ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ


Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական ԵԱՔԴ/0074/01/14
շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի
դատարանի դատավճիռը կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Լ. Ավետիսյան


Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ


02 հունիսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Է. ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ
Գ. ՄԱԴՈՅԱՆԻ

ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐԻ ՕՐԻՆԱԿԱՆ
ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑԻՉՆԵՐ` Ռ. ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆԻ
Ռ. ՆԵՆԵՋՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Լ. ՄԻԼԻՏՈՆՅԱՆԻ
Դ. ՆԵՆԵՋՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի շահերի պաշտպան Գ. Մադոյանի և ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի շահերի պաշտպան Է. Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, և Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2013 թվականի մայիսի 28-ին Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթուն քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09110913 քրեական գործը:
2013 թվականի նոյեմբերի 22-ին կասկածյալ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի նոյեմբերի 22-ի որոշմամբ թիվ 09110913 քրեական գործով կասկածյալ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի օրինական ներկայացուցիչ է ճանաչվել վերջինիս մայրը Գոհար Հովսեփի Նենեջյանը:
Նախաքննության մարմնի 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ի որոշմամբ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանն ազատվել է արգելանքից:
2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել չհեռանալու մասին ստորագրությունը:
Նախաքննության մարմնի 2013 թվականի նոյեմբերի 29-ի որոշմամբ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքը գաղտնի հափշտակելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Լևոն Միլիտոնյանի հետ, 2013թ. մայիսի 26-ից մինչև մայիսի 28-ն ընկած ժամանակահատվածում, շրջելով Երևան քաղաքի Էմինևսկու 1-ին փողոցում, նկատել են Ամալյա Մարգարյանին պատկանող, Էմինևսկու 1-ին փողոցի թիվ 1 տունն ու որոշել գողություն կատարել այնտեղից: Այդ նպատակով մոտեցել են տանը, բարձրացել առանձնատան տարածքում գտնվող շինության տանիք: Նախնական պայմանավորվածության համաձայն Դ.Նենեջյանը սպասել է շինության տանիքում, հսկել տարածքը, ապահովելով անվտանգությունը, իսկ Լ. Միլիտոնյանը ցատկել է տան բակ, մոտեցել տան հետնամասում գտնվող պատուհաններից մեկին, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ կոտրել է պատուհանի ճաղավանդակը, հրելով բացել պատուհանն ու ապօրինի մուտք գործել տուն: Մոտ 30 րոպե տանիքում Լ.Միլիտոնյանին սպասելուց հետո, Դ.Նենեջյանը ցատկել է տան բակ, մոտեցել հետնամասի պատուհաններին և կանչել Լ.Միլիտոնյանին: Քիչ անց Լ.Միլիտոնյանը բաց պատուհանից դուրս է եկել բակ իր հետ տանից դուրս բերելով սև գույնի սպորտային պայուսակ: Բակում բացել է պայուսակը, դրա միջից հանել և Դ.Նենեջյանին է տվել թվով 8 տուփ ՙՋեկփոտ՚ տեսակի ծխախոտ և 3 տուփ խաղաքարտեր, որից հետո Լ.Միլիտոնյանը տան դարպասի դռան փականը ներսից պտտելով բացել է դուռը, դուրս եկել փողոց և հեռացել` Ամալյա Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի հասնող` 120.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Նախաքննության մարմնի 2014 թվականի մարտի 25-ի որոշմամբ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով: Նախաքննության մարմնի 2013 թվականի դեկտեմբերի 11-ի որոշմամբ Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Նախաքննության մարմնի 2014 թվականի մարտի 19-ի որոշմամբ Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանին առաջադրված մեղադրանքը փոփոխվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177 հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով այն բանի համար, որ նա, ուրիշի գույքը գաղտնի հափշտակելու դիտավորությամբ, նախնական համաձայնության գալով Դավիթ Նենեջյանի հետ, 2013թ. մայիսի 26-ից մինչև մայիսի 28-ն ընկած ժամանակահատվածում, շրջելով Երևան քաղաքի Էմինևսկու 1-ին փողոցում, նկատել են Ամալյա Մարգարյանին պատկանող, Էմինևսկու 1-ին փողոցի թիվ 1 տունը, որոշել գողություն կատարել այնտեղից: Այդ նպատակով մոտեցել են տանն ու բարձրացել առանձնատան տարածքում գտնվող շինության տանիք: Նախնական պայմանավորվածության համաձայն Դ.Նենեջյանը սպասել է շինության տանիքում, հսկել տարածքը, ապահովելով անվտանգությունը, իսկ Լ.Միլիտոնյանը ցատկելով տան բակ, մոտեցել տան հետնամասում գտնվող պատուհաններից մեկին, տեխնիկական միջոցների գործադրմամբ կոտրել է պատուհանի ճաղավանդակը, հրելով բացել պատուհանը և ապօրինի մուտք գործել տուն: Տանից վերցրել է 10-12 բլոկ ՙՋեկփոտ՚ տեսակի ծխախոտ, 30 տուփ տարբեր տեսակի խաղաքարտեր, դրանք լցրել է նշված տանից վերցրած մի սպորտային պայուսակի մեջ, նույն ճանապարհով դուրս եկել բակ, որտեղ պայուսակից հանել և Դ.Նենեջյանին է տվել մոտ 8 տուփ ծխախոտ և 3 տուփ խաղաքարտեր, որից հետո տան դարպասի փականը պտտելով բացել են դուռը, դուրս եկել փողոց, դիմել փախուստի` Ա.Մարգարյանին պատճառելով զգալի չափերի հասնող 120.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:
Նրա նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը թողնվել է անփոփոխ:
2014 թվականի մարտի 26-ի որոշմամբ թիվ 09110913 քրեական գործից անջատվել է անհայտ անձի կողմից Երևան քաղաքի Էմինևսկու 1 փողոցի 1-ին տանից շախմատ և նարդի, ոսկյա վզնոց, հուշանվեր թուր, <<Պիոներ>> տեսակի հեռուստացույց, ոգելից խմիչքներ, օծանելիք, արծաթյա սպասք, գաղտնի հափշտակելու մասը, անջատված մասին շնորհվել է 09110913/1 համարը:
2014 թվականի ապրիլի 25-ի որոշմամբ թիվ 09110913/1 քրեական գործը միացվել է թիվ 09110913 քրեական գործին:
2014 թվականի հունիսի 03-ի որոշմամբ թիվ 09110913 քրեական գործից մաս է անջատվել, որին շնորհվել է 09110913/1 համարը:
2014 թվականի հունիսի 09-ին թիվ 09110913 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/ ըստ էության քննելու համար:
Դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 02-ի դատավճռով Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և դատապարտվել է ազատազրկման 5 (հինգ) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրվման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի 6-րդ մասի համաձայն, հանցանքների համակցությամբ նոր նշանակված պատժին մասնակիորեն գումարվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 26.03.2014թ.-ի թիվ ԵԱՔԴ/0162/01/13 դատավճռով նշանակված պատժի չկրած մասից 2 (երկու) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով ազատազրկումը և Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում 7 (յոթ) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի հուլիսի 2-ից: Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և դատապարտվել է ազատազրկման` 4 (չորս) տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրվման:
Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվվել է դատավճիռն ի կատար ածելու օրվանից:
Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժող Ա. Մարգարյանին իրավունք է վերապահվել քաղաքացիական հայցը հարուցել քաղաքացիական դատավարության կարգով:
Դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճռի դեմ փոստին հանձնելու միջոցով 28.04.2015 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի շահերի պաշտպան Գ. Մադոյանը, իսկ 30.04.2015 թվականին` ամբաստայալ Լ. Միլիտոնյանի շահերի պաշտպան Է. Աղաջանյանը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0074/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ. Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 08.05.2015 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 11.05.2015 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքներնն ընդունվել են վարույթ:

2. Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի շահերի պաշտպան Գ. Մադոյանը գտել է, որ անհիմն է Դատարանի եզրահանգումն այն մասին, որ ապացուցված է ամբաստանյալ Դավիթ Նենեջյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով նախատեսված արարք կատարելու մեջ, քանի որ Դատարանի կողմից հաստատված ճանաչված հանգամանքները չեն համապատասխանում Դատարանում հետազոտված ապացույցներին:
Այսպես. առաջադրված մեղադրանքի շուրջ դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանը ցուցմունք է տվել այն մասին, որ իրեն մեղսագրվող հանցագործության կատարմանը չի մասնակցել և որևէ տեղեկություն չունի այն կատարող անձանց մասին, իսկ նախաքննության ընթացքում ինքնախոստովանական և ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանին հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող ցուցմուքներ է տվել` բացառությամբ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ քննությանը ոչ հարիր մեթոդներ կիրառելու պատճառով։
Ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանն, ինչպես նախաքննության, այնպես էլ` դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներով հերքել է իր կողմից ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի հանցակցությամբ վերջինիս մեղսագրվող հանցագործության կատարումը։
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Հ. Միլիտոնյանը պնդելով նախաքննության ընթացքում տված ցուցմուքները կրկին ժխտել է իր կողմից տուժող Ա. Մարգարյանի տանից գողություն կատարելը։
Ըստ բողոքաբերի` դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցներից ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին առաջադրված մեղադրանքի` վերջինիս կողմից վիճարկվող հանգամանքի առումով վերաբերելի են բացառապես իր ցուցմունքները, նախաքննության ընթացքում վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարություն քննչական գործողությունների կատարման վերաբերյալ արձանագրությունները։ Դատաքննության ընթացքում հետազոված մնացած ապացույցներն ըստ էության մեղադրյալ Դ. Նենեջյանի կողմից վիճարկվող հանգամանքին, այսինքն` վերջինիս կողմից իրեն մեղսագրվող հանցագործության կատարմանը վերաբերելի չեն, քանի որ դրանք ընդամենը ապացուցում են այն, որ 2013 թվականի մայիսի 26-ից 28-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն է կատարվել Երևան քաղաքի էմինևսկու 1-ին փողոցի տուժող Ա. Մարգարյանին պատկանող 1-ին տանից։ Նշված ապացույցներն ամբաստանյալ Հ. Միլիտոնյանի կողմից վիճարկվող հանգամանքին ըստ էության վերաբերելի չեն։
Այսպիսով, ստացվում է, որ քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին առաջադրված մեղադրանքը փորձել է հիմնավորել, իսկ Դատարանն էլ հիմնավորված է համարել միայն վերջինիս նախաքննության ընթացքում տված ցուցմուքներով և նրա մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարությունների մասին արձանագրություններով, որոնց վերջինս դատաքննության ընթացքում ցուցմունք տվեց այն մասին, որ դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում, քանի որ իրեն և ամբաստանյալ Հ. Միլիտոնյանին հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող սուտ ցուցմուքներն նախաքննության ընթացքում տվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից քննությանը խորթ մեթոդների կիրառման պատճառով:
Բողոքաբերի կարծիքով Դատարանը հաշվի չի առել Դ. Նենեջյանի տված ցուցմուքների գնահատման առումով էական նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ ոստիկանության աշխատակիցների նկատմամբ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից դատաքննության ընթացքում հայտնած տեղեկությունների առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածով և 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել և քրեական գործի վարույթը կարճվել է ոչ թե հանցագործության դեպքի բացակայության, այլ վերջիններիս արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։ Ընդ որում, այդ առթիվ կայացված որոշման պատճառաբանական մասում նախաքննական մարմինը նշել է, որ <<... վերոգրյալ հանգամանքերը հիմնավորելու համար հնարավոր չի եղել ձեռք բերել բավարար ապացույցներ, իսկ նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները սպառվել են։....