Հիմնական
Գործի համար:
ԵԱՔԴ/0051/01/14
Վիճակագրական տողի համար :
1.9
Պատասխանող
Արթուր Նազարյան
Արթուր Նազարյան Արամայիսի
Արթուր Նազարյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Եվա Դարբինյան
Գագիկ Ավետիսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Սերժիկ Ավետիսյան
Դատավոր
Քրեական վերաքննիչ
Սերգեյ Չիչոյան
Եվա Դարբինյան
Գագիկ Ավետիսյան
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Արթուր Մկրտչյան
Վճռաբեկ
Դավիթ Ավետիսյան
Սերժիկ Ավետիսյան
| Դատարան | Օր | Ժամ | Դատարանի դահլիճի համար | Ստատուս | Որոշում | Այլ նշումներ |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Քրեական վերաքննիչ | 2014-08-07 | 12:30 | 2 | Կայացվել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-06-05 | 12:00 | 5 | Կայացել է | ||
| Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն | 2014-05-26 | 12:00 | 5 | Կայացել է |
Գործ ԵԱՔԴ/0051/01/14
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ն. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունվարի 14-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը:
Նույն օրը Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի հունվարի 17-ին Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 17-ի որոմամբ մեղադրյալ Արթուր Արամայիսի Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով, որի սկիզբը հաշվվել է2014 թվականի հունվարի 14-ից:
2014 թվականի ապրիլի 28-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռով Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի հունվարի 14-ից:
Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռել է նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված շապիկը և սվիտերը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2014 թվականի հուլիսի 16-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 17-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Արթուր Արամայիսի Նազարյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունվարի 13-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում` վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը, վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ, 64-րդ և 70-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս չի կիրառել կիրառման ենթակա հիշյալ հոդվածները:
Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և պատշաճ գնահատման չի արժանացել իր պաշտպանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից և ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, որոնք նշված են դատավճռում, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել, որ Արթուր Նազարյանը նախաքննության ընթացքում դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածին, պաշտպանը նշել է, որ ամբաստանյալը դատարանին ներկայացրել է միջնորդություն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու մասին, սակայն անտեսելով ներկայացված միջնորդությունը` դատարանը խախտել է օրենքի և դատարանի առաջ բոլորի հավասարության քրեադատավարական սկզբունքը:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն առաջին հերթին որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում է ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը:
Հիմք ընդունելով վկայակոչված հոդվածների դրույթները, ինչպես նաև քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես այն, որ Արթուր Նազարյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, տուժող Ա.Հովհաննիսյանը բողոք չի ներկայացրել, որևէ պահանջ չունի, պաշտպանը գնտում է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով սահմանել է խիստ պատիժ: Մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանը կարող էր ամբաստանյալի նկատմամբ սահմանել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ կամ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ:
Սույն գործով առկա են օրենքով սահմանված բոլոր հիմքերը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար: Տվյալ դեպքում ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, առավել ևս, որ վերջինս արդեն իսկ իր վարքով ապացուցել է դա:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին մեկուսացնելու անհրաժեշտություն չկա, նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է, չի համապատասխանում ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցանքի ծանրությանը, պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.06.2014թ. դատավճիռը` պատժի մասով, փոփոխել` ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի և տուժողի պատասխանները, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ, որում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ <<(…): Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>> (Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշում):
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ: Համաձայն այդ որոշման` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է պատիժ ազատազրկում՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով:
Նշված հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, շարժառիթը, հետևանքը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` դրական բնութարվելը, նախկինում դատված չլինելը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել` կատարած արարքի համար, հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ` ազատազրկում երեք տարի վեց ամիս ժամկետով:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի պահանջը` Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ և 70-րդ հոդվածները կիրառելու մասին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով անթույլատրելի է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսվածն է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար պարտադիր է հետևյալ երկու պայմաններից գոնե մեկի առկայությունը.
1. Հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը էականորեն նվազեցնող, հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայություն.
2. Խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Այս հարցի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հ.Հաբեշյանի գործով որոշման մեջ հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(…) բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա>>: (Հ.Հաբեշյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի որոշում):
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործի հանգամանքները` գտնում է, որ առկա են Արթուր Նազարյանի անձը դրական բնութագրող, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն այդ հանգամանքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իմաստով, բացառիկ չեն կարող դիտվել ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ` իրենց համակցության մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, գտել է, որ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կապահովի պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Արթուր Նազարյանը ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար՝ դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքի ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
07 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան
ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ն. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ
ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ
դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռի դեմ
Պ Ա Ր Զ Ե Ց
1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.
2014 թվականի հունվարի 14-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը:
Նույն օրը Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի հունվարի 17-ին Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 17-ի որոմամբ մեղադրյալ Արթուր Արամայիսի Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով, որի սկիզբը հաշվվել է2014 թվականի հունվարի 14-ից:
2014 թվականի ապրիլի 28-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռով Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի հունվարի 14-ից:
Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռել է նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված շապիկը և սվիտերը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2014 թվականի հուլիսի 16-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 17-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:
2. Գործի փաստական հանգամանքները.
Արթուր Արամայիսի Նազարյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունվարի 13-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում` վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող:
3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը, վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ, 64-րդ և 70-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս չի կիրառել կիրառման ենթակա հիշյալ հոդվածները:
Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և պատշաճ գնահատման չի արժանացել իր պաշտպանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից և ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, որոնք նշված են դատավճռում, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել, որ Արթուր Նազարյանը նախաքննության ընթացքում դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար:
Անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածին, պաշտպանը նշել է, որ ամբաստանյալը դատարանին ներկայացրել է միջնորդություն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու մասին, սակայն անտեսելով ներկայացված միջնորդությունը` դատարանը խախտել է օրենքի և դատարանի առաջ բոլորի հավասարության քրեադատավարական սկզբունքը:
Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն առաջին հերթին որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում է ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը:
Հիմք ընդունելով վկայակոչված հոդվածների դրույթները, ինչպես նաև քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես այն, որ Արթուր Նազարյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, տուժող Ա.Հովհաննիսյանը բողոք չի ներկայացրել, որևէ պահանջ չունի, պաշտպանը գնտում է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով սահմանել է խիստ պատիժ: Մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանը կարող էր ամբաստանյալի նկատմամբ սահմանել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ կամ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ:
Սույն գործով առկա են օրենքով սահմանված բոլոր հիմքերը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար: Տվյալ դեպքում ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, առավել ևս, որ վերջինս արդեն իսկ իր վարքով ապացուցել է դա:
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին մեկուսացնելու անհրաժեշտություն չկա, նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է, չի համապատասխանում ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցանքի ծանրությանը, պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.06.2014թ. դատավճիռը` պատժի մասով, փոփոխել` ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի և տուժողի պատասխանները, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`…
6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար.
