Գործ ԵԱՔԴ/0050/01/14

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

23 հուլիսի 2014թ. ք.Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ Ե. ԴԱՐԲԻՆՅԱՆ
Գ. ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ն. ԱՍԱՏՐՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԴՈԼԻՆՅԱՆԻ Ա. ՄԱՐՈՒԻ
ՊԱՇՏՊԱՆ` Է. ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Գ. ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում, վճռաբեկ վարույթի կանոններով, քննության առնելով ամբաստանյալ Գեղամ Մելքոնյանի շահերի պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը` Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագ/ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 03-ի դատավճռի դեմ

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1. Գործի դատավարական նախապատմությունը.

2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետի հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14807713 քրեական գործը:
2013 թվականի հոկտեմբերի 19-ին ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով հարուցվել է թիվ 14807813 քրեական գործը:
2013 թվականի դեկտեմբերի 18-ին թիվ 14807713 քրեական գործի վարույթը կասեցվել է` հանցագործություն կատարած անձի ինքնությունը պարզված չլինելու պատճառաբանությամբ:
2014 թվականի հունվարի 13-ին Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի հունվարի 14-ին թիվ 14807713 քրեական գործը միացվել է թիվ 14807813 քրեական գործին` համատեղ նախաքննություն կատարելու համար` գործին շնորհելով 14807713 համարը:
Նույն օրը թիվ 14807713 քրեական գործի վարույթը վերսկսվել է:
2014 թվականի հունվարի 16-ին Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունվարի 16-ի որոշմամբ մեղադրյալ Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորումը երկու ամիս ժամկետով: Կալանավորման սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի հունվարի 13-ից:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հունվարի 31-ի որոշմամբ Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 16.01.2014թ. որոշման դեմ բերված վերաքննիչ բողոքով վերաքննիչ վարույթը կարճվել է` պաշտպան Ա.Հովհաննիսյանի կողմից վերաքննիչ բողոքը հետ վերցնելու հիմքով:
2014 թվականի ապրիլի 23-ին Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների դատախազի կողմից քրեական գործն ըստ մեղադրանքի` Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով (երկու դրվագ), մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը, դատական քննության արագացված կարգի կիրառմամբ, 2014 թվականի հունիսի 03-ի դատավճռով Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագ/ նախատեսված հանցանքներ կատարելու մեջ:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով (Իրինա Աղամիրյանի բնակարանից գողություն կատարելու դրվագով) Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանին դատապարտել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով (Անի Ստեփանյանին պատկանող բնակարանից գողություն կատարելու դրվագով) Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանին դատապարտել է ազատազրկման 4/չորս/ տարի ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանքների համակցությամբ պատիժները մասնակիորեն գումարելու միջոցով Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակել ազատազրկում 4/չորս/ տարի 1/մեկ/ ամիս ժամկետով` առանց գույքի բռնագրավման:
Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի նկատմամբ նշանակված պատժի սկիզբը հաշվել է 2014 թվականի հունվարի 13-ից: Պատիժը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողել է անփոփոխ, մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Տուժողներ Իրինա Աղամիրյանի և Անի Ստեփանյանի քաղաքացիական հայցերի հարցը համարել լուծված:
Վճռել է նաև դատավճիռն օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո իրեղեն ապացույց հանդիսացող <<HSBC>> բանկի կողմից թողարկված քարտը, բանկի կողմից տրամադրված գաղտնագրերի երկու փաստաթուղթը և 18.10.2013թ. իրականացված` հաշվի մնացորդի հարցման մեկ անդորրագիրը պահել քրեական գործում: Տուժող Իրինա Աղամիրյանին ի պահ հանձնված <<Apple>> ֆիրմայի այփադ պլանշետը թողնել նրա տնօրինությանը:
Այլ փաստաթուղթն ապացույց ճանաչված լազերային սկավառակները և լազերային սկավառակների զննության մասին արձանագրությունները պահել սույն քրեական գործում:
Դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Գեղամ Մելքոնյանի պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյանը:
Քրեական գործը ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարան մուտք է եղել 2014 թվականի հունիսի 24-ին:
ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանի 2014 թվականի հունիսի 25-ի որոշմամբ վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և քրեական գործը նշանակվել` քննության վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի դեմ գրավոր պատասխան չի ստացվել:

2. Գործի փաստական հանգամանքները.

Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանը դատապարտվել է այն բանի համար, որ նա 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 1500-ի սահմաններում, ուրիշի գույքի գաղտնի հափշտակություն կատարելու դիտավորությամբ, բաց դռնից ապօրինի մուտք է գործել Երևան քաղաքի Վրացական փողոցի 21 շենքի թիվ 13 բնակարան և գաղտնի հափշտակել Իրինա Կառլենի Աղամիրյանին պատկանող <<Apple>> ֆիրմայի այփադը և <<HSBC>> բանկի բանկային երկու քարտ` Ի.Աղամիրյանին պատճառելով ընդհանուր 450.000 ՀՀ դրամ գույքային վնաս:
Բացի այդ, Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանը 2013 թվականի հոկտեմբերի 18-ին, ժամը 1600-ի սահմաններում, չկողպված դռնից ապօրինի մուտք է գործել Անի Արտակի Ստեփանյանին պատկանող Երևան քաղաքի Կոմիտասի պողոտայի 62 շենքի թիվ 75 բնակարան, գաղտնի հափշտակել է 200.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ կանացի ոսկյա մատանի` Ա.Ստեփանյանին պատճառելով զգալի չափերի` 200.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս:

3. Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.

Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում ներքոհիշյալ հիմնավորումներով:
Ամբաստանյալ Գեղամ Մելքոնյանի պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյանը վերաքննիչ բողոքում նշել է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը` պատժի մասով, հիմնավորված չէ, հաշվի չեն առնվել գործում առկա բոլոր մեղմացուցիչ հանգամանքները, որի հետևանքով իր պաշտպանյալի նկատմամբ նշանակվել է ակնհայտ խիստ պատիժ:
Դատավճիռը` Գ.Մելքոնյանի պատժի մասով, ենթակա է բեկանման և փոփոխման՝ հետևյալ պատճառաբանությամբ:
Դատարանը հաշվի չի առել, որ Գեղամ Մելքոնյանը երիտասարդ է՝ 27.11.1989թ. ծնված, ունի մշտական բնակության վայր, բնութագրվում է դրական, նախկինում դատված կամ որևէ այլ ձևով արատավորված չի եղել, ծառայել է ՀՀ Ազգային բանակում, որտեղից վերադարձել է բազմաթիվ պատվոգրերով և շնորհակալագրերով, վատառողջ է` տառապում է <<էպիլեպսիկ հիվանդությամբ պարոքսիզմներով>> հիվանդությամբ, որի պատճառով բազմիցս ստացիոնար բժշկական հետազոտում և բուժում է անցել <<Էրեբունի>> բժշկական կենտրոնում: Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության 20.02.2014թ. թիվ 15Գ եզրակացության համաձայն՝ ճանաչվել է սահմանափակ մեղսունակ՝ խորհուրդ է տրվում նյարդաբանի ամբուլատոր հսկողության, իսկ կարիքն առաջանալու դեպքում նաև՝ ՀՀ ԱՆ <<Դատապարտյալների հիվանդանոց>> ՔԿՀ-ում: <<Նուբարաշեն>> ՔԿՀ-ից 12.05.14թ. ստացված թիվ Ե-40/15-8-2650 գրության համաձայն՝ Գ.Մելքոնյանը ՔԿ հիմնարկ է ընդունվել 24.01.2014թ. և այնտեղ գտնվելու ժամանակաընթացքում հաճախակի գանգատվել է գլխացավերից, մի քանի անգամ ունեցել է ուշագնացության դեպքեր: Բժշկական հետազոտությունների ընթացքում ախտորոշվել է <<Հետտրավմատիկ էնցեֆալոպատիա, ցնցումային համախտանիշ>> հիվանդությունը: Ներկայումս գտնվում է հոգեբույժ-նյարդաբահի հսկողության տակ, ստանում է համապատասխան բուժում:
Գ.Մելքոնյանը հանցանքը կատարել է առաջին անգամ՝ նյութական ծանր վիճակից ելներով: Շահագռգռված լինելով գործի օբյեկտիվ քննության համար` տվել է խոստովանական ցուցմունքներ, իրեն լիովին մեղավոր է ճանաչել, զղջացել է կատարածի համար, հաշտվել է տուժողների հետ և ամբողջությամբ փոխհատուցել է նրանց պատճառված վնասը: Տուժողները դատարանում հայտնել են, որ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ որևէ բողոք, պահանջ չունեն և ցանկանում են, որ վերջինս որքան հնարավոր է մեղմ պատիժ ստանա: 2014 թվականի հունվարի 13-ից՝ շուրջ 7 ամիս գտնվում է նախնական կալանքի տակ:
Դրանք ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ հոդվածի համաձայն` համարվում են քրեական պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմաղնող հանգամանքներ, որոնք պետք է հաշվի առնվեն դատարանի կողմից պատիժ նշանակելիս:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 26-րդ հոդվածի 2-րդ կետի համաձայն՝ պատիժն ու պատասխանատնությունը մեղմացնող հանգամանք է համարվում նաև հանցանքը սահմանափակ մեղսունակության վիճակում կատարելը:
Գ.Մելքոնյանի պատիժն ու պատասխանատնությունը մեղմացնող հանգամանք է նաև նախկինում արատավորված` դատապարտված չլիները և դրական բնութագրվելը՝ նման իրավական դիրքորոշում է արտահայտել ՀՀ վճռաբեկ դատարանն իր 12.06.2007թ. թիվ ՎԲ-124-07 որոշմամբ:
Սույն գործով Գ.Մելքոնյանի պատիժն ու պատասխանատվությունը ծանրացնող հանգամանքներ դատարանը չի արձանագրել:
Ամբաստանյալ Գ.Սելքոնյանի երիտասարդ տարիքը, նրա կողմից հանցանքն առաջին անգամ՝ սոցիալական ծանր վիճակից ելնելով կատարելու հանգամանքը, ամբաստանյալի անձը, նախկինում արատավորված չլինելը ու դրական բնութագրվելը, նրա նյութական, ընտանեկան և առողջական վիճակը, սահմանափակ մեղսունակ լինելը ու բժիշկների մշտական հսկողության տակ լինելու հանգամանքը, պատիժն ու պատասխանատվությունը մեղմացնող հանգամանքների համակցությունը, ու ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, ինչպես նաև նրա կողմից մեղքն ամբողջովին ընդունելը, ինքնախոստովանական ցուցմունքներ տալը և անկեղծորեն զղջալը, տուժողներին պատճառված վնասն ամբողջությամբ փոխհատուցելն էականորեն նվազեցնում են կատարած արարքի հասարակական վտանգավորությունը: Ուստի նրա ուղղվելը հնարավոր է առանց ազատազրկման ձևով պատիժը կրելու և իր նկատմամբ կիրառելի է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի պահանջը, համաձայն որի` նրա նկատմամբ նշանակված պատիժը կարող է պայմանականորեն չկիրառվել:
Ելնելով վերոգրյալից` պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյանը խնդրել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.06.2014թ. դատավճիռը` ամբաստանյալ Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի պատժի մասով, բեկանել և փոփոխել, հաշվի առնելով գործում առկա մեղմացնող հանգամանքները, ամբաստանյալ Գ.Մելքոնյանի նկատմամբ նշանակված պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կարգով պայմանականորեն չկիրառել` սահմանելով փորձաշրձան:

4. Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.