>>։ Նշված հանգամանքն ուղղակիորեն հաստատում է այն, որ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից սույն քրեական գործով նախաքննության ընթացքում պաշտոնեական լիօազորությունները չարաշահեւու, անցնելու կամ արդարադատության դեմ ուղղված այլ հանցագործությունների կատարումը ոչ թե հերքվել է այն պատճառաբանությամբ, որ նման բան չի եղել, այլ, այն պատճառով, որ վարույթն իրկանացնող մարմինը դա հաստատող ապացույցներ չի կարողացել ձեռք բերել։ Նշված հանգամանքը ակնհայտորեն չի հաստատում այն, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմուքներն իրականությանը չեն համապատասխանում։ Այդ մասին է վկայում նաև այն, որ վկայակոչված որոշմամբ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար ևս քրեական հետապնդում չի իրականացվել նույն, այսինքն` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։ Այսինքն, նախաքննական մարմինը քրեական գործի քննության արդյուքնում, այս դեպքում ևս եզրահանգման չի եկել այն մասին, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից հայտնված տեղեկություններն իրականությանը չեն համապատասխանում։ Նման պայմաններում ստացվում է, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքը քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը փորձել է հիմնավորել միայն ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված անարժանահավատ ցուցմուքներով, որոնք վերջինս հերքել է դատաքննության ընթացքում և վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական գործողությունների արձանագրություններով։
Ակնհայտ է, որ նշված բոլոր ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրը նույնն է` ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանը։
Ինչ վերաբերում է վկաներ Ալեքս Բարոյանի և Գևորգ Ապրոյանի նախաքննական ցուցմունքներին, որտեղ վերջիններս նշել են, թե իբր Դ. Նենեջյանը պատմել է իրենց, որ Լ. Միլիտոնյանի հետ միասին կատարել են գողություն, ապա Դատարանում վկաները հրաժարվել են իրենց նախաքննական ցուցմունքներից` նշելով, որ դրանք տվել են բռնության ազդեցության տակ։
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ մասերի պահանջներին` նշել է, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի դատաքննության ընթացքում տված ցուցմուքները Դատարանի կողմից պետք է գնահատվեն արժանահավատ, քանի որ դատաքննության ընթացքում պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում հետազոտված ապացույցներով դրանք չէին հերքվել։
Բողոքաբերը վերլուծելով դատաքննության ընթացքում հետազոտված ապացույցները, գտել է, որ սույն գործով չի հիմնավորվել անչափահաս ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի մասնակցությունն իրեն մեղսագրված արարքի կատարմանը և այդ մասով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա էր դադարեցման, ինչն ընդհանուր իրավասության դատարանը չի կատարել։
Բացի այդ, Դատարանը սույն քրեական գործով դատավճիռ կայացնելիս չի կիրառել գործում առկա փաստական տվյալների հիման վրա կիրառման ենթակա ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական ինստիտուտը։
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-րդ և 70-րդ հոդվածների պահանջներին, վկայակոչելով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 12.07.2007 թվականի թիվ ՎԲ-124/07 և 28.11.2008 թվականի թիվ ԱՎԴ2/0059/01/08 նախադեպային որոշումներով արտահայտված իրավական դիրքորոշումները` գտել է, որ Դատարանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի չկիրաոումը ևս անհիմն է քանի, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին մեղսագրվող հանցագործության բնույթն ու վտանգավորությունը, նրա անձը բնութագրող հանգամանքները, ինչպես նաև պատիժը և պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը վկայում են, որ նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց իր նկատմամբ նշանակված ազատության սահմանափակման հետ կապված պատիժը կրելու։
Նշել է, որ քրեական գործի նյութերում ոչ միայն որևէ փաստական տվյալ չկա, որը հիմք է տալիս ենթադրելու, որ Դ. Նենեջյանի ուղղվելը հնարավոր չէ առանց պատիժը կրելու, այլ ավելին` վերը նշված հանգամանքներն իրենց ամբողջությամբ վկայում են, որ վերջինիս ուղղվելն առանց նշանակված պատժի կրման հնարավոր է և դա բխում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներից։
Վերոգրյալի հիման վրա խնդրել է` Դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճռի վերանայման արդյունքում այն բեկանել, ճանաչել և հռչակել ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի անմեղությունն իրեն առաջադրված մեղադրանքում, կամ որոշում կայացնել անչափահաս ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով սահմանված հիմքով պայմանականորեն չկիրառելու մասին։
Բողոքի հեղինակը` ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի շահերի պաշտպան Է. Աղաջանյանը գտել է, որ անչափահաս ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի նկատմամբ Դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճիռն անհիմն է և ոչ օրինական, ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի նկատմամբ այդ առումով կայացված դատավճիռը ենթակա է բեկանման և փոփոխման` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Ըստ բողոքաբերի` դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի կողմից ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի օժանդակությամբ` 2013 թվականի մայիսի 26-ից 28-ն ընկած ժամանակահատվածում տուժող Ա. Մարգարյանին պատկանող Երևանի էմինևսկու 1-ին փողոցի թիվ 1 տնից գուղություն կատարելու փաստը և նշված մեղադրանքը կառուցված են միմիայն ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից նախաքննության ընթացքում տրված հակասական ցուցմունքների և նախաքննության մարմնի ենթադրությունների հիման վրա։
Իսկ ՄԻԵԿ-ի 6-րդ հոդվածի, Եվրոպական դատարանի բազմաթիվ նախադեպերի, ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի նախադեպային որոշումների և ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 365-րդ հոդվածի պահանջների համաձայն` մեղադրական դատավճիռը չի կարող կայացվել ենթադրությունների վրա և պետք է հիմնավորվի անմեղության կանխավարկածի և ամբաստանյալի մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրա օգտին մեկնաբանելու հիման վրա։
Առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ինչպես նախաքննության այնպես էլ դատաքննության ընթացքում տված ցուցմուքներով հերքել է իր կողմից ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի հետ նշված հանցագործության կատարումը` նշելով, որ նշված բնակարանից գողություն չի կատարել։
Դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Դ.Նենեջյանը ցուցմուքն տվեց այն մասին, որ իրեն մեղսագրվող հանցագործության կատարմանը ինքը չի մասնակցել և որևէ տեղեկություն չունի այն կատարող անձանց մասին, իսկ նախաքննության ընթացքում ինքնախոստովանական և ամբաստանյալ ԼՄիլիտոնյանին հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող ցուցմուքներ տվել է բացառությամբ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից իր նկատմամբ քննությանը ոչ հարիր մեթոդներ կիրառելու պատճառով։
Նշել է, որ դատաքննության ընթացքում հետազոտվել են ամբաստանյալներին առաջադրված մեղադրանքի հիմնավորման համար ներկայացված ապացույցները։
Մասնավորապես, տուժող Ամալյա Մարգարյանի, վկաներ` Ալեքս Բարոյանի և Գևորգ Ապրոյանի ցուցմունքները, հրապարակվել են ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննական ցուցմունքները, որոնց հետազոտման ընթացքում չի հիմնավորվել անչափահաս Լ. Միլիտոնյանի մասնակցությունը նշված հանցագործության կատարմանը։
Այսպես, դատաքննության ընթացքում հետազոված ապացույցներն ըստ էության մեղադրյալ Հ. Միլիտոնյանի կողմից վիճարկվող հանգամանքին, այսինքն` վերջինիս կողմից իրեն մեղսագրվող հանցագործության կատարմանը վերաբերելի չեն, քանի որ դրանք ընդամենը ապացուցում են այն, որ 2013 թվականի մայիսի 26-ից 28-ն ընկած ժամանակահատվածում գողություն է կատարվել Երևան քաղաքի էմինևսկու 1-ին փողոցի տուժող Ա. Մարգարյանին պատկանող 1-ին տանից։
Միակ ապացույցը, որով մեղադրանքի կողմը փորձել է հիմնավորել Լ. Միլիտոնյանին առաջադրված մեղադրանքը, դա ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմուքներն են և վերջինիս մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության մասին արձանագրությունը։
Դրանց վերաբերյալ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել, որ դրանք իրականությանը չեն համապատասխանում, քանի որ իրեն և ամբաստանյալ Հ. Միլիտոնյանին հանցագործության կատարման մեջ մերկացնող սուտ ցուցմուքները նախաքննության ընթացքում տվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից քննությանը խորթ մեթոդների կիրառման պատճառով։ Դատաքննության ընթացքում Դ. Նենեջյանի տված ցուցմուքների գնահատման առումով էական նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ ոստիկանության աշխատակիցների նկատմամբ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից դատաքննության ընթացքում հայտնած տեղեկությունների առթիվ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 308-րդ հոդվածով և 309-րդ հոդվածի 2-րդ մասով քրեական հետապնդում չի իրականացվել և քրեական գործի վարույթը կարճվել է ոչ թե հանցագործության դեպքի բացակայության, այլ վերջիններիս արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով։ Ընդ որում` այդ առթիվ կայացված որոշման պատճառաբանական մասում նախաքննական մարմինը նշել է, որ <<... վերոգրյալ հանգամանքները հիմնավորելու համար հնարավոր չի եղել ձեռք բերել բավարար ապացույցներ, իսկ նոր ապացույցներ ձեռք բերելու բոլոր հնարավորությունները սպառվել են։....>>։
Նշված հանգամանքն ուղղակիորեն հաստատում է այն, որ ոստիկանության աշխատակիցների կողմից սույն քրեական գործով նախաքննության ընթացքում պաշտոնեական լիազորությունները չարաշահելու կամ արդարադատության դեմ ուղղված այլ հանցագործությունների կատարումը ոչ թե հերքվել է այն պատճառաբանությամբ, որ նման բան տեղի չի ունեցել, այլ այն պատճառով, որ վարույթն իրականացնող մարմինը դա հաստատող աւսացույցներ չի կարոոացել ձեռք բերել:
Նշված հւսնգամանքն ակնհայտորեն չի հաստատում այն, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմուքներն իրականությանը չեն համապատասխանում։ Այդ մասին է վկայում նաև այն, որ վկայակոչված որոշմամբ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 333-րդ հոդվածով նախատեսված հանցագործություն կատարելու համար ևս քրեական հետապնդում չի իրականացվել նույն, այսինքն` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության պատճառաբանությամբ։
Այսինքն` քրեական գործի քննության արդյունքում միանշանակ չի հիմնավորվել, որ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից հայտնված տեղեկություններն իրականությանը չեն համապատասխանում։
Նշել է, որ նման պայմաններում ստացվում է, որ իր պաշտպանյալ Լ. Միլիտոնյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքը մեղադրող կողմը փորձել է հիմնավորել միայն ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված անարժանահավատ ցուցմուքներով, որոնք վերջինս հերքել է դատաքննության ընթացքում։
Ակնհայտ է, որ նշված բոլոր ապացույցների ձեռք բերման աղբյուրը նույնն է` ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանը:
Ինչ վերաբերում է վկաներ Ալեքս Բարոյանի և Գևորգ Ապրոյանի նախաքննական ցուցմունքներին, որտեղ վերջիններս նշել են, թե իբր Դ. Նենեջյանը պատմել է իրենց, որ Լ. Միլիտոնյանի հետ միասին կատարել են գողություն, ապա Դատարանում վկաները հրաժարվել են իրենց նախաքննական ցուցմունքներից` նշելով որ դրանք տվել են բռնության ազդեցության տակ։
Այսպիսով, վերլուծելով դատաքննության ընթացքում հետազորված ապացույցները, բողոքաբերը գտել է, որ սույն գործով չի հիմնավորվել անչափահաս Լ. Միլիտոնյանի մասնակցությունը իրեն մեղսագրված արարքի կատարմանը և այդ մասով նրա նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման։
Այսպիսով, ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 73-րդ, 376-384-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանին խնդրել է` բեկանել և փոփոխել Դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճիռը, Լևոն Միլիտոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` հանցակազմի բացակայության պատճառով։

3.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով ամբաստանյալների, վերջիններիս օրինական ներկայացուցիչների և պաշտպանների հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, տուժողի դիրքորոշումը, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպաններ Է. Աղաջանյանի և Գ. Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի համաձայն.
