ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ
ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆ

Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական ԵԱՔԴ/0043/01/14
շրջանների ընդհանուր իրավասության
առաջին ատյանի դատարանի դատավճիռը
կայացրած դատարանի կազմը
նախագահող դատավոր` Ա. Մկրտչյան

Ո Ր Ո Շ ՈՒ Մ
ՀԱՆՈՒՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ

17 հուլիսի 2015թ. ք.Երևան

ՀՀ ՎԵՐԱՔՆՆԻՉ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱՐԱՆԸ /այսուհետ նաև`
Վերաքննիչ դատարան/ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԿԱԶՄՈՎ`

ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ. ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ
Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ

ՔԱՐՏՈՒՂԱՐՈՒԹՅԱՄԲ` Ռ. ԴԱՎՈՅԱՆԻ
ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՄԲ`

ՄԵՂԱԴՐՈՂ` Ա. ԱՄԻՐՅԱՆԻ

ՊԱՇՏՊԱՆՆԵՐ` Գ. ՆԱԼԲԱՆԴՅԱՆԻ
Մ. ՖԱՐՄԱՆՅԱՆԻ

ԱՄԲԱՍՏԱՆՅԱԼՆԵՐ` Ա. ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ
Դ. ՄԱՐԿՈՍՅԱՆԻ

դռնբաց դատական նիստում պաշտպաններ Գ. Նալբանդյանի և Մ. Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքների հիման վրա վճռաբեկության կարգով քննության առնելով քրեական գործն ըստ մեղադրանքի Արշակ Արմենի Թորոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով,
Պ Ա Ր Զ Ե Ց

