Գործ հ.
ԵԱՔԴ/0046/01/14


Հ Ա Յ Ա Ս Տ Ա Ն Ի Հ Ա Ն Ր Ա Պ Ե Տ ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Վ Ե Ր Ա Ք Ն Ն Ի Չ Ք Ր Ե Ա Կ Ա Ն Դ Ա Տ Ա Ր Ա Ն

Ո Ր Ո Շ Ո Ւ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

«16» մարտի 2015թ. ք. Երևան

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ
/այսուհետ նաև`Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա. ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ
Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Մ.ՄԱՀՏԵՍՅԱՆԻ

ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`
ՊԱՇՏՊԱՆ` Կ.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ
ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա.ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆԻ
ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼ` Ա.ՍՐԱՊՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում քննության առնելով ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի շահերի պաշտպան Կարինե Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքը` բերված Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի /այսուհետ նաև` Դատարան/ 2015 թվականի հունվարի 16-ի դատավճռի դեմ, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արմեն Գառնիկի Սրապյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով,

Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1.Գործի դատավարական նախապատմությունը.
Կապված իր ծառայողական պարտականությունները կատարելու հետ` իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող, ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան Սարգիս Սաշայի Հակոբյանի նկատմամբ Արմեն Գառնիկի Սրապյանի կողմից կյանքի և առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելու դեպքի առթիվ, ՀՀ ոստիկանության ՔԳՎ Երևան քաղաքի քննչական վարչության Արաբկիրի քննչական բաժնում, 26.11.2013 թվականին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցագործության հատկանիշներով հարուցվել է թիվ 14819213 քրեական գործը:
26.11.2013 թվականին Արմեն Սրապյանը ձերբակալվել է:
28.11.2013 թվականին Արմեն Սրապյանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ և նրան մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով:
Դատարանի 28.11.2013 թվականի որոշմամբ Արմեն Սրապյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է կիրառվել կալանավորում:
Դատարանի համապատասխան որոշումներով Արմեն Սրապյանին կալանքի տակ պահելու ժամկետը երկարացվել է:
18.04.2014 թվականին թիվ 14819213 քրեական գործը հաստատված մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Դատարան:
Դատարանի 2015 թվականի հունվարի 16-ի դատավճռով ամբաստանյալ Արմեն Գառնիկի Սրապյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով և դատապարտվել ազատազրկման` 5 /հինգ/ տարի ժամկետով:
Ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի պատժի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ից, որը պետք է կրի ՀՀ ԱՆ համապատասխան քրեակատարողական հիմնարկում:
Ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց կիրառված կալանավորումը թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դատավճռի դեմ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի շահերի պաշտպան Կ.Խաչատրյանը բերել է վերաքննիչ բողոք, որով խնդրել է այն բեկանել, բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքով կայացնել արդարացման դատական ակտ, ճանաչել և հռչակել մեղսագրվող արարքում Արմեն Սրապյանի անմեղությունը:
Վերաքննիչ դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 24-ի որոշմամբ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքն ընդունվել է վարույթ և գործը նշանակվել է քննության ՀՀ վճռաբեկ դատարանում գործերի քննության համար սահմանված կանոններով:
Վերաքննիչ բողոքի առթիվ 09.03.2015 թվականին մեղադրող Ա.Մնացականյանը բերել է գրավոր պատասխան, որով խնդրել է բերված վերաքննիչ բողոքը մերժել:

2.Գործի փաստական հանգամանքները.
Նախաքննության մարմնի կողմից ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ նա, գտնվելով ալկոհոկային հարբածության վիճակում, 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին` ժամը 22:40-ի սահմաններում, Երևան քաղաքի Կոմիտասի 5 հասցեի մոտ, անհիմն վիճաբանության մեջ է մտել ծառայողական պարտականություններ իրականացնող, իշխանության ներկայացուցիչ հանդիսացող` ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկաններ` Հրայր Ազատյանի և Սարգիս Հակոբյանի հետ, անտեղի վիրավորել, հայհոյել է վերջիններիս, երբ փորձել են կարգի հրավիրել իրեն, չի ենթարկվել նրանց օրինական պահանջներին, ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել նրանց, որի ընթացքում հարվածելով Սարգիս Հակոբյանի գլխին` առողջության համար վտանգավոր բռնություն է գործադրել նրա նկատմամբ` դիտավորությամբ պատճառելով առողջության կարճատև քայքայումով թեթև վնաս:

3.Վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, փաստարկները և պահանջը.
Վերաքննիչ բողոքը քննվում է հետևյալ հիմքերի սահմաններում` ներքոնշյալ հիմնավորումներով:
Բողոք բերած անձը ներկայացնելով գործի դատավարական նախապատմությունը, փաստել է, որ դատավճիռը կայացվել է նյութական և դատավարական իրավունքի խախտումներով, որն ազդել է գործի ելքի վրա և գտել, որ Դատարանի կողմից խախտվել են ՀՀ Սահմանադրության 18-րդ, 19-րդ, 21-րդ հոդվածի 2-րդ պարբերության, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1–ին, 2–րդ, 7–րդ, 8-րդ, 17-րդ, 18-րդ, 23-րդ, 107-րդ, 124-րդ, 126-րդ, 127-րդ հոդվածների, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի և Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների մասին եվրոպական կոնվեցիայի 6-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջները, դատական ակտում շարադրված դատարանի հետևությունները չեն համապատասխանում դատարանում հետազոտված ապացույցներին, դատական քննության ընթացքում թույլ են տրվել նյութական կամ դատավարական իրավունքի այնպիսի հիմնարար խախտումներ, որոնց արդյունքում ընդունված դատական ակտը խաթարում է արդարադատության բուն էությունը, դատական ակտը հակասում է Վճռաբեկ դատարանի մի շարք որոշումների և Եվրապական դատարանի վճիռներին, Դատարանը չի կատարել գործի լրիվ օբյեկտիվ բազմակողմանի քննություն, ինչի արդյունքում հանգել է գործի սխալ լուծման՝ կայացնելով մեղադրական դատավճիռ։
Նշել է, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված արարքը կատարելու մեջ, մինչդեռ գործի քննությամբ ոչ միայն չի հիմնավորվել ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը, այլ ավելին, հաստատվել է նրա անմեղությունը, կայացվել է հերթական անօրինական դատական ակտը, որով անմեղ անձը դատապարտվել է 5 տարվա ազատազրկման: Դատարանն արձանագրելով ամբաստանյալի սահմանափակ մեղսունակ լինելու հանգամանքը նույնիսկ քննարկման առարկա չի դարձրել ՀՀ քրեական օրենգրքի 64-րդ հոդվածի կիրառման հնարավորությունը։ Սույն ակտը ոստիկանության աշխատակիցների հերթական անօրինական գործողության օրինականացումն է, բնականաբար Դատարանը կնախընտրի խաթարել մեկ հոգու կյանքը, քան ծառայողական քննության վտանգ ստեղծել գործով տուժողների և կամ նախաքննական մարմնի համար:
Ներկայացնելով սույն գործի փաստական հանգամանքները, բողոք բերած անձը նշել է, որ տուժող Ս.Հակոբյանը և Հ. Ազատյանը իրենց ցուցմունքերով այդպես էլ չեն կարողացել պարզաբանել, թե կոնկրետ ինչի համար են ցանկացել բերման ենթարկել Ա. Սրապյանին, այն դեպքում, երբ Սրապյանը կամավոր նստել է իրենց մեքենան, չեն կարողացել բացատրել նաև անձի ազատությունը սահմանափակելու, այն է` ստիպողաբար մեքենայի մեջ պահելու և ոստիկանության բաժին տեղափոխելու պատճառը, մի դեպքում հայտնելով, որ անձին բաժին բերման ենթարկելու հիմքը եղել է նրա արտաքին տեսքը, թափթփված հագուստը մի դեպքում, մյուս դեպքում էլ իրենց հայհոյելը։
Հրայր Ազատյանը չի կարողացել բացատրել, թե ինչից, որ գործողություններից էր ինքը տուժել, պատճառաբանելով, որ ֆիզիկական ցավ զգալը դա «ֆուրաժկեն, գալստուկը ճղելն է» և ինքը մատերի վրա ցավ է զգացել հարվածների պատճառով, այս «օրենքի կրողը» հայտարարել է, Ա.Սրապյանի հետ առնչվելուց ոստիկանական գործառույթ չի իրականացրել, ըստ իր խոսքերի` «հասարակական կարգ չէի պահպանում ... ինչ կապ ունի ինչ էի անում ... հաճելի կլիներ քցեի քացու տակ ջարդեի ... ոստիկան չլինեի կմորթեի ...», այնուհետև հայտնել է, որ չի տեսել Սարգսի «գլխահետևի» վնասվածքը չի տեսել և չգիտի ինչից է առաջացել։ Ավելի քան անհասկանի է, թե ինչպես է Սրապյանը հարվածել Ազատյանի մատներին, երբ ըստ Ազատյանի` ինքը նստած է եղել վարորդի նստատեղին։
Ըստ Ա.Հակոբյանի ցուցմունքի` ինքը վնասվածքն ստացել է Ա.Սրապյանի բռունցքով հարվածից, գործում առկա թիվ 3968՝ սկսված 26.11.13-ին ավարտված 27.11.13-ին դատաբժշկական եզրակացության համաձայն` Ա.Հակոբյանի ձախ ծոծրակային շրջանում, արտաքին մեջ թմբուկային մակարդակին, ուղղահայաց ուղղությամբ, առկա է համեմատական հարթ, մուգ կապտաբոսորագույն այրունազեղված եզրերով ... 1,7x0,2 սմ վերք՝ չափսերի, Ա. Հակոբյանի վնասվածքն է՝ « ... ձախ ծոծրակային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել է՝ բութ, կոշտ, սահմանափակ մակերես ունեցող առարկայով, հնարավոր է որոշման մեջ նշված ժամկետին, որն առաջացրել է առողջությանը թեթև վնաս՝ առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը՝ ոչ պակաս 6-օրից, սակայն ոչ ավելի, քան՝ 21-օր», եզրակացությամբ չի նշվում, որ վնասվածքը հնարավոր է ստացվել է որոշմամբ նշված հանգամանքներում, ավելին՝ փորձագետ Ա. Բաբայանը իր ցուցմունքով հայտնել է, որ քիչ հավանական է բռունցքով նշված վնասվածքի ստացումը և այն կարող էր առաջանալ նաև մեքենայի որևէ դետալի հարվածելուց։