7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ.
8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ, որում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ <<(…): Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>> (Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշում):
Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ: Համաձայն այդ որոշման` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ:
Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշում):
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է պատիժ ազատազրկում՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով:
Նշված հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, շարժառիթը, հետևանքը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` դրական բնութարվելը, նախկինում դատված չլինելը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել` կատարած արարքի համար, հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ` ազատազրկում երեք տարի վեց ամիս ժամկետով:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի պահանջը` Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ և 70-րդ հոդվածները կիրառելու մասին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով անթույլատրելի է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսվածն է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ:
2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար պարտադիր է հետևյալ երկու պայմաններից գոնե մեկի առկայությունը.
1. Հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը էականորեն նվազեցնող, հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայություն.
2. Խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը:
Այս հարցի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հ.Հաբեշյանի գործով որոշման մեջ հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(…) բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա>>: (Հ.Հաբեշյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի որոշում):
Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործի հանգամանքները` գտնում է, որ առկա են Արթուր Նազարյանի անձը դրական բնութագրող, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն այդ հանգամանքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իմաստով, բացառիկ չեն կարող դիտվել ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ` իրենց համակցության մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)>>:
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, գտել է, որ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կապահովի պատժի նպատակները:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Արթուր Նազարյանը ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար՝ դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքի ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը
Ո Ր Ո Շ Ե Ց
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`
ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
Գործ No ԵԱՔԴ/0051/01/14
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
05 հունիսի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Կ. Բարսեղյանի
պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի
տուժող Ա.Հովհաննիսյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Արամայիսի Նազարյանի / ծնված 16.12.1987թ. հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող ք.Երևան Գոգոլի փող. թիվ 62 տանը, ներկայումս գտնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ-ում /:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014թ. հունվարի 13-ին կատարվել է հանցագործությունը:
2014թ. հունվարի 14-ին հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը:
2014թ. հունվարի 14-ին Ա.Նազարյանը ձերբակալվել է:
2014թ. հունվարի 17-ին Ա. Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2014թ. մարտի 7-ին Ա. Նազարյանի կալանքի ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամկետով:
2014թ. ապրիլի 30-ին թիվ 09100614 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙ 2014թ. հունվարի 13-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող՚:
Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ առաջադրված մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ամիրխանյանը:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Տուժող Արա Հովհաննիսյանը դատական քնության արագացված կարգ կիրառելուն նույնպես չի առարկել, և նշել է որ ամբաստանյալ Ա. Նազարյանից որևէ բողոք կամ պահանջ չունի:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Ա.Հովհաննիսյանին կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ եւ արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութարվում է դրական, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Անդրադառանալով իրեղեն ապացույցների տնօրինմանը դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ և 3754-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2014թ. հունվարի 14-ից:
Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը , թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՃԻՌ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ
05 հունիսի 2013թ. ք.Երևան
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը
նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի
քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի
մասնակցությամբ`
մեղադրող Կ. Բարսեղյանի
պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի
տուժող Ա.Հովհաննիսյանի
Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի`
Արթուր Արամայիսի Նազարյանի / ծնված 16.12.1987թ. հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող ք.Երևան Գոգոլի փող. թիվ 62 տանը, ներկայումս գտնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ-ում /:
Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
Գործի դատավարական նախապատմությունը
2014թ. հունվարի 13-ին կատարվել է հանցագործությունը:
2014թ. հունվարի 14-ին հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը:
2014թ. հունվարի 14-ին Ա.Նազարյանը ձերբակալվել է:
2014թ. հունվարի 17-ին Ա. Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2014թ. մարտի 7-ին Ա. Նազարյանի կալանքի ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամկետով:
2014թ. ապրիլի 30-ին թիվ 09100614 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Գործի փաստական հանգամանքները
Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙ 2014թ. հունվարի 13-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող՚:
Արագացված դատական քննություն
Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ առաջադրված մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո:
Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ամիրխանյանը:
Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել:
Տուժող Արա Հովհաննիսյանը դատական քնության արագացված կարգ կիրառելուն նույնպես չի առարկել, և նշել է որ ամբաստանյալ Ա. Նազարյանից որևէ բողոք կամ պահանջ չունի:
Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին:
Դատարանի իրավական վերլուծությունները
Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Ա.Հովհաննիսյանին կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է:
Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ եւ արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚:
ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են`
ա) օրինականությունը,
բ) արդարությունը,
գ) պատժի անհատականացումը,
դ) մարդասիրությունը:
Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս:
(…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն:
Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի:
Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է:
(…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութարվում է դրական, նախկինում դատված չէ:
Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը:
Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Անդրադառանալով իրեղեն ապացույցների տնօրինմանը դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ և 3754-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը`
ՎՃՌԵՑ
Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվել 2014թ. հունվարի 14-ից:
Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը , թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին:
Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում:
ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0051/01/14
Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն
Նոր քրեական գործ
| Երբ է գործը ստացվել | 30-04-2014 |
|---|---|
| Քրեական գործի համարը | ԵԱՔԴ/0051/01/14 |
| Ինչ կարգով է գործը ստացվել | Առաջին անգամ |
| Դատախազություն | Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազություն |
| Նախաքննական գործի համարը | 09100614 |
| Մեղադրական եզրակացության համառոտ բովանդակություն | Արթուր Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա Արա Հովհաննիսյանին պատկանող ՎԱԶ-21015 16 ՕՏ 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում՝ վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս՝ կյանքին վտանգ սպառնացող։ |
| Մեղադրյալ | |
| Անձ | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Նազարյան |
| Հայրանուն | Արամայիսի |
| Հասցե | --------------- |
| Ծննդյան օր | --------------- |
| Սոցիալական քարտ | --------------- |
| Վիճակագրական տողի համարը | 1.9 |
| Չափահաս | Այո |
Մակագրել
| Երբ | 30-04-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Մկրտչյան |
Ընդունվել է վարույթ
| Երբ | 30-04-2014 |
|---|---|
| Որոշումը ուղարկվել է կողմերին | 30-04-2014 |
| Ուղարկվել է հուշաթերթիկ/որոշումը | 30-04-2014 |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 26-05-2014 |
|---|---|
| Դատավարության կողմեր | Մեղադրյալ |
| Դատավարության կողմեր | Պաշտպան |
| Դատավարության կողմեր | Տուժող |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Նազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Սիմոն |
| Ազգանուն | Ամիրխանյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Դատավարության կողմեր | |
| Անուն | Արա |
| Ազգանուն | Հովհաննիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Նշանակվել է դատական նիստ/դատական քննություն
| Երբ | 05-06-2014 |
|---|---|
| Ժամ | 12:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 5 |
| Նիստը | Կայացել է |
Կայացվել է դատավճիռ
| Ամսաթիվ | 05-06-2014 |
|---|
Մեղադրական
| Մեղադրյալ | |
|---|---|
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Նազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Ամսաթիվ | 05-06-2014 |
| Օրենսգիրք | Քրեական օրենսգիրք |
| Այլ հանցագործության հոդվածներ | |
| Այլ հանցագործության հոդվածներով | Դատապարտվել է |
| Հիմնական պատիժ | Որոշակի ժամկետով ազատազրկում |
Դատական ակտ
| Դատական ակտի բովանդակությունը | Գործ No ԵԱՔԴ/0051/01/14 ԴԱՏԱՎՃԻՌ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 05 հունիսի 2013թ. ք.Երևան Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը նախագահությամբ` դատավոր Ա.Մկրտչյանի քարտուղարությամբ` Օ.Կիրակոսյանի մասնակցությամբ` մեղադրող Կ. Բարսեղյանի պաշտպան Ս.Ամիրխանյանի տուժող Ա.Հովհաննիսյանի Դատարանում, դռնբաց դատական նիստում, դատական քննության արագացված կարգով քննեց քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի / ծնված 16.12.1987թ. հայ, ՀՀ քաղաքացի, միջնակարգ կրթությամբ, չամուսնացած, չի աշխատում, նախկինում չդատված, հաշվառված և բնակվող ք.Երևան Գոգոլի փող. թիվ 62 տանը, ներկայումս գտնվում է ՀՀ ԱՆ ՙՆուբարաշեն՚ ՔԿՀ-ում /: Մեղադրվում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Գործի դատավարական նախապատմությունը 2014թ. հունվարի 13-ին կատարվել է հանցագործությունը: 2014թ. հունվարի 14-ին հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը: 2014թ. հունվարի 14-ին Ա.Նազարյանը ձերբակալվել է: 2014թ. հունվարի 17-ին Ա. Նազարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և նրա նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը: 2014թ. մարտի 7-ին Ա. Նազարյանի կալանքի ժամկետը երկարացվել է երկու ամիս ժամկետով: 2014թ. ապրիլի 30-ին թիվ 09100614 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Գործի փաստական հանգամանքները Նախաքննության մարմինն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղադրանք է առաջադրել այն արարքի համար, որ ՙ 2014թ. հունվարի 13-ին ժամը 22:30-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող՚: Արագացված դատական քննություն Մինչև դատաքննությունն սկսելն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանը միջնորդել է դատական քննությունն անցկացնել արագացված կարգով և հայտարարել, որ առաջադրված մեղադրանքը պարզ է, համաձայն է մեղադրանքին, գիտակցում է արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու հետևանքները, միջնորդությունը ներկայացրել է կամավոր` պաշտպանի հետ խորհրդակցելուց հետո: Միջնորդությունը հաստատել է նաև ամբաստանյալի պաշտպան Ս.Ամիրխանյանը: Մեղադրող Կ.Բարսեղյանը դատական քննության արագացված կարգ կիրառելուն չի առարկել: Տուժող Արա Հովհաննիսյանը դատական քնության արագացված կարգ կիրառելուն նույնպես չի առարկել, և նշել է որ ամբաստանյալ Ա. Նազարյանից որևէ բողոք կամ պահանջ չունի: Դատարանը համոզվելով, որ առկա են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 3751-րդ և 3752-րդ հոդվածներով նախատեսված պայմանները, որոշում է կայացրել արագացված կարգով դատական քննություն անցկացնելու մասին: Դատարանի իրավական վերլուծությունները Դատարանը հիմք ընդունելով մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցները, գտնում է, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի մեղավորությունը` դիտավորությամբ Ա.