<<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`
1) ապացուցված է արդյոք արարքը, որի կատարման մեջ մեղադրվում է ամբաստանյալը.
2) այդ արարքը համապատասխանում է արդյոք քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի նորմերի հատկանիշներին.
3) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի կողմից այդ արարքը կատարելը.
4) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի մեղավորությունը տվյալ հանցանքը կատարելու մեջ և, եթե այո, ապա քրեական օրենսգրքի որ հոդվածով, մասով, կետով է նախատեսված այն.
5) ապացուցված է արդյոք ամբաստանյալի պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների առկայությունը.
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը.
/…/>>:
Սույն գործով ամբաստանյալներից Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքում` նախաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. մայիսի վերջին, կոնկրետ օրը չի հիշում, երեկոյան բակում հանդիպել է Լևոն Միլիտոնյանին, միասին զբոսնել են Երևան քաղաքի Գերցենի և Էմինևսկու 1-ին փողոցներում, որտեղ նկատել են Էմինևսկու 1-ին փողոցի 1-ին տունը: Կեսգիշերին Լ. Միլիտոնյանն առաջարկել է գողություն կատարել նշված բնակարանից: Ինքը նախ հրաժարվել է, հետո համաձայնել, քանի որ ինքն էլ ուներ ֆինանսական խնդիրներ: Այդ նպատակով բարձրացել են նշված տանը կից շինության տանիք, նախնական պայմանավորվածության համաձայն ինքն սպասել է տանիքում, հսկել տարածքը, ապահովելով Լ.Միլիտոնյանի անվտանգությունը, իսկ վերջինս ցատկելով տան բակ, մոտեցել է տան հետնամասում գտնվող պատուհաններից մեկին, տեխնիկական միջոցի օգնությամբ պոկել պատուհանի ճաղավանդակը, մուտք գործել տուն: Մոտ 30 րոպե սպասելով շինության տանիքում և տեսնելով, որ Լ.Միլիտոնյանը չի վերադառնում, ցատկել է բակ, մոտեցել տան հետնամասի պատուհաններին և բաց պատուհանից կանչել Լ.Միլիտոնյանին: Քիչ անց Միլիտոնյանը վերադարձել է, պատուհանից դուրս եկել` իր հետ բերելով մի սպորտային պայուսակ: Տան բակում Միլիտոնյանը բացել է պայուսակը, այնտեղից հանել և իրեն է տվել 8 տուփ Ջեկփոտ տեսակի ծխախոտներ և 3 տուփ խաղաքարտեր, որից հետո մոտեցել են տան դարպասի դռանը: Լ.Միլիտոնյանը պտտելով դարպասի դռան փականը բացել է դուռը, դուրս են եկել փողոց ու հեռացել: Ինքը չի տեսել պայուսակի ամբողջ պարունակությունը:
Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը Լ. Միլիտոնյանի հետ հանցագործություն չի կատարել և վերջինիս հետ ունեցել է վատ հարաբերություններ: Դեպքի մասին տեղեկացել է այն ժամանակ, երբ իրեն բերման են ենթարկել ոստիկանության բաժին: Մեկ օրվա ընթացքում երկու անգամ իրեն բերման են ենթարկել բաժանմունք: Հայտնել է, որ առավոտյան ժամը 07:00-ի սահմաններում /կոնկրետ օրը չի հիշում/ գտնվել է ոստիկանության բաժնում, սակայն իրեն հարցեր տալուց երեք ժամ հետո բաց են թողել: Դրանից կես ժամ անց իրեն կրկին բերման են ենթարկել և ծեծի ու հայհոյանքների ներքո ստիպել են ընդունել Լ. Միլիտոնյանի հետ գողություն կատարելու փաստը: Ոստիկանության աշխատակիցների ապօրինի գործողությունների մասին մինչ այդ չի հայտնել իր մոր պնդմամբ:
Ամբաստանյալ Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով առաջադրված մեղադրանքում, թե նախաքննության և թե առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը Դ. Նենեջյանի հետ հանցագործություն չի կատարել, վերջինիս հետ ինքը ունեցել է վատ հարաբերություններ: Դ. Նենեջյանի նախաքննության ընթացքում տված ցուցմունքը ճիշտ չէ: Դ. Նենեջյանը զրպարտել է իրեն:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալներ Դավիթ Նենեջյանի և Լևոն Միլիտոնյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի նախաքննական ցուցմունքը, քանի որ դրանում նշված հանգամանքները հաստատվում են նաև սույն գործով ձեռք բերված այլ ապացույցներով, իսկ ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի կողմից դատաքննության ընթացքում և ամբաստանյալ Լ. Միլիտոնյանի կողմից նախաքննության և դատաքննության ընթացքում տված ցուցմունքներն արժանահավատ չեն և նպատակ են հետապնդում խուսափելու ծանր հանցագործության համար նախատեսված քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից, որոնք հերքվում են սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Ամալյա Մարգարյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 2013թ. մայիսի 26-ից 28-ն ընկած ժամանակահատվածում ամուսնու` Միխայել Իսախանյանի հետ միասին բացակայել են տանից: 2013թ. մայիսի 28-ին վերադարձել են տուն: Մտնելով տան բակ, նկատել են, որ մուտքի դուռը և պատուհանի ճաղավանդակը կոտրված են: Այնուհետև բանալիով բացել են դուռը, մտել տուն և տեսել, որ տան իրերը խառնված վիճակում են և հատակին գցած էին բանալիներ: Զննելով տունը տեսել է, որ տան տարբեր սենյակներից հափշտակել են ՙՊիոներ՚ տեսակի հեռուստացույցը, տարբեր տեսակի ոգելից խմիչքներ, արծաթյա սպասք, ոսկյա շղթա, օծանելիքներ, կարչեր լվացման սարք, հուշանվեր թուր, իսկ 2-րդ հարկի աշխատասենյակի պահարանից հափշտակել են մոտ 10-12 բլոկ սիգարետ, որոնց մոտավոր արժեքը կազմում է 60.000 ՀՀ դրամ, մոտավորապես 30 և ավելի տուփ խաղաքարտեր, որոնցից յուրաքանչյուրի արժեքը կազմել է 2500 ՀՀ դրամ, Իրենց տանից հափշտակվածի մոտավոր արժեքը կազմում է 120.000 ՀՀ դրամ:
Անչափահաս վկա Ալեքս Բարոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ շուրջ 1 տարի է ճանաչում է Դ. Նենեջյանին, նրա հետ ունի ընկերական հարաբերություններ: 2013թ. ամռանն իր ընկեր Գևորգի հետ հանդիպել են Դ. Նենեջյանին: Խոսակցության ընթացքում Դավիթը իրեն և Գևորգին ցույց է տվել օծանելիքներ, բացի դա տոպրակի մեջ <<Դավիդով>> և <<Ջեկփոտ>> տեսակի ծխախոտներ, մի քանի հատ 1 դոլարանոց թղթադրամներ` դրանցով պարծեցել իրենց մոտ: Նշված <<Ջեկփոտ>> տեսակի ծխախոտից հյուրասիրել է նաև իրենց: Դրան հաջորդող օրերին Գևորգի հետ կրկին հանդիպել են Դ. Նենեջյանին, սկսել են հարցուփորձ անել նրան իրենց ցույց տված իրերի վերաբերյալ: Երկար համոզելուց հետո Դավիթ Նենեջյանը հայտնել է, որ դրանք ինքը գողացել է իրենց ներքևի փողոցի կարմիր տանիքով տանից, Լևոն Միլիտոնայնի հետ միասին:
Վկա Ալեքս Բարոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ Դ. Նենեջյանին ճանաչում է մոտ 2 տարի: 2013թ. ամռանը ինքը և Գևորգ Ապրոյանը հանդիպել են Դ. Նենեջյանին, ով իրենց հյուրասիրել է ծխախոտ, սակայն ծխախոտի ձեռք բերման աղբյուրի մասին իրենց ոչինչ չի հայտնել: Դեպքի մասին իրեն ոչինչ հայտնի չէ և դրա մասին տեղեկացել է ոստիկանությունում: Հայտնել է, որ հրաժարվում է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքից` պատճառաբանելով, որ նախաքննական ցուցմունքը տվել է ոստիկանության աշխատակցի կողմից ծեծի և սպառնալիքի ազդեցության տակ:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով վկա Ա. Բարոյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում վկա Ա. Բարոյանի նախաքննական ցուցմունքը, քանի որ վերջինս այն գրել է իր ձեռքով և իր մոր` Նինա Բաբայանի ներկայությամբ, ում կողմից որևէ դիտողություն չի արձանագրվել: Իսկ վերջինիս դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և նպատակ է հետապնդում պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին: Ավելին` գործի նյութերում բացակայում է որևէ փաստական տվյալ այն մասին, որ Ալեքս Բարոյանի նկատմամբ գործադրվել է բռնություն:
Անչափահաս վկա Գևորգ Ապրոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 2013 թվականի ամռանն իր ընկերոջ` Ալեքսի հետ միասին հանդիպել են Դ. Նենեջյանին, ով իրենց հյուրասիրել է <<Ջեկփոտ>> տեսակի ծխախոտ: Երբ ինքը նրանից հարցուփորձ է արել դրա մասին, Դ. Նենեջյանն ասել է, որ գողության արդյունքում իրեն տվել են այդ ծխախոտներից:
Վկա Գ. Ապրոյանը դատաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել այն մասին, որ 2013թ. ամռանն ինքը և Ալեքս Բարոյանը հանդիպել են Դ. Նենեջյանին, ով իրենց հյուրասիրել է ծխախոտ, սակայն ծխախոտի ձեռք բերման աղբյուրի մասին իրենց ոչինչ չի հայտնել: Դեպքի մասին իրեն ոչինչ հայտնի չէ: Դրա մասին տեղեկացել է ոստիկանությունում: Հայտնել է, որ նախաքննության ընթացքում ցուցմունք է տվել ոստիկանության աշխատակցի կողմից ծեծի և սպառնալիքի ազդեցության տակ:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով վկա Գ. Ապրոյանի ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, արժանահավատ է համարում վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, քանի որ այն գրել է իր ձեռքով և իր մոր` Սուսաննա Աբրահամյանի ներկայությամբ, ում կողմից որևէ դիտողություն չի արձանագրվել: Իսկ վերջինիս դատաքննական ցուցմունքն արժանահավատ չէ և նպատակ է հետապնդում պաշտպանության տակ վերցնել ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանին:
Տուժող Ամալյա Արշամի Մարգարյանի հաղորդմամբ այն մասին, որ 2013թ. մայիսի 26-ին ժամը 14.00-ից մայիսի 28-ը ժամը 20.45-ն ընկած ժամանակահատվածում անհայտ հանցագործը, անհայտ պայմաններում մուտք է գործել իր եղբոր Վահրամ Արշամի Բարեղամյանի /վերջինս գտնվում է ՌԴ Սարատով քաղաքում/ տուն, որտեղից գողացել են <<Պիոներ>> տեսակի հեռուստացույց, տարբեր տեսակի խմիչքներ, տղամարդու և կանացի օծանելիքներ և արծաթյա սպասքեղեն, պատճառված վնասի չափը չի կարողացել հայտնել:
23.11.2013թ. կասկածյալ Դավիթ Նենեջյանի մասնակցությամբ կատարված քննչական փորձարարության արձանագրությամբ, համաձայն որի` Դ. Նենեջյանը մատնացույց է արել Երևան քաղաքի Էմինևսկու 1 փ. 1-ին տունը, տան հարակից շինության տանիք բարձրանալու ուղղությունը, այնուհետև տան հետնամասի պատուհանը, որտեղից Լ. Միլիտոնյանը մուտք է գործել ներս և դուրս գալով տան բակ իր հետ բերել է սպորտային պայուսակ, որի մեջ եղել են <<Ջեկփոտ>> տեսակի ծխախոտ, խաղաքարտեր և այլ իրեր:
<<ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն`
<<(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի։>>։
Քրեական պատասխանատվության հիմքը ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։>>։
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամ>>:
Ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ>>:
Նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության վերը նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այն է` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը:
Այսինքն, քրեական գործով արդարադատություն իրականացնելու ժամանակ իրավասու դատարանը պետք է յուրաքանչյուր առանձին դեպքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով նախատեսված ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ իր եզրահանգումները հիմնավորի քրեական գործում առկա համապատասխան փաստական տվյալներով` ապացույցներով:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Մարգար Գագիկի Հակոբյանի գործով 08.05.2013 թվականի թիվ ԵԿԴ/0168/01/12 նախադեպային որոշմաբ իրավական դիրքորոշում է արտահայտել այն մասին, որ. <<(…) Ապացույցների գնահատումը, որպես ապացուցման գործընթացի տարր, իրենից ներկայացնում է մտավոր, տրամաբանական գործունեություն, որի արդյունքում եզրահանգում է արվում ապացույցներից յուրաքանչյուրի թույլատրելիության, վերաբերելիության, հավաստիության և ապացուցման առարկայի մեջ մտնող հանգամանքների բացահայտման համար ապացույցների համակցության բավարարության մասին:
Ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա: Ներքին համոզմունքը, որպես ապացույցների գնահատման արդյունք, բնութագրվում է օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ գործոնների անխզելի կապով. այն, մի կողմից, պետք է բխի հետազոտվող ապացույցների բավարար համակցությունից և հիմնվի դրանց վրա, իսկ մյուս կողմից, անկողմնակալ դիտորդի մոտ պետք է առաջացնի այն վստահությունը, որ ապացույցները հետազոտվել են արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ:
Ապացույցները, որոնք հավաքվել և ստուգվել են օրենքին համապատասխան, կազմում են ներքին համոզմունքի այն օբյեկտիվ հիմքը, որն իր դրսևորումն է գտնում ընդունվող որոշումներում: Թեպետ ապացույցների գնահատումը կատարվում է ներքին համոզման հիման վրա, այն չի կարող լինել կամայական: Դրա հիմքում պետք է դրված լինի գործի բոլոր հանգամանքների լրիվ, օբյեկտիվ և բազմակողմանի քննությունը:
(…)
Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է, որ ապացույցների կամայական գնահատման արգելքը դատարաններին պարտավորեցնում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածում թվարկված՝ ապացուցման ենթակա հանգամանքների, այդ թվում՝ կոնկրետ հանցանքի հատկանիշների և այդ հանցանքի մեջ անձի մեղավորության վերաբերյալ իր հետևությունները հիմնավորել վերաբերելի, փոխկապակցված, հավաստի ապացույցներով և ոչ թե ենթադրություններով: Այլ խոսքով` հանցանքի մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր անձի վերաբերյալ` ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի կապակցությամբ դատարանի հետևությունը պետք է հիմնված լինի ոչ թե գնահատողական դատողությունների, կանխատեսումների կամ կարծիքների, այլ կոնկրետ գործով օրենքով սահմանված կարգով ձեռք բերված փաստական տվյալների վրա: Այս կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանն արձանագրում է նաև, որ մեղսագրվող հանցագործության և դրա հատկանիշների ապացուցման բեռը կրում է մեղադրանքի կողմը, իսկ չփարատված կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի: Դրանից հետևում է, որ մեղադրանքի կողմը կրում է անձի մեղքը հաստատելու համար բավարար ապացույցներ ներկայացնելու պարտականությունը: Այս հանգամանքը բազմիցս շեշտադրվել է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից: Մասնավորապես, Եվրոպական դատարանը կարևորել է կոնկրետ գործով արդար դատական քննություն կատարված լինելու վերաբերյալ իր համոզմունքի ձևավորումը և նշել է, որ քրեական վարույթի իմաստով արդար դատական քննությունը ներառում է նաև անմեղության կանխավարկածի պահպանումը, ինչը նշանակում է, որ դատավորը չպետք է ելնի այն կանխավարկածից, թե անձը կատարել է իրեն մեղսագրվող հանցանքը, հանցանքի կատարման մեջ անձի մեղավորությունն ապացուցելու պարտականությունը կրում է դատախազությունը և կասկածները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ մեղադրյալի (տե՛ս Թելֆներն ընդդեմ Ավստրիայի (TELFNER v. AUSTRIA) գործով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի 2001 թվականի մարտի 20-ի վճիռը, գանգատ թիվ 33501/96, կետ 15, ինչպես նաև Նատունենն ընդդեմ Ֆինլանդիայի (NATUNEN v. FINLAND) գործով 2009 թվականի մարտի 31-ի վճիռը, գանգատ թիվ 21022/04, կետ 53):
