վերադարձնել` գումարը չի վերադարձրել: Քանի որ հայրն արգելել էր իրեն միջամտել իր գործերին, ինքը երբևէ Ա. Շահիջանյանից գումար չի պահանջել: Միայն որքանով հիշում է 2012թ. հուլիս ամիսն, երբ հայրը սրտի հետ կապված խնդիրներ է ունեցել, իսկ Ա. Շահիջանյանը խոստացել էր գումարը վերադարձնել, բացատրել է իրեն Ա. Շահիջանյանի բնակության հասցեն և ինքը գնացել է վերջինիս տուն, սակայն տվյալ օրը նույնպես գումարը չի վերադարձրել: Հորից տեղեկացել է նաև, որ Ա. Շահիջանյանը բազմաթիվ այլ անձանց նույնպես գումարներ է պարտք և նույնիսկ տարադրամի փոխանակման կետի դրամարկղից է գումար վերցրել: Տեսնելով, որ Ա. Շահիջանյանը գումարը չի վերադարձնում` հայրը դիմել է ոստիկանություն: Հայրը որևէ անձի, այդ թվում Ա. Շահիջանյանին տոկոսով գումար չի տվել, իսկ Ա. Շահիջանյանը նման տեղեկություն է տարածել պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով, քանի որ մինչ այդ մյուս պարտքատերերի վերաբերյալ նույնպես բողոք էր ներկայացրել ոստիկանություն, ինչի կապակցությամբ Արաբկիրի քննչական բաժնում քրեական գործ է քննվել և կարճվել: Ա. Շահիջանյանն ի սկզբանե գիտակցել է, որ չի կարողանալու 1 ամսում վերադարձնել գումարը և նպատակ չունենալով այն շրջանառության մեջ դնել` չարաշահել է հոր վստահությունը և խաբեությամբ հափշտակել գումարները:
Վկա` Լուիզա Արամայիսի Փասոդյանը նախաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Ա. Ղազարյանը իր հարևանն է, ում հետ գտնվում է լավ հարաբերությունների մեջ: 2012թ. փետրվար ամսվա վերջին կամ մարտ ամսվա սկզբին Ա. Ղազարյանը դիմել է իրեն և հայտնել, որ գումար է անհրաժեշտ գործի մեջ դնելու համար: Վերջինս հայտնել է, որ ինչ որ վստահելի անձի արդեն գումար է տվել` տարադրամի փոխանակման կետում ներդնելու, այն շրջանառելու և եկամուտ ապահովելու համար, ու առաջարկել է իրեն նույնպես գումար տալ` տարադրամի փոխանակման կետում նշված վստահված անձի միջոցով ներդնելու համար: Ա. Ղազարյանը հայտնել է, որ տվյալ գումարները տրամադրելու է իրենց պատկանող շինությունում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակցին` ոմն Արտակին: Ինքը վստահելով Ա. Ղազարյանին` նրան տրամադրել է 21.000 ԱՄՆ դոլար առանց որևէ ստացականի` 2 ամիս ժամանակով: Այդ ժամանակ ինքը ոմն Արտակին չի ճանաչել, միայն տեղյակ է եղել, որ Ն. Զարյան փողոցում գտնվող և Ա. Ղազարյանին պատկանող շինությունում կա տարադրամի փոխանակման կետ: Դրանից որոշ ժամանակ անց Ա. Ղազարյանն իրեն տվել է ստացական, գրված Արտակ Շահիջանյանի կողմից, որ իրենից վերցրել է 21.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվում է այն վերադարձնել մինչև 2012թ. ապրիլ ամիսը: Արդեն նշված ամսում Ա. Ղազարյանը հանդիպել է իրեն ու պատմել, որ Ա. Շահիջանյանն իրեն խաբել է և որևէ գումար տարադրամի փոխանակման կետում չի շրջանառել: Հայտնել է, որ Ա. Շահիջանյանը մեծ գումարներ է վերցրել տարբեր անձանցից, նաև տարադրամի փոխանակման կետի դրամարկղից ու ոչ մեկի գումարը չի վերադարձրել: Ըստ Ա. Ղազարյանի Ա. Շահիջանյանը խոստացել է ստացականում նշված ժամկետում վերադարձնել գումարները: Քանի որ ինքն Ա. Շահիջանյանին չի ճանաչել և գումարն էլ տվել էր Ա. Ղազարյանին, ուստի գումարն էլ պահանջել էր նրանից: Երբ Ա. Շահիջանյանը շարունակել է տարբեր պատճառաբանություններով չվերադարձնել գումարը, ինքը պահանջել է Ա. Ղազարյանից Ա. Շահիջանյանին տանել իր տուն, որպեսզի լրացուցիչ ստացական գրի արդեն իր ներկայությամբ: 2012թ. մայիսի 30-ին Ա. Ղազարյանն Ա. Շահիջանյանի հետ գնացել է իր տուն, որտեղ Ա. Շահիջանյանն ընդունել է, որ Ա. Ղազարյանը փոխանցել է իրեն 30.000 