Հովհաննիսյանին կյանքի համար վտանգավոր ծանր վնաս պատճառելու մեջ, որը նախատեսված է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, ապացուցված է: Վերոհիշյալ հանցանքի կատարման համար ամբաստանյալը ենթակա է քրեական պատասխանատվության և պատժի, որը նա պետք է կրի: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայնª ՙՀանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժը և քրեաիրավական ներգործության այլ միջոցները պետք է լինեն արդարացիª համապատասխանեն հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար լինեն նրան ուղղելու և նոր հանցագործությունները կանխելու համար՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայնª ՙպատիժը պետական հարկադրանքի միջոց է, որը դատարանի դատավճռով պետության անունից նշանակվում է հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ եւ արտահայտվում է այդ անձին իրավունքներից ու ազատություններից օրենքով նախատեսված զրկմամբ կամ դրանց սահմանափակմամբ՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` ՙՀանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով սույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները՚: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայնª ՙՊատժի տեսակը և չափը որոշվում է հանցագործությանª հանրության համար վտանգավորության աստիճանով և բնույթով, հանցավորի անձը բնութագրող տվյալներով, այդ թվումª պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքներով՚: ՀՀ Վճռաբեկ դատարանը 2012թ. նոյեմբերի 1-ին Սերոբ Սարգսյանի վերաբերյալ թիվ ՍԴ/0109/01/12 գործով արտահայտել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. ՙ(…) պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքները քրեական օրենքով նախատեսված այն հիմնադրույթներն են, որոնցով պետք է ղեկավարվի դատարանը պատիժ նշանակելիս: Այդ սկզբունքներն են` ա) օրինականությունը, բ) արդարությունը, գ) պատժի անհատականացումը, դ) մարդասիրությունը: Պատիժ նշանակելու վերոնշյալ սկզբունքները սահմանում են այն հիմնական դրույթները, որոնցով ղեկավարվում է դատարանը յուրաքանչյուր քրեական գործով պատժի տեսակն ու չափն ընտրելիս: (…) պատժի նշանակման իրավական շրջանակները սահմանված են ՀՀ քրեական օրենսգրքով: Դրա հետ մեկտեղ, սակայն, վերոնշյալ օրենքը դատարանին հնարավորություն է տվել որոշակի սկզբունքների (…) պահպանմամբ, իր ներքին համոզմանը և իրավագիտակցությանը համապատասխան, ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր և Հատուկ մասերով նախատեսված սահմաններում որոշել պատժի տեսակն ու չափը: Այլ կերպ՝ ուրվագծելով կոնկրետ հանցանքի համար նշանակման ենթակա պատժի առավելագույն և նվազագույն սահմանները՝ ՀՀ քրեական օրենքը դատարանին տվել է այդ շրջանակում հայեցողություն դրսևորելու հնարավորություն: Վճռաբեկ դատարանը գտել է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի գրեթե բոլոր հոդվածների սանկցիաներում ամրագրված վերոնշյալ մոտեցումը պայմանավորված է այն տրամաբանությամբ, որ քրեական օրենքը համընդհանուր բնույթ ունի, իսկ արարքը և հանցավորի անձը կոնկրետ են: Ուստի կոնկրետ արարքի և անձի նկատմամբ համընդհանուր քրեական օրենքով նախատեսված սանկցիան կիրառելիս դատարանը պետք է որոշակի հայեցողություն դրսևորի: Այնսինքն` առանց դատարանի հայեցողության պատժի անհատականացումն անհնար է: (…) Պատիժ նշանակելիս դատարանի ներքին համոզմունքը ձևավորվում է կատարված արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի ու բնույթի, հանցավորի անձի, պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքների վերլուծության հիման վրա: Նշված հանգամանքների հայեցողական և ոչ երբեք կամային գնահատման ժամանակ դատարանը պետք է ելնի ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով նախատեսված՝ պատժի նպատակների իրացումն ապահովելու անհրաժեշտությունից (տես Նարեկ Գևորգի Սարգսյանի գործով Վճռաբեկ դատարանի 2011 թվականի դեկտեմբերի 22-ի թիվ ԵԿԴ/0042/01/11 որոշման 14-րդ, 22-23-րդ կետերը)՚: Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի անձը բնութագրող տվյալներ դատարանը հաշվի է առնում այն, որ նա բնութարվում է դրական, նախկինում դատված չէ: Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, դատարանը հաշվի է առնում, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել կատարած արարքի համար հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը: Ամբաստանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել: Անդրադառանալով իրեղեն ապացույցների տնօրինմանը դատարանը գտնում է, որ իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո պետք է վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին: Ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 134-րդ, 357-360-րդ, 3753-րդ և 3754-րդ, 379-րդ հոդվածներով, դատարանը` ՎՃՌԵՑ Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ նշանակել ազատազրկում 3 /երեք/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվել 2014թ. հունվարի 14-ից: Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը , թողնել անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Իրեղեն ապացույց ճանաչված, շապիկը և սվիտերը դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին: Դատավճիռը, բացի ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 395-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքից, կարող է բողոքարկվել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան` հրապարակվելու օրվանից հետո` մեկամսյա ժամկետում: ԴԱՏԱՎՈՐ Ա.ՄԿՐՏՉՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 05-06-2014 |
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 09-07-2014 |
|---|---|
| Այլ նշումներ | Դատավճիռն ի կատար ածելու մասին կարգադրությունը չի ուղարկվել` նկատի ունենալով, որ ստացվել է վերաքննիչ բողոք: |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 10-07-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 2 հատոր` 170, 46 թերթից |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 10-07-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 170,46 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործը ուղարկվել է | 10-07-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 170,46 |
| ՈՒր(դատարան) | Քրեական վերաքննիչ |
| Ելքի գրության համարը | Ե-15612/14 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 16-07-2014 |
|---|
Գործը ստացվել է (կատարումն ապահովելու համար, և ... )
| Ամսաթիվ | 27-02-2015 |
|---|
Դատավճռի, որոշման կատարում
| Ամսաթիվ | 02-03-2015 |
|---|
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Գործը հանձնվել է գրասենյակ | 31-03-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակ | 2 հատոր` 170թ., 144թ. |
Գործը հանձնվել է դատարանի արխիվ
| Ամսաթիվ | 01-04-2015 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 2 հատոր` 170թ., 144թ. |