Վերաքննիչ դատարանը քննության առնելով վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում, լսելով բողոքում ներկայացված հետևությունները հիմնավորելու մասին պաշտպանության կողմի ելույթը, դատական ակտը չբողոքարկած մեղադրողի պատասխանը, ինչպես նաև վերլուծելով գործի նյութերը, դրանք գնահատելով իրենց համակցությամբ` հանգում է հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 360-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` դատավճռիռ կայացնելիս դատարանը ներկայացված հաջորդականությամբ լուծում է հետևյալ հարցերը` ենթակա է արդյո՞ք պատժի ամբաստանյալն իր կատարած հանցանքի համար, ինչ պատիժ պետք է նշանակվի նրա նկատմամբ, ամբաստանյալն արդյո՞ք պետք է կրի իր նկատմամբ նշանակված պատիժը:
Նշված հարցերի լուծման ընթացքում դատարանը պետք է ղեկավարվի ՀՀ քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի մի շարք հոդվածներով:
Մասնավորապես` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի համաձայն` հանցանք կատարած անձի նկատմամբ կիրառվող պատիժն արդարացի է, եթե համապատասխանում է հանցանքի ծանրությանը, դա կատարելու հանգամանքներին, հանցավորի անձնավորությանը, անհրաժեշտ և բավարար է անձին ուղղելու և նրա կողմից նոր հանցանքի կատարումը կանխելու համար:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածի 1-ին մասը սահմանում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվում է արդարացի պատիժ, որը որոշվում է քրեական օրենսգրքի Հատուկ մասի համապատասխան հոդվածի սահմաններում` հաշվի առնելով նույն օրենսգրքի Ընդհանուր մասի դրույթները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ նշանակվող պատժի նպատակն է վերականգնել սոցիալական արդարությունը, ուղղել պատժի ենթարկված անձին, ինչպես նաև կանխել հանցագործությունները:
Պատիժ նշանակելիս և այն կրելու նպատակահարմարության հարցը քննարկելիս դատարանը հաշվի է առնում նաև ՀՀ քրեական օրենսգրքի 62-րդ և 63-րդ հոդվածներով նախատեսված պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
Քրեական օրենսգրքի Ընդհանուր մասի վերը թվարկված դրույթներից հետևում է, որ հանցագործության համար մեղավոր ճանաչված անձի նկատմամբ ինչպես պատժատեսակի և պատժաչափի, այնպես էլ նշանակված պատիժը կրելու նպատակահարմարության վերաբերյալ դատարանի կողմից կայացված որոշումը պետք է հիմնված լինի կատարած հանցագործության, դրա առանձնահատկությունների, գործի կոնկրետ հանգամանքների, հանցավորի անձի, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող կամ ծանրացնող հանգամանքների բազմակողմանի գնահատման վրա` նպատակ ունենալով ապահովել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասում նշված պատժի նպատակների իրագործման հնարավորությունը:
Առաջին ատյանի դատարանն ամբաստանյալ Գեղամ Մելքոնյանի նկատմամբ պատժի տեսակն ու չափը որոշելիս ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով սահմանված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով` բավարար չափով ստուգման և գնահատության է ենթարկել կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, ամբաստանյալի անձը բնութագրող տվյալները, այդ թվում` պատասխանատվությունն ու պատիժը մեղմացնող հանգամանքները` հանցանքն ընդունելը և կատարած արարքի համար զղջալը, նախկինում դատված չլինելը, դրական բնութագրվելը, ՀՀ բանակում ծառայելը, վատառողջ լինելը` ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 15 եզրակացության համաձայն` <<մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Գեղամ Մելքոնյանին հարկ է ճանաչել սահմանափակ-մեղսունակ>>, նրա մոտ առկա է <<էպիլեպտիկ հիվանդությունը պարոքսիզմներով>>, հանցագործությամբ տուժողներին պատճառված նյութական վնասն ամբողջությամբ հատուցելը, ինչպես նաև տուժողների խնդրանքը` ամբաստանյալի նկատմամբ մեղմ պատիժ նշանակելու վերաբերյալ, պատասխանատվությունը և պատիժը ծանրացնող հանգամանքների բացակայությունը, պատիժ է նշանակել ազատազրկման ձևով, որը նա պետք է կրի:
Առաջին ատյանի դատարանը, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 10-րդ հոդվածի 1-ին մասով, 48-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, 61-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերով, գտել է, որ Գեղամ Մելքոնյանի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը կապահովի պատժի նպատակները:
Քննության առնելով վերաքննիչ բողոքի փաստարկները` ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակված ազատազրկման ձևով պատիժը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պայմանականորեն չկիրառելու մասին, վերաքննիչ դատարանը դրանք հիմնավոր չի համարում հետևյալ պատճառաբանությամբ.
