ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ

ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
ԵԱՔԴ/0052/01/14

10 նոյեմբերի 2014թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
Մ.ԱՐՂԱՄԱՆՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ Մ.ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՔԱԼԱՇՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆ` Ա.ԱԼՈՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Հ.ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ

Դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը` Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.08.2014թ. դատավճռի դեմ.


Պ Ա Ր Զ Ե Ց

Գոըծի դատավարական նախապատմությունը.

2014 թվականի մարտի 06-ին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով հարուցված թիվ 90203514 քրեական գործի նախաքննության ընթացքում.
2014 թվականի ապրիլի 10-ի որոշում է կայացվել Համլետ Սարգսի Միրզոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2014 թվականի ապրիլի 15-ին Համլետ Սարգսի Միրզոյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացվել է և նրան նոր մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի ապրիլի 15-ին որոշում է կայացվել Համլետ Սարգսի Միրզոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով որպես մեղադրյալ ներգրավելու մասին:
2014 թվականի ապրիլի 28-ին թիվ 90203514 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 6-ի դատավճռով. դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ.
Համլետ Սարգսի Միրզոյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ և նա դատապարտվել է կալանքի մեկ /1/ ամիս ժամկետով:
Կիրառվել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը և Համլետ Սարգսի Միրզոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չի կիրառվել, սահմանվելով փորձաշրջան մեկ /1/ տարի ժամկետով:
Համլետ Սարգսի Միրզոյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` չհեռանալու մասին ստորագրությունը, թողնվել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է նաև.
Համլետ Միրզոյանի վարքագծի նկատմամբ վերահսկողությունը հանձնարարել ՀՀ ԱՆ քրեակատարողական վարչության նրա բնակության վայրի այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնին: Փորձաշրջանի սկիզբը հաշվել քրեակատարողական վարչության այլընտրանքային պատիժների կատարման բաժնում Համլետ Միրզոյանին հաշվառման վերցնելու օրվանից:
Ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված հեռախոսագրերը, զեկուցագրերը և տեղեկանքը պահել քրեական գործում:
Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 6-ի դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրողը:

Գործի փաստական հանգամանքները.

Համլետ Սարգսի Միրզոյանը 28.11.2012թ. Վանաձորի զինկոմիսարիատից զորակոչվել է ՀՀ զինված ուժեր և ծառայության նշանակվել ՀՀ ՊՆ 75937 զորամասում, որպես 1-ին գումարտակի կապի դասակի կապավոր ու նրան շնորհվել է կրտսեր սերժանտի կոչում: Համլետ Միրզոյանը ՀՀ ՊՆ ԿՌԲՀ-ի 2014թ. հունվարի 31-ի թիվ 248 որոշման համաձայն ճանաչվել է ոչ պիտանի ծառայության համար և ՀՀ ՊՆ 2014թ. մարտի 3-ի թիվ 180 հրամանի համաձայն առողջական վիճակի պատճառով վաղաժամկետ զորացրվել է պահեստազոր:
Նախնական քննության մարմինն ամբաստանյալ Համլետ Սարգսի Միրզոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի կատարման համար, որ նա հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 75937 զորամասի նախկին ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, 2013 թվականի հոկտեմբերի 1-ից ՚ռեակտիվ արթրիտ, սրունքաթաթային հոդերի ախտահարումովՙ ախտորոշման կապակցությամբ բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի /Երևանի կայազորի զինվորական հոսպիտալ/ թերապևտիկ բաժանմունքում, 2014 թվականի փետրվարի 23-ին, ժամը 22:30-ի սահմաններում նույն բաժանմունքի միջանցքում ապօրինի գործածել է կանաբինոիդների խմբին պատկանող թմրամիջոց:

Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը.

Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.08.2014թ. դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել մեղադրողը, վերջինս վկայակոչելով իր իսկ վերաքննիչ բողոքում նշված պատճառաբանությունները, խնդրել է սույն վերաքննիչ բողոքն ընդունել վարույթ:
Պատժի մասով բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից 2014թ. օգոստոսի 06-ին կայացված ԵԱՔԴ/0052/01/14 դատավճիռը և Համլետ Սարգսի Միրզոյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով դատապարտել ազատազրկման 1 /մեկ/ տարի ժամկետով` առանց ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման:
Վերաքննիչ բողոքը բերվել է հետևյալ հիմնավորումներով.
Գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. օգոստոսի 06-ի թիվ ԵԱՔԴ/0052/01/14 դատավճռով ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ մեղմ պատիժ, որի պատճառով կայացված դատական ակտը ենթակա է պատժի մասով բեկանման հետևյալ հիմնավորումներով.
Դատարանը, որպես պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմք նշել է ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի կողմից հանցանքն ընդունելու, կատարած արարքի համար զղջալու, նախկինում դատված չլինելու, դրական բնութագրվելու, ինչպես նաև ֆիզիկապես վատառողջ լինելու` ՚ռեակտիվ արթրիթ, սրունքաթաթային հոդերի ախտահարումՙ, հիվանդությամբ տառապելու հանգամանքները:
Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չկան:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմքերը պետք է բավարարեն որոշակի չափանիշների: Դրանք են.
ա/ Հիմքերը պետք է իրական լինեն, այսինքն` գործով ձեռք բերված ապացույցները պետք է հաստատեն դրանց առկայությունը:
բ/ Մեղմացուցիչ հանգամանքը պետք է ողջամտորեն նվազեցրած լինի անձի կամ նրա կատարած արարքի հանրային վտանգավորությունը, և հայեցողական լինել չի կարող, քանզի այդպիսի կամայական մոտեցման դեպքում կարելի է նաև մեղմացնող դիտել առաջին անգամ առանձնապես ծանր հանցանք կատարելը: /տես՝ Պարույր Ստյոպայի Բայրամյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի հունիսի 1-ի ՎԲ-84/07 որոշումը/:
Տվյալ պարագայում կայացված դատավճռով ամբաստանյալի վերաբերյալ նշված մեղմացնող հանգամանքները չեն վկայում այն հասարակական վտանգավորության բացակայության մասին, որը բնորոշ է նրա կատարած հանցագործությանը: Դրանք չեն նվազեցնում կատարած արարքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանը և ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու օբյեկտիվ հիմք չեն և չեն բխում օրենքից, որպիսի պարագայում հանգեցրել են դատական սխալի, որով կարող է խաթարվել արդարադատության բուն էությունը, դատավճռի որպես արդարադատության ակտի իմաստը:
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալի անձը բնութագրող հանգամանքները հիմք չեն տալիս ենթադրելու, որ վերջինիս ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու: Պատժի պայմանականորեն չկիրառմամբ կխախտվեն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված պատժի նպատակները` սոցիալական արդարության վերականգնումը, պատժի ենթարկված անձի ուղղումը և հանցագործությունների կանխումը: Կոնկրետ դեպքում չեն ապահովվի նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ և 61-րդ հոդվածներով սահմանված` արդարության, պատասխանատվության անհատականացման և պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը Գարուշ Նորիկի Մադաթյանի գործով 2009թ. փետրվարի 17-ի թիվ ԵՇԴ/002Ց/01/08 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ պատիժ նշանակելիս դատարանները պարտավոր են հաշվի առնել նաև տվյալ ժամանակահատվածում քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող կոնկրետ հասարակական հարաբերության սոցիալական նշանակությունը, այդ ոլորտում պետության քրեական քաղաքականության ուղղվածությունը:
Բացի այդ, ՀՀ վճռաբեկ դատարանը 2007թ. հունիսին իր ՎԲ 12407 որոշմամբ իրավական դիրքորոշում է ձևավորել առ այն, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հիմնական պայմանը պատճառաբանված լինելն է:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները:
Կարևորն այն է, որ դատարանը հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, սակայն Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն անտեսելով կատարված հանցագործության բնույթը, առանձնահատկությունները, հասարակական վտանգավորության աստիճանը, առանց հիմնավոր պատճառաբանության ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելով աղճատել է պատժի նպատակները, խախտել սահմանադրորեն պաշտպանվող շահերի անհրաժեշտ հավասարակշռությունը:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է 2007թ. նոյեմբերի 30-ին Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՎԲ-201/07 որոշմամբ, որով փաստել է, որ ... պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
Հարկ է նշել նաև, որ Համլետ Միրզոյանի արդարացի պատիժ չկրելու հանգամանքը կարող է բացասական օրինակ հանդիսանալ ՀՀ ազգային բանակում ծառայողների շրջանում և նման երևույթը կարող է համատարած բնույթ կրել ՀՀ զինված ուժերում:
Գտնում է, որ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթան վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014թ. օգոստոսի 06-ին կայացված ԵԱՔԴ/0052/01/14 դատավճիռը նշանակված պատժի մասով անհիմն է և ոչ իրավաչափ:

Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ բողոքում նշված հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով գործի նյութերը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 5-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Արարքի հանցավորությունը, դրա պատժելիությունը և քրեաիրավական այլ հետևանքները որոշվում են միայն քրեական օրենքովՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացի՝ համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համարՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Պատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ և արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործություններըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված են պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները:
Վերոհիշյալ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում՝ հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթներըՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատժի տեսակը և չափը որոշվում են հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվում՝ պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներովՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն. ՚Հանցագործության համար նախատեսված պատիժներից առավել խիստը նշանակվում է, եթե նվազ խիստ տեսակը չի կարող ապահովել պատժի նպատակներըՙ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին /…/ՙ:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն. ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքներըՙ:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն ՚Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը սահմանում է փորձաշրջան՝ մեկից հինգ տարի ժամկետովՙ:
՚/…/ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածով ամրագրված` պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու չափանիշները սպառիչ չեն: Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու իրավական հիմքերը բացահայտելու համար ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում սահմանված իրավադրույթներն անհրաժեշտ է մեկնաբանել նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով ամրագրված պատժի նպատակների համատեքստում, համաձայն որի` պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Այլ կերպ՝ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելիս դատարանը պատժի չկիրառման յուրաքանչյուր դեպքում պետք է քննարկի նաև պատժի՝ սոցիալական արդարության վերականգնման ենթարկված անձի ուղղվելու նպատակների իրացման հարցը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2009թ. հունիսի 2-ի` Հ.Սահակյանի վերաբերյալ գործով ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշման 17-րդ կետը/:
՚/…/ Պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել, եթե առկա է դատարանի համոզվածությունը, վստահությունն առանց ռեալ /իրական/ պատիժ նշանակելու դատապարտյալի ուղղվելու հնարավորության մասին: Դատարանը նման հետևության հանգում է միայն օբյեկտիվ գոյություն ունեցող տվյալների վերլուծության հիման վրա, որոնք բնութագրում են արարքը, հանցավորի անձը և վկայում են պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հիմքերի առկայության մասին:
/…/ Չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին /…/ՙ /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. նոյեմբերի 30-ի Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-201/07 որոշումը/:
՚/…/ Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Հանցակազմի սահմաններից դուրս գտնվելով, դրանք բնութագրում են ինչպես կատարված հանցագործությունը, այնպես էլ հանցավորի անձնավորությունը, հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել հանցավորի անձնավորության և հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի մասին` համապատասխանաբար բարձրացնելով կամ իջեցնելով այն:
Դրանց գնահատմամբ է հնարավոր յուրաքանչյուր կոնկրետ գործով անհատական մոտեցում ցուցաբերել` ինչպես պատժի տեսակը և չափը որոշելիս, այնպես էլ այն կրելու նպատակահարմարության հարցը լուծելիս:
Քրեական օրենքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը /տես ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007թ. հոկտեմբերի 26-ի` Թ.Տեր-Գրիգորյանի վերաբերյալ գործով ՎԲ-192/07 որոշումը/:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. ՚Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`/…/