Չնայած այն հանգամանքին, որ տուժող Ա.Հակոբյանը հայտնել է, թե Ա. Սրապյանի քրոջը՝ գործով վկա Քրիստինե Արզումանյանին և Նարեկ Սարգսյանին ցույց է տվել արյունոտված թաշկինակ և ասել է որ վնասվածքը պատճառել է Ա. Սրապյանը, սակայն այս հանգամանքը հերքել են երկու վկաներն էլ, ավելին՝ հարց է առաջանում, եթե կար վնասվածք ինչու չէր ցույց տալիս հենց վնասվածքը։ Ա.Հակոբյանի վրա որևէ վնասվածք առկա լինելու հանգամանքը չի հաստատվել նաև վկաներ Ն. Խաչատրյանի, Վահագն Վարդանյանի ցուցմունքներով։ Դատարանը ցուցմունքների ծաղկաքաղ կատարելով խեղաթյուրել է վկաների ցուցմունքները, դատական ակտում արձանագրելով միայն դրանց իբրև ամբաստանյալի մեղքը հիմնավորող հատվածները, մասնավորապես` վկա Նշան Խաչատրյանը հստակ իր ցուցմունքով հայտնել է, որ հասնելով դեպքի վայր Սարգիս Հակոբյանի վրա արյուն չի տեսել, վնասվածքի մասին չի իմացել, և այդ մասին իմացել է դեպքից 2 ժամ հետո, կանգառում իրեն Ա. Հակոբյանը ասել է գլուխը բացվել է, նաև հայտնել է, որ ինքը չի զգացել որ Ա. Սրապյանը խմած է, վնասվածք չի նկատել նաև Վ. Վարդանյանը, ով նույնպես հայտնել է, որ Ա. Հակոբյանի վրա վնասվածք չի տեսել և դեպքի հանգամանքների մասին իմացել է հետագայում Ն.Խաչատրյանից, ոստիկանության բաժնում։
Մեջբերելով վկա Գեղամ Մինասյանի ցուցմունքը, ինչպես նաև վերջինիս նախաքննական ցուցմունքը, բողոքաբերը նշել է, որ այս վկայի ցուցմունքի հավաստիությունը ամբողջությամբ կասկածի տակ է դրվում և այդ առումով այն անթույլատրելի ապացույց է թեկուզ և քնած ցուցմունք տալու պատճառով։
Էական է նաև այն հանգամանքը, որ տուժող Հ.Ազատյանը իր 25.11.13 թվականի զեկուցագրում որևէ բառ չի նշել Ս.Հակոբյանի մարմնական վնասվածք ստանալու մասին։ Ինչը ևս կասկածի տակ է այդ վնասվածքի առաջացման պատճառը և հանգամանքները։ Ինչևէ կարելի անվերջ թվարկել սույն գործով տուժողների վկաների, ցուցմունքների մեջ առկա էական հակասությունները, փորձագետի եզրակացությունները, այն, որ այդ ապացույցները իրենց համակցությամբ առնվազն բազմաթիվ չփարատված կասկածներ են առաջացնում, իսկ ավելի կոնկրետ հերքում են ամբաստանյալի մեղավորությունը, Դատարանը բոլոր չփարատված կասկածները մեկնաբանել է ի վնաս ամբաստանյալի։
Ըստ բողոքաբերի` Եվրոպական դատարանի մի շարք վճիռների լույսի ներքո այս գործով ոստիկանների ցուցմունքները համարվում են անթույլատրելի ապացույցներ ինչը հանգեցնում է կայացված մեղադրական ակտի անթույլատրելիության և անօրինականության, քանի որ դրանում մեղադրանքը հաստատված է համարվել բացառապես ոստիկանների ցուցմունքներով։
Ոստիկանական ցուցմունքների հետ համակցելով ամբաստանյալի, Նարեկ Սարգսյանի, Քրիստինե Գևորգյանի դատարանում տված ցուցմունքներն են նկարագրում դեպքի հանգամանքների ամբողջականությունը և իրականությունը և ամբաստանյալը, չնայած օրինական պահանջի բացակայությանը իր կամքով նստել է առաջին ոստիկանական մեքենան և մեքենայի մեջ իրեն ծեծի են ենթարկել, մեքենայից դուրս գալուց հետո ևս ամբաստանյալը ծեծի է ենթարկվել, և եթե տուժող Ս.Հակոբյանը նշել է, որ հնարավոր է Արմենը ինքնավնասվել է մեքենայի մեջ, ապա միանգամայն հնարավոր է, որ ինքն էլ է ինքնավնասվել տվյալ մեքենայում, առավել ևս նախաքննական մարմինը նույնիսկ հարկ չի համարել զննել մեքենան, և նախաքննությամբ չի արձանագրվել այդ տուժողների հագուստների պատռվածքներ, վնասվածքներ որևէ հետքեր այդ թվում և արյան։
Միանգամայն ակնհայտ է, որ առաջադրված մեղադրանքը բացառապես շինծու է և հիմնված է ոստիկանության աշխատակիցների՝ ոստիկանների հակասական և որևէ հիմնավորում չունեցող ցուցմունքների վրա։ Իսկ Դատարանը շարադրելով ապացույցները ըստ հերթականության,այդպես էլ չի պատճառաբանել և հիմնավորել իր դատական ակտը։
Վկայակոչելով Եվրոպական դատարանի` Ասաբդեյն ընդդեմ Ադրբեջանի, Բաննիկովն ընդդեմ ՌԴ-ի, Ռամաուսկասն ընդդեմ Լիտվայի, Վանյանն ընդդեմ ՌԴ-ի գործերով վճիռները, ինչպես նաև Եվրոպայի խորհրդի թիվ 1620 բանաձևի 4.7.3. հոդվածի համապատասխան դրույթները, բողոք բերած անձը փաստել է, որ սույն գործով ենթադրյալ հանցագործության անմիջական նախաձեռնողները հենց տուժող ոստիկաններն են։
Բողոքաբերի համոզմամբ` սույն գործով հենց ոստիկաններն իրենց ոչ համաչափ և իրավաչափ գործողություններով, հաշվեհարդար են տեսել ամբաստանյալի հետ, նախաքննական մարմնի կողմից սույն գործով իրականացվել է խիստ թերի և ոչ օբյեկտիվ, դատավարական էական խախտումներով քննություն, իսկ Դատարանն օրինականացրել է այդ խախտումները։ Ակնհայտ միակողմանի նախաքննությամբ փորձ էր արվել օրինականացնել այսպես կոչված տուժողների գործողությունները, անհիմն մեղադրանք առաջադրելով ամբաստանյալին` ձերբակալելով և կալանավորելով նրան, որպեսզի որևէ կերպ չկարողանա բողոքարկել այդ անօրինական գործողությունները, այսպիսով հոգեկան առողջության խնդիրներ ունեցող անձին դնելով ավելի վատ վիճակի մեջ փաստացի շարունակելով անօրինականությունների շղթան, որի վերջին օղակը հուսով է կլինի կայացված բողոքարկվող դատավճիռը։
Սույն գործով տուժող ոստիկանները հստակ նշել են, որ Սրապյանին բաժին էին տանում վիրավորելու համար, մեքենայից դուրս չէին թողնում վիրավորելու համար, իսկ վկա Գեղամ Մինասյանն էլ նշել է, որ ինքը վիրավորանք, հայհոյանք չի լսել, այլ լսել է անպարեշտ արտահայություն՝ «հըն արա»։ Փաստել է, որ այս անձինք չունենալով որևէ հիմք անձին ոստիկանություն բերման ենթարկելու համար գործել են անօրինական, իսկ անօրինական գործողություններին դիմադրություն ցույց տալը չի կարող հանցագործություն հարմարվել, փաստորեն այս ոստիկանները պարզ տեսնելով, որ այս անձը ունի հոգեկան և առողջական խնդիրներ փաստացի առևանգել են նրան` չարաշահելով իրենց օրենքով վերապահված լիազորությունները` դուրս գալով դրանց շրջանակից և օգտագործելով ոստիկանի համազգեստը։ Նրանք նույնիսկ չեն տարբերում հանցանքը և զանցանքը, եթե նույնիսկ ամբաստանյալը նրանցից որևէ մեկին հայհոյել, վիրավորել էր, ապա պետք է ենթարկվեր վարչական այլ ոչ քրեական պատասխանատվության։ Նրանց գործողությունները հակասում են ՀՀ ոստիկանության մասին օրենքով սահմանված գործառույթներին, կանոնագրքին։
Մեջբերելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 1-ին և 2-րդ մասերի համապատասխան դրույթները, բողոքաբերը նշել է, որ քննարկվող հանցակազմի բնութագրման համար կարևոր է, որ նախ իշխանության ներկայացուցիչը պետք է կատարելուց լինի իր ծառայողական պարտականությունները և էական նշանակություն ունի իշխանության գործողությունների իրավաչափությունը։ Եթե իշխանության ներկայացուցչի գործողություններն ապօրինի են, ապա տվյալ դեպքում արարքը հանցավոր չի կարող համարվել։ Տվյալ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը իրականացվում է այնպիսի արարքների կատարմամբ, որոնք խանգարում են իշխանության ներկայացուցիչներին իրականացնել իրենց լիազորությունները։
Սույն գործով տուժող ոստիկանները չեն կատարել իրենց ծառայողական պարտականությունները, այլ ըստ իրենց ցուցմունքների` անձնական կարիքներ են հոգացել, և չունենալով անձին բերման ենթարկելու որևէ հիմք փորձել են նրան բերման ենթարկել կամ սահմանափակել նրա ազատությունները, առևանգելով նրան, իրենց անձնական հաշվեհարդարը տեսնելու համար։
Ոստիկանության մասին ՀՀ օրենքի 3-րդ, 4-րդ, 5-րդ հոդվածների, նույն օրենքի 19-րդ հոդվածի համապատասխան դրույթների մեջբերմամբ, փաստել է, որ այս հարցաքննված ոստիկանները չէին տիրապետում ֆիզիկական ուժ, հարկադրանքի միջոցներ և ազատության սահմանափակումներ կիրառելու պայմաններին, իրենց գործողությունները չեն բխել օրենքի պահանջից։
Վկայակոչելով ՀՀ կառավարության 2007 թվականի հունվարի 11-ի թիվ 151-Ն ՀՀ ԿԱ ՀՀ ոստիկանության պարեկապահակետային ծառայության կանոնագիրքը հաստատելու մասին որոշման 4-րդ, 5-րդ, 88-րդ կետերի դրույթները, նշել է, որ արդյոք այս հարցաքննված ոստիկանները, ովքեր առանց ներկայանալու, առանց որևէ իրական պահանջ ներկայացնելու, առանց բացատրելու անձի նկատմամբ սահմանափակումներ կիրառելու հիմքը, գործել էին նշված օրենքով կամ նորմերով, իհարկե ոչ, կամ հաց ուտելը և անձնական կարիք հոգալը մի թե ծառայողական պարտականության կատարում է, իհարկե ոչ։ Կամ արդյոք բացի Ս. Հակոբյանի ցուցմունքից կա որևէ այլ ապացույց, որ Ս.Հակոբյանը վնասվածքն ստացել է հենց ամբաստանյալի գործողությունների արդյունքում, իհարկե ոչ։
Վճռաբեկ դատարանի` Արմեն Բաբայանի և Սուրեն Թումանյանի վերաբերյալ գործով 22.12.2011 թվականի թիվ ԵԷԴ/0044/01/11 որոշման, «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի, ինչպես նաև ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1-ին հոդվածի 1-ին մասի 1-ին պարբերության, նույն հոդվածի 2-րդ մասի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 3-րդ և 4-րդ մասերի, 18-րդ հոդվածի 2-րդ, 3-րդ և 4-րդ կետերի, նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համապատասխան դրույթների մեջբերմամբ, բողոք բերած անձը փաստել է, որ Դատարանի կողմից գնահատված ապացույցներից որևէ մեկը չի հիմնավորում ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանին առաջադրված մեղադրանքը, և նույնիսկ այն դեպքում, որ փորձագետը հայտնել է բռունցքով նման վնասվածքի պատճառումը քիչ հնարավոր է և գրեթե հնարավոր չէ, այնուամենայնիվ Դատարանը ամբաստանյալին ճանաչել է մեղավոր։
Վկայակոչելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի, 25-րդ հոդվածի, 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետի, նույն օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 4-րդ մասի, 365-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, 366-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, ՀՀ Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի, ՀՀ դատական օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 23-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համապատասխան դրույթները, բողոք բերած անձը փաստել է, որ վիճարկվող դատական ակտն առերևույթ prima face հակասում է Եվրոպական դատարանի վերը նշված վճռին և Վճռաբեկ դատարանի որոշումներին, Դատարանի կողմից թույլ է տրվել առերևույթ դատական սխալ, որն ազդել է գործի ելքի վրա։
Ըստ բողոքաբերի` սույն գործով Դատարանը առերևույթ թույլ է տվել դատական սխալ, խախտելով քրեադատավարական օրենքը՝ այդ թվում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի պահանջները նաև ՄԻԵԿ 6-րդ հոդվածով երաշխավորված իրավունքները` չփարատված կասկածները մեկնաբանելով ի վնաս ամբաստանյալի, դատավճռի հիմքում դնելով տուժողների հակասական ցուցմունքները, չի կատարել գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտում, ինչպիսի հանգամանքը ազդել է գործով ճիշտ դատական ակտ կայացնելու վրա։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածով սահմանվում է. «գործի վարույթը կամ քրեական հետապնդումը բացառող հանգամանքները, 35-րդ հոդվածի առաջին մասի 1-3-րդ կետերով և երկրորդ մասով նախատեսված հիմքերից որևէ մեկի առկայության դեպքում անձի նկատմամբ պետք է կայացնել արդարացման դատավճիռ»։
Գտել է, որ ամբաստանյալի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ենթակա է դադարեցման, իսկ գործի վարույթը ենթակա է կարճման, քանի որ բացակայում է հանցագործության դեպքը և հետևաբար վերջինիս արարքում հանցակազմ չկա։ Վերը նշված կոպտագույն խախտումները, հանգեցրել են նաև անձի՝ « Սահմանադրության 18-րդ և 19-րդ հոդվածների, ինչպես նաև «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին» Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պահանջներով երաշխավորված իրավունքների խախտումներին, մասնավորապես՝
- խախտվել է «միջոցների հավասարությունը»՝ Domo Behher B.V. v. Netherlands, Application no. 14448/88, Judgement of 17 Օctober 1993, paragraph 30-35,
- չի կատարվել կողմերի ներկայացրած փաստարկների և ապացույցների պատշաճ հետազոտում՝ Kraska v. Switzerland, Judgement of 19 April 1993, Series A. No. 254-6 (1994) 18 EHRR 188, paragraph 30,
- չի տրվել պատճառաբանված վճիռ՝ Hadjinastassiou v. Greece (1993) 16 EHRR 219։
Իհարկե կարելի Է անվերջ շարունակել ինչպես Վճռաբեկ դատարանի, այնպես Էլ ՄԻԵԴ նախադեպային որոշումների թվարկումը, սակայն փաստել է, որ վկայակոչվածն էլ բավարար Է որպեսզի համոզմունք ստեղծվի, որ Դատարանի ակտը առերևույթ (prima facie) հակասում Է Վճռաբեկ դատարանի նախկինում ընդունված որոշումներին:
Ելնելով վերոգրյալից բողոքաբերը խնդրել է Դատարանի 16.01.2015 թվականի թիվ ԵԱՔԴ/0046/01/14 դատավճիռը բեկանել, բեկանված մասով կայացնել գործն ըստ էության լուծող դատական ակտ, այն է` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով առաջադրված մեղադրանքով կայացնել արդարացման դատական ակտ, ճանաչել և հռչակել մեղսագրվող արարքում Արմեն Սրապյանի անմեղությունը:


4.Վերաքննիչ բողոքի առթիվ բերված պատասխանի փաստարկները.
Մեղադրող Ա.Մնացականյանը գտել է, որ պաշտպանի ներկայացրած վերաքննիչ բողոքն անհիմն է, դրանում` քրեական գործում առկա և Դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքները մեկնաբանված են կամայական կերպով, իսկ Դատարանի վերոնշյալ դատական ակտը օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված:
Ըստ մեղադրողի` Դատարանի կողմից քրեական գործը քննվել է բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ, քրեական գործում առկա ապացույցները դատական ակտ կայացվելիս գնահատվել են թույլատրելիության, վերաբերելիության, իրենց համակցության մեջ բավարարության տեսանկյունից և նման պայմաններում հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշով հաստատված է ամբաստանյալին մեղսագրված քրեորեն հետապնդելի արարքը, ուստի խնդրել է պաշտպանի կողմից ներկայացված վերաքննիչ բողոքը մերժել։

5.Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումը.
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում:
Ըստ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 381-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիմքերը, հիմնավորումները և պահանջը ներկայացվում են բացառապես վերաքննիչ բողոքում, և դրանք չեն կարող փոփոխվել և լրացվել գործի դատական քննության ընթացքում:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 386-րդ հոդվածի պահանջների` վերաքննիչ բողոքի հիման վրա վերաքննիչ դատարանն ստուգում է գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեական դատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը:
Վերաքննիչ դատարանը, քննության առնելով պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում ուսումնասիրելով և վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, գնահատելով ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, ստուգելով քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի պահանջների պահպանումը, լսելով վերաքննիչ բողոքի կապակցությամբ պաշտպանության կողմի հիմնավորումներն ու մեղադրողի պատասխանը, ներքին համոզմամբ, հանգում է այն հետևության, որ վերաքննիչ բողոքը պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Քրեական գործի նյութերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ առաջադրված մեղադրանքում ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանն իրեն մեղավոր չի ճանաչել, ընդունել է, որ իրեն անկարգ է պահել, սակայն ինքը ոչ մեկի չի հարվածել, և ցուցմունք է տվել այն մասին, որ ինքը հոգեկան հիվանդ է և հաշվառված է Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին քրոջ երեխայի ծննդյան տարեդարձն են նշել, որի ժամանակ մի փոքր օղի է օգտագործել և իրեն վատ է զգացել: Քրոջ` Քրիստինեի և նրա ամուսնու` Նարեկի հետ միասին դուրս են եկել և սկսել են փողոցում զբոսնել: Ընթացքում մի քանի անգամ իրեն վատ է զգացել և քույրը գնացել է ջուր բերելու, սակայն ուշացել է: Այդ ժամանակ մոտեցել է Կոմիտասի պողոտայում գտնվող մի կրպակի, որպեսզի խաչապուրի գնի, սակայն տեսել է կրպակի մոտ կագնած մի ոստիկանի, ով հետագայում պարզվել է, որ Հրայր Ազատյանն է, ով խաչապուրի է կերել և թան խմել, ու քանի որ ալկոհոլ օգտագործած է եղել չի ցանկացել շատ մոտենալ ոստիկանին, սպասել է մինչև վերջինս հեռանա: Ոստիկանը նայել է իրեն, ինքն էլ մոտ 5 րոպե նայել է նրան, որից հետո ոստիկանը հարցրել է «խի էս նայում, արա», ինքն էլ մոտեցել ու պատասխանել է. «արա չեմ, անունս Արմեն ա» իսկ ոստիկանը պատասխանել է, թե «դու էս ասում ես քեզ ոնց դիմեմ»: Քիչ անց իրենց է մոտեցել մեկ այլ, ճաղատ ոստիկան, ով հետագայում պարզվել է, որ Սարգիս Հակոբյանն է, վերջինս հրել է իրեն, քաշել է հագուստից, հարցրել է, թե գրպաններում ինչ կա, պահանջել է ցույց տալ գրպանների պարունակությունը, գցել է իրեն գետնին: Ինքը պատասխանել է, որ գրպաններում ոչինչ չունի, իրենց ոչինչ ցույց չի տա, իսկ գրպանների պարունակությունը ցույց կտա բաժնում: Ինքը ոստիկաններին չի հայհոյել: Իրենից չեն հարցրել իր անունը և չեն պահանջել անձը հաստատող փաստաթուղթ: Ինքնակամ մոտեցել է ոստիկանական «Ջիպ» մակնիշի ավտոմեքենան, բացել է ետևի ձախ կողմի դուռը ու նստել, ճաղատ ոստիկանը նստել է աջ կողմում, իսկ մյուս նիհար ոստիկանը` վարորդի տեղում: Մեքենայի ապակիները մգեցված են եղել և մեքենայի ներսում երկու ոստիկանները իրեն հայհոյել են, ծեծի ենթարկել, հարվածել են դեմքին, շրթունքի ու ճակատի շրջանում: Մյուս ոստիկանը եկել և նստել է իր ձախ կողմում ու շարունակել են իրեն ծեծել: Ինքը ոտքերով մեքենայի ապակիներին չի հարվածել, ոստիկաններին չի հարվածել և չի հայհոյել, ասել է, որ բողոքելու է, հիվանդ է, սակայն իրեն չեն լսել: Ինքը ոստիկանների վրա վնասվածքներ կամ արյան հետքեր չի տեսել: Այդպես իրեն ծեծի են ենթարկել ու երբ ինքը պատուհանից տեսել է քրոջը, կանչել է նրան: Քույրը եկել է և ասել է, որ ինքը հիվանդ է ու իրեն ծեծելու համար պատասխան են տալու, ինքն այդ ժամանակ դուրս է եկել մեքենայից: Այդ ժամանակ ոստիկանները զանգել ու կանչել են այլ ոստիկանների: Ժամանած ոստիկանական երկրորդ մեքենայի մեջ եղել են 4 ոստիկան: Վերջիններս առանց ներկայանալու իրեն պառկեցրել են գետնին, ոլորել են իր ձեռքերը, ստուգել են գրպանները ու համոզվել, որ դրանցում ոչինչ առկա չէ, այնուհետև ձեռքերը բաց են թողել: Դրանից հետո ինքը և քույրը ժամանած չորս ոստիկանների հետ նստել են նրանց մեքենան ու գնացել ոստիկանության բաժին: Ոստիկանությունում մի քանի ժամ պահել են իրեն, քննիչն իրեն ծեծի է ենթարկել, հայհոյել ու ստիպել է ցուցմունք տալ: Ինքը խմած ժամանակ ոչ մեկին վնաս չի տալիս, բացի իրենից և այդ օրը մինչ նշված ոստիկաններին հանդիպելը, տեսել է նաև այլ ոստիկանների, սակայն նրաց հետ որևէ միջադեպ տեղի չի ունեցել:
Դատարանն արձանագրել է, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի կողմից մեղքը չընդունելը նպատակ է հետապնդում խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից, և Արմեն Սրապյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով նախատեսված հանցանքի կատարումը հիմնավորվել է հետևյալ ապացույցներով.