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` եթե դատարանը կալանքի, ազատազրկման կամ կարգապահական գումարտակում պահելու ձևով պատիժ նշանակելով, հանգում է հետևության, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց պատիժը կրելու, ապա կարող է որոշում կայացնել այդ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու մասին:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է, որ պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը հաշվի է առնում հանցավորի անձը բնութագրող տվյալները, պատասխանատվությունը և պատիժը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի շարադրանքից երևում է, որ դատարանը, կայացնելով մեղադրական դատավճիռ, ամբաստանյալի նկատմամբ նշանակում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածում թվարկված պատժատեսակներից /կալանք, ազատազրկում, կարգապահական գումարտակում պահելը/ որևէ մեկը` սահմանելով դրա չափը, այնուհետև համոզվելով, որ դատապարտյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը փաստացի կրելու, որոշում է դատապարտյալի վրա որոշակի պարտականություններ դնելով՝ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառել:
Նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելիս դատարանը պետք է հանգամանորեն քննության առնի ինչպես հանցագործության կատարման, այնպես էլ հանցավորի անձին վերաբերող բոլոր հանգամանքները: Կարևորն այն է, որ հանգի հիմնավոր եզրակացության, որ դատապարտյալի ուղղումը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու: /ՀՀ Վճռաբեկ դատարանի Հովհաննես Սահակյանի վերաբերյալ 2009 թվականի հունիսի 02-ի թիվ ԵՔՐԴ/0571/01/08 որոշում/
ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Դավիթ Հովհաննիսյանի վերաբերյալ 2009 թվականի դեկտեմբերի 18-ի ԵԱՔԴ/0078/01/09 որոշմամբ դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ չնայած պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու հետ կապված ՀՀ քրեական օրենսգիրքը ինչպես հանցագործությունների, այնպես էլ անձանց շրջանակի որևէ սահմանափակում չի նախատեսել, սակայն դատարանը պարտավոր է, ղեկավարվելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 61-րդ հոդվածով նախատեսված պատիժ նշանակելու ընդհանուր սկզբունքներով, հաշվի առնել նաև հանցագործության՝ հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը: Դատարանի կողմից նշանակվող պատժի արդարացիության հիմնական պահանջն այն է, որ պատիժը պետք է համապատասխանի հանցագործության վտանգավորության աստիճանին ու բնույթին:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով Գեղամ Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորության և ՀՀ քրեական օրենսգրքի 48-րդ հոդվածով ամրագրված պատժի նպատակների իրացվելիության հարցերը, գտնում է, որ Գեղամ Մելքոնյանը ենթակա է պատժի կատարած հանցանքի համար՝ Առաջին ատյանի դատարանի կողմից նշանակված պատիժը համաչափ է կատարած արարքի ծանրությանը և անձնավորությանը, նա պետք է կրի ազատազրկման ձևով նշանակված պատիժը, հետևաբար հիմքեր չկան ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ պատիժը պայմամականորեն չկիրառելու մասին որոշում կայացնելու համար:
Վերաքննիչ դատարանը, հաշվի առնելով կատարած հանցանքի հանրության համար վտանգավորության աստիճանն ու բնույթը, հանգում է հետևության, որ առկա չէ համոզվածություն, որ ամբաստանյալի ուղղվելը հնարավոր է առանց նշանակված պատիժը կրելու:
Այս առումով պաշտպանության կողմի պատճառաբանությունները չեն կարող բավարար հիմք հանդիսանալ սույն գործի շրջանակներում Գեղամ Մելքոնյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 70-րդ հոդվածի կիրառմամբ նշանակված պատիժը պայմանականորեն չկիրառելու համար:
Վերը նշված հանգամանքների վերլուծությամբ վերաքննիչ դատարանը փաստում է, որ Առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, այն կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի պահանջների պահպանմամբ, հետևաբար պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ վերաքննիչ բողոքը` առանց բավարարման:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-րդ, 394-րդ, 402-րդ, 418-րդ հոդվածներով` ՀՀ վերաքննիչ քրեական դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Ամբաստանյալ Գեղամ Մելքոնյանի շահերի պաշտպան Էդուարդ Աղաջանյանի վերաքննիչ բողոքը մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի 2014 թվականի հունիսի 03-ի դատավճիռը քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Գեղամ Վարուժանի Մելքոնյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 177-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1.1 կետով /երկու դրվագ/, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` ստորագրություն
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` ստորագրություններ
Իսկականի հետ ճիշտ է`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ս. ՉԻՉՈՅԱՆ