Վերոգրյալ հոդվածների բովանդակային վերլուծության և ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի վերը նշված նախադեպային որոշմամբ արտահայտված իրավական դիրքորոշումների լույսի ներքո սույն քրեական գործով հավաքված վերոգրյալ ապացույցներն ենթարկելով բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման ու վերլուծության, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ամբաստանյալների մեղավորության մասին չփարատվող բոլոր կասկածները նրանց օգտին մեկնաբանելով, Վերաքննիչ դատարանը ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքները հիմնավորված և հաստատված են գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել, գործի փաստական հանգամանքների մասին առաջին ատյանի դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալներ Դ. Նենեջյանի և Լ. Միլիտոնյանի գործողություններում առկա են իրենց առաջադրված մեղադրանքները հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որի համար նրանք պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Վերաքննիչ դատարանն անդրադառնալով պաշտպան Գ. Մադոյանի վերաքննիչ բողոքի փաստարկներին ու պահանջին` իր պաշտպանյալ Դ. Նենեջյանի նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու հարցին, գտնում է, որ այն պետք է քննության առարկա չդարձնել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի հունիսի 03-ի դատական նիստում սույն գործով տուժող Ա. Մարգարյանը դիմում ներկայացրեց Վերաքննիչ դատարանին այն մասին, որ իրեն պատկանող Էմինևսկի 1 հասցեում կատարված գողությամբ իրեն պատճառվել է 120.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս, որը Վերաքննիչ դատարանում ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի կողմից վերականգնվել է, վերջինիս նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի և չի առարկում, որպեսզի նրա նկատմամբ կիրառվի <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշումը /այսուհետ` Համաներման ակտ/:
Համաներման ակտի 2-րդ կետի 3-րդ ենթակետով սահմանված է`
<<Պատժից ազատել այն անձանց, բացառությամբ սույն որոշման 8-րդ կետի 4-6-րդ ենթակետերով և 9-րդ կետով նախատեսված դեպքերի, որոնց նկատմամբ առավելագույնը հինգ տարի ժամկետով ազատազրկում է նշանակվել`
/…/
3) հանցագործությունը մինչև 18 տարին լրանալը կատարած այն անձանց, որոնք նախկինում դիտավորյալ հանցագործություն կատարելու համար ազատությունից զրկելու հետ կապված պատիժ չեն կրել կամ կրել են, սակայն չունեն դատվածություն.>>:
Վերաքննիչ դատարանը նկատի ունենալով, որ ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանը Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճռով դատապարտվել է 4 տարի ժամկետով ազատազրկման` առանց գույքի բռնագրավման, հանցանքը կատարել է անչափահաս տարիքում` մինչև 18 տարին լրանալը, տուժող Ա. Մարգարյանին 120.000 ՀՀ դրամի չափով պատճառված գույքային վնասը վերջինիս ծնողների կողմից Վերաքննիչ դատարանում վերականգնելուց հետո տուժողը Դ. Նենեջյանի նկատմամբ որևէ բողոք կամ պահանջ չունի, գտնում է, որ Համաներման ակտի 2-րդ կետի 3-րդ ենթակետը ամբաստանյալ Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի նկատմամբ կիրառելի է:
Համաձայն Համաներման ակտի 13-րդ կետի 1-ին ենթակետի <<ա>> պարբերության` սույն որոշման կատարումը վերապահված է ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի և վերաքննիչ քրեական դատարաններին` այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը Հայաստանի Հանրապետության ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի կամ վերաքննիչ քրեական դատարաններում են, սակայն մինչև սույն որոշումն ուժի մեջ մտնելը չեն քննվել, կամ այն անձանց նկատմամբ, որոնց վերաբերյալ գործերը քննվել են, բայց դատավճիռներն օրինական ուժի մեջ չեն մտել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճիռն ըստ մեղադրանքի Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, պետք է փոփոխել ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի մասով և Համաներման ակտի 2-րդ կետի 3-րդ ենթակետի պահանջների հիման վրա Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանին պետք է ազատել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 02.04.2015 թվականի դատավճռով նշանակված պատժից:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 395-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպաններ Է. Աղաջանյանի և Գ. Մադոյանի վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի ապրիլի 02-ի դատավիճռը` Լևոն Ռուբիկի Միլիտոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, և Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով, փոփոխել Դ. Նենեջյանի մասով: Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 38-177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով և դատապարտել ազատազրկման 4 /չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման: Դավիթ Ռուբիկի Նենեջյանի նկատմամբ կիրառել <<Հայաստանի Հանրապետության անկախության հռչակման 22-րդ տարեդարձի կապակցությամբ համաներում հայտարարելու մասին>> ՀՀ Ազգային ժողովի 2013 թվականի հոկտեմբերի 03-ի որոշման 2-րդ կետի 3-րդ ենթակետը և նրան ազատել նշանակված պատժից: Ամբաստանյալ Դ. Նենեջյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` ստորագրություն չհեռանալու մասին, պահպանել` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը: Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը մնացած մասով թողնել անփոփոխ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