Տուժող Սարգիս Հակոբյանի ցուցմունքով այն մասին, որ շուրջ 21 տարի է ինչ աշխատում է ոստիկանական համակարգում, ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակում, որպես ոստիկան: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին ժամը 16:00-ից 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Հրայր Ազատյանի հետ սև գույնի «Գոնով» ջիպ տեսակի թիվ 0256 պարետապահակային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել Արաբկիր վարչական շրջանում: Ծառայությունն իրականացրել են ոստիկանական համազգեստով, մահակ և ձեռնաշղթա չեն ունեցել: Մեքենան վարել է Հրայր Ազատյանը, իսկ ինքը նստած է եղել նրա կողքին: Ժամը մոտ 22:40-ի սահմաններում Հրայրը մեքենան կանգնեցրել է Կոմիտաս 5 հասցեում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի դիմաց, զովացուցիչ ըմպելիք և խաչապուրի գնելու համար: Հրայրը դուրս է եկել մեքենայից, մոտեցել է արագ սննդի սպասարկման կետին և կատարել գնում: Ինքը գնումների մի մասը վճարելու և դրսում ձայներ լսելու պատճառով իջել է մեքենայից ու տեսել է, որ նախկինում իրեն անծանոթ Արմեն Սրապյանը, նայելով Հրայրին, վիճում է նրա հետ: Սրապյանը ձեռքերը գրպանում դրած դիմել է Հրայրին, թե «ինչ ես նայում» ու բարձրաձայն տվել է սեռական բնույթի հայհոյանք վերջինիս հասցեին: Ինքը մոտեցել է Սրապյանին, ներկայացել է, քաշել է նրա թևից ու փորձել է Սրապյանին կարգի հրավիրել, պարզել հայհոյելու պատճառը և ճշտել նրա ինքնությունը: Վերջինս հարբած է եղել և հրաժարվել է ներկայանալ: Սրապյանն սկսել է իր հասցեին ևս սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ: Այդ ժամանակ իրենք առաջարկել են գնալ ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, վերջինիս ինքնությունը պարզելու համար: Արմեն Սրապյանը համաձայնվել է, իր կամքով հանգիստ եկել ու նստել է իրենց մեքենան, ինքը` նրա աջ կողքին, իսկ Հրայրը նստել է ղեկի մոտ: Մեքենան նստելուց հետո ինքը փորձել է Սրապյանից պարզել վերջինիս ով լինելը և հայհոյելու պատճառը, սակայն նա ոչինչ չի ցանկացել բացատրել ու շարունակել է հայհոյանքներ հնչեցնել: Երբ ցանկացել են շարժվել, վերջինս իրեն ագրեսիվ է դրսևորել, բղավել է, պահանջել է իրեն բաց թողնել, հայհոյել է, հարվածել է մեքենայի նստարաններին, ձեռքերով հարվածել է իրեն` մարմնին և գլխին, սակայն ինքը բռնել է նրա ձեռքերը, պառկեցրել ու փորձել է հանգստացնել, բայց ապարդյուն: Վերջինս պառկած վիճակում ոտքերով ուժգին հարվածել է մեքենայի իր կողքի պատուհանի ապակուն, որ կոտրի: Դա կանխելու համար, ինքը 2 ձեռքով բռնել է նրա ոտքը, որպեսզի իջեցնի, և այդ ժամանակ երբ ինքը կռացած է եղել Սրապյանը ձեռքով` բռունցքով, հետևից մեկ անգամ հարվածել է իր գլխին: Դրանից հետո գլուխը տաքացել է, նկատել է, որ գլխից արյուն է գալիս, վիզն ու օձիքն ամբողջությամբ արյուն է, սկսել է իրեն լավ չզգալ, թուլացել է, խնդրել է Հրայրին օգնություն կանչել: Մեքենայում գործողությունները տևել են 4-5 րոպե: Այդ ժամանակ Հրայրը կապնվել և օգնություն է կանչել: Այդ ընթացքում, երբ իր ուշադրությունը զբաղված է եղել գլխի արնահոսությունը կանգնեցնելով, Սրապյանը բացել է մեքենայի դուռը, կանչել է քրոջը` Քրիստինեին ու իջել է մեքենայից: Այդ ժամանակ իրենք նույնպես իջել են մեքենայից: Սրապյանի փախուստը կանխելու նպատակով Հրայրը բռնել է վերջինիս ձեռքերից ու կանգնեցրել մեքենայի մոտ` ձախ կողմում, ինքը կանգնած է եղել նրա կողքը: Սրապյանին պահելու ժամանակ վերջինս Հրայրին հարվածել ու հրել է: Սրապյանի քույրը եկել և սկսել է քաշքշել իրեն, հայտարարել է, որ իր եղբայրը ոչինչ չի արել, պահանջել է նրան բաց թողնել: Այդտեղ է գտնվել նաև Սրապյանի փեսան` Նարեկ Սարգսյանը, ով չի միջամտել և չի փորձել հանգստացնել Սրապյանին: Քրիստինեն ու Նարեկը պահանջել են բաց թողնել Սրապյանին ու ասել են, որ վերջինս անմեղսունակ է: Ինքն ասել է, որ Սրապյանը հարվածել է իր գլխի ձախ հատվածին ու նրանց ցույց է տվել արյունոտված թաշկինակը: Այդ ընթացքում մոտեցել է իրենց օգնության եկած 0255 ոստիկանական պարեկային ավտոմեքենան, որում գտնվել են ոստիկաններ Նշան Խաչատրյանը և Վահագն Վարդանյանը ու նրանցից ավագը` Նշան Խաչատրյանը, ոլորել է Սրապյանի ձեռքերը ու նստեցրել են 0255 պարեկային ավտոմեքենան: Սրապյանի քրոջ խնդրանքով նրա հետ 0255 պարեկային ավտոմեքենան է նստել նաև Քրիստինեն և նրանց տարել են ոստիկանության բաժին: Իրենք շարժվել են վերջիններիս ետևից, իրենց մեքենայում նստել է Քրիստինեի ամուսինը` Նարեկը, ով խնդրել է իրեն չբողոքել: Սրապյանին բաժին բերման ենթարկելու պատճառը եղել է այն, որ վերջինիս արտաքին տեսքը, թափթփված հագուստը կասկած է առաջացրել, որ նա հնարավոր է կռիվ է արել ինչ-որ տեղ, բացի այդ բոլորի ներկայությամբ հայհոյել է իրենց, հրաժարվել է ներկայանալ և խմած է եղել, այսինքն` բերման են ենթարկել վարչական իրավախախտում կատարելու համար: Ընդորում Սրապյանն իրենց առանց պատճառի է սկսել վիրավորել, իրենք նրան չեն հայհոյել, չեն հրահրել ու վիրավորել: Մեքենայում ևս Սրապյանին իրենք չեն հարվածել, ինքը միայն բռնել է նրա ձեռքերը, նրա նկատմամբ ֆիզիկական ուժ չի կիրառել, քանի որ մեքենայում հարմար չի եղել, բացի այդ չի ցանկացել նրան վնասել: Սրապյանի մարմնի վրա առկա վնասվածքները հնարավոր է, որ անձամբ վերջինս է ինքն իրեն հասցրել կամ դրանք ստացել է դեպքից առաջ: Ինքն իր գլուխը չի հարվածել մեքենայի որևէ դետալի: Այն ստացել է Սրապյանի հարվածելու հետևանքով, ընդորում վերջինս իրեն ոտքով չի հարվածել, հարվածել է միայն ձեռքով: Ստացած այդ վնասվածքի համար շտապ օգնություն կանչելու կարիք չի եղել, այդ պատճառով հրաժարվել է շտապ օգնություն կանչելուց: Դեպքից երկար ժամանակ անցնելու պատճառով իր նախաքննական և դատարանում տված ցուցմունքների մեջ առկա են որոշակի հակասություններ, սակայն իր նախաքննական ցուցմունքները ճիշտ են: Ճիշտ է նախաքննության ընթացքում իր այն հայտնածը, որ ինքը տեսել է, թե ինչպես է երիտասարդը մոտենում և հայհոյում իր գործընկերոջը, որից հետո Հրայրը փորձել է վերջինիս կարգի հրավիրել և դրանից հետո ինքն իջել է մեքենայից: Հրայրի կողմից օգնություն կանչելու պահը ճիշտ նշված է նախաքննության ընթացքում տված իր ցուցմունքում ըստ որի` Քրիստինեի ու Նարեկի գալուց հետո, երբ տեսել են, որ Սրապյանին բերման ենթարկելու համար ուժերը չեն բավարարում, կանչել է օգնության: Մեքենայից իջնելուց հետո հնարավոր է Սրապյանն իրենց հարվածել է, սակայն մարմնական վնասվածք չի պատճառել: Երբ Սրապյանը դուրս է եկել մեքենայից, իսկ ինքը դեռևս գտնվել է մեքենայում Սրապյանն իրեն չի հարվածել:
Տուժող Հրայր Ազատյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակում, որպես ոստիկան: Տուժող Սարգիս Հակոբյանը հանդիսանում է իր աշխատանքային գործընկերը, վերջինս նույնպես ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակում, որպես ոստիկան: 2013թ. նոյեմբերի 25-ին, ժամը 16:00-ից 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Սարգիս Հակոբյանի հետ «Գոնով» մակնիշի ջիպ տեսակի թիվ 0256 պարեկային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանում: Իրենց պարտականությունների մեջ է եղել հասարակական կարգի պահպանումը, հանցագործության բացահայտումը` «տաք հետքերով» և դրա կանխումը: Ժամը 22:00-ից հետո, ժամը 22:40-ի սահմաններում, զովացուցիչ ըմպելիք գնելու նպատակով մեքենան կանգնեցրել է Կոմիտաս 5 հասցեում գտնվող կրպակի դիմաց: Իջել է մեքենայից, մոտեցել կրպակին, պատվեր տվել, սակայն չի հասցրել վճարել պատվերի համար, երբ այդ պահին իրեն է մոտեցել մինչ այդ իրեն անծանոթ Արմեն Սրապյանը, ով եղել է թափթփված և պատռված հագուստով: Վերջինս սկսել է իրեն ուշադիր նայել, երբ ինքը նայել է նրան ու իրենց հայացքները մի պահ հանդիպել են, Սրապյանն իրեն հարցրել է, թե ինչու է նայում, ինքը հերքել է, որ նայում է նրան: Այդ ժամանակ ինքը ներկայացել է: Հասկացել է, որ վերջինս ալկոհոլի ազդեցության տակ է, քանի որ զգացել է ալկոհոլի հոտը: Այդպես իր նայելուց հետո Սրապյանը սկսել է իրեն սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ: Այդ ժամանակ իրենց է մոտեցել Սարգիս Հակոբյանը և փորձել է Սրապյանին կարգի հրավիրել, սակայն վերջինս սկսել է նաև Ս. Հակոբյանին սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալ: Այդ ժամանակ նրանք Սրապյանին հրավիրել են Արաբկիրի ոստիկանության բաժին, ինչին վերջինս համաձայնվել է և ինքնակամ եկել ու նստել է իրենց ոստիկանական մեքենան: Սրապյանը նստել է մեքենայի ետևի աջ նստատեղին, իսկ Ս. Հակոբյանը` ձախ: Ինքը նստել է ղեկի մոտ ու մինչ մեքենան շարժի գցելը Սրապյանն սկսել է իրեն ագրեսիվ պահել, պահանջել է, որպեսզի իրեն չտանեն բաժին և պառկած վիճակում ձեռքերով ու ոտքերով անընդհատ հարվածել է մեքենային, ոտքերով հարվածել է մեքենայի ապակուն, հարվածել է Ս.