1/ Գործի դատավարական նախապատմությունը և փաստական հանգամանքները.
2013 թվականի նոյեմբերի 03-ին հարուցվել է թիվ 90263113 քրեական գործը:
2013 թվականի նոյեմբերի 04-ին Ռազմիկ Մանուկյանը ձերբակալվել է:
2014 թվականի մարտի 27-ին Ռ. Մանուկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա, նա, հանդիսանալով ԼՂՀ ՊԲ 38401 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, ստացիոնար բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի /հոսպիտալի/ հոգեբուժական բաժանմունքում, 02.11.2013թ. ժամը 21:30-ի սահմաններում, նույն բաժանմունքի երկրորդ հարկի հիվանդասենյակում, գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ, նշված բաժանմունքում բուժման մեջ գտնվող, ժամկետային զինծառայողներ, շարքայիններ Արշակ Արմենի Թորոսյանի և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի հետ՝ մի խումբ անձանցով, բռնություն գործադրելու սպառնալիք են հնչեցրել զինվորական ծառայության պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ իրենց դիտողություն անող, ՀՀ ԶՈՒ ներքին ծառայության կանոնագրքի 33 և 34-րդ հոդվածներով սահմանված կարգի համաձայն, զինվորական ծառայության և կոչման բերումով իրենց նկատմամբ պետ հանդիսացող ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի /հոսպիտալի/ հրամանատար, բ/ծ փոխգնդապետ Սահակ Ռոբերտի Օհանյանի, բժիշկներ, բ/ծ մայորներ Վաղինակ Ռաֆիկի Հովհաննիսյանի, Արմեն Պավելի Հովսեփյանի, Լևոն Գրիգորիի Բալայանի և Էմիլ Հարությունի Բաբաջանյանի հանդեպ, բռնություն է գործադրել Ս. Օհանյանի նկատմամբ` քաշքշել և պատռել է նրա շապիկը, ապա հնչեցրած սպառնալիքն առավել առարկայական դարձնելու նպատակով կողապահարանը որպես զենք օգտագործելով նետել են համապատասխանաբար Ռ.Մանուկյանը Ս.Օհանյանի, իսկ Ա.Թորոսյանը` Է. Բաբաջանյանի ուղղությամբ:
Այնուհետև, դուրս գալով հոգեբուժական բաժանմունքի մասնաշենքից դիտավորությամբ կոպիտ կերպով խախտելով հասարակական կարգը, բացահայտ անհարգալից վերաբերմունք է դրսևորել հասարակության նկատմամբ` մոտ 15 րոպե սեռական բնույթի անհասցե հայհոյանքներ է հնչեցրել, ինչի հետևանքով խախտվել է զինվորական հոսպիտալի ծառայության բնականոն ընթացքը, խաթարվել նույն բաժանմունքի հիվանդների անդորրը:
Նույն օրը Ռ. Մանուկյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2013 թվականի նոյեմբերի 04-ին Արշակ Թորոսյանը ձերբակալվել է:
2013 թվականի նոյեմբերի 07-ին Արշակ Թորոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա, նա, հանդիսանալով ԼՂՀ ՊԲ 35383 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, ստացիոնար բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում, 02.11.2013թ. ժամը 21:30-ի սահմաններում, նույն բաժանմունքի երկրորդ հարկի հիվանդասենյակում, նշված բաժանմունքում բուժման մեջ գտնվող, ժամկետային զինծառայողներ, շարքայիններ Ռազմիկ Ռուբենի Մանուկյանի և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի հետ՝ մի խումբ անձանցով, զինվորական ծառայության պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ, այն է՝ բաժանմունքում կարգուկանոն հաստատելու պահանջ ներկայացնելու պատճառով բռնություն գործադրելու սպառնալիք են հնչեցրել իրենց դիտողություն անող, ՀՀ ԶՈՒ ներքին ծառայության կանոնագրքի 33 և 34-րդ հոդվածներով սահմանված կարգի համաձայն, զինվորական ծառայության և կոչման բերումով իրենց նկատմամբ պետ հանդիսացող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի /հոսպիտալի/ հրամանատար, բ/ծ փոխգնդապետ Սահակ Ռոբերտի Օհանյանի, բժիշկներ, բ/ծ մայորներ Վաղինակ Ռաֆիկի Հովհաննիսյանի, Արմեն Պավելի Հովսեփյանի, Լևոն Գրիգորիի Բալայանի և Էմիլ Հարությունի Բաբաջանյանի հանդեպ, ապա հնչեցրած սպառնալիքն առավել առարկայական դարձնելու նպատակով կողապահարանները որպես զենք օգտագործելով նետել են համապատասխանաբար Ա.Թորոսյանը Է.Բաբաջանյանի, իսկ Ռ.Մանուկյանը` Ս.Օհանյանի ուղղությամբ:
Նույն օրը Ա. Թորոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը:
2013 թվականի նոյեմբերի 14-ին Դավիթ Մարկոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 59016 զորամասի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, ստացիոնար բուժման մեջ գտնվելով ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում, 02.11.2013թ. ժամը 21:30-ի սահմաններում, նույն բաժանմունքի երկրորդ հարկի միջանցքում, սպաների և ժամկետային զինծառայողներ, շարքայիններ Ռազմիկ Ռուբենի Մանուկյանի ու Արշակ Արմենի Թորոսյանի միջև առաջացած կոնֆլիկտի ընթացքում, վերջիններիս հետ՝ մի խումբ անձանցով, զինվորական ծառայության պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ, այն է՝ բաժանմունքում կարգուկանոն հաստատելու պահանջ ներկայացնելու պատճառով բռնություն գործադրելու սպառնալիք են հնչեցրել իրենց դիտողություն անող, ՀՀ ԶՈՒ ներքին ծառայության կանոնագրքի 33 և 34-րդ հոդվածներով սահմանված կարգի համաձայն, զինվորական ծառայության և կոչման բերումով իրենց նկատմամբ պետ հանդիսացող ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հրամանատար, բ/ծ փոխգնդապետ Սահակ Ռոբերտի Օհանյանի, բ/ծ մայորներ Վաղինակ Ռաֆիկի Հովհաննիսյանի, Արմեն Պավելի Հովսեփյանի, Լևոն Գրիգորիի Բալայանի և բ/ծ կապիտան Էմիլ Հարությունի Բաբաջանյանի հանդեպ, միաժամանակ բռնություն գործադրելու դիտավորությամբ փորձել է բռունցքով հարվածել Ս.Օհանյանին՝ ինչն իր կամքից անկախ հանգամանքներով չի կատարվել:
Բացի այդ, 2013թ. նոյեմբերի 8-ին, ժամը 17:15-ի սահմաններում ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում, ստորադասության /ենթակայության/ հարաբերությունների բացակայության դեպքում, խախտելով ՀՀ ԶՈՒ ներքին ծառայության կանոնագրքի 13-րդ և 16-րդ հոդվածներով նախատեսված զինծառայողների փոխհարաբերությունների կանոնագրքային կանոնները, այն է՝ պարտավոր լինելով բարձր պահել զինվորական ընկերասիրությունը, հարգել նրանցից յուրաքանչյուրի պատիվն ու արժանապատվությունը, զինծառայողների նկատմամբ թույլ չտալ կոպտություն և ծաղրուծանակ, նրանց հեռու պահել անարժան քայլերից, հարգանք տածել զինծառայողների նկատմամբ` բջջային հեռախոս պահանջելու հարցի շուրջ վիճաբանել է կոնսուլտացիայի նպատակով նույն բաժանմունք ներկայացված, ՀՀ ՊՆ 51191 զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայող, շարքային Գարեգին Մառլենի Դանիելյանի հետ և ձեռքով հարվածել նրան՝ պատճառելով առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող վնասվածք:
2013 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Դ. Մարկոսյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել ստորագրություն չհեռանալու մասին:
2013 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Գարեգին Մառլենի Դանիելյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին մասով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով այն բանի համար, որ նա, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 51191 զորամասի 3-րդ գումարտակի ծանր զենքի դասակի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, 2013թ. նոյեմբերի 7-ին` ժամը 11:00-ի սահմաններում, գտնվելով ՀՀ ՊՆ 20440 զորամասի հերթապահ մասի հանգստի սենյակում, կատարել է անդամախեղում, այն է` զինվորական համազգեստի թևքանշանի ամրակով քերծվածքներ է կատարել ձախ նախաբազկի առաջային մակերեսին, որը հանգեցրել է զինվորական ծառայության պարտականությունների կատարումը ժամանակավորապես դադարեցնելուն:
Բացի այդ, Գարեգին Մառլենի Դանիելյանը, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ 51191 զորամասի 3-րդ գումարտակի ծանր զենքի դասակի ժամկետային զինծառայող, կոչումով շարքային, ստորադասության /ենթակայության/ հարաբերությունների բացակայության դեպքում, խախտելով ՀՀ ԶՈւ ներքին ծառայության կանոնագրքի 13-րդ և 16-րդ հոդվածներով նախատեսված զինծառայողների փոխհարաբերությունների կանոնագրքային կանոնները, այն է՝ պարտավոր լինելով բարձր պահել զինվորական ընկերասիրությունը, հարգել նրանցից յուրաքանչյուրի պատիվն ու արժանապատվությունը, իր և ուրիշ զինծառայողների նկատմամբ թույլ չտալ կոպտություն և ծաղրուծանակ, նրանց հեռու պահել անարժան քայլերից, հարգանք տածել զինծառայողների նկատմամբ, 2013թ. նոյեմբերի 8-ին` ժամը 17:00-ի սահմաններում, գտնվելով ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքի առաջին հարկում, իրենից բջջային հեռախոսն ուզելու կապակցությամբ առաջացած վիճաբանության ընթացքում իրեն հայհոյելու և հարվածելու համար բռնություն գործադրելով` ոտքով մեկ անգամ հարվածել է ՀՀ ՊՆ 59016 զորամասի ժամկետային զինծառայող, շարքային Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի ոտքին` պատճառելով վերջինիս առողջությանը թեթև վնասի հատկանիշներ չպարունակող մարմնական վնասվածք:
Նույն օրը Գ. Դանիելյանի նկատմամբ որպես խափանման միջոց է ընտրվել հրամանատարության հսկողությանը հանձնելը:
2013 թվականի դեկտեմբերի 28-ին թիվ 90263113 և 90216713 քրեական գործերը միացվել են:
2014 թվականի հունվարի 21-ին մեղադրյալ Ա. Թորոսյանի նկատմամբ հայտարարվել է հետախուզում:
2014 թվականի մարտի 26-ին թիվ 90263113 քրեական գործի նյութերով հարուցվել է թիվ 90252814 քրեական գործը:
2014 թվականի մարտի 27-ին որոշումներ են կայացվել Ռ. Մանուկյանին, Ա. Թորոսյանին և Դ. Մարկոսյանին առաջադրված մեղադրանքը լրացնելու և փոփոխելու մասին:
2014 թվականի մարտի 27-ին Ռ. Մանուկյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի մարտի 27-ին Ա. Թորոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով:
2014 թվականի մարտի 27-ին Դ. Մարկոսյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
2014 թվականի նոյեմբերի 15-ին Դավիթ Մարկոսյանը թիվ 71112614 քրեական գործով ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
2014 թվականի ապրիլի 17-ին թիվ 90263113 քրեական գործը մեղադրական եզրակացությամբ ուղարկվել է Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան /այսուհետ` Դատարան/:
Դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճռով Արշակ Արմենի Թորոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և դատապարտվել է ազատազրկման` 4/չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2013 թվականի նոյեմբերի 04-ից:
Արշակ Արմենի Թորոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանը մեղավոր է ճանաչվել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով դատապարտվել է ազատազրկման` 4/չորս/ տարի ժամկետով,
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով` ազատազրկման 1/մեկ/ տարի ժամկետով:
ՀՀ քրեական օրենսգրքի 66-րդ հոդվածի կանոններով, հանցանքների համակցությամբ, պատիժները մասնակիորն գումարելու միջոցով Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի նկատմամբ վերջնական պատիժ է նշանակվել ազատազրկում` 4/չորս/ տարի 6 /վեց/ ամիս ժամկետով:
Պատժի սկիզբը հաշվվել է 2014 թվականի նոյեմբերի 15-ից:
Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի նկատմամբ ընտրված խափանման միջոցը` կալանավորումը, թողնվել է անփոփոխ` մինչև դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը:
Վճռվել է` ամբաստանյալներից համապարտության կարգով հօգուտ պետական բյուջեի, որպես դատական ծախսեր բռնագանձել 167.000 ՀՀ դրամ, իսկ իրեղեն ապացույց ճանաչված և քրեական գործին կցված լազերային սկավառակը` պահել քրեական գործի հետ միասին:
Դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճռով դատապարտվել են նաև Ռազմիկ Ռուբենի Մանուկյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 258-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և Գարեգին Մառլենի Դանիելյանը` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 363-րդ հոդվածի 1-ին և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասերով, որոնց վերաբերյալ վերաքննիչ բողոքներ չեն բերվել:
Դատարանի վերոնշյալ դատավճռի դեմ 06.03.2015 թվականին վերաքննիչ բողոք է բերել ամբաստանյալ Ա. Թորոսյանի շահերի պաշտպան Գ. Նալբանդյանը, իսկ 12.03.2015 թվականին` ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանի շահերի պաշտպան Մ. Թովմասյանը:
Թիվ ԵԱՔԴ/0043/01/14 քրեական գործը Վերաքննիչ դատարանի դատավոր Մ. Պետրոսյանին և կոլեգիալ կազմում ընդգրկված դատավորներին է հանձնվել 12.03.2015 թվականին և Վերաքննիչ դատարանի 17.03.2015 թվականի որոշմամբ` վերաքննիչ բողոքներն ընդունվել են վարույթ:

2/ Վերաքննիչ բողոքների հիմքերը, փաստարկները և պահանջները.
Ըստ պաշտպան Գ. Նալբանդյանի վերաքննիչ բողոքի` Դատարանը ճիշտ չի գնահատել ապացույցները, խախտել է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ, 18-րդ և 25-րդ հոդվածների պահանջները, որի արդյունքում հանգել է ոչ ճիշտ հետևության և կայացրել է անհիմն դատավճիռ:
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի պահանջին, գտել է, որ ամբաստանյալ Ա. Թորոսյանի նկատմամբ հիշյալ հոդվածով մեղադրանք առաջադրելու համար, վերջինս պետք է պետին ծեծեր կամ նրա նկատմամբ այլ բռնություն գործադրեր կամ պետի կամ նրա մերձավորի նկատմամբ նման բռնություն գործադրելու սպառնալիք տար:
Հղում կատարելով տուժողներ` Ս. Օհանյանի, Վ. Հովհաննիսյանի, Ա. Հովսեփյանի, Լ. Բալայանի, Է. Բաբաջանյանի ցուցմունքներին, նշել է, որ Ա. Թորոսյանի կատարած գործողություների մասին տուժողներից Է. Բաբաջանյանը ոչինչ ասել չի կարող, քանի որ չի տեսել, սակայն լսել է, թե ինչ է ասել այդ մասին Լ. Բալայանը: Տուժող Ս. Օհանյանը տեսել է, որ Ա. Թորոսյանը կողապահարանը շպրտել է Վ. Հովհաննիսյանի վրա, որը չի հաստատում տուժող Վ. Հովհաննիսյանը և տուժող Ս. Օհանյանի ցուցմունքը հակասում է տուժող Լ. Բալայանի ցուցմունքին այն առումով, որ Լ. Բալայանը տեսել էր, որ Ա. Թորոսյանը կողապահարանը նետել է Է. Բաբաջանյանի ուղղությամբ, ինչպես նաև հակասում է տուժող Ա. Հովսեփյանի ցուցմունքներին, քանի որ ըստ նրա ցուցմունքների` Ա. Թորոսյանն ենթարկվել է իր կարգադրություններին և մնացել է պառկած մահճակալին:
Վերլուծելով վերը նշված ապացույցները, հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի պահանջին, գտել է, որ գործին վերաբերող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությունը հաստատում է, որ հերքվում է Ա. Թորոսյանի կողմից հանցանք կատարելու փաստը կամ մեղադրանքը ապացուցված լինելու վերաբերյալ կսկածները չեն փարատվում, որը նշանակում է, որ այդ ապացույցները պետք է մեկնաբանվեն հօգուտ Ա. Թորոսյանի:
Հայտնել է նաև, որ գործով վկաներից որևէ մեկի ցուցմունքը Ա. Թորոսյանի մեղքը հիմնավորող որևէ արտահայտություն չի պարունակում: Վկաների ցուցմունքները վերլուծելով բողոքաբերը հանգել է այն հետևության, որ 2013 թվականի նոյեմբերի 2-ին զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում ամեն ինչ խաղաղ էր և երեկոյան` ժամը 21:30-ի սահմաններում, ստուգայցի եկան հինգ սպաներ և ամեն ինչ խառնվեց իրար:
Նշել է, որ նախաքննական մարմինը մեղավորներին ճիշտ տեղում չի փնտրել իսկ Դատարանն էլ այն հաստատված է համարել, ինչը նշանակում է, որ ուսումնասիրված ապացույցները չեն հիմնավորում ոչ այն հանգամանքը, որ Ա. Թորոսյանը ծեծել է պետին կամ նրա նկատմամբ այլ բռնություն է գործադրել կամ պետի կամ նրա մերձավորի նկատմամբ նման բռնություն գործադրելու սպառնալիք է տվել: Գործով ձեռք բերված մնացած ապացույցները նույնպես ուղղակիորեն ոչ հիմնավորում և ոչ էլ հերքում են Ա. Թորոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արգելված արարք կատարելը:
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 2-րդ մասի պահանջին` նշել է, որ սույն քրեական գործով` 02.11.2013 թվականին, տուժողների կողմից հաղորդում տալու պահից արդեն որոշվել է քրեկան գործի ճակատագիրը, այսինքն` որոշվել է, թե ով է մեղավոր և ով է տուժել:
Վերոգրյալը հիմնավորել է նրանով, որ նախաքննության մարմինն ապագա մեղադրյալներից արյան փորձանմուշ է վերցրել և դատաքիմիական փորձաքննություն նշանակել արյան մեջ ալկոհոլի քանակը որոշելու համար, արյան փորձանմուշ է վերցրել նաև երկու սանիտարներից, որոնք գործով անցնում են որպես վկա, սակայն տուժողներից նման նմուշ չեն վերցրել և փորձաքննություն չեն նշանակել:
Գտել է, որ նախաքննության մարմինը տուժողներից ձեռք բերված ապացույցներին կանխակալ մոտեցում են ցուցաբերել և մյուսների նկատմամբ առավել նշանկություն են տվել` նկատի ունենալով այն հանգամանքը, որ տուժողների հայտարությունը կամ ցուցմունքն այն մասին, որ ոգելից խմիչք օգտագործած զինվորներն իրենց նկատմամբ բռնություն են կիրառել կամ բռնության սպառնալիք են տվել` գնահատվել է առավել, չի ուսումնասիրվել այն վարկածը, որ հանցավոր արարք թույլ են տվել հենց տուժողները, չնայած այն հանգամանքին, որ դրա հիմքերն ունեցել են և արդյունքում նախաքննության հենց սկզբից իրար հետ վիճաբանած կողմերին բաժանել են մեղավորների և տուժողների, իսկ Դատարանն էլ հաստատված է համարել նախաքննության մարմնի կատարած ապօրինի գործողությանը:
Ամփոփելով վերը նշված բոլոր հանգամանքները` նշել է, որ սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները բավարար չեն հիմնավորելու Ա. Թորոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով արգելված արարք կատարելու հանգամանքը:
Ելնելով վերոգրյալից, խնդրել է` բեկանել թիվ ԵԱՔԴ/0043/01/14 քրեական գործով Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 03.02.2015 թվականին կայացրած դատավճիռը ամբաստանյալ Ա. Թորոսյանի մասով, այն փոփոխել և Արշակ Թորոսյանի նկատմամբ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 35-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել` վերջինիս արարքում հանցակազմի բացակայության հիմքով:
Բողոքի հեղինակը` պաշտպան Մ. Թովմասյանը, հղում կատարելով ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներին, այդ կապակցությամբ նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված քրեական գործում առկա ապացույցներին, գտել է, որ հիմնավորված չէ ամբաստանյալ Դավիթ Մարկոսյանի մեղավորությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով առաջադրված մեղադրանքում:
Գտել է, որ դատաքննության ընթացքում չի հիմնավորվել, որ Դավիթ Մարկոսյանը պետ հանդիսացող սպայի նկատմամբ բռնություն է գործադրել, այդ գործողությունները կատարել է մի խումբ անձանցով, զինվորական ծառայության պարտականությունները կատարելու կապակցությամբ:
Դավիթ Մարկոսյանը միջամտել է վիճաբանությանը` փորձելով կանխել սպայական անձնակազմի կողմից իրականացվող հիվանդների ջարդը, որի արդյունքում անձամբ է ենթարկվել ծեծի տուժող Ա. Հովսեփյանի կողմից, որի արդյունքում բողոքաբերը գտել է, որ ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանի գործողություններում բացակայում է ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետի հանցակազմի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը:
Բողոքաբերը հղում կատարելով ՀՀ քրեական դատավարությանօրենսգրքի 394-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջներին, խնդրել է` մասնակիորեն բեկանել Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի թիվ ԵԱՔԴ/0043/01/14 քրեական գործով 2015 թվականի փետրվարի 03-ին կայացրած դատական ակտը և կայացնել նոր դատական ակտ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի1-ին կետով ճանաչելով և հռչակելով Դավիթ Մարկոսյանի անմեղությունը:

3/ Վերաքննիչ դատարանի պատճառաբանությունները և եզրահանգումները.
Վերաքննիչ դատարանը ստուգելով գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման ու քրեական օրենքի կիրառման ճշտությունը, ինչպես նաև գործը քննելիս և լուծելիս քրեադատավարական օրենքի նորմերի պահպանումը, լսելով պաշտպանական կողմի հիմնավորումները վերաքննիչ բողոքների կապակցությամբ, մեղադրողի պատասխան առարկությունները, ներկայացված վերաքննիչ բողոքների հիմքերի ու հիմնավորումների սահմաններում վերլուծելով քրեական գործի նյութերը, հանգում է այն հետևության, որ պաշտպաններ Գ. Նալբանդյանի և Մ. Թովմասյանի վերաքննիչ բողոքները պետք է մերժել` հետևյալ պատճառաբանությամբ.
Վերաքննիչ դատարանը վերաքննիչ բողոքում բարձրացված և վերլուծման ենթակա հարցերին անդրադառնալուց առաջ անհրաժեշտ է համարում արձանագրել հետևյալը.
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 385-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանը դատական ակտը վերանայում է վերաքննիչ բողոքի հիմքերի և հիմնավորումների սահմաններում>>:
Նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Վերաքննիչ դատարանում բողոքի քննության ժամանակ առաջին ատյանի դատարանում հաստատված փաստական հանգամանքներն ընդունվում են որպես հիմք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ բողոքում վիճարկվում է որևէ փաստական հանգամանք և վերաքննիչ դատարանը հանգում է այն եզրակացության, որ տվյալ փաստական հանգամանքի վերաբերյալ եզրակացության հանգելիս առաջին ատյանի դատարանն այն ճիշտ չի գնահատել>>:
Սույն քրեական գործով ամբաստանյալներից Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված հանցանքը կատարելը և նրա մեղքը դատավարության որևէ մասնակցի կողմից չի վիճարկվում:
Նկատի առնելով վերոգրյալը` Վերաքննիչ դատարանն ամբաստանյալ Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանին ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով մեղսագրված հանցանքի հիմնավորվածությունը քննության առարկա չի դարձնում:
Սույն գործով Վերաքննիչ դատարանի առջև բարձրացված իրավական հարցը հետևյալն են. սույն քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցները կարո՞ղ են բավարար հիմք հանդիսանալ ամբաստանյալ Ա. Թորոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքներում արդարացնելու համար:
Ամբաստանյալ Արշակ Արմենի Թորոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով առաջադրված մեղադրանքում թե նախաքննության և թե առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել և դեպքի կապակցությամբ ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ ինքը որևէ հանցանք չի կատարել, 02.11.2013թ. բժիշկների բաժանմունք գալուց հետո սկսվել է իրարանցում, որի ընթացքում Վ. Հովհաննիսյանը հայհոյել է իրենց և հարվածել Ռ. Մանուկյանին:
Ամբաստանյալ Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում նախաքննության ընթացքում դիրքորոշում չի հայտնել և ցուցմունքներ է տվել այն մասին, որ 02.11.2013թ. երեկոյան. գտնվելով հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքի 1-ին հարկում, լսել, որ համայց կատարելու նպատակով բժիշկներ են եկել բաժանմունք և Ռ. Մանուկյանին ծեծի են ենթարկում: Անմիջապես գնացել է բաժանմունքի 2-րդ հարկ և տեսել, որ Ռ. Մանուկյանը պառկած է հիվանդասենյակի հատակին: Ինքը փորձել է մոտենալ նրան, իսկ հոսպիտալի պետն արգելել է, որի պատճառով ցանկացել է բռունցքով հարվածել վերջինիս, որը չի հաջողվել:
Դրանից մի քանի օր անց` 08.11.2013 թվականին, երեկոյան գտնվել է հոգեբուժական բաժանմունքի 1-ին հարկում, որտեղ հանդիպել է Գ. Դանիելյանին, վերջինս բջջային հեռախոս է օգտագործել: Ինքը, մտածելով, որ այդ բջջային հեռախոսը պատկանում է իր ընկերոջը` ոմն Տիգրանին, պահանջել է նրան իրեն տալ հեռախոսը, իսկ Գ. Դանիելյանը հայտնել է, որ այն պատկանում է իրեն: Ինքը պնդել է, որ Գ. Դանիելյանը հեռախոսը տա իրեն, իսկ նա մերժել է, որի պատճառով վիճաբանել է նրա հետ, ձեռքով հարվածել և հայհոյել նրան, իսկ Գ. Դանիելյանը ձեռքով և ոտքով փոխադարձ հարված է հասցրել իրեն, որի հետևանքով ծնկի շրջանում ստացել է մարմնական վնասվածք: Այնուհետև ոտքով հարվածել է նրա ամորձիների հատվածին, որի հետևանքով նրա տաբատը պատռվել է: Քաշքշուկին միջամտել և բաժանել է օրվա հերթապահ սանիտարը:
Առաջին ատյանի դատարանի դատաքննության ընթացքում ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով առաջադրված մեղադրանքներում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակի` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով, և հրաժարվել է ցուցմունքներ տալուց:
Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով ամբաստանյալներ Դ. Մարկոսյանի Ա. Թորոսյանի նախաքննության և առաջին ատյանի դատարանում տված ցուցմունքները, դրանք համադրելով սույն գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված մյուս ապացույցների հետ, այդպիսիք գնահատելով իրենց ամբողջության մեջ, հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալ Դ. Մարկոսյանի կողմից ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով, և Ա. Թորոսյանի կողմից` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով իրենց մեղավոր չճանաչելը նպատակ է հետապնդում խուսափել քրեական պատասխանատվությունից ու պատժից:
Ամբաստանյալներ Դ. Մարկոսյանի և Ա. Թորոսյանի մեղավոությունն` իրենց մեղսագրված հանցանքները կատարելու մեջ, հիմնավորված և հաստատված են սույն քրեական գործով ձեռք բերված և դատավճռի հիմքում դրված ներքոհիշյալ ապացույցներով.
Տուժող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հրամանատար, բ/ծ փոխգնդապետ Սահակ Ռոբերտի Օհանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ.` ժամը 21:25-ի սահմաններում Վ. Հովհաննիսյանի հետ միասին գնացել է հոսպիտալ, որից հետո վերջինիս, Լ. Բալայանի, Ա. Հովսեփյանի և Է. Բաբաջանյանի հետ միասին համայց կատարելու նպատակով այցելել են հոգեբուժական բաժանմունք: Բաժանմունքի 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակում հանդիպել են Ա.Թորոսյանին և Ռ.Մանուկյանին, վերջինս փորձել է թույլ չտալ մտնել հիվանդասենյակ: Մտնելով հիվանդասենյակ տեսել են, որ այն գտնվել է թափթփված վիճակում, այնտեղ առկա են եղել սննդի մնացորդներ, կիսադատարկ տարաներ, որոնց մեջ եղել են ոգելից խմիչքների մնացորդներ: Ռ.Մանուկյանը և Ա.Թորոսյանը զգալով, որ իրենց կողմից ալկոհոլային խմիչք օգտագործելու հանգամանքն արդեն իսկ հայտնաբերվել է և գտնվելով ալկոհոլի ազդեցության տակ սկսել են դրսևորել ագրեսիվ վարքագիծ, իրենց հարցերին պատասխանել են կոպիտ և հայհոյանքներով: Ինքը բռնելով Ռ.Մանուկյանի ձեռքից նրան առաջարկել է միասին գնալ աշխատասենյակ, սակայն վերջինս ընդդիմացել, հարվածել է իրեն և բռնելով շապիկի օձիքից պատռել է այն: Ինքը հրել է նրան, Ռ.Մանուկյանը մի փոքր հետ է գնացել, ապա վերցնելով հիվանդասենյակում գտնվող կողապահարաններից մեկը` նետել է իրենց ուղղությամբ: Այդ ընթացքում Ա.