6/ ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7/ ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8/ ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը/…/ՙ:
Քննության առնելով ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ նշանակված պատժի հարցը` վերաքննիչ դատարանը հաշվի է առնում նրա կատարած հանցագործության բնույթը և հասարակական վտանգավորության աստիճանը, կատարման հանգամանքները, դատական ակտում շարադրված ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի անձը բնութագրող տվյալներն ու պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներն այն, որ հանցանքն ընդունել է, զղջացել է կատարած արարքի համար, նախկինում դատապարտված չի եղել, բնութագրվում է դրական, ֆիզիկապես վատառողջ է` տառապում է ՚ռեակտիվ արթրիտ, սրունքաթաթային հոդերի ախտահարումՙ հիվանդությամբ, ինչպես նաև պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ չարձանագրելը:
Հարկ է արձանագրել, որ ՀՀ ՊՆ Կենտրոնական Ռազմաբժշկական Հանձնաժողովի 31.01.2014թ. թիվ 248 որոշման համաձայն. ՚Ռեակտիվ արթրիտ, ձգձգվող ընթացք, բուժման դժվար ենթարկվող: Սրունք-թաթային հոդերի ֆունկցիայի չափավոր խանգարումՙ ախտորոշմամբ կրտսեր սերժանտ զինծառայող Համլետ Սարգսի Միրզոյանը ՀՀ ՊՆ 08.04.2013 թվականի թիվ 410 հրամանի 32բ հոդվածի 1-ին սյունակի համաձայն` պիտանի չէ զինծառայության համար խաղաղ ժամանակ, պիտանի է սահմանափակումով` պատերազմական ժամանակ, հիվանդությունը ձեռք է բերել զինծառայության ընթացքում /հ.1, գ.թ. 22/:
Հարկ է արձանագրել նաև, որ ներկայումս Համլետ Միրզոյանը հանդիսանում է երորրդ խմբի հաշմանդամ:
Նման պայմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ քննարկվող պարագայում, ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ սանկցիայի շրջանակներում, նշանակվել է համաչափ պատիժ կալանքի ձևով` կալանք 1 /մեկ/ ամիս ժամկետով:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորությանը, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ տվյալ դեպքում, վերը շարադրված հանգամանքների առկայության պայմաններում, ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ կալանքի ձևով նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու և 1 /մեկ/ տարի ժամկետով փորձաշրջան սահմանելու պայմաներում, հնարավոր է հասնել պատժի նպատակների իրագործմանը:
Հիմք ընդունելով վերոգրյալը, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Համլետ Միրզոյանի նկատմամբ նշանակված պատժատեսակի և չափի, ինչպես նաև վերջինիս նկատմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հնարավորության հարցում հանգել է ճիշտ եզրակացության, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը բեկանելու և փոփոխելու հիմքեր չկան:
Որպիսի պայմաններում, մեղադրողի վերաքննիչ բողոքում բերված պատճառաբանությունները` նյութական իրավունքի խախտում թույլ տալու և այլնի վերաբերյալ, քննարկվող պարագայում, անհիմն են և այն բավարարելու առումով որևէ իրավական հետևանք առաջացնել չեն կարող:
Վերը բերված հիմնավորումներով, մեղադրողի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն հետևության, որ սույն գործով դատական ակտ կայացնելիս ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի կողմից նյութական և դատավարական նորմերի այնպիսի խախտումներ թույլ չեն տրվել, որոնք ազդել են գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, կոնկրետ դեպքում առաջին ատյանի դատարանն ըստ էության հանգել է վերջնական ճիշտ հետևության, հետևաբար վիճարկվող դատական ակտը պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Վերոգրյալի հիման վրա և ղեկավարվելով ՀՀ քր. դատ. օր-ի 393 և 394 հոդվածներով վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Համլետ Սարգսի Միրզոյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 364.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 06.08.2014թ. դատավճիռը թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Սույն որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակվելու պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ

Իսկականի հետ ճիշտ է.



ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