Հակոբյանին, ոտքերով հարվածել է նաև իրեն` ետևից, երբ ինքը շրջվել է, որպեսզի օգնի Հակոբյանին հանգստացնել Սրապյանին վերջինս հարվածել է կողքից` հարվածները դիպչել են իր գլխին ու թևին, մեքենայի մեջ ստացած հարվածներից ինքը հիմնականում ցավ չի զգացել, այդ պատճառով էլ նախաքննական ցուցմունքում չի նշել մեքենայում ստացած հարվածների մասին: Ստացած հարվածներից ինքը մատերի շրջանում ցավ է զգացել, ոստիկանական գլխարկը պատռվել է: Այդ ընթացքում Ս.Հակոբյանը փորձել է հանգստացնել Սրապյանին, որպեսզի վերջինս չկոտրի մեքենայի ապակին և նստարանը: Այդ ամենը տևել է մոտ 2-3 րոպե: Մինչ ինքը հասցրել է մեքենայից դուրս գալ ու Ս. Հակոբյանին օգնության հասնել, Սրապյանը բացել է մեքենայի դուռը ու դուրս եկել, այնուհետև սկսել է բղավել. «Քիսո, Քիսո, ինձ տանում են բաժին»: Ինչպես հետագայում պարզել են «Քիսոն» Սրապյանի քույրն է և այդ պահին գտնվել է դեպքի վայրից մոտ 50մ ներքև և եղբոր բղավոցից մոտեցել է իրենց, պահանջել է բաց թողնել եղբորը: Սրապյանի մեքենայից իջնելուց հետո Սարգիսն ասել է, որ Սրապյանի հարվածելուց իր գլխից արյուն է գալիս և իրեն լավ չի զգում: Ինքը Ս. Հակոբյանի գլխի ետևի մասում նկատել է պատռվածք, որտեղից արյուն է հոսել: Սրապյանը Ս. Հակոբյանի գլխին հարվածել է մեքենայի ներսում, այդ պահը ինքը չի տեսել և Սրապյանի ձեռքին ինչ-որ առարկա չի նկատել: Քանի որ ինքը միայնակ չէր կարող Սրապյանին բերման ենթարկել, կանչել է օգնության 0255 պարեկային ավտոմեքենային: Մեքենայից իջնելուց հետո Սրապյանը մեքենայի կողքը հարվածներ է հասցրել նաև իր ոտքերին: Այդպես իրենց օգնության եկած 0255 պարեկային ավտոմեքենայի ոստիկանները` Նշան Խաչատրյանը և Վահագն Վարդանյանը, Արմեն Սրապյանի նկատմամբ հնարք կիրառելով նստեցրել են նրան մեքենան և տեղափոխել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Իրենց օգնության եկած ոստիկանները Սրապյանի նկատմամբ վերջիններս ֆիզիկական ուժ չեն գործադրել, իսկ հնարք կիրառելու ժամանակ Սրապյանը գետնին չի ընկել: 0255 պարեկային ավտոմեքենայի ետևից իրենք նույնպես գնացել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Իրենց կողմից Սրապյանին բերման ենթարկելու պատճառը եղել է իրենց վիրավորելը, մասնավորապես` իրենց հասցեին սեռական բնույթի հայհոյանքներ տալը: Ինքը Սրապյանին չի վիրավորել, չի հայհոյել, չի հրել, չի քաշքշել, չի փորձել ծեծի ենթարկել, Սրապյանին բերման ենթարկելիս նրա նկատմամբ ֆիզիկական ուժ չեն գործադրել, կիրառել են հմտություններ: Երբ Սրապյանը հանգիստ նստել է իրենց մեքենան իրենցից ոչ մեկ նրան ոչինչ չի ասել ու չի դիպչել: Ենթադրում է, որ նրա հանկարծակի ու առանց պատճառի ագրեսիվանալը պայմանավորված է եղել նրանով, որ վերջինս նստելուց հետո է լրջորեն հասկացել, թե իրեն ուր են տանում: Դեպքին ներկա է եղել կրպակի աշխատողը, ուշ ժամ լինելու պատճառով այդ տարածքում անցորդներ չեն եղել, սակայն Սրապյանի ձայներից հնարավոր է անցորդներ հայտնված լինեն, որոնց ինքը չի նկատել:
Վկա Նշան Խաչատրյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 1-ին դասակում, որպես ոստիկան: Տուժողներ Սարգիս Հակոբյանը և Հրայր Ազատյանն իր գործընկերներն են: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին ժամը 16:00-ից 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Վահագն Վարդանյանի հետ 0255 պարեկային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել Կոմիտասի պողոտայի տարածքում: Ժամը 21:00-22:00-ի սահմաններում գտնվել են Արաբկիրի շուկայի տարածքում և 0256 պարեկային ավտոմեքենայի կողմից ահազանգ են ստացել, որպեսզի օգնության համար մոտենան Կոմիտասի 5 հասցե: Այդ ժամանակ 0256 պարեկային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել ոստիկաններ Սարգիս Հակոբյանը և Հրայր Ազատյանը: 1-2 րոպեի ընթացքում մոտեցել են նշված հասցե, հրահանգավորել է վարորդ Վահագն Վարդանյանին չիջնել մեքենայից և չմիջամտել, իսկ ինքն իջել է մեքենայից և տեսել, որ Սարգիս Հակոբյանն ու Հրայր Ազատյանը ցանկանում են մի երիտասարդի, ով հետագայում պարզվել է Արմեն Սրապյանն է, թևանցուկ անելով նստեցնել 0256 պարեկային ավտոմեքենան, սակայն չեն կարողանում, քանի որ Սրապյանը չի ենթարկվել: Դեպքի վայրում են գտնվել նաև Սրապյանի քույրը և քրոջ ամուսինը: Սրապյանի քույրը բղավել և փորձել է պարզել, թե ինչու են ոստիկանները եղբորը ցանկանում նստեցնել ոստիկանական մեքենան: Ինքը մոտեցել է, փորձել է նրանց կարգի հրավիրել, այդ ընթացքում նկատել է, որ Ս.Հակոբյանի գլխի ծոծրակային մասից արյուն է հոսում: Իրավիճակից հասկացել է, որ Ս.Հակոբյանն ու Հ.Ազատյանը ցանկացել են բերման ենթարկել Ա.Սրապյանին, ով չի ենթարկվել, իսկ վերջինիս քույրն էլ իր գոռգոռոցներով խանգարել է նրանց: Մոտեցել և բռնել է Ա.Սրապյանի ձեռքից, Ս.Հակոբյանին հարցրել է, թե ինչ է կատարվում, ով ասել է, որ Ա.Սրապյանն է իրեն հարվածել և մարմնական վնասվածք պատճառել: Ինքը հնարքով ոլորել է Ա.Սրապյանի ձեռքը, նրան հենել ավտոմեքենային և արտաքին զննում կատարել: Մինչ այդ Ա.Սրապյանը քաշքշել, վիրավորել և հայհոյել է ոստիկաններին, հնարավորության դեպքում հարվածներ հասցրել, սակայն երբ շատ արագ ոլորել է նրա ձեռքը և հենել ավտոմեքենային, ասել է, որ հանգստանա և որ գնում են բաժին: Դրանից մի քանի վայրկյան հետո Ա.Սրապյանը խոստացել է, որ հանգիստ կնստի մեքենան: Զրուցել է Սրապյանի հետ, վերջինս հանգստացել է և հանգիստ մոտեցել է իրենց մեքենային, սեփական ցանկությամբ հանգիստ նստել է մեքենան: Սրապյանի քրոջ խնդրանքով իրենց մեքենան է նստել նաև քույրը ու գնացել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Ոստիկանները Սրապյանին փողոցում ծեծի չեն ենթարկել: Չի տեսել, որ Ս. Հակոբյանը և Ա. Սրապյանը միմյանց հարվածեն: Ս. Հակոբյանի գլխի վնասվածքի մասին իր հիշելով ինքն է պատմել Վահագն Վարդանյանին:
Վկա Վահագն Վարդանյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակում, որպես ոստիկան: Տուժողներն իր գործընկերներն են, որոնց հետ գտնվում է նորմալ հարաբերությունների մեջ: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին ժամը 16:00-ից 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Նշան Խաչատրյանի հետ 0255 պարեկային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել Երևան քաղաքի Կոմիտաս պողոտայի տարածքում: Ժամը 20:00-ից 22:00-ի սահմաններում գտնվել են Երևան քաղաքի Կոմիտասի շուկայի տարածքում և ահազանգ են ստացել 0256 պարեկային ավտոմեքենայի կողմից, որպեսզի օգնության համար մոտենան Կոմիտասի 5 հասցե: Այդ ժամանակ 0256 պարեկային ավտոմեքենայով ծառայություն են իրականացրել ոստիկաններ Սարգիս Հակոբյանը և Հրայր Ազատյանը: Ինքը վարել է մեքենան դեպի նշված հասցե, և երբ հասել են մեքենան կանգնեցրել է այդ հասցեում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետի մոտ կայանված 0256 պարեկային մեքենայի հետնամասում: Տեսել է Սարգիս Հակոբյանին ու մի երիտասարդի, ով ինչպես հետագայում պարզվել է Արմեն Սրապյանն է, «գրկախառնված» վիճակում: Իր մոտ եղել է այնպիսի տպավորություն, որ Սարգիս Հակոբյանը ցանկացել է Արմեն Սրապյանին նստեցնել մեքենան, սակայն ուշադրություն չի դարձրել, թե Սրապյանը դիմադրել է, թե` ոչ: Չի հիշում, թե Սարգիսը Արմենի որ մասից է բռնել: Ինքը չի տեսել, որ նրանցից որևէ մեկը մյուսին հարվածի: Այդ ժամանակ Հրայր Ազատյանին տեսել է 0256 պարեկային մեքենայի մոտ կանգնած: Նշան Խաչատրյանն իջել է մեքենայից, իսկ իրեն հրահանգել է մնալ մեքենայում, վերջինս մոտեցել է Ս. Հակոբյանին և Ա. Սրապյանին, այնուհետև Արմեն Սրապյանին բերել մոտեցրել է իրենց մեքենայի մոտ, խուզարկել ու պարզել է, որ Ա. Սրապյանի մոտ ոչինչ չկա, որից հետո վերջինիս հրավիրել են ոստիկանության բաժին: Նշան Խաչատրյանը Սրապյանին չի հարվածել: Ինքը մեքենայից իջել է ընդամենը մի պահ, երբ եկել են մեքենան նստելու: Այդպես Ա. Սրապյանը հանգիստ նստել է իրենց մեքենան, վերջինիս քրոջ խնդրանքով մեքենան է նստել նաև քույրը ու իրենք գնացել են ոստիկանական բաժին: Դրանից հետո իրենք անցել են իրենց ծառայությանը և տեղյակ չեն, թե բաժնում ինչ է տեղի ունեցել: Ոստիկանական բաժնում Սարգիս Հակոբյանի օձիքին և մեջքի հատվածում Նշան Խաչատրյանը տեսել է արյան հետքեր և նրա հարցին, թե ինչ արյուն է, բաժնում պատասխանել են, որ Ս. Հակոբյանը վնասվածքը դեպքի վայրում է ստացել: Դեպքի վայրում Սարգիս Հակոբյանի գլխից հոսող արյուն չի տեսել, իր հիշելով դա տեսել է Նշան Խաչատրյանը ոստիկանական բաժնում: Ինքը մեքենայի շարժիչի աշխատանքի պատճառով չի լսել, թե դրսում ինչ են խոսում և չի լսել, որ Ա. Սրապյանը Սարգիս Հակոբյանի և Հրայր Ազատյանի հասցեին հայհոյի, իսկ մեքենայում հնարավոր է նրանց հասցեին հայհոյել է, սակայն ինքը նման բան չի հիշում:
Վկա Գեղամ Մինասյանի ցուցմունքով այն մասին, որ 2014 թվականի մարտի 13-ից աշխատում է ՀՀ ոստիկանության համակարգում, ծառայում է ՀՀ ոստիկանության ՊՊԾ գնդի 2-րդ գումարտակի 1-ին վաշտում, որպես ոստիկան: Մինչ այդ Երևան քաղաքի Կոմիտաս 5 հասցեում գտնվող արագ սննդի սպասարկման կետում աշխատել է որպես վաճառող: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին ժամը 22:00-ի սահմաններում իրենց կրպակի մոտ, մոտավորապես 10-12 մետր հեռավորության վրա, կանգնել է ոստիկանական ջիպ տեսակի ավտոմեքենա, որի միջից իջել են 2 ոստիկան և մոտեցել են կրպակին, ինչ-որ բան պատվիրել: Մինչ նրանց պատվերը կատարելը, նրանց է մոտեցել մինչ այդ իրեն անծանոթ Արմեն Սրապյանը` խմած վիճակում և սկսել է ոստիկանների հասցեին անվայելուչ արտահայտություններ անել, մասնավորապես ասել է «հըն արա»: Հստակ չի կարող ասել, թե այդ արտահայտությունը ում է ուղղված եղել, քանի որ երկու ոստիկաններն էլ կանգնած են եղել: Ոստիկանները քաղաքակիրթ ձևով փորձել են պարզել, թե վերջինս որտեղի բնակիչ է հանդիսանում, միաժամանակ փորձել են պարզել, թե նա անձը հաստատող փաստաթուղթ ունի, թե` ոչ: Չի նկատել, որ Սրապյանի հագուստը պատառոտված լինի: Ինքը չի լսել, որ Սրապյանը Հրայր Ազատյանին ասի «ինչ ես նայում... »: Հաճախորդներ սպասարկելու պատճառով նրանց խոսակցությանն ուշադրություն չի դարձրել: Սրապյանը կրկին ոստիկաններին դիմել է «հըն արա» և արել անվայելուչ արտահայտություններ, որից հետո նրանց միջև սկսվել է վիճաբանություն և ոստիկանները Սրապյանին բռնի ուժով ձեռքերը բռնած նստեցրել են ոստիկանական «ջիպ» տեսակի ավտոմեքենայի վարորդի ետևի նստարանին: Չի լսել, որ ոստիկանները Սրապյանին բացատրեն, թե ինչու են նրան տանում դեպի ոստիկանական մեքենան: Ոստիկանների մոտ մահակներ ու ձեռնաշղթաներ չի նկատել: Չի լսել, որ իր ներկայությամբ Սրապյանը ոստիկաններին հայհոյի, չի լսել նաև, որ վերջիններս նրան հայհոյեն: Ոչ Սրապյանն է ոստիկաններին հարվածել, ոչ էլ` նրանցից որևիցե մեկը Սրապյանին: Նրանց խոսակցությունը իր ներկայությամբ, մինչ Սրապյանին ոստիկանական մեքենան նստեցնելը տևել է մոտ 5 րոպե: Տեղյակ չէ, թե ինչ է տեղի ունեցել մեքենայում, միայն տեսել է, որ մեքենան «շարժվել է»: Որոշ ժամանակ անց, մոտ 1-2 րոպե մեքենայում գտնվելուց հետո, Սրապյանը դուրս է եկել մեքենայից, նրան են մոտեցել մի կին ու տղամարդ, Սրապյանի ետևից դուրս են եկել նաև ոստիկանները, որոնցից մեկի` ճաղատ ոստիկանի գլխին արնանման, կարմիր գույնի հետքեր է տեսել: Սրապյանի ոստիկանական մեքենայից իջնելուց հետո չի նկատել, որ ոստիկանները նրան հարվածեն կամ հայհոյեն, չի նկատել նաև, որ Սրապյանը նրանց հարվածի կամ հայհոյի: Ոստիկանի գլխի վնասվածքը ստանալու վերաբերյալ իրեն ոչ մի տեղեկություն հայտնի չէ: Չի տեսել, որ Սրապյանը գետնին ընկնի, Սրապյանի վրա վնասվածք չի տեսել: Կարճ ժամանակ անց մոտեցել է նաև ոստիկանական ևս մեկ մեքենա: Այդ մեքենայից իջած ոստիկանները Սրապյանին հագցրել են ձեռնաշղթա ու նստեցրել մեքենան: Պնդել է իր նախաքննական ցուցմունքը, բացառությամբ ոստիկանի գլխի վնասվածքի: Նախաքննության ընթացքում ոստիկանի վնասվածքի մասին չի նշել, քանի որ այդ պահին հոգնածության և քնաթաթախ լինելու պատճառով չի հիշել: Դեպքից տևական ժամանակ անցնելու պատճառով շատ բաներ չի հիշում, այդ պատճառով նախաքննության ընթացքում իր տված ցուցմունքները ճիշտ են: Ինքը հստակ չի հիշում «ինցիդենտ» բառը իր նախաքննական ցուցմունքում օգտագործել է, թե` ոչ, իր ցուցմունքը ինքը թելադրել է, իսկ քննիչն իր բառերով գրել է:
Վկա Քրիստինե Գևորգյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալն իր եղբայրն է, ով ունի որոշակի հոգեկան խնդիրներ, որի համար անգամ բուժվել է և ունի համապատասխան բժշկական փաստաթղթեր: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին նշել են քրոջ երեխայի ծննդյան տարեդարձը, որին ներկա է գտնվել նաև Արմենը: Դրանից հետո ամուսինը` Նարեկը, վերջինիս երկու ընկերները և Արմենը քիչ քանակությամբ օղի են օգտագործել: Երեկոյան ինքն ամուսնու և եղբոր հետ դուրս են եկել Կոմիտասի պողոտայում զբոսնելու: «Արևելյան խոհանոց» սրճարանի մոտ, ինքն ու ամուսինը գնացել են ջուր խմելու, իսկ Արմենը մնացել է մենակ: Քիչ անց, երբ ետ են վերադարձել Արմենին չեն գտել: Այդ տարածքում նկատել են ոստիկանական պարեկային ավտոմեքենա և ամուսինը կասկածանք է հայտնել, որ հնարավոր է Արմենն այդ մեքենայի մեջ լինի: Երբ մոտեցել են ոստիկանական մեքենային, տեսել է Արմենին, ով այդ մեքենայի մեջից իրեն է կանչել: Մեքենայում է գտվել նաև մեկ ճաղատ ոստիկան, ով հետագայում պարզվել է Սարգիս Հակոբյանն է: Արմենը նստած է եղել մեքենայի հետնամասում, իսկ նրա կողքին` այդ ոստիկանը: Ինքը շտապ մոտեցել է ոստիկանական մեքենային և հարցրել ոստիկանին, թե ինչու են եղբորը նստեցրել մեքենան, միաժամանակ հայտնել է, որ իր եղբայրը հոգեկան հիվանդ է, սակայն դրան ոստիկանը որևէ կարևորություն չի տվել և անգամ իրեն տվել է սեռական բնույթի հայհոյանք: Ինքը ցանկացել է եղբորը դուրս հանել մեքենայից, իսկ այդ ոստիկանը սկսել է առանց պատճառի եղբորը մահակով հարվածել: Եղբորը դուրս է հանել մեքենայից ու ասել է, որ նրան ոստիկանություն տանելու դեպքում ինքը ևս կգա նրա հետ: Այդ ոստիկանը զանգել ու կանչել է այլ ոստիկանների: Ժամանած ոստիկանները քաշքշել են Արմենին, սակայն չեն հարվածել և պահանջել են գնալ ոստիկանության բաժին: Ինքն իր հերթին պահանջել է չքաշքշել Արմենին և եղբոր հետ հանգիստ նստել են ոստիկանական մեքենան ու գնացել են ոստիկանություն: Արմենը ոստիկաններին չի հարվածել և չի հայհոյել: Ինքը եղբորը հարվածող ոստիկանի գլխի հատվածում որևէ վնասվածք չի տեսել: Իր նախաքննական ցուցմունքներում նշվածը, թե «Արմենը ագրեսիվ է դառնում ոստիկանական համազգեստով անձանց նկատմամբ», ինքը նման բան չի ասել, չի ասել նաև «իրեն ադեկվատ չի պահել», քանի որ իրեն անհասկանալի է «ադեկվատ» բառի նշանակությունը: Նախաքննության ընթացքում ինքն ասել է, որ իր եղբայրը ոստիկանի տեսնելիս «խանգարվում է» ու կարող է ածելիով ինքն իրեն վնասել, սակայն ոստիկանին չի վնասի ու չի վիրավորի:
Վկա Նարեկ Սարգսյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալը հանդիսանում է իր կնոջ` Քրիստինե Գևորգյանի հարազատ եղբայրը, ով տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին կնոջ կրտսեր քրոջ տանը բոլոր հարազատներով մասնակցել են ծննդյան արարողության: Դրանից հետո կնոջ, Արմենի և իր 2 ընկերների հետ միասին կես շիշ օղի են խմել, որից հետո կնոջ և Արմենի հետ դուրս են եկել զբոսնելու: Կոմիտասի պողոտայում զբոսնելու ընթացքում իրենց միջև լեզվակռիվ է եղել և Արմենը գնացել է ջուր խմելու: Որոշ ժամանակ անց տեսել է ոստիկանական «ջիպ» տեսակի ավտոմեքենա ու կարծել է, որ Արմենն այդ մեքենայի մեջ է: Կնոջ հետ գնացել են այդ մեքենայի ուղղությամբ ու տեսել են, որ ոստիկանական մեքենայից Արմենն իրենց է կանչում, իսկ մեքենայում գտնվում է 2 ոստիկան: Երբ մոտեցել են, տեսել է ոստիկանը կապ է տալիս այլ ոստիկանի, իսկ Արմենը դուրս է եկել այդ մեքենայից: Դրանից հետո մոտեցել է ոստիկանական մեկ այլ մեքենա: Այդ ժամանակ ոստիկանի կարգադրությամբ Արմենը հանգիստ նստած է եղել «ջիպ» տեսակի ոստիկանական մեքենայում, իսկ ժամանած 4 ոստիկանները հարձակվել են Արմենի վրա ու նրան մահակներով սկսել են հարվածել: Արմենին դուրս են հանել մեքենայից, ձեռքերը ոլորել են ու կրկին մահակներով հարվածել են մարմնի տարբեր մասերին: Դրանից հետո ժամանած ոստիկանները Արմենին նստեցրել են ոստիկանական պարեկային ավտոմեքենան ու տարել ոստիկանության Արաբկիրի բաժին, իսկ ինքն ու կինը գնացել են այնտեղ ոստիկանական «ջիպ» տեսակի ավտոմեքենայով: Ոստիկանական բաժնում իր հարցին ոստիկանը պատասխանել է, թե Արմենը հարվածել է իր գլխին, սակայն ինքը նրա վրա որևէ վնասվածք չի նկատել: Ճիշտ է Արմենը որոշակի հակակրանք ունի ոստիկանների նկատմամբ, սակայն եթե վերջիններս իրեն չվիրավորեն, ապա ինքը նրանց երբևէ չի վնասի կամ չի հայհոյի: Նախաքննական իր ցուցմունքում նշված է, թե Արմենը ոստիկաններին տեսնելիս «ագրեսիվանում է», ինչը նշանակում է, որ Արմենը ոստիկաններին չի սիրում, սակայն առանց պատճառի նրանց չի վնասում:
Վկա Ռիմա Սրապյանի ցուցմունքով այն մասին, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանն իր կրտսեր որդին է, ով տառապում է հոգեկան հիվանդությամբ, վերջինս բուժվել է Ավանի հոգեբուժական կլինիկայում և պոլիկլինիկայից ստանում է բուժման համար համապատասխան դեղեր: 2013 թվականի նոյեմբերի 25-ին Արմենը մասնակցել է քրոջ երեխայի ծննդյան արարողությանը, որտեղ 1-2 բաժակ օղի է խմել: Այդ օրը երեկոյան ինքը գտնվել է Այնթափում գտնվող իրենց տանը և ժամը 22:00-ից 22:30-ի սահմաններում ավագ որդին` Էդգարը, եկել է տուն ու հայտնել, որ Արմենին տարել են ոստիկանության Արաբկիրի բաժին: Արմենը ոստիկանների տեսնելիս ավելի է բարկանում, սակայն որևէ վնաս չի պատճառում:
Որպես ապացույց ճանաչված այլ փաստաթղթերով`
1. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության սերժանտ Հրայր Ազատյանի 25.11.2013 թվականի զեկուցագրով, որով վերջինս ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի պետին զեկուցել է այն մասին, որ 25.11.2013 թվականին ժամը 22:40-ի սահմաններում նույն դասակի ոստիկան Սարգիս Հակոբյանի հետ 0256 պարեկային ավտոմեքենայով Կոմիտասի պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ժամանակ հարբած վիճակում իրենց է մոտեցել մի երիտասարդ ու անհիմն հայհոյանքներ է տվել իրենց հասցեին, ոստիկանության բաժին ուղեկցելու համար վերջինիս համաձայնությամբ նրան նստեցրել են իրենց պարեկային ավտոմեքենայի հետևի նստատեղին, սակայն այդ երիտասարդն անսպասելի սկսել է ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ հասցնել ավտոմեքենայի հետևի դռների ապակիներին և Ս. Հակոբյանի գլխի ու մարմնի տարբեր մասերին:
2. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության ավագ Սարգիս Հակոբյանի 25.11.2013 թվականի զեկուցագով, որով վերջինս ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության Արաբկիրի բաժնի պետին զեկուցել է այն մասին, որ 25.11.2013 թվականին ժամը 22:40-ի սահմաններում նույն դասակի ոստիկան Հրայր Ազատյանի հետ 0256 պարեկային ավտոմեքենայով Կոմիտասի պողոտայում ծառայություն իրականացնելու ժամանակ հարբած վիճակում իրենց է մոտեցել Արմեն Գառնիկի Սրապյանը ու անհիմն հայհոյանքներ է տվել իրենց հասցեին, և երբ փորձել են նրան կարգի հրավիրել վերջինս ձեռքերով և ոտքերով հարվածներ է հասցրել իրենց, իր գլխի շրջանում պատճառելով մարմնական վնասվածք:
3. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության գնդի հրամանատար Խ. Ավետիսյանի 18.12.2013 թվականի թիվ 8110-577 գրությամբ, համաձայն որի` 2013թ. նոյեմբերի 25-ին, ժամը 22:40-ի սահմաններում քաղ. Ա. Սրապյանին բերման են ենթարկել ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի ծառայողներ` 1-ին դասակի ոստիկան, ոստիկանության սերժանտ Նշան Դավիթի Խաչատրյանը, 1-ին դասակի ոստիկան, ոստիկանության սերժանտ Հրայր Հրաչյայի Ազատյանը, 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության ավագ Սարգիս Սաշայի Հակոբյանը և 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության ավագ սերժանտ Վահագն Մարտինի Վարդանյանը: Նշված օրը ժամը 16:00-ից մինչև 24:00-ն ընկած ժամանակահատվածում Ն. Խաչատրյանը և Վ. Վարդանյանը ծառայության են ընդգրկված եղել թիվ 0255 Պ/Ա մեքենայի կարգախմբում, իսկ Ս. Հակոբյանը և Հ. Ազատյանը թիվ 0256 Պ/Ա մեքենայի կարգախմբում: Թիվ 0255 Պ/Ա մեքենայի կարգախումբը ծառայություն է իրականացրել «Չերի» մակնիշի 326 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով, իսկ թիվ 0256 Պ/Ա մեքենայի կարգախումբը` «Գոնով» մակնիշի 415 ՈՍ 02 պետհամարանիշի ավտոմեքենայով: Նշված դեպքի արդյունքում վերը նշված Պ/Ա մեքենաներին որևէ վնաս չի պատճառվել: Տվյալ օրը հիշյալ ոստիկաններին հատուկ միջոցներ չի տրամադրվել:
4. ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի վերակարգի ծառայության մատյանի համապատասխան էջերի պատճեններով, ըստ որոնց` ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի ոստիկաններ Հր. Ազատյանը, Ս. Հակոբյանը, Նշ. Խաչատրյանը և Վ. Վարդանյանը 2013թ. նոյեմբերի 25-ին եղել են վերակարգի մեջ` 3-րդ հերթափոխ:
Դատաբժշկական փորձաքննության փորձագետի թիվ 3968 եզրակացությամբ, ըստ որի` քաղ. Ս. Հակոբյանի մարմնական վնասվածքը` ձախ ծոծրակային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով, հասցվել է` բութ, կոշտ, սահմանափակ մակերես ունեցող առարկայով, հնարավոր է` որոշման մեջ նշված ժամկետին, որն առաջացրել է առողջությանը թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով, նկատի ունենալով վնասվածքի հետ անմիջական պատճառական կապի մեջ եղած հետևանքների տևողությունը` ոչ պակաս 6-օրից, սակայն ոչ ավելի, քան` 21-օր:
Փորձագետ Արսեն Բաբայանն իր փորձագետի թիվ 3968 եզրակացության պարզաբանման շուրջ ցուցմունք է տվել այն մասին, որ աշխատում է ՀՀ առողջապահության նախարարության հանրապետական դատական բժշկության գիտագործնական կենտրոնում, որպես բաժնի պետ: 26.11.2013թ.-ին կենտրոնի ամբուլատորիայում դատաբժշկական փորձաքննության է ենթարկել Սարգիս Հակոբյանին, որի արդյունքում 27.11.2013թ. իր կողմից տվել է թիվ 3968 եզրակացությունը, համաձայն որի Ս. Հակոբյանի մարմնական վնասվածքը` ձախ ծոծրակային շրջանի սալջարդ վերքի ձևով առաջացրել է առողջության թեթև վնաս` առողջության կարճատև քայքայումով: Իր կողմից տրված եզրակացության մեջ նշված Ս. Հակոբյանի առողջությանը պատճառված վնասի ծանրության աստիճանը համապատասխանում է ՀՀ կառավարության կողմից 14.08.2014թ. կայացված առողջությանը պատճառված վնասի ծանրությունը պարզելու նպատակով նշանակված դատաբժշկական փորձաքննության իրականացման կարգը և տարբեր վնասվածքների հետևանքով առաջացած ընդհանուր աշխատունակության կայուն կորստի տոկոսները հաստատելու մասին թիվ 860-Ն որոշմանը և Ս. Հակոբյանի առողջությանը պատճառված վնասի ծանրության աստիճանն ըստ այդ որոշման նույնն է:
Ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 31 եզրակացությամբ, ըստ որի` փորձագիտական հանձնաժողովը եզրակացրել է, որ Արմեն Գառնիկի Սրապյանի մոտ հայտնաբերվել է «Էմոցիոնալ անկայունության խանգարում մտավոր սահմանային թերզարգացած անձի մոտ»: Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ ներկա հետազոտման արդյունքները: Վերը նշված փորձաքննվողի մոտ արտահայտված չէ այն աստիճանի և չի ուղեկցվում ակտիվ հոգեախտաբանական ախտանիշներով, կոպիտ մտավոր հիշողական խանգարումներով, որ ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս զրկեր և զրկի նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից այլ սահմանափակում է այն: Իրավախախտումը կատարելիս փորձաքննվողը չի գտնվել նաև հոգեկան գործունեության որևէ հիվանդագին ժամանակավոր խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, այլ գտնվել է ալկոհոլային հարբածության վիճակում: Ուստի, իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արմեն Գառնիկի Սրապյանին հարկ է ճանաչել ՍԱՀՄԱՆԱՓԱԿ ՄԵՂՍՈՒՆԱԿ: Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություններին: Հաշվի առնելով նրա մոտ առկա «Էմոցիոնալ անկայունության խանգարումը մտավոր սահմանային թերզարգացած անձի մոտ», խորհուրդ է տրվում նյարդահոգեբույժի ամբուլատոր հսկողություն, կարիքն առաջանալու դեպքում բուժումը կազմակերպել «Դատապարտյալների հիվանդանոց» ՔԿՀ հոգեբուժական բաժանմունքում: Ձեր կողմից առաջադրված այն հարցին, -եթե Արմեն Սրապյանի մոտ առկա են հիվանդության ախտանիշներ, ապա այդ հիվանդության դեպքում ինչ ազդեցություն կարող է թողնել վերջինիս կողմից ալկոհոլի օգտագործումը, - հանձնաժողովը պատասխանում է,- որ կարող է թողնել բացասական ազդեցություն` առավել արտահայտիչ է դառնում նրա մոտ առկա էմոցիոնալ անկայունությունը:
Վերլուծելով և գնահատելով դատական քննության ժամանակ հետազոտված ապացույցներն իրենց համակցության մեջ` Դատարանը ձեռք բերված ապացույցները բավարար է գտել և գործի փաստական հանգամանքներով հաստատված է համարել, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանը կատարել է հանցավոր արարք, որը համապատասխանում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասի հատկանիշներին, որով էլ նա ենթակա է քրեական պատասխանատվության:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ Դատարանի եզրահանգումներն այն մասին, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանը կատարել է հանցավոր արարք` նախատեսված ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, հիմնավոր են, բխում են ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործի փաստական հանգամանքներից ու տվյալներից:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության և գնահատության ենթարկելով քրեական գործով ձեռք բերված, գործի դատաքննության ընթացքում հետազոտված և սույն որոշման մեջ շարադրված ապացույցներն իրենց համակցությամբ, հանգում է այն հետևության, որ Դատարանն ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով վերագրվող հանցավոր արարքի որակման առումով հիմնավոր հետևության հանգելու համար, անհրաժեշտ և բավարար վերլուծության և գնահատման է ենթարկել գործի լուծման համար անհրաժեշտ բացահայտման ենթակա հանգամանքները, որի արդյունքում ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի հանցավոր արարքին տրվել է ճիշտ քրեաիրավական գնահատական և կիրառվել է քրեական այն օրենքը, որը ենթակա է եղել կիրառման, ուստի սույն քրեական գործի շրջանակներում ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի նկատմամբ արդարացման դատական ակտ կայացնելու հիմքեր չկան:
Տվյալ դեպքում, Վերաքննիչ դատարանը հարկ է համարում նաև նշել, որ համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում:
Ըստ նույն օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` քրեական դատավարությունում որպես ապացույցներ թույլատրվում են`
1) կասկածյալի ցուցմունքները.
2) մեղադրյալի ցուցմունքները.
3) տուժողի ցուցմունքները.
4) վկայի ցուցմունքները.
41) տվյալ գործի մեղադրանքի հետ առնչվող` մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի կամ ամբաստանյալի ցուցմունքները.
5) դատապարտյալի ցուցմունքները.
6) փորձագետի եզրակացությունը.
7) իրեղեն ապացույցները.
8) քննչական և դատական գործողությունների արձանագրությունները.
9) այլ փաստաթղթերը:
Համաձայն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 105-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջների` քրեական գործով վարույթում մեղադրանքի հիմքում չեն կարող դրվել և որպես ապացույց օգտագործվել այն նյութերը, որոնք ձեռք են բերվել`
1) բռնությամբ, սպառնալիքով, խաբեությամբ, անձին ծաղրի ենթարկելով, ինչպես նաև այլ անօրինական գործողություններով.
2) կասկածյալի և մեղադրյալի պաշտպանության իրավունքի, դատավարության լեզվին չտիրապետող անձանց իրավունքների` սույն օրենսգրքով նախատեսված լրացուցիչ երաշխիքների էական խախտմամբ.
21) վկայի՝ սույն օրենսգրքի 86-րդ հոդվածի հինգերորդ մասով նախատեսված իրավունքների խախտմամբ.
3) տվյալ քրեական գործով քրեական դատավարություն իրականացնելու, համապատասխան քննչական կամ այլ դատավարական գործողություն կատարելու իրավունք չունեցող անձի կողմից.
4) բացարկման ենթակա անձի մասնակցությամբ, եթե նա իմացել է կամ պետք է իմանար քրեական գործով վարույթին իր մասնակցությունը բացառող հանգամանքների առկայության մասին.
5) քննչական կամ այլ դատավարական գործողության կատարման կարգի էական խախտմամբ.
6) այն անձից, որն ունակ չէ ճանաչել փաստաթուղթը կամ այլ առարկան, հաստատել դրա իսկությունը, հայտնել դրա առաջացման և ստացման հանգամանքների մասին.
7) անհայտ կամ դատական նիստում չբացահայտվող աղբյուրից.
8) ժամանակակից գիտական պատկերացումներին հակասող մեթոդների կիրառման արդյունքում:
Ըստ նույն հոդվածի 2-րդ մասի պահանջների` ապացույցներ ձեռք բերելիս էական են այն խախտումները, որոնք, դրսևորվելով մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների և ազատությունների կամ սույն օրենսգրքի որևէ պահանջի խախտմամբ, դատավարության մասնակիցներին` օրենքով երաշխավորված իրավունքների զրկմամբ կամ սահմանափակմամբ կամ որևէ այլ կերպ ազդել են կամ կարող էին ազդել ստացված փաստական տվյալների հավաստիության վրա:
Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի շահերի պաշտպան Կ.Խաչատրյանի վերաքննիչ բողոքում բերված փաստարկներն այն մասին, որ դատական ակտ կայացնելիս, Դատարանը հիմք է ընդունել բացառապես ոստիկանության աշխատակիցների հակասական և որևէ հիմնավորում չունեցող ցուցմունքները` անհիմն են, չեն բխում ինչպես գործող օրենսդրության պահանջներից, այնպես էլ գործով ձեռք բերված ապացույցներից:
Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն քրեական գործի շրջանակներում գործով տուժողների և վկաների` ոստիկանության աշխատակիցներ լինելու հանգամանքը, ինքնին չի նվազեցնում նրանց ցուցմունքների ապացուցողականության նշանակությունը, դրանք նույնպես Վերաքննիչ դատարանի գնահատմամբ թույլատրելի են, վերաբերելի և արժանահավատ:
Բացի այդ, վիճարկվող դատական ակտի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ գործը քննելիս և լուծելիս Դատարանի կողմից վերլուծության և գնահատման է ենթարկվել նաև վկաներ Քրիստինե Գևորգյանի, Նարեկ Սարգսյանի, Ռիմա Սրապյանի, փորձագետ Արսեն Բաբայանի ցուցմունքները, ինչպես նաև ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության սերժանտ Հրայր Ազատյանի և ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի 2-րդ վաշտի 2-րդ դասակի ոստիկան, ոստիկանության ավագ Սարգիս Հակոբյանի զեկուցագրերը, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության պարեկապահակետային ծառայության գնդի հրամանատար Խ. Ավետիսյանի 18.12.2013 թվականի թիվ 8110-577 գրությունը, ՀՀ ոստիկանության Երևան քաղաքի վարչության ՊՊԾ ոստիկանության գնդի 2-րդ գումարտակի վերակարգի ծառայության մատյանի համապատասխան էջերի պատճենները, դատաբժշկական փորձաքննության թիվ 3968, ստացիոնար դատահոգեբուժական փորձաքննության թիվ 31 եզրակացությունները:
Միևնույն ժամանակ Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ գործը քննելիս և լուծելիս Դատարանի կողմից քրեադատավարական իրավունքի այնպիսի էական խախտումներ, որոնք ազդել կամ կարող էին ազդել սույն գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա` թույլ չեն տրվել:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ սույն գործի շրջանակներում Դատարանի կողմից կայացվել է գործն ըստ էության ճիշտ լուծող դատական ակտ, այն օրինական է, հիմնավորված և պատճառաբանված, ուստի պետք է թողնել օրինական ուժի մեջ:
Անդրադառնալով ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցի հարցին, Վերաքննիչ դատարանը գտնում է, որ այն հիմնավոր է և պետք է թողնել անփոփոխ։
Ելնելով վերոգրյալներից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ հոդվածներով, Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի հունվարի 16-ի դատավճիռը, քրեական գործով ըստ մեղադրանքի` Արմեն Գառնիկի Սրապյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 316-րդ հոդվածի 2-րդ մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ, իսկ պաշտպանի վերաքննիչ բողոքը` մերժել:
Ամբաստանյալ Արմեն Սրապյանի նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնել անփոփոխ` մինչև սույն որոշման օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ վճռաբեկ դատարան՝ այն հրապարակելու պահից մեկամսյա ժամկետում։

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Ա.ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ա.ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ


Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