Թորոսյանը ևս դրսևորել է ագրեսիվ վարք` քաշքշել է Վ.Հովհաննիսյանին, որից հետո որոշել են նրանց նկատմամբ ֆիզիկական ուժ գործադրելու միջոցով մեկուսացնել մյուս հիվանդներից՝ դուրս հանել բաժանմունքից, որից հետո Ռ.Մանուկյանը և Ա.Թորոսյանը կոչ են արել մյուս հիվանդներին միջամտել կոնֆլիկտին և բռնություն գործադրել սպաների նկատմամբ: Այնուհետև ագրեսիվ վարք են գործադրել նաև 2-րդ հարկում գտնվող մի շարք հիվանդներ, մասնավորապես Դ.Մարկոսյանը բռունցքով ցանկացել է թիկունքից հարվածել իրեն, որը կանխել է Ա.Հովսեփյանը: Բաժանմունքում ստեղծվել է անկառավարելի իրավիճակ և տեսնելով, որ հիվանդներն իրենց չեն ենթարկվում Ռ.Մանուկյանին առաջարկել է հանդարտվելու կոչ անել համածառայակիցներին: Վերջինիս պահանջով բաժանմունքի հիվանդները հանդարտվել են, ինքը համոզել է Ռ.Մանուկյանին դուրս գալ բաժանմունքից, վերջինիս, Ա.Թորոսյանի և սպաների հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որից հետո Ռ.Մանուկյանը պառկելով գետնին գալարվել և անհասցե հայհոյանքներ է տվել, որի պատճառով խաթարվել է բաժանմունքի բնականոն գործունեությունը:
Տուժող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի սպա, բ/ծ մայոր Վաղինակ Ռաֆիկի Հովհաննիսյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ժամը 21:00-ի սահմաններում Ս.Օհանյանից տեղեկացել է, որ հոգեբուժական բաժանմունքի հիվանդները ոմանք ոգելից խմիչք են օգտագործում, իսկ Ռ.Մանուկյանը դրսևորում է ագրեսիվ վարքագիծ: Ինքը ներկայացել է հոսպիտալ, որից հետո Ս.Օհանյանի, Լ.Բալայանի, Ա.Հովսեփյանի և Է.Բաբաջանյանի հետ միասին այցելել են հոգեբուժական բաժանմունք: Բաժանմունքի 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակի մոտ հանդիպել են Ռ.Մանուկյանին, վերջիս հարցրել է, թե ինչու են եկել, ինքը հասկացել է, որ նա գտնվում է ոչ սթափ վիճակում, ապա նրան ուղեկցել է հիվանդասենյակ: Հիվանդասենյակը գտնվել է թափթփված վիճակում, այնտեղ առկա են եղել սննդի մնացորդներ, կիսադատարկ շշեր, որոնց մեջ եղել են ոգելից խմիչքների մնացորդներ: Ս.Օհանյանը հարցրել է, թե ինչու են օգելից խմիչք օգտագործել, որին ի պատասխան Ա.Թորոսյանը հայհոյանք է տվել, ապա Ռ.Մանուկյանը հիվանդասենյակի կողապահարաններից մեկը նետել է Ս.Օհանյանի ուղղությամբ, որը կպել է Լ.Բալայանին, ապա իրեն: Այդ ժամանակ Ռ.Մանուկյանը հայհոյանքներ տալով բաժանմունքի հիվանդներին կոչ է արել բռնություն գործադրել սպաների նկատմամբ, քաշքշել է իրեն և Ս.Օհանյանին՝ պատռելով վերջինիս շապիկը: Այնուհետև իրենց է մոտեցել Դ.Մարկոսյանը և ցանկացել է բռունցքով հարվածել Ս.Օհանյանին, որը կանխել է Ա.Հովսեփյանը: Իրենք Ա.Թորոսյանին և Ռ.Մանուկյանին դուրս են հրավիրել բաժանմունքից, որտեղ վերջինս պառկելով գետնին շարունակել է հայհոյանքներ տալ:
Տուժող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի սպա, բ/ծ մայոր Արմեն Պավելի Հովսեփյանի ցուցմուքններով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ժամը 21:30-ի սահմաններում Ս.Օհանյանի, Վ.Հովհաննիսյանի, Լ.Բալայանի և Է.Բաբաջանյանի հետ միասին գնացել են հոգեբուժական բաժանմունք, որտեղ՝ 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակի մոտ տեսել է Ռ.Մանուկյանին, որը դրսևորել է զինծառայողին ոչ վայել վարքագիծ: Ս.Օհանյանը և Վ.Հովհաննիսյանը մտել են հիվանդասենյակ և նրանց խոսակցություններից հասկացել է, որ այնտեղ առկա է ոգելից խմիչք, բացի այդ ինքը զգացել է ոգելից խմիչքի հոտ: Ս.Օհանյանը պահանջել է կարգի բերել հիվանդասենյակը, որի կապակցությամբ Ռ.Մանուկյանն ընդունել է դժգոհ կեցվածք, նրա պահանջը չի կատարվել, որից հետո Ս.Օհանյանը Ռ.Մանուկյանին և Ա.Թորոսյանին պահանջել է դուրս գալ բաժանմունքից, իսկ նրանք հայհոյանքներ տալով հրաժարվել են դուրս գալ: Ս.Օհանյանը բռնելով Ռ.Մանուկյանի ձեռքից փորձել է ուղեկցել դուրս, իսկ վերջինս ընդդիմանալով նրան քաշքշել է հագուստից և կոչ արել մյուս հիվանդներին միջամտել կոնֆլիկտին: Այդ ժամանակ ինքը գտնվել է միջանցքում և տենելով, որ Դ.Մարկոսյանը աջ ձեռքի բռունցքով ցանկանում է հարվածել Ս.Օհանյանի գլխին նրան գցել է գետնին, ապա ոտքի կանգնելով փորձել է բռնություն գործադրել իր նկատմաբ, որը չի հաջողվել: Այնուհետև, Ռ.Մանուկյանի և Ա.Թորոսյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որտեղ Ռ.Մանուկյանը պառկելով գետնին հայհոյանքներ է տվել:
Տուժող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի սպա, բ/ծ մայոր Լևոն Գրիգորիի Բալայանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. վիրահատության պատճառով գտնվել է հոսպիտալում: Հոսպիտալի պետը տեղեկություն է ստացել, որ ռեժիմի խախտում կա, որ մի խումբ զինծառայողներ օգտագործել են ոգելից խմիչք և խախտում են կարգուկանոնը և պետք է գնալ համայցի: Ժամը 21:30-ի սահմաններում Ս.Օհանյանի, Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Հովսեփյանի և Է.Բաբաջանյանի հետ միասին գնացել են հոգեբուժական բաժանմունք, որտեղ՝ 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակի մոտ Ռ.Մանուկյանը փորձել է թույլ չտալ Վ.Հովհաննիսյանին մուտք գործել հիվանդասենյակ: Հիվանդասենյակում` կողապահարանի վրա առկա է եղել սննդի և ոգելից խմիչք մնացորդներ: Ս.Օհանյանը հարցրել է, թե ինչ է կատարվում հիվանդասենյակում, որից հետո ոչ սթափ վիճակում գտնվող Ռ.Մանուկյանը հայհոյանքներ է տվել, ապա նրան է միացել նաև Ա.Թորոսյանը: Ռ.Մանուկյանը փորձել է կողապահարանով հարվածել, որը կպել է իրեն, ինչի հետևանքով վայր է ընկել: Այդ ընթացքում Ռ.Մանուկյանը քաշքշել է Ս.Օհանյանի շապիկից և պատռել այն, իսկ Ա.Թորոսյանը մյուս կողապահարանով ցանկացել է հարվածել Է.Բաբաջանյանին, որը կանխել, ապա Ա.Թորոսյանին պահել է մահճակալի մոտ: Բացի այդ 2-րդ հարկի միջանցքում, Դ.Մարկոսյանը ձեռքով ցանկացել է հարվածել Ս.Օհանյանին, որը կանխել է Ա.Հովսեփյանը: Դրանից հետո Ա.Թորոսյանի և Ռ.Մանուկյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որտեղ վերջինս պառկելով գետնին անհասցե հայհոյանքներ է տվել:
Տուժող, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի սպա, բ/ծ մայոր Էմիլ Հարությունի Բաբաջանյանի ցուցմուքններով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ժամը 21:30-ի սահմաններում Ս.Օհանյանի, Վ.Հովհաննիսյանի, Ա.Հովսեփյանի և Լ.Բալայանի հետ միասին գնացել են հոգեբուժական բաժանմունք, որտեղ՝ 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակի մոտ Ռ.Մանուկյանը փորձել է արգելել Վ.Հովհաննիսյանին մուտք գործել հիվանդասենյակ: Հիվանդասենյակում եղել են սննդի և ոգելից խմիչքի մնացորդներ, իսկ Ռ.Մանուկյանը գտնվել է ոչ սթափ վիճակում: Ս.Օհանյանը փորձել է հիվանդասենյակից դուրս հանել Ռ.Մանուկյանին, սակայն վերջինս ընդդիմանալով քաշքշել է նրան և պատռել շապիկը: Այդ ժամանակ Ա.Թորոսյանը ևս սկսել է աղմկել, իսկ Ռ.Մանուկյանը Ս.Օհանյանի ուղղությամբ նետել է կողապահարան: Այնուհետև Ռ.Մանուկյանի և Ա.Թորոսյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որտեղ Ռ.Մանուկյանը հայհոյանքներ է տվել և խանգարել անդորրը:
Հետագայում իմացել է, որ բաժանմունքում գտնվելու ընթացքում Ա.Թորոսյանը կողապահարանով ցանկացել է հարվածել իրեն, որը կանխել է Լ.Բալայանը:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքի հերթապահ բուժքույր Քրիստինե Արմենի Վանյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. որպես հերթապահ բուժքույր գտնվել է հոգեբուժական բաժանմունքում, ժամը 20-ի սահմաններում Դ.Մարկոսյանը խնդրել է 3 հատ աթոռ՝ 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակում ընկերների հետ ընթրելու նպատակով: Նշված հիվանդասենյակում քնել են Ռ.Մանուկյանը և Ա.Թորոսյանը: Ինքը Դ.Մարկոսյանին տվել է 3 զինվորական աթոռակ, իսկ քիչ անց նա հետ վերադառնալով խնդրել է 2 ճաշի ափսե: Այնուհետև տեղեկացել է, որ նրանք հաց են ուտում: Ժամը 21-ի սահմաններում տեղեկացել է, որ Ս.Օհանյանը գտնվում է հոսպիտալում, իսկ քիչ անց լսվել է դռան զանգը, որից հետո Ս.Օհանյանը մի քանի բժիշկների հետ միասին բարձրացել են 2-րդ հարկ և գնացել դեպի վերջին հիվանդասենյակ: Այդ պահին Ռ.Մանուկյանը դուրս է եկել սենյակից՝ բժիշկներին ընդառաջ: Ս.Օհանյանը դիտողություն է կատարել նրան, իսկ հիվանդները դուրս են եկել սենյակներից և շրջապատել բժիշկներին, քանի որ Դ.Մարկոսյանը գոռացել է, թե, եկել են մեզ ծեծելու: Ապա տեսել է, որ քաշքշում են Ս.Օհանյանի շապիկից, սակայն քանի որ քաշքշողներն իրեն մեջքով են եղել` չի տեսել, թե կոնկրետ ովքեր են քաշքշել: Միաժամանակ լսվել են հայհոյանքներ, իսկ այդ ամենի պատճառը եղել է հանդիսացել մի շարք հիվանդների հարբած լինելու հանգամանքը: Վկան միաժամանակ նշել է, որ հոսպիտալում խառնաշփոթ էր և ջարդ ու փշուր Էին անում գույքը:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքի սանիտարներ` Ժորա Գվիդոնի Աղեկյանի և Աշոտ Գուրգենի Մաթևոսյանի նույնաբովանդակ ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. գտնվել են հոգեբուժական բաժանմունքում: Ժամը 21:30-ի սահմաններում Ս.Օհանյանը մի քանի բժիշկների հետ միասին այցելել է բաժանմունք, որից հետո բաժանմունքում ստեղծվել է խառնաշփոթ իրավիճակ, բժիշկները Ռ.Մանուկյանի և Ա.Թորոսյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, իսկ անկարգությունները շարունակվել են:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 51036 զորամասի ժամկետային զինծառայող Կարապետ Լյովայի Կարապետյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ստացիոնար բուժում ստանալու նպատակով գտնվել է ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում, ժամը 21:30-ի սահմաններում տեղեկացել է, որ հոսպիտալի պետը մի քանի բժիշկների հետ միասին եկել են բաժանմունք: Այնուհետև լսել է աղմուկ, դուրս է եկել հիվանդասենյակից և տեսել, որ վերջին հիվանդասենյակում խառնաշփոթ իրավիճակ է՝ քաշքշուկ, սակայն չի տեսել, թե կոնկրետ ով ում է քաշքշում կամ հարվածում: Կոնֆլիկտն առաջացել է բժիշկների և նշված հիվանդասենյակի հիվանդներ՝ Ռ.Մանուկյանի և Ա.Թորոսյանի միջև: Այնուհետև բժիշկները Ռ.Մանուկյանի և Ա.Թորոսյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որից հետո, բաժանմունքի բակում, Ռ.Մանուկյանը գետնին ընկած գոռացել և հայհոյել է: Այդ ժամանակ բաժանմունքում սկսվել են անկարգություններ, հիվանդները սկսել են ջարդել բաժանմունքի գույքը՝ հիմնականում ապակիները, հետո սկսել են ջարդել նաև մուտքի դուռը:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 54122 զորամասի ժամկետային զինծառայող Արամ Աշոտի Ենգիբարյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ստացիոնար բուժում ստանալու նպատակով գտնվել է ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում: Նույն օրը ժամը 21-ի սահմաններում բաժանմունք են գնացել Ս.Օհանյանը և մի քանի բժիշկներ, իսկ մինչ այդ Ռ.Մանուկյանը և Ա.Թորոսյանն իրենց հիվանդասենյակում օղի են խմել: Բժիշկները տեսնելով, որ Ռ.Մանուկյանը և Ա.Թորոսյանը գտնվում են ոչ սթափ վիճակում փորձել են կարգի հրավիրել նրանց, սակայն վերջիններս չենթարկվելով ներկայացված պահանջին աղմկել և հայհոյել են: Ապա տեսել է, որ Ռ.Մանուկյանն աթոռը նետել է բժիշկների ուղղությամբ, բաժանմունքում սկսվել է խառնաշփոթ, հիվանդները սկսել են ջարդել գույքը, որի ժամանակ Դ.Մարկոսյանը աստիճաններից գլորվել և վնասվածքներ է ստացել:
Վկա Սերյոժա Արթուրի Մարությանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. հանդիսացել է պարտադիր ժամկետային զինծառայող և երկու ամիս ստացիոնար բուժում է ստացել ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում: Նույն օրը ժամը 21:30-ի սահմաններում գտնվել է բաժանմունքի 2-րդ հարկում և կողքի հիվանդասենյակից լսել է վիճաբանության ձայներ: Դուրս գալով միջանցք տեսել է, որ կողքի հիվանդասենյակ են մտել բժիշկները, որից հետո ներսում սկսվել է իրարանցում` հիվանդները ջարդել են գույքը և բաժանմունքի մուտքի դռան փականը և դուրս եկել: Ինքը հոսպիտալից փախչել է:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 60369 զորամասի ժամկետային զինծառայող Կարո Սերգեյի Խաչիկյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 02.11.2013թ. ստացիոնար բուժման նպատակով գտնվել է ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքում: Նույն օրը ժամը 21:30-ի սահմաններում մի քանի բժիշկներ այցել են բաժանմունք և գնացել են 2-րդ հարկի վերջին հիվանդասենյակ, որտեղ Ռ.Մանուկյանն ընդհառաջ է գնացել Վ.Հովհաննիսյանին, ապա նրանք մտել են հիվանդասենյակ, որտեղից լսվել են վիճաբանության ձայներ, հայհոյանքներ, սակայն որևէ բժիշկ չի հայհոյել: Այնուհետև բժիշկներն Ա.Թորոսյանի և Ռ.Մանուկյանի հետ միասին դուրս են եկել բաժանմունքից, որից հետո Ռ.Մանուկյանը գետնին պառկած վիճակում հայհոյանքներ է տվել:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 20440 զորամասի պայմանագրային զինծառայող Գոռ Սպարտակի Սանոյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 07.11.2013թ. ծառայություն է իրականացրել նույն զորամասի հերթապահությունում: Նույն օրը` ժամը 11:00-ի սահմաններում, Գ.Դանիելյանը գտնվել է հերթապահության հանգստի սենյակում հուզված վիճակում և դիմելով իրեն հայտնել է, որ գլխացավ ունի: Ինքը նրան ուղեկցել է բուժկետ, որտեղ իրականացված բուժզննության ժամանակ բուժակ Քրիստինե Առաքելյանը Գ.Դանիելյանի ձախ նախաբազկի շրջանում հայտնաբերել է թարմ քերծվածքներ և մշակել դրանք: Այնուհետև Գ.Դանիելյանից տեղեկացել է, որ նա կատարել է ինքնավնասում՝ թևանշանի ամրակով, որի պատճառը եղել է հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքում տեղի ունեցած դեպքերը:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 20440 զորամասի բուժկետի բուժակ, ենթասպա Քրիստինե Ռուբենի Առաքելյանի ցուցմունքներով այն մասին, որ 07.11.2013թ. ժամը 11:00-ի սահմաններում գտնվել է բուժկետում, այդ ժամանակ Գ.Սանոյանի ուղեկցությամբ բուժկետ է դիմել Գ.Դանիելյանը և գանգատվել գլխացավից: Իրականացված բուժզննության ընթացքում վերջինիս ձախ ձեռքի նախաբազկի ներսային շրջանում հայտնաբերվել են թվով 4-5 սմ երկարությամբ թարմ, մակերեսային քերծվածքներ, որոնք մշակվել են իր կողմից:
Վկա, ՀՀ ՊՆ 88865 զորամասի հոգեբուժական բաժանմունքի սանիտար Ռուբիկ Նվերի Հայրիկյանի նախաքննական ցուցմունքով այն մասին, որ 08.11.2013թ. ժամը 17-ի սահմաններում գտնվել է հոսպիտալի հոգեբուժական բաժանմունքի 2-րդ հարկում և 1-ին հարկից լսելով վիճաբանության և հայհոյանքի ձայներ գնացել է 1-ին հարկ և տեսել, որ Դ.Մարկոսյանը և Գ.Դանիելյանը ձեռքերով և ոտքերով փոխադարձ հարվածներ են հասցնում ու հայհոյում են միմյանց: Միջամտելով կոնֆլիկտին` Գ.Դանիելյանին դուրս է տարել բաժանմունքից և հանդարտեցրել նրանց:
Դատաբժշկական փորձագետի 08.11.2013 թվականի թիվ 0948 եզրակացությամբ, համաձայն որի` 03.11.2013թ. փորձաքննությանը ներկայացված Ռ.Մանուկյանի արյան նմուշի մեջ ալկոհոլի պարունակությունը կազմել է 1.8 գր/լ:
Դատաբժշկական փորձագետի 05.11.2013 թվականի թիվ 3680 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Վ.Հովհաննիսյանի մարմնական վնասվածքները՝ ձախ ազդրի միջին երրորդականի առաջադրսային մակերեսի և աջ սրունքի միջին երրորդականի առաջային մակերեսին արյունազեղումների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձագետի 05.11.2013 թվականի թիվ 3681 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ա.Հովսեփյանի մարմնական վնասվածքները` աջ դաստակի թիկնային մակերեսի և ձախ սրունքի շրջանի քերծվածքների ձևով, հասցվել են բութ, կոշտ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատաբժշկական փորձագետի 05.11.2013 թվականի թիվ 3684 եզրակացությամբ, համաձայն որի` Ս.Օհանյանի մարմնական վնասվածքները` պարանոցի աջ կեսի կողմնային մակերեսի շրջանի քերծվածքի և ճանկռվածքի ձևով, պատճառվել են՝ ճանկռվածքը սուր ծայր ունեցող բութ, իսկ քերծվածքը՝ բութ առարկաներով, հնարավոր է նշված ժամկետին և հանգամանքներում, որոնք առողջության թեթև վնասի հատկանիշներ չեն պարունակում:
Դատահոգեբուժական փորձագետի թիվ 135 եզրակացությամբ, համաձայն որի` <<Ա.Թորոսյանը հոգեկան հիվանդությամբ չի տառապել և չի տառապում, այլ նրա մոտ առկա է <<Իրավիճակով պայմանավորված հակազդումներ էմոցիոնալ անկայուն տիպի շեշտված անձի մոտ: Շինծու-ցուցադրական վարք>>: Այդ մասին են վկայում ինչպես անամնեստիկ տվյալները, այնպես էլ հետազոտման արդյունքները:
Իրավախախտումը կատարելիս փորձաքննվողը չի գտնվել պաթոլոգիական աֆեկտի վիճակում, ինչպես նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, այլ գտնվել է ալկոհոլի ազդեցության տակ:
Ինչպես իրավախախտումը կատարելիս, այնպես էլ ներկայումս նա կարող էր և կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը և ղեկավարել դրանք:
Ուստի, իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Արշակ Արմենի Թորոսյանին հարկ է ճանաչել մեղսունակ:
Իր ներկա հոգեկան վիճակով նա կարող է մասնակցել դատաքննչական գործողություներին>>:
Դատահոգեբուժական փորձագետի 11.12.2013 թվականի թիվ 132 եզրակացությամբ, համաձայն որի`
<<Մինչ իրավախախտումը կատարելը Դ.Մարկոսյանի մոտ հայտնաբերված <<Սուր փսիխոզը>> բուժման ֆոնի վրա հետ է զարգացել և գտնվել է ելքի շրջանում: ՀՀ ՊՆ ԿՌԲՀ որոշմամբ 08.11.2013թ. նրա մոտ ախտորոշվել է <<Շիզոաֆեկտիվ խանգարում խառը տիպ>> և խորհուրդ է տրվել բուժումը շարունակել ևս 7 օր և կազմակերպել կոնսիլիում, որի 18.11.2013թ. որոշմամբ ախտորոշվել է <<Հետփսիխոտիկ չափավոր ասթենիզացիա կրած սուր պալիմորֆ փսիխոտիկ խանգարում` շիզոֆրենային ախտանիշներով, պարասուիցիդալ վարքով>>: Վերը նշված հոգեկան խանգարումները ելքի շրջանում չեն զրկել նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից, այլ սահմանափակել են այն:
Իրավախախտումը կատարելիս փորձաքննվողը չի գտնվել պաթոլոգիական աֆեկտի վիճակում, ինչպես նաև հոգեկան գործունեության որևէ ժամանակավոր խանգարված վիճակում, որը կարող էր զրկել նրան իր գործողությունների վտանգավորությունը գիտակցելու և դրանք ղեկավարելու հնարավորությունից:
Ներկայումս նրա մոտ ակտիվ հոգեախտաբանական ախտանիշներ չեն հայտնաբերվում:
Ուստի, իրեն մեղսագրվող արարքի նկատմամբ Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանին հարկ է ճանաչել սահմանափակ մեղսունակ:
Ներկա հոգեվիճակով նա կարող է գիտակցել իր գործողությունների վտանգավորությունը, ղեկավարել դրանք և մասնակցել դատաքննչական գործողություներին>>:
<<ՀՀ Սահմանադրության 21-րդ հոդվածի համաձայն`
<<(…) Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը։ Չփարատված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի>>։
Քրեական պատասխանատվության հիմքը ամրագրած ՀՀ քրեական օրենսդրության հիմնարար սկզբունք հանդիսացող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 3-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Քրեական պատասխանատվության միակ հիմքը հանցանք, այսինքն` այնպիսի արարք կատարելն է, որն իր մեջ պարունակում է քրեական օրենքով նախատեսված հանցակազմի բոլոր հատկանիշները>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի համաձայն`
<<1. Յուրաքանչյուր ոք ունի արդարության բոլոր պահանջների պահպանմամբ, անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից ողջամիտ ժամկետում իր շահերին առնչվող քրեական գործի քննության իրավունք։
2. Դատավորը, դատախազը, քննիչը, հետաքննության մարմնի աշխատակիցը չեն կարող մասնակցել քրեական գործով վարույթին, եթե նրանք ուղղակի կամ անուղղակի շահագրգռված են գործի ելքով։
3. Քրեական հետապնդում իրականացնող մարմինը պարտավոր է ձեռնարկել սույն օրենսգրքով նախատեսված բոլոր միջոցառումները` գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտման համար, պարզել ինչպես կասկածյալի և մեղադրյալի մեղավորությունը հիմնավորող, այնպես էլ նրանց արդարացնող, ինչպես նաև նրանց պատասխանատվությունը մեղմացնող և ծանրացնող հանգամանքները։
4. Կասկածյալի, մեղադրյալի և նրանց պաշտպանի հայտարարություններն իրենց անմեղության, կասկածյալին կամ մեղադրյալին արդարացնող, իրենց պատասխանատվությունը մեղմացնող ապացույցների առկայության մասին, ինչպես նաև քրեական դատավարության ընթացքում օրինականության խախտումների վերաբերյալ բողոքները պետք է մանրակրկիտ ստուգի քրեական վարույթն իրականացնող մարմինը։>>։
Անմեղության կանխավարկածի սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն`
<<Հանցանք գործելու մեջ անձի մեղավորության մասին հետևությունը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա, այն պետք է հաստատվի գործին վերաբերող փոխկապակցված հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամ>>:
Ապացույցների ազատ գնահատման սկզբունքն ամրագրած ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 25-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն`
<<Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը ապացույցները գնահատում են իրենց ներքին համոզմամբ>>:
Նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն`