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0051/01/14
Քրեական վերաքննիչ
Ստացվել է վերաքննիչ բողոք
| Ամսաթիվ | 08-07-2014 |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 08-07-2014 |
| Ում կողմից է բերվել բողոքը | Պաշտպան |
| Բողոքը բերող անձը | |
| Անուն | Անահիտ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Բողոքի բովանդակությունը | Արթուր Նազարյան Փոփոխել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի /ՀՀ քր.օր. 112 հոդ. 1-ին մասով - ազատազրկում 3 տարի 6 ամիս ժամկետով / վերաբերյալ 05.06.2014թ. դատավճիռը պատժի մասով : ՀՀ քր. օր-ի 64 հոդվածի սանկցիայով ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ և ՀՀ քր. օր-ի 70 հոդվածի կիրառմամբ որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին : |
| Բողոքի ստացման կարգը | Առձեռն հանձնվել է գրասենյակ |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 15-07-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Սերգեյ |
| Ազգանուն | Չիչոյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Եվա |
| Ազգանուն | Դարբինյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Գագիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Քրեական գործի մուտքագրում
| Ամսաթիվ | 16-07-2014 |
|---|---|
| Կից փաստաթղթեր և իրեղեն ապացույց | Չկան: |
Ընդունվել է վարույթ
| Ամսաթիվ | 17-07-2014 |
|---|
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 30-07-2014 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 17-07-2014 |
| Ժամ | 14:00 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
| Պատճառը | Պաշտպանի ներկայությունը դատական նիստին ապահովելու համար: |
Նշանակվել է դատական քննություն
| Երբ | 07-08-2014 |
|---|---|
| Ուղարկվել է ծանուցագիր | 30-07-2014 |
| Ժամ | 12:30 |
| Նիստերի դահլիճի համարը | 2 |
| Նիստը | Կայացվել է |
Վերաքննիչ բողոքը մերժվել է և ստորադաս դատարանի դատական ակտը թողնվել է անփոփոխ
| Անփոփոխ թողնված դատական ակտը | Պատճառաբանվել է |
|---|---|
| Ամսաթիվ | 07-08-2014 |
| Ամբաստանյալ | |
| Անուն | Արթուր |
| Ազգանուն | Նազարյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 1 |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր. դատ. օր. հոդված | |
| Քր.օր. հոդված |
Դատական ակտ
| Դատական ակտ | Գործ ԵԱՔԴ/0051/01/14 Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ 07 օգոստոսի 2014թ. ք.Երևան ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ն. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ` ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Կ. ԲԱՐՍԵՂՅԱՆԻ ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա. ՆԱԶԱՐՅԱՆԻ ՏՈՒԺՈՂ` Ա. ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԻ դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռի դեմ Պ Ա Ր Զ Ե Ց 1. Գործի դատավարական նախապատմությունը. 2014 թվականի հունվարի 14-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Քանաքեռ-Զեյթունի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 09100614 քրեական գործը: Նույն օրը Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ձերբակալվել է: 2014 թվականի հունվարի 17-ին Արթուր Արամայիսի Նազարյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 17-ի որոմամբ մեղադրյալ Արթուր Արամայիսի Նազարյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը` երկու ամիս ժամկետով, որի սկիզբը հաշվվել է2014 թվականի հունվարի 14-ից: 2014 թվականի ապրիլի 28-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճռով Արթուր Արամայիսի Նազարյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցագործության կատարման մեջ և նրա նկատմամբ պատիժ է նշանակել ազատազրկում 3/երեք/ տարի 6/վեց/ ամիս ժամկետով: Պատժի սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի հունվարի 14-ից: Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը: Վճռել է նաև իրեղեն ապացույց ճանաչված շապիկը և սվիտերը, դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո, վերադարձնել տուժող Ա.Հովհաննիսյանին: Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը: Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2014 թվականի հուլիսի 16-ին: ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հուլիսի 17-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով: Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել: 2. Գործի փաստական հանգամանքները. Արթուր Արամայիսի Նազարյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2014 թվականի հունվարի 13-ին, ժամը 2230-ի սահմաններում Երևանի Յան Ռայնիսի փողոցի 16 OS 460 հաշվառման համարանիշի ավտոմեքենան վարելու շուրջ ծագած վիճաբանության ընթացքում իր մոտ եղած ծալովի դանակով հարվածել է Ա.Հովհաննիսյանի կրծքավանդակի ձախ կեսի հետին պատի շրջանում` վերջինիս առողջությանը դիտավորությամբ պատճառելով ծանր վնաս` կյանքին վտանգ սպառնացող: 3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը. Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով: Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը, վերաքննիչ բողոքում վկայակոչելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ, 48-րդ, 61-62-րդ, 64-րդ և 70-րդ հոդվածների համապատասխան դրույթները, գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանը դատավճիռ կայացնելիս չի կիրառել կիրառման ենթակա հիշյալ հոդվածները: Դատարանի կողմից հաշվի չի առնվել և պատշաճ գնահատման չի արժանացել իր պաշտպանյալի պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող այնպիսի հանգամանքներ, որոնք էական նշանակություն ունեն ամբաստանյալի նկատմամբ պատժի տեսակը և չափը որոշելու տեսանկյունից և ի թիվս պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքների, որոնք նշված են դատավճռում, անհրաժեշտ էր հաշվի առնել, որ Արթուր Նազարյանը նախաքննության ընթացքում դրսևորել է պատշաճ վարքագիծ և որևէ խոչընդոտ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար: Անդրադառնալով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ հոդվածին, պաշտպանը նշել է, որ ամբաստանյալը դատարանին ներկայացրել է միջնորդություն` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածը կիրառելու մասին, սակայն անտեսելով ներկայացված միջնորդությունը` դատարանը խախտել է օրենքի և դատարանի առաջ բոլորի հավասարության քրեադատավարական սկզբունքը: Դատարանը ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն առաջին հերթին որոշում է ամբաստանյալի պատժի ենթակա լինելու հարցը, այնուհետև դրա տեսակը և չափը, որից հետո որոշում է ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը, հաշվի առնելով նշանակված պատիժն առանց փաստացի կրելու պատժի նպատակներին հասնելու հնարավորության հանգամանքը: Հիմք ընդունելով վկայակոչված հոդվածների դրույթները, ինչպես նաև քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները, մասնավորապես այն, որ Արթուր Նազարյանն ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարածի համար, տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, տուժող Ա.