և 21.000 ԱՄՆ դոլար: Այդ ժամանակ պահանջել է ստացական գրել, որ իրենից վերցրել է 21.000 ԱՄՆ դոլար: Ստացականում Ա. Շահիջանյանը նշել է, որ վերցրել է իրենից նշված գումարը և պարտավորվում է այն վերադարձնել մինչև 2012թ. հունիսի 10-ը, որի համար ստորագրել է: Նշված ժամանակ նույնպես Ա. Շահիջանյանը գումարը չի վերադարձրել, ինքն արդես սկսել է գումարը պահանջել Ա. Ղազարյանից: Ներկայացրել է Ա. Շահիջանյանի կողմից գրված երկու ստացականների պատճեները: Վկան նաև նշել է, որ որքանով տեղյակ է Ա. Ղազարյանը Ա. Շահիջանյանին գումարը տվել է առանց տոկոսի և եթե նրանց միջև առկա լիներ տոկոսային հարաբերություն, ապա իրենց հանդիպման ժամանակ Ա. Շահիջանյանն այդ մասին կհայտներ:
Վկա` Ռուզաննա Գրիգորի Գևորգյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ աշխատել է <<Գ. Բաղրամյան և ընկերներ>> ՍՊԸ-ին պատկանող և Ն. Զարյան 1-ին նրբանցքի 9-րդ հասցեում գործող տարադրամի փոխանակման կետում որպես գանձապահ, ապա նաև որպես տնօրեն: Արտակ Շահիջանյանը 2008թ-ից մինչև 2012թ. ապրիլի 4-ն ընկած ժամանակահատվածում աշխատել է նույն տարադրամի փոխանակման կետում որպես գանձապահ: Ա. Շահիջանյանից և տարադրամի փոխանակման կետ այցելած բազմաթիվ անձանցից տեղեկացել է, որ վերջիններիցս վերցրել է խոշոր գումարներ և չի վերադարձնում: Այնուհետև իրեն է հանդիպել է Ա. Ղազարյանը և տեղեկացել, որ Ա. Շահիջանյանը նաև իրենից է վերցրել 51.000 ԱՄՆ դոլար: Հայտնել է, որ Ա. Շահիջանյանի հետ աշխատելու ժամանակահատվածում վերջինս տարադրամի փոխանակման կետի դրամարկղ որևէ կողմնակի գումար չի մուտքագրել, շրջանառություն չի կատարել և չէր կարող կատարել, քանի որ նշված տարադրամի փոխանակման կետի ողջ դրամական շրջանառությունը գտնվել է որպես տնօրեն իր անմիջական հսկողության տակ: Վկան միաժամանակ նշել է, որ իր ամուսինը Ա.Շահիջանյանի քավորն է: Լսել է, որ Ա.Ղազարյանը Ա.Շահիջանյանին գումարը տվել է տոկոսով: Վկան միաժամանակ նշել է, որ Ա.Շահիջանյանը Ա.Ղազարյանից վերցրած 51.000 ԱՄՆ դոլար գումարը տարադրամի փոխանակման կետում շրջանառության մեջ չի դրել այլ փակել է այլ անձանց պարտքերը և տոկոսադրույքները, քանի որ 50.000 ԱՄՆ դոլարից ավելի այլ պարտքերի գումարներ է ունեցել:
Վկա` Վազգեն Հայրապետի Ղազարյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Արտակ Շահիջանյանին ճանաչում է 2010թ-ից, որպես տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակից: Վերջինս աշխատել է Երևան քաղաքի Ն. Զարյան փողոցում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետում և ինքն ու իր ընկեր` Երևան քաղաքի բնակիչ Գագիկ Հովսեփյանը, ում հետ նշված ժամանակահատվածում միասին զբաղվել են գունավոր մետաղների ընդունմամբ, երբեմն արտարժույթ են փոխանակել նշված անձի մոտ: 2013թ. ամռանը, կոնկրետ ամիսն ու օրը չի հիշում, երբ գնացել է աշխատավայր, այնտեղ հանդիպել է Արամ անունով մի տղամարդու, ով խոսում էր Գ. Հովեփյանի հետ այն մասին, որ Ա. Շահիջանյանը խաբել է իրեն և 50.000 ԱՄՆ դոլարից ավելի գումար է տվել նրան տարադրամի փոխանակման կետում, իբր գործի մեջ դնելու պատրվակով, որը նա չի վերադարձրել: Հետագայում իմացել է, որ նա առանձնապես խոշոր չափերով պարտքեր ունի:
Վկա` Գագիկ Հուսիկի Հովսեփյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ Երևան քաղաքի բնակիչ Արտակ Շահիջանյանին ճանաչում է շուրջ 7 տարի` որպես տարադրամի փոխանակման կետի աշխատակից: Վերջինս աշխատել է Երևան քաղաքի Ն. Զարյան փողոցում գտնվող տարադրամի փոխանակման կետում և ինքն ու ընկերը` Երևան քաղաքի բնակիչ Վազգեն Ղազարյանը, ում հետ նշված ժամանակահատվածում միասին զբաղվել են գունավոր մետաղների ընդունմամբ, երբեմն արտարժույթ են փոխանակել նշված անձի մոտ: 2013թ. ամռանը, կոնկրետ ամիսն ու օրը չի հիշում, Արամ անունով մի տղամարդ այցելել է իր աշխատավայր և հետաքրքրվել է, թե Ա. Շահիջանյանն իրեն գումար պարտք է, թե ոչ: Երբ պատասխանել է, որ պարտք է, ոմն Արամն իրեն պատմել է, որ Ա. Շահիջանյանն իրեն խաբել է, խոշոր գումար է վերցրել ու չի վերադարձնում, որի կապակցությամբ դիմել է ոստիկանություն: Վկան միաժամանակ նշել է, որ 2012 թվականի մարտ ամսից Ա.Շահիջանյանը իրեն պարտք է 41.000 ԱՄՆ դոլար:
Վկա` Արամայիս Լիպարիտի Խաչատրյանը դատաքննության փուլում ցուցմունք է տվել, որ 2012թ. մարտ ամսին Ա. Շահիջանյանը խնդրել է իրենից գումար և ինքը նրան մաս-մաս տվել է 2700 ԱՄՆ դոլար: Քանի որ մինչ այդ իրենք գտնվել են լավ հարաբերությունների մեջ և միմյանցից գումարներ խնդրում ու վերադարձնում էին, ինքը չի հարցրել, թե կոնկրետ ինչի համար է գումարն իրեն անհրաժեշտ, իսկ նա էլ չի ասել: Այնուամենայնիվ, քանի որ Ա. Շահիջանյանը աշխատել է տարադրամի փոխանակման կետում, կարծել է, որ գումարն իրեն անհրաժեշտ է շրջանառելու համար, քանի որ մինչ այդ իրենից գումարներ վերցրել ու ժամանակին վերադարձրել է: Ա. Շահիջանյանը խոստացել է գումարը վերադարձնել վերջին 900 ԱՄՆ դոլար գումարը վերցնելու օրը: Սակայն երբ գնացել է տարադրամի փոխանակման կետ, Ա. Շահիջանյանն այնտեղ չի եղել և ինքն այնտեղ աշխատող Ռուզաննայից տեղեկացել է, որ Ա. Շահիջանյանը բազմաթիվ մարդկանցից գումարներ է վերցրել ու չի վերադարձրել և այդ կերպ մեծ պարտքեր է կուտակել: Հաջորդ օրը հանդիպել է Ա. Շահիջանյանին, ով վստահեցրել է, որ գումարը մի քանի օրից կտա, սակայն մինչ օրս, արդեն 2 տարի է, նա որևէ գումար չի վերադարձրել: Այդ ընթացքում տեղեկացել է, որ Ա. Շահիջանյանը գումար է վերցրել նաև Արամ Ղազարյանից: Իմացել է, որ Ա. Ղազարյանից մեծ գումար է վերցրել տարադրամի փոխանակման կետում շրջանառելու նպատակով, սակայն կրկին վստահեցնելով, որ մոտ օրերս կվերադարձնի` մինչ օրս չի վերադարձրել: Տեսնելով, որ Ա. Շահիջանյանը գումարները չի վերադարձնում` ինքն ու Ա. Ղազարյանը դիմել են ոստիկանություն: Իրենց դիմումների հիման վրա նախապատրաստված նյութերը մերժվել են, որից հետո Ա. Ղազարյանը բողոքարկել է այն, սակայն քանի որ իր գումարը մեծ չի եղել, չի բողոքարկել և չի ցանկացել քաշքշուկի մեջ ընկնել: Ինքն Ա. Շահիջանյանին գումարը տվել է առանց տոկոսի, նրա հետ ունեցած լավ հարաբերություններից և վստահությունից ելնելով: Որքանով տեղյակ է Ա. Ղազարյանը վաշխառությամբ չի զբաղվում և իր ունեցած տվյալներով վերջինս Ա. Շահիջանյանին գումարը տվել է առանց տոկոսի, կրկին վստահությունից ելնելով:
Ա. Շահիջանյանի կողմից Լ. Փասոդյանի անվամբ գրված ստացականները ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ այն մասին, որ մեղադրյալ Ա. Շահիջանյանը ստացական է գրել, որ 2012թ. մարտի 1-ին Լ. Փասոդյանից վերցրել է 21.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվում է այն վերադարձնել 2012թ. ապրիլի 20-ին, ինչպես նաև Ա. Շահիջանյանը 30.05.2013թ. թվագրված լրացուցիչ ստացական է գրել, որ համաձայն 2012թ. մարտի 1-ին իր ձեռքով գրած ստացականի, Լ. Փասոդյանից վերցրած 21.000 ԱՄՆ դոլար պարտքի վերաբերյալ պարտավորվում է մինչև 2012թ. հունիսի 10-ը վերադարձնել Լ. Փասոդյանին:
Ա. Շահիջանյանի կողմից Ա. Ղազարյանի անվամբ գրված ստացականը ապացույց ճանաչելու մասին որոշմամբ այն մասին, որ մեղադրյալ Ա. Շահիջանյանը ստացական է գրել, որ 2012թ. մարտի 1-ին Ա. Ղազարյանից վերցրել է 30.000 ԱՄՆ դոլար և պարտավորվում է այն վերադարձնել 2012թ. ապրիլի 20-ին:

40. Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցագործությունների կատարման մեջ Ա. Շահիջանյանի մեղավորության վերաբերյալ հանգել է ճիշտ հետևության, որ Ա. Շահիջանյանի մեղավորությունը հիմնավորված է Առաջին ատյանի դատարանում` դատաքննության ժամանակ հետազոտված և դատավճռում շարադրված` ամբաստանյալի հանցանքը հիմնավորող ապացույցներով, որոնցով և հերքվում են վերաքննիչ բողոքներում նշված, ինչպես նաև Վերաքննիչ դատարանում դատաքննության ժամանակ ամբաստանյալի և իր պաշտպանի բերած` ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հիմնավորված չլինելու վերաբերյալ պատճառաբանությունները:

41. Վերաքննիչ դատարանը, քննության ենթարկելով վերաքննիչ բողոքների փաստարկները, դրանք համադրելով քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցների հետ, յուրաքանչյուր ապացույց գնահատելով թույլատրելիության, վերաբերելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ղեկավարվելով օրենքով, ներքին համոզմամբ, նույնպես հանգում է այն հետևության, որ Արտակ Շահիջանյանի մեղքը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքում հաստատված է:

42. Այդպիսով, ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանի կողմից կատարված հանցանքն ապացուցված և նրա մեղավորությունը հաստատված է գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, իսկ վերաքննիչ բողոքում առկա փաստարկները հիմք չեն կարող հանդիսանալ դատական ակտը բեկանելու, ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում արդարացնելու, մեղսագրվող արարքը վերաորակելու, ինչպես նաև գործն Առաջին ատյանի դատարան` նոր քննության, ուղարկելու համար:

բ/ Ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի համաչափությունը կատարած արարքին.

43. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/>>:

44. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի` համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար:

45. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածում սահմանված են պատժի հասկացությունը և նպատակները:
Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածը սահմանում է. <<1. Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ:
2. Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները>>:

46. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասը նշում է. <<Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. <<Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում` պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով:>>:

47. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի առաջին մասում նախատեսված են պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժ նշանակելիս դատարանը կարող է հաշվի առնել նաև մեղմացնող այլ հանգամանքներ, որոնք նշված չեն սույն հոդվածի առաջին մասում:

48. Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի. <<Բողոքարկված դատական ակտը բեկանվում կամ փոփոխվում է, եթե թույլ է տրվել դատական սխալ, այն է`/…/
4/ դատավճռով նշանակված պատիժը չի համապատասխանում կատարված հանցանքի ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին/…/>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 399-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` գտնելով, որ դատավճռում նշանակված պատիժն անարդարացի է ակնհայտ խիստ կամ ակնհայտ մեղմ լինելու պատճառով, չի համապատասխանում հանցագործության ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին, վերաքննիչ դատարանը մեղմացնում կամ խստացնում է պատիժը` ղեկավարվելով պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով:

49. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է. <<Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:>>:
Փաստորեն պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը:

ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:

50. Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս Վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն: Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Օրենսդիրը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմք է համարում դատարանի համոզվածությունը, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց որոշակի պատժատեսակները ռեալ կրելու: /Տե´ս նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի հունիսի 2-ի ՀՅՔՐԴ3/0109/01/08 որոշումը/:

51. Առաջին ատյանի դատարանը, հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտել է, որ ամբաստանյալ Արտակ Շահիջանյանը կատարել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով նախատեսված հանցավոր արարքը, որի համար նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Առաջին ատյանի դատարանը որպես ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի անձը բնութագրող տվյալներ, պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա նախկինում դատված չի եղել, բնութագրվում է դրական, ընտանիքը բաղկացած է 4 անձից, խնամքի տակ են գտնվում ի ծնե հաշմանդամ` 2010թ. և 2013թ. ծնված մանկահասակ երեխաները, ընտանիքի միակ կերակրողն է:
Դատարանն ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չի արձանագրել:

52. Վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը կայացրած դատավճռում չի անդրադարձել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետով նախատեսված` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման հարցին:
Վերաքննիչ դատարանը, հիմք ընդունելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի 1-ին կետի դրույթները, անհրաժեշտ է համարում քննության առարկա դարձնել ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի նկատմամբ նշանակված պատժի կրման հարցը:

53. Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Ա. Շահիջանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը և նկատի ունենալով նրա կողմից հանցագործության կատարման վերը նշված հանգամանքները,ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների առկայությունը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և բնույթը, գործի նման փաստական տվյալների առկայության պայմաններում հանգում է այն հետևության, որ Առաջին ատյանի դատարանը, պահպանելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները /ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ, 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ, 62-րդ, 63-րդ հոդվածներ/, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի սանկցիայի սահմաններում` ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանի նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 5/հինգ/ տարի ժամկետով, որը համապատասխանում է հանցագործությունների ծանրությանը և ամբաստանյալի անձին և որով հնարավոր է հասնել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակներին` սոցիալական արդարության վերականգմանը, պատժի ենթարկված անձի ուղղմանը և հանցագործությունների կանխմանը, և որ վերաքննիչ բողոքում նշված փաստարկները Ա. Շահիջանյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը մեղմացնելու և պայմանականորեն չկիրառելու հիմք չեն կարող դառնալ: Ուստի ամբաստանյալ Ա. Շահիջանյանը պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:

54. Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը վերոշարադրյալ հիմքերով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015թ. մարտի 4-ի վերոհիշյալ դատավճիռը համարում է ճիշտ, իսկ վերաքննիչ բողոքներում և դատաքննության ընթացքում բերված պատճառաբանությունները, եզրահանգումներն` անհիմն:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ հոդվածով, 394-րդ հոդվածով, 402-րդ հոդվածով ` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

1. Վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2. Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2015 թվականի մարտի 4-ի դատավճիռը` Արտակ Սուրենի Շահիջանյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 178-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, թողնել օրինական ուժի մեջ:

3. Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարան հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