<<Քրեական դատավարությունում ոչ մի ապացույց նախապես հաստատված ապացույցի ուժ չունի: Դատավորը, ինչպես նաև հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը չպետք է կանխակալ մոտեցում ցուցաբերեն ապացույցներին, չպետք է դրանց որոշ մասին մյուսների նկատմամբ առավել կամ նվազ նշանակություն տան` մինչև դրանց հետազոտումը պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 104-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Քրեական գործով ապացույցներ են ցանկացած փաստական տվյալներ, որոնց հիման վրա օրենքով որոշված կարգով հետաքննության մարմինը, քննիչը, դատախազը, դատարանը պարզում են քրեական օրենսգրքով նախատեսված արարքի առկայությունը կամ բացակայությունը, այդ արարքը կասկածյալի կամ մեղադրյալի կողմից կատարելը կամ չկատարելը և մեղադրյալի մեղավորությունը կամ անմեղությունը, ինչպես նաև գործի ճիշտ լուծման համար նշանակություն ունեցող այլ հանգամանքներ>>:
Նույն օրենսգրքի 107-րդ հոդվածի համաձայն՝
<<Միայն ապացույցների հիման վրա են հաստատվում`
1) դեպքը և հանգամանքները (կատարման ժամանակը, տեղը, եղանակը և այլն).
2) կասկածյալի և մեղադրյալի առնչությունը դեպքին.
3) հանցագործության` քրեական օրենքով նախատեսված հատկանիշները.
4) անձի մեղավորությունը քրեական օրենքով չթույլատրված արարքը կատարելու մեջ.
5) քրեական օրենքով նախատեսված պատասխանատվությունը մեղմացնող կամ խստացնող հանգամանքները.
6) այն հանգամանքները, որոնցով դատավարության մասնակիցը կամ քրեական դատավարությանը մասնակցող այլ անձը հիմնավորում է իր պահանջները, եթե այլ բան նախատեսված չէ օրենքով>>։
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 124-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն` <<Ապացուցումը գործի օրինական, հիմնավորված և արդարացի լուծման համար նշանակություն ունեցող հանգամանքներ բացահայտելու նպատակով ապացույցներ հավաքելը, ստուգելը և գնահատելն է>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Գործով հավաքված ապացույցները ենթակա են բազմակողմանի և օբյեկտիվ ստուգման` ձեռք բերված ապացույցի վերլուծության, այն այլ ապացույցների հետ համադրելու, նոր ապացույցներ հավաքելու, ապացույցների ձեռքբերման աղբյուրներն ստուգելու միջոցով>>:
ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 127-րդ հոդվածի համաձայն`
<<Յուրաքանչյուր ապացույց ենթակա է գնահատման` վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն` հետաքննության մարմնի աշխատակիցը, քննիչը, դատախազը, դատավորը, ղեկավարվելով օրենքով, ապացույցները գնահատում են ապացույցների համակցության մեջ` դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված ներքին համոզմամբ>>:
ՀՀ քրեական դատավարության վերը նշված հոդվածների բովանդակային վերլուծությունից հետևում է, որ քրեական գործով ապացուցման ենթակա հանգամանքները դա, ըստ էության, հանցագործության հատկանիշների փաստացի համակցությունն է, այն տարրերի համակցությունը, որոնք բնութագրում են տվյալ հանցագործության հատկանիշները, այսինքն` տվյալ հանցագործության հանցակազմը` օբյեկտը, օբյեկտիվ կողմը, սուբյեկտը, սուբյեկտիվ կողմը, այդ տարրերից յուրաքանչյուրի ենթատարրերը:
Այսինքն, քրեական գործով արդարադատություն իրականացնելու ժամանակ իրավասու դատարանը պետք է յուրաքանչյուր առանձին դեպքում ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 107-րդ հոդվածով նախատեսված ապացուցման ենթակա յուրաքանչյուր հանգամանքի առկայության կամ բացակայության վերաբերյալ իր եզրահանգումները հիմնավորի քրեական գործում առկա համապատասխան փաստական տվյալներով` ապացույցներով:
Վերոգրյալ հիմքերի առկայության պայմաններում, Վերաքննիչ դատարանը վերլուծության ու գնահատության ենթարկելով քրեական գործում առկա ապացույցները, դրանցից յուրաքանչյուրը գնահատելով վերաբերելիության, թույլատրելիության, իսկ ամբողջ ապացույցներն իրենց համակցությամբ` գործի լուծման համար բավարարության տեսանկյունից, դրանց բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ քննության վրա հիմնված, ներքին համոզմամբ հանգում է այն հետևության, որ ամբաստանյալներ Արշակ Արմենի Թորոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված արարքները հիմնավորված և հաստատված են գործին վերաբերվող փոխկապակցված, հավաստի ապացույցների բավարար ամբողջությամբ, քրեական գործի ինչպես նախաքննությամբ, այնպես էլ դատաքննությունների ընթացքում քրեադատավարական օրենքի էական խախտումներ, որոնք գործին մասնակցող անձանց օրենքով երաշխավորված իրավունքներից զրկելու կամ դրանցում սահմանափակելու կամ այլ ճանապարհով խոչընդոտել են գործի հանգամանքների բազմակողմանի, լրիվ և օբյեկտիվ հետազոտմանը, ազդել են կամ կարող են ազդել գործով ճիշտ որոշում կայացնելու վրա, թույլ չեն տրվել և գործի փաստական հանգամանքների մասին դատարանի դատավճռում շարադրված հետևությունները բխում են քրեական գործով ձեռք բերված ապացույցներից, ամբաստանյալների գործողություններում առկա են իրենց առաջադրված մեղադրանքները հաստատող օբյեկտիվ տվյալներ, որոնց համար նրանք պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության և պատժի:
Այսպիսով, Վերաքննիչ դատարանն արձանագրում է, որ քրեական գործի նախաքննության ընթացքում ձեռք բերված բոլոր ապացույցները հանգամանորեն հետազոտվել և օբյեկտիվ գնահատման են ենթարկվել դատաքննության ընթացքում և եզրակացությունները կառուցվել են միայն ապացույցների համալիր գնահատականի հիման վրա, քրեական գործի քննության նախորդ փուլում թույլ չեն տրվել նյութական և դատավարական իրավունքի նորմերի այնպիսի խախտումներ, որոնք հանգեցրել են դատական սխալի, հետևաբար, նման պայմաններում պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները բավարարելու, այն է` Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճիռը բեկանելու, ամբաստանյալ Արշակ Արմենի Թորոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանին` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով մեղսագրված հանցանքներում արդարացնելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:
Ելնելով վերոգրյալից և ղեկավարվելով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 393-394-րդ, 402-րդ հոդվածներով` Վերաքննիչ դատարանը

Ո Ր Ո Շ Ե Ց

Պաշտպանների վերաքննիչ բողոքները մերժել:
Երևան քաղաքի Արաբկիր և Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի 2015 թվականի փետրվարի 03-ի դատավճիռն Արշակ Արմենի Թորոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին և 2-րդ կետերով, և Դավիթ Սամվելի Մարկոսյանի վերաբերյալ` ՀՀ քրեական օրենսգրքի 358-րդ հոդվածի 3-րդ մասի 1-ին կետով և 359-րդ հոդվածի 1-ին մասով, թողնել օրինական ուժի մեջ:
Որոշումը կարող է բողոքարկվել ՀՀ Վճռաբեկ դատարանին` հրապարակման պահից մեկամսյա ժամկետում:


ՆԱԽԱԳԱՀՈՂ ԴԱՏԱՎՈՐ` Մ.ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ


ԴԱՏԱՎՈՐՆԵՐ` Ս.ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ


Գ. ՄԵԼԻՔ-ՍԱՐԳՍՅԱՆ