Հովհաննիսյանը բողոք չի ներկայացրել, որևէ պահանջ չունի, պաշտպանը գնտում է, որ դատարանը կայացրել է դատական ակտ, որով սահմանել է խիստ պատիժ: Մինչդեռ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ դատարանը կարող էր ամբաստանյալի նկատմամբ սահմանել օրենքով նախատեսված պատժից ավելի մեղմ պատիժ կամ նշանակել նշված հոդվածի սանկցիայով նախատեսված նվազագույն պատիժ: Սույն գործով առկա են օրենքով սահմանված բոլոր հիմքերը պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար: Տվյալ դեպքում ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, առավել ևս, որ վերջինս արդեն իսկ իր վարքով ապացուցել է դա: Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանին մեկուսացնելու անհրաժեշտություն չկա, նրա նկատմամբ ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժն ակնհայտ խիստ է, չի համապատասխանում ամբաստանյալի անձին և կատարած հանցանքի ծանրությանը, պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 05.06.2014թ. դատավճիռը` պատժի մասով, փոփոխել` ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակել օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ որոշում կայացնել պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: 4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը. Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի և տուժողի պատասխանները, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն. <<Դատավճիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը`… 6) ենթակա է արդյոք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար. 7) ինչ պատիժ պետք է նշանակվի ամբաստանյալի նկատմամբ. 8) ամբաստանյալն արդյոք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը…>>: Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով: Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները: Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները: Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը: Պատժի արդարացիության հետ կապված հարցին ՀՀ վճռաբեկ դատարանն անդրադարձել է Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ որոշման մեջ, որում դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ <<(…): Պատիժը համարվում է արդարացի, եթե դատարանը ճիշտ է գնահատում գործի բոլոր հանգամանքները, անձը բնութագրող տվյալները և, քրեական օրենքով նախատեսված պահանջներից ելնելով, հանցագործության մեջ մեղավոր անձի նկատմամբ նշանակում է այնպիսի պատիժ, որն անհրաժեշտ է և բավարար է այդ անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար: (…)>> (Կ.Հարությունյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի նոյեմբերի 30-ի ՎԲ-201/07 որոշում): Հանցագործության` հանրության համար վտանգավորության աստիճանի և բնույթի հետ կապված հարցերի վերաբերյալ իր դիրքորոշումը ՀՀ վճռաբեկ դատարանն արտահայտել է Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ որոշման մեջ: Համաձայն այդ որոշման` <<(…) Արարքի հանրային վտանգավորության բնույթը հանցագործության որակական կողմն է, այն որոշվում է մեղքի ձևի և տեսակի, հանցագործության նպատակի և շարժառիթի, ինչպես նաև քրեական օրենսդրությամբ պահպանվող հասարակական հարաբերության` հանցանքի կատարման պահին ունեցած սոցիալական նշանակության վերաբերյալ փաստական տվյալների ամբողջությամբ: Արարքի հանրային վտանգավորության աստիճանի որոշման ժամանակ դատարանը պետք է բացահայտի կատարված հանցագործությամբ պատճառված վնասի չափը, հանցագործության կատարման եղանակը, հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը, հանցակցության դեպքում` հանցավորի կատարած արարքը և հանցագործությանը նրա մասնակցության աստիճանը (Գ.Մադաթյանի վերաբերյալ ՀՀ վճռաբեկ դատարանի 2009 թվականի փետրվարի 17-ի ԵՇԴ/0029/01/08 որոշում): ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասի սանկցիան նախատեսում է պատիժ ազատազրկում՝ երեքից յոթ տարի ժամկետով: Նշված հանցագործությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 19-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն` դասվում է ծանր հանցագործությունների շարքին: Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, շարժառիթը, հետևանքը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` դրական բնութարվելը, նախկինում դատված չլինելը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել` կատարած արարքի համար, հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ` ազատազրկում երեք տարի վեց ամիս ժամկետով: Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի պահանջը` Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ և 70-րդ հոդվածները կիրառելու մասին, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործով անթույլատրելի է և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի, և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը` հետևյալ պատճառաբանությամբ. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի համաձայն` <<1. Հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայության դեպքում, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը, ինչպես նաև խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելու դեպքում կարող է նշանակվել սույն օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածով նախատեսված պատժի նվազագույն չափից ավելի ցածր պատիժ կամ ավելի մեղմ պատժատեսակ, քան նախատեսվածն է այդ հոդվածով, կամ չկիրառել որպես պարտադիր նախատեսված լրացուցիչ պատիժ: 2. Բացառիկ կարող են ճանաչվել ինչպես առանձին մեղմացնող հանգամանքները, այնպես էլ այդ հանգամանքների համակցությունը:>>: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ օրենքով նախատեսվածից ավելի մեղմ պատիժ նշանակելու համար պարտադիր է հետևյալ երկու պայմաններից գոնե մեկի առկայությունը. 1. Հանցանքի` հանրության համար վտանգավորության աստիճանը էականորեն նվազեցնող, հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի և այլ հանգամանքների հետ կապված բացառիկ հանգամանքների առկայություն. 2. Խմբակային հանցագործության մասնակցի կողմից խմբի կատարած հանցանքը բացահայտելուն ակտիվորեն աջակցելը: Այս հարցի կապակցությամբ ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Հ.Հաբեշյանի գործով որոշման մեջ հայտնել է հետևյալ իրավական դիրքորոշումը. <<(…) բացառիկ հանգամանքները կապված են հանցանքի շարժառիթների ու նպատակների, հանցավորի դերի, հանցանքը կատարելիս ու դրանից հետո նրա վարքագծի հետ: Այդպիսիք կարող են լինել նաև այլ հանգամանքներ, որոնք էականորեն նվազեցնում են հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանը: Ընդ որում, կարևորը ոչ թե պատիժը մեղմացնող տվյալների քանակն է, այլ այն, թե ինչքանով են դրանք էականորեն ազդել հանցանքի՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանի նվազեցման վրա>>: (Հ.Հաբեշյանի գործով ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի 2007 թվականի օգոստոսի 30-ի որոշում): Վերաքննիչ դատարանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների համատեքստում քննության առնելով սույն քրեական գործի հանգամանքները` գտնում է, որ առկա են Արթուր Նազարյանի անձը դրական բնութագրող, քրեական պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքներ, սակայն այդ հանգամանքները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 64-րդ հոդվածի իմաստով, բացառիկ չեն կարող դիտվել ինչպես առանձին-առանձին, այնպես էլ` իրենց համակցության մեջ: ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի համաձայն՝ <<1. Եթե դատարանը, կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին: 2. Պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները (...)>>: ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին: Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, գտել է, որ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կապահովի պատժի նպատակները: Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Արթուր Նազարյանը ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար՝ դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքի ծանրությանը, ամբաստանյալի անձին և նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը: Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Արթուր Նազարյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար: Քննության առնելով վերը նշված բոլոր հանգամանքներն իրենց համակցության մեջ, վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահպանմամբ, հետևաբար, այն պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման: Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի շահերի պաշտպան Անահիտ Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել: Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 05-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արթուր Արամայիսի Նազարյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ: Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում: ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ Իսկականի հետ ճիշտ է` ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ |
|---|---|
| Դատական ակտի ամսաթիվը | 07-08-2014 |
Գործը հանձնվել է գրասենյակ
| Ամսաթիվ | 04-09-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 170, 99 |
Գործն ուղարկվել է
| Գործն ուղարկվել է | 04-09-2014 |
|---|---|
| Էջերի քանակը | 170, 99 |
| Ուր | Վճռաբեկ |
| Գրության համարը | Ե-16099/14 |
Գործը բողոքարկվել է
| Ամսաթիվ | 16-09-2014 |
|---|
Դատական գործ N: ԵԱՔԴ/0051/01/14
Վճռաբեկ
Ստացվել է վճռաբեկ բողոք
| Բողոքի ստացման ամսաթիվ | 02-09-2014 |
|---|---|
| Բողոք բերող անձինք | Ամբաստանյալի պաշտպան |
| Բողոք բերող անձինք | |
| Անուն | Անահիտ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Հասցե | --------------- |
| Սեռ | 0 |
| Լրացուցիչ ինֆորմացիա | ամբաստանյալ` Արթուր Արամայիսի Նազարյան |
| Չափահաս | Այո |
| Բողոքը ստացվել է | Գործն ըստ էության լուծող դատական ակտի դեմ |
Գործը ստացվել է վճռաբեկ դատարան
| Գործի առաքման ամսաթիվը | 04-09-2014 |
|---|---|
| Գրության համարը | Ե-16099 |
| Գործի ստացման ամսաթիվը | 16-09-2014 |
| Քրեական գործի հատորներ /փաստաթղթեր/ | 2 հատոր |
| Գործի համարը | ԵԱՔԴ/0051/01/14 |
| Գործը ստացվել է | Քրեական վերաքննիչ |
| Պատասխանատվության ենթարկվածների թիվը | 1 |
Մակագրել
| Ամսաթիվ | 16-09-2014 |
|---|---|
| Նախագահող դատավոր | |
| Անուն | Դավիթ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
| Դատավոր | |
| Անուն | Սերժիկ |
| Ազգանուն | Ավետիսյան |
Բողոքը վերադարձվել է թերությունները վերացնելու համար
| Ամսաթիվ | 15-10-2014 |
|---|---|
| Ժամկետ | 7 օր |
| Որոշման եզրափակիչ մաս | ԵԱՔԴ/0051/01/14 ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԵՐԱԴԱՐՁՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 15 հոկտեմբերի 2014 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ քննարկելով Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 5-ի դատավճռով Արթուր Նազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ Ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով գործը` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշմամբ ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել է, Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 5-ի դատավճիռը` թողել օրինական ուժի մեջ։ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանը` խնդրելով վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, պատժի մասով փոփոխել ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` «Վճռաբեկ բողոքն ընդունվում է քննության« եթե վճռաբեկ դատարանը հանգում է այն հետևության« որ` 1) բողոքում բարձրացված հարցի վերաբերյալ վճռաբեկ դատարանի որոշումը կարող է էական նշանակություն ունենալ օրենքի միատեսակ կիրառության համար. 2) առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ« որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա« կամ 3) առկա է նոր կամ նոր երևան եկած հանգամանք»։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 1-ին մասի 61-րդ կետի համաձայն՝ վճռաբեկ բողոքը պետք է բովանդակի նույն օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի որևէ կետի հիմնավորումները։ Մինչդեռ, բողոքում բացակայում են վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հիմքերը և դրանց հիմնավորումները։ Բացի այդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 5-րդ մասի համաձայն` «(…) Բողոքին կցվում է ներկայացուցչի` սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով ձևակերպված լիազորագիրը։ Վճռաբեկ բողոքին կցվում է նաև վճռաբեկ բողոքի էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը)»։ Մինչդեռ, բողոքին կցված չէ ներկայացուցչի` սույն օրենսգրքով սահմանված կարգով ձևակերպված լիազորագիրը և վճռաբեկ բողոքի էլեկտրոնային տարբերակը (էլեկտրոնային կրիչը)։ Այսինքն՝ պահպանված չէ նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի 5-րդ մասի պահանջը։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վերադարձվում է, եթե այն չի համապատասխանում նույն օրենսգրքի 407-րդ հոդվածի պահանջներին։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն՝ վճռաբեկ դատարանը բողոքը վերադարձնելու մասին որոշմամբ սահմանում է մինչև մեկամսյա ժամկետ՝ ձևական սխալները շտկելու և վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացնելու համար։ Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 4-րդ մասի հիման վրա բողոք բերած անձին պետք է տրամադրել 7-օրյա ժամկետ՝ սույն որոշմամբ արձանագրված ձևական սխալները շտկելու և վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացնելու համար։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 4-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշման դեմ ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վճռաբեկ բողոքը վերադարձնել։ Վճռաբեկ բողոքի ձևական սխալները շտկելու և այն կրկին ներկայացնելու համար սահմանել 7-օրյա ժամկետ` սույն որոշումն ստանալու պահից։ Սահմանված ժամկետում բողոքը չներկայացնելու դեպքում այն համարվում է չտրված։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող՝ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ |
Սահմանված ժամկետում կրկին ներկայացվել է բողոք
| Բողոքի ներկայացման ամսաթիվը | 05-11-2014 |
|---|
Վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվել է
| Ամսաթիվ | 16-02-2015 |
|---|---|
| Որոշման բովանդակություն | ԵԱՔԴ/0051/01/14 մ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԴԱՏԱՐԱՆ Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎՃՌԱԲԵԿ ԲՈՂՈՔԸ ՎԱՐՈՒՅԹ ԸՆԴՈՒՆԵԼԸ ՄԵՐԺԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ 16 փետրվարի 2015 թվական ք.Երևան ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քրեական պալատը (այսուհետ` Վճռաբեկ դատարան), նախագահությամբ Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ մասնակցությամբ դատավորներ Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԻ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆԻ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆԻ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆԻ քննարկելով ամբաստանյալ Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշման դեմ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելու հարցը, Պ Ա Ր Զ Ե Ց Երևանի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի (այսուհետ նաև` Առաջին ատյանի դատարան) 2014 թվականի հունիսի 5-ի դատավճռով Արթուր Նազարյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112-րդ հոդվածի 1-ին մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 3 (երեք) տարի 6 (վեց) ամիս ժամկետով։ Ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքի հիման վրա քննության առնելով գործը` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը (այսուհետ նաև` Վերաքննիչ դատարան) 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշմամբ ամբաստանյալի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել է, Առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 5-ի դատավճիռը` թողել օրինական ուժի մեջ։ Վերաքննիչ դատարանի վերոհիշյալ որոշման դեմ վճռաբեկ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանը` խնդրելով վճռաբեկ բողոքն ընդունել վարույթ, պատժի մասով փոփոխել Վերաքննիչ դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշումը և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի հիման վրա պատիժը պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրջան։ Վճռաբեկ դատարանի 2014 թվականի հոկտեմբերի 15-ի որոշմամբ վճռաբեկ բողոքը վերադարձվել է` բողոք բերած անձին տրամադրելով 7-օրյա ժամկետ թերությունները վերացնելու համար։ Վճռաբեկ բողոքը կրկին ներկայացրել է պաշտպան Ա.Ավետիսյանը։ Բողոք բերած անձը փաստարկել է, որ բողոքը պետք է վարույթ ընդունվի, քանի որ առկա է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքը, այն է` առերևույթ թույլ է տրվել դատական սխալ, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Բողոքաբերի պնդմամբ` Վերաքննիչ դատարանն անհիմն մերժել է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառումը, հաշվի չի առել և պատշաճ չի գնահատել ամբաստանյալի պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները, մասնավորապես այն, որ Ա.Նազարյանը ինչպես նախաքննության, այնպես էլ դատաքննության ընթացքում իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, անկեղծորեն զղջացել է կատարվածի համար, տվել է ինքնախոստովանական ցուցմունքներ, խոչընդոտներ չի ստեղծել վարույթն իրականացնող մարմնի համար, բացի այդ, տուժող կողմը որևէ պահանջ չի ներկայացրել։ Արդյունքում, բողոքի հեղինակը նշել է, որ հանցագործությունից հետո ամբաստանյալի դրսևորած վարքագիծը, նրա անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող մի շարք հանգամանքները և ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը հիմք են նրա նկատմամբ նվազագույն պատիժ նշանակելու համար։ Վերոշարադրյալի կապակցությամբ Վերաքննիչ դատարանն իր դատական ակտում արձանագրել է. «(…) Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Արթուր Նազարյանի նկատմամբ պատիժ նշանակելիս, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, շարժառիթը, հետևանքը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները` դրական բնութարվելը, նախկինում դատված չլինելը, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` այն, որ նա մեղայականով ներկայացել է, ընդունել է մեղքը և անկեղծորեն զղջացել` կատարած արարքի համար, հատուցել է տուժողի բուժման ծախսերը, տուժողը որևէ բողոք կամ պահանջ չի ներկայացրել և խնդրել է ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ վերաբերվել, խնամքին են գտնվում 1-ին կարգի հաշմանդամ եղբայրը, 2-րդ խմբի հաշմանդամ հայրը և թիրեոտոքսիկոզ հիվանդությամբ տառապող մայրը, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ պետք է նշանակել պատիժ` ազատազրկում երեք տարի վեց ամիս ժամկետով։ (…) Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու (…)»։ Բողոքաբերի փաստարկների և բողոքարկվող դատական ակտի պատճառաբանությունների համադրված վերլուծության արդյունքում Վճռաբեկ դատարանը գտնում է, որ բողոքաբերի կողմից չի հիմնավորվել այնպիսի դատական սխալ առերևույթ թույլ տրված լինելու հանգամանքը, որը կարող էր ազդել գործի ելքի վրա։ Հետևաբար, բերված բողոքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով սահմանված հիմքը հիմնավորված չէ։ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժվում է, եթե բացակայում են նույն օրենսգրքի 414.1-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով և 414.2-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հիմքերը, ուստի ներկայացված բողոքը վարույթ ընդունելը ենթակա է մերժման։ Հաշվի առնելով վերոշարադրյալ հիմնավորումները և ղեկավարվելով ՀՀ Սահմանադրության 92-րդ հոդվածով, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 414.3-րդ հոդվածի 1-ին, 3-րդ և 4-րդ մասերով` Վճռաբեկ դատարանը Ո Ր Ո Շ Ե Ց Ամբաստանյալ Արթուր Արամայիսի Նազարյանի վերաբերյալ ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի օգոստոսի 7-ի որոշման դեմ Ա.Նազարյանի պաշտպան Ա.Ավետիսյանի վճռաբեկ բողոքը վարույթ ընդունելը մերժել։ Որոշումն օրինական ուժի մեջ է մտնում կայացման պահից, վերջնական է և ենթակա չէ բողոքարկման։ Նախագահող` Դ.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Դատավորներ` Ս.ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ Հ.ԱՍԱՏՐՅԱՆ Ե.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ Ա.ՊՈՂՈՍՅԱՆ Ս.ՕՀԱՆՅԱՆ |
Որոշումը ուղարկվել է կողմերին
| Ամսաթիվ | 20-02-2015 |
|---|
Գործի առաքում
| Գործի առաքման ամսաթիվ | 25-02-2015 |
|---|---|
| Դատարան | Արաբկիր Քանաքեռ-Զեյթուն |
| Այլ նշումներ | 2 հատոր` 170, 137 թերթ: |